debilisering

Gelukkig hoef ik jullie er niet op te wijzen dat het wárm is buiten, de hemel zij dank bestaat er tegenwoordig een hitteplan dat de héle dag door te pas en te onpas “tot ons komt” via de media.
Ik zou er zélf nooit opgekomen zijn om de zonwering goed te gebruiken, en geloof me, zónder al die aanwijzingen zou ik nu rond het middaguur in de volle zon op het strand liggen, uiteraard zónder iets te drinken want ik ben oud en weet niet meer wat dorst is.

Ja hoor, m’n voeten zitten nu in bak koud water om het hoofd koel te houden eh…. nou ja, bij wijze van spreken hé!
Wat een gruwelijke betutteling, alsof ik zélf niet meer kan bedenken waar ik me het prettigst bij voel in deze heerlijke zomer! Een plaatsje maken in de koelkast om ieder uur 10 minuutjes af te koelen wordt nog nét niet geadviseerd. Het is een wonder dat ik eerdere zomers overleefd heb zonder hitteplan. Misschien wel puur op het gezonde verstand dat ons tegenwoordig zo makkelijk ontzegd wordt.
Natuurlijk wéét ik waar mijn trek in hartigheid vandaan komt, ik kook geheel zonder zout toe te voegen en bij dit weer verliest men meer zouten door transpiratie, dus ja, een extra plakje cervelaatworst gaat er graag in en daar krijg je dan weer dorst van, prima toch!
moeder natuur heeft zo haar eigen trukendoos om de mens te laten weten wat er nodig is om bij extreme omstandigheden te overleven.

Feit is dat we tegenwoordig het vertrouwen in de natuur een beetje verloren zijn en maar al te vaak te eigenwijs zijn en (uit eigenbelang) zélf de natuur proberen aan te passen.
In een column van Leon de winter las ik iets over een item uit “nieuwsuur” waarin een boswachter aan het woord was.

Kijk moeder natuur wil best werk maken om de overvloedige stikstof weg te werken en heeft planten/bomensoorten in de aanbieding die dat ook kúnnen maar ja, het flora en fauna beheer gruwt van het ontstaan van bossen die de co2 zouden kunnen verminderen. Oke, waar bomen staan kun je hoogstens een boomhut maar geen huizen bouwen dus nee, vooral terug naar de plantjes van een paar eeuwen terug en de “voorgestelde” aanpassingen van moeder natuur afwijzen.
Zeker, ik begrijp best dat we niet helemaal de natuur z’n gang kunnen laten gaan met zóveel mensen “op dat hele kleine stukje wereld” maar wat zou het fijn zijn als het echte probleem erkent zou worden en men wat meer naar moeder natuur zou luisteren.
Bang zijn voor bossen? Zouden niet eerder bang moeten zijn voor (nog meer) mensen?

.

   

.

.

zonnig

Waar werd deze foto zaterdag gemaakt door jullie eigen Rietepietz…..?
Eh….. moet bijna wel Frankrijk zijn hé, zou ze dan toch stiekem naar Frankrijk afgereisd zijn om met eigen ogen te zien of al die zonnebloemvelden die ze op logjes tegen komt wel écht zijn?
Ze is er onberekenbaar genoeg voor want ik héb horen verluiden dat als het maar een beetje gek is zij er wel voor te porren is.
Zo liet ze ooit uit haar haar mond vallen dat ze Parijs wel eens wilde zien maar niét in Parijs wilde overnachten, ze spreekt de taal niet en het eten is niet haar ding.
Maar met de Thalys op en neer op één dag dan toch zou moeten kunnen vond ze. Gekkenwerk natuurlijk vond iedereen terwijl een bezoek aan Groningen nét zoveel reistijd vraagt.

Gelukkig zitten de Rietepietz genen wel in meerdere familieleden en zo zat oudste kleindochter Jennifer (onze persoonlijke reisplanner) al snel te spieken of het een betaalbare optie is… en dát is het mits ver vooruit geboekt. Nog stééds knettergek plan natuurlijk maar steeds meer van m’n “meiden” vinden knettergek wel leuk.
En zo drukte Jennifer ( na héél veel heen en weer appjes) op de knop”boeken” en gaan eind oktober “5 meiden een dagje Parijs doen”. Gelukkig zijn alle kleindochters én dochter Inge er al eens geweest.
Dat zal het makkelijker maken de hotspots op in een uur of vijf wel mee te krijgen, tegen die tijd zullen m’n voeten het wel opgegeven hebben maar ok, in de Thalys is het goed rusten.

Dus nee, de zonnebloemen knipte ik niet in Frankrijk maar gewoon op de Rijswijkse markt. Een slimme bloemen verkopen vulde de, door vakantie lege, standplaatsen op met zijn zonnebloemen wat toch een zomers zomers plaatje werd…. ik zie het maar als een voorproefje Frankrijk al zijn dáár in oktober de zonnebloemen wel uitgebloeid denk ik.


.

.

   

nog nét niet

Nee ik loop nog nét niet mezelf voorbij in deze vakantietijd en ja natuurlijk moet ik daar af en toe een beetje voor boeten. M’n voeten liggen, al is het nog zo warm, onder een dekentje omdat de spieren dat blijkbaar nodig hebben, en dan krijgen ze dat ook. Of dat allemaal goed is voor me?
Tja, toevallig las ik bij Karel een gedicht …. en dan dénk ik dat het goed is en de dichter dit een beetje bedoelt..
Ik kopieer even het laatste stukje.

En ja, ik zie het gebeuren in mijn directe omgeving, een tot voor kort vieve dame, 2 jaar ouder dan ik die bij een val een heup breekt. Ook zij is alleen, nog iets korter dan ik en na de revalidatie is ze nu weer thuis maar lijkt de moed opgegeven te hebben om nog iets uit het leven te halen.
Ze legt zich erbij neer dat er over haar hoofd heen dingen beslist worden terwijl ze best wel weer opgepept is als ik haar ophaal en mee naar buiten neem. In de rolstoel omdat ze met de rollator nog niet zo ver kan lopen, maar ook een stukje lopend achter de rolstoel.

Zeker, ik ben een bofkont, ik word aangemoedigd om “te blijven leven” en ja, dat valt me nog best vaak moeilijk. Maar als ánderen al zo hun best voor je doen mag je zelf niet achter blijven. Oke, Inge vond het niet raadzaam dat ik in het Archon wilde proberen of ik nog kon stelt lopen….. daar wil ik me dan wel figuurlijk bij neerleggen, want letterlijk bij neer”leggen” zou het met gemak een gebroken heup opleveren, moeten we niet hebben natuurlijk.
Maar meestal láten ze me als ik zelf denk dat het wel kan. Grote pret als ik, nét als Levi en Amber, over voor hen bedoelde slootjes “spring”. Toegegeven, die kleine apen gaan soepeler dan ik maar een kniesoor die daarop let.
En natuurlijk hakt na zo’n leuke dag het lege huis er regelmatig flink in, maar toch, die dag kan niemand meer van me afpakken.
En dan nog, als ik thuis ben zitten jullie allemaal al braaf op mijn avonturen te wachten. Zeg ik toch, ik ben een (soms wat zeurende) bofkont.

.

.

.

,

   

spelletje doen?

Ach aan kinderen “heb je geen kind” op het strand. En eigenlijk hadden we nauwelijks een stranduitrusting bij ons in de zin van emmertjes en schepjes. (emmeren kunnen kindjes als ze naar huis moeten zélf wel)

Het was trouwens op die snikhete woensdag in de vroege morgen nog behoorlijk kil op het strand.
De zon liet aanvankelijk verstek gaan en er waaide een behoorlijk kille wind.
Dat leverde een soort “Madonna met kind” plaatje op.
Nét te laat geknipt want het deel van de baddoek dat ook over “madonna’s” hoofd zat waaide eraf.
Scheppen zijn ook eigenlijk niet nodig zolang iedereen een paar handen aan het lichaam heeft want er zijn natuurlijk klassiekers die gewoon bij het strand horen, juist, tunnels naar elkaar toe graven, wie heeft het niét gedaan op het strand. En dan is er altijd nog “grootjes” badlaken!

Al héél lang in de strandtas paraat, het aloude “mens erger je niet” spel in een stranduitvoering voor zowel 4 als 6 spelers. Geen idee meer wanneer ik het kocht en of het nog in de handel is maar altijd dikke pret.
Uiteraard met een dobbelsteen die wat groter is en van een soort zwaar rubber. De felgekleurde platte pionnen zijn na al die jaren wonder boven wonder nog compleet. Speelt natuurlijk makkelijker op het wat hardere natte zand maar wij kijken niet op wat kreukels meer of minder. We liggen zelf toch óók in de kreukels voor het spelletje af is, op je ellebogen blijven steunen kán een uitdaging zijn. Ja natuurlijk heb ik gewonnen……. of eh… lieten ze mij winnen om het spel iets te bekorten, ach…., als de kinderen maar zoet zijn!

   

.

   

doordenkertje

ff snel ja, want ook vandaag ben ik weer niet thuis………..

Nee…. niet spieken…….

niet naar beneden scrollen……..

eerst je best doen……..

en dán mag je kijken of je het goed had….

   

toch nog Goes….

Als ik van te voren geweten had dat ik Goes zó op de lange baan geschoven had zou ik in de prachtige kerk die er staat metéén even in zo’n biechthokje gedoken zijn. Dan had ik meteen vergeving kunnen vragen dat ik het bij deze foto laat, ach iedereen kent ondertussen wel zo’n indrukwekkend midden schip van een kerk. Ik kies voor een stukje van één van de wanden, allemaal vol afbeeldingen in aarde kleuren, prachtig! En natuurlijk één van de “biechtstoelen” ( heet dat zo?) ik krijg bijna spijt dat ik niet Katholiek opgevoed ben, hoewel, ik ben natuurlijk véél te braaf om iets te biechten te hebben.

Waarschijnlijk is er gelekt dat “de Queen” incognitie op bezoek zou komen want er is uitbundig met bloemen versierd,..

…en de deuren van het stadhuis staan uitnodigend open. Dat het marktdag is maakt het alleen maar gezelliger maar ik moet natuurlijk even m’n neus op het stadhuis laten zien. Het is niet héél groot maar heeft een “queenwaardige” hal met alles erop en eraan, ja ook een bordesje. Hoewel incognito vind ik de , overigens keurige, broek toch niet geschikt en ik maak van mijn vest dan maar een sleepje om het geheel iets waardiger te maken terwijl ik de trappen bestijg. Wederom een gebouw waar ik hebberig van word, alleen dat trappenhuis en de gang al, wauw!

Maar ondertussen is het al laat in de middag en de magen knorren. We lopen uiteraard nog even langs het beeldschone kleine jachthaventje, helaas is er nérgens een restaurantje met zicht op de haven dat al open is, vanaf 6 uur pas maar dan wordt het ons te laat.
We benutten een paar onmogelijk smalle steegjes (de Vlielandse gloppen laten het dan nog breed hangen) om weer bij de markt te komen waar we horeca te over hadden gezien.
We willen niet te duur en vooral niet uitgebreid eten en kiezen voor een Italiaan. En wát een prima keuze was dat, aanradertje! Zeer vlotte en heel vriendelijke bediening. We bestellen ieder een spaghetti bolognese en iets te drinken en al snel wordt er een schaaltje met een zeer smakelijke salade, die we niet verwacht hadden, gebracht maar erbij bleek te horen.

Ook de spaghetti is heel smakelijk, vaak zijn dat soort maaltijden bremzout maar hier was het prima te doen voor mensen die gewend zijn om zonder toegevoegd zout te eten.
Zowel Inge als ik houden behoorlijk wat over (we zijn kleine eters en vergeten vaak een kleine portie te vragen) Of we de rest mee willen nemen?. Tja, we hebben eigenlijk geen zin om met eten te lopen sjouwen maar weggooien ?
De rekening blijft nog nét onder de € 30,– voor ons samen en dat was het méér dan waard.
In de trein eten we nog de meegebrachte yoghurt toetjes op en wordt bijna m’n spaghetti geplet als een “dame” zich “uit het niets” op de plaats naast me wil laten vallen…. nou ja, zeker een vuiltje in haar oog én een spraakgebrek waardoor ze niets kon vragen!
Ach, we hadden een geweldige dag, daar verandert zo’n minkukel niets meer aan hoor!

,

.

   

date

Tjongejonge, ja ik moet wéér een inbreuk maken op m’n logritme, ik kan het niét meer voor me houden, ik had een date vanmiddag en ben er té vol van om het voor me te houden.
Nog redelijk blanco in het datingcircuit kwam ik toch wél voor wat verrassingen te staan.
Uiteindelijk kom ik nog uit het jaar kruikje en ik weet niet beter of een man zorgt bij zo’n eerste ontmoeting dat hij keurig in ’t pak zit. En natuurlijk zorg je dat er géén onderdelen “rond slingenrende” die beter verborgen kunnen blijven tot je elkaar wat beter kent.

Oke, ik ben niet zo piep meer, moet niet teveel noten op m’n zang hebben maar toch, een klein beetje respect mag ik toch wel verwachten. Als bij een eerste ontmoeting het bed al klaar staat gaat dat wat mij betreft té snel. En echt, ik ben heel LHBTenz vriendelijk maar als iemand nog “uit de kast moeten komen” of er zelfs gedrochten en vrouwen gestuurd worden haak ik af.

Gelukkig had ik nóg een date en wel met Staartje ( ook al een Liesbeth) . Zij wilde graag naar de Mucha tentoonstelling in het kunstmuseum in Den Haag , of ik zin had om mee te gaan. En jazeker had ik dat (ik ga dat volgende maand zelfs nóg een keer doen met Ferrara) ik word nog een echte museumtijger.
Zou ik niet bij iéder museum doen maar als alleen het gebouw al de moeite waard is én is iets “Art Niveau achtigs ben ik snel om. Voeg daar dan leuk gezelschap bij en ik bén al onderweg.

Oergezellig was het, we drinken even iets (met wat lekkers) in de mooie overdekte binnentuin van het museum, kletsen 5 kwartier in een uur en nemen ook de hoek Delfts blauw mee waar ik, als heel vaak, meer gecharmeerd ben van de werkelijk práchtige wandbekledingen… echt ik wil er wónen. Nee daar heb ik dan weer geen foto’s van.
Echt mooie dingen krijgen geen eerlijke kans als de camera door mij bediend wordt, ik leef me meestal uit op dingen die tóch al nergens op lijken.

Eigenlijk had ik ook helemaal geen foto’s willen maken maar ja, dan zie ik die figuren gier boven en dan kruipt het bloed weer waar het niet gaan kan.
Boven verwachting is Mucha zelf ook aanwezig (eh… in de geest) hij kan 2 zulke prachtige modellen niet weerstaan en schildert in korte tijd een poster in zijn stijl! ( Die vind je bij Staartje)
Het was een middag genieten, en als ik in de tram naar huis stap besluit “Staartje” nog even de andere kant op te rijden, naar Scheveningen, ach zij is nog een jonge hond natuurlijk en wil haar dagje Den Haag volledig uitbuiten voor ze weer naar het hoge Noorden treint.
Vanuit de tram zwaaien we nog even.
Natuurlijk niet een echt volledig verslag maar over Mucha schreef ik al eerder.

het móet maar

Sorry, sorry, sorry, we gaan nog naar niét naar Goes! Omdat ik even niet meer wist
“wat” ik “waar” gezien had verplaatste ik bijna eigenhandig de Abdij van Middelburg naar Goes.
Dat had me nogal een klusje geworden dus ik ben blij dat het niet hoeft, ik laat de Abdij waar hij hoort, in het midden van Middelburg.
Wel vaak over “de lange Jan” horen spreken (niet te verwarren met Jan Al) maar nooit enig idee wie of wat dat was..
Het blijkt één van de torens van de Abdij van Middelburg te zijn en potdorie wat is die Abdij een bezoekje méér dan waard.
Eh…. wat? nee we hebben de lange Jan niet beklommen maar die mogelijkheid is er wél.

Ja natuurlijk staat er een linkje voor wie het naadje van de kous wil weten want er is véél te vertellen over dit gebouw maar “mijn beleving” van het gebouw is natuurlijk véél interessanter…ahum!. Het is wel het meest verrassende oude gebouw dat ik ooit bezocht heb.
Je stapt oppervlakkig bezien gewoon een kerk in. Die lijkt niet eens heel groot maar blijkt uit meerdere ruimtes te bestaan. Met o.a. twee ruimtes die iedere weer twee van die grote kerkorgels hebben. Maar ook iets “gewonere” ruimtes die meer een congreszaal lijken dan een kerk.

In de grond de hobbels en bobbels van grafstenen die ik wel ken uit de Delftse kerken en zelfs een praalgraf als van Willem van Oranje zij het dan een flink maatje bescheidener.
Zó bescheiden dat zelfs ik het in z’n geheel op de foto kon krijgen, kijk dan wás je iemand wanneer je hier een plekje krijgt (ik ben natuurlijk vergeten wie er in ligt)
Maar door steeds weer andere deuren lopend wordt het minder kerk en meer abdij. De oude abdijgangen lopen om een sfeervol middenhof heen waar het een oase van rust is. Nou ja een relatieve rust want foto’s maken zonder mensen erop is een bijna onmogelijke opgaaf, maar toch, de hof maakt mensen stil.
Wat ik het meest bijzondere vond zijn de plafonds uit de kloostergangen. Wát een vakmanschap om al die duizenden steentjes in de boogjes van de plafonds te metselen.
Zouden we nog wel vakmensen hébben die dat kunnen, het beroep “bouwvakker” is zó ondergewaardeerd dat ervoor doorleren niet aantrekkelijk is.
Bovendien zijn nieuwe gebouwen nu meestal een combinatie van staal en glas waarvan de verwerking vást ook wel vaardigheden vereist, maar dat toch meestal grotendeels fabriekswerk is.
Al met al is deze Abdij best een logje waard, dan moet Goes gewoon even wachten!

gids van niks

Dan heb ik het over mezelf hoor, want voor zover we met een gids te maken hadden deed die prima z’n werk. We bezochten na Middelburg ook nog Goes en nu gooi ik dus alles door elkaar. Nou ja, als ik fouten maak wordt ik vást wel op het matje geroepen.

Inge en ik zijn ook al niet overdreven gezegend met coördinatievaardigheden en dan is het wel slim om hier en daar wat ijkpunten te onthouden. Tegenwoordig maak je daar dan een foto van.
Bij een grote tassenwinkel op een T spitsing ligt een dame in een tuinstoel te zonnen, kijk, daar heb je iets aan, zoiets zie je niet over het hoofd.
Van de rondvaart heb ik wel wat kunnen onthouden, de gids had humor en bracht het leuk dat we bij een aantal bruggen vooral het hoofd niet moesten verliezen.
Een totaal andere rondvaart dan die in Den Bosch maar toch een leuke manier om iets van de stad te zien én te horen.
Bijvoorbeeld dat er weinig huizen met trapgevels lang het water staan. In vroeger tijden werd er goed verdiend en sloopte men de “trapjes” om ze vervangen voor een rechte muur die nog maar een puntje dak liet zien. Dat had status!
Dat achter dat hoogste stuk muur niet overal nog kamer zat stoorde niemand, en desnoods werd er een loos raam in gezet om het toch een hele etage te laten lijken. Als je dat eenmaal weet zie je inderdaad overal vrijwel “loze” bovenverdiepingen.

Het stadhuis weet ik nog wel, daar kijk je niet naast hoor, het is GROOT. We zijn ruim op tijd voor een rondleiding maar als we horen dat het uurtje duurt zien we daar vanaf. Even rondkijken zou leuk zijn maar alle historische verhalen over het stadhuis zijn ook wel op internet te vinden. Dat er in het wat hogere deel links een beeld van Koningin Wilhelmina, met de latere Koningin Juliana op schoot, gemetseld is is vanaf beneden niet echt te herkennen. Op de site van het stadhuis staat wél een herkenbare foto. We kijken dus alleen even rond in de mooie ontvangsthal want alleen door het stadhuis struinen mag helaas niet.

Wat winkels betreft vind je álles dat je in iedere grote stad kunt vinden. Plus veel verleidelijke bakkertjes en een chocolade museum waar we niet met de museumjaarkaart in kunnen, we slaan het over. Eigenlijk meer uit tijdgebrek dan uit Zeeuwse “zunigheid” moet ik bekennen want we willen op de terugweg nog bij de stop “Goes “uitstappen.
Dat blijkt een prima plan want later in de middag ontdekken we dat Goes misschien nog wel léuker dan Middelburg is, knusser. Maar chips, alweer bijna 500 woorden, ach jullie kennen me, dagje uit is goed voor minstens drie logjes, het zij zo!

.

   

.

.

naar de knoppen

Natuurlijk wist ik dat niet, maar ik ging gisteren “naar de knoppen”, maar dan wel de Zeeuwse knoppen en dat maakt dat het zéker niet de negatieve lading had die de uitdrukking heeft.
Inderdaad, “de blog queen”(wat is dat toch een leuke erenaam) was weer de provincie in en bezocht een “onderdaan”!
John (voorheen Redstar) en ik lezen als zo’n 15 jaar bij elkaar en zijn dus oude bekenden kun je gerust stellen.
We hadden al zowat een jaar een halve afspraak staan die steeds op de lange baan geschoven werd door corona. John, staat al maanden op een wachtlijst voor een broodnodige operatie aan zijn hand en dan zit je al helemáál niet op corona te wachten.
Maar goed, toen was Inge ook wat langer “manloos” dan ze gewend is en had wel oren naar een dagje op stap naar Zeeland met de “de koningin moeder”. Een treinreis in m’n uppie vind ik nooit een probleem maar is natuurlijk 3x zo leuk mét goed gezelschap en dus óp naar het station.

Contact met John leerde dat hij ging proberen wat te schuiven en dat we contact zouden houden. Uiteraard gingen we uiterst “negatief” op pad om zijn eventuele ziekenhuis opname niet in de weg te zitten maar dat hoefde een uiterst positieve ontmoeting niet in de weg te zitten.
We gingen dus eerst even “de boot in” om dat de stad Middelburg vanaf het water te bekijken voor we naar de knoppen gingen. De Zeeuwse knoppen had John bij zich voor ons, héérlijk.

Het werd een héél genoeglijk uurtje op het terras van een restaurant met wederzijdse herkenning, ja heus 15 jaar lezen bij elkaar geeft herkenning ook al had John nooit de behoefte zijn hoofd op z’n site te etaleren. Het leven heeft hem niets cadeau gegeven maar ondertussen heeft hij veel een plaats kunnen geven en zo kan het gebeuren dat zelfs foto’s van onze ontmoeting er door mogen glippen.
Het klikt aan alle kanten, ook Inge voelt zich op haar gemak met de voor haar natuurlijk volkomen onbekende man.

Nee, over bloggers wordt niet geroddeld maar het gesprek gaat verder alle kanten op.
Het diepgravende gesprek zeg maar, we vragen ons af waarom de kopjes niet netjes in het midden op het schoteltjes staan, dat blijkt zo te horen , het rondje zit uit het midden. John weet de reden, ze zijn de appelpunt vergeten waar die ruimte voor bedoelt is.
We laten het zo, we hebben immers de Zeeuwse knopen al en ieder pondje…. enz.
We rommelen wat met foto’s maken die niet altijd door de keuring komen maar evengoed wél gebruikt worden.
We hebben het nét over mijn (toch iets gevorderde leeftijd) als er langs de kant een bejaarde busje stopt. Ik sta half op en zeg “ah.. daar is het busje om me op te halen” de chauffeur hoort het en zegt dat ik gerust in mag stappen, waarna John zich afvraagt of hij ooit nog normaal zijn boodschappen zal kunnen doen in Middelburg.
Nou ja, het was gewoon réuze gezellig( en meer) laat dat duidelijk zijn……!

   

   

Vorige Oudere items