hare loghoogheid bedankt U

Oh wat wás het weer leuk om “onze Trix” weer even op te kunnen laten draven.
En wat waren de reacties weer  leuk, vooral omdat er toch weer lezers bij waren voor wie dit nieuw is.
Wie hier nog niet heel lang leest kan natuurlijk niet weten dat dit oudje éigenlijk het vloggen een beetje uitgevonden heeft. In december 2007 stapje ik voor het eerst heel voorzichtig in  de schoenen van onze toenmalige vorstin om mijn nieuwjaarswensen te delen.
Kerstmis is daarna nooit meer hetzelfde geweest al kwam niet altijd de koningin opdraven, het kon net zo goed de kerstengel zijn, of een sneeuwpop. Dat hangt altijd een beetje samen met wat er op mijn pad komt.

Hoewel ik dus eigenlijk samen met Trix de hoed aan de kapstok gehangen had miste ik de uitdaging om de troonrede te persifleren. Nee natuurlijk niét om de troonrede zelf maar om de lol van het “plaatje te maken”, alleen al de hoeden zijn onweerstaanbaar voor me.
Ik was het écht niet plan dit jaar maar toen lag er in de drukkerij een kartonnen cirkel met een opening erin, in het voorbij gaan natuurlijk even op m’n hoofd gehouden…. leuk, zou best een hoed van te maken zijn…… !
Een collega van de DTP deponeerde een verpakking van de lichtgevoelige platen in de afvalzak……. een groot stuk dik  plastic , mat  zwart aan de ene kant en zwart glanzend aan de andere. en dán is 1+1= bij Rietepietz  een hoed.


Wat altijd enorm helpt is dat we juist door de drukkerij van alles bij de hand hebben, in dit geval was ook  restje dubbelzijdig tape héél handig, plakbandje hier nietje daar en even lekker de bol in elkaar frommelen om de lichtval z’n werk te kunnen laten doen. Tja, misschien nét niet helemaal volmaakt als je de hoed goed gaat bekijken zit er hier en daar wel kier die er niet hoort

Maar als Trees dan in de reactie vraagt “of ik die hoed ergens huur voor zo’n  gelegenheid” krijg ik toch vaag het vermoeden dat ik op het Binnenhof niet eens uit de toon zou vallen, en zo ja… kan ik het altijd nog als een recycle- statement verkopen!
De zoektocht naar wat Trix aan moest eindigde bij het pakje dat ik droeg op de bruiloft van onze kleindochter  dat meteen de finishing touch   voor de hoed meebracht.
De corsage van dezelfde stof als het jasje was in no time op de hoed geprikt en het jasje kreeg een (niet zo goed gelukte ) corsage van het zwarte plastic en  Jan Taminiau  kan er een puntje aan zuigen!
Stom…. ik had dit hele logje niet hoeven schrijven, had er een vlog van kunnen maken toch?

 

Advertenties

derde dinsdag

 

Leden van het log, U allemaal!

U zult begrijpen dat de  derde dinsdag in september  bij Uw voormalige Vorstin ieder jaar  veel herinneringen losmaakt.

Thans richt ik me tot U als moeder, en vraag U niet te hard te oordelen over mijn zoon. W.A. heeft op deze prinsjesdag geen andere keuze dan een  op toiletpapier afgedrukte troonrede voor te lezen.
Deze troonrede heeft als enig doel bij het aantreden van een nieuw kabinet,  al dan niet bevuild, in  de vlakspoeler te verdwijnen..

Ten tijden van mijn Koningingschap  was er   nog de mogelijkheid   treuzelende  formateurs  een aanmoedigende  schop onder het achterste geven, helaas  heeft WA geen bemoeienis met de kabinetsformatie.

U zult mij niet euvel duiden, het is tijd, W.A. rekent erop dat ik ergens op de route sta te wuiven, ik reken op Uw coulance!

 

in kort bestek

Ja natuurlijk hebben we van de éindelijk droge dag genoten.
Even in kort bestek, een auto ritje naar Wassenaar, daar een wandeling in Meijendel, vandaar nog een bezoek aan een  restaurant, een tuincentrum en een familiebezoekje in Zoetermeer.
Je kunt maar “van het erf af zijn” zoals een bevriende overbuur altijd zegt.
Om te zorgen dat het verhaal ook echt  “in kort bestek” blijft, (jullie zijn natuurlijk óók de hele dag buiten geweest dus tollen van de slaap)   pik ik alleen de lunch eruit, die was n.l. verantwoordelijk voor de titel.
We streken neer op een terras in een park in Zoetermeer. Nogal luxe lunchkaart en daar houdt Rietepietz niet zo van. Die gaat meer voor “doe maar gewoon dan doe je gek genoeg”   dus bestelde een simpele tosti ham/kaas.  Dat kon! En toen kwam er dit……
Ja klopt, ik heb er al van gegeten als ik er een logje in zie en een  foto maak.
In een diepe, soort mega soepkom,  ligt op z’n kant  iets dat voor een tosti door moet gaan.  Eigenlijk  zijn het gewoon twee  dikke, diagonaal doorsgeneden hompen geroosterd brood  met keiharde korsten.
Niks niet plat gebakken en aan elkaar gesmolten randen.
Alles is verder keurig verzorgd daar niet van maar ik heb toch een groot probleem.
Ik zie dat men niet verwacht dat ik de tosti uit het vuistje eet………
……….hélp!

helderziend?

Wie hier al lang, en uiteraard zeer nauwkeurig, leest heeft het allang door, Rietepietz heeft een helderziende gave. Dat bleek vanmorgen weer in de media waarin geciteerd werd uit een onderzoek van  het WODC.  (Onderzoek- en Documentatiecentrum)

“-Binnen de politie is bij 40 procent van dit soort zaken iemand met een migratieachtergrond betrokken, terwijl deze groep slechts 7 procent van het personeelsbestand uitmaakt. In absolute getallen gaat het om zeker 19 zaken onder 4.500 agenten met een migratieachtergrond.”

Nog maar een paar maanden geleden vlamde de positieve discriminatie  weer op als “wenselijk bij de politie” waar ik natuurlijk in een logje “mijn  gedachten over uitsprak”.
Oke, jij je zin, ik spuwde er m’n gal over omdat ik geen voorstander ben van voortrekkerij.
En al in 2006 schreef ik in een logje;

“Het politiekorps zucht nog onder de naweeën van de “positieve discriminatie” van een aantal jaren geleden en wie dat bedacht heeft moet in de “gekkentest “de absolute topscore ” halen.
Destijds werden de eisen voor allochtone en/of vrouwelijke sollicitanten “naar beneden bijgesteld ” (wat maakt het nou uit of je wat foutjes in een verbaal schrijft, de meeste mensen doen tóch al geen aangifte meer).
Het korps moest meer een afspiegeling van de samenleving zijn omdat de gemiddelde politieman te weinig in kon spelen op bij minderheden heersende opvattingen en daar moet je aan werken vond men “!

Een regeltje uit de bevingen van het  WODC;
“-Voorts lagen rondom de eeuwwisseling de eisen te laag bij het streven personen met een migratieachtergrond binnen te halen. Zij hadden niet altijd voldoende kwaliteiten.”

Ik herinner me nog mijn verbijstering toen men ergens rond het jaar 2000 bedacht dat bij allochtone sollicitanten minder streng omgegaan kon worden met de eis  dat ook  de familie van de sollicitant van onbesproken gedrag moest zijn. Noem het helderziendheid, ik hou het op gezond verstand dat ik dat een belachelijke situatie vond.
En wat komt er  bovendrijven bij het WODC…..!

“-De betrokkenheid van agenten met een migratieachtergrond hangt volgens het WODC samen met de grote sociale netwerken in de familie- en kennissenkring waarvan zij deel uitmaken. ‘Gezien de relatief grote betrokkenheid van sommige etnische groepen bij (georganiseerde) criminaliteit, is de kans dat functionarissen met een migratieachtergrond in hun grote netwerk iemand kennen uit het criminele milieu groter dan onder autochtone functionarissen.’

Nee,  natuurlijk wil dat niét zeggen dat iedereen met een migratieachtergrond  (was even vergeten dat je geen allochtoon meer mag zeggen) maar dat het nu maar eens áfgelopen moet zijn met die onzin van positieve discriminatie.
Ongeacht wie men positief wil discrimineren …. het wérkt niet omdat men nou eenmaal niet voor niets aanstellingseisen stelt.

Inderdaad, deze onderzoekuitkomsten verbazen me niet, ik had  het ze al op voorhand kunnen vertellen, maar eh…. denk maar niet dat  de hotemetoten mij om een consult vragen vóór ze zulke domme beslissingen nemen.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

vals beeld

Als ik hier schrijf dat ik graag de buurvrouw’s poesje zou willen  maar de kans niet krijg veroorzaak  ik waarschijnlijk een vals beeld. Het is wél de waarheid.
De buurvrouw heeft nog niet héél lang geleden een jong poesje  gevonden dat erg ziek was.
Nou is buufje toevallig dierenarts dus ze heeft het diertje opgelapt. Toen niemand het op kwam eisen  werd poes als nieuwe huisgenoot van alle gemakken voorzien.

Het enige probleem is dat buufje met enige regelmaat een weekend, of een weekje de benen neemt en tja, zo’n beestje moet toch eten en dán kom ik dus goed van pas. Geen probleem hoor, ik stap 2x per dag even een deurtje verder  en vul de  bakjes met eten en drinken. Ik hoef zelfs niet voor een kattenbak  te zorgen want, één een buiten kat,altijd een buiten kat en poes doet alles in de tuin.

Daarom  liet buufje een kattenluik in de openslaande tuindeuren zetten, hoe bedoel je dierenliefje, die deuren mét pui waren er net na een peperdure verbouwing in gezet.
Deze foto is een toevalstreffer want poes laat zich normaal gesproken niet zien als ik er ben en toen ze me eenmaal binnen ontdekte   blies ze me ook toe: “wat doe jij hier” en verdween met een sneltreinvaart naar boven.

Tja, ik wil best wel even met kroelen maar daar heeft poes blijkbaar geen behoefte aan, maar de bakjes zijn 2x per dag  leeg dus ga ik er van uit dat het goed gaat met de voormalige patiënt.

Eén keer zag ik haar boven aan de trap zitten, hoopvol naar beneden kijkend  of nou eindelijk haar eigen vrouwtje er weer was.
Maar nee, ik was het maar en teleurgesteld trok poes zich terug zonde mij één blik waardig te keuren.
Ze straalt iets uit van ; “oke, dat eten en drinken mag je neer zetten , als je maar niet denkt dat we vrienden kunnen worden”!
Het zij zo, maar we hebben nog een week samen te gaan, ik ben benieuwd!

proefrit

Nee natúúrlijk mochten we niet zómaar  samen “aan de rol”, Inge wilde éérst wel eens even zien of het wel verantwoord is dat paps zijn leven aan mams toevertrouwd, ze wandelen uiteindelijk best vaak langs de Vliet  en dat is wáter!
Ze stond erop dat er even proef gelopen werd  en wie zijn wij om dan tegen te sputteren. We  willen we best even laten zien dat alles op rolletjes loopt.
We testen natuurlijk óók of het zitcomfort in orde is, inderdaad, we gaan zeker niet over één nacht ijs dat begrijp je. Nou ja, om een lang verhaal kort te maken ( jij hebt ook wel wat anders te doen) ….. alles is goedgekeurd!

Oost-Indisch ….

Wie heeft er nou niét wel eens iemand beschuldigd van “Oost-Indische doof heid.”  Henk is ondertussen écht behoorlijk doof en nóg zou ik m’n hand  er niet voor  in het vuur durven steken dat er soms toch sprake is van de Oost-Indische variant.
Er zijn verschillende verklaringen waar deze  uitdrukking vandaan komt maar zeker is wel dat hij stamt uit ons “koloniale verleden”.

Twee van de drie meest gangbare theorieën gaan er vanuit dat een deel van de Oost-Indische bevolking niet wilde luisteren naar bevelen van de Nederlandse koloniale overheerser.

En tja, ons koloniale verleden ligt op dit moment  toch al onder een vergrootglas dus zal deze uitdrukking binnenkort óók wel in de ban gedaan worden door de politiek correcte hotemetoten.
Het zal me niet beletten de uitdrukking te blijven gebruiken, wat mijn voorvaderen ook op hun kerfstok hadden….. het hoorde bij die tijd, moet dus ook in dat tijdsbeeld bezien worden,  en er verandert niets als hun namen uit de geschiedenisboekjes worden geschrapt.
Net zoals ik de huidige generaties Duitsers nooit het oorlogsverleden van sommige voorouders zal verwijten omdat zij daar part nog deel aan hadden.

Misschien ga ik de uitdrukking zelfs we meer gebruiken want er zijn zeker wel mogelijkheden die tot nu toe over het hoofd gezien zijn. Wat dacht je van Oost-Indisch blind zijn?  Als je man de afstandbediening weer niet kan vinden die toch écht op de salontafel ligt, of je kinderen de naast de wasmand “verloren” kledingstukken niet kunnen vinden.

En andere mogelijkheid hoorde ik laatst van Jochem Myer in zijn show, hij vertelde  daarin dat zijn oma Oost-indisch dement was, briljant! Zij begon (in zijn verhaal) zodra ze ergens mee in de problemen kwam te zingen “schaapje schaapje heb je witte wol”,  hilarisch zoals hij het bracht en potverdorie wat heb ik toch vaak het idee dat Henk Oost Indisch-dement, doof en blind is.
Soms wijs ik hem dingen aan waarna hij precies in de tegengestelde richting kijkt, neemt nou juist niét mee naar beneden waar ik om vroeg en gaat de afwas doen als ik zeg dat het even  kan wachten zodat de koffieboel er ook nog bij kan.
Want  dát doet dementie met mensen, de meest logische dingen zijn ineens niet vanzelfsprekend meer en de meest vreemde  dingen zijn voor  hem vaak vanzelfsprekend.

Maar misschien  leven  er nog wel meer  Oost-Indische “kwalen” onder ons,  kom maar op met je voorbeelden.

Vorige Oudere items