eindelijk duidelijkheid

Goh…… tja ik wist het niet,  éigenlijk dacht ik altijd dat ik maar wat aan rommel,
Maar nu las ik toch wat ik hier in  m’n logjes écht doe …….

 

you don't spreuk

Of zou ze het niet tegen mij hebben denk je, maar tegen  jou!

 

 

 

 

ondergedoken

Misschien moest ik maar een tijdje onderduiken….ongeveer  tot advocate Bénédicte Ficq met pensioen is want als ik dit lees zie ik het somber in voor mezelf..

“De tabaksindustrie is misdadig bezig, vinden advocate Bénédicte Ficq en longkankerpatiënte Anne Marie van Veen. Ze zetten een actie op om strafrechtelijke vervolging af te dwingen.”

Nee natuurlijk ben ik  geen sigarettenboer maar ik heb toch wel het nodige “op m’n kerfstok waar mr Ficq  me vást nog wel eens , namens een cliënt,  een kunstje mee wil “flikken”.

niet rokersHoe je ook over roken denkt, de handel in tabak is legaal en, bij het voortschrijdend inzicht over de gevaren, aan  steeds meer regels gebonden.
Voor zover ik weet staat er nérgens  iemand met een pistool achter je om je te dwingen tabakswaren te  kopen en /of op te roken.

Zolang de tabaksindustrie zich aan  alle regels en wetten  houdt zou ik niet weten hoe je dan crimineel kunt zijn op dat gebied, maar dat ligt vast aan mij.
rechterJa  inderdaad, mr. Ficq ziet dat namens haar cliënt anders.
In dit geval is  haar  cliënt niet crimineel, maar wil (misschien wel uit schuldgevoel)  haar zin doordrijven en een ánder als crimineel aanwijzen die dat volgens de letter van de wet niet is.
Als er iémand bijdehand is om criminelen buiten de cel te houden, of op z’n minst zo kort mogelijk in de cel, dan mr. Flick wel, maar iemand erin proberen te werken die geheel conform de wet z’n brood verdiend is vrij uniek.

Kijk en dán ga ik me zorgen maken, voor ik het weet word ik van criminaliteit beschuldigd omdat ik auto rijd, tja dat kán een dodelijk wapen zijn maar daar wordt een auto  niét voor verkocht. Ik wéét dat je met een auto iemand dood kan rijden maar zelfs áls dat gebeurt is dat nooit  de opzet. (enkele criminelen daargelaten)
Ik verleng keurig m’n rijbewijs op tijd en houd me aan de verkeersregels, maar toch hé, wie een stok zoekt om een hond te slaan……?

rechter1Ineens bedenk ik  nog méér op me af komende ellende. Ik heb heel bewust twee kinderen op de wereld gezet,  ondanks  dat ik wéét  je “aan leven  dood gaat” misschien ben ik zelfs wel crimineler dan ik dacht… volgens mij kan ik beter even onderduiken tot ik weet of deze zaak van de grond gaat komen of dat er bij de rechtbank tóch nog mensen met gezond verstand rondlopen.

 

plaatjes van het internet

huisvlijt….

Huisvlijt ja, en dan bedoel ik niet dat ik zelf op dit moment vlijtig in huis ben. Nee dát was vorige week toen ik die paar dozen van de zolder rukte en dan wéét je het wel! Weer foto’s die nog even door de digitale molen moesten.
Wijlen m’n schoonvader was best een handige knutselaar en vond de tegeltjes schoorstenen uit hun jaren 30 portiekwoning maar kaal.
Tussen de beide  ‘kamer en suite” kamers was uiteraard een schuifdeur, maar ook een schoorsteen aan ieder kant, waartussen dan nog een kast was.
Heb je het plaatje? Oke,  schoonpiep vond de licht zee groenige tegeltjes dus maar niets en bedacht er iets op. In de jaren 60 stapten  veel mensen over op  lichtere meubels en huisraad  waardoor  er veel eiken spullen bij het groot vuil terecht kwamen.
Al snel was er van de schoorsteentegeltjes in de voorkamer niets meer te zien.

voor sch.
Wijlen m’n schoonmoeder was “van de knusse volle kamer”,  ieder plaatsje werd benut. Aan de rechterkant hangt de houten rozenkrans die ik ooit voor hen meenam uit Spanje.
Dat het bovenste deel van de schoorsteen van een oude kapstok gemaakt  heeft ze ten volle benut. Op iedere, oorspronkelijk voor een jas bedoelde,  knop hing  wel een koperen of (semi)zilveren frutsel.

voorr.detail
Ook de schoorsteen in de achterkamer moest er aan geloven, en waren tenslotte genoeg oude  kapstokken, spiegels in grote houten lijsten en noem maar op wat er in de jaren ervóór allemaal aan zware houten toestanden in de huizen stond.
Eén gedraaide poot overlangs door zagen leverde voor  rechts en links een zelfde “decor” op.
Met een nep open haardje was  ook de schoorsteen in de achterkamer compleet.
Tja, je moet het in het tijdsbeeld zien natuurlijk, en dan moet je er óók nog van houden, maar als staaltje huisvlijt dat vrijwel geen cent gekost heeft heb ik er altijd wel bewondering voor gehad.
Vandaar dat ik het hier even laat zien, knutsel jij óók wel eens zelf met oude spullen?
schoorstenen_0001

verdúlleme

Ja ik zeg het maar een beetje beschaafd maar eerlijk gezegd dácht ik heel anders dan verdulleme  toen ik van de week mijn meest favoriete vaas uit m’n jatten handen liet vallen.
boeket1Het ergste is natuurlijk dat ik het zélf deed,  op wie kun je dán nog uit je dak gaan in de trant van   “hoe kún je nou zo stom zijn”. Op jezelf ja maar dat is heel onbevredigend, aanklager en slachtoffer tegelijk, dat werkt niet!
Ik heb de vaas al jaren en die  dóet het gewoon geweldig op het dressoir, er staan ook áltijd bloemen in…….. nou ja er stónden altijd bloemen is want áls ik iets doe doe ik het goed!
De vaas viel in vier stukken en op dat moment heb ik niet aan foto’s maken gedacht, alweer een foutje!

vaae
Tegen beter weten in gris je dan een tube lijm uit een lade en gaat aan de slag want afstand doen van de vaas  is geen optie!
Zie je geen bárst van natuurlijk  dus ik zet wel even een paar pijltjes.
Er lopen twee breuken van onder naar boven én twee half rondom op verschillende hoogtes.
Oh… je kon de naden wél zien?
Je maakt toch zeker een geintje hé!
Ja hoor eens, ik ben geen archeoloog die met eindeloos geduld ieder splintertje aardewerk weer onzichtbaar op z’n plek weet te krijgen.

vaasEr zijn hier en daar ook wat kleine scherfjes verloren gegaan maar een kniesoor die daar op let.
Ik vrees alleen dat het allemaal niet helemáál waterdicht is, dus een boeketje bloemen erin gaat zeker een waterballet worden.
Nou ja, voor deze vaas ga ik dan maar  van m’n geloof….. Er moet maar een nepboeketje komen, wat zeg ik twéé nepboeketjes, zodat er iets te wisselen valt.
Minder mooi dan echte bloemen natuurlijk!
Hé, waarom laat die muts dan ook die vaas uit haar handen vallen….. nou ja, misschien brengen scherven nog geluk, zou toch kunnen?

verleden tijd..

Heb je soms hé, dat je ineens wat dozen uit een kast trekt en aan het ruimen slaat. Ik geef toe, gebeurt bij mij héél weinig  maar nu het  buiten herfst is moet je wát.
Er kan wel het één en ander weg….maar mijn  ruimaanval levert me nog iets op óók, een verloren gewaande kopie van het getuigschrift van m’n moeder!
hutkofferIn het spoorwegmuseum werd ik al herinnerd aan een soortgelijke groene  hutkoffer die m’n moeder bezat en die alles met dat getuigschrift te maken had.
Toen Marja een tijdje geleden een limerick over het vroegere “dienstmeisje” had moest ik er wéér aan denken.
Toch eens achter die spullen aan……. maar hoe gaat dat…….
Mijn moeder heeft n.l. in 1930 een jaar als keukenmeisje gewerkt bij een familie die naar Zwitserland verhuisde, zij was toen 22 jaar.
Het zou  een soort diplomaten gezin geweest kunnen zijn, in ieder geval waren ze in goede doen want ze konden er behalve dienstmeisjes ook keukenpersoneel op nahouden.

Van de jeugd en de ouders van m’n moeder weet ik helaas vrijwel niets, alleen dat ze haar vader jong verloren is en dat haar moeder door ziekte niet voor haar kon zorgen en ze daardoor  jong zelfstandig was.
Ik weet dus niet of ze haar keurige omgangsvormen al had vóór ze naar Zwitserland ging of dat zij ze daar bij  de familie heeft opgestoken.

Een feit is  dat zij vond dat een dame altijd “gekleed” moest zijn, neehéé, dan had ze het niet over naakt of niet naakt natuurlijk.
Nee laat ik het zo zeggen, zij zou het nooit “gekleed”gevonden hebben als ik in  een “naveltruitje” naar school zou gaan.
Na het huishoudelijke werk ging de jasschort uit en een  jurk aan, al zolang ik me kan  herinner, dus al vanaf half jaren 40.
2opsleefotoZe vertelde  weinig over  die periode uit haar leven maar ik had wel de indruk dat ze het daar redelijk goed getroffen had, op  de enige foto  die ik ken uit die tijd  heeft ze  plezier op een  slee.
De scan van de kopie is bar slecht maar ik herken nog net mijn moeder in de achterste dame.

Het was in die tijd bést bijzonder om een jaar in het buitenland te werken en mijn vader heeft het daar volgens mij altijd een beetje moeilijk mee gehad.
In de jaren 60 en 70 hebben m’n ouders veel door Europa gereisd, het land werd uiteraard  door “de man” gekozen.
Toen ik na de dood van m’n moeder  ooit  aan m’n vader  vroeg waarom hij  nóóit voor  Zwitserland had  gekozen  had hij daar geen antwoord op, althans niet hardop maar zijn lichaamstaal sprak boekdelen.
Een vrouw hoorde niet wereldwijzer te zijn , of meer te weten dan haar man, dat was  “voeger” nog een normaal gangbare opvatting over een huwelijk en zo werd er nooit meer gesproken over háár  Zwitserse avontuur.
Die  starre  man/vrouw verhoudingen, zijn gelukkig verleden tijd,  het getuigschrift volgens mij óók, in ieder geval in de  vorm  en taal zoals het in 1931  geschreven werd. get.schrift

nog meer pakjes?

Ja nog meer pakjes? Dat dacht,   toen er gisteren een grote auto van een  bezorgdienst voor de deur stond en er iemand aanbelde met een pakje in z’n hand.
Tja, je raakt verwend natuurlijk na zo’n feest, maar nee, de buren waren niet thuis en of ik het pakje wilde aannemen. Natúúrlijk doe ik dat, en als er nog geen 10 minuten later wéér iemand met een pakje voor de buren aan de deur staat neem ik dat óók aan!

pakjesOnze (nieuwe) buren zijn jonge moderne mensen en bestellen veel via het internet,  dát had ik al eerder ervaren. En er valt genoeg te bestellen  bij zo’n verhuizing na een grote verbouwing blijkt.
Ook vandaag was er weer een pakje voor de buren, en alwéér met een grote vrachtwagen gebracht.
Nou ben ik zelf helemaal niét van het via internet kopen, ik zie en bevoel graag wat ik koop vóór ik het koop en dat gedoe met pakjes terugsturen zie ik al helemáál niet zitten.
Ik denk óók dat het een ongunstig effect op de werkgelegenheid heeft, althans in de detailhandel, want er komt misschien wél ander werk voor in de plaats.
Chauffeurs bijv, voor die grote vrachtwagens,  die nu vanuit een centraal magazijn  stad en land doorkruisen om pakjes te bezorgen die vaak makkelijk in een boodschappentas passen.
Ik wéét het niet, is dit nou wel zo handig als men juist met milieuzones  het verkeer uit de steden wil weren?
-pakketHet kán aan mij liggen hoor maar eh,..is het  toch niet minder vervuilend als zo’n vrachtwagen gewoon een winkel bevoorraad waarna de klant  in z’n eigen omgeving  wel in één keer  alles in  kan kopen, misschien zelfs wel op de fiets.
Nou ja, ik zal het wel verkeerd zien, ach …., ik  heb nou eenmaal gewoon de boot gemist met al dit soort moderne toestanden, zucht…. ik ben een ouderwetse troel!

écht teveel!

Ja met de cadeaus hebben ze het écht te gek gemaakt.
Ik roep al jaren “wat we graag willen hebben kunnen we kopen”, en als we dat niét doen willen we het niet hebben. Maar ja, dan gaan ze “op je letten”, en horen dat het kleine, tien jaar oude TV tje in de slaapkamer  niet meer zonder bril bekeken kan worden.
En mét bril in bed TV kijken is lastig, maar we kopen tóch steeds  maar geen nieuwe, grotere, omdat we erg opzien tegen het gedoe van ophangen en aansluiting op de schotel. Vooral met het  systeem dat een paar jaar in de handel was en nog steeds goed functioneert…áls je het goed geïnstalleerd hebt dan maar ja…. hoe ging dat ook alweer!

tvnieuwMaar daar is het kroost niet door geïmponeerd,   en ze komen nog vóór het uitstapje  met een mega grote doos aanzetten.  Daaruit komt een voor de huidige begrippen wéér een kleine TV, tegenwoordig is een TV meestal  bijna wand vullend, maar voor onze slaapkamer  is 80 cm (diagonaal gemeten)  écht groot!
Dáár hoef ik beslist geen bril meer bij op als ik het laatste stukje van een crimi nog even in bed af wil kijken.
kaart1Het bijgevoegde felicitatiekaartje  laat niet alleen zien dat het kroost niets voelt voor traditionele jubileumkaarten en liever voor humor gaan.
Er staat óók op geschreven dat we niets hoeven te doen, dat gaan zij zelf allemaal voor ons  regelen.
Dat gaat inderdaad even niet  zo makkelijk als gedacht maar uitéindelijk komt toch alles in orde.
Is dat lief…. of is dat liéf!

En dan kwam er óók nog een pakje uit Amerika.
Wie hier al langer leest weet dat wij al zo’n 12 jaar geleden een digitaal fotolijstje van Ruud kregen. Een héél mooie waar we erg aan gehecht zijn.
Helaas was het eind vorig jaar  na een korte stroomstoring niét maar aan de praat te krijgen en wist men ook in een “repaircafe” niet meer te zeggen dan er niets te repareren viel.
Véél te oud om te maken temeer  omdat het destijds nog “een noviteit was” en ondertussen alles veel kleiner gemaakt kan worden.
dig.lijstjeEn dús ging Ruud weer op zoek naar een mooie nieuwe, zette een dikke 600 foto’s op een nieuwe geheugenkaart en betaalde zich scheel aan verzendkosten en wij pakten het pak uit  terwijl hij via skype toekeek.
Ook weer een mooie met nog een extra.
Behalve een diashow kunnen we nu ook kiezen voor een kalender.
Er draait dan in een hoekje toch een  kleine diashow mee maar behalve dat is de tijd, dag en datum aangegeven en loopt mee.
Bij het ouder worden kan dat best handig zijn, je kunt dan wel weten dat het oude papier op dinsdag opgehaald wordt…. dan moetje wél weten wanneer het dinsdag is natuurlijk!
kaart
Kortom…. bij alle cadeaus is  men zich heel goed bewust geweest  dat we al héél lang samen zijn!
Ze zouden toch niét  bedoelen  dat we zélf een dagje ouder worden en hier en daar wat hulp nodig hebben…. nee toch?

Vorige Oudere items

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 74 andere volgers