nu iets “luchtigers”

Van alle vragen die  de zolderspulletjes op riepen is er één met aan zekerheid grenzende waarschijnlijk beantwoord. De band om de arm van mijn vader is vrijwel zéker een rouwband.
Op de achterkant ontdekte ik het jaartal 1930 en dat blijkt ook het jaar dat “mijn opa” is overleden.
Daar is wel iéts meer over te vertellen maar dat doe ik een andere keer, eerst maar even een wat  luchtiger logje na al die zware kost.

Eigenlijk meer” een logje met een luchtje”. En ook dáárvoor kon ik op de zolder terecht want daar vond ik ook dit.


Het boekje kwam mee uit ons vorige huis waar het in de jaren tachtig mét een pen in de “twaletruimte” lag.
Inderdaad, een boekje dat de smerige details van het kleinste kamertje bewaart want er werd jarenlang druk in geschreven, vooral als we een feestje hadden.


Het boekje zelf was trouwens al grappig genoeg met veel  pagina’s leuke tekeningen en veel onderwerp gerelateerde “wijsheden” of grappen.


Ook de ruimtes onderaan de bladzijdes met “ruimte voor Uw grap” werden ingevuld en zo werd wc bezoek een vermakelijke bezigheid.


Daarbij bleek zoon Ruud het meest geschikte handschrift te hebben, wáár maar ruimte was priegelde hij nog wel een zinnetje neer met het gevolg dat menigeen met een grijns op het gezicht van de wc kwam.


Hoewel ik  er ook wel eens iets uit kon persen zoals hierboven, duidelijk uit de tijd dat we nog naar Oostenrijk gingen in de winter om te langlaufen.


En  raakte Inge geïnspireerd na een bruine bonen maaltijd onder het plaatje met een erg goede raad zou ik zeggen.


Ook bezoek liet zich niet onbetuigd   al was het niet Dylan zelf die dit invulde.
Kortom , iedereen deed z’n stinkende best er iets leuks van te maken en dat is echt wel gelukt.
We hebben  vanmorgen met Inge de sfeer uit die tijd op zitten snuiven en je begrijpt, dan rolt daar wel een logje uit.
Ik weet niet of ze nog te koop zijn maar zo ja, ik kan het je aanbevelen om drukkende zaken wat luchtiger te maken.  Oh, jij ziet er de lol niet van in?
Nou zeg, dan ben je toch we een beetje  ….eh… het synoniem van een urine knevel

Advertenties

vragen…vragen..

In het logje “nee, dan mijn oma” vertelde ik dat Sebastian zich vrolijk maakte over de vreemde dingen die zijn oma doet, hij vond het wat magertjes tegenover de oorlogsverhalen die de ouders van zijn vriendjes hadden over hun oma’s en opa’s.
Gezien onze leeftijd kunnen we ook helemaal geen heldhaftige oorlogsverhalen hebben, Henk was aan het eind van de oorlog bijna 9 jaar en ik was bijna 3 jaar.
Mijn enige heldendaad was dat ik, op de arm van mijn moeder,  lief lachte naar een Duitse soldaat. Ik lachte zó lief dat hij ter plekke aan zijn dochtertje thuis moest denken, ontroert raakte en heel de huiszoeking oversloeg.

Maar gelukkig hebben we de zolder nog en vond ik in een vergeten ordner van mijn in 1994 overleden vader, één van de  overgrootvaders van Sebastian. Daar moet hij het dan maar mee doen! Kijk dit was hem…..
Tja, zelfs de foto was een verrassing voor me, ik had hem nooit eerder gezien en, net als de meeste papieren die ik vind, roept het alleen maar vragen op. Wat heeft hij daar voor band om linkerarm, was het een rouwband? De dood van prins hendrik misschien, of de gesneuvelde zoon van zijn oudste broer? Of had het iets met rangen en standen te maken, ik wéét het niet en kan het hem niet meer vragen. Hij was trouwens, als zovelen, niet spraakzaam over de oorlogstijd.
Op wat Pietje Bell verhalen na , zoals dat hij ooit achter een grote hond aan ging die een flink stuk spek in de bek had. Met vijf kinderen en een vrouw die honger hadden vond hij dat stuk spek voor een hond geen goede eindbestemming en hij kon smeuïg vertellen hoe hij de jacht in zette en het stuk spek bemachtigde.

Bij de foto vond ik ook dit bericht, zonder enveloppe dus ik weet niet of het destijds huis aan huis bezorgd werd of toch op naam verzonden werd.


Hoewel aanvankelijk gemobiliseerd  in aug. 1939 kon hij  enige maanden later met groot verlof, toen de vijand de baas was neem ik aan.
Mijn vader moest, net als Henk z’n vader, niets hebben van voor de vijand werken, dan moest je dus onderduiken.


In het huis waar we destijds woonden zat tussen twee etages een langwerpig gat , ingang een luik in de vloer op  2de etage en zo’n 70 cm lager lag de bodem op een diepe ingebouwde kast in de slaapkamer eronder. Als kind speelde ik winkeltje in het “onderduikersgat” en leek het nog best  ruim, een paar jaar geleden kon ik nog eens in dat huis kijken en leek het  nog aanwezige onderduikersgat toch wel héél klein voor één of meer volwassen mensen.
Mijn oudste broer vertelde ooit  dat hij in de nacht wel eens wakker werd als er door zijn kamer naar het balkon gelopen werd om even te luchten.
Ook hier vragen over, hoe vaak, hoe lang enz, ik weet het niet!
Let op Sebastian, wat ik nog meer vond is ándere koek dan een oma die met een plantje op haar hoofd uit de tafel komt…..


Sommige namen vielen wel eens, maar ook weer alleen  schelmenstreken, nooit over serieuze  zaken als angst en gevaar. Gezien heb ik het voor hem aangevraagde  mob.herd.kruis nooit maar hij moet het gehad hebben want het werd hem toegekend.

Toegegeven, het is niet de militaire Willems orde, ( die kwam trouwens wél in de familie van Henk voor)  maar toch een teken van waardering voor zaken waar ik het fijne nooit van zal weten. Want ook het laatste briefje rept niet over wélke feiten het ging. Nou ja, Sebastian heeft nu in ieder geval  een iets béter verhaal mag ik hopen!

 

geen zorgen hoor…

Niemand had toch zorgen om mij hé! Zorgen dat ik jarenlang met zo’n harig monster ( als op de foto in de vorig logjes)  aan tafel zat! Ik herinner me niet zoveel meer over die foto, of het misschien een pasfoto was, die zijn nou eenmaal nooit zo  geschikt om jezelf als model te verkopen.
Of dat misschien “iemand met een camera” maar zonder al te veel inzicht op het knopje had gedrukt.
Waarschijnlijk is  het feit dat er  een cliché van gemaakt werd óók al niet gunstig voor de kwaliteit, we hebben het tenslotte over 40 jaar geleden, toen ook  druktechnisch  alles  nog wat minder was bij het gebruik maken van  foto’s.
Dan heb  je óók nog te maken met “de vorm van de dag” van het fotomodel, moe gewerkt, nodig eens naar de kapper moeten, dat soort zaken “weetjewel”!  om maar eens kreet uit die tijd te gebruiken 
Wie heeft er nou niét zo’n foto waar je een verzamelaar van rampenfoto’s een groot plezier mee zou doen. 
Want kijk, ik was nu tóch op zolder en kwam  óók een harige Henk tegen waar ik ter plekke weer straal verliefd op zou worden.
Haartjes net gewassen,  de baard en snor veel beter in model en zo te zien lekker uitgerust. En natuurlijk een fotograaf die van hem houdt, dat is duidelijk!
Kijk dáár keek ik met plezier tegenaan hoor dus geen zorgen!

Tja die zolder weet wat, wat ik er  allemaal weer tegenkwam….
Moet  éérst het nodige gaan scannen natuurlijk maar eh…. maak je borst maar weer nat, we gaan vast nóg verder terug in de tijd.

zeker weten…

Ja dat heb je toch wel eens, je weet zéker dat het in huis moet zijn  alleen, het ligt niet waar je dácht dat het ligt. Ik zocht me mottig naar dat jubileumkrantje van Henk.
Mapje hier, doosje daar, de zolder omgespit enz,enz!
Dat Inge óók zo’n krantje heeft doet er niet toe, ik wist zeker dat er ook minstens één in huis moest zijn en uiteindelijk ging e een lampje  bij me branden.

Bij de laatste opruim bevlieging, je weet misschien nog wel, we kochten toen een shredder om overbodig bevonden paperassen te vernietigen, deed ik een aantal  zaken in een rieten koffertje van A4 formaat.
Had ooit een kerst pakket in gezeten en het leende zich prima voor zaken als boekjes van bruiloften en jubilea ….pffftttt, hebbes!

Niet alleen het krantje zat erin, ook een vijftien jaar latere  extra editie waarin over het 40 jarig jubileum van Henk verslag gedaan werd.
Er werd ook even teruggeblikt naar dat 25 jarig jubileum  mét “boevenfoto”.
Met 40 dienstjaren hád Henk, toen, bijna 58 jaar oud, al in de fut gekund  maar hij koos om het werken af te bouwen in deeltijd fut. Eerst 4 dagen, toen drie enz. Het  was  een mooie manier om af te bouwen tot aan het pensioen.
Op dat moment kwam ik juist in dienst van de drukkerij als snijder/ afwerker en werkte wél 5 dagen. Zo kreeg Henk de kans om zich geleidelijk in de huishouding te bekwamen zonder dat ik hem op de vingers keek.
Hij leerde koken en ik had het geweldig naar m’n zin, het huis aan kant (op wat kleinigheden na)  als ik thuis kwam  en het eten kant en klaar voor m’n neus. Die mannen hádden het zo gek nog vroeger vond ik al gauw. Ik kan het iédereen aanbevelen.
Het bedrijf groeide  waardoor  er een  nieuwe snijder afwerker  nodig was (ik liep uiteindelijk ook tegen de 60 en het wás zwaar werk voor een vrouw)   voor ons  kwamen er  de nul uren contracten om samen wanneer het nodig was bij te schieten  heel handig omdat we het bedrijf allebei door en door kennen. En al wordt het langzaam minder …we doen het nog steeds .

Maar kijk nou toch eens naar die twee foto’s, volgens mij is Henk in die vijftien jaar tussen die twee jubilea vijftien jaar jonger geworden i.p.v. ouder. Lang leve het korte koppie én de kortere baard voor Henk!

twijfels….

Ons poppetje  Amber  heeft geen twijfels, dansen is heerlijk……

Onze stoere bink Levi  heeft nog twijfels, is leren dansen ook iets voor hem……?

……… of is  een potje vrij worstelen misschien toch meer zijn ding!

bijzonderheden

SChNu alles weer een beetje normaal is werden we ook weer opgetrommeld om om een klein klusje in de drukkerij op te knappen. Altijd gezellig hoor weer even “onder de mensen”. Waar we werken?  Nou dat is eigenlijk een bedrijf met een paar eigenaardigheden.
Ik liet dit bord met de bedrijfsnaam al eens eerder in een logje zien en aan het bord is te zien dat het “al een paar jaar”bestaat!
In maart van dit jaar zelfs al 125 jaar en dat gonst op het moment een beetje door het bedrijf omdat men dat toch wel een reden vindt om er “iets aan te doen”.

Héél veel veranderd natuurlijk in die 125 jaar maar iets meer de helft van die periode was Henk  er een constante factor! Ook hij jubileert eigenlijk een beetje in maart want dan staat hij 65 jaar op de loonlijst. De relatie met het bedrijf is zelfs al langer dan zijn relatie met mij, die bestaat  wettelijk pas bijna 57 jaar.

Een van de merkwaardigheden van het bedrijf is dat iéder personeelslid dat er nu werkt er  ruim meer dan   12 1/2 jaar werkt, maar de meeste al 25 jaar of meer (misschien zelfs wel allemaal). Dan hebben we het over eh….,  onszelf mee geteld,  elf mensen.  Best wel bijzonder in deze tijd met contracten voor een half jaar.
Onder hen ook drie mensen (dus ruim een kwart)  met niet Nederlandse roots, best vooruitstrevend 25 jaar geleden toch?

Bij de overstap van boekdruk naar offsetdruk  werd de zetterij overbodig  en werd er héél veel weggegooid.
Wij zochten voor onszelf  een bescheiden letterbak uit, een smalle en vulde die niet met frutsels zoals destijds veel gebeurde.
Wij gingen voor het echte werk en deden er blokjes echte, loden, letters in. Ook wat  grote, houten letters, die zelfs toen ik er al werkte ( toch ook al weer ruim  25 jaar),  nog wel gebruikt werden om posters voor supermarkten te drukken. Het klapstuk van onze  verzameling is het clicheetje van Henk’s baardige hoofd.
Dat werd destijds gemaakt voor bij het artikeltje over z’n 25 jarig  jubileum  in de Scheveningse krant die hij jarenlang zelf drukte.

Het stond  allemaal al jaren op zolder, maar op de zaak was er interesse in “oude spullen” en dus namen we het voor ze mee. Hartstikke stom natuurlijk dat ik vergat even foto’s te maken, nu kan ik hier niets laten zien.
Ik moet ook nog op zoek naar de oude “jubileumkrant”, die  moet in huis zijn…. maar wáár ook alweer!  Oke, dan zet ik er nu een punt achter en ga maar  zoeken! Proosten we wel even met een oude foto op het aankomende  jubileum.

P.S Krantje door Inge gevonden en alsnog ingevoegd natuurlijk.

proost

nee, dan mijn oma

Wat waren de reacties op het vorige logje waren weer hartverwarmend, dat wil ik toch even gezegd hebben, hartje, hartje, hartje!
Gelukkig waren de weken rond kerst en oud en nieuw niet alléén maar zorgelijk. We konden toch ook af en toe genieten van het feit Ruud dit keer kleinzoon Sebastian mee bracht.
Die kon helaas niet zo lang blijven als Ruud en moest  gisteren rond het middaguur helemaal in z’n uppie (gelukkig wel onder begeleiding van een chaperonne) terug vliegen. Hij is ondertussen  goed aangekomen.
Wel ff jammer dat het dáár nu net sneeuwde en hij  nog  niet naar school hoefde. Lekker voor de jetlag maar jammer, had hij later terug kunnen gaan!

Hij heeft het réuze naar z’n zin gehad met helemaal niets bijzonders, spelletjes gedaan… vooral aan barricade had hij goede herinneringen.
En als hij verloren heeft wil tante Inge hem natuurlijk wel even troosten.

 

 

 

Wat hij zo geweldig van Nederland vindt is het feit  dat je makkelijk even op de fiets kunt springen om ergens een bezoekje te brengen al is naar Zoetermeer fietsen toch net even wat minder in de winter, maar er is altijd wel iemand die met de auto meewil.
Hij is ook graag bij de kleintjes van kleindochter Jennifer en met het hele gezin werd er een fikse wandeling gemaakt. Zó lief, hij nam al zijn play mobiel mee voor de kleintjes.

  Maar er is ook iets dat voor hem niét gewoon is. In Amerika is  er tijdens de jaarwisseling alleen groot, georganiseerd, vuurwerk te zien.
In Nederland is het ( gelukkig) nog niet zo ver en Sebastian is volledig overrompeld door wat hij tijdens de jaarwisseling hoort en ziet ; “it looks like war”. Gelukkig heeft hij vroeger op de dag al kennis gemaakt met  vuurwerk zoals wij dat gewend zijn.
Geen zakken vol maar  hij moet natuurlijk wel even leren hoe hij er mee om moet gaan om niet zonder handjes naar de USA terug te moeten. Hij heeft de nacht van z’n leven al schrikt hij menigmaal van vuurwerk dat in zijn omgeving wordt afgestoken.Nieuwjaarsmorgen gaan ze nog kijken naar de nog na brandende vreugdevuren op het Scheveningse strand.
Oud en nieuw in Nederland is duidelijk wel iets voor Sebastian. Nou ja, welke 13 jarige Hollandse knul vindt het  niét een groot avontuur!
Ik ben blij dat hij  toch nog met stoere verhalen bij z’n vriendjes aan kan komen. Daar heeft hij zich  zorgen over gemaakt toen hij mijn “kerstklok”hier zag staan. Net als iedereen die hier van de week  was ging  hij er mee op de foto.
Tante Inge liet hem op de laptop nog wat van de m’n andere kerstcreaties zien waaronder Rietepietz als kerstboom, als kerstster en als kersttafelstuk.  Met een ( naar ik hoop) gespeelde  radeloze  uitdrukking op zijn gezicht zei  hij iets van  “heb ik dat”  en vervolgde ;
“ál mijn vrienden hebben  stoere oorlogsverhalen over hun opa’s en oma’s,  en ik kan ze slechts vertellen dat mijn oma met  planten op haar hoofd uit een tafel omhoog komt”!
Misschien vraagt  Sebastian wel  asiel aan  in Nederland! Mij heeft hij!

 

Vorige Oudere items