gehackt?

Oke…. iedereen hád het al voorspeld, het zou wel goed komen met onze schichtige kater Beau die aanvankelijk een gewéldige imitatie gaf van “de onzichtbare man”.
En het kwám goed, zó goed zelfs dat hij zelfs een belemmering aan het worden is voor mijn logjes.
dapperedodo3Geleidelijk aan werd Beau meer zichtbaar, kwam zelfs op de bank liggen waar ik al met lappie op schoot zat, maar hield natuurlijk wél een oogje in het zeil!
Daarna kwamen er  (met behulp van kattensnoepjes)  voorzichtige pogingen om op schoot te springen maar de kleinste onverwachte beweging was nog genoeg om hem weg te jagen.
Maar ondertussen kunnen we zelfs “bewegen” als Beau op schoot zit, wat zég ik….hij pikt het niet langer dat de laptop zijn plaatsje in pikt en ploft gewoon  óp de laptop neer !

dapperedodo
Zijn  boodschap is duidelijk, ” die laptop moet ópzouten,  en als jij hem niet dicht doet doe ik het voor je”!
Tja sorry, kort logje, onze kater  wil aandacht, ik ben gewoon een soort van “gehackt”  Het was misschien tóch wel makkelijk zo’n onzichtbaar beest!
dapperedodo2dapperedodo1

sixpack

SChVroegah…..zelfs  meer dan 50 jaar geleden,  was er in de drukkerij waar Henk tóen al werkte nog veel tamelijk zwaar werk.
Het (nu al 100 jaar oude) bedrijf zat destijds  in een pand van drie etages dat ooit een weeshuis was in de Keizerstraat.
Er werd behalve “handelsdrukwerk” ook  “de Scheveningse courant” gedrukt.
Op de zolderetage was de papieropslag, om de prijs te drukken werden er grote  partijen tegelijk ingekocht en ál de “riemen” papier werden  over twee trappen naar zolder gedragen.
Op de eerste etage was de zetterij waar de loden zetsels gemaakt werden die nodig waren om op de boekdrukpersen te kunnen werken.
BoekdrukvormEen vorm voor de krant had het A2 formaat (42x 59,4) en kon, afhankelijk van de opmaak, wel 80 kg wegen.
Om die van de zetterij naar de drukkerij te vervoeren was in het plafond een gleuf gemaakt waarin een soort kist aan een touw als lift dienst deed.
Met mankracht werd  aan dat  touw “de lift” bediend, zowel naar boven als naar beneden. Verder naar de pers brengen was een kwestie van “gewoon” tillen. De A.R.B.O zou ervan griezelen al waren er natuurlijk ook kleinere vormen.
De werkdagen waren lang  zodat er weinig vrije tijd over bleef en van naar de sportschool gaan had nog niemand gehoord.
Was ook hélemaal niet nodig want de spieren werden dagelijks getraind. Het “sixpack”pils  bestond nog niet en het sixpack dat mannen van nú nastreven heette toen nog een “wasbordje”. De meeste jonge mannen kweekten dat zonder dat ze er bij nadachten  tijdens het werk. Zo ook Henk als 25 (of zoiets) jarige .

Hsixpack
De huidige drukkers hebben de beschikking over allerlei handige hulpmiddelen, rolkarretjes, palletwagens, heftrucjes en noem maar op!
De loden “vormen” zijn helemaal verdwenen dus écht veel sjouwen is niet meer aan de orde in de drukkerij terwijl   tegelijkertijd  ook de “wasbordjes” grotendeels zijn verdwenen.
Het zal niet de énige reden zijn dat de huidige drukkers  zich vaak na het werk naar de sportschool  spoeden om  flink wat kilo’s te trekken of te drukken om het zo fel begeerde sixpack binnen te slepen. Als de A.R.B.O.  dat maar goed vindt.
Henk teert nog een beetje op z’n oude conditie, (nou ja, misschien óók wel gunstige genen) over een paar maanden 80 jaar,  zóu hij in de sportschool nog niet eens een slecht figuur slaan. Oke… hij ademde wél tamelijk diep in voor de foto;-)

hsixpack1

 

staartje van de muis

Klopt, “het muisje” uit het vorige logje kreeg nog een staartje. In zijn reactie vertelt John (die onwijs handig is met digitale zooi) dat hij zijn muis af en toe even uit elkaar haalt om er “een stofdoek” doorheen te halen.
Onmiddellijk stort ik me op het bakje “klein afval” waar mijn overleden muis  zijn crematie lag af te wachten nadat zijn lichtje uitging.
PPfffttt… ik heb geluk, het is nog niet geleegd, ik kán er niets meer aan verpesten dus lijkt een reanimatiepoging in het kader van “baat het niet schaadt het niet” op z’n minst leerzaam.
dr. rietz4Met kwetsbare hard-én software  moet je steriel werken,  zo’n open  muis open kan  van álles op  z’n printplaat opdoen, ik neem m’n maatregelen.
Een steriele ruimte is met een kat in huis lastiger, maar ik kan iets huren al is het wel wat groter dan ik echt nodig heb.
dr.rietz2

Nu éérst nog even de gereedschappen steriliseren, en dan kan Dr. Rietepietz aan de slag.

invuusmuisEerst muis maar troostend toespreken en aan sluiten op  de EAD.
Gepiept. Als muis in diepe slaap is leg ik hem op z’n rug  ga ik op zoek naar een “operatie gebied”.
Dat  valt nog helemaal niet mee want de “lichaamsopeningen” van muis zitten zitten flink diep weggestopt.
dr.rietz3Duidelijk een gevalletje van micro-chirurgie en met het kleinste maatje “scalpel” maak ik een “incisie”!
Het is een beetje op de gok werken, een minuscuul kleine “gewone” schroevendraaier om een ver weggestopt kruiskop schroefje los te draaien, hél!

En áls het schroefje dan eindelijk los is wil er maar één kant van muis open, aan de andere kant zit geen schroefje maar tóch houdt muis z’n kaken op elkaar.

muizenissen
Brute kracht dan maar? Of voorzichtig wrikken, het wordt het laatste!
Met het zweet achter m’n mondkapje smaak ik de voldoening dat muis me z’n ingewanden laat zien en waar ik eigenlijk bákken stof had verwacht valt dat éigenlijk wel mee!

openmuis
Henk dept  m’n voorhoofd droog, je wilt natuurlijk  geen zweetdruppeltjes op een blootliggende chip! Het lijkt allemaal wel mee te vallen tót ik de bewegende delen inspecteer.

muiswiel
Ik laat even de “huishoudster in mij” erop los. Moeizaam pruts  ik daarna het schroefje weer in het gaatje, een gruwelijk gepriegel vanwege de diepe ligging!
En dán wordt het spannend….. ik steek het usb kabeltje in de gleuf en wauw… het rode lampje brándt weer alleen…., de rechter en linker muisknop doen niets.
Bij nadere inspectie blijkt  weer dezélfde  kant tegen te werken, die waar géén schroefje zit. Met een heleboel gepruts lukt het om de gleuf er goed in te klikken en dan EUREKA….  operatie geslaagd!
Reuze  gezellig voor de  adoptiebroer van muis die ik gisteren al had aangeschaft!
Ik noem hem vanaf nu John, precies, naar de man  die z’n reanimatie in gang heeft gezet.

 

 

wennen…

Had ik bijna weer een noodkreet geplaatst om te vragen wie er een idee had waarom de muis van m’n laptop kuren heeft.
De hele week werkte alles normaal maar één keer op een avond deed  inééns de cursor, dus ik neem aan de muis,  helemaal niéts. Na opnieuw opstarten was er dan weer niets aan de hand.

Uit ervaring weet ik dat er altijd wel iemand genoeg knowhow heeft om een oplossing aan te dragen en ook niet te beroerd is dat ook daad werkelijk te doen.
Maar  natuurlijk probeer ik  éérst zelf achter de oorzaak te komen als het probleem zich wéér voordoet.
katenmuis3Ik  trippel lichtvoetig, (lees ik sleep mezelf) de trap op en haal de muis van de PC boven, stekkertje erin en jawél!
Als alles dan weer normaal werkt  is het wel duidelijk…. hier ligt een overleden muis.
Hoe is dát nou  mogelijk, ik heb hem  hóógstens 37 keer laten vallen, een beetje muis kan daar tegen….toch?
Ik tob er nog een beetje over door  tót ik ineens de oplossing zie….. even hélemaal vergeten dat we tegenwoordig een kat hebben… tja, een kat én een muis gaat natuurlijk niet goed samen!
Ik laat me écht niet misleiden door z’n onschuldige uiterlijk….

kat en muis

 

scrabble-mania

scrabbel

“Nú” ” win” ik weer een keer, zei ik tegen Marion. Ze leek wat in de “war”, kán komen door een “neep” in haar zuurstofslang natuurlijk, maar die lag helemaal “vrij” en er zat geen slechte “plek” in “zag” ik bij nader onderzoek.
Wat ik wel een “veeg” teken “vond” was de “qat”plant die in de “zon”in de vensterbank  stond!
Ze zou toch geen “hándeltje” bedacht hebben? Dat is toch geen “groengewas” dat hier “vrij” in de handel is?
khatIs Marion echt zo’n sluwe “vos” die haar AOW even met pakweg een “ton” aanvult met geestverruimende middelen?
In gedachte ik “zag” de “walm” van die zooi al om haar heen hangen in een soort  “rag” een van spin.
Ik hoor een soort  “hikje” als ik me over haar heen buig “om” haar een “zoen” te geven.
Ze “knorde” eigenlijk  een beetje bij nader inzien. Gniffelend  biecht ze haar “zonde” op, ze moest toch zien of het goed spul is en of  met “mais”  versnijden een succes is. Ere wie “ere” toekomt, ze heeft een “hit”in handen voor de zwarte markt .
Zodra zij even op het “bidet” zit  “gris” ik de telefoon uit m’n tas  en “bel” “ex” advocaat Moscovitch  in het “besef” dat  áls ze  “berecht” moet worden  ze hulp nodig heeft.
Dan krijg ik een “idee” en “gap” haar voorraad  die ik  met  een “plof” uit het het raam laat vallen.
Ze komt terug en nu het gevaar geweken is “jen” ik haar nog een beetje en scheld haar, toch een beetje  liefkozend,  de “huid” vol!
pppfffttt…….. wát een middag!

 

 

buiten-gewoon

Ja natúúrlijk had ik nog meer foto’s  “uit de oude doos” en koos er een paar om te scannen uit m’n lagere schooltijd omdat dáár nog wel iets over te vertellen is.

Als kind was ik  te klein en te mager voor m’n  leeftijd, en deze rustige bejaarde was een tamelijk druk kind.
In 1942 geboren, had ik onbewust waarschijnlijk toch wel veel spanning en stress meegekregen, ook veel voedingsmiddelen tekort gekomen in baby-en peutertijd en dat m’n ouders regelmatig knetterende ruzie’s hadden maakte me zeker niet rustiger.
ADHD bestond nog niet dus dát kon het niet geweest zijn maar op de lagere school  nee nog géén basisschool en géén groepen maar klas 1 t/m 6  was ik vaak ziek thuis.
Toen onderzoeken in het ziekenhuis niets aan het licht brachten kreeg ik het stempel “hypernerveus” en leek de beste oplossing dat ik naar een buitenschool zou gaan.

Zo kwam ik in de vijfde klas terecht op buitenschool Leyenburg waar ik met de bus heen moest en dus ook niet meer tussen de middag naar huis kon. Ik vond het aanvankelijk vréselijk. Bij aankomst werden we opgevangen in een grote eetzaal waar een bord pap opgeschept werd.
Zolang dat havermout- of griesmeelpap  was dat al erg genoeg maar 1x per week was er ook gortepap en  dát was pas echt smerig. Je hád dan thuis al brood op maar de pap moést opgegeten worden, er stond zelfs ook nog brood klaar voor wie er dan nog honger had.

Op de school zaten veel kinderen met astma en restverschijnselen van polio, kinderverlamming heette dat toen nog, en dus was  hardlopen in de speeltijd verboden. Gymnastiek was slechts héél eenvoudig en er moest tussen de middag “gerust worden” in grote lighallen.
veldbedDat was een lange muur met een overhangend dak waaronder voor ieder kind een soort veldbed stond.
De juffen  hielden de wacht in een grote rieten strandstoel want het spreekt vanzelf dat er geslapen moest worden.
De enige die tussentijds op mochten staan waren kinderen die een zware astma aanval hadden. In het begin stond ik doodsangsten uit dat zo’n kind  in die hoestbui zou blijven, maar dat wende snel.riet 11 jaar_0003

Op deze foto kun je nog net iets zien van de lighal, de veldbedden tegen de muur, in de kasten lagen een kussen, een  legergroene voetenzak die tot aan je nek opgetrokken  kon worden en een deken.

In de winter werd de voetenzak óók in de buitenlokalen gebruikt, aangevuld met een eveneens legergroene cape.
Zolang het droog was kreeg je buiten les tussen drie grote houten schuttingen waar de wind vrij spel had.
riet 11 jaar_0002Het meeste schrijfwerk werd dus gemaakt op een lei met een griffel, iets dat op gewone scholen natuurlijk allang niet meer gebeurde.
De meeste ruimtes binnen waren voor, de logopediste, heilgymnastiek, de schoolarts/verpleegster, de eetzaal  en een grote keuken.
Want er werd vóór de rust” warm gegeten” met, o gruwel, op vrijdag peentjes met schelvis in de botersaus. De eerste keer dat ik niet van tafel mocht vóór het bord leeg was ben ik weggelopen, wat me zowel thuis áls op een school flink straf opleverde.

Om half vier werd er dan alwéér gegeten, brood met melk en fruit waarna we per groepje naar de diverse bussen gedirigeerd werden.
De school regeerde óók thuis, ook thuis moest er gewoon meegegeten worden én je moest op tijd naar bed, iets dat m’n ouders zeer welkom was en dus zeer nauwkeurig nageleefd werd.
Op m’n 10 jaar ging ik nog steeds om 7 uur naar bed. Er werd trouwens  steekproefgewijs door een schoolverpleegster thuis gecontroleerd.
O help…. al 600 woorden, nou ja, ik héb er m’n draai uiteindelijk gevonden, ben er reuze van opgeknapt en na 2 jaar vond ik het jammer dat mijn lagere schooltijd erop zat.
leyenburg

 

 

Barby-like

De oplettende lezer had waarschijnlijk al door dat Rietepietz weer in de oude foto’s heeft zitten spitten.
oude riemWat dáár niet allemaal uitkomt, bijvoorbeeld déze foto waarop ik bij onze zóveelste verbouwing druk doende ben om opgeschuurde kalkzooi weg te zuigen met de stofzuiger.
Niet heel erg bijzonder zou ik zeggen maar ik zie tóch weer iets dat het vermelden waard is.
Néé mannen, áf!
Ja ik weet dat Barby ondertussen heupen heeft gekregen, maar ik had ze destijds nog niet. Tot mijn verrassing zie ik op deze foto dat de “ronding” aan de achterkant zeker niet voor Barby onderdeed.
Vreemd dat je op een foto van een jaar of 40 oud metéén de kleding die je daar draagt weer voor je ziet. De witte linnenachtige broek was gevoerd en zat zéker niet zo strak als de huidige broeken maar of dat nou zóveel verbergt is toch een beetje de vraag.
oude riem1Maar dat bedoel ik allemaal niet, mijn oog viel op de riem die ik daar draag en ook dié is, net als de sjaal van een paar logjes terug, nog steeds in mijn bezit.

riem1Een echte jaren 70 lederen riem met “franje”, handgemaakt in Spanje en bedoelt om een beetje losjes net boven (indien voorradig) de heupen te blijven hangen.
Heel bruikbaar omdat een beetje schommelend gewicht geen enkel probleem is, kilootje méér knoop je de franje wat losser, kilootje minder trek je ze wat vaster aan, het ei van Columbus!
Ik kan de riem nog stééds aan maar eh….., nou ja, er zijn grenzen vrees ik, er is zóveel meer Riet om van te genieten!

riem2

Vorige Oudere items

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 65 andere volgers