weet je nog?

Ja die mooie nageltjes van een paar weken geleden!
Keurig in model en netjes gelakt.
Was ik best een beetje trots op.
Je voelt ‘m al aankomen hé!
Vraag maar niet hoe ze er na een paar keer werken uit zien,

Slechte foto ja, maar je ziet het, géén nagellak en eigenlijk ook nog nauwelijks nagels.
Eh, inderdaad, eigenlijk niet genoeg nagel om aan een zeker lichaamsdeel te krabbelen.
De schuldige? Mijn ijver, ja echt! Weer even leuk mee gestoeid in de drukkerij en dan is het snel gedaan met mooie nageltjes. En morgen ook nog een dagje dus dan zal het laatste restje nagels ook wel verdwenen zijn, het zij zo!
Gelukkig waren het in hoofdzaak klusjes die ik zittend kan doen, dat is wel prettig voor m’n voet.

Hoewel ik ondertussen wel weer in m’n normale schoenen loop blijft die voet toch een zorgenkind. Het afwikkelen van de voet is weer lastiger geworden en geeft ook meer problemen dan vóór de ontsteking.
Nog steeds wel wat rood en dik als ik veel een schoen aan heb maar hoe nu verder moet ik nog even over nadenken. De foto van de voet liet veel slijtage zien én veel botgroei op div. plaatsen. Goed passende schoenen kopen zal dus steeds lastiger worden want een normale schoen heeft daar domweg geen ruimte voor omdat op die plekken normaal géén bot uitsteeksels zitten. Het advies van de huisarts is “orthopedische schoenen”. Een optie waar ik best iets voor voel ware het niet dat een verwijzing van de huisarts niet werk.

Ik ga er nog heel erg over nadenken of ik wel naar een orthopeed wil, dat circuit heb ik 30 jaar geleden als eens doorlopen met veel wachttijden en weinig bruikbare oplossingen. De wachttijden zijn er vast niet beter op geworden en ik vrees dat het niet een kwestie is van “kijk even naar de al bestaande foto en schrijf een voorschrift voor de orthopedische schoenmaker.
Zolang ik nog redelijk kan lopen laat ik zeker niet opereren (wegens gebrek aan succesverhalen) en een orthopeed zal in zo’n operatie nou juist een lekkere dikke plak ham op de boterham zien. Bovendien zit ik niet te wachten op, vóór je zelfs maar een arts gezien hebt, ellenlange (meestal weinig ter zake doende) vragenlijsten in vullen. De foto laat volgens mij duidelijk genoeg zien wat het probleem is maar er zal vást wel weer een nieuwe foto moeten komen. Ik snap wel waarom de zorg zo’n geldverslindend monster is.

Advertentie

fabrique des lumiéres

Ja ik was er in gezelschap van Inge met lief én kleindochter Annemarie,
Drie generaties naar één expositie… als dat maar goed gaat!

Kunst….? Jawel maar zoals bovenstaand stukje folder laat zien, er is méér kunst dan de schilderkunst.
De kunstenaars Hundertwasser en Klimt zijn zeker onderdeel van “dit kunstwerk” maar stap even af van het traditionele schilderijen kijken als je van “goud en kleurrijk” wilt genieten.
Het is eigenlijk een op zich zélf staande kunstvorm met gebruikmaking van verbazingwekkende, nieuwe technische en digitale mogelijkheden en werk van bekende schilders.

Het is een overweldigende ervaring om helemaal omringt te zijn door kleuren en beweging waarbij de schilderstukken de basis zijn. De goed gekozen muziek maakt de steeds veranderende beelden op muren en vloeren nóg indrukwekkender en ik begrijp heel goed dat veel jonge mensen zich op de grond lieten zakken en stilletjes met de rug tegen de muur zittend alles in zich opnamen.
Het is een beleving waar leeftijd totaal niet ter zake doend is en van 30 tot 80 jaar was onder de indruk en genoot tot op de ziel.

Ja we hebben foto’s en filmpjes gemaakt maar het echte effect valt gewoon niet in film of foto te vangen, je moet het ondergaan.
De bezoekers die als schimmige,stille figuren overal opduiken storen niet, ze horen er gewoon bij.

Nog tot t/m 5 februari kun je in de Amsterdams gasfabriek terecht om het zelf te ervaren. Daarna komt er, als ik het goed onthouden heb, een voorstelling met Salvador Dali als basis.
Minder mijn smaak dan Klimt, maar ook dié expositie bezoeken zou een goede optie zijn om te zien hoezeer het werk van de kunstenaar van invloed is op “de beleving”.
De filmpjes die Anne en Inge maakte heb ik maar domweg aan elkaar geplakt, ze filmen véél beter dan ik maar ook het filmpje (voor mijn doen érrug lang maar ik kon niet kiezen) laten alleen zien, niet voelen.
Ik ben in ieder geval om voor deze nieuwe kunstvorm.



oud goud

Ik blijf nog even hangen in het verleden en dat komt door de dood van alweer zo’n levende legende
die gisteren een mooi in memoriam kreeg in de krant.

Potdorie, wát een prachtige foto, bijna een Rembrandt, maar net even anders. Wat mooi oud geworden die David Crosby. Crosby speelde in drie wereldberoemde bands en hoort natuurlijk zwaar bij mijn generatie.
Gelukkig had ik als tiener al geen “groupie” aspiraties en hingen er bij mij nooit posters van artiesten boven m’n bed anders zou déze foto toch zéker kans maken. Ondanks de “zeiksnor”, hij kan het hebben of die snor nou donker is zoals vroeger, of grijs.

Ja natuurlijk staat er nog wel iets van hem in de platen bak. Een dubbel LP uit 1973 waarvan de hoes ábsoluut geleden heeft. Je kunt ook zien dat ik de L.P.’s enige tijd mishandeld heb door ze op te stapelen, je ziet een ronde afdruk in de hoes.
Herinneringen aan mooie tijden, met goede vrienden op het hoogpolige tapijt, rug tegen de bank leunend zitten luisteren. Of dansend, voor zover je dat tegen elkaar aanhangend schuifelen dan nog dansen kon noemen.
De herinneringen overvallen me regelmatig want hoewel heel veel artiesten wonderbaarlijk oud worden, ze hebben natuurlijk het eeuwige leven niet.
Ook deze David Crosby is een wonderbaarlijke overlever geweest, Zijn levenswijze was, als van zoveel popartiesten, niet dé manier om 81 jaar te worden.
Hij snapt dat zelf ook niet helemaal zegt hij in de trailer “remenber my name” die ik aan de krantenfoto hierboven heb gelinkt.

weinig nodig


Dit keer was het een logje van Thomas Pannenkoek, waarin hij even 60 jaar terug in de tijd gaat. “waar ik op aansloeg”. Hij kreeg een boek over wat er allemaal veranderde in die 60 jaar, dat is nogal wat en vraag me vaak af of we niet wat doorgeslagen zijn op een aantal punten.

De “emancipatie” van de vrouw bijvoorbeeld. In mijn gevoel ben ik geëmancipeerd geboren, maar voel me vrouw en wil dat vooral ook blijven. Mannen lijken een beetje in het verdomhoekje te zitten en bovendien ik heb niet zo veel met vrouwen door positieve discriminatie naar voren halen. Ik geloof meer in de beste mens op de juiste plaats.

Men gaat (m.i.) ook wat makkelijk voorbij aan het feit dat moeder natuur vrouwen nou eenmaal een baarmoeder gaf en mannen, al zóuden ze het willen geen kind kunnen baren. En dat met álle voor- en nadelen voor de beide geslachten.
Oke, ik kán me nog iets voorstellen bij de vrouwen van ongeveer een eeuw geleden, wanneer ze een kind of twaalf moesten baren en opvoeden was dat zelden een vrije keus. Of ze nou van de melkboer kwamen, uit de rode kool, of met de ooievaar gebracht werden, ze kwámen gewoon. Dan kwam je inderdaad nooit aan jezelf toe, zeker als er weinig tot geen opleiding aan te pas kwam.

Maar tegenwoordig is er (helaas soms niet) de keus óf, en zo ja hoeveel, kinderen je wilt en kunnen vrouwen zich ontwikkelen, sterker nog, ze móeten zich ontwikkelen en als het even kan op alle fronten de man voorbij streven. Voor sommige vrouwen is dat een prima ontwikkeling en dat gun ik ze natuurlijk. Maar er zijn óók vrouwen die zich happy voelen als moeder en echtgenote en waarom zou dat verkeerd zijn.

Ik vond het prettig om in de jaren 60 niet buiten de deur te hoeven werken (voor je gezin zorgen wil niet zeggen dat niét werkt) zolang m’n kinderen nog niet naar school gingen. Ik heb genoten van ze zien opgroeien, later vond ik wel werk dat te combineren was met de schooltijden.
Vergis je niet, mannen misten in die tijd véél van de kinderen. De meeste mannen komen daar pas achter wanneer ze grootvader zijn en gék op die kleintjes zijn.

Mannen en vrouwen zitten gewoon anders in elkaar en hebben ieder andere mogelijkheden meegekregen van moeder natuur en volgens mij wordt dát tegenwoordig iets teveel vergeten.
En dan zijn mannen en vrouwen óók onderling al niet allemaal hetzelfde. Laat ieder toch voorál de eigen mogelijkheden benutten,
Maar nee, we moeten in alles gelijk zijn en worden ook in álles vergeleken met elkaar. Alle kloven worden nauwlettend in de gaten gehouden, er bleek zélfs een heuse orgasme kloof te bestaan…. die nam ik natuurlijk al eerder hier onder handen.






Haagse media

Vandaag was het de Haagse mediadag en dat werd “gevierd “in het Haagse Amare theater waar alle Haagse zenders aanwezig waren.
Ook de zender die ik meestal aan het staan, radio West, verzorgde vanuit Amare life de uitzendingen en dat leek me wel leuk om daar eens een kijkje te nemen.
Omdat Inge toen ze dat hoorde dat óók wel leuk vond, (ze komt meestal op woensdag even aan) stappen we al gauw Amare binnen.
Na het scoren van wat bruikbaar promotie materiaal kijken we rond in de grote hal waar van alles te doen is. Je kunt een praatje maken met “de weerman”, je eigen jingle maken of een nieuwsbericht voorlezen in een proefopname enz, enz.

We kijken even bij de uitzend unit van radio West en verbazen ons over het gemak waarop de presentatoren hun live programma presenteren in de roezemoezige ruimte. Ik wijs Inge op een doos naast de presentatietafel, ik had al gehoord dat er puzzels van Haagse Harry bij spelletjes werden uitgedeeld en volgens mij staan er daar een paar van die puzzels. Een man die iets van het gesprek meekrijgt zegt dat het geen puzzels zijn maar dozen met de volledige serie stripboeken van Haagse Harry, de in 2014 overleden cartonist Marnix Rueb.

Ineens herken ik de stem (radiomedewerkers zie je natuurlijk nooit) het blijkt een radiomedewerker die ik al eens aan de telefoon had voor een radiospelletje. We vissen uit hoe dat zat en hij vraagt of ik straks met het spelletje om de Haagse Harry spullen mee wil doen, je hoeft alleen maar een Haagse uitdrukking te verklaring, nou als geboren en getogen Haagse heeft de “beschuit stuiter” geen geheimen voor mij. We blijven dus nog even hangen tot het spelletje aan de beurt is en ik moet uitleggen wat een “eigenwijze eigenheimer” is en sleep de cassette met boeken in de wacht… mét een koffiebeker én een setje Haagse spreuken stickers.

Leuk natuurlijk maar…. de “cassette” met de 6 boeken weegt zeker wel 5 kg. en is ook nog onhandig om te dragen. Gelukkig heb ik wel een tasje en dan hebben we het volgende probleem, wié gaat het dragen!!!!
Inge mag het niet van mij omdat ze na een paar operaties gammele armen en schouders heeft, en ik mag het van Inge niet dragen omdat ik ook hier en daar wat versleten onderdelen heb. We harrewarren terwijl we op weg gaan naar de tramhalte terwijl we blijven proberen elkaar het tasje te ontfutselen.
Ik zeg “schei nou uit, de media zijn nog dicht in de buurt en straks staan we vrij worstelend in de media”, oke een compromis, we nemen ieder een handvat en steken keurig over de zebra over voor de tram.
Inge kijkt ondertussen nog even snel op haar telefoon …. en dan….?

…. ziet ze deze foto….. Hé dát is gek, dat zijn wij terwijl we oversteken, maar het is géén selfie. Van bovenaf gemaakt en hij lijkt niet in een app verzonden te zijn…! Zou er dan tóch papparazzi vanuit Amara ons bespieden?
We snappen er niéts van maar de tram komt aan en we moeten instappen.
In de tram kijkt Inge natuurlijk eerst eens goed hoe het zit, de foto zit wél in de oma app en er staat onder “boefjes….., ook nog door rood lopen”. Ineens herinner ik me dat de papa van Levi en Amber soms daar in de buurt werkt en het is rond lunchtijd. Maar dan toch nog wonderlijk dat hij ons van die afstand weet te snappen vanuit een hoog gebouw.
Ondertussen is Inge al telefonisch op het matje geroepen bij Amber die het verhaal van haar papa hoorde… “oma jij ging wandelen met oma grootje en je liep door rood, nu krijg je een boete”.. ships, je verraders slapen nóóit!

maandag de 16de

Maar het hád net zo goed nu pas vrijdag de 13de kunnen zijn! Om er toch wat rampspoed in te gooien bedacht iemand blue Monday, de meest treurige maandag van het jaar!
Wat het weer betreft lijkt het te kloppen, véél somberder grijs bestaat niet en het hemelwater valt met bákken naar beneden. Duidelijk weer om een erfenis te verdelen ware het niet dat die hier twee jaar geleden al verdeeld is. Op de volgende erfenis moeten ze nog even wachten.
Maar rond 12 uur is de regen zoveel minder is dat even naar de supermarkt wil, liefst zonder paraplu want dat is lastig met ook al een boodschappenkarretje mee zeulen. Ik duik dus in een laatje om de capuchon (altijd het eerste dat ik van een nieuwe jas verwijder) van m’n jas op te zoeken.

Liever wordt ik er niet mee gezien want óf mijn hoofd is te klein óf de capuchon is gemaakt voor mensen met een waterhoofd, zeker is dat mocht de wind er onder slaan ik de perfecte vliegende non kan spelen.
Behalve dat heb ik dan een blinden geleide hond nodig want je ziet werkelijk niets om je heen.
Maar goed, voor klein een buitje is het een oplossing en voor het zicht sla ik de randen dan wel om.

Ik ben er klaar voor, pak m’n karretje en stap naar buiten….. waar het tot m’n verrassing ondertussen zo goed als droog is.
Halleluja, de muts gaat dus meteen weer af en met wat geluk ben ik terug voor de volgende bui.
Bij de super wordt ik opgevangen (néé, ik was niet gevallen) door personeel dat vertelt dat het druk is omdat er slechts één van 6 kassa’s open is. Er staat dus een lange rij.
Tja, wat doe ik, ik heb geen dringende boodschappen maar dat komt omdat ik altijd “vooruit werk”. Een verpakking open maken betekent zo snel mogelijk een nieuwe verpakking ernaast zetten om niet mis te grijpen wanneer ik een onverwacht drukke periode heb.
Oke, ik heb de tijd en het zal zo’n vaart niet zal lopen denk ik. Nou “vaart” zit er inderdaad niet in, een deel van de winkel is zelfs lastig te bereiken omdat de rij de langs de paden slingert en de boel blokkeert. In de vroege morgen zijn er nieuwe kassa eenheden geplaatst, waaronder een zelfscanner, maar het werk had tegen gezeten. Iedereen was gewaarschuwd voor binnenkomst dus wie geen tijd had kwam niet binnen en dat komt de sfeer reuze ten goede.
Niemand moppert en zowel de toestand in de wereld als het oponthoud worden met de nodige humor doorgenomen, tijd zát immers.
Dat er een personeelslid langs komt om wat voor de lekkere trek uit te delen, het is tenslotte al rond lunchtijd, maakt het zelfs gezellig.

Na een kwartier langzaam schuiven mogen pinners ook naar de zelf scankassa komen omdat die ondertussen ook werkt. Dat ruimt op en ik krijg zicht op de normaal zo stoïcijnse, wat oudere, kassière die met rode koontjes en puffend duidelijk zwaar overbelast zit te wezen. De nieuwe display met kleinere letters moet nog wennen, en de bon draait uit op links waar ze rechts gewend was. Voor haar is het zéker wel een soort vrijdag de 13de maar gelukkig heeft iedereen begrip ondanks de lange wachttijden. Er stapt iemand naar de alles in de gaten houdende manager om hem een compliment te maken over hoe men de onvoorziene ongemakken aangepakt heeft.
Terecht naar mijn idee, gouden vondst om de mensen al voor de ingang te waarschuwen en wie ondanks dat naar binnen ging een beetje te verwennen waardoor echt niémand begon te zeuren.
Het nog steeds droog als ik eindelijk naar buiten kan en als ik thuis m’n telefoon inspecteer blijkt dat ik morgen in de drukkerij verwacht word, prima hoor, ik heb de boodschappen in huis! Wat nou blue Monday!

niet lachen!!!

Nee niét lachen hé, beloofd?

Nood breekt wetten! Als het niet gaat zoals het moet, dan moet het maar zoals het gaat.
Inderdaad, door het gat “ademt” mijn “hallux valgus” en wie weet ontketen ik wel een nieuwe mode. Ik weet dat heel veel mensen last hebben van dit soort gespuis.
Met sokken in de juiste kleur gaat het helemaal niet eens opvallen.
Natuurlijk ontstond deze noodgreep (in een paar oude schoenen) niet zómaar.

Als ruim voor de kerst “ontspoorde” dit kreng, gebeurt wel vaker maar feestdagen en nog wat uitjes maakte dat ik vaker schoenen aan moest dan prettig was en na oud en nieuw zag het er zó heftig uit dat ik mijn huisarts belde….. die was helaas met vakantie en ach, zó urgent is dan ook weer niet denk als ik me door de waarnemers menuutjes worstel, en áls ik dan een assistente aan de lijn krijg geeft die de raad dan maar in de biotex te soppen…… zucht, kunnen we zelf ook wel bedenken natuurlijk.
Al soppend beslis ik dan maar op de eigen huisarts te wachten want de “pit” reageert wel op een lekker sopje en legt het loodje.
Alleen blijft de voorvoet vurig rood en dik waardoor een schoen dragen nog steeds geen pretje is.

Maandagochtend kan ik als eerste bij de huisarts terecht die ik nog steeds geen wil voetje kan laten halen, o ja toch, de rechtervoet ter vergelijking. Ik kan meteen langs de apotheek om een antibioticakuur op te halen, krijg het advies de voet zoveel mogelijk “bloot te houden”, niet te schrikken wanneer er vieze troep uit gaat komen en vrijdag terug te komen.
Ik slik braaf de capsules, die helaas maken dat mijn maaltijden een versnelde weg naar de uitgang nemen, maar zie verder géén viezigheid. De ergste druk is wel van de ketel maar het is nog lang niet goed als ik vrijdagmorgen terug ga.

Om uit te sluiten dat de ontsteking op het bot zit moet ik een foto laten maken, We hebben nog een gesprek over eventuele hulpmiddelen ter ondersteuning van m’n “knobbelzwanen” die ik allemaal ooit al eens zonder succes geprobeerd heb. Uiteindelijk maakt álles dat je in de schoen stopt de schoen weer krapper en de druk groter. Orthopedische schoenen? Laat maar, ik houd ze wel “in de gaten”!
Ik krijg een tube ontstekingsremmer gel mee, lees die mag ik zelf kopen bij de apotheek, met het advies 4x daags te smeren……

De foto is gemaakt, gelukkig géén ontsteking op het bot te zien volgens de radioloog, Gelukkig, dat zóu de kortste weg naar het ziekenhuis zijn.
Wel flinke slijtage, hoe is dát nou mogelijk, ik loop er pas 80 jaar op!
Nou ja, de officiële uitslag hoor ik van de week nog van de huisarts, ondertussen zit er weer wat verbetering in al is het nog niet helemaal over. Niet kietelen aan m’n blote voeten hé!

een pak slaag

Erg hé, ik kreeg een pak slaag van Inge! Klinkt erger dan het is hoor, we speelden een partijtje scrabble en ik verloor met zo’n 140 punten. Dan kán ik natuurlijk wel zeggen dat je een kind een beetje láát winnen, maar ja, als dat kind 57 jaar is gaat die vlieger niet meer op.
Meestal zijn we aardig aan elkaar gewaagd en is het verschil iets tussen de 10 en 50 punten maar vandaag was ik dus zwaar de pineut.
Valt niet tegen te knokken als ze bij beurt één al álle letters kwijt kan en dus 50 punten bij een toch al mooie score mag schrijven.

Tot op zekere hoogte spelen we aardig volgens de spelregels, we maken een uitzondering voor afkortingen die we toestaan als het een afkorting is van iets dat we nóóit voluit gebruiken. NS bijv. niemand zegt “ik ga met de Nederlandse spoorwegen” als hij/zij bedoelt dat hij met de trein gaat.
Voor I.Q en E.Q geldt hetzelfde, niemand vraagt naar je intelligentiequotiënt /emotional quotient. Een geweldige manier om netjes van de Q af te komen maar zolang het voor iedereen geldt is dat toch prima. Omdat juist die afkortingen gaatjes op kunnen vullen is het een leuke manier om het bord lekker egaal vol te krijgen. H.D. ? Ja mag ook bij ons want ik vraag niet naar een high definition TV. ( TV mag natuurlijk ook bij ons)

De druiven zijn natuurlijk zuur als Inge dan de mazzel heeft dat ze de Q zelfs in twee richtingen kan benutten 0maar ach, het blijft je kind en dat gun je haar. Dat er op mijn letterbordje drie blanco’s staan lijkt dan wel makkelijk, maar 3x 0 punten blijft toch 0 punten en dat schiet niet echt op.
O ja, we zien soms ook iets door de vingers als het om samengestelde woorden gaat.Als we er maar érg om kunnen lachen, het “goed” kunnen onderbouwen of een mega lang woord mogelijk maakt gaan we soms akkoord. Zo lag er laatst “bon” op het bord en op mijn plankje kon ik “terug” maken. Dan speel ik even advocaat van de duivel.
Een retourbon bestaat, retour betekent “terug” en dus valt de “terugbon” te verdedigen als beter Nederlands dan de retourbon die waarschijnlijk in een deels Frans verleden in ons Nederlands sloop.
Ik denk dat iedereen zo op z’n eigen manier spelletjes aanpast, en zolang de aanpassingen voor álle spelers gelden heb ik er geen moeite mee, jij wel?

Heb ik weer..!

Zit ik een paar logjes eerder het slikken van vitamine D door ouderen te promoten……, blijkt dat per 1-1-’23 de vergoeding van vitamine D volledig uit het basispakket is gehaald.
Nou wist ik niet eens dat het tot nu toe wél vergoed werd, ik kocht het altijd al gewoon zelf maar ik zag net een item op TV over deze wijziging dat m’n aandacht trok.

De Apothekers maken zich daar zorgen over, ze zijn bang dat diverse groepen , waaronder dus ouderen, het niet meer zullen kopen als ze het zeker nodig hebben. De apothekers verwachten dat het voor veel mensen te duur zal zijn om het zelf te betalen en ze dus stoppen met het gebruik ervan.
Ja natuurlijk maken zij zich zorgen over de patiënten maar helemáál onbaatzuchtig is hun lobby om de maatregel terug te draaien toch niet denk ik.

Dat mensen zonder vergoeding de vitamientjes niet meer kopen zal in de meeste gevallen zo’n vaart niet lopen maar de apotheker ziet de bui al hangen, dan gaat de drogist met de winst strijken. Zelfzorgmedicijnen zijn, door allerlei vreemde toeslagen, bij de apotheker n.l. vaak véél duurder dan bij de drogist. Ook mag hij bij een eerste bestelling € 6.– rekenen omdat de klant voorlichting krijgt over hoe het medicijn gebruikt moet worden. Tel uit je winst bij een doosje paracetamol van € 2. 50, . Wanneer je een beetje oplet en tijdig op zoek gaat is er altijd wel een drogisterijketen doe nét een actie heeft van 2 voor de prijs van één, dat is dan voor vrijwel iedereen wel betaalbaar.

Het lijk me dus niet zo’n ramp dat vitamine D niet meer in het basis pakket zit, wanneer je nog niet de eigen bijdrage van € 385,– vol hebt krijg je waarschijnlijk tóch zelf de rekening achteraf. Zo’n potje vitamientjes wordt aardig wat duurder door het via de huisarts op recept te halen en belast ook nog eens onnodig de huisarts. Er staat trouwens dat de vergoeding uit het basispakket verdwijnt, ik zóu dus nog kunnen kijken of de aanvullende verzekering het misschien wél vergoed…., mwah, daarvoor ga ik me niet door alle kleine lettertjes worstelen hoor.


goed bezig?

Als notoir ochtend mens lig ik meestal tussen half 7 en 7 uur te trappelen om uit bed te springen, bij wijze van spreken dan hé. Ik stap natuurlijk doodbedaard uit bed want als oudere jongere moet je geen bokkensprongen maken bij het opstaan. Vóór je het weet lig je in een spagaat half onder het bed en dat kunnen we niet hebben.
In de winter is het dan nog stikdonker natuurlijk, maar tóch zag ik deze winter het licht!

Ineens had ik door dat het reuze energie-onvriendelijk is om zo vroeg op te staan als daar geen directe noodzaak voor is zoals werk bijv. Tja ga maar na, om m’n bammetje klaar te maken doe ik toch hier en daar een lichtje aan, en de verwarming gaat dan ook al vroeg van de nachtstand af.
Het is bijna a sociaal en dus besloot ik deze winter me om half 7 nog een paar keer om te draaien tot “de dageraad” zich aandiende. Na een lastige start lukt het me om steeds beter om het opstaan tot rond 8 uur uit te stellen, een enkele zelfs tot half 9. Kijk dán doe je iets voor het milieu wreef ik mezelf in de handen. Bovendien ervaar ik de winter als een stuk minder donker, het is immers al schemerlicht als ik beneden kom.


Maar is het nou écht zo energie besparend? Hoe kreeg ik het voor elkaar om wat langer uit te slapen? Eh…. ja door steeds later naar bed te gaan en dan is het óók donker. En ’s avonds heb ik meer lichtjes aan dan in de ochtend. Met de wetenschap dat het toch zo licht wordt doe ik alleen licht dat echt nodig is aan. De verwarming gaat nog steeds een uurtje voor ik naar boven ga op de nachtstand, een uur later dan normaal, maar in de ochtend staat de thermostaat minstens een graad lager dan in de avond, omdat ik dan bezig ben.

Daar gáán m’n goede bedoelingen, ze leveren eerder nadeel op dan voordeel. Een soort goed bedoeld schuifproces als het subsidiëren van elektrische auto’s en dan de centrales die de stroom op moeten wekken stoken met biomassa of kolen, zal ‘k maar zeggen. Ik slaap trouwens slecht sinds ik mijn “ochtendmens” zijn verloochen, het moet maar. Nog even en die verrekte zomertijd gaat weer in.

Vorige Oudere items