verrassing….

Ja ik had wél een verrassing, maar geen leuke! Zaterdag zou ik weer eens heerlijk “in revisie gaan” bij kleindochter Annemarie. Je kent het wel, even lekker alles kneden lekker tutteren. Ze zit dan héél dicht op m’n gezicht en ik kan dan uiteraard géén mondkapje op.
Omdat ik een vage verkoudheid op voel komen besluit ik me dan toch preventief te testen, ik wil het niét op m’n geweten hebben dat ze de tent weer dicht moet gooien nu ze net weer lekker draait.
Heb sowieso m’n twijfels of ik wel moet gaan want ook als ik haar met een verkoudheid aansteek kan ze een paar dagen niet weken.
Ik verwacht zeker geen gekke dingen, ben niet ziek, alleen een beetje verkouden wat evengoed door de pluizen en pollen veroorzaakt kan worden. Je kent het wel, nét maar 98% fit en alles draait gewoon door.

Kleindochter Jennifer heeft testen op voorraad, zij werkt op een basisschool en moet 2x in de week testen, één roos streepje is negatief….. 2 rode streepjes heb je het gegooi in de glazen. En dan zie ik dus tot mijn grote verrassing 2 rode streepjes.
Snap er echt helemaal niets van. Heb ook niemand in m’n omgeving gehoord die positief was.Maar goed, ik blijkt dus een hartstikke positief mens te zijn, het zij zo!
Dan maar braaf thuis blijven voorlopig en maar hopen dat ik me blijf voelen zoals nu, dus, nét niet 100% maar niet echt ziek.
Met m’n reuk is niets mis en met m’n smaak ook niet, geen koorts en ik weet niet wat voor ongein er nog meer mogelijk is.
Maar ik houd jullie op de hoogte hoe het me in m’n quarantaine vergaat.
Het lost wel het vaccin dilemma op, ik maak gewoon zélf wel even antistoffen aan toch?
Het blijft een raadsel waar het vandaan komt! Ja van een ánder, zo lust ik er nog wel een paar!

nog even in Ede

We gaan nog even terug naar de Ginkese heide in Ede. Je weet wel , waar ik vorige week vrijdag aan de wandel was met Harry.
Heide was er nu natuurlijk niet, althans niet in bloei.

Wat we wél tegen kwamen was dit airborne monument.Het kunstwerk “venster op het verleden” symboliseert de dropping van ongeveer 1900 parachutisten in 1944.
Meestal heb ik niet zoveel met die “roestige kunstwerken” maar dit werk is prachtig. Zoals die parachutes in de lucht lijken te hangen is echt bijzonder.
Hoewel ik al wel geboren was heb ik natuurlijk geen bewuste herinneringen aan de oorlog, en als ik eerlijk ben, ook geen bijzondere belangstelling voor. Wat niets afdoet aan het respect dat ik heb voor de mensen die destijds hun leven op het spel wilde zetten voor de vrijheid.
Maar dit monument komt me bekend voor, ik weet bijna zeker dat er al eens iemand iets over vertelde in een blog, ik gok op Liesbeth die érg veel over de oorlog weet.

Harry weet ook wel het één en ander te vertellen over alles wat we tegenkomen. Zo is er een verdieping in het bos waar héél lang geleden rechtspraak gedaan werd. Zou daar dan misschien het gezegde vandaan komen dat iemand “laag gezonken kan zijn”? Ja helaas, om de diepte te zien heb je een beter fotograaf nodig dan ik ben, kniesoor wie daarop let!
En uiteindelijk hadden we die dag ook genoeg bij te kletsen zonder ons te verdiepen in de historie.
Zo vertelde Harry dat hij en zijn lief na zijn hartstilstand een reanimatiecursus deden. Ik bind hem meteen op zijn hart álles te vergeten over die cursus mocht ik ter plekke neervallen. Daar kan hij zich wel iets bij voorstellen, hoe ouder je bent hoe beroerder je daar uit kunt komen, en ik zit bepaald niet te wachten op het eeuwige leven, zeker niet als als ik van alles zou mankeren.

Het meer dan vriendelijk aanbod van Harry en zijn lief om te blijven eten sla ik even vriendelijk af. De dag is al vermoeiend genoeg en ik ben , deels door de coronamaatregelen gewoon niéts meer gewend.
Thuis hoef ik urenlang niet te praten en dus is alleen urenlang wél praten al vermoeiend voor me. M’n stem kreeg een paar jaar geleden immers een flinke opdonder door overbelasting in een tijd dat de stem sparen domweg niet kon.
Bovendien loop ik nog redelijk als een kievit zolang ik loop maar áls ik dan ga zitten krabbelt er na een kwartier ineens een heel oud wijfie overeind en lijkt ieder botje in m’n voeten los in de schoenen te liggen.
Dan wil ik maar één ding, met de voeten in dikke sokken gestoken omhoog na een warm bad. En zo geschiede.

zingend door ’t leven

Zingend door het leven gaan is aan te bevelen zegt men.
Oke, dat wil ik best proberen maar ja, een stem om cokes te kloppen , zeiden we vroeger in Den Haag als iemand niet écht een zangstem had.
Dan maar naar zangles, had m’n eerste les vandaag en dat viel nog niet meer. Het eerste liedje kénde ik niet eens en is me veel te rapperig, maar ik doe m’n best.

“Te weinig expressie” was het commentaar, je moet je inleven, zodat men aan je gezicht kan zien dat je tekst je iets doet…. oke… daar gaan we weer, volgende liedje dan maar, dat is gelukkig een gouden oude.

De zanglerares ziet er niet veel heil in en voorziet bij een optreden dat er van álles naar m’n hoofd gesmeten zal worden…… daar bedenk is wel een oplossing voor, kijk, zó overleef ik die tomaten en rotte eieren wel denk ik.

opladen

Selfie in de trein, tja ik wéét het, het OV mag alleen in noodzakelijke gevallen.
Je kunt erover van mening verschillen maar ik vónd het noodzakelijk om er weer eens écht op uit te gaan.
Toen kortgeleden medeblogger en gepassioneerd wandelaar een blog mét filmpje over het natuurgebied “planken wambuis” plaatste had ik iets van; “dat wil ik óók”. In de reacties blijkt Harry daar ook wel oren naar te hebben en in mailcontact slaan we spijkers met koppen voor de vrijdag.
Voor de auto is die rit me in m’n uppie te lang én te vermoeiend om na een stevige wandeldag ook weer terug te rijden.
Het werd dus toch de trein al heb ik normaal gesproken een slecht effect op de dienstregeling van de ns.
Zo trof ik ooit een treinmachinist die de trein in the middle of no where stil zette om een dik in de vacht zittend omgevallen schaap in de weide overeind te zetten.
Dit keer loopt alles perfect al lijkt het bij aankomst op het station Ede-Wageningen of één van de plaatselijke herders zijn kudde over de rails wil brengen. Dát is nog eens een mural.

Harry blijkt zeg maar, in het verlengde van het station te wonen en vrijwel tegenover het planken wambuis. Hij wacht me op het station op. Wie wel eens bloggers heeft ontmoet herkent het vast, je gaat op stap om een onbekende te ontmoeten maar zodra je tegenover elkaar staat voelt het als een oude bekende. We drinken nog even koffie met zijn lief samen bij hem thuis en gaan daarna op pad.
We komen de schapen later wél tegen maar niet “aan het werk”. Ze liggen in en om de schaapskooi fotogeniek te wezen met een groot aantal jonge aanwas. En ja, de inclusiviteit is weer ver te zoeken, waardoor “het zwarte schaap” echt aanwezig is.

We kletsen minstens 5 kwartier in een uur, Harry is een goed luisteraar en een wijs man. In zijn blogs komt soms wel iets naar voren van zijn veelbewogen leven en zonder meteen in details te treden, hij weet wat rouwen is en dat het leven soms héél oneerlijk kan zijn. Hij “viert” de dagen met een speciale herinnering, ook als dat moeilijke herinneringen zijn, en brengt daar een dronk op uit.
Dagen zoals ik tweede paasdag had, het net gemiste diamanten huwelijk bijvoorbeeld. Heel knap als je dat kunt want ik moet toegeven dat ik nog niet aan de herinnering vieren toe ben, al heb ik me die dag wel mooi aangekleed ondanks dat ik geen bezoek verwachte.

In het het mailcontact dollen we over “we gaan midden in het planken wambuis met appelsap proosten ” als teken van goede wil van mijn kant. Gelukkig loop ik in de supermarkt tegen een (net geen) magnum prosecco aan.
Want Harry heeft juist nu een memorabele dag, alweer 10 jaar geleden dat reanimatie zijn hartstilstand onder controle kreeg, op zoiets proost je niet met appelsap. Ja hoor, we maken jullie graag deelgenoot van onze toast al verloopt het filmen natuurlijk weer niet vlekkeloos, loopt de camera wél als we denken van niet en was de locatie uiteraard niet geschikt voor filmen zonder filmcrew, maar het gaat om het idee.
Lieve Harry heel erg bedankt voor je prachtige levenslessen, én de mooie dag natuurlijk.

op stap

Inderdaad, Rietepietz is op stap vandaag dus overdag niet online. Op stap waarheen? Daar gaan jullie vast nog wel over horen. In ieder geval niet op haaienjacht, dat hebben we vorige week al gedaan al is haaienjacht wel een tikkie overdreven.
De kleintjes wilde graag grote boten zien, of oma grootje maar even uit wilde leggen wáár in Scheveningen de vissersboten te vinden zijn. Gaat ze natuurlijk liever zelf méé! De binnenhavens weet ze wel te vinden.
En dan ligt er ineens een haai op de wal, oke hij is dood, en sowieso niet van een formaat dat we in paniek zouden moeten raken áls hij nog in leven was.

Helaas mogen we niet op de boten kijken, corona weetje wel.

Heel jammer want ook déze grote jongen ligt aan de ree en is normaal gesproken altijd te bezichtigen.
De bemanning was vriendelijk genoeg en hingen over de reling om Levi’s vragen te beantwoorden maar aan boord mocht niet.
Ze zouden de andere dag “onder zeil gaan”en nee, dan bedoelen ze niet dat ze een flinke tuk gingen maken natuurlijk.
Dat moet een machtig mooi gezicht zijn als zo’n driemaster uitvaart, maar helaas, de andere dag moesten Levi en Amber naar school.

dor hout

Het kille weer van de laatste dagen nodigt niet echt uit om naar buiten te gaan. Gelukkig had ik van de mooie dagen ervoor goed gebruik gemaakt. De waterleiding duinen liggen aardig in de buurt van de bloembollenvelden dus die namen we ook even mee. Enorme duingebieden,maar ook veel bosachtig gebied waar het genieten is .

Tussen die takken zat een specht zich schreeuwende koppijn te tikken, met mijn automaatje krijg ik dat niet in beeld natuurlijk hij zit ( iets uit het midden naar onder en naar links). Ik hoorde laatst op TV iemand vertellen dat spechten een derde vlies over hun hebben ogen, van dat vlies hebben wij in de ooghoeken ook nog een reststukje. De specht heeft dat vlies broodnodig omdat anders door de kracht van zijn getik z’n ogen uit de kassen ploppen!I k zie het voor me, Loop je in het bos en denk je dat er een besje voor je voeten valt….ieks!

Wat ons opviel is dat er érg veel dor hout in het bosgedeelte ligt. Ja wéét ik, bosbeheer laat tegenwoordig vaak omgezaagde stammetjes liggen als leefomgeving voor insecten en ander bos gespuis, maar zóveel?
We komen echt overál boomstammetjes en takken tegen, sommige vers maar ook heel veel al duidelijk veel langer geleden af-gezaagd of gebroken. Leuk voor kinderen om boom hutten te maken maar het zal ongetwijfeld een andere bedoeling hebben. Kostenbesparing misschien? Best een onderwerp om een “een boom over op te zetten”, dat lukt alleen niet zo goed, dan toch maar laten liggen die boom. Het was in ieder geval een fijne wandeling.

verstand versus gevoel

Haar verstand moet het al de hele week afleggen tegen haar gevoel. 5 April blijft natuurlijk haar trouwdag maar zonder bruidegom valt er geen nieuw huwelijksjaar te vieren.
Ze weet het heus wel, ook áls hij die ruim 9 maanden langer geleefd had zou er géén diamanten huwelijksfeest gevierd kunnen worden.
Maar toch, het zou zo mooi geweest zijn om bij 60 jaar nog één keer hun huwelijksband zo feestelijk mogelijk te bevestigen, hoe onlogisch ook, ze heeft verdriet dat het niet zover kwam.

De mooie herinneringen blijven gelukkig. Ze vierden, ondanks de eerste tekenen van zijn dementie, het gouden huwelijksfeest onvergetelijk. Ze raakte er destijds niet over uitgepraat in haar blogs. Ook 55 jaar huwelijk kon nog bescheiden gevierd worden.
Hun 40ste huwelijksdag was nog in het pre-digitale tijdperk maar gelukkig heeft ze de foto’s nog.

Ze hadden een aantal bungalows gehuurd in een bosrijke omgeving om het te vieren. Dat kort voor het feestelijke weekend de hele Veluwe op slot ging wegens een mond en klauwzeer uitbraak mocht de pret niet drukken.
De “feestcommissie” draaide in korte tijd een alternatief programma in elkaar.
Er werd een extra “stadswandeling” ingelast waarbij het bruidspaar nog even op de trappen van het stadhuis op de foto werd gezet, waarna een eveneens ingelaste gezamenlijke lunch in een restaurant. Die waren gelukkig tóen wel gewoon open.

Twee van de bungalows grensden aan elkaar en hadden daardoor een flink grasveld achter de huizen, dé ideale plek om een soort “spel zonder grenzen” te spelen.
Er werden groepen ingedeeld en heuse afteken kaarten gemaakt die door de scheidsrechter, “meneer van Heumen” (naar een creatie van de toen nog jonge Paul de Leeuw) afgetekend moesten worden. De zwager die niet meer zo goed ter been was werd tot meneer van Heumen benoemd. Ze ziet nóg de hilarische scene toen “meneer van Heumen” met stoel en al door twee potige deelnemers naar een andere hoek van het veld werd gedragen om “beter zich op het spel te hebben, dit (uiteraard gespeeld) wegens ongenoegen met zijn beslissing.

Het werd een dolle boel waar “deelnemen is belangrijker dan winnen” met voeten getreden werd. Er werd fanatiek gehinderd toen met grote legoblokken een toepasselijk woord gevormd moest worden, het bleek ook nog een lastig woord te zijn.
De bal aan de voet houdend langs een parcours was sommige te moeilijk, de bal oppakken liep een stuk makkelijker wat natuurlijk streng bestraft werd.
Alle ook toen al bijna vergeten oud Hollandse spelletjes kwamen langs, zaklopen, steltlopen (of voor wie dat niet durfde) blikjes lopen, ezeltje prik, eierlopen en noem maar op! Dat niet iedereen even soepel door de buishindernis tijgerde kwam de hilariteit alleen maar ten goede.

Ze weet nog hoe hij genoot van de algehele pret, en ze allebei even de zorgen vergaten die zijn opgezette buik hun baarde. Terechte zorgen bleek na de onderzoeken een week later, een kwaadaardige tumor van 5 cm in de endeldarm.
Ze realiseert zich nu meer dan ooit dat ze niet mag klagen over die paar maanden minder dan 60 jaar huwelijk, het had óók bij 40 jaar al op kunnen houden en ze kreeg toch nog ruim 19 mooie jaren extra!
Ja echt, haar verstand wéét het allemaal wel, maar toch hé…… !

maart roert…enz

Maart roert z’n staart en april doet wat hij wil. De kans op witte een witte paasdag is zelfs groter dan de kans op een witte kerst was.

Lekker dan, heb ik me gehaast om de boot in het water te krijgen tijdens die bijna zomerse dagen…. is het al niet meer nodig.
Evengoed een prachtig plaatje, een originele “Jopie Huisman” puzzel die Inge voor me kocht in het Jopie Huisman museum.
Wat kon die man schilderen, volledig autodidact zonder wollige verhalen over kunst.
Voor het paasweekend is puzzelen toch aanlokkelijker dan gaan varen als ik de weervoorspelling goed interpreteer.
Geen probleem, er ligt alweer een nieuwe puzzel klaar. Wel van een heel ander kaliber én de helft groter, 1500 stukjes

Hemel en hel zijn uitgebeeld op de puzzel en zo te zien dat menigeen het de hel vinden om aan zoiets te beginnen.
Maar dat wórden er minder, als er één branche is die welvaart bij de C- crisis dan wel de puzzel fabrikant want heel wat mensen hebben door het meer thuis zijn de puzzel her ontdekt.
En keuze is er genoeg van moeilijk tot makkelijk.
Ach misschien ook maar goed dat het weer zich in het paasweekend niet van z’n beste kant laat zien, dat scheelt weer veel “besmettingshaarden” , bij mooi weer blijken er altijd weer mensen te zijn die de anderhalve meter verstaan als “anderhalve decimeter”!
Zó komen we natuurlijk nooit van die ver…de mondkapjes af! Vorig jaar Pasen paste ik m’n paaswens er nog een beetje jolig op aan. Die zou ik helaas dus weer gewoon kunnen gebruiken om iedereen fijne paasdagen te wensen.
Alleen, ondertussen zou ik alles dat met mondkapjes te maken heeft het liefs in 1000 stukjes knippen en in doos doen, dat zou dan de enige puzzel worden waar ik niet eens aan wil beginnen, wie zit daar nou nog op te wachten.

Weet je wat? Ik maak gewoon ook een nieuwe paaswens, dan kan iedereen zelf kiezen

(te) kleinschalig

Nog even terug naar het vorige logje, over die kleinschalige wooneenheden in Leiden.
Leidse Glibber beloofde nog wat aanvullende informatie voor me op te doen. En ook nog voor een foto te zorgen waarop wat meer te zien was over de bewoners die het wat af lieten weten op de dag dat ik er was.
Hoewel ik er maandag géén rondleiding kreeg had ik al wel gezien dat de leefruimte er best wel klein is. Ook de trappen en liften zijn toch wat minder bejaarden proof.

Er blijkt een soort ballotage commissie te bestaan waar Glibber, die overál z’n connecties heeft, een gesprek mee had. Daaruit bleek dat er zelfs kledingvoorschriften zijn, zo is het verplicht buitenshuis een hoofddeksel te dragen en iedereen dóet dat ook! De ruimtes zijn gemeubileerd te huur, maar bij nader inzien zijn de stoelen niet erg comfortabel. Het uitzicht over de met voorjaarsbloeiers beplante waterkanten is dan weer wél heel aantrekkelijk.

Glibber heeft écht zijn stinkende best gedaan om me “erin te kletsen” en komt met de verheugende mededeling dat ik er per vandaag ingeschreven kan worden.
En dan voor de woongemeenschap waar de blauwe container bak klaar staat omdat er nog gebouwd wordt door de maatschappij op de groene banner.
Sorry Glibbertje, bedankt voor al je moeite maar….. ik vind vandaag, 1 april, nou niet de meest geschikte datum om zo’n belangrijke beslissing te nemen.

Leids singelpark

Door mijn blogmaatje ( van vrijwel het eerste uur) Leidse Glimmer blijf ik aardig op de hoogte van wat Leiden te bieden heeft. De knusse gezellige binnenstad kwam ik met enige regelmaat altijd al, vóór Henk’s toestand het onmogelijk maakte. Uiteindelijk heb ik een enkele spetter Leids bloed in m’n aderen, mijn vader werd er in het universiteitsziekenhuis geboren in 1910.

De laatste jaren werd er in Leiden gewerkt aan het singelpark. Het plan was om alle groenstroken aan en om de singels rondom het oude Leiden met elkaar te verbinden door, waar nodig, extra bruggen te plaatsen en waar mogelijk groen aan te leggen .

Het heerlijke weer van gisteren was heel geschikt om eens te gaan zien hoever het singelpark al gevorderd is. Dat is al héél ver maar nog niet af.
De 6,5 kilometer die het officieel bestrijkt kwam voor mij nog wel een kilometertje bij. Deels omdat ik niet erg goed ben ik kaartlezen, deels omdat er weg- en brug omleggingen waren die tot omlopen verplichtte.
Ook de “bewijzering” “wijst” niet altijd heel erg.
Dankzij een tip van een vriendelijke dame wist ik dat op (niet echte) dieren moest letten, soms aan een lantaarnpaal, soms in het gras en zelfs op plekken waar zowél geen singel als geen park was. Je moet het maar even weten.

Afhankelijk of je linksom ( zoals ik deed) of rechtsom loopt kom je aanvankelijk eerst door meer “stad” en pas later door het meer parkachtige deel. (of omgekeerd)
Er zijn nogal was doorgangen die ik in eerste instantie niet in durf te slaan omdat het lijkt alsof je een “eigen terrein” oploopt. Bijv. bij de sterrenwacht en bij de Hortus. Gehoorzaam als ik ben durf ik pas wanneer ik zie dat anderen ook die ingang nemen. Nu de binnenstad toch weinig te bieden heeft blijkt het Singelpark heel uitnodigend, het wordt er ook relatief druk wanneer ik de meer parkachtige delen bereik.

Feestje natuurlijk op zo’n zonnige dag al blijft het een gemis dat er niets open is om iets te kunnen eten of drinken én van een toilet gebruik kunt maken. Mijn drinken blijft dus in m’n tasje, ik wil graag droog thuiskomen en vertrouw niet heel erg op open toiletten op het station. Te zien is er genoeg, van prachtige nieuwe bruggen, (geen foto van gemaakt) tot een eenzame boom midden in het water , het piepkleine eilandje is met een soort stijger vlonders te bereiken. Voor onderhoud denk ik want voor recreatie is het echt te klein. Ik kom zelfs een tweepersoons bed tegen aan de waterkant….

Wanneer de man links op de laatste foto meer mijn kant, ja die met die camera op zijn buik, herken ik hem! Als je maar lang genoeg in Leiden rondloopt móet je hem wel tegen komen. De énige echte Leidse Glibber, als altijd op zoek naar het nieuws in Leiden.

We praten gezellig bij (ieder aan één kant) op een zonnig bankje .
Samen lopen later een stukje verder, passeren wat kleinschalige woongemeenschappen. De één nog in de bouwfase, in de ander heerst rust, maar heel vaak wordt er gezamenlijk in de tuintjes gewerkt of van het zonnetje genoten.
Of het niets voor mij is vraagt Glibber, gewoon een kleine leefgemeenschap , hij komt er met enige regelmaat.
We kijken er even rond , tja, het is allemaal wél klein maar goed, ik ben ook maar alleen. Glibber wil best een goed woordje voor me doen en informeren naar “beschikbaarheid”. Ach dát kan geen kwaad natuurlijk!
Wordt vervolgd?

Vorige Oudere items