gezeik…..

En die  titel bedoel ik dit keer wél letterlijk want met al dat buitenleven  kom je toch momenten tegen waarbij je ontdekt dat je blaas niét van elastiek is.
En dan héb ik het nog niet eens over kwaaltjes als een  eventuele “verzakking” waarbij  je geheid nattigheid voelt als je alléén maar even trampoline wilt springen.
Maar oke,  trampoline springen is géén eerste levensbehoefte  dus niet iedereen kent dat probleem.

Bij het wandelen houden we dus wel rekening dat we hier en daar waar plaatjes tegenkomen waar de blaas weer tot normale proporties terug gebracht kan worden  als je begrijpt wat ik bedoel. Ja voor mannen is er al gauw een dikke boom te vinden maar wij vrouwen zijn op dat gebied toch een beetje ondergeschoven kindjes.
Als het zou móeten  kan ik natuurlijk wel door de knietjes zakken achter een dikke boom maar op mijn leeftijd heb je geen énkele garantie dat je dan “na gedane zaken” ook weer overeind kan komen zonder dat de brandweer uit moet rukken.

bbq2
In het Delftse hout hebben we sowieso al geen probleem omdat er zelfs twee restaurantjes zijn maar er is méér.  Uiteindelijk is zo’n grote plas water óók een aanmoediging die de blaas prikkelt  en  bij een dagje waterpret ga je niet in je badpakje even naar een restaurant zoeken als je hoge nood hebt.

Dat hóeft ook helemaal niet want er staan in het grasveld om de vijver heen een paar “glanzend zilveren” toiletcabines.
Nou ja aan de buitenkant dan hé, hoe het er van binnen uit ziet wéét je dan nog niet.
Ik voel me moreel verplicht dat voor jullie even te onderzoeken al lijkt het me doodeng omdat alles “vanzelf”gaat.
Wat nou als de deur niét vanzelf open gaat als ik eruit wil….. moet de brandweer er tóch  aan te pas komen. Het groene lampje brandt…….. eh……. zou jij erin durven?
Ik wel, maar alléén omdat Henk buiten staat natuurlijk.

het kán niet op!

Heerlijk hé dat zomerse najaar, mij hoor je niet klagen hoor. Ook al moeten we af en toe even wat karweitjes in de drukkerij wegwerken …. dat is prima te combineren met  een strandbezoekje.

 

Dat we dan op het heetst van de dag op het strand zijn is niet zo’n probleem na half september. Het is er zálig en het zeewater is nu lekker “warm”.
Nou ja wat is warm voor verwende zwembadzwemmers maar echt, ik dobber toch graag even tussen de golven rond.
Daarna lopen we dan nog even naar een strandpaviljoen om wat we in de ochtend verdiend hebben daar weer te verbrassen voor een lunch want tja,   waar laten we ons spaargeld anno 2016 ánders.
Op deze manier kan niémand er nog aan komen én houden we de economie aan de gang…. dat je niet denkt dat we zómaar voor ons plezier bezig zijn! O nee hoor, we zijn op álle fronten dienstbaar!

tosty

nabeschouwing

Ze is een jaar of 10. We schrijven ongeveer 1951 en de buurman beneden verhuurt auto’s. Ze mag wel eens mee om een klein ritje te maken in de buurt en met haar jongere broertje mag ze de auto’s wassen als dat nodig is. De buurman is niet gierig, als de zaken goed gaan kan er wel een héle gulden af als de wasbeurt goed gedaan is.

nutsbusjeZe heeft  sinds kort thuis zo’n spaarbusje van de nutsspaarbank, zo één waar je wél geld in kan stoppen maar waar alleen de meneer op de bank met een sleuteltje het geld er weer uit kan halen.
Ze heeft er ook een spaarbankboekje bij maar daar mag ze zelf nog geen geld afhalen,  daar is een ouder voor nodig.
Hoewel ze geen zakgeld krijgt staat er na verloop van  tijd, dankzij de buurman, toch een paar tientjes spaargeld op het boekje.

Ze kan wél zelf de spaarpot laten legen in een bijkantoor in de buurt en als ze weer een keer het busje wil gaan laten legen ziet ze tot haar schrik dat vrijwel ál het spaargeld van het boekje is afgeschreven.
De enige die het eraf kónden halen waren haar ouders  die het in die tijd inderdaad nog niet breed hadden en een gezin met 5 kinderen moesten voeden.
De  paar tientjes hadden blijkbaar op dát moment even “het verschil” kunnen maken en inderdaad, een volwassen man met een gezin verdiende in die tijd per week nog geen 50 gulden.

loon
De boodschap was “dat het geld nodig was” en of ze dat nou wel of niet eerlijk vond, “het was toch háár gespaarde geld” maakte geen indruk, ze wilde toch ook wel eten?
Het meest verdrietig was ze nog omdat het niet gezegd was, laat staan gevraagd, en al helemaal geen afspraak over eventueel later terug betalen. Kinderen hádden gewoon niets van zichzelf én hadden niets in te brengen.

met-mollieMeer dan een  halve eeuw later voelt het meisje van toen  zich weer precies eender als “toen”, haar zélf gespaarde centjes, ze worden dan pensioen genoemd, zijn van hogerhand flink afgeroomd.
Zonder inspraak, omdat ze het nodig hadden.

De door “de spaarbank” gemaakte afspraken, dat het waardevast zou zijn en een gegarandeerd bedrag zou opleveren  waren ineens niet meer ter zake doend.
Een deel van haar spaargeld werd gewoon  ingepikt doordat “de ouders” (dit keer de politiek genoemd)  hun zaakje niet op orde hadden.
Het meisje wil er niet aan dénken in welke zakken haar spaarcentjes verdwenen zijn en  ook dit keer stoort haar het meest  dat er geen sprake was van enig overleg of afspraken over terugbetalen.
Zeker, ze heeft het nog steeds niet slecht dat is waar, maar toch hé, ze zóu zo graag iedereen willen vertrouwen maar helaas …….  dát lukt niet meer!

 

Bea amuseert zich

Ik weet dat menig lezer soms met een klein beetje heimwee denkt aan mijn persiflages op de troonrede in het verleden.  Prinsjesdag is niet meer hetzelfde hé!
Gelukkig blijkt er op de Eikenhof óók wel het een en ander te gebeuren rond die derde dinsdag in september……….

Loggenoten,

Het is mij een behoefte U allen deelgenoot te maken van hoe de troonrede leeft in “onze  koninklijke familie” nu het voorlezen daarvan  niet meer mijn taak is.
Het is een publiek geheim dat uw koning  zich ,behalve in het ABN , ook uitstekend kan uitdrukken in het plat Haags.
Omdat ook  op de eikenhof   de boog niet altijd gespannen kan staan , is een geliefde   bezigheid bij  “Alex thuis” de troonrede vertalen naar het plat Haags die ik dan in vol ornaat mag voorlezen.
Mijn excuses…….

Ik ben hachstikke  blij  dat ik ken  melde dat die zeikende oudere d’r een paar cente bij kenne krijge .

jammahg  dattut geintje met die gouwe koets  vies   uit de klauwe ken lope, anders hadde  we   nét ff scheutigah  kennen wese!  Maar de balle, ze kenne  net zo goed op de maght inkope doen

We motten fullopach nog ff de hachsus (harses)  d’r bij houwe  om de juiste poppetjes op ut binnehof bij mekaar te krijge  , Rutte oefent se eige al  te bachste , heb ut over tuig van de richel  dat op  mot pleure, ik had ut selluf niet betah kenne segge.

Nou dat was ut, ut huichemuig hé .

( het plat haags laat zich lastig fonetisch opschrijven, maar ik doe een poging, bedenk daarbij dat de ei of ij als ei in beige wordt uitgesproken. de ou en au  gaan iets  naar de a klank in  lastig , maar ook weer niet helemaal, een n aan het eind van een woord  vindt een hagenaar onverbodige ballast klinkt vaak als een ch)

 

m’n gram halen

Rustig maar ik bén niet boos. Misschien  was de titel van dit logje zelfs  meer van toepassing op het logje hiervoor.
Je gram halen betekent; ” genoegdoening zoeken (na een teleurstelling) ” en het  gééft natuurlijk wel veel genoegdoening wanneer er dan zoveel bijval is, maar zonder “een reactie uit de zorg” is het toch niet “het volle pond”.

gewichtenMet  dat volle pond lig ik trouwens een beetje  overhoop,  een pond is 500 gram dat weet ik. Is een vol pond dan méér dan 500 gram? En  is 495 gram dan nog steeds een pond ondanks dat de 500 gram niet helemaal gehaald wordt?  Misschien  zoek ik het in m’n onbenul zelfs wel in de goed richting ,  op internet  kom ik  dit  tegen; “gewichtsmaat, 1 pond = 16 ons, = 430-494 gram.
Misschien is dát dan wel het verschil en is “ons” pond van 500 gram het volle pond als tegenwicht voor dat ándere pond dat nét even wat minder vol is.

Maar wacht eens, misschien was déze verwarring  wel de oorzaak dat enige jaren geleden ineens “het pond” net als “een ons” in ongenade viel in Nederland. En dan vergeet ik de kilo nog.
De middenstand moest ineens met “grammen” gaan werken, een pond moest op de bordjes en in advertenties als  500 gram aangeduid worden, het ons als 100 gram.
Oke, je “gram halen” mag dan hierdoor flink opgewaardeerd lijken, waar blijven we met “wachten tot je een ons weegt”, “wachten tot je 100 gram weegt” klinkt toch voor geen meter? (en die meters moeten ze écht van af blijven).

gonsHet viel me op dat in de notenwinkel waar dochter Inge werkt het al  zó consequent doorgevoerd  is dat ook  de klanten in grammen shoppen, behalve jullie Rietpietz.
Natuurlijk heb ik, behoudend typetje als ik ben, daar weer wat moeite mee, ik haal nog altijd onsjes, hele of halve ponden en kilo’s. In mijn oortjes klinkt “mag ik 100 gram ham” een beetje bekakt, en krenterig  die natuurlijk nu óók in grammen moeten alsof ik 3 gram meer niet kan of wil betalen.
En moet ik dan om “1000 gram aardappels” gaan? Een gemiddelde  aardappel weegt toch al gauw rond 60  gram zie dán maar op 1000 gram uit te komen.
Ach, aan mij wordt natuurlijk weer niets gevraagd bij dit soort beslissingen, misschien vindt men mij niet wijs genoeg omdat wel iets in deze tegeltjes wijsheid zie;

“Beter 100 gram een ons geluk dan 500 gram een pond wijsheid.“!

 

 

van onder je nagels..

Ja dan hébben we het over bloed natuurlijk.  Omdat Henk schildklier patiënt is moet regelmatig zijn bloed nagekeken worden.  Geen probleem, lab West zit op loopafstnd, hij moet dan altijd “nuchter” komen  ál die oudjes zijn zuipschuiten bleek onlangs   en kan vanaf half 8 terecht dus geen probleem.
Maar nee,  er moeten wat aanvullende onderzoekjes gedaan worden en meneer hoeft  op grond van zijn leeftijd helemaal niet zélf te komen, het lab komt wel naar hém. Oke, een mooie aanvulling voor ouderen die géén lab op loopafstand hebben, en misschien geen vervoer  hebben . Voor ons niet nodig, maar nee…. daar denken “ze “anders over, als het lap aan huis komt komen de uitslagen tenminste daar waar ze nodig zijn……!!!!!
Mijn  kritische opvattingen over de zorg gonzen  “zié je wel, het gaat té vaak fout”  maar oke, de bedoeling is goed zal ‘k maar zeggen dus ik geef ze het voordeel van de twijfel.

bloed-prikken“Al ” na 2 weken  een briefje in de bus, vrijdagochtend tussen 8 en 12 komen ze bloedprikken én er moet een potje ochtend ochtendurine (waar niet over gesproken was) klaarstaan.
Als ik zélf urine inlever moet dat altijd binnen twee uur op het lab zijn…… vreemd,  nu blijkt het rustig maximaal 4 uur te mogen duren. ( en dan is het nóg niet in het lab.)
Er staat niets over nuchter zijn, voor de schildklier moet dat altijd wél, maar dán is tot 12 uur té laat.

Er staan  twee telefoonnummers voor als ik vragen heb. Het eerste nummer neemt niet op en de verbinding wordt domweg verbroken.
Nummer 2 dan maar, dat wordt opgenomen door een meneer die  mij nét zo slecht verstaat als ik hem.
Maar het lukt me  hem het juiste “dosier”te laten opzoeken al spreekt hij de naam zó uit dat ik me zorgen maak of ik ondertussen niet met een ándere man getrouwd ben !
“Ik moet geen sorgen make, staat alleen urine inleveren, “menil ” mag gewoon medicijn nemen.”
Ik vertel hem dat in mijn brief staat dat er óók bloed geprikt zal worden en dat ik wil weten of meneer nuchter moet blijven want dán moet dat vroeger gebeuren dan “misschien wel pas om 12 uur”.

plas“Nee “menil” mag gewoon medicijnen innemen, moet alleen urine zijn”,  herhaalt de man aan de telefoon die klaarblijkelijk geen idee heeft wat “nuchter”betekend.
Ik hang op en bel nog maar eens naar de assistente  van de arts die  er dan maar van uit gaat dat er gewoon ontbeten mag  worden als ze er niet direct om 8 uur zijn.

Ik spreek haar nog even aan op een kanjer van een fout die in de beknopte ziektegeschiedenis staat.
In de praktijkcomputer staat dat Henk in 2011 darmkanker had, terwijl  dat (de hemel zij dank) al in 2001 achter de rug was
Misschien toch niet zo’n goed idee destijds  de  handgeschreven patiéntendosiers  door “buitenstaanders” te laten digitaliseren  zoals ik al  hier  schreef.
De zorg…..? ik maak me er zorgen over, m’n bloeddruk  stijgt regelmatig tot grote hoogte,  het bloed lijkt soms rechtstreeks van onder m’n nagels  te komen…..
Je begrijpt, volgende keer lopen we zélf wel even langs het lab, dat “zorgen door de zorg”  kost ons écht teveel tijd!

ach, ach, ach….

Ja tjongejonge,  dit gaat een meelijwekkend verhaal worden hoor!
Over  hoe twee oudjes zuchten onder  de grappen en grollen van de zomer 2016, je wilt het niet wéten maar dat helpt je niets want je krijgt het tóch voor de kiezen. 
Alle hitteplannen ten spijt trekken deze oudjes er toch dagelijks op uit want binnen zitten kan altijd nog toch?
Het is heerlijk fiets weer natuurlijk maar ja,  fietsen vraagt toch meer inspanning dan verantwoord is voor ouderen, ja wéhel!
Dus we rijden bijvoorbeeld met de auto naar Meijendel want als je érgens lekker in de schaduw kunt wandelen dan dáár wel.  Je kunt er úren wandelen, eh ja, dat  het kán  wil niet zeggen dat we dat ook dóen.  We zijn er wél uren,  snuiven de heerlijke dennengeur op, gaan even lekker op een bankje zitten als de fut er even uit is en …hé kijk nou…. dát is gevaarlijk…..

dsc00535
Op het bankje waar we even gaan zitten ligt vergeten een bril op een notitie boekje, met het zonnetje erop zijn brillenglazen natuurlijk puur een brandstichter, zeker met papier in de buurt. Ik kijk even in het boekje maar daar staat helemaal niets is behalve wat nummers, misschien  iets met een fietsroute ?
Tja, áls het een route is komt de eigenaar wel terug zodra hij/zij het boekje én e bril mist, we brengen de spullen dus niet naar het boswachtershuisje maar leggen de bril ónder het boekje zodat het geen kwaad meer kan.

dsc00536
Als we na weer een een stuk wandelen tegen een volgend uitblaasplekje  aangelopen zijn zien we een UFO , of iets dat er op lijkt…..

dsc00538
Terwijl we zitten te kijken wordt de hele rand knipperend  rood en lijkt de UFO de motoren aan het opstarten te zijn…. maar nee, niks niet ufo natuurlijk, het nieuwe  (nou ja voor ons nieuw want we waren er lang niet geweest)  afhaalsysteem voor je bestelling in  het pannenkoekhuis in Meijendel.
Trouwens,  de soepkommen worden geserveerd op borden die óók ufo-waardig zijn, de twee borden passen zelfs niet op één dienblad. Het lukt ons de boel zonder knoeien naar een heerlijk plekje onder de bomen in de tuin te brengen.
Een mega kom tomatensoep die tegen goulashsoep aanhangt, we laten het ons smaken en de anderhalve gewone witte boterham gaat erin als koek. Na nóg een kleine tippel rijden we met de airco aan naar huis, ja ik zéi het toch………. áfzien is het met die bejaarden in de hitte, en dan was dit natuurlijk niet de énige dag afzien, ziélig hé!

dsc00539

Vorige Oudere items