waterhoofd

Over water gesproken, maar dan niet over slootwater maar gewoon drinkwater.
Ja precies dat spul dat je, al dan niet met bubbels, in plastic flesjes kunt kopen.
Anno 2017 kún je  niet meer zonder flesje water op stap, zelfs niet als je in de randstad woont waar je nooit  héél ver uit de buurt bent van een tappunt van “gemeentepils”.

Oke, als je een lange fietstocht in de planning hebt  is het handig, op een warme dag bij een lange autorit misschien óók wel, fileleed is tamelijk onvoorspelbaar.
Maar  bij onze gewone wandelingen heb ik nóóit een flesje water bij me,  de mens kan uiterlijk drie dagen zonder vocht en zó lang lopen we nooit. Zelfs bij de vierdaagse had ik nooit meer dan 3/4 ltr. drinken, en dat was maar gedeeltelijk water, in de rugtas. Onderweg kwam je dan nog wel water tegen en verder vulde ik het verloren vocht aan bij “thuiskomst”.

Maar tegenwoordig drinkt iedereen zich een waterhoofd,  zodra ze de deur uit moeten gaat er een flesjes water mee. De plastic flesjes, die een volkomen onnodige belasting voor het milieu zijn,  worden achtergelaten op de plaats waar de fles leeg is want hé, een volle fles mee zeulen is geen probleem maar een lége….. véel te zwaar toch? Die laat je gewoon in de tram achter.


Ik moet als kind, net als m’n broers en zussen,  menigmaal op het randje van uitdroging gebalanceerd hebben. Buiten spelen, lopend van Den Haag naar Loosduinen, achterop de fiets bij m’n vader naar Reewijk… het gebeurde állemaal zonder één spetter water.

Maak dát de bankbediende eens wijs, wanneer ik bij de bank 5 minuten moet wachten komt een medewerker me een flesje water aanbieden…. alsof de bank een fata morgana in de woestijn is  waar ik me volkomen uitgedroogd naar binnen heb gesleept.
Uiteraard zijn kosten nog moeite gespaard aan reclame op het flesje. Nee een foto héb ik niet want ik sla het flesje water altijd af met de mededeling” ik ben niet via de Sahara gekomen en ik red het heus wel  een half uur zónder water”.
Oh verhip…. er was een tijd de bank “het water tot de lippen stond” tja, dan moeten ze  al dat water natuurlijk kwijt….

Behalve (meestal) onnodig milieuvervuilend is het ook nog een vieze gewoonte dat gelurk aan die flesjes, bah! Maar misschien ben ik wel jaloers want ik kan niet eens uit een flesje drinken.
Volgens mij heb ik nu wel weer genoeg  de moralist uitgehangen. Nog even een filmpje met wat weetjes en klaar is Rietepietz.
Sorry, komt gewoon door dat lege flesje dat ik in de tram vond én het geweigerde flesje bij de bank op de bank, ’t is  is ook gewoon téveel in één week.

zo niét behulpzaam!

Mijn schuld is het niet hoor dat er hier geen spectaculair logje staat, ik was paraat en had er zin in. Helaas kreeg ik te maken met mensen die  dan niét  weten dat ik nog een leuk logje moet schrijven en vertikken het om  mee te werken.
Een beetje entertainment is toch nooit weg maar sommige mensen snappen dat niet.

Hoe dat zat….? Nou wij zaten op een bankje langs de vliet, even uitrusten  en over het water turer na een fijne wandeling. Er gaan boten en bootjes voorbij, in weet niet in welke categorie deze valt, voor mij is het een bootJE ……


Vooral op zondag ook heel veel kano’s en roeiboten, in alle soorten en maten. Met stuurman- of vrouw, voor 2 personen of voor 4, 6 of 8 personen al dan niet met stuurman.


Bovenstaande roeiboot trok  mijn  aandacht omdat ik dáár wel een logje in zag. Camera in de aanslag dus en wachten  want kijk eens iets dichterbij……


Ja precies, dan is één van de roeiers moe en wil graag even lekker rustig sturen en dus wil  meneer  over mevrouw heen klauteren…….


Ja, dat wéét je toch, fotograferen is niet écht mijn ding maar heus hier klimt een meneer over een mevrouw heen, óf mevrouw kruipt onder meneer door…. of allebei.
Kijk dan, álle ingrediënten voor een prachtige snoekduik de plomp in.

Je begrijpt, mijn vinger trilt op de “film”knop van de camera om het spektakel te filmen als meneer  “buiten de boot valt” , misschien zelfs wel het wiebelende, smalle bootje in z’n geheel om laat slaan.
Helemaal voorbereid sla ik het gade maar…., nee hoor,  tttjjsss,  niét ff meewerken hoor aan een leuk logje voor me,   even later heeft iedereen z’n nieuwe plaats ingenomen en kunnen ze verder roeien.
Zó jammer voor m’n lezertjes toch?

 

opa is terug….

Inderdaad, vandaag kon ik de kleinkinderen  laten weten dat opa weer terug is.
Ze wisten dat opa vorige week  in een onbewaakt uit de deur geglipt was,  en daarna bijna een week onvindbaar was.
Maar vanmorgen stond hij voor de deur, te wachten of iemand hem nog binnen wilde laten om hem met oma te herenigen nadat hij waarschijnlijk een week lang achter de “meiden”aan had gezeten. .

Nee stil nou……, het gaat natuurlijk weer over broer en zus poes van Ruud die  naar de minder voor de hand liggen namen Opa en Oma  luisteren….of niet natuurlijk.

In de week dat Ruud hier was had de “jeweetwel kater” opa kans gezien te ontsnappen toen schoondochter Andrea voor twee dagen op zakenreis moest.
Opa en oma komen normaal wél veel in de tuin maar melden zich na enige tijd weer aan de deur. Maar nu bleef de deur dus dicht door afwezigheid van de vrouw des huizes.  Waarschijnlijk voelt zélf een “jeweetwel kater” in mei, onder die omstandigheden,  nog de lokroep van moeder natuur en zo bleef opa dus onvindbaar toen er allang weer iemand in huis was.

Waar opa uitgehangen heeft…..? We zullen het nooit weten maar oma en opa zijn dus weer herenigd….. iedereen blij!

Tja, kort logje,  deze opa en oma  willen natuurlijk ook even naar buiten maar nemen gewoon zelf de sleutel mee.


hapje eten móet

Ja natuurlijk, er moet gegeten worden, ook in zo’n feestelijke week, en meestal met wat meer mensen dan normaal. Henk en ik zijn niet echt van “de patat generatie”maar een “brammetje”  in Zoetermeer  moet kunnen.
Mijn “brammetje”nuttig ik altijd bloot, dus zonder “smots” (uitdrukking van wijlen mijn vader voor mayonaise)  maar  je wilt niet wéten wat ze allemaal over een patatje  kunnen klodderen…. nou ja, mensen uit het land van de M kijken niet snel raar, al eten ze zelf vrijwel nooit bij die M.


En natuurlijk werd er ook een keer  met de hele bubs compleet (minus  zieke Amber  en haar papa die vrijwillig bij haar bleef). Dat wordt dan meestal bij de chinees eten,  waar op een grote tafel een bescheiden smalspoor wordt uitgelegd.
Het vriendelijk personeel is niets te veel en  je ziet de “oudjes” genieten van het feit  dat ze niet zélf hoeven te koken voor deze horde hongerige magen.

 

 

 

 

Al snel staan alle brandertjes vol met een hoeveelheid eten voor een bescheiden weeshuis.
Iedereen laat het zich prima smaken
We laten een doggy bag aanrukken voor de held die in z’n uppie achterbleef om op Amber te passen. Zo hoeft er niet ál teveel eten weggegooid te worden want er is flink doorgegeten.
Ruud heeft Sebastian verteld dat het vroeger wel voorkwam in de horeca dat mensen  die geen geld hadden om de rekening te betalen dan de afwas maar moesten doen. Hij snapt dat niet heel erg, we leggen dus nog maar eens uit en beloven dat wij de rekening
wél gaan betalen en hij dus niet voor de afwas opdraait.
Hij boft ook bij Inge thuis, die heeft een afwasmachine dus als Ruud een dag bij haar kookt hoeft hij óók de afwas niet te doen.
Het valt Sebastian ineens op dat Jennifer, Maikel en Annemarie ons óók oma en opa noemen, raar toch, dat zijn al volwassen mensen, hoe kán dat nou?
Tja, leg maar uit dat zijn vader en moeder gewoon véél langer hebben moeten oefenen en papa dus al veertiger was  toen hij geboren werd. Altijd leuk wanneer  kinderen zich in de familiebanden gaan verdiepen als ze wat ouder worden en het allemaal kunnen begrijpen.

Weer thuis ontdekt Sebastian mijn you tube kanaal met héél veel oude filmpjes van hemzelf.
Precies, hij komt af en toe wel mijn logjes voor, zéker als hij in Nederland is.
Een filmpje in een logje van een paar jaar terug waarin hij mij Engels les geeft werkt enórm op z’n lachspieren, nou ja, dat kennen we allemaal wel bij het terugzien.

Wij moeten dan allemaal weer om hem lachen…. nou ja, met zulke bescheiden hoogtepunten  werd deze week gewoon onvergetelijk.

gescheiden

Ja dat ook, ondertussen scheiden alweer véle kilometers  ons van Ruud en Sebastian. Na een geweldige week zwaaiden we ze, na inderdaad weer een big hug, uit toen ze de straat uitreden  om naar Schiphol te vertrekken.  ja wéét ik, bar slechte foto tegen het zonnetje in !


Maar in het echt kon ik natuurlijk goed zien dat ook dáár nog Sebastians koppie uit het raam hing, als je goed kijkt kun jij het ook vast wel zien, ja daar, uit het rechter achterportier.


Altijd even lastig wáár ik begin met herinneringen ophalen , eh… ik kies voor de dinsdag. We werden om 9 uur in de ochtend bij dochterlief verwacht voor een dag met verrassingen.
Inge heeft het plan opgevat Henk en mij voor een flink deel van de dag van elkaar te scheiden. Met Henk, Sebastian, Ruud en de andere kleinzoon Maikel gaat ze een workshop schilderen doen en ik mag niét mee want  schilderen is niet mijn ding.

Nee voor mij heeft ze iets anders bedacht, ik wordt naar de sauna gestuurd en wordt daar vrijwel compleet gereviseerd. Ik “leg me erbij neer” waarna m’n handen en gezicht worden gemasseerd, gereinigd, gekneed en bijgeschaafd  tot ik weer een baby velletje heb.
In een berg zeepsop  wordt het in de hamman nog eens dunnetjes overgedaan voor de rest van m’n lichaam waarna er een lunch op me staat te wachten.
Het enige schilderwerk dat er bij mij aan te pas komt wordt op m’n nagels gedaan, kortom…… ik kwam om half 4 herboren thuis!

De schilder worshop leverde géén aanstormende talenten op maar héél veel gelach en plezier. Hoewel Henk ooit wel schilderslessen heeft gehad  is hij die vaardigheid toch een beetje verloren, maar geen nood, er is een keuze. Er kan op doek of een plankje gewerkt worden en  er zijn voorgetekende  doekjes en plankjes voor de a-creatievelingen.
De mannen kiezen op Henk na voor zelf iets bedenken, Henk en Inge kiezen voor een voorgetekende afbeelding. Henk overschat z’n mogelijkheden een beetje door voor dit bewerkelijk stukje te kiezen.


Een stuk met 7 kleurige uiltjes, Henk heeft blijkbaar een nogal onwillige penseel waardoor de verf niet altijd terecht komt waar dat zou moeten. Het mag de pret niet drukken, er wordt tot tranen toe gelachen en iedereen draagt z’n steentje bij  om de uiltjes toch nog op tijd ingevuld te krijgen.
Ik was er niet bij dus kan de grappen grollen niet navertellen  maar Henk blijkt één uiltje bewaard te hebben, moe en klam,  maar  in z’n sas  gaat hij na een warm bad  snel even dát “uiltje knappen”.

P.S. Ik kreeg ook nog wat bewegende beelden.

jetlagdement?

Natuurlijk kan ik het niet laten om een logje te maken al was het maar om te laten weten dat de stemming er goed in zit zo me z’n allen.
Had Henk  aanvankelijk z’n twijfels of Sebastian en hij elkaar wel zouden kunnen begrijpen (Henk spreekt geen Engels en  Sebastian vrijwel geen Nederlands) al héél snel bleek dat lachen universeel is.

Met een uurtje vertraging arriveerde “Bassie” op Schiphol   en wij “liggen natuurlijk voor de deur” bij dochter Inge zodra ze liet weten dat ze “met de buit” thuis was.
Sebastian doet zélf open en  ontvangt ons met een onvervalste Amerikaans “big hug”, ik zie Inge snel naar een camera grijpen zodat de big hug van Henk nog wél op de foto staat.
Heerlijk, een 13 jarige knul die zonder  enige gene dikke knuffels uitdeelt;  “I have mist you” zegt hij!


Hij is ondertussen iets langer dan wij, niet zó moeilijk natuurlijk, wij zijn allebei 1.65! Hij heeft een nacht overgeslagen maar is  natuurlijk té opgewonden om slaap te hebben op dat moment.
De afspraak met Ruud is dat hij toch 2 uurtjes gaat slapen rond het middaguur  al ziet Sebastian er de noodzaak niet van in.

Hij vertelt enthousiast over de vlucht en hoe hij zich verheugd om weer op de fiets naar boer Geertje te rijden, en om een spelletje barricade te doen. Hij herinnert zich hoe leuk het zwemmen was en nog veel meer van die heel gewone dingen die er in de USA meestal niet van komen omdat ouders daar altijd té weinig vrije tijd hebben. Opeens hapert zijn verhaal, hij begint nog eens opnieuw…. hapert weer en zegt lachend” ik weet niet meer wat ik wou zeggen”. Henk redt de situatie  en heeft de lachers (ons allemaal dus) op z’n hand als hij er grinnikend uitgooit; “ach joh, dat ik zó vaak’!

Nog even later  kan Sebastian niet meer volgen wanneer zijn vader aankomt op Schiphol, hij zit er twee dagen naast en heeft geen idéé van de tijd, of het moment  van de dag.
Ook hier heeft Henk een one liner paraat; ” geen zorgen, ik heb dat dágelijks”, gooit hij er met een grote grijns uit, hilariteit geen gebrek natuurlijk. Zóu Henk eigenlijk wel last van dementie hebben….. misschien heeft hij gewoon “iets langer” last van jetlag, uiteindelijk is hij 2x naar Amerika geweest, dat kán toch? De symptomen liegen er toch niet om?

Tja, slaapgebrek en 6 uur tijdverschil doet vreemde dingen in je hersenpan en Sebastian is daarna  te overtuigen dat hij beter even een dut kan doen.
Als we ons jas al aan hebben om op te stappen moet er nog even een foto voor “mam” gemaakt worden, mét het symbool van “Holland” die bij Inge op tafel staan. “Very spontaneous” zit Sebastian te giechelen maar oke, er komt toch iets bruikbaars op het plaatje voor “mom”!

 

fleurigheid allom

Kijk nou hoe lief……, mijn vorige logje riep héél veel medeleven op en inspireerde Trees en Jan tot deze opfleur actie…. is het lief of is het lief? XXX

Toch zit ik weer  prima in m’n vel  ondanks het feit dat Henk inderdaad  wat van slag is door de te verwachte drukte door  het bezoek van Ruud en Sebastian die dit weekend in twee etappes op Schiphol aankomen.
Hij kan dat allemaal niet overzien, gelukkig mogen ze logeren bij Inge zodat hier in huis alles zo normaal mogelijk kan blijven.
Het zal evengoed toch wel een slijtageslag worden maar dát hebben we er wel voor over.

Onze Amerikaantjes waren 2 jaar geleden voor het laatst hier. Sebastian speelde toen nog maar kort trompet en wilde hoe dan ook die trompet meenemen naar Nederland.
Ondertussen speelt hij, behalve piano,  een aardig stukje trompet maar of de trompet dit keer ook meekomt….? We wachten het af.
Ik heb al vaker gezegd dat “Bassie” zijn muzikaliteit niet van mij heeft, Henk bespeelt (tegenwoordig)  óók geen enkel instrument  maar heeft  wél ooit  in een drumband gespeeld.
Vroeger, in de tijd dat er veel verenigingen en  muziekkorpsen waren.

Zijn vader “trommelde”in dezelfde  drumband, daar moet  nog een foto van zijn maar die is ff zoek, wat ik wél vond was een foto van Henk die tijdens een padvinderskamp  reveille blaast op een bugel.
Hij heeft me wel eens verteld dat hij ooit vanaf een kerktoren zoiets moest doen, dat vond hij maat wát indrukwekkend! Niet zo gek natuurlijk  als je op dié leeftijd al “hoog van de toren mag blazen”.

Mocht Sebastian de trompet dit keer weer bij zich hebben  moet Henk  zijn kunnen nog maar eens bewijzen, nee liever niét vanaf een hoge toren natuurlijk.
Maar nu óp naar een  bijzondere week, waarin ik waarschijnlijk wel, of misschien ook niet, door log. Maar  dat merken jullie vanzelf.

Vorige Oudere items