Levi grijpt in 2

Ja daar héb je het weer, vergeet  m’n (over)grootje hélemaal om jullie te vertellen hoe ik m’n best gedaan het om een etentje “op te leuken”.
Het is een beetje druk in de familie en dat schijnt te komen doordat er familie  “over is”.
Nou ja, dat is altijd beter dan familie te kort komen zou ik zeggen maar snappen dóe ik het niet!
We gingen met (op één na) de héle familie “bij de chinees eten” en toen waren er juist  stoelen over , aan die lange 14 pers. tafel dus kwamen we eerder familie tekort dan dat we óver hadden.
Maar ik koos een plekje vanwaar af ik de hele tafel kon overzien, er moet iémand de boel in de gaten houden hé!

chin7
Ik had al snel door  dat er nóg  een jochie met nét zo’n kekke kuif als ik heb pál achter me zat.  Nadat ik hem gewaarschuwd had dat hij zich nérgens mee moest bemoeien heb ik geen last meer van hem gehad.

chin10
Thuis zijn mijn papa en mama bést wel tevreden met mijn tafelmanieren  maar dáár hoef ik pas in de kinderstoel wanneer het eten al op tafel staat…. dat ging hiér toch wel even anders en voor een iets meer dan 2 jarige wordt zo’n stoel dan een martelwerktuig, snap jij óók wel denk ik.
Maar daar weten jochies als ik wel raad mee……. ik neem gewoon een duik ónder de tafel ……

chin3
Hé, dat is leuk….. bij de familie die “over is” is ook een jongen die al véél groter is dan ik en dié heeft in de gaten dat ik onder de tafel door kruip. Ik wil wel een praatje met hem maken maar, hoewel hij véél meer kan praten dan ik versta ik er helemaal niéts van. Hij brabbelt maar wat… tsss, daar is hij toch al véél te groot voor! Maar ik dénk dat hij bedoelt dat hij dat óók wel eens deed toen hij klein was. Ik kruip verder en duik op bij m’n oom Maikel die me op schoot tilt…….

chin6
Ik luister even mee naar de sterke verhalen over vroeger, mijn oom was met zijn kleine zusje Anne vroeger wel eens in slaap gevallen onder de tafel in een restaurant…. wát een watjes! Ik blijf gewoon wakker tot we naar huis gaan hoor want ik heb vanmiddag geslapen. Maar het eten komt eraan dus ik kruip onder tafel weer terug om bij mama en tante Anne op te duiken…… volgens mij hebben ze niéts in de gaten.

chin2
Nee hoor, dat is helemaal niet gek zo onder de tafel door, ik ben nét op tijd om te zien dat m’n kleine zusje gewoon bóven tafel van de één naar de ander gaat….. nee dát is normaal zeg!

chin5
Ze mag ook even op schoot bij Sebastian, dat is die grote jongen  daar let oma wel op zie ik dus dan kan ik zelf even eten…..

chin8
Best wel lastig eten hoor al dat kleine spul, bijna geen doén om het op je lepel te krijgen en  oéps….  ja ik wéét het, er  vált wel eens iets naast m’n bord, gelukkig heb ik niet zo’n mooi wit kleedje dus maak ik geen kleedje vies.

chin9
Met m’n servet lukt dat niet helemaal maar volgens mij ziet niemand dat gelukkig!

chin11
En uiteindelijk is wat mijn oma met een servet doet óók niet helemaal volgens de regels, zeg nou zélf!

chin4
Tja….. ik kan nog úren doorvertellen hoor  maar ik heb nu weer andere dingen te doen…. de groetjes van jullie eigen “reporter Levi”

lijmen?

Gisteravond ging door één van de vragen in de TV quiz “het mes op tafel” m’n fantasie weer met me op de loop! De vraag was;

“Hoe heet de soort lijm waarmee je pas kunt lijmen nadat je twee onderdelen vermengd hebt”.

Toen het juiste antwoord gegeven werd, “twee componentenlijn”,  keken Henk en ik elkaar glimlachend aan en dachten allebei aan Henk z’n vader.
Toen deze manier van lijmen in de handel kwam was wijlen m’n schoonvader al niet meer zo piep, en net als Henk nu, behoorlijk slechthorend waardoor hij die lijm consequent  “twee continentenlijm” noemde….tja en dán zie ik mogelijkheden………!
Dan ruk ik een atlas uit de boekenkast om te zien hoe het nou ook alweer zat met dat voor mij zo onbereikbare Amerika!

contn
Onbereikbaar voor mij omdat ik  reizen,  vliegen en varen in het bijzonder, verschrikkelijk vind. Bovendien is Amerika (net al vele andere landen) een land dat “te anders”is  om me er thuis te laten voelen.
De reis tussen twee die continenten is te lang ,  te duur én te belastend om “even een dagje aan te wippen” maar daar twee weken vertoeven is niets voor mij.
Wás er maar “twee continenten lijm”…….. ik zie op de kaart mogelijkheden en verbind Boston met Nederland d.m.v. een grote pijl…….

contnentplak1

Moet kúnnen….. je  trekt de twee continenten met groot materiaal  naar elkaar toe, wij Nederlanders zijn daar goed in toch?
Dán  een beetje schuiven en wrikken  om Boston op de hoogte van Nederland te brengen ….. waarna je aan de slag gaat  met flink wat tubes “twee continentenlijm“…….. en ziedáár….  de afstand is zelfs voor mij te overbruggen.
Over hier en daar wat overgebleven water ga ik niet moeilijk doen,  ik pak vanaf Scheveningen naar Boston dan wel een veerboot zoals die ook naar Vlieland vaart, dát is te overzien….mits het niet stormt!

continetplak

 

licht…

Over het algemeen zit ik niet te wáchten op mensen die me  “het licht brengen”!
Je kent dat wel, dan staan er twee mensen voor je deur met de bekende A4 aktetas in de hand waarin zeker géén lampen zitten maar folders.  Dan open ik slechts m’n raam in de deur om te laten weten dat ik géén interesse heb.
TLJa mét lampen in de tas zouden ze welkom geweest zijn van de week toen het dunne TL balkje in de wc beneden  na een laatste flikkerende opleving de geest gaf.
En géén reserve in huis want het buisje zat er al zó lang in dat we het  een eeuwig leven hadden toegedicht.

Ineens zijn we  teruggeworpen op de late jaren 40 en begin jaren 50 toen een lichtaansluiting in de toiletruimte nog vrijwel nergens werd aangelegd. Het enige licht scheen door een piepklein raampjes dat in de muur zat tussen de keuken en de wc .
De enige andere optie was de deur een kiertje open laten om nog énig zicht te hebben op de werkzaamheden aldaar, vooral voor de heren niet geheel onbelangrijk.

zitMaar goed, in onze huidige wc ruimte mist zélfs zo’n raampje, en de deur open laten betekend dat je , door het raam in de buitendeur,  ook zichtbaar bent voor  passanten.
Het is in het pikkedonker dus zaak jezelf voorzichtig te laten zakken, een misrekening in de hoogte is zó gemaakt  wat “neerstorten” i.p.v. gaan zitten binnen handbereik brengt.
Wat óók een klap kan geven is een gesloten klep van de bril die je eigenlijk open had verwacht……!

bovenGelukkig hebben we boven óók een wc want een zaklantaarn brengt niet écht uitkomst, nee de echte uitkomst brengt de andere morgen  het dorpswinkeltje  waar het oude model buis nog op voorraad is.
En reken maar dat ik open heb gedaan toen Henk voor de deur stond met de boodschap, “ik breng het licht” !

Jawéhhellll…..

…. Ik kom gewoon nóg een keer met sneeuwfoto’s van  zoon Ruud die nog steeds te maken heeft met sneeuw én kou in zijn dorpje dat grenst aan Boston.
Kleinzoon Sebastian heeft er zeker niet zo  veel problemen mee …… hij  heeft nu vakantie en heeft er dagwerk aan om de ijspegels van het huis  te breken wanneer die té lang  en gevaarlijk worden.

pegeltjes

In de bergen sneeuw in de tuin een iglo hut uitgraven…. wat wil een bijna 11 jarige jongen nou nog meer……nou ja een béétje hulp van de ouders natuurlijk…….!

iglo
Ze hoeven de hut niet óp te bouwen, zoals de Eskimo’s dat doen, gewoon een opening maken in de sneeuwbergen en dan de sneeuw eruit scheppen……eigenlijk meer een kuil graven… maar dan ánders!

iglo2
En natuurlijk worden de hertjes die in de nacht op zoek naar eten gaan in de tuinen niet vergeten. Sebastian brengt het groente en fruit afval naar een boom waar hun sporen langs gaan. Om niet helemáál in de sneeuw weg te zakken draagt hij sneeuwschoenen, dat helpt al gaat het ook niet héél snel.

sneeuwschoenen
Ná de schoolvakantie hoeft Sebastian nog niét naar school……. hij heeft een weekje éxtra vrij gekregen om zijn vader te vergezellen naar een sneeuwvrij gebied…… precies, Néderland!
Yep, a.s. zaterdag mogen wij “onze mannen” al héél vroeg ophalen van  Schiphol.
En nu maak ik me tóch een beetje zorgen…….
Ze gaan bij (tante/zus ) Inge logeren…… maar na het zien van dit filmpje dénk ik dat ik maar een sneeuwkanon ga huren bij snowworld in Zoetermeer …. voor bij Inge op de patio…..  in een gewone logeerkamer slapen  is zóóó Nederlands  als je een ijspaleis gewend bent!

 

workshop

Volgens mij is het wel tijd voor een logje “waar je iets aan hebt”,  ik kan natuurlijk niet altijd maar een beetje onzin uit zitten kramen!
Zeker niet als er nog zóveel problemen om een oplossing vragen, neem nu het probleem van de strammer wordende vingers  gezien in het licht van de steeds kleiner wordende knoopjes op overhemden die  alláng niet meer allemaal van dunne katoen gemaakt worden!
Bij aanschaf van zo’n overhemd zit alles keurig in elkaar gevouwen en met  genoeg spelden vastgezet   om een leuke verzameling voodoo poppetjes aan te leggen.

Het lukt je daarná nooit meer om alles zó netje in elkaar te vouwen na een strijkbeurt, maar je doet je best…… maakt het knoopje in de boord vast, nog een knoopje ergens in het midden én het onderste knoopje waarna je het spul om kunt draaien, de zijkanten omvouwt en de mouwen een plaatsje geeft…..
Iedereen die géén “loop-in-kast”  heeft (want dáárin hangt een overhemd op een hangertje) weet wat ik bedoel .

DSCN5524
Door de handel wéér om te draaien en dubbel te vouwen krijg je een flauwe afspiegeling van hoe het overhemd ooit in het cellofaan zakje gekocht werd…… (exuses, dit voorbeeld overhemd moest nog de was in, zó slecht strijk ik nou ook weer niet)

DSCN5526
Dat men tegenwoordig ook veel dikkere stoffen gebruikt dan katoen zou niet zo erg zijn maar het onhandige is dat ook dáárop dezelfde iniminie knoopjes genaaid worden. Meestal een héél gedoe om die knoopjes open … én weer dicht te krijgen, zeker voor wat oudere (lees strammere) handen.
Over zúlke zware levensvragen denk ik dan na…… van wie móeten we in hemelsnaam die knoopjes dicht maken na het strijken……
O ja, op  de HHschool geleerd omdat anders het overhemd niet op te vouwen is zonder dat het weer uit elkaar valt……. maar eh….. wie zegt dat het met de knoopsluiting naar búiten gevouwen moet worden?
Als ik nou eens de boel netjes tegen elkaar aanleg zónder knopen dicht te maken…..

DSCN5521
En ik draai het spul dan eens niét om maar sla de zijkanten nu over de voorkant heen waarna de mouwen volgen …. zoals ik anders aan de ándere kant zou doen……

DSCN5522
Daarna het spul dubbel klappen en….. er kan niéts uit elkaar vallen terwijl er geen énkel knoopje vast zit…….  waren álle wereldproblemen maar zo simpel op te lossen hé!

DSCN5523

 

smoesjes?

 

Tja…. ik heb het al eens eerder gezegd, ik heb superintelligente lezers!
Zo reageerde  Anneke op het vorige logje dat ik toch stiekem een beetje had zitten jokken over de foto waar Henk en ik ingegraven (zouden) zijn, en schreef Cornja  iets in de geest van ” dat het natuurlijk zwaar onmogelijk is elkáár in te graven en dan een óók nog een foto te maken van ons samen.
Gelukkig slikt   de rest  alles voor zoete koek maar niet heus !
Oke…. daar moet ik me even een beetje uit zien te kletsen en een dag later kon ik nog een paar foto’s maken die een beter  verhaal suggereren…….
Kijk, er rijden vrachtauto’s af en aan. Die worden vol geschept met een grijper en worden dan langs de kustlijn weer gelost als grote hopen zand.

zandrijder
Natuurlijk hebben we daar even bij staan kijken, reuze intrigerend al die sporen van die zware banden want op het strand begin je natuurlijk niéts als je niet een beetje profiel op je banden hebt.

banden
En zó kon het gebeuren dat we even niet in de gaten hadden wat er om ons heen gebeurde en de naderende  nieuwe vracht zand niet zagen aankomen terwijl de chauffeur blijkbaar nét zand in z’n ogen had gekregen…….. en zó werden we onder het zand bedolven…………

zandrijden
Nou ja….. zó zou ik dan ongeveer het verhaal geschreven hebben als ik de werkmensen de eerste dag al aan het werk gezien had….. maar tóen waren we blijkbaar net tijdens lunchtijd op het strand er werd er niet gewerkt. Dát had natuurlijk een geloofwaardiger verhaal geweest…… eh….. of niet…?

kleurtjes….

carnaval1Nee niet schrikken hoor, ik ben het!  Aanvankelijk  dacht m’n  blekebette snuit een beetje te kunnen camoufleren met een kleurige  carnavalsmuts, hád gekund toch?
Helaas werkte dat averechts en vandaar dat ik probeer ieder zonnestraaltje op te vangen.

Dat we ondertussen óók weer een paar dagen aan het werk zijn helpt aan de éne kant natuurlijk niet….. maar aan de andere kant…. we werken op 200 meter van het strand en dat valt dus prima te combineren.
Het was er zálig vanmiddag.

Er zijn zo vroeg nog geen strandpaviljoens  maar er wordt op het strand al de hele winter gewerkt aan permanente, goed  gefundeerde grote onderkomens  voor de surf club en surf school!
En dáár zag ik een heerlijk “zitrandje” úit de wind,  doordat er al glas in zit,  en in de zon.

strandzonnetje
Rondom het “gebouwtje” ligt de hele onderkant nog open zodat we over een bescheiden greppeltje moeten stappen om op de rand te komen. Dat lukt op zich prima maar zodra ik het idee krijg even een foto te maken met de zelfontspanner is dat andere koek. Je kent dat wel, de eerste keer heb ik niet goed ingesteld en wordt er direct een foto gemaakt, daar zit Henk dus in z’n uppie terwijl ik bijna m’n nek breek in het greppeltje!

De tweede keer stel ik alles goed in, sta alvast op als de camera op z’n plekje in het zand staat, druk dán de sluiterknop in en probeer snel over het greppeltje op  de plank te klimmen …. dat lukt, maar nét als de foto genomen wordt zakt de camera ietsjes weg…. de foto  blijkt bewogen én we zijn  onthoofd.

De volgende poging levert bovenstaande resultaat op, geen tijd gehad om het zand van m’n broekspijpen af te kloppen en ik zit maar nét omdat  ik bijna de greppel in geduikeld was. Dat ik daarom vreselijk moet lachen is wel te zien.
Ach wat kan het ons schelen….. we gedragen ons als kinderen op de eerste zonnig dag op  het strand  en graven elkaar deskundig in…. zand genoeg uiteindelijk!

ingegraven

Vorige Oudere items

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 47 andere volgers