meer napraten

Ja dat moet nog even hoor, ik  had  nog niet eens verteld dat alle drie de kleinkinderen (Sebastian kon helaas niet tijdig hier zijn) óók het woord namen tijdens de crematieplechtigheid.
Ze hadden alle drie een stukje opgeschreven uit de tijd dat wij nog veelvuldig oppas opa en oma waren, Het waren alle drie hilarische stukjes maar dit stukje  van  Jennifer ……


…….. deed Inge  een paar dagen later in de doos met op DVD gezette familiefilmpjes duiken.
Ze wist zéker dat er een stukje film moest zijn waarop de chaos te zien is  terwijl Henk zich verschanst had in het gangpad langs de slaap couchettes en zich daar tránen zat te lachen.
Het lachen hád ons trouwens  nog wel kunnen vergaan  met die noodrem zó dicht in de buurt van kinderhandjes die als vlooien door zo’n coupe glibberen en boven wilden liggen als ze beneden lagen en omgekeerd.
De kwaliteit is niet om over naar huis te schrijven maar dat het dikke pret was is nog wel te zien.

het gewone leven…

Het gewone leven sluipt er voorzichtig weer in en dat is fijn. Er blijven wel dingen te doen maar omdat ik gewend was de administratieve  rompslomp zélf te regelen is dat niet zo’n probleem.
Ben eindelijk ook van m’n “jetlag”af. Had natuurlijk niet écht jetlag maar de symptomen waren ongeveer alsof ik het wél had, een beetje wattenhoofd en vooral veel trek in hartig op de meest vreemde tijden. Liever een stukje kaas of een slaatje  bij de koffie dan een koekje.

Heb vanmorgen alweer een klusje bij de drukkerij gedaan, dat was fijn omdat iedereen daar ook zeer belangstellend is en er natuurlijk ook wel anekdotes voorbij komen. Was niet heel dringend dus kon stoppen wanneer ik maar wilde.

De kleding van Henk opruimen heeft geen haast maar zo af en toe kom ik wat rondslingerende spullen tegen waarvoor ik een directe beslissing kan maken, niet goed genoeg om nog iemand een plezier mee te doen, en dan mag het meteen weg. Zo ook een paar schoenen. Toen ik ze oppakte voel ik dat er iets in zat…..
Nadere inspectie levert dit op.
In de neus van de schoen zit het handjevol elastiekjes waar ik zó naar gezocht heb bij het laatste plakklusje dat ik thuis deed voor de drukkerij.
Ik wist zéker dat ze er moesten zijn maar ze lagen niet waar ze normaal liggen. Zoals er zovéél niet lag waar het altijd lag, Zijn favoriete DVD van de Eagles, spoorloos, zijn sleutels, nérgens te vinden, zijn horloge enz, allemaal dingen waar hij heel zuinig op was en diefstal wou voorkomen. Ja ook elastiekjes waren belangrijk voor hem omdat we ze vaak voor het werk nodig hadden.
Ik heb het vage gevoel  dat ik nog spullen ga vinden op héél bijzondere plaatsen. Behalve natuurlijk de spullen die hij in de afvalbak deed zonder dat ik het ontdekte ( zoals de opscheplepel die ik er tijdig uit haalde ) misschien  wel de deksel van het kleine pannetje dat ik vooral nu veel gebruik maar waarvan de deksel al wéken spoorloos is. Ben best nieuwsgierig wát er nog wáár vandaan gaat komen, Suggesties?

druk,druk,druk

Oke druk….. overdrijven is ook een vak maar toch, normaal gaan er dágen voorbij zonder post, nu zijn er iedere dag meerdere poststukken,  vaak lieve kaartjes maar veelal “organisaties  voor de erven van”. Mwah… het meeste kan wachten hoor, nog geen zin in. Maar de RDW gaf aan de de auto binnen 5 weken overgeschreven moet zijn.  Dat kon dicht bij huis zag ik, was een fluitje van cent. Ik mag hopen dat men bij het controleren van alle gegevens de info kreeg wáárom er een nieuwe eigenaar voor de auto nodig was, zo niet is het wel een héél fraudegevoelig proces.

Zo rijdt ik dus nu voor het eerst in een auto die mijn eigendom is. oeps , voor de helft ook van de kinderen zodra de notaris zich meldt.  Hoewel Henk nooit zelf  heeft  gereden heeft in de alweer bijna  7  jaar oude Suus, stond Suus wél op zijn naam. Dat waren we altijd zo gewend geweest en vroeger wás hij ook vaker dan ik de chauffeur., Hij had in dienst leren rijden en reed daar op álles dat maar voorhanden was. ( zoals in sliteshow te zien was.)
Hij reed goed, ik zat ooit achterop de motor bij hem toen hij naar de kant stuurde, op mijn vraag ; “wat ga nou doen” zei hij ; “voel je dat niet , ik heb een lekke band”. Daar had ik niets van gemerkt.

Officieel kreeg  Henk dus bijna 4 jaar geleden de diagnose vasculaire dementie . Maar zijn rijgedrag liet al bij de vorige auto zien dat het in zijn hoofd mis was. We hadden ondertussen al aangewend om altijd om en om te rijden, de één heen en de ander terug. Maar steeds vaker zei hij uit zich zelf rijd jij maar. en zo leerde ik dus ook wat geroutineerder rijden.
Steeds vaker was te zien dat hij de breedte en de snelheid van de auto niet goed meer in kon schatten en zo  voorkwam  één keer de alerte  reactie van een tegenligger dat Henk en ik samen op de derde wolk links harp zouden zitten te spelen.
Daar volgde een serieus gesprek op in de trant van ” vond je dit een goed beslissing”. We maken immers allemáál wel eens een verkeerde inschatting of zijn er even niet helemaal bij.

Maar Henk vond die keer dat het zo’n vaart niet liep. Gelukkig kon hij toen nog wel over mijn antwoord nadenken; “als je dit géén verkeerde beslissing vond ben je niét meer de goede chauffeur die je altijd was, dan hoor je niet meer achter het stuur thuis”.
Daarna reed hij nog slechts af en toe  op rustige tijden op bekende wegen en besloot later zelf zijn rijbewijs niet meer te verlengen.  Natuurlijk deed hem dat pijn en als je dan een nieuwe auto koopt ga je dat er niet in wrijven door die auto niet meer op zijn naam te zetten. Maar nu móest het dus, heb ik meteen zo’n te kekke card, i.p.v. een “papiertje”.
Ook bij de verzekering moest de naam veranderen.
Gelukkig had ik wél al jaren eerder bij de verzekering aangegeven dat we allebei rijden in Suus zodat ik nu niét de 17 schadevrije jaren kwijt ben,

had hij gedácht

Dat is weer zó typisch mannen hé, gooit na bijna  60 jaar mijn ring gedragen te hebben  de kont tegen de krib en denkt de huwelijksband te kunnen verbreken door de trouwring af te doen!
Ga ik niet pikken en heb al een oplossing bedacht, ik ga ze aan elkaar vast laten maken om te voorkomen dat er ooit één van de twee wegraakt.

Hij droeg de ring vanaf 16 oktober 1960, dat was onze verlovingsdatum. De trouwdatum, een half jaar later,  hebben we er nooit bij  laten zetten.
Van zijn ring is een deel van het goud door de gootsteen gespoeld door de toenmalige schurende wasmiddelen in de drukkerij, de ring is aanmerkelijk dunner dan de mijne.


Mijn ring afdoen was nog wel een dingetje, door alle intensieve klusjes  in de drukkerij  zijn mijn gewrichten, nu ik minder werk, nogal opgezet. Het is ook duidelijk te zien dat de ring wel een beetje knelde de laatste jaren, zucht  ja,  zelfs in overdrachtelijke zin soms wel een beetje als hij  “die andere man was”!

Mijn bedoeling was zijn ring gewoon tegen de mijne aan te schuiven maar die is dan net te groot er kan zelfs nog óver mijn ring heen schuiven en verloren worden.
Drastisch ingrijpen dan maar. Mijn ring moet iets groter gemaakt worden, de zijne iets kleiner waarna ze aan elkaar vast gemaakt kunnen worden, nee echt, hij moet niet denken dat hij zó makkelijk van me af komt.
Precies…. ik begin maar met de belangrijkste dingen, volgende week donderdag kan ik de ring ophalen bij de juwelier, ach, alle andere  dingen die moeten gebeuren kunnen wel even wachten.

rustig opstarten

Ja vooral het nu zo rustige opstarten is fijn. De nachten kunnen zeker nog beter, maar ik kan  nu toe geven aan “moe zijn”, loop helaas toch een beetje “oud en moe” naar beneden waar ik nu in alle rust kan ontbijten.
Dat doet me goed, het smaakt me, de grote hoeveelheid bloemen verzorgen wordt tussen nu en 2 dagen echt overbodig maar wat heb ik genoten van  die bloemenpracht om me heen. Was een goede beslissing om al die mooie bloemstukken en boeketten weer mee naar huis te nemen.
En wat voel ik me bijzonder door  alle aandacht voor me, ook nu nog veel post/telefoontjes/bloemenbezorgers uit mijn beide werelden.

Het gaat echt goed met me, al is een “naar omstandigheden” wel op z’n plaats natuurlijk.
Jammer dat het weer ineens zo aftakelt maar  op de  laatste warme dag, de dag ná de crematie, kon ik toch iets doen dat ik al tijden héél erg gemist heb. Staat Inge al om half 9 voor de deur en rijden we richting Scheveningen….

Inge blijft nog voorzichtig met de voeten in het water, toch een kind van haar vader die “hoogwater op Scheveningen” niet echt een must vond.
Maar ik weet niet hoe snel ik het badpak aan moet doen en dobber even later in de golven rond….zó heerlijk!
Het zeewater is al fijn op temperatuur, geen idee hóe warm ( of koud) het is maar ik vind het zálig, zo met de  zon op m’n gezicht rond te dobberen.
De over  mijn wangen biggelende sporen  zoute druppels  mengen zich met het zeewater.  Ach…,  de hoeveelheid zal de zeespiegel niet onverantwoord doen stijgen denk ik, dat jullie me daar niet op aanspreken, het was echt maar heel even.
Ik weet niet wie er gelukkiger werd van mijn ontspannen momentje, Inge of ik.


We laten  in het zand zittend de voeten drogen en lopen daarna door het mulle zand richting het strandpaviljoen dat we ook met de rolstoel konden bereiken, daar  waar Henk  zo vaak smulde van “een broodje hete kip”. Daar zit nog een foto van in de powerpoint, precies die met die de helder blauwe kussens op de banken. Nu komen we er over het zand en bestellen één ontbijt voor ons samen. Het is zó schandalig veel dat we het zelfs samen niet helemaal op krijgen, we hádden natuurlijk thuis al ontbeten als was dat  alweer een uur of drie eerder.
Wie maalt er om thuis puinruimen, ik nog even niet hoor.

het was mooi

Alles liep  vlekkeloos  in deze wonderlijke zomerse week in juni, nou ja “bijna” vlekkeloos.
Over veel dingen hadden we al een beetje na kunnen denken. Zo zaten we al eerder  foto’s uit te zoeken voor de sliteshow  die in Powerpoint aangeleverd moest worden al wisten we dat toen nog niet. Dat werd later een klusje voor Ruud die het programma goed kent.

Foto’s genoeg, verrassend veel van Henk als kind in de toch woelige jaren tussen ’36 en ’45. Maar in de laatste 10 jaar heel veel foto’s waarbij ik onafscheidelijk lijk te zijn, dat was de laatste jaren ook echt zo, ik was zijn rollator én rolstoel duwer. Wanneer ik de kinderen erop attendeer dat ik er op héél veel foto’s ook bij sta  vinden ze dat géén probleem, “nee hoor mam, dat is prima, spaart ons de volgende keer heel veel gezoek” wordt me  droogjes toegevoegd, tja, schatten he die kinderen van me!

Gelukkig laat bij alle verdriet, dat er natuurlijk ook is, de humor ons nooit in de steek . Zo ligt er bij het condoleance boek  een witte pen met  blauwgrijze CUVO opdruk. Die moet op énig moment verwisseld zijn want een dag later ontdek ik dat het niét de cuvo pen is die er ligt , maar deze.


Je begrijpt, hilariteit  omdat we constateren dat Henk dan wel écht het ultime “tiny house” heeft betrokken.

Wie de livestream volgde zag dat de dienst met enige vertraging begon. Dat kwam doordat de “bezemwagen” van de uitvaartondernemer in een file van een ongeluk zat. Die moest de spullen van het opbaren meenemen die niet ongezien in de twee andere auto’s mee kunnen.

We besluiten het oponthoud tot een minimum te beperken door kleinere bloemstukken en boeketten vast op de heg klaar te leggen, dat is weer zo’n typische Rietepietz noodoplossing die ongedacht iets moois heeft.

Hoewel de kleinkinderen met eigen vervoer gaan heb ik besloten tot één volgauto om samen met de kinderen niets van doen te hebben met parkeren en dat soort gedoe.


Ook fijn dat we dan, mét alle bloemen weer netjes thuisgebracht worden.
Men houdt trouwens keurig rekening met de zelf rijdende kleinkinderen. De auto waar Henk in ligt én de onze houden halt bij het algemene parkeerterrein en wachten totdat alle kleinkinderen lopend aan kunnen kunnen sluiten.


De uitvaartleider voorop. Net zoals hij thuis onder het toeziend oog van vrijwel alle buren straat uitliep, indrukwekkend  met een prachtige stok met zilveren knop in de hand en een bolhoedje op het markante hoofd.
Ik denk dat Henk wel tevreden zal zijn als hij er érgens iets van heeft meegekregen.
En zeker heeft mee gelachen op die momenten dat we de tranen weg lachten met galgenhumor…… ach… ieder gaat op zijn eigen manier om met verdriet.

best wel zilveren randje

Iedere wolk heeft een zilveren randje  en wauw o wauw… wat is die zilveren rand breed bij mij. Het zal ongetwijfeld veel verschil uit maken onder welke omstandigheden je je partner verliest hoe je de dagen tussen het overlijden en de dag van het definitieve afscheid ervaart.

Uitgestoken handen hoef ik nog niet te grijpen (dat komt vast nog) maar ik mis jullie allemaal wel. De reacties lezen bewaarde ik voor de uurtjes dat ik alleen was, dat waren ook de momenten dat er tranen vloeiden.

Dat alleen zijn hád niet gehoeven maar ik wilde zelf niet dag en nacht “vertroeteld worden”. Uiteindelijk moet ik het toch zelf gaan doen en dat is goed. Eigenlijk was ik ook mét Henk in huis toch grotendeels al alleen en ook dán waren jullie mijn reddingsboei wat aanspraak betreft.

Ik kan nog niet garanderen dat het onderwerp “verlies” snel van tafel is, daarvoor waren de de dagen té mooi, te warm, te indrukwekkend. Heel eerlijk zweef ik, al klinkt dat vast raar, tóch een beetje op een roze wolk. We hebben allemaal  een heel goed gevoel  bij het afscheid van Henk, echt álles thuis en in eigen hand gehouden, ik kan het iedereen aanraden.

Zelfs in ons niet zo grote huisje was het met wat schuiven en creatief zijn goed te doen om het bed te plaatsen. Eetkamertafel naar de serre, de sitetable waar normaal de planten op staan  er naast voor  alles dat nodig was voor Henk’s verzorging. Overbodige spullen als puzzelplank enz naar de schuur en de planten de tuin in.

Nadat Henk gestorven was voltrok zich een ontroerende metamorfose …. daar was “mijn” Henk weer, die zo héél ver weg leek te zijn de laatste maanden. Hij was zó mooi toen zijn hoofd rust mocht vinden. Wegens de warmte moest hij zo snel mogelijk in ( de gekoelde) kist opgebaard worden i.p.v. in het bed. Maar met een dikke doorzichtige plastic plaat over de kist bleef hij zichtbaar  en kon ik van zijn ontspannen gezicht genieten. En ja, ik haalde natuurlijk af en toe die plaat er wel even af.

Het wás even changeren in onze kleine kamer   met een bed én een kist.
De sitetable kon meteen naar de gang, condoleance map erop, bloemetje én het onvermijdelijke schaaltje pepermuntjes.
We konden nog die zaterdag een prachtig bloemstuk ophalen.
Het bed kon gelukkig heel snel opgehaald worden.
Daar zijn dan weer net geen foto’s van gemaakt maar je wilt niet wéten wat een puinhoop het voor een half uur in de kamer was. Er stond óók nog iemand even een kleine airco  te installeren, die serre kan écht heel warm worden en we wilden niet het risico lopen dat de kist dicht moest, zelfs al hadden we Henk d.m.v visagie een beetje laten “impregneren”.
Het zal misschien niet voor iedereen “het einde zijn” maar wij vonden het heerlijk om Henk zo in ons midden te kunnen houden.


Het werd alleen maar mooier toen er nog veel meer bloemen gebracht werden.


Práchtige bloemen die  natuurlijk mee naar het crematorium gingen maar….ze kwamen óók weer mee terug naar huis………..Oh…. wat heb ik nog veel te vertellen, komt allemaal wel. Vanaf nu ga ik ook weer proberen de reacties te beantwoorden. Bij de vorige logjes jeukten m’n vingers bij al die ontroerende reacties maar ontbrak me echt de tijd.
Ik zie wel hoever ik kom maar ik bén er weer hoor, en het gaat goed met me!

84 jaar Henk

Henk (of Henny zoals sommige hem kennen) zag mij ergens in 1959  dansen op een soiree van onze dansschool.
Aan heren was in die tijd schreeuwend gebrek op de lessen dus het was voor hem makkelijk om alle lesavonden te bezoeken tot hij mijn lesavond had  uitgevogeld.
Het werd ook zijn lesavond en sindsdien  liep hij aan het eind van elke les met me mee naar huis, want “dat lag in zijn  richting” zie hij.
Oke, het was niet vér om ontdekte ik later.

Lang romantisch verhaal kort, na een half jaar hadden we dik verkering en een jaar later  waren we verloofd,  zeiden de  andere vaste partners vaarwel en gingen als vast koppel   wedstrijd dansen.

Dat was nog wel een dingetje. Henk gaf nogal stevig leiding iets wat ik bij die vorige partner niet gewend was.
Ik mocht de franje zo leuk maken als ik wilde, maar de richting bepaalde hij met de onzichtbaar in mijn rug priemende vingers.
De eerste weken was ik gebroken na de les, want een beetje tegengas geven is me niet vreemd.

Een nog  veel langer verhaal kort,  ruim 59 jaar geleden trouwden we en ontdekte ik dat dansen  een prachtige metafoor voor ons  huwelijk is.
Hij bepaalde ongezien de richting, maar de  franje maken liet hij aan mij over.
Net als bij het dansen waren  we  in het huwelijk best wel  eens de maat kwijt, of  trapten elkaar behoorlijk op de tenen bij het leren van een nieuwe variatie.
Maar uiteindelijk dansten we toch min of meer  door het huwelijk  alsof Victor Sylvester in strikt danstempo  Liebestraum speelde.

Dansmuziek  motiveerde Henk  nog steeds  tot meedeinen toen hij nog amper op z’n benen kon staan. Soms  schuifelden we samen nog een beetje  door de kamer.
Onze laatste nieuwe variatie in het huwelijk, de verdraaide dementie, was een héél lastige. Alsof ik ineens  een nieuwe danspartner had   die veel van de oude  variaties niet herkende.  Nog één keer nieuwe variaties leren  en onvermijdelijk soms uit de maat zijn.

Gelukkig hadden we mensen om ons heen die wilden helpen .
Uiteraard de kinderen en kleinkinderen waarbij vooral Inge een prima feeling had voor hoé ze kon helpen, ze  beheerste  het moederen over haar vader  tot in de finesses.
Ruud  was Henk’s persoonlijk DJ die ook altijd de lach terug wist te brengen, soms tot tranen toe..

Henk  bleéf  van harte welkom bij zijn biljartclubje    toen hij er “de ballen” niet meer van snapte, daar deed niemand moeilijk over …ze   legde gewoon nóg een uit  welke bal hij moest spelen.
Henk had nóg een langdurige relatie,  die met drukkerij Edauw en Johannissen , ook dáár bleef hij wélkom  om  te “werken “,  wat aanvankelijk nog tot aardige resultaten kon leiden door de ingesleten routine , op een laag pitje, oke, op een steeds lager pitje en met soms een dutje op het bankje in de kantine die dan even buitengebruik was…. Sssttt… daar ligt “die kleine
Wie heeft er nog dagopvang nodig met zulke mensen om zich heen.

We mochten op álle buurtjes rekenen  als  we uit de maat raakten en er hulp nodig was, een trapleuning omgooien, een boodschapje, Henk oprapen ….het kon allemaal.
De  lezers van m’n weblog zorgden voor het broodnodige contact met de gewone wereld,   ze  waren en zijn  een meelevend  klankbord.

Mijn dank kan nooit groot genoeg zijn.
Door de  covid maatregelen gedwongen mag niet iedereen hier aanwezig zijn, Wij  kozen voor al die betrokken mensen hier én een live stream voor hen die niet hier kunnen zijn.

Heel veel dank dat jullie me hielpen om die laatste, moeilijke  dans , thuis ….  samen met hem uit te mogen dansen.

beetje overdonderd

Inderdaad, en eigenlijk niet eens een beetje overdonderd maar een heleboel.Terwijl de kaarten pas morgen op de mat liggen (als post nl. zich van zijn beste kant laat zien, is er heel veel belangstelling en stromen de bloemen binnen. Zou ik per ongeluk tóch een beetje koninklijk zijn?

Echt, het moet niet gekker worden, de crematieplechtigheid van donderdagmorgen om 9 uur is (ook al weer gelimiteerd)  via een live stream te volgen. Het blijkt niet verstandig hier een link te zetten, dat wordt afgeraden  dus  wie het graag wil volgen kan een mail sturen naar
ingehulspas@gmail.com
dan wordt de link je, na woensdag middag 5 uur toegezonden met omschrijving hoe het werkt. Helaas is ook hier “op is op”

We  proberen de beschikbare linken  eerlijk te verdelen tussen familie en bloggers.
Het blijft heel erg jammer dat de covid regels juist bij deze gelegenheden nog zo strak zijn. Het is vervelend, we moeten bijkans een loterij organiseren om mensen hun warme gevoelens te kunnen laten tonen.

Daarom  wachten tot woensdag middag 5 uur  met linken versturen in de hoop dat we niemand teleur hoeven te stellen,
Waarschijnlijk duikel  ik donderdag, als alle drukte achter de rug is, in een mega zwart gat, het zij zo. Dan steek ik mijn handen heel hoog naar jullie uit en gezien alle prachtige reacties wordt ik dan wel geholpen om uit dat gat te klimmen, zoals jullie  al zo vaak deden, soms zonder het zelf te weten. Ach, ik houd gewoon van jullie allemaal!

de bovenste trede….

Afbeelding

Vorige Oudere items