bij praten

Bijna vijf  maanden geleden hield dit me bezig …..

1 oktober 2016

Wat het moeilijkst is in zo’n situatie zal voor iedereen verschillend zijn.
Waar ik op dit moment mee worstel is het feit  dat ik wéét dat hij niet meer alleen zou kunnen functioneren als ik, om welke reden dan ook, uit zou vallen. Ik kan het nú prima zelf aan, maar…. ik ben geen 30 meer en kán wat gaan mankeren…of erger.

Dan móet er zorg aan te pas komen, maar in de huidige maatschappij moet je dan eerst een heel circuit  doorlopen hebben wil je in aanmerking komen voor zorg. Ik vraag dus geen hulp voor nú, maar voor (eventueel) later.
Er móet dus  een diagnose gesteld worden, dat vindt ook de huisarts. Ik kan wel zeggen “hij is dement” maar daar heb ik niet voor doorgeleerd kan dat niet weten toch?

Al begrijp ik de huidige zorg niet, ik begrijp wel dat ik hem én onze dochter niet met extra problemen op mag zadelen als ik ziek zou worden of er tussenuit zou knijpen.
Omdat ik weiger hem in een ziekenhuis in te leveren voor tests (waarna hij ongetwijfeld zélf de diagnose “aangeboden” krijgt en dat wil ik niet) komt er een aanbod voor een “SRV geriater”,  aan huis dus.

Dat gaat óók weer niet zomaar, dan komt éérst een Parnassia medewerker thuis  om wat testjes vooraf te doen.
De  vreemde dame, hoewel uiterst vriendelijk en meewerkend aan mijn verzoek niet over dementie te praten,  heeft het effect dat álles dat anders is dan normaal op hem heeft, hij is veel slechter dan normaal, weet niet hoeveel kinderen hij heeft,  hoeveel broers en zussen hij heeft.

De opdracht een A4 velletje doormidden te vouwen begrijpt hij niet, en dat terwijl we dan net héél  ingewikkeld vouw werk hebben gedaan voor de drukkerij, het hééft geduld gekost eer hij het snapte maar hij wilde het, en  had er zo’n plezier in toen hij het doorhad.

En daar hebben we dan meteen het grootste probleem van deze ziekte zodra de partner uitvalt. Dan  is álles vreemd en anders en verergert de warrigheid met minstens een factor 4 door stapeling.
Natuurlijk bén ik al een paar jaar mantelzorger maar dat is niet zo dramatisch als het klinkt.

Ja,  er zijn wel dingen die ik graag zou willen maar nu (soms) moet laten,  en er is meer geduld nodig omdat alles (steeds)  moeizamer  gaat en natuurlijk is het soms helemaal niet makkelijk maar……  exact zo’n periode had ik al eens toen de kinderen klein waren.
Alleen….  bij kinderen bouw je óp,  en dit werkt helaas nét even andersom   wat het toch  flink emotioneler maakt  dan destijds bij de kinderen.

Maandag dus een spannende dag,…. gaat de geriater zich verdiepen in de brief die ik meegegeven heb? Gaat hij doen alsof het een bezoek betreft van  de welzijn zorg  Rijswijk  dat iedereen krijgt wanneer  hij/zij 80 is  geworden. Dit  omdat de zorgvraag voor later ingeschat moet worden!
Ik  zal meneer er  persoonlijk uit knikkeren als het me niet bevalt hoe hij ermee omgaat, zéker weten!

’t is wit en vliegt

Eigenlijk moet het zijn “het is wit en het kán vliegen” maar ja, dan wordt de titel zolang.
vluchtEn dat ganzen kunnen vliegen is zeker, wie kent het niet zo’n indrukwekkende grote V in de lucht als een vlucht ganzen overvliegt.
Maar de term “in de ganzenpas lopen” komt vast ook niet uit de lucht vallen en ganzen nemen dus ook regelmatig “de benenwagen” al is dat niet altijd even slim bedacht.
Met z’n allen een tamelijk druk bereden fietspad nemen is de kortste weg naar de paté.
ganzenmars
Gelukkig is deze scooterberijder heel alert én diervriendelijk en neemt de trambaan zodat de ganzen geen schade aan hun keurige verenpak oplopen.
Natuurlijk ben je dan weer even extra oplettend. Zodra  je  op een kruising, tegen de paal van de verkeerslichten,  een zwaan ziet liggen  kijk je daar niet eens gek van op. Je moet toch voor het rode licht wachten dus je wacht even af of meneer zwaan misschien ook wil oversteken.

zwanenhoek
Maar nee, hij blijft roerloos liggen wat nogal logisch is kan ik zien als ik weer kan gaan rijden…….

zwaan
De “zwaan”bestaat uit drie grote witte keien en een paaltje met een rode reflector die ( waarschijnlijk) moeten voorkomen dat automobilisten de bocht verkeerd in schatten.
En éigenlijk wist ik dat wel, maar door die ganzen werd ik toch even op het verkeerde been gezet ( eh…. hoe doe je dat als je in de auto zit)
Ja ja, ik heb die foto natuurlijk gemaakt toen ik moest wachten voor het rode verkeerslicht dus ik stond stil. Tja  ánders kun je zo’n foto natuurlijk uitsluitend maken als er geen kip op de weg is, en dat was op dat moment niet het geval…!

kip-op-de-weg

stukje voor stukje

Mochten jullie soms denken dat ik een beetje “verknipte figuur” ben omdat ik graag met legpuzzels in de weer ben….. ik blijk zéker niet de enige volwassen te zijn die graag stukjes in elkaar past.
Vorige maand was er zelfs een heus   NK legpuzzelen

Nooit geweten dát er een Nederlands kampioenschap bestaat in het legpuzzelen dus daar wilde ik natuurlijk wel iets meer van weten.
Er wordt in groepjes van 4 gepuzzeld en uiteraard krijgen álle deelnemers dezelfde  1000 stukjes voorgeschoteld, een echte van Haasteren!
haasteren-2Om je lippen bij af te likken als je het mij vraagt en ik kan het weten want ik kreeg  zélf “een van Haasteren” cadeau van Sinterklaas.
De tekeningen zijn zonder uitzondering heel komisch, hoe langer je bezig bent hoe meer grappen je ziet in zijn tekeningen.
haasteren Het kenmerk van die tekeningen is dat, hoe klein ook alles poppetjes die evengoed allemaal te herkennen zijn.
Nou ja, niet op deze foto maar op de echte puzzel van 50 x 70 wél.
Zo’n puzzel van 1000 stukjes leg ik (als we niet hoeven te werken) meestal in een week…. , als ik me een  béétje kan beheersen in 10 dagen. De winnende groep van vier tijdens het NK deed het in anderhalf uur….. pppffftt… dan moet ik toch écht wat vaker oefenen !
En toch zou ik bést mee willen doen aan dat kampioenschap, lijkt me gewoon leuk.
De winnaar miste trouwens het laatste stukje, maar dat mocht de pret niet drukken vond men. Logisch, als ze het laatste stukje  zouden hebben kon het er zó ingelegd worden.
Het vermoeden was dat het stukje gevallen was en , per abuis, door een ander koppel opgeraapt. Kan gebeuren natuurlijk, ik raak óók wel eens een stukje kwijt doordat het aan een mouw is blijven hangen en je het meesleept door het hele huis.
Ach, puzzelen…. het is een onschuldige gekte moet je maar denken en het kan áltijd erger.

Ook  dat hoorde ik toevallig kort geleden. Maak ik meestal puzzels van 1000 stukjes, met wél eens een uitschieter naar 4000 stukjes, er zijn mensen die daar met gemak het tienvoudige van maken.
Neem nou Kees uit Ameide, als we het over puzzelgek hebben mag hij, met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid,  aanspraak maken op die titel ….

40-000stukjes
De puzzel is 6,80 meter lang, 1,90 meter breed en goed voor 40.320 stukjes. Kees Molenaar uit Ameide heeft de grootste legpuzzel ter wereld gelegd. “Ik heb wekenlang gepuzzeld. Soms wel 10 uur per dag.”

Nou dát lijkt zelfs mij een beetje veel van het goede, ik zie me niet over de grond liggen kruipen, laat mij maar lekker op m’n schagen tafeltje in de serre prutsen. Ik zou nóóit meer overeind komen na 5 maanden op de knietjes liggen puzzelen zoals Kees. maar verder doet hij het natuurlijk op dezelfde manier als ik, stukje voor stukje!

haasteren1

g.o.e.d bezig

Het blijft toch lastig om stukjes van de prive site te kiezen.
Ik zoek op  dingen die ook voor andere nut kunnen hebben, vroeg of laat krijgen we er immers allemaal mee te maken, hetzij door de ouders, hetzij door een partner. Maar daarmee is het misschien niet altijd een logisch verhaal doordat er dan info kan ontbreken uit eerder logjes, vraag het gerust als je ergens  meer van wilt  weten.

21 september 2016

De beste tip die ik de laatste tijd gelezen heb i.v.m. dementie is  slechts één woord.
Dementie = GOED . Ik heb er veel aan en het staat voor …….
Geruststellen
Oogcontact maken
Even meedenken
Dankjewel

Geruststellen is inderdaad héél belangrijk, ik doe niet anders bij alles dat fout gaat of dreigt te gaan. Als hij halverwege z’n zin de rest kwijt is , weet ik altijd wel een voorbeeld van iets waar ik óók maar niet op kon komen.  Iets fout opbergen overkomt mij natuurlijk óók regelmatig als dat van pas komt.
Geduld is trouwens een goede tweede bij de  G, want alles gaat steeds trager maar toch is het belangrijk niet alles uit z’n handen te halen.  Maar inderdaad, voor ongeduldige mensen als ik is dat dus best tegennatuurlijk. Waar ik ongemerkt een beetje kan “meeregelen” doe ik dat natuurlijk, dat voorkomt vaak foutjes.

Oogcontact maken , die is voor mij, meer nog dan voor ieder ander , heel belangrijk door z’n doofheid. Als er geen oogcontact is heeft hij vaak niet door dat ik tegen hem praat, denkt dat het de TV is, of dat ik het tegen de kat heb.  Zelfs als er wél oogcontact is lijkt het vaak  of ik Swahili spreek en het duurt soms best lang eer hij begrijpt wat ik zeg. Soms komt hij pas  later  terug op iets wat ik zei en lijkt het dán pas begrepen te hebben.

Even meedenken  werkt echt goed, daardoor kun je voorkomen dat er dingen fout gaan.  Je kunt makkelijk zorgen dat  bijv. kleding die hij aan moet bovenop ligt, dan kan hij wél zelf pakken ( als je tenminste weet dat hij altijd het eerste pakt.)  Kalendertje regelmatig nakijken om te zien of de juiste datum voorstaat, zelfde met de radiogids.
En zo zijn er veel dingen die kunnen voorkomen dat er hij in de war raakt.
Ook vooral niét  teveel aandacht aan besteden als het wél fout gaat of als je moet herhalen, ik snap wel dat iemand agressief kan worden als er alléén maar  dingen fout gaat  zonder dat je  zelf weet waarom.

Dankjewel, ja natuurlijk ook heel vaak dankjewel bij alle gelegenheden die zich ervoor lenen. Hij glundert als ik blij ben dat hij het ontbijt weer heeft gemaakt, al steek ik steeds vaker een handje toe, het is nog steeds zijn taak  al sta ik “voor de gezelligheid” dan tegenwoordig ook in de keuken, evenals bij het koken ’s avonds. Maar toch verdient hij dat bedankje want ik doe eigenlijk niets (  nou ja niets;-) )
Complimentjes zijn echt een zegen dus ik ben er kwistig mee.

Vandaag weer goed meegedacht, het wandelen gaat steeds moeizamer, ook een half uur aan één stuk is som té lang. Een extra zit pauze brengt een oplossing en meestal zijn er bankjes genoeg op de plaatsen waar we wandelen.
Zo zijn we tóch  een hele tijd van huis, temeer omdat we meestal  met de auto ergens heen rijden om te wandelen, kortom…GOED bezig  toch?

doet alle liefde mee?

 

Misschien niet helemaal de ware  Valentijngedachte, maar wél echte liefde….! .


je bent een dreumes van nét 2 jaar….

je bent gewend dat je grote broer er altijd voor je is…..

je speelkameraadje, waar je altijd grote pret mee hebt…..

en dan ineens….. moet hij naar school

en mist hij jou  misschien wel nét zoveel als jij hem……

witte wereld

Wéét ik wel, ik zal écht niet eerste of enige zijn die komt melden wat iedereen heus zélf wel gezien heeft….. de werkelijk práchtige witte wereld!
Ik weet eigenlijk niet of ik dat nog wel kan zeggen,”witte wereld”, je moet tegenwoordig zó nadenken bij wat je zegt.
Deze weersomstandigheden kunnen óók voor grote verkeersongelukken zorgen en dan is het meteen een “zwarte dag” voor het verkeer. Oéps…. met een béétje pech zit je, jezelf van geen kwaad bewust,  metéén in de zwart/wit discussie   omdat mevr. Simons vraagt waarom die mooie besneeuwde wereld nou juist weer wit moet zijn en zo’n ongeluksdag zwart.

sn-stoelMaar  mooi wás het toen ik vanmorgen de tuin in keek, de tuinstoelen hadden ineens een stel héél bijzondere kussentjes.
snboomVoor hen die gruwen van een pak sneeuw de troostende voorspelling dat het maar van héél korte duur zal zijn, dat klopte ook, in de loop van de middag  staan onze tuinstoelen weer in hun “blootje”.
Einde oefening Koning winter.
Het was eigenlijk niet eens genoeg sneeuw voor een sneeuwpop of, nog leuker, een sneeuwballengevecht. Nou ja, een mens kan niet alles hebben. In ieder geval zag de tuin er even sprookjesachtig uit in z’n witte jas.
sntuinIk hoop alleen dat vader koolmees nu de weg niet  kwijt is.
Het broedhokje dat op de foto links te zien is (rechter bovenkwart) was vorige week nou juist geïnspecteerd op bewoonbaarheid door vader koolmees. Druk met de vleugeltjes fladderend  draaide het vogeltjes rondjes om uiteindelijk een kijkje binnen te nemen.
koolmeesDankzij de oplettendheid van Henk  kwam ik met de camera  in de aanslag aangehold  toen pa koolmees de inspectie beëndigde en naar buiten kwam.
Het nestkastje hing een paar jaar ergens anders waar het blijkbaar niet te vinden was.
Wat zóu het leuk zijn als het dit jaar weer bewoond gaat worden.
Het grondig gesnoeide groen erom heen moet nog even wat  aangroeien voor het broodnodige veilige gevoel, maar wat ons betreft  zijn ze  meer dan welkom. We gaan het in de gaten houden!

 

kunst of kitsch?

Viel even tegen hé dat het ineens zo koud was,  als ik héél goed keek zag ik zelfs wat motsneeuw naar beneden dwar…. nou ja dwarrelen… is zelfs al teveel gezegd, zo inimini was het!
Hoewel  we toch iedere dag even “van het erf af willen”  valt gewoon wandelen af, de wind is ijzig.
Met Tsaar-Hendrik IV, ( je kent het wel, dikke jas met een bontkraag, Russische muts en warme laarzen)   in de auto rijd ik naar winkelcentrum Leidschenhage.
leidsche
Precies ja, het winkelcentrum  dat reuze overhoop ligt  voor een mega uitbreiding. Behalve heel veel rommel er omheen heeft dat toch óók een voordeel. Er is even géén leegstand. Voor de winkels in het gebied dat al plat ligt was onderdak in andere leegstaande panden waaronder natuurlijk het grote gebouw van de voormalige V&D.

Winkelen is ook wandelen al hadden we op het moment éigenlijk niets te kopen, we hadden alleen een lunch op het oog. Onder het kopje “kijken kijken niet kopen” stappen we binnen bij een winkel waar “aluminiumkunst” op de gevel staat.
Aluminiumkunst….. pannen of zo?
Nee géén pannen, wel een prachtige trein,  de boeg van een héél groot schip, en een stuk niet van echt te onderscheiden treinrails.

rails
Er lopen twee reuze gezellige heren rond die wel willen verkopen maar niet opdringerig zijn. Ik maak ze metéén duidelijk dat we niét gaan kopen, we hebben de ruimte er niet voor om de grote stukken tot hun recht te laten komen. En ik heb m’n twijfels of ze wel  in ons interieur zouden passen. We dollen een beetje want van twee stukken ga ik écht een beetje uit m’n kanarie, dit is de één…..

wauwDe prachtige combinatie van schilderwerk op de achtergrond met de glanzende koperachtige “steiger” spreekt me erg aan. We raken aan de praat , ja ze zijn daar natuurlijk heel mooi uitgelicht maar, ze komen zo nodig vrijblijvend  bij de klant mét het schilderij kijken of het iets is.

Ik zeg nogmaals dat we niet gaan kopen maar dat we gewoon een paar keer per week komen kijken. De man wijst op een paar makkelijke stoeltjes  en  speelt mee, “wij zorgen voor de koffie als U voor een paar moorkoppen zorgt”.
Qua prijzen zouden we het ons bést kunnen permitteren  het enige stuk dat misschien nog wél bij ons zou passen is nog geen €500.– , veel geld natuurlijk maar ook niet overdreven als je  nog jong bent en je huis nog aan het inrichten bent.

plu
De voorste twee parapluutjes zijn ook van aluminium waardoor het lijkt alsof ze glanzen in de regen. De achtergrond is ook hier geschilderd.
Maar er hangt meer, ook heel veel kleurig spul, té kleurig als je mij vraagt. Ik ben m’n goudeerlijke zelf tegen m’n nieuwe vrienden en zeg dat ze me dié werken gerust aan mogen bieden, de meeste wil ik zelfs  niet met geld toé meenemen. Smaken verschillen en dat mag gelukkig.
Wij verlaten de heren, t’ was gezellig maar ….. tijd voor een heerlijke lunch! We lieten het ons smaken.

Vorige Oudere items