terug in de tijd

Vandaag nam Aukje me een beetje mee terug in het verleden. We hadden een wandelafspraak voor in het Haagse Zuiderpark en gisteravond stuurde ze per app de treurige vooruitzichten voor het weer, 92% kans op regen en max. temp. 16 graden. Of ik dan nog wel mee wilde.
Natúúrlijk wilde ik mee, ik ben niet van suiker en het Zuiderpark had in mijn herinnering uitsluitend verharde paden.

In mijn herinnering ja, want ik ben opgegroeid op een goed half uur wandelen van het Zuiderpark.
Op zondagmiddag liep m’n moeder dan soms met mij en m’n jongere broertje naar het park om er op de grote speelweide te kunnen ravotten. Lopend ja en “met zonder niks”, geen flesjes water of zo want “we waren niet van suiker hé”! Het is een groot park en ik leerde maar een deel van het park goed kennen, daar zou Aukje vandaag verandering in brengen.

Er zijn aan alle kanten ingangen en vanaf de kant waar we nú het park in gingen kwam ik op voor mij onbekend terrein, het was er prachtig! De grote groene muren die we passeren zijn door de regen natuurlijk een lust voor het oog, zó frisgroen. Er is een soort park in het park, een leerzame heemtuin. Zelfs met dit druilerige weer is het er goed toeven, hoe mooi moet het er zijn met een zonnetje.

Met een paraplu gewapend (regenjassen zijn veel te benauwd) trotseerden we de gestaag vallende (meestal) motregen op grote paden, onder de bomen kon de plu soms nog even dicht. We komen natuurlijk óók bij de grote speelweiden waar ik vroeger speelde.
Waar destijds ook 1x per jaar de politie en brandweer demonstraties gaven, dat wás me een feest als je daarheen mocht. Later werden die weiden bij vorst ondergespoten en heb ik er nog wel eens de kinderen laten schaatsen.
Pré-corona was er op die plek later jaarlijks parkpop, een groot muziekfestijn.
Als de wind goed stond konden we daar flarden van horen toen ik nog in Den Haag woonden.

Ongemerkt hebben we ruim 5 km gewandeld en niet eens alles gezien, komt wel goed, ik ga er vast nu weer vaker wandelen. Tja, natuurlijk maakte ik foto’s maar helaas, de foto’s zijn vlekkerig, misschien een beslagen lens, of een licht lek van een eerdere val.
Gelukkig stuurde Aukje een paar leuke foto’s door en een stukje film dat ik tussen twee stukjes “film met vage vlekken” van mezelf plakte. Dankjewel Aukje, het was ondanks de regen weer een top wandeling.

zijn humor….

De nacht van 19 op 20 juni vorig jaar stierf Henk en natuurlijk mis ik zijn armen om me heen, maar ook heel erg zijn “one-liners” die je meestal niet aan zag komen.
Soms liet ik iedereen huilen met mijn verhalen, dit weekend wil ik iedereen laten lachen met oude logjes uit de laatste 10 jaar over “die lol”.

In een zonnige serre zit een al wat ouder echtpaar aan een tafeltje 6000 stripjes dubbelzijdig tape op kaartjes te plakken waarna de stripjes weer van het papieren strookje ontdaan worden zodat  er “iets vaags” tussen twee kaartjes geplakt kan worden .

De radio staat op de regionale zender met een “gouwe ouwe ” muziekprogramma  dat héél herkenbaar is voor de man die “de oorlog nog meegemaakt heeft ” .
Dat niet alle teksten volledig bekend zijn belet hem niet uit volle borst mee te “zingen ” met de oude songs van Frank Sinatra en vele anderen .

Als de presentator aankondigt dat het volgende nummer is aangevraagd voor een echtpaar dat die dag hun 60 jarig huwelijksfeest viert  voegt hij daar nog aan toe ;”zo’n jubileum kom je niet zo heel vaak meer tegen”.
De man aan de tafel die verdacht veel op Henk lijkt  zegt tot zijn vrouw ; ” wácht maar, wij komen eraan !!!”
Vertederd  kijkt de vrouw die enige gelijkenis met Rietepietz vertoont hem aan en zegt;” Denk je dat je me over ruim 10 jaar nog stééds aardig vindt ? “
Waarna de man lachend zegt; …. 
 ” dan weet ik toch alláng niet meer wie je bent …….” !

Het is toch niemand ontgaan hé dat het gisteren Nationale Knuffeldag was!
Nou ja niémand, Henk wist van niets!
En dan ben ik niet te beroerd om hem van dat heuglijke nieuws op  de hoogte te brengen.
Terwijl ik op  bank zit en Henk  de plantjes water geeft in de serre zeg ik;
” het is vandaag Nationale knuffeldag, dóen we daar nog iets aan? “
Henk zet de gieter neer, posteert zich vóór de plantentafel alsof er iemand “plaats rust” heeft geroepen en zegt met een vreselijk foute blik in z’n ogen; “IK WÁCHT”!…………….

Een volgende keer zitten we tegenover elkaar in ’t bad. Ineens valt me op dat hij gelukkig nog aardig vlees op de botten heeft en ik zeg;
“Hé, kijk nou, je hebt tietjes” ( ja sorry, het floepte er zomaar uit) zegt hij met een grote grijns op z’n snuit; ” dat zijn nog jonkies”!!

Ik breng en haal hem  weer op van zijn biljart uurtje, soms moet ik dan even wachten, zo ook deze donderdag.
Hij speelde nog toen ik binnen kwam en miste die stoot. Ik maak een opmerking dat hij vast van slag is omdat er een stoot binnenkwam en de heren dollen even door op dit onderwerp. Ik wordt een beetje “geroast” door de mannen en zeg vermanend, “heren, heren, vergeet niet dat Henk straks met mij mee naar huis moet”!
Met de oude twinkeling in zijn ogen richt Henk zich tot zijn maatjes en zegt ; “wie is die dame”?
Hoewel ik zie dat hij op  dát moment donders goed weet wie die dame is ga ik erin mee en geef hem een hand; “mag ik me even voorstellen, ik ben de chauffeur van het busje” en terwijl ik hem in zijn jas help gooi ik er nog achteraan; “vindt je vrouw het goed dat je met een vreemde dame mee gaat? ” Onder luid gelach vertrekken we naar huis.

En voor wie er dan nóg geen genoeg van heeft hier en hier en hier nog meer.

onderbelicht

En toch zitten er voor veel mensen aan die Covid vaccinatie méér haken en ogen dan je uit de luchtige bijsluiters mee krijgt.
Voor mij zijn er nog steeds punten die discutabel zijn en grotendeels neerkomen op de té snelle ontwikkeling van het vaccin waardoor er niet genoeg onderzoek vooraf kon plaatsvinden.

* Bijvoorbeeld het feit dat er totaal niet gekeken wordt of men antistoffen in het bloed heeft.
Er zijn nogal wat mensen die een besmetting doormaken zonder, of met weinig, klachten. Uiteindelijk krijgen véél meer mensen de ziekte in lichte mate dan dat er heel ernstige patiënten zijn.
Alle mensen die niet wéten dat ze corona hadden krijgen dus 2x een vaccin i.p.v 1x, wat niet alleen onnodige verspilling van een schaars goedje is, er is ook een aanname dat men meer bijwerkingen kan hebben van de prik wanneer de ziekte al doorgemaakt is.
Daar is nog niet voldoende over bekend, inderdaad, in de haast nog niet voldoende onderzoek naar gedaan.

* Om de burger voor vaccinatie te winnen wordt de impact van de bijwerkingen behoorlijk onderbelicht.
Oke, sterfgevallen door vaccinatie zijn er veel minder dan door de ziekte corona maar de bijwerkingen gaan soms veel verder dan een beetje zware arm en een dag niet lekker in je vel zitten.
Ook dochter Inge twijfelde heel erg over vaccinatie, en niet zonder reden.
Zij heeft voor een aantal medicijnen een allergie en is héél voorzichtig met onbekende stoffen. In het verleden had ze door medicijnen al eens een anafylactische shock. Gelukkig lag ze toen al in het ziekenhuis en werd er adequaat ingegrepen. Maar ze hield er wél een hartritme stoornis aan over.

Al is er ook verschil in gevaar bij allergische reacties, het kenmerk van dat soort shocks is dat een volgende altijd érger is en in sommige gevallen zelfs dodelijk kan zijn. Ondanks dat uiteraard alles in haar medisch dossier staat vond haar arts geen beletsel voor de prik, een arts weet uiteraard ook geen dingen waar géén onderzoek naar gedaan is. Je begrijpt het al, natuurlijk gaf het wél een allergische reactie en veel angst hoe het zich allemaal verder zou ontwikkelen.

Na drie toch best angstige dagen voor dochterlief gaat het nu weer beter, maar de tweede prik mag ze niet halen. Ze vult meters formulieren in voor het Lareb en heeft een afspraak bij een allergoloog omdat voor de toekomst uitgezocht moet worden welke stof de allergie veroorzaakt.
Allemaal zaken, en nog vele anderen, die naar mijn (bescheiden huisvrouwen) mening natuurlijk éérst onderzocht hadden moeten worden in een testfase voor het spul op de markt mocht. Maar ja, wie ben ik!

heb ik weer….

Iédereen loopt te puffen van de hitte, en wat treft jullie Rietepietz aan in het Elsenburgerbos….. ?
Een plaatselijk “sneeuwbui”, misschien een beetje uit de richting geraakt. Er heeft ook nog iemand de tijd genomen om ergens tussen de bomen een (uit de verte gezien) mega grote iglo te bouwen, eh…. zeg maar gerust een ijspaleis!
Maar als ik stevig doorstap kom ik toch ook nog een teken van het voorjaar tegen, moeder Fuut met kroost op haar rug. Een wandeling met verrassingen, nou ja als je het wilt zien natuurlijk!

juffertje in ’t groen

Wie? Ik natuurlijk, ben voor de gelegenheid even voor de Aucuba gaan zitten waar ik sinds gisteren een innige band mee heb. Gisteren zat ik er óók maar dan wat minder vrijwillig!
De aucuba is een flink uit de kluiten gewassen struik die in de hoek naast de schuur staat. Er is al heel vaak stevig aan gesnoeid want ik wil natuurlijk nog wel in de schuur kunnen.
Maar goed, ik stond dus voor de schuur en wilde wat oude boeidelen klein maken om ze makkelijker weg te kunnen doen. Ze waren hier en daar een beetje weggerot dus ik dacht geen zaag nodig te hebben.
Met een flinke trap hoorde ik al alles kraken en kon ik er een stuk zo afbreken, het overgebleven stuk was wat minder slecht en korter, en bood dermate veel tegenstand dat ik bij de volgende trap met een vaartje de Aucuba in gekatapulteerd werd.
Nergens pijn gedaan, de struik is een geweldig vangnet alleen……. ik kon niet overeind komen. Oke, ik ben tegenwoordig niet meer zó handig in overeind komen als ik plat op de grond zit maar het is nét of de struik me vast houdt.
Ik probeer achter me te kijken maar ook nek en schouders zijn niet zo soepel meer en ik kan niet ver genoeg omdraaien om te zien wat er aan de hand is. Met mijn hand achter me voelend ontdek ik wat er mis is.
Iets héél onwaarschijnlijks….. ik draag een groene jurk met dunne lusjes om het smalle ceintuurtje vast te houden……niet mij! Maar kijk nou…..hoe is het mógelijk……

Nee natúúrlijk zat ik op de foto niet meer in de jurk, ik ben geen slangenmens hoor en bovendien heb ik weer gezondigd tegen één van de 10 geboden voor bejaarden; “ga nóóit zonder telefoon de zolder op of de tuin in”!
Dit om zo nodig hulptroepen te kunnen alarmeren.
Voor het eerst sinds de dood van Henk zit ik in m’n uppie te lachen, wat zóu hij gelachen hebben als hij me zo zag zitten huppen om los te komen, en we hadden vást samen gierend van het lachen elkaar met rake one-liners bestookt.

Daar zit ik dan, vastgehouden door een ooit afgesnoeide tak op zo’n 60 cm hoogte die de ultieme wraak bedacht door me vast te zetten aan een lullig lusje.
Bij ieder ander zou het lusje breken, bij mij niet. Zelfs de jurk blijft heel.
Nu ik wéét wat er aan de hand is kan ik bewegend en achter m’n rug friemelend met kunst en vliegwerk het lusje over de tak heen trekken! Eind goed al goed.
Pas als ik sta zie ik dat het toch ook minder goed af had kunnen lopen, er is meer gesnoeid en óók veel lager bij de grond, kijk wat er rechts onderaan uit de grond omhoog komt…….!

luistervinkje

Niet dat ik er op uit ben om gesprekken af te luisteren, zeker niet maar sinds iedereen al wandelend druk is met de telefoon kom je er gewoon niet meer omheen. Of je zit op een bankje in het zonnetje te genieten en op het volgende bankje zit iemand te in z’n uppie te kletsen, uiteraard in z’n telefoon. De wind is mijn kant op en ik hoor flarden van een gesprek ; ” ja ik ga het gesprek met hem aan, maar wel met de insteek hem te sensibiliseren”…….. en later …”gewoon het gevoel geven dat we z’n idee interessant vinden maar we doen natuurlijk wat we plan waren”……
Kan niet anders, die man zit in de politiek….. , niets nieuws onder de zon en ik doe m,n best het gesprek verder buiten te sluiten.

Maar soms vang ik iets op dat wél nieuw voor me is.
Dan loop ik met Inge langs het Noord A en fietsen er twee jonge knullen op het parallel lopende fietspad ons voorbij.
In de wind aanwaaiend horen we een opgewonden jongensstem bijna ademloos zeggen………;
“Ik heb haar zonder mondkapje gezien”……..!
Tja….. tijden veranderen, de nieuwe sensuele opwinding ………..;
“liefje, mag ik je mondkapje af doen…..”?
Ik zie het vóór me!

mea culpa

O ja, bij deze mijn verontschuldigen voor het typische vrouwen logje hiervoor. Meestal geef ik bij dat soort logjes wel een waarschuwing af voor de mannen, dat ze misschien beter even iets voor zichzelf kunnen doen of zoiets. Maar ja ik was enthousiast met m’n aankopen en vergat “iets herkenbaars” voor mannen toe te voegen.
Ja zeker, ik ben zuinig op mijn (relatief) hoge aantal manlijke lezers en houd daar altijd wel een beetje rekening mee. Ze hebben, ondanks al dat genderneutrale gelobby, vaak een net even andere kijk op de meeste zaken dan vrouwen en dat vind ik een mooie extra.

Natuurlijk hebben mannen óók met kleding te maken,”kleren maken immers de man” maar op de een of andere manier is de emancipatie op dat gebied een beetje onevenwichtig uitgepakt.
Ondanks alle huidige inclusiviteit/ LHBT inzichten is een man in een fleurig bloemetjesjurkje toch nog altijd een bezienswaardigheid.
Een vrouw in een kostuum baart (nog wel, maar) geen opzien. Ook de spijkerbroek met veel meer gaten dan nodig is om ‘m aan te kunnen trekken zijn uniseks. De vrouw heeft duidelijk steeds meer de broek aan!

De uniseks rage uit de jaren 60/70 sloeg niet echt aan, de man wilde niet aan de rok, alleen het rokkostuum bleef overwegend zijn privilege. De jurk en het mantelpakje lieten ze langs hun koude kleren afglijden.
Eigenlijk is er maar één al hele oude uniseks uitzondering, het Adamskostuum van de man en het Evakostuum van de vrouw hebben allebei niets om het lijf.
Maar ja, of deze kostuums nou dé manier zijn om te benadrukken dat er géén verschillen zijn tussen mannen en vrouwen? Ik wéét het niet!

en dóór…!

Ja natuurlijk gaat het leven door en gelukkig zijn er ook leuke dingen te doen. Zoals de bruiloft van kleinzoon Makel met zijn Rose. De kaarten zijn binnen, mét een “dresscode”, eh…. Bohemian Summer Chique. Ik vind het een geweldig mode beeld dat ik graag droeg maar toen (40 jaar geleden) hoorde ik nog bij “de jongeren”. Nu ben ik ongemerkt toch wel ingetreden bij de “nóg oudere jongeren” zal ‘k maar zeggen. Natuurlijk zou ik in wat minder Bohemian niet op het feest geweigerd worden maar heel stiekem vind ik het wel sport om er iets van te maken.

Zodra er gewinkeld mocht worden stortten de bruiloftsgasten zich in wisselende samenstellingen of alleen met deze opdracht op de “klerenwinkels”. En wonder boven wonder hing er in de éne winkel een rok, in een andere in een bijpassend kleurtje een bloesje, helaas geheel zonder mouwen, TJa zomer of niet, ik huldig het standpunt; “oud vlees moet je niet in de etalage leggen en dus moest er ook nog een jasje komen voor de mouwen. Dochter en kleindochters geven hun goedkeuring, geheel in de juiste stijl en toch nog redelijk “draagbaar” voor een oma…. is dit Bohemian Summer Chique of niet! (excuses voor m’n “verwinkelde” snuit)

De hoed gaat wél mee, maar alleen op als het heel warm weer is, het feest is geheel op één lokatie en overwegend buiten, flauwvallende oma’s kunnen we natuurlijk niet hebben op zo’n dag. Uiteraard ook schoenen in stijl wat weer andere problemen oplevert, ik kan niet op hoge hakken lopen en bij een zwierige rok staat een hoge hak gewoon het leukst. Gezichtsbedrog moet me redden, deze touw sleehak lijkt een hoge hak maar omdat de zool óók flink dik is kom ik er vanaf met een hoogteverschil tussen teen en hiel van 2 centimeter, moet kunnen!

Nu nog erop kunnen lopen want door de dikke zool voelt het aan als klompen, en zo klinken ze ook al ik loop.
Zowel Melody als Staartje doen mee aan de duizend vragen en hadden dit keer de vraag : “Wat is het laatste risico dat je genomen hebt?”
Nou voor mij is dat op deze schoenen gaan lopen, het is zeker niet uitgesloten dat ik op de bruiloft tot aan de knie in het gips zit. Ik kan alleen maar hopen dat ze een bijpassend kleurtje hebben.
Een gelukje is dat de gewrichten van de grote tenen vast zitten door de hallux valges, ik ben dus al gewend dat de voet niet goed afgewikkeld kan worden en de keiharde drie centimeter dikke zool is minder probleem dan ik verwacht had.
Ook m’n “hallusje”s voelen zich thuis, hun kopjes passen precies tussen de kruisende banden vanwaar ze alles in de gaten kunnen houden.
Bij Staartje las nog ik een tip, lak de teennagels en niemand zal over die rare bulten vallen, hooguit ik zelf misschien.
Volgens mij is de outfit compleet.
Rok ✔ jasje✔ bloesje ✔schoenen✔ hoed✔ tasje✔ !

zo raak

Soms zegt iemand precies dát wat je voelt maar zelf niet goed onder woorden kunt brengen. Het was in een TV programma dat ging over een bepaalde leefgemeenschap waarin corona hard toegeslagen had. Er kwam een geestelijke aan het woord die eigenlijk al aan zijn pensioen toe was maar in functie bleef omdat hij dacht dat hij nu meer dan ooit nodig was.

Vanuit welke stroming hij precies sprak was niet duidelijk, hij sprak als mens en “de grote baas” kwam nergens in zijn verhaal ter sprake. Hij bleef voor zijn gemeente, voor de mensen die vaak geen afscheid hadden kunnen nemen van een partner of ouder en die nog te maken zouden krijgen met “uitgestelde rouw”. En dát herkende ik direct toen hij het uit ging leggen.

Oke, ik héb wel een “soort van” afscheid kunnen nemen van Henk, Die paar prachtige momenten die ik beschreef in “50 tinten Rietepietz” zijn me natuurlijk zeer dierbaar, maar echt geestelijk contact was allang niet meer mogelijk met hem en dat was een groot gemis.
Ook voor ons was er een minimale crematieplechtigheid zónder een arm om je heen. warme handen en/of omhelzingen. De geestelijke vertelde dat de rouw gedeeltelijk stil staat omdat je al die momenten mist waarop je er met elkaar over kunt praten.
Alsook de momenten waar je voor het eerst alleen doorheen moet, verjaardagen, kerstmis, familiebijeenkomsten, het kón allemaal niet. Niet te vergeten al die dagen met herinneringen zoals voor mij de komende weken, dagen waarop iedere dag wel iéts voor het laatst kon of gebeurde.

Dus ja, dat herken ik, net als al die keren dat je je tranen weg slikt of het gesprek een andere wending geeft, wanneer je mensen uit je eigen bubbel ontmoet. Je wilt immers niemand in de situatie brengen dat ze impulsief een arm om je heen slaan om je te troosten. Ze zijn voorzichtig om niemand te besmetten, zij komen immers allemaal onder vreemde mensen door het werk.
Het verstand zegt “het is deze maand al een jaar geleden, het moet nu ondertussen wel een plekje hebben gekregen”, maar het gevoel blijft hangen in ; “dat is toch pas een week geleden? ” omdat sommige delen van het leven op pauze staan. En toch, behalve dat gaat het in grote lijnen toch (meestal) heel goed met me.

Jullie merken als geen ander dat bloggen in deze lastige tijden zéker iets te bieden heeft. Niemand heeft er last van als ik al schrijvend en/of lezend verdrietig word. Het helpt me vaak door verdrietige dagen en om m’n gedachten te ordenen.
Dat ik dit keer door een geestelijke “aangestuurd werd” is apart, maar gelukkig is hij ook maar een mens.
Als “zijn grote baas” zich even nergens mee bemoeid blijkt hij heel zinnige dingen te kunnen vertellen, dan maakt het me niet uit of hij toevallig dominee of pastoor is.

voor een prikkie

Heel goedkoop, dat is de betekenis van ” voor een prikkie”! Dé prik is voor een prikkie, want gratis.
Nog steeds helemaal tégen m’n gevoel in heb ik dan toch een afspraak gemaakt. Ik voelde me niet overdreven onveilig zonder prik en vind nog steeds dat er te veel onduidelijkheden zijn voor het (te) snel ontwikkelde vaccin.
Oke, uit “medemenselijkheid” dan toch maar het Pfiser vaccin tot mij genomen omdat ik nu met slechts één vaccinatie kan volstaan. Ik spaart één vaccin uit voor een ander want de eigen antistoffen tellen maar een half jaar mee dus moest ik nu beslissen.

Eh… wáááát!!! Hoor ik net in het nieuws dat de inzichten daarover veranderd zijn, de eigen antistoffen gaan langer mee dan gedacht. Komen ze mee als ik nét tegen heug en meug heb laten prikken, daar had ik dus best nog langer mee kunnen wachten. Het prikken is gewoon goed geregeld, kan niet anders zeggen, kan me hoogstens beklagen dat ik geen pleistertje op de “WOND” kreeg. M’n kleinzoon kreeg dat wel na zijn Moderna prik, inclusief 2 dagen ziek zwak en (letterlijk kots) misselijk. Ik moet nog even afwachten of er zich bijwerkingen zullen melden.

Na de prik een kwartier wachten en op de grote locatie waar ik was had ik even het gevoel dat ik in een examenlokaal zat.
Best wel veel mensen waarlangs 2 surveillanten in de gaten moeten houden of we niet afkij….. eh… van de stoel afkukelen.
We moeten zélf de tijd in de gaten houden werd er gezegd, alleen hangt er nérgens een klok. Ik heb geen horloge aan maar gelukkig wel m’n telefoon en na precies 15 minuten stap op al heb ik nog vrijwel niemand weg zien gaan van al die mensen die er al zaten.
Misschien kan de rest geen klokkijken, of vinden ze het gezellig.
Ik zal de koffieronde dan wel gemist, het zij zo!



Maar dán heb ik een stempeltje voor m’n naam en kan ik vertrekken. Mét alle papieren die ik vooraf heel nodigzou hebben, uitdraai medicijngebruik, bewijs dat ik antistoffen heb en gezondheidsverklaring.
Alleen op de gezondheidsverklaring werd een blik geworpen, toch leuk arts en apotheek even bezig gehouden.
Het registratiebewijs moet ik zuinig bewaren staat er op.
Waarom is me een raadsel want; “Uw registratiekaart is géén officieel bewijs van vaccinatie”. Oftewel, ik kan er geen rechten aan ontlenen zoals reizen en toegang tot evenementen, over wat ik dáár voor nodig heb en hoe ik eraan kom staat geen woord.
Ze hebben me niet alleen gevaccineerd maar ook gefascineerd, hoe is het mógelijk om zoveel omwegen te bedenken voor iets dat zó simpel kan zijn.
Dit papiertje staat toch alles op dat ze moeten weten, legitimatie erbij en klaar! Wie het wil scannen voor op de telefoon kan dat doen! Ach, ik denk vast weer té simpel.

Vorige Oudere items