weekendSint

Ja ja, te vroeg, dat is bekend, maar het zijn drukke dagen

het weekend is dus héél geschikt, dat durft Sint wel te wagen

Hij was hier eerder zeker wel,  een jaar of acht geleden

een filmpje was er toen al snel, dus uit een ver  verleden

Heel veel plezier voor wie het viert, daar gaat Sint nog naar toe

pas op…..  wie er over Pieten kliert, die krijgt gewoon de roe!

 

 

 

 

ondeugend geweest?

Volgens mij is men bij de Pickwick thee fabriek óók in de Sint stemming, want wat hing er vanmorgen aan het theelabeltje  dat ik in de theebeker van Henk hing?
ondeugend1Oftewel, kunnen wij met een onbezorgd hart de komst van de goedheiligman afwachten?
Jawel hoor, volgens mij heb ik niéts uitgespookt dat een vermelding in “het grote boek” zou opleveren maar……..
Kon kleine Rietepietz daar vroeger óók altijd helemaal gerust op zijn.
Mééstal wel herinner ik me, ik was best wel een gehoorzaam kind.
Toch herinner ik me één ding dat echt  héél ondeugend was.
Ik was rond een jaar of vijf, misschien iets ouder, en op zondagmorgen moesten we naar de zondagsschool. Dan kregen we  een paar centen mee om in de collectezakjes te doen.
Op de hoek van de straat waar ik moest zijn voor de zondagsschool was een “warmwaterbaas” die óók allerlei  verleidelijke snoepsoorten per stuk verkocht én op zondagmorgen open was.
Met een halve cent kon je er al iets kopen, en van sommige heerlijkheden wel vijf voor één cent.  boevenEn er kwám een keer dat  de verleiding te groot groot was.
Ik kocht voor 2 cent snoepgoed en deed de rest keurig in de zwart fluwelen collectezak.
Ik kan me niét meer herinneren of m’n jongere broertje, hier op de foto rechts, erbij was.
Ondanks dat hij al ruim 10 jaar geleden  is overleden, en van de doden niets dan goeds natuurlijk,  ben ik tóch geneigd om aan te nemen dat hij erbij was en misschien wel bedenker van het plan.
Hij was een echte knul en had, zeker weten,  meer moeite met gehoorzaamheid dan zijn wat “volgzame oudere zusje”.
Óf hij de kwade genius was  herinner ik me niet meer, wél herinner ik me hoe mijn geweten me kwelde over deze slechte beslissing.
Toen m’n moeder bij thuiskomst dan ook nog vroeg of we de centjes netjes in de collectezak hadden gedaan kon ik het niet meer opbrengen.
Als de dag van gisteren  herinner me hoe mijn biecht begon ; ” moeder ik vind het heel zielig voor U maar enz…..” en toen kwam het hele verhaal eruit.
Ik heb totaal geen herinnering aan de straf die er aan hing, ook niet aan hoe mijn moeder reageerde, ik herinner me alleen de opluchting dat ik het verteld had en er niet meer over hoefde te tobben.

Ach…. als  volwassene  terug kijkend op  hoe dat kleine ding haar biecht inleidde….  ik krijg de onbedwingbare behoefte haar even dicht  tegen me aan te houden, maar dát  gebeurde niet, dat zou ik zeker niet vergeten zijn.
ondeugendMaar een leerzame les was het wél, ik heb de rest van m’n leven heilig ontzag gehad voor ruzie met mezelf.
Maar eh…. als  dat theebuideltje vandaag bij jou in je kopje zou hangen, zou jij je  zorgen moeten  maken over een eventuele vermelding in het boek van Sinterklaas?

op schema

Ja hoor, alles ligt hier  op schema voor 5 december want natúúrlijk wordt de verjaardag van de goedheiligman gevierd.
We  hebben het altijd gevierd al is de manier waaróp niet altijd hetzelfde.
Soms speelden we met alleen volwassenen het Sinterklaas dobbelspel met tientallen kleine pakjes, soms werden er surprises gemaakt en soms kwamen Sint en Piet opdraven.

Ze kwamen zelfs twee keer toen er niet eens gelovigen waren, oke….  noem ons maar kinds om Sint en zwarte  Piet te laten opdraven voor volwassenen, daar hebben we de leeftijd voor toch? ik zit er niet mee hoor!
Maar altijd is er een hoop geheimzinnigheid, gevolgd door een héleboel pret.
Een “klein deel” van de voorpret is vergald door een groepje mensen die weinig respect op kunnen brengen voor een oud kinderfeest, cadeautjes kopen gebeurt “dankzij” deze engerds  in winkels waar  geen greintje  Sinterklaassfeer voelbaar is.
Bang gemaakte winkeliers durven geen zwarte Piet poppetjes te etaleren en  van het inpakpapier is hij helemaal verdwenen,  gezongen wordt er vrijwel nergens meer.

Ondertussen is wel bekend dat ik zéér Sinterpietofiel ben en dús laat ik dat wel merken in de winkels. Als ik inpakpapier zoek en zie alleen politiek correct inpakpapier ga ik vragen of men ook écht Sinterklaaspapier verkoopt.
Bij verwijzing naar hún papier  merk ik nuffig  op dat dát niet “het echte” is en verlaat  demonstratief de winkel met de opmerking, dan koop ik dat wel ergens anders. Maar gelukkig kon ik nog een paar rolletjes vinden.

sint
Dit jaar natuurlijk een éxtra feestelijk Sinterklaas feest  met zelfs twéé gelovigen, het wordt dus een écht kinderfeest dit jaar.  Natuurlijk  toch wel voor alle volwassenen   ook hier en daar een pakje maar géén surprises.
We vieren het zondagmiddag en het wordt nú toch echt wel tijd om de dichtklieren te activeren  want ook een gedicht hoort er  bij in huize Rietepietz.
Even proberen of ik het nog kan……

“Sint heeft uren zitten denken
wat hij jou dit jaar zal schenken…”      nah……. dát moet beter kunnen…….!

latten

Echt sportief zijn we niet, echt reislustig óók al niet maar “op wintersport gaan” leek toch iets dat z’n charme kon hebben.
Ik heb het over pakweg  de jaren 80  in de vorige eeuw ja dat klinkt zo leuk dat vorige eeuw, alsof we nu al ver in de 100 zijn. 
We waren “in de bloei van ons leven”  en de kinderen waren zo goed als volwassen en dus tijd om wat dingen te gaan doen “die er nog niet van waren gekomen”.

Niet dat skiën op het verlanglijstje stond maar zo’n wit Oostenrijks dorpje leek ons wel wat, temeer omdat de reis per trein mét slaapplaats gemaakt kon worden.
Dat betekende minstens een halvering van de reistijd, de rest kreeg je niet mee omdat je die “schijnbewusteloos”doorbracht. Héérlijk dat gedender van de trein  op je schuddende tot bed verbouwde bankje.

Heerlijke herinneringen hebben we bijvoorbeeld aan Persisau waar we uiteindelijk tóch op de latten stonden, maar dan de langlauflatten.

pertisau-1
Wordt door de sportieve skiër uiteraard op neergekeken maar is uiteindelijk onwijs  hard werken. Je moet immers ieder heuveltje op eigen kracht op, al mag je als beloning dan net als de skiër naar beneden glijden. Nee  jaren 80, nog niet de tijd van de flitsende outfits dat is wel duidelijk op de foto maar het was héérlijk om in je eigen tempo door de stille besneeuwde bossen te glijden.

Soms even stoppend om rond te kijken of  in een berghut  iets te eten en/of  drinken, opwarmen was meestal niet nodig. Dat zei ik toch, het was hard werken.
Het gemoedelijke sfeertje in zo’n berghut is me altijd bijgebleven. Maar ook dáár moest soms gewerkt worden voor je naar binnen kon. Waarschijnlijk sta ik hier het briefje te lezen dat je van harte welkom bent  maar alléén wanneer je twee blokken hout mee naar binnen bracht.  Het vuurtje blijft immers niet vanzelf branden!

pertisau

We gaan al járen niet meer maar ik moest er aan denken toen ik van de week op zolder aan het ruimen was en de langlauflatten tegen kwam.
Tja, wat doen we ermee!
lattenGeen idee of ook op dát gebied veel veranderd is aan het materiaal dat gebruikt wordt. Het ziet er nog wel goed uit maar bij het skiën zijn zowel latten als bindingen sterk veranderd.
lattenbindingDe bijbehorende schoenen heb ik nog niet gevonden, moeten er wel zijn maar ja, zo’n 30 jaar oud, zijn die niet verteerd?

En dan nog,  wie “lauft” er nog “lang”? Het had zelfs tóen al een beetje oubollig imago.  In ieder geval leert een belletje naar de kringloop dat men dáár geen interesse heeft. Jammer, ik heb er toch moeite mee ze in de vuilcontainer te stoppen, áls dat al zou gaan want de latten zijn langer dan we zelf zijn.

Zoekt er nou niémand nog een fijne  “lat relatie”?
pertisau2

bemoeienis of niet

vaccinsGáán we weer dacht ik vanmorgen toen ik in het nieuws hoorde dat er in de kamer vragen gesteld gaan worden over het weigeren van “niet ingeënte” kinderen in de  crèche.
Er blijkt een discussie te woeden  of een crèche bekend moet maken dat er ook niét geënte kinderen worden opgevangen.
Tja dacht ik, je kunt overal wel een probleem van maken, als jouw kind wél geënt is kán het toch die ziekte niet krijgen dus waar maak je je druk om? Leven en laten leven.

Maar dát bleek toch  iets te kort door de bocht toen ik wat op het internet  ging spitten. Waar ik even niet aan gedacht had was dat een baby natuurlijk niét via het geboortekanaal in de baarmoeder al  geënt kan worden, dat gebeurt pas later.
Dan wordt er om de paar maanden  zo’n afzichtelijk grote naald gestoken in die schattige mollige armpjes of beentjes. de naald is zó lang dat hij de moeder zelfs in het hart raakt. 

Er blijken steeds meer ouders te zijn die  al die entingen sceptisch bekijken.  Dat begrijp ik óók.
Ik schreef er al eens eerder over, ziektes met een vaak dodelijk verloop als tetanus en polio, waarbij polio bij overleven vaak nare  restverschijnselen  oplevert,  heb ik geen twijfels over.
Ziektes als de bof en de mazelen kan ik me de twijfels wél voorstellen. Deze ziektes verlopen meestal vrij mild en het aantal  gevallen  waar  complicaties problemen geven  weegt  aardig op tegen het aantal gevallen dat juist de vaccinatie  voor complicaties zorgt.

Maar moet er dan een meldplicht komen voor de créche? Natuurlijk worden de kinderen wel een beetje naar leeftijd opgevangen worden  maar meestal wél in het zelfde gebouw.
Een ongeënte baby kán een ouder broertje of zusje hebben dat hoogstwaarschijnlijk dus óók niet geënt is en op die manier kán de baby met  een al ziek broertje of zusje de andere baby’s   infecteren.

Toch een lastiger ethisch  probleem dan ik dacht.  Wat mij betreft wordt er ondertussen wel wat tevéél gevaccineerd, nog net niet voor een snotneus. Naar mijn idee is het mede de oorzaak dat er zoveel mensen allergiën hebben.
Kinderziektes hebben wel degelijk een functie en geven het lichaam de kans zélf antistoffen op te bouwen.

Mijn kinderen hebben ook nog gewoon het hele rijtje kinderziektes gehad.In die tijd werd er alleen tegen polio, difteritis, kinkhoest en  tetanis geënt.
Déze prikken zijn ook hard nodig en zou ik niet , zoals in de “bijbelbelt” voor bescherming aan een God overlaten.

Voor de griep neem ik het risico zelf wel en laat de griepprik al jaren aan me voorbij gaan. Echte griep heb je gewoon niet zo vaak en tegen al die virusjes of koutjes die we griep nóemen helpt die prik dan weer niét! Ach , misschien ben ik wel gewoon een beetje  “grieplijer”, kán toch?

opbiechten

Ja zeker,  ik moet iets opbiechten…… je verwacht het niet van twee schattige oudjes maar….. we hebben in de gevangenis gezeten. zó…. dat is eruit!
gev-p4 Van Henk is daar wel een foto van, van mij niet!
Zie je ‘m zitten? In een donker hok  van, pakweg, 3 x 3 meter, waar een paar eeuwen terug met gemak 15 misdadigers langs de kanten zittend een slaapplaats vonden.
Wachtend tot hun zaak voorkwam deelden de “gevangenen” precies één secreet in een hoekje van het hok.
Néé joh,  denk nou niet dat de mannen om de beurt hun gerief zochten bij een gemene vrouw, het secreet was gewoon een poepdoos die ze met z’n allen moesten delen.   Eindelijk een gevangenis die een beetje recht doet aan mijn “rechtsgevoel” dan móeten ze zich maar gedragen en niet dit soort dingen doen.
gev-p5
Klopt, we hebben éindelijk goed gemaakt dat wij, geboren en getogen in Den Haag waar we een halve eeuw woonden, nog nooit dit gebouw bezocht hadden.

gev-p2
Precies, de gevangen poort tegenover het binnenhof. Ga nou niet al te veel geschiedenis van me verwachten hé, ergens vind ik die oude gebouwen meestal leuker om te bekijken dat de geschiedenis die er aan kleeft.
Als die kleine ramen met dubbele tralies  vertellen misschien wel hun eigen geschiedenis. Maar wat ik dan weer graag bekijk is hoe dat er van binnen af uit ziet al lukt het niet om zicht op de hofvijver vast te leggen.

gev-p1

Aan de voorkant ligt o.a. de raadzaal waar  de veroordelingen werden uitgesproken.
De gevangen poort was éigenlijk een huis van bewaring en géén gevangenis. Men zat er dus niet lang en na een bekentenis werd de straf bekend gemaakt en kort daarna uitgevoerd.

gev-p7
Schandblokken, radbraak”spulletjes” martelwerktuigen, het is er allemaal te zien. Uitproberen hoeft gelukkig niet want echt vrolijk zou je er niet van worden.
Maar het gebouw zélf is eigenlijk al moordend genoeg als je niet zo piep meer bent.
Héél veel ingangen en bijgebouwtjes die om binnenpleintjes liggen met kleine steentjes.

gev-p
En dán natuurlijk overal hoogteverschillen die met op-en afstapje of trapjes overbrugd  worden. Kleine ramen en mega dikke  muren en tja, er is wél elektrisch licht ondertussen maar daar zijn ze héél zuinig mee geweest om  de sfeer van een paar eeuwen terug erin te houden, je begrijpt, veel nekbrekertjes  in het halfdonker.
Dan moet je óók nog je hoofd erbij zien te houden want men wás vroeger nou eenmaal geen 1.80mtr. lang. Zelfs Henk en ik vinden deuropeningen waar we even door de knietjes moeten om het hoofd niet te stoten en wij zijn maar 1.65 mtr.
dsc00773Dat niet alle trapjes een leuning hebben is ook al niet handig, zéker niet in het half donker.
Dit was een gunstige uitschieter, weliswaar géén leuning maar in het daglicht én niet half versleten.
Uit het donkere gedeelte dus weinig foto’s want de flits moest uit.
Ach, je moet gewoon zelf maar eens gaan kijken, dan hoor je meteen wat de gids allemaal te vertellen heeft, dat is sowieso zinniger dan wat ik erover vertel denk ik.
Maar wij vonden het dankzij de gids toch zeer de moeite waard.

gev-p3

 

 

 

tttsss…..

Het is een klein geluiddicht kamertje……,

…..met een koptelefoon op luistert hij gespannen……

…..héél ingespannen……..

…..dan mag de koptelefoon af……..

wát hij te horen heeft gekregen wéét ik niet…..

…….maar ’t wás heftig…….

…….hij kreeg er “rode oortjes” van……..

oortjes1
En wat dit voor vage onduidelijke “spullen” zijn……

….. willen we al helemaal niet wéten!

oortjes

 

Vorige Oudere items