sorry, mijn schuld

Het leek er heel even op dat we ook dit een eindeloze zomer zouden krijgen. Zo’n zomer als vorig jaar toen het vanaf mei vrijwel aan één stuk door heerlijk zomerweer was met heel veel heel warme dagen.

Vorig jaar kon ik nog niet erg geloven in vast mooi weer, de zomer- en winterdekbedden  liet ik gewoon met de drukkers aan elkaar zitten. Véél te veel gedoe  als na een week de boel weer uit de “zomerstalling”  gehaald moet worden. Na enige tijd werd het zó warm dat heel het dekbed aan het voeteneind lag, hooguit vroeg in de morgen werd z’n medewerking verzocht.

Hoe langer de warme periode duurde hoe minder zin het leek te hebben alsnog de dekbedden te splitsen in zomer- en winterdeel. Je bent Hollander of niet, warm  zomerweer is als een 80 jarige met een aneurysma, het kan iéder moment afgelopen zijn.  Eén zwaluw maakt nog geen zomer komt niet uit de lucht vallen! ( het spreekwoord, niet de zwaluw natuurlijk)
En zo bleef het mooie weer aanhouden terwijl de dekbedden compleet op bed bleven liggen.

En dáár zit dus mijn  fout, na alle voorspellingen van wéér zo’n zomer besloot ik  na een week warmte ….precies…. het zomer-en winterdekbed  te scheiden, niet van tafel, wel van  bed. En tóen had je het gegooi in de glazen natuurlijk, het weer sloeg om.
Na enige tijd in bibberend op terugkeer van de zomer te wachten gooide ik de handdoek eh.. het winterdekbed, in de ring, en ja hoor, na drie dagen gaan de weersvoorspellingen weer richting warm tot zeer warm.
Ik beloof het, er wordt niet meer gewisseld!

 

 

Advertenties

ja hoor!!!!!

Het was alweer zolang rustig aan het front! Welk front?  Gewoon, het digitale front. Als niéts  anders  kan digitaal gedoe mijn humeur verpesten, mijn haar overeind laten staan en me een punthoofd bezorgen.
Dat kwam door het logje van Marion dat ik aan het vorige logje had gelinkt met daarin deze foto.

 

 

Precies, met dwars eroverheen het logo van photobucket , een foto host die jarenlang gratis je foto’s /plaatjes “ergens” opsloeg waar je er altijd bij kon. Nou maakte ik van hun diensten allang geen gebruik meer en staan mijn logfoto’s en plaatjes gewoon in de ruimte die wordpress daarvoor heeft. Voor sommige niet genoeg  ruimte maar voor mij meer dan genoeg.
Natuurlijk had photobucket mij  op de hoogte gesteld dat zij nu alleen nog tegen betaling deze service leveren. Ik haalde dus nog snel eraf wat ik makkelijk terug kon vinden en nodig dacht te hebben.

Na het web-log debacle, waarbij ik uiteindelijk gelukkig wel m’n site terug kreeg  ontbraken er nogal wat plaatjes/foto’s. Hoop gedoe geweest om die weer op te zoeken en alsnog bij wordpress  in de media te zetten. Naar mijn idee had ik eigenlijk alles wel vervangen…… oeps…. niet dus!
Ik kwam meer foto’s tegen in oude logjes met het bucket logo er doorheen…..##***@*##  en dáár komt dat punthoofd vandaan.

Het gaat om oude logjes, bijv. deze uit een logje over de breuk in mijn voet een paar maanden voor ik de vierdaagse zou lopen
Hoewel ik alle logfoto’s ook opgeslagen had op een externe schijf,  (maar ellende komt nooit alleen)  liet die me enige tijd geleden ook in de steek, niets meer op terug te vinden.
Zucht…… maar weer op zoek naar logjes waar nog foutjes in zitten, voorlopig dan maar de foto mét log opslaan in de wordpress media, want je kunt er natuurlijk op wachten dat over enige tijd heel de foto’s verdwenen zijn.
Áls ik ooit stop met bloggen is het om dit soort  steeds terug kerende ellende van veranderingen en nieuwe voorwaarden, weet je d’r van!

onderbewustzijn

Het trapgebeuren houd me blijkbaar toch meer bezig dan ik dacht, ik droomde er vannacht van. Henk kwam in die droom niet voor maar wel mijn overleden vriendin Marion.
Hoewel zij haar laatste jaren in een bejaardenhuis woonde gingen we  wekelijks samen op stap en ik moest het wel héél bont maken wilde zij iets te gek vinden.
Maar zo gek als in mijn droom vannacht is toch niet voor gekomen.

In mijn droom moesten we  ergens de zolder op maar de enige manier om daar te komen was met een gewone keukentrap die tegen het muurtje stond. Ze wou het wel proberen, trap stevig neergezet en met de belofte dat ik achter zou zou lopen liep Marion zo goed en zo kwaad dat ging tegen het trapje op, zoals beloofd liep ik er achteraan.
Pas toen ze op het bovenplateautje van de trap stond bleek dat ze alleen met haar ellebogen in het luik (dat verdacht veel op ons luik van de vliezozoldertrap leek) kon opdrukken maar daar helaas de kracht niet voor had,  niet heel vreemd natuurlijk voor iemand die richting de 90 ging.

Zelfs  mijn aanbod om zich op mijn hoofd af te zetten mocht niet baten, het bleef  net te hoog …. en daar hing ze een beetje tussen hemel en aarde. Ik kon haar natuurlijk niet neer laten storten. Langzaam en voorzichtig liet ik mezelf van het trapje afzakken met Marion  vol vertrouwen op mijn schouders staand tot zij zichzelf weer vast kon pakken aan het trapje. Waarna we nog verdwaalden om naar huis te komen…….

Nadat ik wakker werd nog even naar het luik van de vliezotrap gekeken, het was gewoon dicht en er hing niemand aan;-)
Het is toch rustig in logland dus wie nog leeswerk zoekt en van Marion nooit iets  heeft mee gekregen hier  en hier nog een van de talrijke logjes waar ze in voorkwam. Gewoon omdat ze een kanjer was die ondanks haar beperkingen nog zoveel van het leven wist te maken en een voorbeeld voor me werd.

liften

Een beetje meeliften  op de dwaasheden van de dag in de familie is me wel toevertrouwd, dat was wel duidelijk bij het vorige logje.
Het zijn, met het bloggen samen, de dingen die de emotionele eenzaamheid buiten de deur houden.. .

De warme week deed weinig goeds voor Henk. Op zich voor mij rustige dagen omdat hij dan veel slaapt. Er waren een aantal dagen dat hij niet meer dan 2 á 3 uur achter elkaar op was, de rest sliep hij.
Hij slaapt dan veel op de bank, met een muziekje,  heel ontspannen en ik heb daar geen probleem mee. Dat zie ik liever dan hem  in een stoel hangend zien  slapen.
Hoewel het wel iéts herstelde  duidt dit natuurlijk toch op achteruitgang, hij loopt weer minder goed, heeft als hij praat onsamenhangende  verhalen en verliest  weer verder  de realiteit uit het oog.

Beroerder zijn voor mij de  dagen als na  het vorige gezellige weekend. Hij heeft zich dan binnen zijn mogelijkheden zó uitgesloofd  dat het hem uitput.
Dan wordt hij onrustig, slaapt onrustig  en is narrig omdat hij nog minder dan anders voor elkaar krijgt want  hij   begrijpt niets en doet de vreemdste dingen.

Dié dagen zijn een aanslag op m’n geduld.
Het meeste kan ik domweg niets aan veranderen, hoogstens maar wéér dingen aanpassen die dan niet meer kunnen zoals ik het gewend was, zoals er al zoveel is dat ik niet meer kan doen zoals ik gewend was.

Soms is er iets op te lossen, de laatste weken is het trap lopen, vooral in de avond, bijna niet meer verantwoord.
Hij houdt zich met twee handen vast aan de leuning en sleept zich naar boven.
Onze trap is te smal om naast hem te lopen, ik loop dus achter hem, ook met beide handen aan de leuning en een gebogen rechter elleboog. Daardoor kan ik hem een klein beetje steun geven, maar bij een echte valpartij zou ik waarschijnlijk omgekegeld worden en vallen we allebei. Goede raad is duur, letterlijk want dé oplossing is natuurlijk een traplift.
De nieuwste modellen zijn voor onze trap heel geschikt. Het stoeltje komt niet tegen de muur links boven aan de trap tot stilstand, de afstap ruimte ligt dan te dicht bij de trap om veilig te zijn voor Henk (die soms zelfs niet  weet hoe hij moet gaan zitten)  Nee  het stoeltje stopt bij de bovenste trede en draait dan automatisch met de rug naar het trapgat, de “lifter” kan dan veilig afstappen.

Zucht…. ja ik zóu kunnen proberen of de WMO genegen is die traplift voor ons te betalen maar…….
a. daar komt  papierwerk bij kijken  en moet goedgekeurd worden.
b. dat  zal zeker niet binnen 6 weken geregeld zijn.
c. je  betaalt een inkomensafhankelijke bijdrage,
d. je kunt niet kiezen wélke lift men gaat plaatsen.
e. en ik hád al een aanvaring met de WMO waaruit blijkt dat de gem. Rijswijk het potje geld liever niet aanbreekt waar het voor bedoeld is.

Kortom, we hebben de traplift besteld en nog vóór het eind van de maand kan Henk naar boven liften, gelukkig hebben we wat spaargeld en dat lijkt me zo goed besteed.

knettergek rules

Of Sebastian het naar zijn zin heeft?  O zeker weten, hij geniet van de Hollandse kleinschaligheid, dat je per dag “even  aan kunt wippen” op meerdere adressen, even naar opa en oma op de fiets waar de Magnums (waar hij zo gek op is)  natuurlijk altijd op voorraad zijn.

Of hij zich thuis voelt in de familie waar hier en daar toch wat mensen het predicaat ” knettergek” opeisen……? Men zegt dat afwijkingen soms een generatie overslaan, dat moet dan nog komen denk ik want Sebastian past prima in het knettergekke plaatje, net als onze dochter Inge bleek toen  Sebastian daar een paar dagen logeerde.

Je hoeft me niet op mijn woord te geloven hoor, ik heb bewijzen. Muziekliefhebber als Sebastian is mist hij natuurlijk wel een piano, die heeft niemand, en zijn trompet ligt thuis omdat hij door ” een beugelbekkie” niet goed kan spelen.
Maar natuurlijk had hij al snel op de computer een mogelijkheid gevonden om toch muziek te maken. Tante Inge wilde wel graag weten hoe hij dat deed en toen sloeg de vlam in de pan. Tante Inge bleek over onvermoede rap talenten te beschikken, dat resulteerde in een try-out die insloeg als een bom…..

Duidelijk, hier zit muziek in en dat zagen tante en neef direct. Wat goed is komt snel, er werd hard gewerkt om een nummer met hitpotentie neer te zetten, neef  Sebastian tekent voor de muziek, tante Inge is verantwoordelijk voor de  diep doorwrochte tekst.

De choreografie deden ze samen maar zodra ze gaan toeren  moet daar toch nog even iemand “uit het vak”naar kijken. Over mijn wel héél bescheiden inbreng hebben we het maar niet.
Volgens mij hebben ze een regelrechte hit in handen en zijn ze morgen wereldberoemd, en zo niet…………
hadden zij én  wij (door de filmpjes)  een onwijs leuk middag.

nog zo’n dag

Goed hé, zondag was alwéér een dag met een sterretje, zo’n  dag dat ik op handen gedragen werd……


Zie je al die glunderende  koppies van onze vier kleinkinderen, juist, je weet het weer. Voor 7juli  had Ruud, in samenwerking met Inge, georganiseerd dat ik met al m’n kleinkinderen naar een escape room  ging….. omdat ik altijd zit te zeuren dat het me zo leuk lijkt  als ik er verhalen over te horen krijg want iedereen is al  minstens 1x naar zo iets geweest!  En dus…..

Best lastig om nu niet te veel te vertellen over wat er tijdens onze gevangenschap allemaal gebeurde, het is natuurlijk niet leuk als de oplossingen via het internet op te sporen zijn.
Maar  geloof me, het was niét mijn verdienste dat we er nog net tijd uit waren! Het was er vaak nogal donker terwijl er soms óók kleine lettertjes gelezen moesten worden. Bovendien hadden de kleinkinderen, op Sebastian na, al eerdere ervaringen op dit gebied.
Terwijl ik nog probeerde op de been te blijven in het half donker  en  te zien waar we waren, stoof de rest al op van alles af om te zien of ze er iets mee konden. Sleutels zoeken, kleurcodes ontdekken enz,enz…..wat uiteindelijk met vereende krachten ook allemaal  lukte.

Inge en Ruud trokken in die tijd  met Henk Delft in, terugrijden naar huis was niet de moeite voor een uur.
Zij vonden evengoed een sleutel zonder er naar te zoeken, zij wel……

en stonden ons weer op te wachten onderaan de trap waar ze ons achter lieten ……….

Gelukkig ging het hele spul nog even mee naar huis om na te praten over “hoe leuk het wel niet was”….. en het was nog lang onrustig……

 

hoffelijk

We waren ” hof”felijk vandaag. Net als vorig jaar was er ook dit jaar van alles te beleven  aan muziek en poëzie in de Haagse  ” hofjes”  en wij  waren in het hofje van nieuwkoop, het grootste hofje in Nederland met maar liefst 62 huisjes.


Zo druk als op de foto is het er normaal nóóit natuurlijk maar nu lopen groepjes  muzikanten  met hun spullen  rond en natuurlijk publiek dat die dit keer ook zomaar binnen mag komen lopen. Iedereen wordt verzocht over het grote middenpad te lopen, de smallere paden langs de huisjes moeten vrij blijven om de bewoners een beetje met rust te laten.
Maar natuurlijk heeft  jullie Rietepietz  zich er in weten te smoezen  bij één van de bewoonsters  en zit pontificaal in een heerlijk rotanstoeltje terwijl de rest van het publiek op van die “blikken” klapstoeltjes moet zitten.

Riante plaats, recht tegenover een harmonieorkestje én ons natje en droogje

Aan het eind van het bovenstaande filmpje is de regentenkamer te zien, normaal niet toegankelijk maar vandaag “zit er muziek in”, vier muzikanten maken  een soort Ierse volksmuziek , ik krijg ter plekke aandrang om de handen in de zij te zetten en te gaan springen.,het klinkt lekker. En Henk blijkt niet de enige in een rolstoel  kijk maar……


De zangeres bespeelde ook een soort trommeltje waarvoor ze de muziek die op de grond lag serieus bestudeerde, ben zó benieuwd wat daar dan op staat, boem boem tik, bis… tik  tik boem boem… bis…en de man helemaal rechts bespeelde een soort doedelzak … maar dan anders,  al zou ik het verschil dan weer niet helemaal kunnen duiden. Hij droeg gelukkig geen kilt, als ik de verhalen mag geloven zou dát nog een  muziek instrument in beeld gebracht hebben zoals hij zittend zijn bezig was.

Het is me trouwens een raadsel hoe men die rolstoel boven heeft gekregen want er was géén lift. De trap naar de eerste etage ging  in drie korte stukjes met mooie brede treden naar boven, dus wij lieten de rolstoel beneden.
Met zoveel hulp moest het wel lukken.

Gelukkig  was het niet heel druk op de trap en vond niemand het erg dat het “niet zo snel ging”, op de laatste trede  wist hij het even niet meer en blokkeerde , niet alleen zelf maar ook de trap. Het  wordt steeds meer afwegen wat hij nog wel en niet aan kan, met twee  stevige dutten vooraf  heeft hij  het eerste uur  best wel babbels en de lachers op zijn hand. Dat hij bij thuiskomst helemaal op is nemen we dan maar voor lief, als hij wakker is (en dat is steeds minder ) proberen we hem tóch  te laten “leven”, nou weer even helemaal gelukt dankzij allemaal lieverds die me er mee helpen en niets te gek vinden.

Vorige Oudere items