met vallen en opstaan

Ja hoor het gaat al heel aardig  maar….. ik ken m’n grenzen en hou daar rekening mee.
Dus als ik  mee zou mogen naar  Duindicht voor de paardenrennen zeg ik “nee dankjewel”.
De “kenner” weet het wel, paardenraces gaan met heel veel emoties gepaard, vooral als  “het beste paard van stal” mee draaft.
Moet maar even wachten tot de volgende keer, als ik ze weer voluit aan kan moedigen zonder nadelige gevolgen.
Gelukkig is er film van dus kunnen we de race wél volgen…….

 

 

gouden meisje.

Stil Inge, moeders doet het stukje voor stukje, en alleen als het kán, echt waar. (maar je bént een schat)

Henk is écht een (relatief) makkelijke  dementiepatiënt… zolang ik zelf fit  ben dan hé!  Op het moment dat ik zélf kwakkel is het een ander verhaal!
Een dementiepatiënt reageert  sterk ( negatief)  als niet alles is zoals hij/zij gewend is, zómaar iemand in schakelen voor hulp richt meestal  alleen maar schade aan die vaak onomkeerbaar is.Helemaal wáár  dat je als mantelzorger goed voor jezelf moet zorgen,  toch heb je vaak weinig keus!
Ik zou het mezelf niet vergeven als hij naar een “opvang”tehuis moet omdat ik even “rustig ziek wil kunnen zijn”.

Maar uiteindelijk is de “de batterij leeg”zoals Inge zo treffend stelde, ik ga helemaal uit.
Henk maakt zich zorgen over zijn maatje, de dokter bellen lukt hem niet, menuutjes kan hij niet mee omgaan, net als met de namenlijst uit de de telefoon. Maar er is nog de ouderwetse manier,  het kaartje met een paar belangrijke tel.nummers, het lukt hem om het nummer van Inge in te toetsten en haar zijn zorgen te melden! Ik heb dus twéé kanjers want Inge is een uur later hier.

Samen gaan ze met mijn pies naar de dokter, regelen ook ff dat de dokter op bezoek komt.
Als de dokter komt heeft die een opzienbarende mededeling, “Uw moeder is flink ziek”, en Inge aankijkend zegt hij dat ik rust nodig heb, Inge knikt de dokter toe, zegt dat zij daarvoor gaat  zorgen, ze is vrij en gooit  alle schema’s om.
Er komt een kuurtje, dat aanvankelijk meer kwaad dan goed doet omdat ik er straal misselijk van wordt, een lege maag is een slechte ondergrond voor dit soort bagger.

Inge neemt de zorg voor Henk naadloos over en zorgt dat bij mij de waakvlam héél veel uren per dag helemaal uit mag. Zelf heb ik niet veel zorg nodig, ik slaap, heb geen eetlust en wil alleen maar liggen en drinken.  Op de momenten dat ik even wakker ben geniet van hun gekeuvel waarbij ik zelf geen energie  hoef te gebruiken. Het doet m’n stem goed, ik heb de energie niet om er de kracht achter te zetten die ik er (meestal onbewust)  in gooi om met Henk te praten maar dat hoeft nu dus ook even niet.

Zijn nieuwe oorbellen zijn  écht beter maar vaak worden mijn zinnen in zijn  hersenpan  omgezet in het Swahili, dat vergt veel herhalen, extra uitleg en/of, dan maar zichtbaar maken wat je bedoelt. M’n stem liep ook blijvende schade op vorig jaar toen, “helemaal niet praten” niet aan de orde was omdat  schrijven eigenlijk ook  geen optie was. Waar de meeste mensen aan een paar steekwoorden genoeg hadden begreep hij daar helemaal niets van.

Maar oke, uit dit logje blijkt al dat m’n ogen grotendeels “niet meer hangen”, Inge is weer aan het werk (het lukte niet zich nog even te laten vervangen)  maar ik eet weer kleine beetjes, heb geen koorts meer, zo slap als een vaatdoek… maar  helemaal blij  met m’n gouden meisje.
Schuldgevoelens, nee hoor, die boorde Inge even achteloos  de grond in  toen ze om de bank waar ik op lag heen stond te dweilen; “zó, nu zijn de rollen eindelijk eens omgekeerd,  weet je nog hoe vaak je vroeger om mijn bed heen hebt staan dweilen”.
Ze heeft het vast met net zoveel liefde gedaan als ik destijds, ach, dat moet je elkaar óók gunnen!

lege batterij

Lieve allemaal, Ik wil jullie even laten weten dat mijn moeder nu even aan het opladen is omdat haar batterij helemaal leeg is. Zij is herstellende van een fikse blaasontsteking. Dus helaas afgelopen dagen geen log-fut hopenlijk is ze snel weer op de been. Dit berichtje is meteen voor mij een test om te kijken of ik hier iets voor de trouwe lezers op kan zetten . Wie weet staat er straks dus niks op ….nou dan is het dus duidelijk mislukt. Ik weet zeker dat jullie mee duimen dat ze snel weer beter is.
Groetjes van Inge oftewel sweetlake

uit ’t vuistje

Denk nou niet dat we altijd dure terraszitters zijn hé. Soms halen we na gewerkt te hebben gewoon een broodje en eten dat op een bankje op de boulevard op.
Viswinkels genoeg daar bij de haven, blikje bitter lemon erbij en we kunnen er weer tegenaan tot de avondmaaltijd.
Eigenlijk ben ik niet zo’n viseter maar zo op z’n tijd gaat een broodje gerookte zalm er best in.
Voor het broodje van Henk heeft een paling het leven gelaten, klopt, zijn dan weer niét de goedkoopste broodjes  maar oke, we hadden gewerkt dus dan kan dat er wel af.

Gelukkig zijn we geen grote eters want en hebben we ieder aan één broodje genoeg.
Ja hoor, de rommel doen we netjes in de papierbak, die staan er genoeg, zowel op het strand als op de boulevard.
Om de spijsvertering te bevorderen kunnen we ook nog gebruik maken van een soort “stormbaan” op het strand. Je begrijpt, ik ben niet te houden en maak even een rondje over alle attributen….. jammer dat toen nét de batterij van de camera leeg was, dus geen atletisch hilarisch filmpje, zó jammer!
Maar gebruik je voorstellingsvermogen en je ziét hoe ik mezelf aan dat touw  over die klimplank trek …. éitje natuurlijk! Ach, eigenlijk missen jullie dus niets!

gemengd

Komt wel eens voor dat ik éigenlijk geen tijd heb om een logje te schrijven.  Dan  kwakken ze van de drukkerij even snel een haast klusje binnen, een paar  duizend stroken  papier waar zes kaarten op gedrukt zijn die dan zigzag gevouwen moeten worden….”gisteren klaar als het ff kan”! Doen we hoor,  lekker muziek je erbij aan en karren maar.

Wat zeg je? Oh wat voor muziekje  we dan draaien. Nou in ieder geval geen LP, dan moeten we te vaak opstaan maar we hebben ook zat CD’s. Van pop tot klassiek en nog veel  ertussenin. Ja hoor dat kan best dat je zowel van pop als van klassiek houdt. Zo  kan het gebeuren dat na  Racoon  de CD van  Micheal Bolton aan de beurt komt.
Allebei pop zeg je?  Zou kunnen maar in dit geval niet waar.

Michael Bolton maakte ook “my secret passion”,  een CD met allemaal bekende aria’s uit de klassieke wereld. Hij kreeg die geheime passie nadat hij ooit meewerkte aan een liefdadigheidsconcert waar hij “met friends”  én Pavarotti zong.  Dat de “friends” er meer een dronkemansriedeltje van maken….ach,wie kan het schelen als het geld voor een goed doel opbrengt, maar Michael Bolton ( met de wapperende lange haren)  gooit er toch een aardige uitsmijter uit.
Nou ja luister zelf maar even hoe hoe “de popzanger”zich handhaaft  naast Pavarotti. In ieder geval is zijn “secret passion” één van mijn favoriete CDtjes.

goud oud (je)

Marion De wat nieuwere lezers kennen haar al niet eens,  Marion  stierf een jaar geleden op eerste paasdag.
Marion die ik al loggende leerde kennen waarna ze 9 jaar lang een lieve vriendin van me was.
Ze was een actieve tachtig plusser  met  altijd strálende ogen en  kon dat zelfs niet verbergen als de warme chocolademelk haar brillenglazen liet beslaan !
Ze  was vaak m’n inspiratie  voor een logje en je begrijpt, ik mis haar alleen al dáárom, nee hoor verder mis ik haar écht niet.
Nou ja, ik haal gewoon even een logje  uit 2011  over haar van stal, gewoon omdat ze zo’n leuk mens was.


15 april 2011

Op dit moment “straalt” Marion  als nooit tevoren en is   actief zoals ze nog nóóit geweest is ….. zeg maar “radioactief”.

Vanmorgen mocht ik haar ophalen nadat ze  ruim twee dagen in “eenzame opsluiting” op  een kamertje van nog geen 9 vierkante meter heeft gezeten met “een slok op”!  Nee joh, natúúrlijk zat ze niet in de gevangenis ….. Marion is een schatje en zou zich nooit zo misdragen dat ze daar terecht komt !

Nee, deze winter bleek  dat haar schildklier véél te snel werkt, daardoor viel ze heel snel, heel véél af!
Omdat ze ook stevig botontkalking heeft viel ze van de éne ellende in de andere ! De schildklier kan met een radio actief medicijn behandeld worden, tegenwoordig in capsule verpakt,  maar vroeger vloeibaar en “gewoon gedronken”  waardoor  de behandeling  nog vaak “de slok” wordt genoemd !

Omdat de mensen in het ziekenhuis op die afdeling natuurlijk dágelijks te maken hebben met “stralende patiënten” komt  ná de slok niemand de kamer meer in. Eten wordt in een sluisje gezet en moet de patiënt zélf binnenhalen.
De patiënt moet zich maar zien te redden en vooral zien te amuseren .
Voor Marion allemaal reuze onhandig, zij loopt moeizaam en alleen met een rollator en ondanks alle beloften vooraf was de kamer een náuwelijks te nemen vesting !

Na het verwijderen van de tafel kon nog stééds de deur van de badkamer niet ver genoeg open dus moest  ook het bed verschoven worden! De deuropening van de badkamer was zo smal zodat vaardig laveren  een pré was, maar dat kán ze gelukkig wel !

Ondertussen heb ik haar weer thuis afgeleverd waar ze nog een week iedereen op een eerbiedige afstand van zo’n meter of twee moet houden wegens de nog aanwezige lichte straling in haar lichaam.
Voor heel éven mag je haar  dichter benaderen, gelukkig maar … anders had ik een 6 meter lange limousine moeten huren om haar thuis te brengen wat bij nader inzien óók z’n charme zou hebben .
We kregen  uit veiligheidsoverwegingen natuurlijk wél een politie escorte mee, de straling was nou óók weer niet zo erg dat Marion zélf voor zwaailicht door kon gaan !

escorte
Whahahaha, geintje hoor, er werd hier gewoon een een grote, langzaam rijdende, donkere auto begeleid waarvoor ik ruim baan moest maken en die ik niet mocht passeren zolang ik er achter reed, áls de inzittende al Jan heette zal hij zeker géén pet gedragen hebben .

escorte2
Nee hoor, ik heb Marion gewoon gezellig in de Splash thuisgebracht  en daar zal ze zich een stuk  minder vervelen dan in het ziekenhuis …… daar heeft ze immers  mijn logjes weer om te lezen?

de ziel

Minder mooi weer dan vrijdag maar toch mooi genoeg om langs de vliet te wandelen vandaag.
Het vergroot onze krimpende actieradius weer een beetje als er op een bankje gezeten kan worden.
Langs de Vliet op een bankje zitten geeft op een zonnige dag veel vertier op het water zowel als langs het pad.
Het wemelt er altijd van de roeiers die vanaf het pad opgejut worden  door iemand die op z’n gemak mee fietst langs het water.
Als we weer opstaan van het bankje valt me het kleine plaatje op dat op de rugleuning zit geschroefd.
Ik heb er net nog met m’n rug tegenaan gezeten en nieuwsgierig Aagje  wil  weten wat er op staat……….

Ach……., ik heb de man niet gekend maar de tekst komt binnen en ik betrek die onmiddellijk op onszelf!

Ja natuurlijk zorg ik goed voor “Henk z’n dondertje”,  je zág toch nog in het vorige logje hoe ik hem laat  smullen met z’n snoet in de zon op een beschut plekje! En waren niet alle bloedwaarden helemaal “als van een jonge vent” bij de laatste controle?

Ook het buiten zijn is goed voor “z’n dondertje” , hij doet het daar ook meestal beter dan binnen waar hij soms  met afhangende schouders  in een kromme houding  lijkt te staan wachten op …. ja, waarop eigenlijk….

De  ogen zijn de spiegel van de ziel maar op die momenten lijkt ” zijn zieltje” zijn ogen niet meer te  kunnen bereiken.  Het moet er dan duister zijn, en eenzaam, want mijn woorden kunnen hem daar dan ook niet goed meer bereiken.
Tja, daar kan je  nu wel “mooi poëtisch” over schrijven maar dat  maakt  ook krassen op de ziel, hoe goed je ook voor “je dondertje” zorgt.

Maar vandaag is hij met  hart én ziel aanwezig tijdens het wandelen.
De goede momenten zijn toch nog altijd in de meerderheid al is wel duidelijk dat het achteruit gaat.
Vandaag wil ik gewoon niet denken aan die momenten waarop “z’n ziel” er even niet door kan komen, al blijft er dan nog genoeg zorgelijks over, dat dan weer wel!

Vorige Oudere items Volgende Nieuwere items