what’s in a name

Van de week was ik weer even in Delft toch wel één van de steden waar je niet om Willen de Zwijger heen komt. Deze statige versie staat in ’t plantsoentje dicht bij het museum de prinsenhof waar de goede man (dat zal ik toch nog wel mogen zeggen) op de trap het leven liet door een kogel. Het verhaal wil dat het kogelgat op de plaats delict, de trap in het museum, nog te zien is.
Naar verluid was deze Willem van Oranje (zoals zijn echte naam was) een man die wist wanneer hij z’n mond moest houden en werd daardoor véél bekender met zijn bijnaam “Willem de Zwijger”. Wat dan toch weer niet iederéén blijkt te weten.
Toevallig ken ik wat mensen die de Zwijger heten en weet dat die met enige regelmaat serieus de vraag kregen of krijgen; “familie van? Moet je eens uitzoeken” !

Natuurlijk ook een naam die commentaar oproept als ; ” je doet je naam geen eer aan” wanneer je toevallig een babbelgraag jong meisje bent. En o ja, voornamen hebben geen zin, met deze achternaam wordt je al heel makkelijk Willem genoemd, ja zelfs meisjes.
Op de vraag of ik familie ben van Willem de Zwijger kan ik volmondig ja zeggen en voegde er vroeger schijnheilig aan toe ” die uit Delft bedoel je toch?”

Natuurlijk zou ik nóóit een onwaarheid vertellen. In mijn herinnering zie ik dan de zoon van een neef van mijn vader waar we vroeger vaak op visite gingen. Dié familie woonde in Delft en deze neef was zo slim geweest zijn zoon wél Willem te noemen. Behalve last (die je toch hebt) van die naam had hij er ook wel eens plezier mee.

De geboortedatum van déze Willem lag een kleine 4 eeuwen later dan van die andere Willem . Hij had de leeftijd voor een brommertje en ik vergeet nooit het verhaal van zijn aanhouding wegens te hard rijden. Hij was zich uiteraard zeer bewust van zijn bijzonder naam en gaf met zijn meest sullige gezicht zijn naam op aan de agent toen daarom gevraagd werd, en voegde eraan toe in Delft te wonen.
Hij trof een gemoedelijke agent die de grap kon waarderen en daarna zei; ” nou kom op joh, geef me nu je echte naam” maar ja, als je écht zo heet kun je niet ineens met Jansen aankomen natuurlijk en dus zei hij luid en duidelijk, ik heet Willen de Zwijger.
In de jaren 50 liep je nog niet standaard met een ID op zak,
Echt, een brombewijs was ook nog láng niet nodig. De jongen werd dus keurig door de agent naar het genoemde adres vergezeld om e.e.a. te laten bevestigen door een ouder.
Altijd jammer gevonden dat mijn vader niet één van zijn zoons Willem heeft genoemd, dat schept toch mogelijkheden? Je zal maar naar eer en geweten kunnen zeggen dat je de zus bent van Willem de Zwijger, nu ben ik slechts een heel verre achternicht….

zó bij de tijd!

Nee hoor, geen centje pijn met alle klokken weer 60 minuten terug te zetten. Het is hélemaal goed gegaan met de TV, de telefoon, de laptop enz….. Eh… ik beken, dat word allemaal automatisch gedaan en is niet helemaal mijn verdienste.
Maar de combi magnetron heb ik toch maar probleemloos zelf gedaan, geen centje pijn!

De wekkerradio naast m’n bed, precies deze, die nooit als wekker of radio gebruikt wordt,
Hij stond nog op de zomertijd van 2019 omdat ik eerder geen zin had me erin te verdiepen. Maar het is toch lastig als ik in de nacht op de klok kijk en dan terug moet gaan rekenen en dus eh….. hoe ging dat ook alweer.
Hoe moeilijk kan het zijn, gewoon nét zolang op alle knoppen drukken tot de nieuwe tijd erop staat.
Om 9 minuten over 12 in de nacht wordt ik wakker van een irritante piep….
Grrrr… ik blijk ongemerkt de wekker ingesteld te hebben. Stevig nachtblind druk ik op alle knoppen tot de herrie op houdt…… om 10 minuten later te ontdekken dat ik óók op de snooze knop gedrukt blijk te hebben.
De volgende morgen met daglicht én een bril op maak ik eerst een studie van de knopjes. Zie helemaal nergens iets over een alarm. Heel duidelijk is het allemaal niet, de lettertjes zijn heel klein, en knoppen hebben meerdere functies al is niet duidelijk wélke! Ik pruts maar wat.

De volgende nacht om 9 minuten over 12…. hoor ik muziek, hoe is dát nou mogelijk, buren? de TV? Ships, de wekkerradio wekt, dit keer heb ik de radio erbij geactiveerd. Pas dán zie ik dat er voor de tijdsaanduiding ook een rood lichte te zien is dat ongetwijfeld betekent dat de wekker is geactiveerd. Ik sleep me uit bed, licht aan, bril op en stoei met de knopjes.
Het lichtje blijkt van plaats te wisselen, onder boven , rechts links… het kan állemaal.
Met de belofte aan mezelf dat ik het de andere dag écht goed ga uitzoeken trek ik de stekker eruit en ga slapen. Pas de andere dag als ik de foto’s voor het logje gemaakt heb zie ik onder de volume knop AL1 en AL2 staan.
Met een beetje goed wil haal ik daar 2 alarm optie uit. En dan is het een fluitje van een cent op te zien wat er gebeurt bij het bedienen van de knoppen tot ik álle rode lampjes uit heb.
Ff jammer dat ik vergeet dat het een 24 uurs klok is, als je die in de middag op 3.15uur zet zie je in de nacht dus 15.15uur en moet je nóg om gaan rekenen, maar dan anders. Maar vannacht moet het allemaal oke zijn, écht!

zie je me zitten?

Moe maar tevreden, na een lekker warm bad in Henk’s heerlijk warme fleece badjas op de bank.
Een pluizig dekentje over m’n blote voetjes en flink wat kussentjes in mijn rug….. héérlijk!
Wel even jammer dat ik niet de énige ben die dat warme dekentje wel ziet zitten.
Beau knaait net zo lang met zijn nagels in het dekentje tot hij het beste plekje heeft en pikt steeds meer van mijn ruimte in tot mijn ene voet van de bank valt. Dat wordt toch écht te gek, ik schuif mijn voeten weer allebei onder het dekentje en dat vindt Beau niet leuk, lekker puh! Nee niks niet zielig, ik lag er het eerst en ik was moe weetje wel!

Waar ik moe van was wil je weten? Eh…… raar maar waar, ik was moe van andere mensen zien werken. Een paar jaar geleden werden in de voortuin álles buxus haagjes opgegeten door de buxusmot. Op zich niet zo erg, géén buxus haagjes betekent dat ik niet meer op de knietjes over de grindpaadjes hoef te kruipen om ze in model te houden.

Maar ik had andere zaken aan m’n hoofd dan de voortuin veranderen en dus was die na een paar jaar flink verwilderd.
Bovendien moet er ruimte komen voor bezoek met dure fietsen die je niet aan de straat wilt laten staan, al wil ik niet alles dicht betegeld hebben. Kortom, daar moest de tuinman aan te pas komen die de boel eens helemaal op de schop kon nemen…ppfffttt.
Ze zijn twee dagen bezig geweest en ik ben moe alsof ik het allemaal zélf gedaan heb.
Mensen die voor me werken vind ik moeilijk, ik doe helemaal niets in huis en loop me gastvrouw te voelen, het was vandaag óók nog regenachtig en dat vind ik vervelend voor die knullen die er zelf niet van leken te merken.
Willen ze een lekker warm bakkie…? Of misschien moet ik even voor soep zorgen…. zal ik wat lekkers bij de koffie halen? Eigenlijk zou ik het liefst met een paraplu boven ze gaan staan, tja, die knullen hebben óók een moeder hoor, of een vrouw die óók niemand snotverkouden thuis willen krijgen! Nou ja, het ik klaar, alles moet nog even groeien en het zand inlopen.
Dan hoef ik nu alleen maar zorgen dat Beau me niet van de bank af duwt.

je moet wát!

Tja, Halloween is geen feest dat we hier van oorsprong vieren maar….
…. als ik een leaflet in de brievenbus krijg dat de gezamenlijke straatjes uit het dorp hopen dat iedereen mee doet…
…. en ik bén thuis……
……en het gáát natuurlijk om kindertjes…..
……..dan gá ik er natuurlijk voor, hang het foldertje voor het raam, sla wat verpakt snoepgoed in en bereid me voor want eh…. was Halloween niet een griezelfeestje?

Zand is zand

Ja toch? Vandaag moest ik richting Kijkduin een boodschap doen. Prachtig herfstweer dus dan knoop ik daar een wandeling aan vast die deels over het stand gaat en deels door de duinen.

Het is niet helemaal helder maar in de verte is nog vaag de zandmotor voor Ter heide te zien. En daar nog achter Hoek van Holland. Maar zó ver loop ik niet hoor, ik ga door de duinen weer terug en kies voor een voetpad dat heel dicht langs het strand loopt. Meestal kies ik voor de grotere paden die er parallel langs lopen en daardoor loop ik nú een verrassing tegen het lijf.

Er stond en oude meneer bij die me vertelde dat er er soms rondleidingen zijn , hij had dat wel eens gedaan en was onder de indruk van hoever het onder duinen doorloopt. Maar vandaag was het hek voor het trapje naar de gesloten grijze deuren dicht.
Ik weet ook niet of ik erin gegaan zou zijn. Ik heb ooit een rondleiding gehad door een groot bunker complex op de grens van Rijswijk, in Overvoorde.
Indrukwekkend maar eigenlijk vind ik één keer wel genoeg. Ik heb niet heel veel met de oorlog, al zóu ik wel meer geweten willen hebben van hoe mijn ouders het ervaren hebben. Die info was, zoals bij veel mensen die het meemaakte, maar mondjesmaat.
Nou ja, al met al had ik wél een heerlijke wandeling met als toegift iets dat ik nog niet wist. Ach, een mens is nooit te oud om iets te leren.

ff snel ja want….

druk, druk, druk,,…………..

digitaal fit?

We moeten tegenwoordig digitaal fit zijn, in mijn geval is het antwoord afhankelijk van wie de vraag stelt of ik digitaal fit ben.
Vraagt en bankmedewerker of vertegenwoordiger van een officiële instelling me om een @mail adres is het slecht gesteld met mijn digitale vaardigheid, ” onderontwikkeld of op sterven na dood”.
Op andere fronten kan ik me aardig redden, zolang er niets tegen zit tenminste al weet ik in mijn achterhoofd dat er digitaal vaak meerdere mogelijkheden zijn om hetzelfde te bereiken.
Zo nodig ben ik wel goed in me behelpen al wordt ik daar dan weer niet vrolijk van.

De versie van mijn PSP programma die ik een paar jaar geleden kocht herkent de nieuwe laptop niet. O ja, na de aankoop gaf dat ook problemen en had ik daarvoor een andere code ontvangen had…. helaas is die mail spoorloos.
Dan heb ik nog een stokoude kopie van een eerdere versie uit de tijd dat iedereen er nog lustig op los kopieerde. Maar ook die vertikt het nu écht, heel jammer want dát is de versie waar ik het liefst mee werk.
Op de computer boven zit die versie nog wel maar ik ben een verwend kreng, tja dahag.. helemaal naar bóven bij ieder idee dat ik heb.

Bovendien is de PC boven zo traag als dikke shit tegen de bergen op. Voorál als je er staat te wachten duurt het lang, door ervaring wijs geworden én om ongelukken te voorkomen, je zal maar nét onder het raam lopen waar een PC doorheen komt doe ik ondertussen wat klusjes boven, strijk een dekbedhoes….meldt me aan… strijk een kussensloop en als ik even vergeet te kijken is inééns de boel geladen. Misschien wel dé manier om met bejaarden om te gaan, let niet teveel op ze en ze verrassen je.

Zoals ik al zei, het hangt ervanaf wie het me
vraagt, als een aardige neef me vraagt wat er in ’s hemelsnaam gebeurd is met WordPress ga ik hem natuurlijk helpen. Hij blogt normaal niet, maakt alleen voor grote vakanties altijd een blog aan voor het thuisfront.
Bijna twee jaar niet weggeweest zodat de nieuwe editor een volslagen verrassing was waar hij niets mee kon.

Ik geef hem de raad om een titel te schrijven en te zoeken naar een wit kruisje in een zwart vierkantje en dáár op te klikken.
Er flitsen wat screenshots over en weer over de telefoon want potdorie, wat bén ik digitaal fit, het moet niet gekker worden.
De raad om maar domweg aan te klikken waar hij iets van wil weten zodra hij alle opties gevonden heeft gaat hij opvolgen.
Het meeste wijst zichzelf als je eenmaal zover bent maar vragen staat vrij geef ik nog mee.
Nog na gniffelend om de door hem ingevoerde titel sleep ik mezelf weer naar boven om de foto’s te verkleinen voor dit logje.



herinneringen

Vorige weer verontschuldigde Thomas Pannenkoek zich voor het feit dat hij misschien wel herinneringen bij me losgemaakt had in een logje.
Daar kon ik hem in gerust stellen, Henk is nog nooit een dag uit m’n gedachten geweest en uiteraard kom ik zélf ook regelmatig situaties tegen die met hem verbonden zijn.
We zijn ons hele volwassen leven samen geweest en de laatste 10 jaar zéér intensief.
Henk zit een soort vergroeid in me en daar heb ik geen probleem mee, integendeel.
Ook in het Archeon kwam ik een herinnering tegen, de koets waar Levi en Amber hier in zitten zat ik óók in met Henk en ik gebruikte een bewerkte foto daarvan op de uitnodigingskaarten voor ons 50 jarig huwelijks feest, daar schreef ik natúúrlijk een logje over in 2011……

koets1

Zodra ik weer even wat meer tijd heb pruts ik wat met foto’s die geschikt zouden kunnen zijn om een uitnodigingskaart te maken voor onze receptie .
Is nog niet écht haast bij maar het kan maar klaar zijn toch?
De fotoreportage van 50 jaar geleden is niet écht geweldig en ik kan weinig leuks vinden maar dochter Inge heeft daar toch een andere mening over en vindt dat ik iets moet doen met déze foto .
We hadden géén luxe bruiloft maar mijn hartenwens, in koetsjes naar het stadhuis, was gelukkig te realiseren .
De zwart/wit foto doet weinig recht aan de prachtig gelakte koets met satijnen bekleding maar in mijn herinnering is het allemaal nog éven glanzend als destijds.

koets2

Het is een goed gebruik om  op de kaart dan óók een recente foto van het bruidspaar te laten zien en láat ik nou over een foto in koets beschikken die vorig jaar gemaakt is in het Archeon .
Tja, na 50 jaar zit je natuurlijk niét meer zo op elkaars lip maar dat is met een beetje knutselen in psp bést wel te verhelpen .

koets3

Geef Rietepietz een uurtje en je zou zwéren dat we dichiesbijdichies zaten in die koets .
Dan nog even een bloemetje eraan hangen en je weet het zéker…… ,
wij zijn die koets niet  uit geweest  de laatste 50 jaar !



“Oer”gezellig

Misschien waren we niet helemáál in de oertijd maar in het Archeon ben je toch wél een flink stuk terug in de tijd.
Niet dat ik héél erg opgelet heb in welke tijden we allemaal rondhingen, ik had het veel te druk met meegenieten met Levi en Amber.
Het park heeft té leuke dingen voor kinderen om kennis te maken met het verleden.
Ach jullie kennen het misschien ook wel.
We konden niet al te lang blijven maar dat is geen probleem omdat we allemaal een museumjaarkaart hebben. Dan stap je makkelijker voor 2 uurtjes binnen…. eh eigenlijk meestal buiten, dan wanneer je gewoon intree moet betalen.
Dat was lang genoeg om naar muziek te luisteren, op spierkracht een boot over het water trekken, de kinderen op te laten leiden tot legionairs, een enorme kei met spierkracht te verplaatsen en vuur te maken met vuursteentjes.

Er loopt een ridder rond waar alle kinderen die dat willen mee op de foto mogen, oude omaatjes óók natuurlijk
Ik weet zéker dat ik voorop het paard mee had gemogen, maar ja, hij hád helemaal geen paard.
Ik had ook wel een ridder kunnen gebruiken om de weg voor me te effenen in alle stikdonkere huisje met ongelijke vloeren van vroeger.
Ik heb even geen tijd om alle foto’s te verkleinen, druk,druk,druk ja!
Maar ik heb wat stukjes film aan elkaar geplakt, ook niet van álles dat we gedaan hebben maar wél een stukje dat door Amber gefilmd is.
Ze doet het niet eens slechter dan ik en zó grappig hoe ze Levi in de gaten houdt en heel moederlijk zegt “Levi toch!”
Ach met dat kleine spul is álles gewoon leuker. toch?

huisvrouwenverstand

In juni van dit jaar schreef ik een beetje kritisch logje over het “coronagebeuren” en wat zaken waar, naar mijn idee, te weinig aandacht voor was. o.a. dit:

Voor mij zijn er nog steeds punten die discutabel zijn en grotendeels neerkomen op de té snelle ontwikkeling van het vaccin waardoor er niet genoeg onderzoek vooraf kon plaatsvinden.

  • Bijvoorbeeld het feit dat er totaal niet gekeken wordt of men antistoffen in het bloed heeft.
    Er zijn nogal wat mensen die een besmetting doormaken zonder, of met weinig, klachten. Uiteindelijk krijgen véél meer mensen de ziekte in lichte mate dan dat er heel ernstige patiënten zijn.
    Alle mensen die niet wéten dat ze corona hadden krijgen dus 2x een vaccin i.p.v 1x, wat niet alleen onnodige verspilling van een schaars goedje is, er is ook een aanname dat men meer bijwerkingen kan hebben van de prik wanneer de ziekte al doorgemaakt is.
    Daar is nog niet voldoende over bekend, inderdaad, in de haast nog niet voldoende onderzoek naar gedaan.

Je begrijpt, toen ik van de week dit stukje in een bijna paginagroot kranten artikel zag staan was mijn aandacht zeker getrokken.
Dit keer zijn het zowel de politiek áls experts die zich hetzelfde afvragen als ik.
Dat er evengoed niets mee gebeurt ligt dan weer aan andere groeperingen, al ik heb de neiging “belanghebbende” te schrijven.
Natuurlijk las ik het hele stuk uit en een paar stukjes deel ik natuurlijk hier, al was het maar om te bewijzen dat er niet zoveel mis is met het doodgewone huisvrouwenverstand.


Vorige Oudere items Volgende Nieuwere items