allemaal natuur

Ja het voelt weer als vakantie natuurlijk nu het voorjaar zich van z’n zomerse kant laat zien!
Hoewel we dicht tegen Den Haag aan wonen kunnen we toch altijd makkelijk stukjes natuur vinden. We gaan dagelijks op pad  en dan  heb ik de camera altijd binnen handbereik.
Gewoon maar raak knippen terwijl ik al weet dat ik meestal niets met de foto’s doe.
Foto’s als deze bijv. uit het Zoetermeerse  Westerpark waar altijd wel een zonnige wandeling te maken is.


Behalve de vrij steile bruggen is het park reuze rolstoelvriendelijk, de wildroosters hébben natuurlijk aan de zijkant een sluisje met hekken, Je kent ze wel, die scheef hangende hekken die zó zwaar zijn dat ze vanzelf weer dichtvallen. Niet héél handig met een rolstoel maar dáár hebben ze iets op gevonden, kijk…..


Perfect toch? Twee aluminium stroken over de ronde balkjes en je kunt er met rolstoel gewoon overheen. Nu maar hopen dat de schapen niet zo slim zijn  dat ze “wijdbeens”  tóch de oversteek wagen want schapen zien we genoeg, zowel in het park als op de dijk dichtbij waar Inge woont.


Met heel veel jong spul natuurlijk, dat hoort bij het voorjaar al is een enkele meerkoet nog druk doende een nest bij elkaar te sprokkelen, hard werken hoor zo’n halve boomstam in de snavel mee zeulen. Maar wat zal vrouwtjelief er blij mee zijn, zie je het hem denken?!


Anderen hebben het gezin al compleet zoals deze eendensoort, ( de muskus eend waar ik al eerder over schreef  ” die soms in een boom hun kuikens uitbroeden.


Op dezelfde plaats in Rijswijk waar ik ze in dat eerdere logje in de boom zag broeden en of dat héél slim is betwijfel ik.
Deze waterpartij ligt n.l. voor het gebouw van Don Bosco…..

Precies , de plaats waar deze moeder druk doende is met gezinsuitbreiding.
En tja….. ook dáár moet gegeten worden…. zal niet moeilijk zijn met een drie sterren restaurant voor de deur.
Dit keer hebben dus een aantal foto ’s het gehaald, om te laten zien dat we genieten van het mooie weer en de oogjes niet in de zak hebben.
We werden ook nog ingehaald door een wandelende dame die jaloers op ons was.
Ze stortte  haar hart uit, haar man kon nog nauwelijks lopen maar wil geen rolstoel, ach die man weet niet wat hij mist!
Ik hoop dat ik z’n vrouw hebben kunnen overtuigen om maar gewoon een rolstoel aan te schaffen, je mist zóveel als je niet meer samen naar buiten kunt.

Advertenties

ik “bestond”al….

Een tijdje geleden vond ik wat documentjes van wijlen mijn vader op zolder en liet er al eerder hier wat van zien, maar deze heb ik voor vandaag bewaard omdat er niet héél veel mensen meer leven die van zichzelf zoiets hebben.


Het bewijs dat ik al “bestond” in de oorlog want zonder distributie stamkaart bestond je niet en kon je géén spullen kopen die uitsluitend mét de daarbij behorende bon gekocht konden worden.


Mijn geboortedatum in 1942 laat al zien dat ik van de oorlog zelf niets bewust meegekregen heb.
Uit eigen ervaring weet ik nog wel dat er na de oorlog nog voor sommige artikelen een bon nodig was, koffie en  suiker  dacht ik. Ik weet dus ook niet wat er op deze kaart is aangetekend.


Voor mij dus geen herinneringen, ik  groeide op met  in hoofdzaak  de verhalen van oudere generaties, al waren die verhalen lang niet compleet. Voor mij is het  volkomen normaal om op 4 mei te gedenken .
Ieder zal z’n eigen gedachten hebben  tijdens die 2 minuten stilte en dat  mag ook, maar dat geeft niemand het recht het herdenken van anderen te verstoren.
Wie dat wil doen verspeelt het recht  gehoord te worden.

Henk heeft meer herinnering aan de oorlog, ( ik schreef daar al eerder de  logjes “nadreunen” en “bidden” over) hij is van 1936 dus beleefde de oorlog als kind van 4 tot 9 jaar. Ongeveer zoals mijn oudere zussen en broer die,  misschien niet echt oorlogsslachtoffers waren zoals we die gedenken, maar zeker wel narigheid en angst mee hebben gemaakt.
Als kind tussen de 5 en 10 jaar mee op hongertochten naar de boeren, waar je dan soms in je uppie werd achtergelaten omdat de mensen daar uit mededogen wel wilde zorgen dat zo’n kind weer even goed te eten had.
Het moet wel heel bijzonder geweest zijn voor die éne zus  dat juist op haar zevende verjaardag  Nederland bevrijd werd. Ik kan het haar niet meer vragen, ze is er al 12 jaar niet meer maar juist haar verjaardag, zou dit jaar de 80ste geweest zijn,  vergeet ik door die datum zeker nooit.

En mocht ik het vergeten,  in de tuin staan ook de lelietjes der dalen in bloei. Mijn vader zorgde altijd dat zij een bosje lelietjes kreeg, wáár hij ze ook vandaan moest halen als het voorjaar op zich liet wachten.  De lelietjes zijn voor mij dus altijd met de meidagen verbonden.
Mijn vader  zou het dit jaar makkelijk gehad hebben, ze bloeien volop bij ons in de tuin.

met Henk’s hulp..

Met Henk’s hulp is het een fluitje van een cent om even een zegswijze te  visualiseren.
Even “een blik in de kast werpen”?  Zo gebeurt hoor! De afvalbak waar plastic en blik in moet is gewoon vaak niét te vinden voor hem.


Dan wordt er “een blik geworpen” in allerlei laden en kasten en tja, dan blijft zo’n blik daar wel eens achter toch?


Maar taal is natuurlijk meer mijn ding dus ik maak óók even een zegswijze zichtbaar. Er ligt weer een nieuwe legpuzzel op tafel. Een kreng van een ding waarvan de rand héél lastig in elkaar is te krijgen en dát is  altijd het eerste wat ik doe om  er  wat “verband in te krijgen”.

 

ei ei……

Hoogste tijd weer eens even iets “aan het voorjaar te doen’, iets in de richting “in mei leggen alle vogeltjes een ei”! Dat het nog geen mei is mag de pret niet drukken want zo hier en daar wordt al druk gebroed.
Zo ook op het ooievaarsnest op de hoge schoorsteen van het Don Bosco gebouw in Rijswijk.
Al jarenlang komt daar hetzelfde ooievaarsechtpaar er om de gezinsuitbreiding te regelen en dat volg ik het éne jaar wat intensiever dan het anderen, zal wel iets met weersomstandigheden te maken hebben.


Met die heerlijke zonnige  dagen ging onze wandeling dus richting ooievaarsnest dat al weer bewoond is. Maar ja, wat zie je dan vanaf de grond, dat moeders thuis  ja, en dan houdt het wel op.


We lopen nog even om het gebouw heen naar de achterkant  waar ik een mislukte foto maak


en waar Henk in de rolstoel angstig omhoog kijkt omdat hij wel weet dat ik soms héél gekke dingen doe om hier iets in een filmpje te kunnen laten zien.


Onzin natuurlijk, ik ga écht geen halsbrekende toeren uithalen om bij dat nest te komen, maar ik hang wél even “het brutaaltje uit”. Aan de voorkant komt een meneer  de deur uit en die vraag ik of hij per ongeluk (of misschien wel expres)  weet of er al eieren in het nest liggen. En ja, dat weet de meneer; ” er liggen 5 eieren in als ik het goed zag toen ik er een filmpje van maakte ” zegt hij. Tja kunst, vanuit een raam van een bovenetage is dat met wat kunst en vliegwerk wel te doen, dáár kom ik nooit bij natuurlijk.

Na een groet draai ik de rolstoel en loop terug, als ik nét door het hek ben stopt de meneer die ik aangesproken had met zijn auto achter me, het raampje gaat omlaag en hij zegt; “ik kan U het filmpje wel even laten zien” . Natuurlijk zeg ik”graag”!
Moeders  is zo vriendelijk het ooievaarsbed  even op te schudden en jawel hoor,  5 eieren!
Dan buk ik me, precies, om m’n stoute schoenen aan te trekken, en vraag of het héél misschien  mogelijk is mij het filmpje  te sturen want  dat ik jullie ook graag wil laten meegenieten en wat denk je?
Wauw, dat wil de aardige meneer wel doen…. leuk hé, er zijn gelukkig bést nog veel leuke mensen die iets aardigs voor een ander willen doen.
Je begrijpt, ik heb die meneer héél vriendelijk bedankt , wel vijf keer, voor ieder ei één keer.

van alle kanten

Tja,  berichten in de media mogen best met enige reserve bekeken worden, neem nou dit alarmerende bericht dat vorige week  de ronde deed in de kranten en journaals.
Ouderen mishandeld in verpleeghuis De Leeuwenhoek in Rotterdam”
waarin volgens een klokkenluider  demente bejaarden in verpleeghuis De Leeuwenhoek in Rotterdam  regelmatig verbaal en fysiek mishandeld worden.
Ik ken het tehuis niet  en kan geen oordeel hebben maar  even een beetje genuanceerd kijken waar het om gaat moet kunnen toch?

Ik weet uit eigen ervaring hoe “”lastig” dementie patiënten kunnen zijn, vlieg ik niet zélf af en toe akelig uit de bocht en geloof me, er zijn momenten dat ik op z’n minst onvriendelijk genoemd kan worden. En soms is de enige manier Henk dáár te krijgen waar hij moet zijn hem dan maar met zachte dwang in de richting duwen waar hij heen moet. Op zo’n moment begrijpt hij gewoon niet wat er van hem gevraagd wordt en is “sturen” de enige optie
Maar is dat mishandelen? Menig bejaarde , waaronder ik, heeft ook makkelijk blauwe plekken,  Henk toevallig niet, wél merk ik dat hij  veel sneller pijn ervaart dan ik van hem gewend was, bij beetpakken of ergens tegenaan stoten bijvoorbeeld. Waarschijnlijk zijn ook zijn  spieren pijnlijker dan voorheen.

Maar dat allemaal overwegende wil dat nog niet zeggen dat er géén verkeerde dingen gebeuren in dat tehuis, het   moet  wél meegenomen  worden  in de beoordeling.
Evenals het feit dat patiënten regelmatig onderling elkaar  hinderen of zelfs in de haren vliegen, dementie maakt mensen soms agressief.  Bij de huidige matige personeelsbezetting  is dat lang niet altijd te voorkomen. Bij wijlen mijn zwager in het tehuis was regelmatig helemaal géén verzorgende  in de huiskamer aanwezig en dat lijkt  me geen goede zaak.

Evengoed gaan m’n haren toch recht overeind staan wanneer ik in het stuk deze verklaring voor de klachten lees ;
Gijsbert van Herk, voorzitter van de raad van bestuur bij Humanitas, zegt dat er op het totale aantal van 10.000 cliënten “super weinig incidenten” zijn geweest. Hij stelt dat de omgangsnormen in De Leeuwenhoek wat ruwer zijn omdat er gewerkt wordt met zo’n 160 verschillende culturen. “

Moet ik daaruit op maken  dat het “niét erg is” dat mensen met een andere culture achtergrond wél  ruw met patiënten omgaan? Gezien het feit dat het zorgende personeel in tehuizen vaak grotendeels uit mensen met een andere culturele achtergrond  bestaat lijkt dat me behoorlijk zorgwekkend. Of bedoelt men dat de patiënten onderling “wat ruwer” met elkaar omgaan?
Natuurlijk zou ook dát niet voor mogen komen en is dat met voldoende personeel  zeker te voorkomen.

In hetzelfde tehuis, dat  eerder op de  zwarte lijst stond, is een tv serie opgenomen en daarover zegt het mediastuk”:
Dit werd verborgen gehouden toen makers van het televisieprogramma vijf weken op bezoek waren. De televisieploeg met columnist Hugo Borst en Adelheid Roosen zagen vooral de mooie kant van de ouderenzorg.
Laat ik dát nou weer heel goed begrijpen!

 

wil je hoofdpijn?

Eigenlijk heb ik “nooit geen hoofdpijn”,  maar na het lezen van dit stukje kraken m’n hersenen dermate dat ze onherroepelijk schade opgelopen moeten hebben, niet?
Als je ” van der Niet” heet doe je daar natuurlijk nooit niet moeilijk over!

.

redding door Beau

Ja hadden jullie  je bijna wéér door een filmpje heen moeten worstelen.
Beau was de camera te snel af. Kijk, meneer ligt in alle rust te slapen in de stoel waar hij vaak ligt, kussentje d’r in, lekkere zachte dekentjes  enz….


Daar wil ik dan wel even een foto van maken  maar Beau hééft iets tegen de camera, alsof hij hem ruikt schiet z’n koppie omhoog.


Je ziét hem denken, donder op jij met dat ding….., oke, ik heb aan een half woord genoeg en leg de camera weg, nét te vroeg blijkt even later .
Verstoord  komt Beau overeind, rekt de poten eens even lekker uiten en draait zich om naar de rugleuning van de stoel.  Dan  krabbelt hij wat aan het dekentje dat over de rugleuning hangt en  …………
nog vóór ik de camera weer gebruiksklaar heb is Beau uit beeld….


Maar een paar vlotte bewegingen heeft hij zich privacy verschaft  door ook het kussentje naar zich toe te trekken, daar kwam geen mensenhand aan te pas. Als ik even later probeer een foto te maken door de kleine opening komt meneer geagiteerd onder z’n schuilplaats  vandaan, “vervelend mens” straalt hij uit tot in het puntje van z’n staart!


Hij geeft zich over…oké, máák dan maar een foto van me , als je maar niet denkt dat ik een lief koppie ga trekken, je maakt me verdrietig…… als je dát maar weet!

Vorige Oudere items Volgende Nieuwere items