een honderdjarige

De hele week hoor ik al op de radio  dat de éérste radio uitzending  deze maand honderd jaar geleden  een feit was. Dat ging meestal een beetje het éne oor in en het andere oor uit. Maar inééns viel het dubbeltje…. honderd jaar geleden toen waren de ouders van Henk en van mij al geboren, mijn moeder was de oudste en was van 1908.
Zij groeide dus nog op zónder radio  maar daar hebben we het eigenlijk nooit over gehad, vreemd toch?
Uiteindelijk was dat  ongeveer de situatie van onze kinderen  en de TV, onze kinderen hebben ouders die  kind waren toen er nog niet (of  nauwelijks) TV was. Maar daar hebben we het wel eens over.

Misschien was de radio tegen dat ik in ’42 geboren werd al zó gewoon dat ze niet beter meer wisten maar zó gewoon was die radio in die tijd nou ook weer niet. Aanvankelijk was er de  draadomroep van  de toenmalige P.T.T.
Dat werd radiodistributie genoemd en dat kan ik me nog wel  herinneren.
De grote knop waarmee je van 1 naar 2 kon schakelen draaide met een hard ratelend geluid. Als kind mocht ik daar natuurlijk niet aankomen wat ik uiteraard stiekem toch deed .

Het geluid kwam uit een kastje met een roostertje ervoor waarachter een luidspreker zat.

Ik was nog jong genoeg om soms “op te mogen blijven” , voor een programma als “negen heit de klok”  waarin als ik het goed heb, ook Snip en Snap optraden. En uiteraard hoorde ik de familie Doorsnee dat was misschien wel iets later, net als de radioquiz “mastklimmen”.
Later luisterde ik mee naar   hoorspelen zoals, de jeugd op eigen wieken, en Inspecteur Paul Vlaanderen.
Bij m’n ouders stond toen al een  tweedehands exemplaar van de  “buisradio”. Een uitdaging  voor mijn oudste broer die met een vriend  van de ambachtsschool samen  altijd probeerden het geleerde in de praktijk te brengen.

Na ons trouwen in   1961 luisterden we nog steeds Paul Vlaanderen maar toen op de draagbare radio die Henk al had voor we trouwden. Op batterijen  en helemaal met leer bekleed. Gekocht in zijn (relatief) rijke vrijgezellentijd want zo’n nieuwigheid was nog duur.
De arbeidsvitaminen, kleutertje luister  voor de kindjes, het kwam allemaal uit  dat kleine radiootje.


De latere ontwikkelingen gingen véél sneller, ook al net als bij de televisie maar wie ben ik om dat allemaal uit te kunnen leggen, daar  zijn prima sites voor toch?

Bij ons ging het niet zo héél snel, ergens in de jaren  ’70 kwam er een setje radio met platenspeler op een poot, losse boxen. Dat werd in de late jaren 80 opgevolgd door een setje tuner, versterker CD speler .

Dat zwarte setje staat er  nog steeds, alleen de CD speler is een keer vervangen.
Het staat er nu ongeveer   een derde deel van de honderd jaar dat er radio bestaat en Hanso Idzerda  de eerste radio uitzending verzorgde.
Boven zijn deur hing een bordje met daarop.;
“Brandt dit licht, dan koppen dicht.”
( het verhaal van zijn kleinzoon op deze site. )

.

Afbeelding

heb ik weer

Gaat m’n oudste kleindochter “trouwen”…..
zijn we niet uitgenodigd voor de ceremonie …….


Ze stuurde wél de trouwfoto…..


We grepen zodoende ook naast de bruidstaart ……..

gewonnen omdat ze de leukste act van de buurt hadden tijdens Halloween dat bij hen in de buurt steeds meer gevierd wordt.

generatiekloof

Van de week stoeide  Liesbeth (van  villasappho) met  de verschillen tussen háár kinderjaren en  de kinderen van nu. Nou is Liesbeth nog niet half zo oud als ik en tja….. dan maak je geesten bij me wakker.
Uiteindelijk was ik kind in de jaren ’40, en tóen waren er natuurlijk wel wat dingen anders dan nu.

Als ik alleen al aan het bad-gebeuren denk, niks niet iedere dag onder de douche maar je in de ochtend in de ijskoude keuken (als het tenminste winter was) je aan de kraan wassen. Met kóud water ja want een geiser had ook bijna niemand.
Eén keer in de week werd dan de grote wasketel met water op de tweepitter heet gemaakt en in de grote zinken wasteil geleegd en op temperatuur gemaakt waarna de kinderen om de beurt in bad gingen.

Eind jaren 40, kan ook begin jaren 50 geweest zijn, gingen we op de lagere school klassikaal naar het badhuis. Dat waren gemeentelijke instellingen waar je tegen betaling kon douchen. Maar ook volwassenen gingen steeds vaker naar het badhuis . In de Haagse Noorderbeekdwarsstraat was zo’n  badhuis, Dat bestaat allang niet meer maar tussen die foto’s die ik op internet vond was deze en als mijn geheugen me niet bedriegt was dit de voorgevel

Je kocht een kaartje en ging in de wachtzaal zitten want het was er vaak druk. de wachtzaal bij ons had alleen maar rondom banken, geen tafels zoals hierboven. Maar  wel  met o.a. dezelfde wachten mannen. Meestal met een  handdoek waarin schoon ondergoed en de zeepdoos gerold zaten. Ik herinner me niet of er gescheiden dames en heren zalen waren, zou best kunnen. Ook bij deze foto’s weet ik niet zeker of het “ons” badhuis is, maar ze waren “gemeentelijk” dus ik herinner me die rijen deuren  zoals op de foto.

Als de badmeester de boel droog getrokken had werd de volgende badgast geroepen en werd de klok op de deur op de tijd gezet. Kort voor je tijd op was werd er dan op de deur gekopt dat het tijd was. Met wat geluk was je kleding droog gebleven achter het muurtje dat tot halverwege  het douchedeel afscheidde.
Henk en ik gingen toen we getrouwd waren 1x in de week naar een ander badhuis dat ook kuipbaden had, geen sprake van samen één bad nemen natuurlijk wat makkelijk had gekund, er werd destijds nog niet op water gekeken en de baden waren echt groot en diep.

Die teil heb ik nog meegekregen toen ik ging trouwen want ook in 1961 had de zolderetage die we konden huren nog géén warm water of douche én geen wasmachine.

Onze kinderen gingen dus ook nog wel eens in die teil toen ze het babybadje ontgroeiden.
Helaas is de foto door photo bucket verknoeid, de foto moet nog wel érgens op zolder zijn maar  het moet  maar even zo, (ik ga zoeken)  je kunt nog net zien hoe groot hij was en dat de kinderen met schuim spelen.
Maar toen we een ander huis kregen  zorgden we allereerst voor een douche en werd de teil alleen nog op warme dagen in de tuin gebruikt.

ja ja, kinderpraat?

Amber is een bijdehandje van ruim 4 jaar, een dametje dat er wel komt, niet van de wijs te brengen door een stoorzender spelend broertje……

En mama heeft ze ook aardig onder duim  bleek vandaag……

……. Amber speelt buiten maar als ze naar binnen wil klopt ze op de deur….
Mama doet  de deur open en gaat verder met haar bezigheden….
Als mama Jennifer merkt dat Amber de deur open heeft laten staan roept ze;
“Amber doe  de buitendeur dicht!”
Waarop Amber met de handjes in de zij mama fel aan kijkt en zegt:
” maar mama, jij hebt zélf de deur open gedaan  hoor” !
……… Geen speld tussen te krijgen toch?

 

nog ff oefenen…

Wie hier al lang leest weet dat ik niet met voetbal heb, óók niet als Nederland wél ergens kampioen in is.  Ooit stond ik langs de lijn toen kleinzoon Maikel de nieuwe Kruif( oeps, zie nu pas dat ik Cruijf verkeerd geschreven heb.) wilde worden, niet dat ik begreep wat er gebeurde maar dat doet er niet toe. Hij vond het leuk dat ik kwam kijken.
Ondertussen is de zes jarige áchterkleinzoon Levi op weg om de nieuwe Kruijf te worden. Hij is in ieder geval nét zo blond dus dat moet wel lukken.
Omdat Henk wél iets met voetbal heeft gingen we vandaag even kijken bij Levi’s oefenochtend….

Het is Henk nooit gelukt mij de spelregels bij te brengen , ik zie dus alleen jongetjes hard achter de bal aan lopen, herstel, er lopen óók meisjes hard achter de bal aan, en een paar grote meisjes die helpen met de training.
Er is veel aandacht voor allerlei oefeningen zowel als warming -up als oefeningen om allerlei dribbeltjes  onder de knie te krijgen zodat je die niet breekt. Het zál nog wel even duren  eer Levi de nieuwe Kruijf  maar hij heeft  iets op zijn naam dat Kruijf nooit gelukt is…..Ik stond langs de lijn  en dat waardeert hij …. Wie krijgt er nou een kushandje  toe
geblazen  van een voetballer tijden zijn warming -up!
Ach… Levi is gewoon een klein charmeur, hij  wordt vast nooit een echte voetballer maar hij beweegt even lekker en heeft plezier met andere kinderen, als dat voetballen moet heten  dan mag dat van mij hoor!

 

’t kan altijd gekker

Ja hoor ’t kan áltijd gekker……
Vanmorgen bij de post een inderdaad heel goede, en van respect getuigende  samenvatting van het gesprek met   de aardige dame uit het vorige logje.
In de begeleidende brief lees is dat dit “het ondersteuningsplan” is ……..
Er wordt in vermeld …… op welke gronden   de WMO  ……..

géén  ondersteuning   kan  geven.

Ik wil het er nu even niet over hebben, moet de brief nog schrijven die ik erbij eraan wil hechten.
Liever  wil ik hier  voor  al mijn zo betrokken lezers  een bloemetje neerzetten, Her in huis staat áltijd een mooi boeket. Een bloemetje in huis móet vind ik, soms krijg ik een mooi boeket maar ik koop sowieso op zaterdag op de markt altijd bloemen. Mooi hé !

naar verwachting…

Precies op tijd ( pluspuntje}  voor de afspraak staat de dame van de WMO voor de deur.
Ze heeft prachtige bruine ogen en oogt vriendelijk (wat ze ook blijkt te zijn pluspuntje 2)
Zo, dat waren de positieve punten en dan over tot  “de regeltjes”.

Ik heb alles klaargelegd dat ik nodig kan hebben incl. de rekening van de traplift maar zover komen we niet. Ze werpt een blik in haar gegevens en zegt “Oh, U heeft de traplift al laten installeren vóór de aanvraag, dan is een bijdrage uitgesloten”. “Dan zijn we klaar  en kunt U weer gaan”zeg ik, en voeg eraan toe dat ik van de WAO verder niets te verwachten heb dus niet zo goed begrijp wat ze dan kwam doen.

Om een lang verhaal kort te maken, ik laat haar de brief van haar collega lezen omdat ze niet goed begrijpt waar die veronderstelling vandaan komt. Toch nog één pluspuntje vergeten, “ze kan luisteren” Ze geeft  bereidwillig toe  dat de regels soms wel héél vreemd zijn.
Zou ik eerst de aanvraag ingediend hebben en dan een offerte aangevraagd hebben had ik misschien wél recht op de vergoeding gehad. Nu heb ik half juli de offerte aangevraagd en toegestemd dat de lift nog 29 juli geplaatst werd. Op die datum is meteen de aanvraag  door de casemanager ingediend en volgens de afspraakbrief op 1 aug. door de WMO ontvangen….. Maar pas op 17 oktober krijg ik bericht dat de aanvraag ontvangen is (ondanks dat begin  september de casemanager al navraag doet) en dat de 23ste huisbezoek zal volgen.

Ik leg nog maar eens uit dat  ik  niet meer verantwoord mijn man de trap op kon krijgen  en dat wachten waarschijnlijk één, maar misschien wel twee mensen het ziekenhuis in zou jagen, drie maanden wachten is veel bij sterke achteruitgang. Over kosten gesproken….maar ja, dát komt dan weer uit een ander potje, heeft de WMO geen boodschap aan. De dame zit er best een beetje mee, zeker wanneer ik opsom wat we tot nu toe al allemaal uit eigen zak betalen, inclusief de door mij verleende 24uurszorg,  terwijl in de managementlagen de kassa al flink rinkelt.

Ze belooft me er een pittig verslag van te maken en neemt daarin mee dat ik vind dat de zorg  totaal niet aansluit op dementie patiënten die door hun partner verzorgd worden.
Ze weet bijvoorbeeld niét dat er geen nacht opvang is. Je kunt in een afzienbare terminale fase nachthulp aan huis krijgen maar die is in andere gevallen onbetaalbaar. Waarom is er wél dagopvang maar niet volgens dezelfde procedure nachtopvang terwijl bekend is dat dementiepatiënte vaak in de nacht onrustig zijn. Busje kan mensen wél om 9 uur in de morgen ophalen maar blijkbaar niet om 9 in de avond, en toch, zaaltje met bedden en in de morgen na de douche weer thuis brengen zou voor veel partners een oplossing zijn.
Al is het maar 2x in de week, om bij te slapen.
Maar bij alle aandacht die er voor dementie is komt er nooit iemand met iets waar  de mantelzorger  ( en dus ook de patient)  mee geholpen is.

Gelukkig slaapt Henk op dit moment al een week of twee veel beter door, een feestje na ongeveer een jaar 3 tot 5x per nacht eruit, nu meestal nog maar 1x, ik tel mijn zegeningen!

Vorige Oudere items Volgende Nieuwere items