héél boos….

Met driftige aanslagen tik ik deze brief in de late middag van 4 juli 2018 voor de mevr. van de WMO

“Mevr. Huppeldepup
Op 27 juni 2018 had U een telefonische afspraak tussen 14 uur en 14,45 uur in Uw agenda staan met mijn man, dat gesprek kan hij niet zelf voeren en stond dus ook in mijn agenda.
Op 28 juni ontving ik van U een nieuwe telefonische afspraak voor 4 juli 2018 tussen 13 uur en 13,45 uur. Op de brief een gele post it geplakt met de mededeling dat de afspraak van de 27 ste helaas niet door kon gaan.
Ter informatie, ik zorg 24 uur per dag, 7 dagen in de week voor mijn behoorlijk demente,  en ontlasting incontinente,  82 jarige man.
Om hem niet op te zadelen met onnodige schuldgevoelens wil ik in een gesprek met U niet ” gaan zitten klikken over mijn man ” waar hij bij zit.
Dat vraagt dus  geregel en voorbereiding.
Hoewel U er in geslaagd bent me te overtuigen hóe weinig belangrijk wij ouderen zijn, en vooral hoe lastig, verzoek ik U bij deze  een volgende afspraak alléén te plannen als U zeker weet dat U zich eraan kunt houden.
Ik  heb  mijn geduld  en energie heel erg nodig bij de verzorging van mijn man, dat doet mijn bloeddruk niet altijd goed , dit soort onachtzaamheid kan ik daar zeker niet bij gebruiken.
Ondanks mijn toch al lage verwachtingen betreffende dit soort organisaties  bent U er in geslaagd die verwachtingen alsnog naar beneden bij te  stellen.

Mevr. Rietepietz “


Ik zet nét de printer aan  als  om half 6 de telefoon gaat, Mevr. Huppeldepup aan de lijn.
Mevr. treft het, ik heb me aardig op zitten winden  en Henk ligt nog  in zijn tweede tuk van vandaag. Ze wenst me een goede middag  en ik hak er maar meteen in “het is absoluut géén goede middag mevrouw,  U heeft me voor de tweede keer laten barsten”. Mevrouw speelt de onwetende, ik heb U gisteren nog gebeld maar toen  kreeg ik geen gehoor.
“Logische mevrouw, de afspraak stond voor vandaag”  blaf ik haar toe. Daarom probeert ze het nu nóg eens zegt ze . “Maar niet  tussen 13 uur en 13.45 zoals in de brief stond die ik ontvangen heb” bijt ik haar toe. Ze beweert dat ze die afspraken niet zelf maakt, dat wordt voor haar gedaan. “Daar mag U dan de bezem wel eens doorhalen” sneer ik, “maar ze zullen toch wel in Uw agenda gezet worden”.

Op dat moment hoor ik dat Henk boven naar de wc gaat en daar kan ik beter bij zijn leg ik haar uit, ze moet maar terugbellen als ze zeker weet dat de afspraak ook door kan gaan.
Uiteindelijk mag ik het zeggen, Ik pin haar vast aan morgenmiddag 1 uur, dan heb ik Henk naar het biljarten gebracht ( hoop ik)  het blijkt een dag te zijn dat ze niet werkt maar  ze gaat akkoord, heel misschien vindt ze toch dat ze iets goed te maken heeft?

plaatjes van internet

 

Advertenties

héérlijk

Wat een héérlijk weer, net niet té warm en met een lekker windje.
We genieten er optimaal van en wandelen bij voorkeur wat vroeger op de dag want Henk verdraagt de warmte toch wat minder dan vroeger, nou ja, wát minder, véél minder.
Altijd leuke afleiding is langs de vliet wandelen, bankjes genoeg en áltijd wel iets te zien al zijn dat niet altijd zwemmende dames.
Als we een korte wandeling maken beginnen  we bij de hoornbrug , en lopen door tot de nog vrij nieuwe fiets oversteekbrug.   Best leuk om te zien hoe die brug open draait over het water.


Er is vrij veel vaarverkeer en deze fietsbrug is minder hoog dan de hoornbrug, gaat dus vaker open. De brug moest een pontje vervangen dat wat verderop jarenlang zorgde dat voetgangers en fietsers het “heen en weer” konden krijgen. Daar is een hoop gedoe over geweest en naar mijn idee ligt de nieuwe brug véél te dicht bij de hoornbrug waarover je vanuit Rijswijk de snelweg op kunt. Bij dié brug gaat een deel van het wegdek omhoog terwijl het verkeer van en naar de snelweg voor de slagbomen moet wachten.


Daar levert uiteraard een heleboel ongeduldige automobilisten op  want ook die brug gaat bést vaak open. Maar oke,  voor de wandelaar dus altijd wel iets te zien. Zoals dit soort bakbeesten dat niet zelf kan varen.

Links een puntje van een grote bankconstructie waar we soms even zitten, ik kan er zelfs iets te lezen bij pakken uit  het  boekenkastje , áls ik tenminste de bril bij me heb.


Nee voor dit containervervoer heb ik geen bril nodig, daar kijk je echt niet zomaar overheen. Er zit een duwboot achter die zorgt dat het gevaarte vooruit komt ( dacht ik, weet ik veel van dat soort dingen) . Er staan 16 grote containers op en dat willen ze weten ook!


Tja klopt, er staan 2 rijen van 8 grote containers op en die komen nu niét op de weg!
Nu maar hopen dat het opweegt tegen al die bruggen die open moeten waardoor er weer andere files ontstaan waarbij veel chauffeurs  tegenwoordig meestal te beroerd zijn  de motor af te zetten. Als ik twee uur later zélf voor een open hoornbrug sta zet ik wél netjes de motor af, zoals het hoort.

alweer?

Bij de reacties in het logje over die gevallen man werd al  een paar keer  gezegd, “jullie maken nog eens iets mee”. Nou hoef ik niet iedere dag gevallen mannen op te rapen  maar toch dacht ik gistermorgen toen ik dicht bij de hoornbrug  langs de vliet liep met Henk  ; “nee hé, alweer”?


Ik zag mezelf al in  het water baggeren om die mevrouw op het droge te sjorren.
Die arme hond kan natuurlijk niets doen voor het vrouwtje dat op de één of andere manier te water lijkt geraakt.  Maar als ik dichterbij kom zie ik dat ik misschien alleen psychische hulp zou kunnen halen want hier lijkt iemand een beetje in de war.


Je ziet met dit  heerlijke weer veel honden het water in plonzen als het baasje een balletje in het water gooit. Maar deze vrouw met hond zijn duidelijk niet op de hoogte van de spelregels, baasje óp de kant, hondje in het water om de bal te pakken.


Hier staat de hond toe te kijken hoe het baasje  de bal. ( ja die groene die ze net wil pakken )  pakt die hij net in het water heeft gegooid. Het moet niet gekker worden hé!
Ja ja, slecht beeld maar  wegens de privacy van mevrouw laat ik het vaagjes. Ik mocht wel foto’s maken al vroeg zij zich af wat daar leuk aan was.
Ik kijk nog even om , ik wil toch zeker weten  of ze ook echt uit het water kan komen.
Er is ondertussen  nog iemand anders bij dus ik hoef niet in actie te komen.
Maar inderdaad, we maken nog wel eens iets ongewoons mee tijdens onze wandelingen.

zwemmevr.3

voor me gevallen

Gisteren viel er zómaar  een man voor me, gewoon met een keiharde smak  in zijn fiets verstrengeld voor de rolstoel waar Henk op dat moment niet in zat, maar er achter liep.
Waarschijnlijk speelde zo’n geniepig rond stoeprandje dat het fietspad scheidt van de stoep hem parten.

Of hij was, net als ik , even afgeleidt door een mooie jonge vrouw die in zo’n fleurig zomers broekpak langs  de andere kant van het fietspad iets uit haar auto pakte.  Ik zag het dus niet gebeuren, hij lag er ineens en greep naar zijn hoofd waarvandaan al snel een straaltje bloed langs zijn  nek  sijpelde. De  prachtige muziek die we direct hoorde had gelukkig niets te maken  met “engelen die hem kwamen halen” !
Omdat zijn oordopjes door de klap losgeschoten waren  konden ook wij de  prachtige klanken rechtstreeks uit zijn telefoon horen waarnaar hij , zoals hij later zou vertellen, zo intensief zat te luisteren dat hij was afgeleid.


Hij is gelukkig  goed bij zijn positieve maar de jonge vrouw belt terecht toch 112. Het advies om de man vooral te laten liggen komt te laat, meneer voelt niets voor de slachtofferrol en krabbelt overeind nadat ik de fiets  overeind gezet heb tegen het  tuinmuurtje.
De hoofdwond bloed hevig en ik druk meneer dus even in de rolstoel.
Terwijl de jonge vrouw druk doende is   112 mensen te informeren pak ik een pakje zakdoeken om zoveel mogelijk het bloed op te vangen.  Gelukkig heb ik nergens wondjes realiseer ik me later,  de man is mager en ziet er  bleekjes uit, niet alleen van de klap denk ik zo.

Terwijl we wachten haalt de jonge vrouw van alles uit huis, de babyfoon om haar baby te kunnen horen, een rol toiletpapier om de doordrenkte zakdoekjes te vervangen, ontsmettende babydoekjes voor mijn bebloede handen, en een stoel voor  Henk.

Maar de  gevallen man staat er op dat Henk in z’n eigen rolstoel gaat zitten,  hij kan wel staan zegt  hij en blijkt over humor te beschikken, “je kan beter vallen als je een flink bakkie op hebt” zegt hij, “dan val  je  ontspannen, Jezus wat een klapper!”
We moeten hem overreden om  op de stoel plaats te nemen, hij vindt het niet nodig maar ik zeg “U bent de eregast” en dat vindt hij zó grappig dat hij het meteen even doorgeeft aan zijn gesprekspartner ( even melden dat hij verlaat is) aan de telefoon,
Hij blijft  vrijwel alles melden wat er gebeurt  en zegt  “dat is zij weer” als hij ergens om moet lachen wat ik zeg..

Hij realiseert zich “dat het misschien wel genaaid moet worden” Mijn opmerking dat er misschien wel een mooie meid op de wagen zit weert hij af ; “Oh, nee laat maar zitten, ik heb me suf genaaid maar na die chemo kuren hoef ik niet zo nodig meer.” ( Ook niet fijn, maar geen aids dus)  Hij grijpt naar pijnlijke ribben bij het  lachen en wordt ongeduldig,  waar blijven ze , anders ga ik toch maar weg hoor. Gelukkig stopt net op tijd de ambulance , Wij zijn niet meer nodig en vervolgen onze weg als de man in  de wagen is geholpen om hem na te kijken. ……
Het knaagt een beetje  dat ik niet weet of alles oke is met die vrolijke noot!

 

 

 

WMO

De letters staan voor Wet Maatschappelijke Ondersteuning en morgen wordt ik gebeld door een medewerkster die met “de patiënt”. gaat bespreken welke belemmeringen hij/zij ervaart om zelfstandig te kunnen functioneren.
In de brief staat;

 “hierbij kijken wij ook samen wat U zelf kunt of wat de mensen in Uw eigen kring(familie, vrienden, buren) voor U kunnen doen. Wij zullen U ook wijzen op voorzieningen die hiervoor bestaan in de gemeente . Biedt dit geen oplossing dan kunt U mogelijk professionele ondersteuning ( maatwerkvoorziening)  op grond van de WMO aanvragen enz…..”.

Tja,  een gesprek met Henk behoort niet tot de mogelijkheden dus dat ga ik voor hem voeren. Zijn beperkingen? Daar kan ik kort over zijn, hij kan op geen enkel punt nog zelfstandig functioneren.
Wat zijn familie, en in hoofdzaak ik  dus, voor hem kan doen is eigenlijk hulp bij alles en alert zijn óp alles.
En gelukkig is er niéts waarbij ik  géén hulp kan geven.

Met behulp van onze dochter kan ik hem álle hulp geven die hij nodig heeft alleen is 7 dagen per week dag-, avond- én nachtdiensten draaien  op de lange duur een onmogelijke opgaaf bij iemand die constant in de gaten gehouden moet worden.
Ondertussen weet ik al dat de WMO géén nachtondersteuning in de aanbieding heeft (behalve als de te verwachten levensduur niet meer dan 6 weken is) en eigenlijk is dát de  hulp die mijn taak het best  zou  verlichten.

Omdat ik veel reclame tegenkom  over senior service  die site maar eens bekeken. De suggestie is dat geboden diensten  uit een PGB betaalt kunnen worden.  Bij  de aangeboden diensten kom ik 24 uursdiensten  tegen én slaapdienst. Zij bieden slaap en waak dienst, slaapdienst is minder dan 3x per nacht in actie komen, 3x en meer in actie komen is waakdienst. Henk  heeft me gemiddeld 3x per nacht nodig dus  tóch maar eens even bellen.

Dat P(ersoons) G(ebonden) B(udget ) moet ik nog even aanvragen maar dat is vast een formaliteit eens even zien wat heb ik nodig.
De kosten zijn € 38,50 per uur , 7 uur per nacht moet genoeg zijn en 2 nachten per week moet ik zelf wel kunnen doen .
Even rekenen, 7 x € 38, 50  = € 269,50 p.n. x 5 nachten = € 1347,50
Per jaar  x 52  zo rond de € 70.000,  O ja, en dan vergeet ik nog de  benzinekosten die ook vergoed moeten worden.
Ik ga maar even snel een formuliertje aanvragen voor een PGB,  uiteindelijk lever ik deze dienst al meer dan een jaar helemaal gratis en zelfs 7 dagen per week , kan ik ook eens ” slapend rijk worden”al mis ik dan een uur of twee per nacht.

 

opgeruimd staat…..

In september vorig jaar schreef ik “dit logje” over het probleem van een tekort snoertje aan je mobile telefoon waarvoor  ik in een filmpje een oplossing gevonden leek te hebben. Ja zeker,  Rietepietz  is zich heus bewust dat het leven niet altijd van een leien dakje gaat  en dóet er dan ook wat aan.

Oke, je kunt erover van mening verschillen of het snoertje te kort is of de wandcontactdoos te ver weg zit maar een feit is dat het toch verrekte lastig om met je telefoon in handen te moeten staan tot hij opgeladen is.
Mijn eerste poging om het gegapte slimme idee ten uitvoer te brengen mislukte. Toen de  shampoo fles  eindelijk leeg was en ik bijna drie vingers verwond had met een breekmesje bleek mijn telefoon nét even te breed waardoor hij er niet ver genoeg in zakte.

Oke, de flessen voor badschuim zijn royaler en voor een keer best lekker een bad vol schuim! Maar ja, dat moet je vooral niet dagelijks doen want dan is je huid in no-time zó uitgedroogd dat je er prima schuurpapier van kunt maken.
Maar uiteindelijk was de fles toch leeg en kon het mes erin,  met dit resultaat.
Ik ben er tevreden over, het werkt perfect. 
Waar men in het filmpje in het gelinkte logje ook nog aan de slag ging om te “decoreren”  heb ik alleen de etiketten eraf getrokken en het verder zo gelaten, mooi lila is niet lelijk toch?

personeel…

De ware poezen liefhebber wéét natuurlijk  dat poezen “personeel”hebben. Het botert wel met Beau die ons genadig als personeel heeft aanvaard.
Maar ja, er kómen toch nog wel situaties voor waar we door de mand vallen als (nog) niet doorgewinterde personeelsleden  en we elkaar niet helemaal begrijpen. ” miauw…. niet willen begrijpen”

Neem nou dat gedoe met muizen….. heus, als ik liever muizen  in een glazen bakje zou willen houden dan zou dat een kleine moeite zijn geweest. Veel goedkoper dan een kat natuurlijk en muisje zijn zonder meer schattige beestjes mits ze niet eerst door een riool gekropen hebben.
Maar ja, dan vind ik op een ochtend  dit op de mat voor de op de kier staande serredeur.


Dan bof ik nog dat er echt geen leven meer inzit,  “miauw, daar heb ik reuze m’n best op gedaan ja, maar een beetje waardering ,ho maar”.  Onze vroegere siamees kwam  bij voorkeur een slechts half gesloopte muis  aan mijn voeten leggen. Het is, eh was,  een piepjong beestje dat  de open deur waarschijnlijk té uitnodigend vond. Ik spreek Beau dus even vermanend toe, zo’n klein schatje,  ga je schamen.
Miauw,dat je daar nou niet blij van wordt, ik wist niet dat je boos werd, ik ga me wel schamen.…”

Maar je doet wat je kunt voor je huisdier, als Beau een muis wil als speelkameraadje dan  koop ik toch een muis. “miauw…. wie denk je hier mee  voor de gek te houden, hier schrikt alleen de hulp Sjaantje van “


Het muisje was al snel onvindbaar en toen onze Sjaantje van de week een dweiltje door de kamer haalde slaakte zij een gil “miauw, zij wel ja” toen met de swiffer de muis met een ferme haal onder het dressoir vandaan kwam.
Maar Beau trapt daar dus niet in, al schrikt hij wél als ik het muisje laat piepen.


miauw,  ja sorry hoor, daar trapt geen kat in  hoor,  daarom ben ik ook ineens alert, durf je wel, een arme kat in de maling nemen
Nee de muis was geen succes Beau, gaat kennelijk voor het echte werk, ik zal jullie een foto van heel dichtbij maar besparen. Waar is moeder ooievaar als je haar nodig hebt.
En Beau is sportief, hij laat uitbundig merken dat hij zo’n blikje met  iets van kip of kalkoen ook weet te waarderen.

Vorige Oudere items Volgende Nieuwere items