blij, maar toch…

Zo’n dag als in het vorige logje komt gelukkig nog heel vaak voor hoor, dat zijn de krenten uit de pap. Maar er zijn óók andere dagen, of nachten! Tot nu schreef ik daar alleen op de prive site over, meer als naslagwerk voor mezelf en “bij blijven” voor de kinderen.
Om niet de indruk te wekken dat  ik altijd humor bij de hand heb  kopieer ik een paar stukje uit november 2016…..

***Een wáárdeloze nacht, bijna letterlijk dweilen met de kraan open, ik leg uiteindelijk maar een badlaken onder hem en een dikke molton deken over hem heen, het donzen dekbed is door en door nat van de mega zweet aanvallen. Té veel onhandige momenten en/of afspraken eisen hun tol.

Hij slaapt nog als ik opsta, z’n slapende koppie ziet er akelig ingevallen en oud uit, niets om blij van te worden al trekt dat weer bij als hij wakker is.
Ik laat hem nog maar even, ga eerst zelfs douchen.
Als ik naar beneden wil gaan voor het ontbijt hoor ik dat hij wakker is en zet de douche voor hem aan.
Terwijl ik de natte zooi in de slaapkamer inventariseer gaat hij onder de douche.

Ik hoor hem roepen en als ik ga kijken blijkt hij met z’n onderbroek aan onder de douche te staan, die krijgt hij alleen niet meer uit dus heeft hij hulp nodig.
Ik help hem meteen maar even met afdrogen en aankleden want het gaat allemaal erg moeizaam en met bibberhanden. Hij probeert nog een grapje te maken”het lijkt wel of ik gitaar sta te spelen” maar eerlijk gezegd hoef ik niet te lachen, nu even niet!

*** Ook “foutjes” nemen toe. Als hij net z’n schoenen heeft aangedaan en ik de mijne pak biedt hij me zijn lange schoenlepel aan me de woorden; ”hier, wil je de sleutel”?
Hij noemt vaker een verkeerde naam voor iets, of de spraak blokkeert.
Soms krijg ik een dubbel glas drinken van hem, en de TV gids, zijn bijbel, wordt steeds onbegrijpelijker.

***Ja natuurlijk word ik wel eens moe(deloos) maar alles bij elkaar krijgt ik wél voldoende slaap én ik benut zijn middagslaap als “rustpunt”in de dag. Even heerlijk niet praten en niet alles minstens 2x herhalen.

Vannacht een vrijwel ongebroken nacht, alleen rond half 12 werd hij wakker en wilde uit bed stappen. Aan de manier waarop zag ik dat hij niet naar de wc ging dus vroeg toch maar wat hij ging doen. ” we moeten er toch uit? ” was zijn wedervraag.
Het duurde heel even eer hij begreep dat hij er eigenlijk nog maar net in lag en toen, welterusten!

Prima geregeld het had verder geen invloed maar…., stel  dat hij alléén zou wonen en ik er niet was om hem in bed te houden, dán zou hij eruit gaan, gaan douchen en ontbijten. Ook gisteren na de middagdut was hij flink in de war en zó raken veel alleenstaande demente mensen het dag/ nacht ritme volkomen kwijt!

Zeker… heel blij dat  ik er mag zijn!

verhit

Verhit zoekt het wat oudere stelletje naar een hoekje met wat privacy om even te kunnen doen wat echt niet  kan wachten….. hij glipt  een onverwacht grote ruimte in, zij volgt en  trekt de gordijnen dicht. Als  hij zijn broek losknoopt helpt ze hem met enig ongeduld de broek uit trekken en  hoopt dat zijn gekreun niemand op hun aanwezigheid daar attent maakt…….  eh….. nee…..,volgens mij komt zo toch niet helemaal over wat ik wilde vertellen dus ik begin opnieuw.

Henk heeft  wat nieuwe kleding nodig en in de buurt konden we niet goed slagen en zo stapten we vanmorgen in de tram naar de Haagse binnenstad, lang niet geweest dus ook wel weer eens leuk.
Klopt,  HEMA en C&A hebben we óók in Rijswijk maar dat zijn kleinere filialen, daar hangt  meestal  nét niet  de maat die je nodig hebt in de rekken…. laat staan dat je je fiets  in een kledingrek mag stallen zoals in dit grote filiaal blijkbaar gebruikelijk is.
.

Bij de HEMA is dat het verschil tussen wél en niet lunchen. In de grote Haagse vestiging kun je nog voor een uitsmijter  of broodje bal kiezen en voor warme stamppotten, sate of  een pasta lunch. Bij ons Rijswijks filiaal houdt het wel op met één soort soep, wat harde “gezonde” broodjes en saussijzen/kaasbroodjes.  Je begrijpt, we lunchen smakelijk om de krachten op peil  te houden.

Gelukkig vind Henk winkelen nooit een probleem maar  “broeken passen” is niet écht  zijn hobby. Toch kiezen we ervoor om met drie broeken over m’n arm een paskamer op te zoeken, terug moeten om te ruilen is óók niet alles toch?
We zijn bij C&A en  de “invalide-paskamer ”  is een verrassing, iemand die wél een stiekeme wip zou willen maken  zou zelfs languit op de grond kunnen liggen….áls de gordijnen tot de grond zouden komen dan hé!
Een flinke steun aan de muur  en wel 2×1 meter  groot waardoor ik er ook makkelijk bij kan om het passen minder vermoeiend te maken.

Thuis kleedt Henk zich (nog) altijd zelf aan, duurt wel wat langer maar dan héb je ook wat. Hij heeft zo z’n eigen  trukendoos om op de been te blijven  en dat gaat hem goed af. Maar dat is dan maar één broek aantrekken, nu moeten er drié broeken aan én weer uit, na een uurtje slenteren in de stad  best wel vermoeiend allemaal.
Maar  we jassen  eendrachtig en in snel tempo de broeken er even door, hij maakt de riem en de rits los, gaat zitten op het bankje en ik trek de broek uit, schuif daarna de volgende broek over de voeten tot  aan de dijen en dan kan hij weer even staan om het laatste stukje op te trekken en dicht te maken.
Ach, een kwestie  “passende oplossingen” vinden….. én een broek natuurlijk!
Hélemaal  gelukt en nog heel gezellig óók!

vroegertje

Ja ik had “een vroegertje” vanmorgen, en dat kwam omdat er iemand blijkbaar “een latertje” had. Liep ik al om 8 uur over de Rijswijkse zaterdagmarkt te zwalken waarna ik doorliep naar de kaaswinkel die verdorie gewoon nog geslóten was om 10 voor half 9 !
Nee hoor, ik was niet door Henk het bed uitgejaagd, we staan altijd tamelijk vroeg op. Echte ochtend mensen dus dan weet je het wel, om 7 uur  vrolijk en fruitig   rond hippen alsof je een koolmeesje imiteert, dit ondanks dat  mijn moeder altijd zei; “vogeltjes die vroeg zingen zijn voor de poes.” Ja die spreekwoorden, ze kán het niet laten!

Wie er dan een “latertje had”?  Dat was de krantenjongen, de krant hoort voor 7 uur op de mat te liggen, nou ja,  hij komt óók wel eens voorbij de mat op de plavuizen terecht, maar een kniesoor die daarop let.  Maar de laatste weken is de krant op zaterdag stééds te laat, vandaag zelfs véél te laat.
Tja, dan kijken we elkaar maar eens diep in de ogen tijden het ontbijt want normaal leest Henk de sportkrant en ik de rest van de krant tijdens het ontbijt.

Op zaterdag zit er ook een extra   puzzelbijlage  bij en dáár ga ik dan altijd vast even in zitten knoeien voor ik naar de markt ga. Precies, daar zit ook de binaire puzzel bij  die ik ondertussen iets beter snap door de link die Matroos  voor me had, daar stonden de regels in én wat oefenmateriaal van héél makkelijk tot héél moeilijk.
Maar om even snel te doen pik ik meestal de “rebusfilippine” eruit!


Ook héél leuk om te doen, soms moeilijk soms makkelijk maar dat hangt er ook vanaf of je een beetje “krom” kunt denken. Om het makkelijker te maken kun je  op gelijk genummerde vakjes  gelijke letters invullen maar niet iéder vakje is genummerd dus de grijze hersenmassa gebruiken is toch wel een pré!


Niet zo moeilijk dit keer, plaatje 1 laat afval zien, daarna een staf en de A moet door een O vervangen worden, goed zo….. “afvalstof”  past prima in de puzzel.
Nr. 2 is ook niet moeilijk,  de pijl wijst naar een pink, het pijltje eronder wijst van rechts naar links dus  moet je “pink” omdraaien en dan nog even  de I in een A veranderen.
Dat levert  “knap” op, daarna staat een 1 met eronder -E  blijft “en” over,  hebben we nog een kooi waarvan we de i in een R moeten veranderen en dan heb je ineens een “knapenkoor” bij elkaar gepuzzeld.
Ja natuurlijk dat kunnen ze ook gewoon ineens opschrijven, ben ik met je eens maar  dan valt er niets te puzzelen en ben ik véél te vroeg voor de boodschappen buiten zoals vandaag……, snap dat dan!

in tijd van nood…..

……. schil je aardappels met de hakbijl. Of anders gezegd, als je iets niet hébt dat je eigenlijk nodig hebt dan behelp je je zo goed mogelijk  met wat je wél hebt.
En zo’n momentje had ik van de week.

Er zijn nogal wat mensen die  niet zo’n hoge pet op hebben van de sociale cohesie   onder bloggers, het zij zo….. gelukkig weten wij bloggers beter!
Iedere blogger heeft wel voorbeelden van ondervonden  steun, troost of medeleven als dat even nodig is.
Dit keer was het mijn beurt en stond  van de week Aukje voor de deur met een fleurig voorjaarsbloemetje om me een beetje op te fleuren.
Aukje heeft zélf de laatste paar jaar veel meegemaakt  en voelde zich in die tijd gesteund door het kaartje dat ik, onderweg naar Marion, af en toe in de brievenbus liet glijden of een bloemetje aanreikte.

Het was een knus  half uurtje,  (voor Henk is bezoek  tegenwoordig erg spannend) en met een kopje thee kletsen Aukje en ik gezellig bij terwijl Henk in de serre  rustig door gaat met de randjes van de volgende puzzel uit de doos zoeken.
We kakelen drie kwartier in een half uur en ja hoor…. ik vergeet hélemaal om een foto te maken voor een logje….zucht!
Ja ik kan natuurlijk makkelijk alsnog een foto maken van de narcissen die in een prachtig glazen bakje  staan.
Ik zie Aukje ondertussen  in verbijstering naar de foto rechtsboven kijken, heb ik haar af staan loeren voor de deur?
Ze heeft daar niets van gemerkt daar is ze wel zeker van. En dan heeft ze gelijk.
Dié foto is nou het verhaal van “de aardappels en de hakbijl” .

Ik gap van  haar site een recente foto van haar, ze heeft daar dezelfde jas aan en dezelfde zonnebril op als toen ze bij mij voor de deur stond,  dat komt mooi uit.
Ik herinner me dat ik ooit in een logje een foto van onze huisdeur heb geplaatst en zoek die op.
En dan is 1+1+1 gewoon wéér 1 want met een beetje knippen, plakken en knutselen staat Aukje dan inderdaad mét bloemetje voor onze deur.
De laatste keer dat ik bij háár was  vroeg zij haar man een foto te maken….. zij wél!

terug naar school

Helemaal onverwacht was ik inééns even terug op de lagere school in de Kepplerstraat in Den Haag. Dezelfde school waar ook onze zoon en dochter later hun “basiseducatie” opdeden.
De school is gebouwd in 1910  en heeft leuke erkers, inhammen en een soort torentje.


De school ziet er nog steeds uit zoals ik hem me herinner,  dat zag ik in een aflevering van het TV programma VT- wonen. (link uitzending gemist)
Het was mij nog onbekend dat de school er weliswaar nog staat, maar niét meer als school in gebruik is.
Er is gekozen  om het gebouw te bewaren maar er  tien wooneenheden in te creëren! En het zijn práchtige ruime, lichte  appartementen met  hoge plafonds  en natuurlijk  hoge ramen.

Wat een prachtplan in deze tijd  van afbraak en afschuwelijke nieuwbouw want dit gebouw past gewoon perfect in de verder  niet veranderde omgeving.
Maar ik zit natuurlijk meteen weer op school in een tijd ( 1948) dat klassen van rond de 40 leerlingen helemaal geen uitzondering waren.
In het deel van de school dat links  haaks op het hoofdgebouw staat  (zie foto boven)  was de gymzaal, nóg hoger dan de klaslokalen.


In het nieuwe appartement in de gymzaal wonen nu vier mensen, maar er is nog een deel van de balken constructie te zien waaraan vroeger de touwen hingen waarin geklommen kon worden.


In een gang staan nog de ladders en “muizentrappetjes”die vroeger in de klimwand gehangen konden worden gehaakt als er, meestal vóór de vakantie “reis om de wereld”gespeeld mocht worden. Ze gaan ze nu gebruiken in  één van de appartementen zie ik in het programma.


Ook mijn oudere zussen , de jongste én de oudste broer zaten op deze school en in iéder lokaal heeft dus wel een “Rietepietz gerelateerde” leerling gezeten.
In de klas rechts naast de hoofdingang waar meestal de zesde klas was ondergebracht heb ik zelf niet gezeten, ik ging na klas 4 naar de buitenschool, maar alle anderen vast wél.
Ze kenden ook allemaal wel de strenge leraar die zo’n grote adamsappel had dat hij (uiteraard  achter z’n rug) ” kippestrotje” werd genoemd.
Voor de appartementen wordt nu een zijingang gebruikt om de rechter hoek,  daar zijn nu parkeerplaatsen maar vroeger was daar een speelplaats voor de “kleintjes” en viel ik ooit  van het hekje dat om een bescheiden border stond. Het leverde me een gebroken sleutelbeen op.
Maar ook daar heeft men een deel van de oude vloer en wandtegels gelaten waar ze waren.

Ik denk dat iedereen die in die tijd op een openbare school heeft gezeten die tegeltjes wel zal herkennen. Wat niet iedere school had was het uitzicht op de kerktoren van de St. Agnes parochie, we waren dus zéér bij de tijd op die school, hoorde regelmatig de klok luiden en sommige wisten zelfs  waar de klepel hing!


Ja ik snap wel dat die gelinkte aflevering uitkijken voor jullie minder interessant is maar ik heb genoten van er nog te herkennen viel.
Maar behalve dat vind ik het geweldig dat men hiervoor gekozen heeft, het zijn práchtige appartementen geworden en het gebouw is gebleven zoals het was, afbreken kan altijd nog!

 

 

weermannetje/vrouwtje

Ken je het fenomeen weerhuisje nog?  Vroeger soms in combinatie met een koekoeksklok en dan meestal uit Oostenrijk of Duitsland afkomstig.
Vandaar dat de poppetjes  vaak   klederdracht dragen uit die streken.
Oh,  je weet niét wat een weerhuisje is…. oke,oke….zoek ik wel even bij wiki voor je;

Een weerhuisje is een eenvoudig soort meetinstrument. Veelal wordt gedacht dat het een eenvoudige barometer is, maar het is in feite een hygrometer, die de  luchtvochtigheid  meet.

Het weerhuisje bestaat uit een klein huisje met daarin twee poortjes. Uit het ene poortje kan een mannetje naar buiten komen, uit het andere poortje een vrouwtje. Als het vrouwtje naar buiten komt zou het mooi weer kunnen worden, als het mannetje naar buiten komt zal het gaan regenen.”

Hoe ik dáár nou ineens weer op kom vraag je je af?  Nou eigenlijk omdat we van de week zélf een aardige imitatie gaven van zo’n weerhuisjes echtpaar. Nee hoor, ik sleep er nóóit dingen met de haren bij als ik een logje schrijf.
Kijk, hier zitten we dan nog samen in een soort hokje op het terras van strandpaviljoen  aan  de Scheveningse boulevard.
Lekker in het zonnetje en we laten ons na een kop koffie toch verleiden buiten  een lunch te bestellen, dat wordt weer smikkelen en smullen voor Henk van alweer zo’n megabord “hete kip”


Maar op de achtergrond is al te zien dat we dan wél  door moeten eten…. al gaan de wolken niet zo héél snel…. het is toch maar de vraag of we het droog houden…….


We halen het net niet en alleen de jassen aandoen blijkt niet voldoende, zonder zon is het nog knap frisjes en dus verdwijnen het “weer-mannetje en vrouwtje” met de bordjes naar binnen, net op tijd om de paar spetters regen die vallen te ontlopen.


Maar het valt mee, de bui waait er zo goed als overheen en als de bordjes leeg zijn hangt  de wolkenpartij  al boven de boulevard waar wij er geen last meer van hebben…..


En natuurlijk komt dan, zoals het hoort,  het weervrouwtje weer naar buiten en doet zich te goed aan het heerlijke zonnetje……. al is dat ook weer van tijdelijk aard. Gaat nog een drukke werkdag worden voor dit weervrouwtje en haar mannetje!

“gekleed”

De foto slingert al een tijdje op m’n bureau boven, moet ik écht een keer scannen voor in een logje.
Maar ja, dan heb ik steeds weer ándere loginspiratie en komt het er weer niet  van totdat ik vandaag onderaan het logje van  van Mrs.T . deze zin zag staan!
Wat zou jij aandoen als je iets bijzonders hebt voor je werk of op een bijzonder feest?
Zij had zelf  vandaag iets op het program waarvoor wel “iets uit de kast getrokken” en ik moest metéén weer aan die foto denken die nog steeds op de scanner lag boven.
Mevrouw en meneer Rietepietz in  1970 , in vol ornaat voor de trouwerij van een familielid.
Ik zie het linnen  “complet”van een mouwloze jurk met bijpassende mantel nog zó voor me. Weliswaar in de uitverkoop gekocht waardoor het slechts rond de  30 gulden heeft gekost maar heel feestelijk  door de kleuren.
Op de witte jurk zitten blauwe stippen met een rode rand eromheen en op de blauwe jas zitten witter stippen met eveneens een rode rand.

De tas en schoen zijn van lakleer in dezelfde tint rood als de randen om de cirkels en potdorie wat vond ik het een geweldig pak!
Met plezier veel gedragen , ook voor minder feestelijke gelegenheden want uiteindelijk was dit soort kleding in die tijd nog min of meer de gewone dracht.

Heel stiekem vind ik het huidige modebeeld helemaal niéts, al die aan en om het lijf geplakte broeken die niets te raden over laten mogen dan een “jong modelfiguur”  nog enig goed doen, een meerderheid loopt er toch (naar mijn bescheiden mening)  mee voor joker.
Maar ik laat ik me bij het pakje houden…… wacht…., ik heb er ook nog iets in kleur van gevonden want een paar jaar later droeg ik het  toen we  voor 2 weken vakantie naar Spanje vlogen.
Aan Henk z’n bruine koppie is wel te zien dat dit aan het eind van de vakantie is,  we hádden al een late vlucht maar moesten door vertragingen de halve nacht op het (toen nog piepkleine) vliegveld van Malaga rondhangen. Met twee jonge kinderen  doe je dan écht geen oog dicht  maar even poseren alsóf we sliepen wilde wel lukken.
Hier kan ik nou een soort  heimwee naar hebben, al stak ik toen vaak de draak met mijn moeder  die het  altijd had over  “wel (of niet) gekleed” zijn.
Het hád toch wel iets zo’n keurig gevoerd pakje met bijpassende  accessoires.
Vaak ook nog met handschoenen in de juiste kleur, ach…., het wás ook het Jacky Kennedy tijdperk, wat waren de vrouwen toen mooi gekleed.

Kijk hier nou,  gekleed  voor een wandelingetje  achter de kinderwagen  getuigt het  van meer  élégance dan je tegenwoordig op het plankier van een modeshow ziet, zelfs al kon ik tóen al geen heel hoge hakken hakken dragen! Zucht……. ik heb héimwee!!!!

 

Vorige Oudere items Volgende Nieuwere items