van het één komt…..

…… komt het ander! Eind juli was ik voor het eerst van m’n leven in Middelburg en schreef daar een paar enthousiaste logjes over die op een mij duistere manier onder de aandacht kwamen van een Middelburgse kunstenares. Natuurlijk breng ik dan een tegen bezoekje en zie op haar site dat haar nieuwste “project” (een steendruk) me aanspreekt. Ik zie ook een reactie van medeblogster Matroos Beek die in haar reactie zegt graag het nog al bijzondere atelier van Toos van Holstein te bezoeken op de open monumentendag…. tja, dan is 1+1 als altijd gewoon 2 , of misschien tóch wel 3, want ik zóu de steendruk “city life”graag in het echt zien omdat ik een beetje hebberig van word.

En zo stapte ik zaterdag alwéér in de trein naar Middelburg. In Rijswijk is het dan heerlijk weer, paraplu, jas, vest …? Maar niet, kan ik ze ook niet vergeten, wél voor alle zekerheid zo’n plastic weggooi poncho.
Als ik al in de trein zit stuurt Matroos Beek foto’s die doen veronderstellen dat ze me met de boot van de trein komt halen. Ook Inge stuurt een “weerbericht” voor de komende uren….., het is wel duidelijk, Middelburg krijgt de volle laag al zie ik vanuit de trein pas ná Roozendaal de boel geleidelijk dichttrekken wat (om in stijl te blijven) schilderachtige luchten oplevert.

Wanneer ik al dicht bij Middelburg ben krijg ik een appje van Matroos Beek “het is nu droog” maar dat blijkt toch te vroeg gejuicht, als de trein langs Arnemuiden (nooit geweten dat het dáár ligt) spoelt de regen langs ramen alsof de trein door de wasserette wordt gehaald.
Gelukkig weet ik dat het station in Middelburg overdekt is en laat de plastic poncho nog even in de tas, tijd genoeg om op het overdekte perron aan te doen.
Tja, ijdelheid is des vrouw’s, je wilt toch een beetje voordelig uit de verf komen wanneer je iemand voor het eerst ontmoet. FF jammer dat ik hélemaal vooraan in de trein gestapt was en het voorste deel van nou juist voorbij het overdekte deel van het station stopt en ik alsnog als een verzopen kat kennis maak Bea, (aka Matroos Beek) !
We wachten nog even tot de ergste bui voorbij is en lopen dan de korte afstand naar het “pakuis van Toos.
Dan blijkt het slechte weer voor ons leuk uit te pakken, het is er rustig en zowel Toos, een heerlijk “normale” vrouw zonder kunstenaars maniertjes en/of allures, als haar charmante lief hebben álle tijd voor ons.
En tjongejonge wat is dat monumentale “pakhuis” de moeite van het bekijken waard.
Geen foto’s van gemaakt nee, die zouden er nooit recht aan doen maar ik was onder de indruk.
Zucht…., het gaat me natuurlijk ook dit keer weer niet lukken alles in één logje te proppen maar kijk met de link vast even wat de eigenaresse zélf over het bijzonder pand vertelt , klik atelier van Toos van Holstein Dat is heus de moeite waard, de kunst moet dan maar weer even wachten tot het volgende logje.

   



politicologie

Geen zorgen hoor, dit gaat géén politiek logje worden. Politiek is niet écht mijn ding maar ik moest aan die studie denken toen ik op TV in een interview viel.
Het ging over het gebrek aan studentenhuisvesting en het kabinet wil “hospita verhuur” stimuleren.

De interviewer stelde aan een “Kaagtypetje” de vraag; “zou U woonruimte bij hospita een oplossing vinden”?
Met een samengetrokken mondje en vragende ogen vroeg ze; “wilt U dat voor mij definiëren”!
Kijk, duidelijk student politicologie en ze heeft als veel geleerd. Altijd een vraag beantwoorden met een wedervraag en voorál nooit toegeven dat je iets niet weet. Haar “antwoord” heeft iets van ; ” weet jij eigenlijk zélf wel waar je het over hebt? Leg dat maar eens uit”. Zo kan ze verbloemen dat ze nog nooit van een hospita gehoord heeft.
Net zoiets als bij een jouw onbekende bewering van een ander te komen met: “is dat zo?” Dat heeft toch een soort bewijslast in zich en niet “dat wist ik niet”.
Ik voorspel de jonge dame een glanzende politieke carrière, die kómt er wel!

Natuurlijk is het geen schande om dat niet te weten, hospita is al een beetje uitgestorven begrip want studenten van tegenwoordig wonen in studentenhuizen. Waar vroeger alleenstaande dames een kamer verhuurde om hun financiën rond te breien (en misschien ook wel voor wat levendigheid in huis) komt dat de laatste decennia nog nauwelijks voor. De term “hospita”, ongetwijfeld een verwijzing naar “gastvrijheid”, is dus onder jonge mensen nog nauwelijks bekend.

Het waren trouwens lang niet altijd studenten waaraan de hospita een kamer verhuurde, het waren ook vaak ongetrouwde mannen die zich geen eigen huis konden permitteren, die werden dan een “commensaal” genoemd. Dan werden ook vaak de maaltijden met de hospita genuttigd en niet zelden kwam er een relatie uit voort. Maar ik dwaal weer eens af.

Eigenlijk is mijn opvatting over het begrip “student” een beetje gevormd in de jaren 40/50.
Studenten waren in die tijd meestal nog rijkeluiszoontjes die zo lang mogelijk aan de universiteit “studeerden” maar in hoofdzaak hun tijd doorbrachten in het welig tierende verenigingsleven.
Dat zal heus niet altijd zo geweest zijn maar toch, het imago wás er.
Hoewel één van mijn kinderen (deels thuiswonend) zowel afgestudeerd als gepromoveerd is aan een universiteit, heb ik in mijn gevoel nooit “een student” in huis gehad. En gelukkig vraagt géén van m’n kinderen ooit of ik iets kan definiëren als ze me niet snappen.
Bij de huidige trend om iedereen die na de basisschool een vervolgopleiding doet “student” te noemen haal ik m’n schouders een beetje op, dat ligt echt helemaal aan mij hoor, ik wéét het!



       

verkeerde spoor

Volgens mij zitten de NS medewerkers een beetje op het verkeerde spoor, hier of daar vast een wissel gemist en nu zijn ze het spoor bijster. Natuurlijk weet ik niet alle “stations” waar het fout gaat in de werkdruk en de beloning maar wanneer je de potentiële klanten laat “ontsporen” vrees ik dat ze al gauw voor “spoorloos blijven ” zullen kiezen en dan toch maar weer de autopakken.

Waren er nét met veel moeite wat mensen uit de auto gepraat … schuiven die weer zó die auto in als het spoor onbetrouwbaar blijkt te zijn. Gunstig voor het personeelstekort natuurlijk, minder reizigers maakt minder personeel nodig en zo maakt de huidige staker zichzelf misschien wel overbodig.
Ik hád economie in mijn vakkenpakket maar of ik nou de aangewezen “deskundige” ben om die stakingen te verdedigen of te verguizen tja….., dát durf ik niet te zeggen.

Naar mijn idee ligt er ondertussen een aardig pakket op tafel maar dat bod werd geweigerd, men gaat voor het onderste uit de kan.
Alles wordt voor iederéén duurder, ook voor gepensioneerden die er 12 jaar jaar lang geen cent compensatie bij kregen maar staakten die? Eh…. o ja, die hebben niks waarmee ze effectief kunnen staken. Natuurlijk jaagt iedere salaris verhoging de prijzen verder omhoog want de werkgevers zijn gekke Gerritje niet, die rekenen dat door in hun product.
Mwah….. eigenlijk helemaal geen Rietepietz logje maar ja, laat ik nou uitgerekend vrijdag afspraken hebben voor een treinuitstapje, dan is het onderwerp dus even ter zake doend.

Leuke afspraken gemaakt en ik moet nog maar afwachten of ik hier vrijdag nog uit het Westen weg kan komen als ik, wegens de afstand, de auto niet wil pakken!
Nou ja, ik ben vrijdag dus de ultieme spoorzoeker …. óf ik nog een trein op kan sporen ligt nog even niét in de lijn der verwachtingen!

.

   
   

what’s in a name

Oke, ik moet wel eens lachen om namen, om vreemde combinaties dan vooral. Maar aan de andere kant kan ik me ook ergeren aan namen en dan vooral de tegenwoordig steeds wisselende benamingen voor van álles en nog wat.
las ik kort geleden weer een stukje van iemand die het frustrerend vond om “bejaarde” genoemd te worden. “Oudere” kon ook al geen genade vinden, nee er moest maar iet komen als “zilveren , gouden of briljanten” mensen voor 70/80/90 jarige en ouder.

Een typisch tijdsbeeld om álles zo eufemistisch mogelijk te benoemen alsof het onderwerp, in dit geval je leeftijd, iets is om je voor te schamen. Zou men nu écht niet door hebben dat het bij iédere benaming, van wát dan ook, altijd de context is die bepaalt hoe het overkomt? Als één van m’n kinderen me liefkozend ” ouwe taart” noemt komt dat toch totáal anders binnen dan wanneer iemand me toesnauwt “ga eens opzij ouwe taart” als ik een beetje in de weg loop.

Al die nieuwe benamingen tegenwoordig gaan voorbij aan het feit dat het vaak juist de nadruk legt op het feit dat ze willen verbloemen. Ook bij die zilver/goud en briljant indeling zou het tóch weer die leeftijdaanduiding zijn die bepalend is. Logisch natuurlijk hóe je ze ook noemt, het gaat nou eenmaal om mensen van die leeftijd. Je kunt mij wel een “golden girl” noemen, iets dat in overdrachtelijke zin zelfs een compliment kan zijn, ik word er geen “meisje” van en blijf gewoon tachtig.

Het gaat er maar om hoe oud je je voelt en hoe je omgaat met ouder worden en vooral hoe lang je tenen zijn. Ik ben geneigd te denken dat die, net als de neus en oren, door blijven groeien tot je dood!
Als het beestje maar een naam heeft zou ik zeggen en “bejaarde” lijkt me aardig toepasselijk in de zin van “er zijn al aardig jaren overheen gegaan” , “oudere” hetzelfde verhaal, je bent “ouder” dan 2 á 3 generaties. Wat is daar mis mee!

Meestal ga ik in het OV niét op de plaatsen voor ouderen en minder valide mensen zitten, maar áls ik het doe houd ik in het oog of er iemand instapt die de plaats écht nodig heeft. Oftewel, ik vóel me niet oud al geef ik direct toe dat het waarschijnlijk anders is wanneer de tand des tijds al écht schade heeft aangericht.
Stop toch met dat muggenziften, maak je druk over de context waarin een onwelgevallige naam genoemd wordt want je kunt er vergif op innemen dat dié niet deugd als de naam je stoort.
En vooral, vergeet een beetje zelfspot niet, lachen is gezond, daar blijf je jong bij.

.

   

.

.

vroeg donker hé!

Echt wel het begin van de herfst hé, ik ging de laatste 2 weken al steeds vroeger naar boven omdat ik geen had om alle lichten aan te doen. Maar ondertussen moet er echt om 9 uur al licht aan. En als ik nog twijfelde of de herfst op komst is…. de eerste zakken kruidnootje liggen al in de supermarkt én de winter TV programma’s worden weer van stal gehaald.

Vrijdagavond was er alweer de enige talentenjacht waar ik met een half oog (die andere anderhalf houden m’n laptop in de gaten) altijd wel iets van zie. “Holland ’s got talent” is, anders dan de andere talentjachten, héél geschikt als “achtergrondbehang”. Vooral de eerste afleveringen lijken een beetje op de ouderwetse variété waar mensen vroeger voor naar het theater gingen.
Ik kan me nog herinneren dat ik één keer met m’n ouders mee mocht maar het Scala theater in Den Haag. Artiesten als Tom Mander en Snip en Snap werden groot door de revue.

Zodra de echte “afvalrace” in het programma begint verlies ik m’n belangstelling want dan gaat het altijd om gelijksoortige acts, zingen of dansen maar juist in het begin varieert het van rolschaats- tot jojo act en alles er tussen in om maar iets te noemen.
De uitvoering varieert óók van knullig tot heel bijzonder. Over Snip en Snap gesproken, als vrouw verklede mannen zijn van alle tijden al is de uitvoering wel wat veranderd.

De dragqueen deed z’n intrede, inderdaad een als vrouw verklede man maar dan wel reuze karikaturaal ingevuld.
Tja, het is een act hé, ik lig er niet wakker van en als zij….eh… hij een leuk showtje neerzet hoor je mij niet mopperen hoor.
Er was dus inderdaad zo’n “over de top wijfie” bij, niets mis met het showtje, dat zat leuk in elkaar.
“Ze” had een beetje dunne beentjes en je kunt inderdaad wel van een karikatuur van een vrouw spreken, zo kom je ze in de supermarkt niet tegen zal ‘k maar zeggen.
Maar moet ik me nu aangesproken voelen, of beledigd? Of moeten alle dragqueens nu maar van de TV verbannen worden om mij niet te kwetsen?
Het zal toch niet? Ieder diertje z’n pleziertje en ik kán natuurlijk altijd kiezen om wel of niet te kijken áls het me zou storen.
Met de kruidnootjes in gedachten moet ik ineens aan een ander “karikatuur” denken die dat wél overkwam omdat men er ” de performer” niet in wil zien.
Ach, net als verkleedpartijen en karikaturen is ook onverdraagzaamheid van alle tijden denk ik.

       

.

.

   

niet álles…

Kom op hé, als je goed zoekt zijn er ook wel zaken die (nog) niét duurder zijn geworden.
Wat niet is kan nog komen natuurlijk, daar dacht ik aan toen ik vanmorgen even m’n baantjes ging trekken in het zwembad. Ik betaalde net als altijd € 3,60 voor mijn (bejaarde)kaartje.
En ging niét klappertandend te water dus het water wordt nog steeds prettig verwarmd.
Geen idee wáár ze het water mee op temperatuur brengen en houden, het is een vrij nieuw zwembad dus ik hóóp met zonnepanelen of zoiets, Volgende keer toch eens kijken of dat misschien kan zien.

Iets anders dat me best wel verbaasde is mijn Garmin routeplanner van wel minsten10 jaar oud. Destijds gekocht met “eeuwig gratis”, op de pc te downloaden, upgrades. Dat soort kreten neem ik dan met een korreltje zout, het zál wel, dan zal het hele apparaat het wel lang voor die tijd begeven hebben.
Ondertussen gebruikt natuurlijk niémand meer dit soort oude meuk maar heeft bijna iedereen een ingebouwde routeplanner met zo’n touchscreen. Zag toevallig op TV dat touchscreens in de auto veel meer afleiden dan gewoon knoppenbediening, maar dit terzijde.

Maar goed, tot m’n grote verbazing kan ik inderdaad nog stééds gratis downloads binnenhalen als het apparaat weer een seintje geeft dat er nieuwe updates zijn. Je moet dat wél bijhouden én je bent er even zoet mee. Geen probleem, ik strijk ondertussen een wasje weg om te voorkomen dat de PC in slaap valt.
Ach, met en béétje goede wil kan vast iedereen wel iets vinden dat niet duurder is geworden.

.

     

.

voorspellende geest

Er lag vandaag een envelop in de brievenbus van de stichting welzijn Rijswijk. Erin een folder met antwoordkaart, of ik mee wil doen aan ……

Ik ben meteen terug in 2016. Er zou iemand thuis komen om Henk wat testjes te laten doen zónder dat hij zelf zou weten dat het ging om een dementie verdenking.
En dus vertelde ik hem dat de gem. Rijswijk 80 jarige bezoekt om toekomstige bejaardenzorg beter in te kunnen schatten.
Dat was tóen helemaal niet waar maar kijk eens aan…… het lijkt bijna alsof ik wist dat het in voorbereiding was want nu gebeurt het dus wél. En ja, ik geef ze het voordeel van de twijfel en wil wel zien of het zinnige vragen zijn dus er mág iemand komen om me het hemd van het lijf te vragen.
Als het totaal niet zinnig blijkt kan ik altijd nog het gesprek afbreken want tja, zo geweldig waren mijn ervaringen met de gemeente niet.
Toegegeven ik viel wel een béétje buiten de gewone patronen maar benutte álles wat in ons voordeel kon gebruiken.

Zo kreeg ik toevallig óók rondom die periode in 2016 een vragenformulier van de GGD …. o wacht, daar maakte ik een logje over op m’n prive site, die ik bijhield om de kinderen op de hoogte houden maar verder niemand kon lezen. wacht, ik kan het logje wel even kopiëren………

Een groot cadeau

Ja echt, ik kreeg vandaag een heel groot cadeau, alleen heeft de gever er geen idee van hóe groot  het cadeau is dat hij me gaf.  Dat zit zo!
Er lag weer eens een verzoek om aan een onderzoek mee te werken op zijn naam in de brievenbus.  Uit naam van de GGD maar in samenwerking met bla bla bla,
Ik lees dat allemaal op m’n gemak door en zie er wel een mogelijkheid in om zélf meer inzicht te krijgen in zijn “welbevinden”. Het formulier komt ook goed van pas om het komende bezoek van de geriater te rechtvaardigen, die komt natuurlijk om gewoon zélf zijn vragen over Henk’s gezondheid te stellen.

Veel vragen met aan te kruisen antwoorden als …. altijd, meestal, vaak, soms of nooit.
Ik doe dus alsof ik hem wil helpen met het invullen  en lees vragen én mogelijke antwoorden voor.
Wel  zorgvuldig uitgezocht want wat hij eet en drinkt per dag weet ik wel, vragen over gehoor en gezichtsvermogen weet ik ook de antwoorden wel.  Al snel blijkt dat hij de vraag al kwijt is wanneer ik de keuze antwoorden oplees, en toch is  een deel van vragen niet heel ingewikkeld.

Ja ja, dat cadeau komt er aan hoor,  ik heb er even een foto van gemaakt maar dan hoor je natuurlijk niét op welke “diep uit zijn hart komende” toon het zonder enige aarzeling  gezegd werd…….

Ik loop even naar de keuken om te voorkomen dat hij ziet dat de tranen me in de ogen springen want het is héérlijk om te horen dat hij zijn huidige leventje als puur geluk ervaart.
Dat is het bewijs dat het góed is dat ik hem niet met zijn dementie confronteer. Ik huil eigenlijk nooit omdat er dingen verloren gaan of moeilijk zijn, maar hier kan ik de tranen niet bij tegenhouden…..
Zei ik al dat ik slecht tegen complimentjes kan?”

     


.


stik….

Ja dat zei ik van de week hardop maar ik bedoelde het gewoon als een aanmoediging, niet als iets lelijks, heus niet! M’n naaimachine werd aangespoord te doen waar ik hem héél lang geleden voor kocht, stikken! Maar ja, ik hoorde al langer de meest vreemde geluiden en er waren ook regelmatig wel steekjes los. En nu plofte ineens het halve spoelhuis eruit dat ik met engelengeduld en kunst en vliegwerk er weer weer in kon fabrieken. Helaas werd het daar allemaal niet beter van.

Tijd om eens te overwegen hoe nu verder. Echt kleding naaien doe ik niet meer maar er komt toch nog regelmatig wel iets van een herstelwerk voorbij, een broek korter maken of een kussenhoesje maken. Moet ik dáár nou nog een nieuwe machine voor kopen? Maar eens overleggen met Inge die zélf geen machine heeft en dus ook wel eens een klusje voor me heeft. Ze wil eigenlijk ook wel zelf om leren gaan maar mééstal komt ze pas met een klusje wanneer het te ingewikkeld is voor “een leek” en dan ben ik een slechte leermeester, “doe ik wel even zelf”, tja, daar leert ze het natuurlijk niet van.

We gaan gingen dus samen op pad, op zoek naar een simpel machientje. Dat simpelste machientje kan nog altijd méér dan m’n oude machine die alleen kon zigzaggen en knoopsgaten maken. Het simpelste waar we naar kijken kan ook nog een aantal afwerk- en sier steekjes maken. Er kunnen zelfs 2 naalden tegelijk in. Alles in te stellen met drie knoppen.

Maar wat de doorslag geeft is dat de draad door een handig apparaatje zélf door het oog van de naald gedaan wordt, dat is naarmate mijn oogjes achteruit gaan wel een dingetje.
Voorlopig is het nog gewoon mijn naaimachine maar Inge’s naam staat er al op zal ‘k maar zeggen. Eerst moet ze er mee leren omgaan en daar gaan we van de winter samen aan werken, precies, een soort workshops.
Ondertussen heb ik het klusje waar ik mee bezig was afgemaakt, de draad eigenlijk zonder er erg in te hebben wonderbaarlijk “vanzelf in de naald gekregen”.
Alleen, toen ik het later bewust nog eens probeerde lukte het me niet meer… het ligt op het puntje van tong om te zeggen dat ik gena….. ,eh…. nee, dat zegt een dame niet.
Ik ga het nog wel eens navragen bij die aardige meneer die het voordeed.

.

.

     

tot het gaatje

Het wordt me wel eens gevraagd, hoe lang ga je door met werken voor de drukkerij. Tja, weet ik veel, zolang ze me nodig hebben én ik nog de mogelijkheid heb om “tot het gaatje”te gaan!

Ook vandaag lagen er weer 500 labels waar ze in de drukkerij even geen gat in zagen, kijk, dan ben ik niks te beroerd om er even 500 gaatjes in te maken. Dat moet er dan uitzien om door een ringetje te halen natuurlijk eh…. oke, dan maak ik die ringetjes er ook maar meteen in.
Zo’n label moet vaak ergens aangehangen kunnen worden maar ze weten er op de drukkerij geen touw aan vast te knopen en praatjes vullen geen gaatjes dus dan neem ik de touwtjes in handen.
Ach, je moet ook niet aan mannen vragen er een knoop in te leggen en dus knoop ik wel even die 500 touwtjes in de gaatjes na ze de maat genomen te hebben.
Aan mensen die niet tot 10 kunnen tellen heb je niets als ze per 50 gebundeld moeten worden.
Al zóu je er in theorie nog wel uit kunnen komen 6x tot 8 tellen en dan nog 2 extra. Voor mij niet nodig gelukkig.
Als alles klaar is even in een doosje verpakken en dan zoek ik het gat van de deur weer op. Leuke bijkomstigheid…. ik heb nu weer écht een vrij weekend want maandag mag ik weer, iets met loten, nieten en grote aantallen!

.

   

tuincontroleur

Terwijl ik gistermorgen het hoofd boven water probeerde te houden in het zwembad blijkt m’n voortuin bezocht te zijn door een “groene “controleur”.
Naar ik aanneem in verband met mijn vorige logje waar ik duidelijk liet zien dat het echte groen hier verloren lijkt te gaan door het welig tierende onkruid.
De groene man had een kaartje in de bus gedaan en ik kwam er dus gelukkig met een waarschuwing vanaf.
Want hoe vriendelijk de tekst ook was, het verslag dat hij over dit bezoek schreef laat toch zien dat hij m’n buren al heeft laten schrikken. Dat ik de buurvrouw sindsdien niet meer gezien heb is een veeg teken.

Je begrijpt, ik neem geen risico en dook vanmorgen metéén de voortuin in om orde in de chaos te scheppen. Weg met alle onkruid dat eigenlijk een soort parasiet is, ze slurpten het béétje water dat nog in de grond zit weg en m’n nu bruine plantjes hadden het nakijken. Ik trotseerde (net als de controleur gisteren) de warmte én kweekte rouwrandjes aan m’n nagels als boetedoening.
PPfffttt…… ik had het wel gehad na een uurtje, maar dan kwam ik er toch nog stukken beter af dan die “groene controleur” van gisteren…. die “fietste”even langs vanuit Beverwijk……. dat mág wel een kanjer heten!

.

.

   

Vorige Oudere items Volgende Nieuwere items