bij de tijd…

Nog maar net op tijd voor een nieuw logje maar ik zat alweer krap in de tijd.
En dat kwam een klein beetje omdat zoon Ruud alweer even “wat  tijd” in Nederland door kan brengen. Je begrijpt…. weer veel bij kletsen wat natuurlijk onder een etentje moet gebeuren( nee dat kan écht niet zonder etentje)
Waar we het dan allemaal over hebben? Nou bijvoorbeeld over hoe hij “de tijd” in de gaten houdt , ja op z’n horloge natuurlijk maar hij had een net even ander horloge dan we van hem gewend waren, dit horloge.

Een horloge dat hij gelukkig niet écht nodig heeft. hij heeft het gewoon omdat hij het mooi vindt maar het is éigenlijk een horloge voor blinden en slechtziende mensen.
Geen glazen afdekplaat natuurlijk, een blinde moet immers kunnen voelen aan de wijzerplaat.
Voor het cijfer  12 is er een metalen driehoekje, de andere cijfers zijn goed voelbare staafjes met op de “kwart uren” een wat langer staafje.
Het balletje in de geul in het midden wijst de minuten aan en het balletje in de geul aan de buitenkant de uren. Precies het  was dus ongeveer 8 minuten voor half 8 toen de foto gemaakt werd.
Het magnetische horloge is  the Bradley   genoemd als  een eerbetoon aan Bradley Snyder, een militair die in 2011 zijn gezichtsvermogen verloor bij een ontploffing in Afghanistan, maar een jaar later tijdens de Paralympics goud en zilver behaalde bij het zwemmen.

Naar mijn idee best een  goed geslaagd  staaltje integratie  wanneer een hulpstuk voor blinden en slechtzienden zó mooi en praktisch gemaakt is dat het ook graag gebruikt wordt door mensen zónder die handicap.
Ja ja, onze Ruud is  dag en nacht bij de tijd, ook als er even géén lichtje bij hem gaat branden.

Advertenties

de kus

Dan heb ik het over de kus die ik van onze buurvrouw kreeg, nee laat me nou uitpraten, ik héb niet staan zoenen met de buurvrouw, ik kreeg déze kus van haar!


Het is een schilderij van de kunstenaar Gustav Klimt maar dát had buurvrouw niet bij zich, nee zij had een in 1000  stukjes gesneden versie waar ( gelukkig) grote delen van de bruine achtergrond onder en boven weggelaten waren. Je begrijpt, ik helemaal in m’n knollentuin want als je Rietepietz érgens blij mee kunt maken is het wel met een legpuzzel.

Niets voor de beginnende puzzelaar dat is wel duidelijk, vooral de nog overgebleven stukken bruine achtergrond zijn  een uitdaging. Maar ook bij de rest moet je toch drie keer kijken wil je “het plaatje”zien.
Zelfs de randjes in elkaar leggen was al niet eenvoudig en dan had ik ook nog weinig tijd, tel uit je winst.


Heel toevallig blijkt de jongste kleindochter sinds kort een reproductie van “de Kus”  boven de bank te hebben hangen, zij herkende de puzzel dus direct terwijl het plaatje voor mij helemaal nieuw was.
Al met al ben ik nog wel even bezig, het laatste deel dat nog gedaan moet worden   zal wel heel veel één voor een passen worden.
Tja en dan….. ? Gewoon weer terug in de doos als hij klaar is, tenzij er zich iemand meldt die deze kus aan de muur wil hebben. Eh…. wie wil er een kus van mij?

zo’n lief prinsesje…..

Kijk ons prinsesjes nou eens leuk bezig zijn…..


En dan mag prinses Amber op bezoek haar oma-grootje!
Natuurlijk maakt ze  een tekening voor oma-grootje en…….
….. valt dan uit haar prinsessen rol!
Tttssjjj…. dat zo’n   klein schatje zúlke  lelijke woorden  kent……

 

 

beetje lege dop….

Soms kom je iets tegen dat op het eerste gezicht “het ei van Columbus” lijkt.
Zoiets is  deze link.  Wie wil er nou niet dat dementerende mensen hun eigen leven kunnen leiden in een mooie omgeving.
Natuurlijk had het mijn interesse, met een dementerende echtgenoot kun je niet genoeg weten over de mogelijkheden.

Het project is een soort dorpje waar dementerende ouderen vrij rond kunnen wandelen. O wacht, zelf zeggen zij dit;
“Hogeweyk biedt haar dementerende bewoners maximale privacy en zelfstandigheid. In de wijk zijn straten, pleinen, hofjes en een parkje waar de bewoners in vrijheid veilig kunnen wandelen. “

Verder lees ik dat 152 dementerende kunnen wonen in 23 wooneenheden……. eh…?
23 wooneenheden…. 152 patiénten? Hoe rijm ik dat met maximale privacy. Verder lezend ; “In de woningen van De Hogeweyk wonen zes tot acht mensen met dezelfde leefstijl bij elkaar”
er staat ook;” In iedere woning wordt een volledig zelfstandige huishouding gevoerd door een vast team medewerkers. ” !

Naar mijn idee toch echt oude melk in nieuwe zakken, waarbij ik volmondig toegeef dat het complex er prachtig uitziet, dat gun je iedere oudere! Maar evengoed hebben ze daar slechts een slaapkamer en verblijft men de rest van de dag gezamenlijk in de leefruimte waar  “een team vaste medewerkers” een volledig zelfstandige huishouding voert. Het team dus, niet de dementeren mensen zijn zelfstandig bezig en ik verwacht ook niet anders omdat ik van de hoed en de rand weet.

Natuurlijk is het mooi dat men rekening houdt met een aantal zaken die de patiënt gewend was maar ik lees nergens iets over hoevéél medewerkers er dan wel zijn want geloof me, een dementiepatiënt heeft erg véél begeleiding nodig om hem/haar  de indruk te kunnen geven dat hij /zij zelfstandig functioneert.

Prachtig dat ze onbelemmerd overal mogen komen, ook buiten, maar kúnnen ze dat ook? Vinden ze de weg terug naar “huis” die in wezen dezelfde huiskamer is uit alle andere zorghuizen. Ze mogen zelfstandig  boodschappen  doen in de aanwezige supermarkt, maar kúnnen ze dat ook?

Henk gaat nog alleen naar de bakker, maar  heeft altijd een briefje in z’n zak en loopt te repeteren dat hij een halfje volkoren moet hebben. Dat lukt nog omdat we al jaren bij diezelfde bakker komen voor een zelfde halfje volkoren. In een nieuwe omgeving zou hij dat zéker niet meer kunnen.
Ontbijt klaarmaken lukt hem nog  omdat ik mee help en geruisloos  dingen in de buurt leg. De hersenen van iemand met dementie werken nou eenmaal anders en onberekenbaar.

Als Henk  de zak verse spinazie om te wassen  op het aanrecht uitstort i.p.v in de volgelopen wasbak, is dat niet gevaarlijk, maar het kookt verrekte lastig.
Hij kan vaak iets “niet  vinden” ondanks dat ik er naar wijs. Zelfs niet als het gewoon op de juiste plaats ligt, wat lang niet altijd het geval is omdat hij soms  dingen verkeert opruimt.
Meestal kan ik er beter heen lopen, om te zien “of ik me niet vergist heb”   en het voor hem pakken.
Begrijp me goed, alles dat gedaan wordt om de leefomstandigheden van dementeren prettiger te maken is winst. Maar stop met die onzin dat men een eigen, zelfstandig leven in de aanbieding heeft.
Hét kenmerk van dementie is nou eenmaal dat men niét meer zelfstandig kan functioneren.

de makkelijkste weg

Inderdaad, ik kies vandaag voor makkelijk, hard gewerkt en m’n handen willen niet erg.
Ik neem je mee naar eind 2007 (toch alweer 10 jaar geleden)  toen we een sportschool bevlieging hadden die stiekem toch nog een paar jaar duurde………………
=====================================================

dec.2007

Je wilt het niet geloven maar we gaan nog steeds regelmatig naar de sportschool!
Toegegeven, het lukt niet altijd om 2 x in de week te gaan, dus 1 x voor de 55+ aerobic les én 1x een uurtje in “de zaal” sporten, maar meestal lukt zelfs dat.

We hebben ondertussen voor op de apparaten een nieuw schema, het eerste was wel érg minimaal en  was in 3 kwartier afgewerkt zonder dat we er dood bij neer vielen.
Het nieuwe schema bevat wat meer apparaten en duurt dus alles bij elkaar ruim een uur en ook daarna liggen we niet op “apegapen”.
Hoewel … de éerste keer dat we het nieuwe schema draaiden zie ik Henk op de loopband na een kwartier ineens met uitpuilende ogen steeds harder doorstappen.
Ik meteen op zoek naar spullen om hem zo nodig te kunnen reanimeren natuurlijk, dat zal toch wel aanwezig zijn in een sportschool?
Mijn blik volgt voor alle zekerheid even de richting van zijn starre ogen in de richting waarin hij kijkt en dát maakt veel duidelijk …..

Henk mag dan 71 zijn, hij weet nog donders goed wat mooi is, en het meisje dat vlak vóór hem op zo’n soort hardloopstep haar benen afwisselend omhoog en omlaag laat gaan is mooi met  haar wapperende lange haren die niet klef in haar gezicht plakken zoals dat bij mij altijd wél gebeurt.
Mensen willen over het algemeen overal “lekker veel” van en hoewel Henk op dat gebied dus meer op zou moeten hebben met mijn “iets royalere afmetingen”, is zo’n meisje met nergens “een onsje teveel ” blijkbaar toch meer een blikvanger dan mijn Rubensachtige vormen.

Enfin, de reanimatie kan afgeblazen worden en ik moet toegeven, zijn “uitzicht ” is spectaculair.
Het meisje  draagt   een tricot “iets ” dat iedere lijn van  haar lichaam volgt en ook duidelijk laat zien dat het “vrouwelijk zit onderdeel ” uit 2 helften bestaat.
Ook het spannende topje dat ze er boven draagt laat zien dat liposuctie in ieder geval niet voor haar is uitgevonden terwijl ze nérgens “onderontwikkelde spieren ” heeft, je vraagt je af ……. wat doet het  kind in hemelsnaam in een sportschool!

Bij mij moeten ze er maar een beetje naar raden , ik draag gewoon een trainingsbroek (ssst , mannenmaatje M) die niet al te strak om het “zitgedeelte” spant en een ruime T-shirt , want eh….. “oud vlees moet je niet uit de verpakking halen en al helemáál niet etaleren” vind ik !

* plaatjes van het internet

opladen

Het blijft geen feest natuurlijk hé!  Hoogste tijd dat “de lezer” zich eens van z’n creatieve kant laat zien.  Nee wees niet bang, niemand hoeft een hoed in elkaar te prutsen al weet ik zéker dat er onder m’n lezers mensen zijn  die het heus beter zouden kunnen dan ik.

Ik heb het me makkelijk gemaakt en gewoon een filmpje dat ik bij “de boerin zonder naam” zag  gepikt!
En wel … omdat het me “het ei van Columbus” lijkt, helaas heb ik het zelf nog niet kunnen proberen bij gebrek aan een lege shampoofles.
Ja hoor eens, de nood is nou ook weer niet zó hoog dat ik een net geopende fles shampoo door de gootsteen spoel en met mijn dunne vlaskoppie doe je een eeuwigheid met zo’n fles.

Het is trouwens bést mogelijk dat mijn probleem allang door jullie opgelost is  zónder deze knutsel  en dan kan ik daar mooi  nog  op anticiperen zonder mezelf in de vingers te snijden bij het bewerken van een plastic fles..

Maar voorlopig is het bij mij nog knap irritant dat het snoertje van m’n  telefoon zó kort is dat ik niet weet waar de telefoon veilig ligt tijdens de oplaadsessie. Nu eerst mezelf maar even opladen om aan de slag te gaan zodrá ik een lege fles heb.

hare loghoogheid bedankt U

Oh wat wás het weer leuk om “onze Trix” weer even op te kunnen laten draven.
En wat waren de reacties weer  leuk, vooral omdat er toch weer lezers bij waren voor wie dit nieuw is.
Wie hier nog niet heel lang leest kan natuurlijk niet weten dat dit oudje éigenlijk het vloggen een beetje uitgevonden heeft. In december 2007 stapje ik voor het eerst heel voorzichtig in  de schoenen van onze toenmalige vorstin om mijn nieuwjaarswensen te delen.
Kerstmis is daarna nooit meer hetzelfde geweest al kwam niet altijd de koningin opdraven, het kon net zo goed de kerstengel zijn, of een sneeuwpop. Dat hangt altijd een beetje samen met wat er op mijn pad komt.

Hoewel ik dus eigenlijk samen met Trix de hoed aan de kapstok gehangen had miste ik de uitdaging om de troonrede te persifleren. Nee natuurlijk niét om de troonrede zelf maar om de lol van het “plaatje te maken”, alleen al de hoeden zijn onweerstaanbaar voor me.
Ik was het écht niet plan dit jaar maar toen lag er in de drukkerij een kartonnen cirkel met een opening erin, in het voorbij gaan natuurlijk even op m’n hoofd gehouden…. leuk, zou best een hoed van te maken zijn…… !
Een collega van de DTP deponeerde een verpakking van de lichtgevoelige platen in de afvalzak……. een groot stuk dik  plastic , mat  zwart aan de ene kant en zwart glanzend aan de andere. en dán is 1+1= bij Rietepietz  een hoed.


Wat altijd enorm helpt is dat we juist door de drukkerij van alles bij de hand hebben, in dit geval was ook  restje dubbelzijdig tape héél handig, plakbandje hier nietje daar en even lekker de bol in elkaar frommelen om de lichtval z’n werk te kunnen laten doen. Tja, misschien nét niet helemaal volmaakt als je de hoed goed gaat bekijken zit er hier en daar wel kier die er niet hoort

Maar als Trees dan in de reactie vraagt “of ik die hoed ergens huur voor zo’n  gelegenheid” krijg ik toch vaag het vermoeden dat ik op het Binnenhof niet eens uit de toon zou vallen, en zo ja… kan ik het altijd nog als een recycle- statement verkopen!
De zoektocht naar wat Trix aan moest eindigde bij het pakje dat ik droeg op de bruiloft van onze kleindochter  dat meteen de finishing touch   voor de hoed meebracht.
De corsage van dezelfde stof als het jasje was in no time op de hoed geprikt en het jasje kreeg een (niet zo goed gelukte ) corsage van het zwarte plastic en  Jan Taminiau  kan er een puntje aan zuigen!
Stom…. ik had dit hele logje niet hoeven schrijven, had er een vlog van kunnen maken toch?

 

Vorige Oudere items Volgende Nieuwere items