hebberig

Echt hebberig werd ik ervan vandaag… zoiets moet eigenlijk iedereen ergens in een schuurtje hebben staan. De kop van Jut, om zo hard je kunt te slaan zonder iemand kwaad te doen, en  het muziekje afgaat als je hard genoeg slaat om helemaal bovenaan te komen. Om even lekker af te reageren  wanneer hij …….,

…..  geen antwoord geeft, omdat hij me niet begrijpt

….. een verkeerd  antwoord geeft, omdat hij me niet begrijpt

….. steeds  niet doet wat ik vraag, omdat hij me niet begrijpt

….. steeds de verkeerde dingen doet, omdat hij me niet begrijpt

….. boos is omdat hij me niet begrijpt

…..  verdriet heeft omdat hij zichzelf  niet begrijpt

Ach, gewoon omdat dementie geen  tegenstander is die je eruit kunt rammen.

Advertenties

buitengewoon

Hoewel…. het meeste dat ik vandaag gezien heb zou “buiten”
niet zo  “gewoon” zijn! Ruud bezocht van de zomer met Sebastian het Louman museum in Den Haag en was dermate verrast dat hij vond dat wij er ook eens kijkje moesten nemen.
Tja, een automuseum….mwah dacht ik altijd, dan moet je toch op z’n minst iets meer van auto’s willen weten dan waar  het gas- en rempedaal zit, o ja en de benzinetank opening natuurlijk!

Nou dát bleek een  misvatting, ik heb genoten van de 150 jaar autohistorie die het museum te bieden heeft. Als ik niet zo’n vreselijk slordige warhoofd was zou je nu natuurlijk   een overzichtelijk fotoblog te zien krijgen, en foto’s maakte ik genoeg, helaas meestal zonder de ter zake doende informatie, zodat ik dáár dan weer niets van weet. Mij stoort het niet maar waarschijnlijk kun je op hun site genoeg info vinden als je “liefhebber”bent.
Vanaf de draagstoel voor 2 MK die Henk hier lijkt te trekken, tot aan prachtig gestroomlijnde auto’s  die “de motor achterin” hebben een heel nieuwe betekenis geven.

Het is er allemaal, vaak achter glas dat zó onzichtbaar is dat ik er in mijn enthousiasme bijna doorheen knal.
Met heel veel oog voor details…. zoals het rieten mandje voor de wandelstok en en de rubberen knijptoeter die z’n geluid uit een prachtige koperen slangen bek perst.

En dat er niets nieuws onder de zon is met elektrisch rijden, dat kon ruim een eeuw terug ook al, maar ja, dan hád je wel een accu nodig.

Je vindt er motoren van “alle leeftijden” en in alle soorten en maten  en natuurlijk geldt hetzelfde voor benzinepompen.

En dat allemaal in een prachtig ruim gebouw waar je steeds weer onverwachte nieuwe opstellingen vindt.
Het restaurant ligt op een heel sfeervol pleintje in een gezellig “straatje” waar vandaag toevallig ook een beeldschoon bruidspaartje liep.
We hebben niet alles kunnen zien Henk werd te moe  en wilde naar huis.
Tja, het is even afzien om dan weer gewoon in de eigen koets, (de Splash) te stappen.
Maar het is wel zeker, we gáán nog een keer terug!
Of ik er dán een wat informatiever logje over kan schrijven? Ik beloof niets, je kunt gewoon beter zelf even gaan kijken als je er in de buurt bent.

 

 

 

excuses

Kortgeleden  kon ik de hand leggen op een boekje met kinderliedjes die, toen ik kind was,  door alle kinderen gezongen werden. Sommige zijn aftelversjes, sommige opzeg rijmpjes en weer anderen werden gezongen bij spelletjes die op straat gespeeld werden  zoals deze;


Het werd gespeeld door twee tegenover elkaar staan de rijen kinderen ( als ik me goed herinner) die naar elkaar toe liepen en weer van elkaar af . Een jongen uit de éne rij haalde dan een meisje uit de andere rij  en omgekeerd.
Over de titel wil ik het niet eens hebben maar het wás natuurlijk schandalig hoe hier de jongens geleerd werd hoe ze met meisjes om moeten gaan.
Bovendien was het uiteraard reuze rolbevestigend, Joepie joepie  ging volkomen voorbij aan het feit dat hij misschien ook wel “een vriendje had kunnen hebben. Geheel naar de mores van de huidige tijd voel ik me dus verplicht alsnog mijn excuses aan te bieden dat ik vroeger dit heb laten gebeuren…… en er was meer….


Aanmoediging tot dierenmishandeling,  had natuurlijk nóóit mogen gebeuren. Echt… ik heb er plaatsvervangende schaamte over. Waren jullie ook zulke barbaarse kinderen dat je deze, en andere, kinderversjes nog  kent?

beste bedoelingen

Tamelijk heftig dagje gisteren dat aan elkaar hing van de beste bedoelingen  en veel gelukjes bij één ongelukje!
Je kon er natuurlijk op wachten dat Henk een keer onderuit zou gaan in de badkamer, het douchen in de ochtend móet gebeuren en daar is hij het niet altijd mee eens waardoor er soms sprake is van wat duwen en trekken waarbij hij zich dan krampachtig vastklemt aan wat maar in de buurt is, en dat moet dan niét iets zijn dat hij kapot kan trekken…. pats boem…..!

Oke…. wond op het achterhoofd die best wel bloed maar  hij lijkt verder goed aanspreekbaar dus als hij schoon en aangekleed is  zet ik zijn ontbijt voor hem neer dat er gewoon goed in  gaat. Omdat het wondje nog steeds bloedt bel ik toch maar de weekend huisartsendienst nadat ik hem een paracetamol heb gegeven, hij heeft natúúrlijk hoofdpijn.

Gelukje 1.
Ik heb al héél snel iemand aan de lijn, en een uiterst vriendelijke dame  laat, nadat  ze mijn verhaal prima samenvat,  de keuze aan mij laat naar welke ziekenhuispost ik mag gaan. Ik kies voor het ziekenhuis dat voor Ruud heel dichtbij is hoewel ik helemaal niet van plan ben hem of Inge te bellen om mee te gaan. Maar je weet nooit, in geval van nood is er dan toch iemand die er snel kan zijn.

Gelukje 2 .
Ik ben er ver voor de afspraak van  10 uur, maar twee schatten aan de balie “regelen wel even iets” en al om half 10 constateert de dienstdoende huisarts ( ook al een lieverd) dat Henk niet goed genoeg kan verwoorden welke klachten hij heeft en dat “op je achterhoofd gevallen zijn” toch een goede reden is om heel secuur te zijn. We schuiven dus door naar de EHBO.

Gelukje 3
Niemand voor ons en zónder uitzondering heel lieve en meelevende  verpleegkundige, arts assistenten en artsen  die een scan nuttig vinden en ook laten uitvoeren. Henk blijkt ( op een gaatje in zijn hoofd na) verder bar  gezond voor zijn leeftijd blijkt uit alle lichtjes op de pilaar met apparatuur.
Wachtend op de uitslag  van de scan doet Henk even een tukkie . Na de “niets zorgelijks aan de hand  eh… hoofd” uitslag mag het wondje van pakweg 2 cm. gehecht worden en kunnen we naar huis.

Zo fijn dat ik zelf kan rijden en voor dit soort dingen geen kinderen hoef op te trommelen, vroeg genoeg om ze bij te appen als ik thuis ben.

Gelukje 4
Henk en de rolstoel gaan weer in de auto en als we thuis zijn mis ik mijn tas…. loop terug naar de auto om die te pakken en schrik me te pletter, geen tas….
Dan maar direct terug naar het ziekenhuis? Dan gaat de vaste telefoon…… =Inge,   die door de politie gebeld is dat mijn tas daar afgeven is  ….. zij heeft al naar Ruud  én zijn lief gebeld maar die weten uiteraard niet waar ik uithang.

Zijn lief gaat in de omgeving op zoek naar onze auto en informeert in het ziekenhuis of er iemand is opgenomen….  Ruud gaat de tas ophalen
Inge geeft mijn info meteen door aan Ruud en zijn lief….en na een half uur wordt mijn tas keurig thuis gebracht…… !
Ja natuurlijk vragen ze waarom ik niemand gebeld heb  om mee te gaan….  ach….. ik ben niet het type om voor zoiets  last of paniek te veroorzaken !!!!
Maar soms mislukt dat dan toch een klein beetje.

onbegrip

Nederlands Openbaar Ministerie beschuldigt arts van moord in euthanasiezaak rond zwaar dementerende vrouw.

Als er ergens onbegrip voor de ziekte dementie  blijkt dan wel uit deze veroordeling.
De arts heeft met de patiënt samen alle regels in acht genomen  die euthanasie   mogelijk moeten maken. Echter….. een dementiepatiënt kan niet meer voldoen aan de laatste eis, expliciet vragen om de dood voordat  de arts de dodelijke medicijnen toedient.

Dat betekent in de praktijk dat het voor een dementie patiënt nutteloos is een euthanasieverklaring op te stellen op het moment dat hij/zij nog overwegend goed kan verwoorden wat hij/zij wil. Tenzij hij/zij dat ook laat uitvoeren op het moment dat er nog wat maanden, of zelfs jaren, kunnen komen dat de ziekte in hoofdzaak lastig is maar het leven nog niet helemaal domineert.

In het stadium waarin Henk nu zit kan hij ja zeggen en nee bedoelen, en is een gesprek met hem voeren meestal een vorm van “ieder een eigen verhaal vertellen” zonder enige logica. Zijn voorstellingsvermogen is dermate “kapot” dat hij al niet weet of hij sla wil eten, of toch liever worteltjes, hij zegt bij beide voorstellen “ja” en zou helemaal niet vreemd opkijken als ik me ineens realiseer dat de andijvie  nu echt op moet en hem andijvie voorzet. En zó iemand zou dan alsnog moeten bevestigen dat hij dood wil.

Ineens telt niet meer dat zo iemand destijds, nog in het bezit van het volle verstand, besloot dat de ziekte  ondraaglijk zou zijn wanneer die zijn mensonterende karakter zou laten zien. En vergis je niet, ik maak hier dagelijks dingen mee waar Henk zich 10 jaar geleden voor geschaamd zou hebben.
Hoewel niet alles meer tot hem doordringt veroorzaakt het weer wél  grote stress op de momenten dat hij het zich bewust is maar  geen hulp accepteert.
En vergeet niet  het verdriet van zijn onmacht juist omdát hij zich niet kan uiten zoals hij zou willen.

De onsmakelijke details zal ik je besparen maar  laat het duidelijk zijn, het maakt het leven niet héél benijdenswaardig. En niet alleen voor hem.
En dan krijgt deze arts dus nu een strafblad met “moord”achter haar naam terwijl ze eigenlijk een medaille verdiend. In Nederland kunnen huisdieren vaak “menswaardiger”sterven dan mensen met dementie.

Heus het hoeft niet héél makkelijk gemaakt te worden maar sluit de rechter die deze uitspraak heeft gedaan eerst eens een half jaar op met een dementerende in het laatste stadium.
Dan kan de rechter een beter oordeel vormen   over “de levensvreugde” die een patiënt in zo’n uitzichtloze situatie heeft. Dat zou misschien een beter inzicht geven in de (on) mogelijkheden en een herwaardering kunnen geven aan een eerder, volgens de regels,  geuite doodswens .

nieuw muisplekje

Heeft iemand me gemist? Normaal zet ik immers om de andere dag een nieuw logje!  Nee is niet verplicht natuurlijk maar zo’n vaste regel vind ik prettig, Gisteren kwam het er ff niet van, ik zit altijd met lappie op schoot op de bank en de muis rolt prima over de bekleding van de bank .
Maar gisteren was ik m’n ” muisplekkie”  kwijt. Precies, jij hebt opgelet, vandaag zou de nieuwe bank gebracht worden en dus moesten de 2 oude bankjes er vast uit omdat ze tussen 7 en 10 uur  de nieuwe zouden brengen.

Dit soort operaties zijn met een demente man in huis net even ingrijpender dan normaal. Gelukkig stond ik er niet alleen voor.
Ruud en zijn lief kwamen, bijna vanaf het vliegveld ( nou ja, beetje overdrijven moet kunnen) in ieder geval nog dik in de jetlag  even de bankjes wegwerken.
Helaas kan de gemeente reiniging ze pas vólgende week dinsdag ophalen en dus werden ze keurig in de voortuin voor het raam geparkeerd, op straat moet nog even wachten. En zo zaten we  dus ineens op de tuinstoelen in de huiskamer, zónder een plekje voor de muis.

Natuurlijk had ik nog wél even naar de firma gebeld want om 7 uur in de morgen ben ik weliswaar wakker maar ben ik druk doende met Henk wassen en aankleden en tussen de bedrijven te zorgen dat ik zelf ook iets aan heb en fris ben.  Een vriendelijk dame vertelde dat we de derde op de lijst waren en het dus zeker niet voor 8 uur zou worden…pppfffttt…!

Maar natuurlijk weet Inge  hoe lastig dit soort dingen is en was Inge al om half 8  hier. In hoofdzaak om Henk bezig te houden  want “even een bank binnenbrengen” is gewoon  een bende”……….

….eer alles in elkaar gezet is en ergens op lijkt.


Gelukkig valt de grootte reuze mee, ik hád wel heel nauwkeurig gemeten maar soms is zo’n stel dat in de winkel heel bescheiden lijkt toch best wel groot zodra het in huis staat.
Er moest nog wel even een hoektafeltje weggewerkt worden én alles dat er op stond (het was mijn bloemenhoekje bij uitstek) maar dat is zo goed als gelukt.
Beau maakt het allemaal niet uit, oke hij krijgt gewoon hetzelfde fleece dekentje (je wéét het maar nooit met die nageltjes)en hetzelfde kussentje maar in een prive hoekje.


Voor Henk is  het allemaal nog wat onwennig, ruimte genoeg voor “tukjes” in alle gewenste richtingen maar wat dóe je ermee zie je hem denken.
De stof van de bank is niet erg muisvriendelijk maar dát is opgelost met een muismat dus  ja hoor, ik ben er weer, heb mijn plekje weer gevonden.

glad ijs

Rijswijk / Delft is maar een “wippie”, deden we vroeger  soms wandelend, maar anders op de fiets. Delft heeft een heel knus oud centrum.
We komen er nu niet zo vaak meer, Delft is met z’n (te) smalle stoepjes, bruggetjes en ongelijke klinkertjes niet ideaal met een rolstoel. En parkeren is ook wel een dingetje in het autoluwe. oude centrum.
Maar van de week lukte het weer eens, met dochter Inge als extra versterking hadden we een oergezellig ochtend in Delft.
Op donderdag dus marktdag wat uiteraard ook veel toeristen trekt. Nee nauwelijks foto’s gemaakt van Delft, ach de toeristische plaatjes kent iedereen natuurlijk wel.
Zo staat er voor een winkeltje dicht bij de markt dit rek buiten.


Tja, Delft met al zijn grachtjes zal natuurlijk een schaatsparadijs zijn als het een beetje wil vriezen.Maar als ik eerlijk ben zie ik, áls er al geschaatst kan worden,  alleen maar Noren en Hockeyschaatsen. Het is wel héél lang geleden dat ik op, of meestal , naast dit soort schaatsen verwoede pogingen deed overeind te blijven. Maar toch, een goed oud Nederlands souvenir volgens het bord.
Zodra we de markt opdraaien zie ik een marktkraam met óók allemaal van die houten glij ijzers….. eh……

Oeps…. als we dichterbij komen zie ik dat het géén glij ijzers zijn maar afbeeldingen van iets waarmee je  best wel een “scheve schaats kunt rijden”. Slippertje maken behoort ook tot de mogelijkheden. Iets waar je natuurlijk géén uitgebreide aandacht aan gaat besteden als je je “dochtertje” bij je hebt. Vandaar dat ik helaas niét kan vertellen waar deze “hangende” bosjes eh….. (fallus in met een passende  naam) “dingen” voor bedoeld zijn.
Ze hangen daar open en ( vooral) bloot en van  wat ze nog meer verkopen word ik ook al niet wijzer. Eh…. peper en zoutvaatjes?

Vorige Oudere items Volgende Nieuwere items