scherven…..

…. brengen geluk zegt een spreekwoord. Het zál wel, maar voorlopig spreekt; “daar heb je het gedonder in de glazen” me meer aan.
Eigenlijk “loop ik een beetje op een glazen bruggetje” al hóóp ik dat “het een storm in een glas water is” want behalve glas breken kan er in een huishouding nog van alles mankementen vertonen.

Zoals een CV ketel met een meer dan dorstige inslag waarvoor de oorzaak nog niet gevonden is… en het probleem óók onder de grond kan liggen.
En een wc vlotter die niet van ophouden weet en maar blijft spoelen maar ja, de winkels zijn dicht dus ff met het spul een passend onderdeeltje halen is niet aan de orde. Gelukkig is het de wc boven en kan ik het kraantje dicht houden.
Je weet wel, van die onbestemde dingen die soms zowel uit de hand kunnen lopen als in de papier.

Dan zijn die scherven zeker overzichtelijker zelfs al hadden ze óók weer iets te maken met iets dat niet goed werkte.
Je kent het wel, spotje in de glazenkast doet het niet meer, zit ingebouwd en een beetje onhandig hoog.
Maar het moet eruit om het te kunnen vervangen en vóór je het weet vliegen de glasscherven je om de oren. En dan heb ik natuurlijk géén geschikt nieuw lampje in huis en is het lampenwinkeltje in het dorp ook al gesloten.
Er zijn 2 glaasjes gesneuveld, op zich zo erg niet.

Het zijn likeurglaasje van een oorspronkelijk 30 delig glasservies.
Het was één van de eerste dingen van “onze uitzet” en we wonnen het nog voor we getrouwd waren tijdens een feestavond van de dansschool, in een tombola als ik me goed herinner.

Op de bier/limonade glazen na heb ik van iedere glassoort nog wel iéts, in totaal nu nog 13 stuks.
Het drinkgedrag was in die tijd ook iets anders dan tegenwoordig.
Vroeger vond ik een likeurtje wel lekker, we hadden een speciaal trechtertje om verschillen kleuren likeur in te schenken die dan op elkaar bleven drijven. Dat had iets met het soortelijk gewicht te maken geloof ik.
De likeurglaasjes (L) vond ik het mooist van vorm. Het glaasje ernaast is een jenever glaasje , oude, jonge bessen- of citroenjenever…. het werd in die tijd op verjaardagen geschonken in deze glaasjes.
Daarnaast het sherry glas, die zijn tegenwoordig veel hoger en smaller uitlopend. Het wijnglas daar weer naast is tegenwoordig véél groter al giet men er in een restaurant maar nét zo veel…. eh weinig in als in dit oude glas past.

Ach, al met al ga ik die glaasje niet missen en nu ze toch in scherven liggen moeten ze maar andere dingen doen dan ze gewoon waren….. zorgen dat ze geluk brengen!
Zorgen dat het probleem met de cv ketel opgelost is met het nieuwe expansievat al heeft de monteur nog twijfels en kán er een lek onder vloer zitten.
Wat denk je, zal ik voor alle zekerheid nóg maar een paar glazen tegen de grond gooien?
We kunnen toch nooit tevéél geluk hebben?

de kop eraf

Zo, de kop is er af van het nieuwe jaar. En nee, natuurlijk helemaal niéts veranderd want Rietepietz doet nou eenmaal niet aan goede voornemens en dan verandert er niet zo veel hé! Ik zóu me het voornemen gemaakt kunnen hebben voortaan Henk uit mijn logje te verbannen….. maar nee hoor, niet gedaan natuurlijk. Ik heb m’n twijfels of dat wel een goéd voornemen zou zijn.
Wie weet dat hij ooit vanzelf een stapje terug doet als ik wat meer andere dingen mee ga maken maar voorlopig kom ik hem overal tegen omdat ik overwegend thuis ben.
Beter zo, ik houd niet van verandering en er is al verandering genoeg waar ik moeizaam mee heb te dealen.

Sommige dingen beginnen een plaatsje te krijgen. Ik vergis me nog steeds dat ik zeg : “ik ben even naar Scheveningen geweest” terwijl ik Pijnacker bedoel maar het ritje is al een beetje gewoon geworden en in het oude jaar heb ik er ook alweer een klusje gedaan.
Ook in het bedrijf schuiven oude en nieuwe onderdelen ondertussen steeds meer in elkaar, net als bij “de medewerkers”.
Er wás wel een bijeenkomst geweest vóór de kerst maar die heb ik niet bezocht wegens het met teveel mensen in één ruimte zitten. Normaal kom ik er als iedereen aan het werk is en dan her en der in het gebouw bezig is, dat is veiliger.
Maar natuurlijk ging ik maandag even nieuwjaar wensen bij m’n “andere gezin”, precies, de drukkerij op de nieuwe locatie. De collega die in het oude gebouw het naambord van de muur had gehaald…..

…… heeft het bord zuinig bewaard en als ik kom ligt het klaar om het samen (eh “met mij” erbij schept vast verwarring) op te hangen zoals hij me beloofd had.
Het belangrijkste werk mag ik doen….. de stofzuiger mond onder de boor houden terwijl hij boort, het mag er dan nog niet helemaal stofvrij zijn….. we gaan er natuurlijk géén zooitje van maken.
Uiteraard komt het bord in het degelhoekje aan de muur te hangen, is zo gepiept. Henk kijkt vanuit de letterbak toe, je weet wel, daar ligt dat oude cliché van zijn foto. En dan heeft Spencer een ingeving…. “Joh Riet, we plakken “die kleine ” óp het bord.
Uiteindelijk is hij de enige van alle personeelsleden ooit die de helft van de ondertussen bijna 130 jaar op de loonlijst stond. Oke, een beetje symbolisch de laatste drie jaar, ik gaf wat uurtjes van mezelf door voor zijn salarisstrook, en soms verdiende hij z’n geld wel eens letterlijk slapend, maar toch!
Goed plan vind ik dus, er moet toch iémand een oogje houden op die knullen als ik er niet ben?

moedertje…

Het was scháttig hoor dat verbod op vuurwerk. De overheid die het verbood deed me denken aan een oververmoeide moeder van een groot gezin die het allemaal niet zo onder controle heeft.
Ze weet precies welke van haar kinderen maling hebben aan ge- en verboden, en ook dat ze domweg niet de mogelijkheden heeft consequent naleven van haar regels af te dwingen.
Maar ze weet óók dat het andere deel van haar kinderen braaf zal doen wat ze vraagt, ze rekent er stiekem op dat daardoor het verbod toch enig effect zal hebben, het is bijna schattig hé!
Nou ja, ik heb makkelijk praten, ik had maar twee kinderen en die wisten donders goed dat hun moedertje nooit dreigde met een straf die ze niet kon of wilde uitvoeren.

Oke, oke, de problemen waren ook minder complex in mijn gezin juist omdat ik altijd heel consequent was in “straffen”. Straffen tussen haakjes ja, want eigenlijk was de straf altijd een voortvloeisel dat de zondaar over zichzelf afriep door “de zonde te begaan”. Zo zou ik nú b.v. beslissen dat een grote groep mensen die betrapt wordt op een illegaal feest géén bekeuring krijgt, dat houdt n.l. géén besmettingen tegen.

Nee ik zou ze láten feesten, twee weken lang, de boel hermetisch afsluiten, desnoods met bewaking voor de deur. Pas na een test die aangeeft dat ze virusvrij zijn mag de deur open. Natuurlijk draaien ze zelf voor de kosten van de test op en ook voor simpele maaltijden die 3 x daags bezorgd zullen worden
(en zélf de toiletten schoonhouden)
Kost de zondaars net zoveel als een bekeuring maar levert meer op want ze kunnen dan niemand besmetten. Dat ze niet helemaal okselfris meer zullen zijn na 2 weken is niet besmettelijk

Maar ik geef toe, het vuurwerk aan banden leggen ligt iets lastiger, de burgerlijke ongehoorzaamheid tiert welig omdat “de stoute kinderen” heel goed weten dat moeder tóch niet overal kan zijn, misschien had een combinatie verbod én avondklok meer pakkans opgeleverd. In ieder geval heeft het “brave deel van de kinderen” toch voor enig effect gezorgd. Minder slachtoffers maar er werd nog wel genoeg andere ellende aangericht. Ook daarbij wordt verwacht dat het “moedertje” (in de vorm van de hulpdiensten) zich vooral met respect gedraagt als de stoute kindertjes haar uitdagen en zich niet aan de regels willen houden. Ze vervelen zich immers, nou dan!

Natuurlijk ben ik één van de brave kinderen, bracht het eerste deel van oudejaarsavond door met een spelletje doen met Inge en haar lief, en toen zij naar huis waren keek ik naar wat Guido Weijers te vertellen had over het jaar 2020. Ik vond hem fantastisch, uiterst beschaaft legde hij de vinger op een paar zeer pijnlijke plekken. Zijn collega Yoep van ’t Hek moet meer kijkers gehad hebben las ik maar ik heb dat vloekende scheldende driftkikkertje al een tijdje uit mijn kijklijstje geschrapt.
Meer kijkers zegt ook niet alles over de waardering voor de show. Maar misschien heb jij ze wél allebei gezien, dan kun je er wél over oordelen!

een spetterend nieuwjaar

Gewoon lekker burgerlijk ongehoorzaam beginnen aan het nieuwe jaar en ik gooi er stiekem wat vuurwerk tegenaan om jullie mijn welgemeende állerbeste wensen voor 2021 over te brengen!
Het is “oud vuurwerk” met een aangepaste datum maar nog altijd beter goed gegapt (van mezelf) dan slecht geprutst.

2020 in / uit

Laatste logje in het veelbewogen jaar 2020, nog één hobbel te gaan, “oud en nieuw”!
Geen idee wat we nog mee gaan maken want “je vervelen” schijnt een min of meer legale reden te zijn om op slooptocht te gaan.
Voor mezelf een andersoortige hobbel dat oud en nieuw. Natuurlijk wordt ik niet aan m’n lot overgelaten maar alle lieve aandacht om me heen kon en kan toch niet voorkomen dat er hier en daar wel degelijk een emotionele dip van gemis langs kwam en nee, zelfs ik kan helaas niet altijd álles met humor onder schoffelen,
het zij zo. Mezelf maar weer op de rails proberen te zetten voor ik weer een code oranje over de blogwereld uitstort.

Me dan maar bezig houden met wat er naar verwachting in & uit zal zijn als ik een dubbele pagina in de krant mag geloven. Dat je niet zegt dat je niet wist dat hoge hakken uit zijn wanneer je er op aangesproken wordt geen sneakers te dragen. Niet dat ik alles snap, honden in en nertsen uit?
Ging men in 2020 met een nerts aan het lijntje wandelen en kan dat nu echt niet meer? Of eh…. gaan we nu massaal bontjassen dragen van hondenvacht?
Dat jenever in is en gin uit zal me worst zijn, ik drink al minstens 40 jaar mijn longdrink met gin. Als het niet anders kan giet ik de gin dan wel over in een jeneverkruikje , dat heb ik nog wel staan ter decoratie.
Een ander stekelig onderwerp is m’n plafond hoge cactusplant die uit zou zijn, daar hang ik dan desnoods wel een zelfgebakken pannenkoek in als het niet anders kan omdat de pannenkoekplant in is.
Nou ja, lees de lijst maar even zelf, doe er je voordeel mee en pas zo nodig nog even snel alles aan.
Of bén je al helemaal IN voor 2021.

blije rijder?

Op de valreep van het jaar rijd ik met een kersvers RIJBEWIJS dat zonder beperkingen 5 jaar geldig is.
Na alle gruwelverhalen over té lange wachttijden en verlopen rijbewijzen bij ouderen was ik dus méér dan ruim op tijd begonnen met een aanvraag voor de keuring enz. Je voelt ‘m al aankomen….. juist bij mij liep alles op rolletjes, kon binnen een week bij een keuringsarts terecht, die de gebruikelijke controles uitvoerde en geen verdere vragen had bij de door mij (naar waarheid) ingevulde formulieren. Korte tijd later ontving ik toestemming om het rijbewijs te mogen aanvragen op het moment dat het oude nog drie maanden geldig was!!!!! Nou ben ik gekke Gerritje niet en ga ze géén drie maanden cadeau doen, deze maand dus alleen nog even de hobbel “pasfoto’s” te nemen.

Ook daar loop je tegenwoordig nogal eens tegen willekeur aan, wél bril op, géén bril op , niet sjagrijnig genoeg. Maar ik ben niet voor één gat te vangen en vroeg de fotograaf om de serie half om half mét en zonder bril te doen. Dat m’n oren te lijden hebben van de mondkapjes kan ik niets aan doen, met plakband vastplakken lukt niet onzichtbaar denk ik.
Er werd voor zónder bril gekozen, mij best hoor, ik ben allang blij dat ik weer 5 jaag mag tuffen.
Want als er iéts fijn is voor je zelfstandigheid is het wel dat kunnen gaan en staan waar je wilt zonder dat je door (klein)kinderen gehaald en gebracht moet worden, al zouden ze dat met liefde doen.
Als ik Henk nú ergens dankbaar voor ben is het wel dat hij me vroeger altijd aangemoedigd heeft om zélf te rijden. Aanvankelijk vond ik het wel makkelijk als hij reed, hij reed goed en graag maar vond dat ik routine op moest doen en zo werd als we samen weg gingen de regel ” als de één heen rijdt rijdt de ander terug”.

Hij bemoeide zich niet écht met mijn rijstijl maar er was één ding waar hij heel scherp op lette. “twee handen aan het stuur”.
Hij had zelf in dienst leren rijden op álles dat wielen had, reed heel ontspannen maar had áltijd twee handen aan het stuur. omdat je alleen dán controle kunt houden als er onverwachte dingen gebeuren. Zo zette hij ooit een keer zijn motor met mij achterop aan de kant met een klapband zonder dat ik in de gaten had dát er iets mis was.

Al een jaar of tien geleden liet hij steeds vaker mij rijden en zat hij rusig naast me te genieten van een ritje.
De laatste jaren legde ik soms mijn hand op zijn knie, steeds vaker was het enige contact immers aanraken.
En nog heel lang maande hij me dan “je twee handen aan het stuur”. In mijn eigen omgeving voel ik me ondertussen reuze op m’n gemak in de auto en eigenlijk is juist in de auto zijn aanwezigheid nog heel sterk aanwezig.
Soms laat ik mijn hand even op de ronde kant van “zijn”stoel rusten, de bolling voelt wel een beetje aan als een knie, maar nooit voor lang. “twee handen aan het stuur Riet, hoe ontspannen je ook zit” ik hóór het hem gewoon zeggen.




lach en een traan

En over de traan gaan we het niet hebben. Uiteindelijk ben ik niet de enige die kerst zonder partner viert al moet dat nog wel een beetje wennen. De lach is veel belangrijker om het over te hebben en er werd zeker gelachen.
Eigenlijk om doodnormale dingen , iedereen ging toch wel een wandeling maken.
En iedereen schat het weer wel eens verkeerd in zoals het Inge’s lief, volgens buienradar zóu het droog blijven maar voor alle zekerheid nam ik tóch de grote vissersparaplu mee, een zware paraplu die wel een stevige windvlaag moet kunnen hebben…. toch?

Het bleef niét droog…. en de paraplu trok zó hard dat het me niet zou verbazen wanneer ik als een soort Mary Popkins weg gevlogen zou zijn….. ja natúúrlijk zou niemand de verleiding hebben kunnen weerstaan op een “passerend” bankje te klimmen om het opstijgen een beetje te helpen! Iederéén wil toch weten of er een Mary Popkins in ‘m schuilt?
Echt jammer dat deze Maria Popkins de hoogte van het bankje verkeert inschat en na een korte vlucht de landing véél dichterbij blijkt dan gedacht……ik weet zéker dat Henk zich tranen gelachen zou hebben!
Maar Inge neemt de zaken prima voor hem waar…….Nou ja, haar lach kennen jullie ondertussen ook wel. Ook een prima combi met de mijne!

fijne kerstdagen

Voor wie het niet goed kan verstaan hieronder de tekst……..

Het was een heftig jaar waarin ik dankzij de warme aandacht en steun uit mijn twee werelden best aardig overeind kon blijven..
Ik bén er nog, en ergens ben ik zelfs nog dezelfde, aan humor en tradities hangende, oude MUTS
Maar dan wel een kerstmuts natuurlijk.

Het was voor iederéén een moeilijk jaar, met als klap op de verboden vuurpijl de aangepaste feestdagen
Daar moeten we gewoon het beste van maken, maar zonder hier een maf kerst filmpje zou het jaar pas écht aan het virus ten onder gaan.
En dus……
Als de grootste kerstmuts aller tijden hoop ik een klein beetje bij te kunnen dragen om de humor erin te houden.
Maak er bijzondere maar oergezellige kerstdagen en geniet vooral van wat er wél kan.
Dat het nieuwe jaar niet metéén virusvrij zal zijn is wel duidelijk, juist daarom wens ik iedereen een gezond en vooral humorvol 2021.


Natuurlijk zijn niet al mijn dagen lachen, gieren, brullen, maar op de dag dat Inge me komt helpen met het filmpje opnemen zit het wel goed met humor en “de lach”. Een filmpje mág van haar niet achterwegen blijven en dus gaan we als vanouds aan de slag.
Dat betekent …… hoe vaker er iets fout gaat hoe meer lol we hebben. Om jullie ook even in de stemming brengen dus zet ik er maar meteen wat bloopers onder.
Al was het maar omdat ik nét beweerde dat we de humor moeten blijven zien en jullie me graag zien lachen.

RIP Marja

Misschien ten overvloede maar toch wil ik even verwijzen naar de site van medeblogster Marja.
Ze overleed op 20 december na een lange lijdensweg die ze meer dan moedig, en vooral erg nuchter, onderging.
De energie om te bloggen had ze al een tijdje niet meer maar ze bleef geïnteresseerd in wat haar blogmaatjes bezig hield, volgde alles nog héél lang en liet regelmatig “achter de schermen” van zich horen als ze dat nodig vond omdat er iemand een steuntje in de rug kon gebruiken. Ook ik ondervond veel steun van haar.
Ze schreef me niet heel lang geleden dat ze blij was met mijn openheid in de logjes over Henk en hoe ik er mee omging.
Het heeft haar geholpen keuzes te maken over wat ze wél, of juist niet wilde, liet ze weten en daar was ze blij mee.

Zelf wilde ze niet te veel kwijt op haar blog over hoe het ervoor stond met haarzelf, “ze wilde geen drama schrijven” zei ze! Alsof ze niét van het ene drama in het andere rolde.
Altijd vol lof over de zorg van haar maatje voor haar zal het haar zwaar gevallen zijn hem achter te moeten laten maar ze had haar grenzen bepaald en zware behandelingen in het ziekenhuis waren geen optie meer voor haar, genezing konden ze immers niet meer brengen.

Wat moet het mét alle beperkingen én de kerstdagen zwaar zijn voor haar maatje Robbert, de kinderen en kleinkinderen.
Voor iedereen een groot gemis maar voor Marja een verlossing uit een moedig gedragen lijden.

Dag lieve Marja, ik geef je Henk’s beschermengeltje mee

en verder….

Ja hoor, ik ga natuurlijk gewoon verder al is dit weer zo’n logje waarvan ik nú nog niet weet waar het heen gaat. Als ik de datum zie, ” 20 december”, dan is dat precies een half jaar na 20 juni. Toch een half jaar dat, ondanks alles, omgevlogen is. Niet in de laatste plaats door alle geregel, zelfs de erf belasting aanslag is al binnen, ja ze kúnnen wel dingen snel bij de belasting als het om geld binnen halen gaat, andersom gaat dat blijkbaar lastiger want van de aanvraag om zorgtoeslag waar ik nu recht op heb hoorde ik nog niets.
Gelukkig kan ik me permitteren om het als een extra achterdeurtje te zien en valt ook de erf belasting mee. Zal ik niet écht een rijke weduwe zijn… echt slecht heb ik het gelukkig ook niet, dankzij een kleine resthypotheek heel lage woonlasten.

Maar nog een datum, december 2005 . In die maand besloot ik wegens veranderingen mijn space site om te gooien naar het toenmalige web-log. Wat maar weer bewijst dat als ik me niet bezig houdt met goede voornemens, dan had ik immers wel tot 1 januari gewacht? Mijn Space ruimte werd ( naar mij pas achteraf bleek) overgezet naar WP maar omdat ik niets met de informatie daarover gedaan had werden de logjes niet overgezet. Toen web-log later ook verdween en ik naar WP over wilde stappen bleek ik dus inderdaad daar al een account te hebben, maar wél een account met niets erop.

Waarschijnlijk niets aan verloren, het bloggen was toen echt anders dan nu. Het ging meer om de lay-out dan om het verhaal, er waren groepjes die “keuringen” deden en als je er een beetje bij wilde horen haastte je je natuurlijk de gemaakte aanmerkingen ter harte te nemen….. ,ach je kent me, niets voor mij dus deed ik daar niet aan mee, niet in de laatste plaats omdat het gepriegel met html codes héél zorgvuldig moest gebeuren.

Verder was het bloggen in die tijd meer een gevalletje “ik vind jou leuk, hoe vind jij mij” waardoor regelmatig een soort kampen ontstonden en je verondersteld werd één van de kampen te negeren. Tja , minder mijn ding, een afwijkende mening moet kunnen, daar is niets mis mee.
Ach alle begin is moeilijk, we hebben het wél over 2005 hé! Veel van de bloggers van het begin vonden hun ding uiteindelijk op FB en dat soort media. Zo zijn we nu als bloggers lekker “onderons” al ben ik wél een eigenzinnig blogger gebleven, met eigen hebbelijkheden en regeltjes…… nou én!

Vorige Oudere items Volgende Nieuwere items