ballen

Mijn ruim volwassen kleinkinderen hebben met enige regelmaat te maken met een bruiloft in de vriendenkring. Meestal vooraf gegaan door vrijgezellenavonden voor zowel de a.s. bruid als de a.s bruidegom.
Ach je kent het wel, zo’n dag of avond dat álles uit de kast getrokken wordt om het a.s. bruidspaar er zo zwaar mogelijk voor joker bij te laten lopen en de pijn wat te verdoven door er flink wat alcoholische versnaperingen in te gooien.
Tijdens de bruiloft zélf is daar (meestal) niets meer van te merken, dan staat er een prachtig bruidspaar, al dan niet met schattige bruidskindjes, te glimmen .

Toch blijkt er ook in “trouwgebeuren”een kentering gaande, inclusieve maatschappij weetjewel. Het moet maar eens afgelopen zijn met die rolpatronen. Waarom moeten bruidskinderen/ bloemenmeisjes nou altijd van die lieflijke minibruidjes zijn, nergens voor nodig toch?
De a.s. bruid liet zich ontvallen dat ze graag “bloemenmeisjes” wilde hebben zoals ze die had gezien op een site met “alles voor de leukste vrijgezellen dag”.

De bruid wilde 2 bloemenmeisjes anno 2022 …. dan krijgt de bruid 2 bloemenmeisjes anno 2022 vonden 2 vrienden uit de vriendengroep (ze kennen uiteraard het paar goed genoeg om te weten of het kon)
En zo liepen 2 kerels met blote kuiten onder hun schattige tule jurkjes, lichtvoetig dansend, de bloemetjes te strooien voor het bruidspaar dat een week eerder zélf behoorlijk de klos was.
( Bijna) nét zo liefelijk als die schattige kleuters die in het oude normaal voor deze eervolle taak op mochten komen draven.
Ja er is een filmpje van, maar helaas, de privacy hé! Geloof me het is een hilarisch filmpje en eh….. wát ze ook proberen uit te stralen, deze “dames” hebben ballen!

is dát boffen

Dinsdagmiddag bliepte whatsapp , “of ik woensdag zou kunnen en willen werken in de drukkerij”.
Dat kon én wilde ik wel en zo stortte ik me woensdag op wat plakwerkzaamheden. Er kwam nog het één en ander tussendoor waardoor niet alles af kwam én er waren boekjes nog niet klaar waar ik ook nog iets mee moest. ” Geeft niet, morgen weer een dag” zeg ik met de gedachte om donderdag ook te werken.
Laat er nu nét dit jaar in de CAO opgenomen zijn dat bevrijdingsdag voortaan ieder jaar een vrije dag is.
Het wordt dus vrijdag werken en vandaag had ik “een vrije dag” als dát geen luxe is voor een pensionado! Echt ik had in geen járen een “vrije dag” gehad!
Ehhh…..waarom moet ik nou ineens aan Pippie Langkous denken?

tropisch?

Was Rietepietz het koude voorjaarsweer weer zat en is ze naar een tropisch eiland gevlucht?

Nee natuurlijk niet, jullie kénnen me toch, reizen is niet mijn ding. Maar de strandpaviljoens op Scheveningen doen hier en daar hun best om een tropisch sfeertje neer te zetten, zelfs als het ondanks het zonnetje nog fris genoeg is om blij te zijn met een jas,
Je was toch niet echt het spoor bijster hé, anders leg ik wel even een spoor voor je neer want sporen zijn er altijd genoeg op het strand als je vroeg bent.
Ze zijn zó fotogeniek dat ik het nooit kan laten er foto’s van te maken om er vervolgens niets meer mee te doen, de schelpenbanen hebben hetzelfde effect!
Het zal wel voer voor psychologen zijn dat ik er iets mee heb, maar het is ongevaarlijk volgens mij.

Over het strand wandelen maakt hongerig en het is nog vroeg genoeg om ergens een ontbijtje te scoren. Dat zo’n ontbijt zodra het door m’n keel glijdt verandert in een lunch heeft toch niemand door. M’n eerste ontbijtje was nog vóór 7 uur dus dat is tegen 11 uur wel gezakt. Meestal zijn de ontbijtjes zó ruim voorzien dat ik de helft niet op kan krijgen maar sommige paviljoens spelen daar goed op in.
Ik vind “een klein ontbijt” en voor € 4, 95 krijg ik een ontbijtje dat precies goed is, alleen iets te drinken is niet inbegrepen.
Dat ik geen kruimel overlaat is overdreven, de croissant kruimelt een beetje, maar dát is het dan ook wel.

geroosterde boterham, krentenbolletje, croissant, plak ham, plak kaas, jam en boter.

uit eten

Wat de temperatuur betreft lijkt het wel herfst de laatste dagen, althans vroeg in de morgen. Als de zon zich laat zien en je ziet kans een beschut plekje te vinden is het wel lekker.
Maar als je dit ziet zou je toch denken dat het herfst is….!

Alsof de tafel gedekt staat voor een uitgebreide maaltijd met gevarieerde soorten, waarschijnlijk gepofte, paddenstoelen. De stoeltjes staan al aangeschoven alleen….. geen eikeltjeskoffie toe want eikels zijn er nog niet.
Mwah…. zonder eikeltjeskoffie is de maaltijd niet compleet natuurlijk, dan eet ik liever gewoon thuis. Dan maar geen paddenstoelenmaaltijd maar gewoon andijvie met een balletje gehakt, moet kunnen.
Ik bedenk me ineens dat het misschien wel mijn schuld is dat de zon de laatste dagen regelmatig verstek laat gaan. Ik was druk doende wat wolken te organiseren in een strak blauwe lucht, sorry!

kan dit wel?

Best riskant wat ik nu ga schrijven, we moeten tegenwoordig overal een mening over hebben en collectief van alles verguizen en of schuldigen aanwijzen. En dan wil ik hier tóch even melden dat dochter Inge kort geleden een “Rus” in huis haalde. Wel met ” blauw bloed”dus van adel en reuze vriendelijk maar toch, het blijft een Rus. Ze noemt hem Gijs om zijn afkomst een beetje te verbloemen .
Toen ook zijn dochter een thuis zocht, nog maar 8 weken oud was dat voor Inge geen vraag, natuurlijk was ook de dochter welkom al kreeg ook zij een verhullende naam om de afkomst te verdonkeremanen, ze heet nu Guusje.
Gijs en Guusje vallen gelukkig niet op al is aan de vorm van hun slaapplaats hun afkomst nog wel te zien, toch duidelijk een verbouwde kozakkenmuts.

Al begrijp ik de beslissing van Inge wel, heb ik haar toch gewaarschuwd, het kúnnen natuurlijk vooruitgeschoven spionnen zijn, ze geloofde me niet!
Ze wil er niet aan dat hij hier z’n ware aard laat zien…. gelooft nog dat hij moegespeeld heel erg moet geeuwen…. , jij en ik weten wel beter, je kunt tegenwoordig niet voorzichtig genoeg zijn met wat je in huis haalt.!

“kleine” oeps..

Je moet natuurlijk ergens beginnen als je in “het land waar je vader geboren is” naar school wilt.
Er werd gewerkt aan een aanvraag voor een verblijfsvergunning én een inschrijf procedure gestart voor het conservatorium. Kort geleden bleek dat de opleiding “Art of Sound“, die Sebastian graag wil doen téveel aanmeldingen heeft, hij valt buiten de boot.
Jammer, héél erg jammer zelfs maar hij is nog jong en probeert het volgend jaar nog een keer.

Wat hij nu precies gaat doen wordt nog over nagedacht maar hij wil in ieder geval toch graag dit jaar naar Nederland komen, misschien is een jaartje Nederland leren kennen zo gek nog niet. Hij heeft misschien wel een wat verkeerd beeld van in Nederland wonen.
Hij kent het land alleen als “de vakantieganger” waarvoor iedereen zich uitslooft om het bezoek léuk te maken.
Dat zal volstrekt anders zijn wanneer je hier, al dan niet tijdelijk, woont.

Hij moet dan wél de eigen broek op kunnen houden, gelukkig kan dat met behulp van z’n vader en de familie. De rechten en plichten voor een soort “emigrant zijn (terecht) anders dan voor “vluchtelingen”. Hij heeft al wat horeca ervaring en daar is hier schreeuwend gebrek aan. Dat hij nog nauwelijks Nederlands spreekt lijkt geen probleem, we troffen van de week weer 2x bediening die geen woord Nederlands sprak en met vloeiend Engels, Spaan en wat Frans zal hij met open armen worden. Hij wilde dus toch verder met die verblijfsvergunning en dát werd weer een echt Rietepietz verhaal.

De afspraak staat om 11 uur, dag na aankomst, jetlag? jammer dan, kunnen we ff niets mee.
Inge zorgt dat hij tijdig in de randstad rail zit voor ze naar haar werk gaat.
Ik zorg (ondanks de verzekering van Ruud dat het niet nodig is) tóch dat ik op centraal station ben om hem op te vangen, zo slordig als hij slapend in de trein achter blijft (Sebastian valt zónder jetlag al in iéder rijdend voertuig in slaap)
Maar de trein die om half 11 zou komen komt niet, er is een storing. Veel geapp over en weer, informatie inwinnen. Volgens zeggen is de storing opgelost maar de trein waar Sebastian in zit staat nog steeds stil.

Gelukkig héb ik zijn afspraakgegevens en is het IND kantoor tegenover het station. Maar even melden dat, en waarom, hij 11 uur niét gaat halen. Een vriendelijke dame noteert de gegevens en zegt ” meldt U zich maar zodra hij er is, alleen tussen 12 en 1 uur kan het niet” .
Natuurlijk stel ik Sebastian gerust per app, de stress houdt hem in ieder geval wakker, ieder nadeel ….enz

( Later in de week is een ritje naar Kijkduin al genoeg)
Dat bij de IND niet altijd álles zo soepel loopt blijkt wanneer we eindelijk om 10 over half 12 op het gebouw aflopen. Er komt een scheldende man naar buiten die z’n telefoon tegen een bord aan smijt, hem driftig opraapt en vloekend de voorstelling herhaalt…., maar als wij naar binnen gaan is het een kwestie van foto maken, vingerafdrukken maken, handtekening zetten en we staan weer buiten…..!
Daar maakt Sebastian dan een vliegreis van bijna 7 uur voor, had een ritje randstad rail alles nog glansrijk kunnen verstieren!

hé hé….

Een zucht van moeheid, maar óók van opluchting dat ik er nu eindelijk over kan schrijven.
Het was een geweldige week met een grote verrassing waar we ook andere mee verrasten.
Zo’n zes weken geleden liet zoon Ruud weten dat Sebastian “even op en neer” naar Nederland moest voor zijn verblijfsvergunning, en of dat niet leuk te combineren viel met een verjaarsdagsverrassing voor Inge.
Helemaal top natuurlijk maar wat hád ik het moeilijk dat ik daar helemaal niéts over kwijt kon.

Toen Ruud en Sebastian hier in februari waren lukte het de (zeer bereidwillige) dame van de IND niet alles helemaal te regelen vóór de 18de verjaardag van Sebastian. Dan zou het simpeler (en goedkoper) geweest zijn maar oke, regels zijn nou eenmaal regels daar kunnen we mee leven, zeker als het een extra bezoekje van Sebastian oplevert zo kort na zijn vorige bezoek.

In ieder geval lukt het me m’n mond te houden tegen Inge en werken zelfs de invictus games mee, die hebben het zwembad nodig waar Inge en ik op woensdagmorgen zwemmen, precies op de tijd dat Sebastian met de trein vanaf Schiphol onze kant op komt. Ik lok Inge naar Den Haag centraal station met de vraag of we dan i.p.v. zwemmen niet eens gezellig kunnen gaan winkelen in het Haagse centrum. Vindt ze een top idee. Ik heb al een smoes bij de hand voor haar even iets bij de info voor mij te regelen mocht de timing niet helemaal kloppen.

Maar alles komt zelfs beter uit dan ik had kunnen regelen.
Sebastian komt precies op het juiste moment uit de trein.
Van Inge weet ik dat ze dan bijna op het bovendek aankomt met de sprinter uit Zoetermeer. Na een dikke knuffel van Sebastian (dat kan gelukkig weer) lopen we de kant van de trappen op en we zien haar staan. Ze stuurt dan net appje naar mij met de vraag waar ik sta want het station is best groot……. Sebastian benadert haar van achteren … om de weg te vragen naar de tram….., je begrijpt de verrassing is compleet.
Wanneer Inge wat bekomen is van de verrassing en vraagt hoe hij zo ineens hier komt zegt hij ; “om je verjaardag mee te vieren natuurlijk”!
Inge begrijpt natuurlijk ook wel dat het vast niet de échte reden is maar toch, het is erg leuk dat het zo geregeld is.
Wel ff jammer dat ze ook dit jaar haar verjaardag niet groot viert omdat een deel van de kinderen nou juist met vakantie gaat.

We besluiten ter plekke om niets tegen de (klein) kinderen te vertellen maar ook hen te verrassen omdat er toevallig met ieder afzonderlijk een eetafspraak staat. En zo kon ik dus nog steeds niets bloggen over iets dat 5 dagen lang toch behoorlijk m’n dagen beheerste. Ook al stond Inge erop dat Sebastian bij haar logeerde i.p.v. bij mij (zoals de planning was) was ik wel dagelijks present want Inge moest deels toch werken.
Ach, hij is op dit moment alweer op de terugreis naar de USA, je voelt ‘m al aankomen, ik heb even totáál geen gebrek aan inspiratie.

geen inspiratie?

Heeft iedereen op z’n tijd blijkbaar last van, al kan ik me er niet veel bij voorstellen. Ik heb vaker een probleem ” welk onderwerp geef ik voorrang. Maar als ik bij m’n linkjes kijk staan er toch wel veel sites min of meer op pauze.
Nou heeft natuurlijk niet iederéén zo’n geweldige site met altijd interessante en zeer diepgravende onderwerpen zoals ik (not) en dán weet je natuurlijk wel eens niet waar je over moet schrijven.

Voor mij is het makkie, had ik in mijn vorige logje het reuze interessante nieuws dat ik eindelijk nieuwe bakken gevonden heb waar de LP’s ingezet kunnen worden… Dan wéét ik dat iedereen, zenuwachtig als een ijsberende jonge vader wiens vrouw aan het bevallen is, wacht op het bericht dat ik de boel schoongemaakt én in gebruik genomen heb. Liefst met foto’s en daar hebben jullie natuurlijk recht op, ik wil niet op m’n geweten hebben dat er ook maar iémand geen oog dicht doet.
Dat ik hier en daar nog een hoekje met een warm mes moest wegsnijden omdat er een stopcontact in de weg zat is niet jullie pakkie an, dat los ik tussen neus en lippen door (zonder me te snijden) wel even op.

En dan hebben nog die eigenwijze Lelietjes der dalen, je weet wel, die zich tussen de stenen door proberen te wurmen. Een mens vreet de vingernagels op zolang je niet weet of er toch nog iets van terecht komt, dat begrijp ik. En dus verlos ik iedereen uit z’n lijden…. Ja ze doen het, net als de bollen die bij de voortuin renovatie achtergebleven waren c.q. geplant waren. Het gaat misschien wat ver om het met de Keukenhof te vergelijken maar wat scheelt het!
Toegegeven, ik maak me er een beetje makkelijk vanaf terwijl er twee ándere onderwerpen trappelen van ongeduld maar ja, alles op z’n tijd natuurlijk, het is wél weekend já!

de bak in

Natuurlijk hoef ik niet “de bak in”, ik ben gewoon een braaf oudje en doe nooit ondeugende dingen. (dat ik gisteravond héél even op de uiterst linker baan130 reed om in te halen heeft hopelijk niemand gezien)
Nee hoor ik heb het over ……..

Het is wel duidelijk hé, de LP’s liggen grotendeels gewoon op elkaar gestapeld, niet goed voor de langspeelplaten maar ook reuze onhandig wanneer je een bepaalde plaat zoekt.
Het linker deel van de collectie staat nog netjes in zo’n “plasticopbergrekje” dat in het laatste kwart van de vorige eeuw in ieder huis wel te vinden was. In alle modekleuren uiteraard.( ja oma vertelt) Maar ja, toen de Compact Disk de LP verdrong verdwenen óók die handige rekjes. Onze LP’s stonden enige tijd in platenkoffers op zolder omdat de draaitafel ter ziele was maar uiteindelijk kochten we toch weer een platenspeler. Deels omdat aanvankelijk lang niet álles op CD te koop was en deels uit nostalgische overwegingen. We hadden nog maar één zo’n rekje en daarom werd de rest onder de apparatuur opgestapeld, zoals ik al zei, niet goed voor de platen én lastig bij het zoeken.

Nou, dát werd dus iedere kringloopwinkel die ik passeerde in duiken want nieuw zijn ze niet meer te koop.
Maar ook in de kringloop kwam ik ze niet tegen, ze blijken heel gewild door de herwonnen populariteit van de LP. Tot vandaag….. natuurlijk vráág ik er altijd naar als ik in de winkel niets kan vinden en vandaag zei er eindelijk iemand; “Ja ik héb net een hele partij LP’s gekocht die deels in opbergrekjes zitten. Maar ze staan nog in het magazijn, zijn ook nog niet schoongemaakt.
Ja ik wéét het, ik héb de pest aan schoonmaken, maar hebben is hebben dus ja hoor, ik neem ze zó mee als U ze tevoorschijn wilt halen. Jippie…… Het is er maar één zoals ik hier al heb maar de drie anderen zijn wat mij betreft ook prima. Van de rekjes zelf zie je immers niets zodra de LP’s erin staan.
Mocht jij ze ook nodig hebben, in Delft zijn ze nu weer uitverkocht….. !
Zucht…. maar nu eerst soppen voor ze “de bak in kunnen…. dat is wel zwáár minder!

het bos in

Hoewel “iemand het bos in sturen” een negatieve klank heeft liet ik me tweede paasdag toch gewoon het bos in sturen. Het hyacinten bos moet rond deze tijd toch wel ongeveer op z’n mooist zijn.
Dat was niet helemáál waar, het stukje bos waar de verwilderde hyacinten in het voorjaar voor één blauwe bloemenzee zorgen heeft nog een weekje zon nodig.
Op zonnige plekjes is het al goed blauw maar in de schaduw liep ik nu nog “een blauwtje”.

De wilde soort heeft veel kleinere bloemen dat de gecultiveerde hyacint bol geeft maar ze vermeerder zich blijkbaar héél makkelijk, het staat er écht vol.
Ik vond er trouwens bewijzen dat het “wilde leven” van de hyacint af en toe zorgt voor “buitenechtelijke” nakomelingen.
Zorgvuldig verstopt tussen de varens en bramenstruiken vond ik twee uitspattingen van buitenechtelijk relaties. Tussen al het blauwe geweld zie ik één roze, en wat verderop, één witte variant, de viespeuken!
Nou ja, wie ben ik om deze “kleurlingen” te discrimineren dus ze krijgen hier nét zo goed een plaatsje, ik ben zó woke!

Vorige Oudere items Volgende Nieuwere items