erfrecht en krom

Donderdag was de afspraak bij de notaris, eigenlijk alleen om  laten zien dat “ik” ook echt “ïk” ben volgens mij.
Ik koos voor het dichtstbijzijnde  notariskantoor, bijna om de hoek , 2 statige panden die tot één gemaakt zijn.
Ik word binnengelaten in een stijlvolle  wachtkamer waar een achttal voormalige notarissen opgehangen zijn , vadermoordenaars,,,knevels eh,,, ja natuurlijk keurig in een lijstje, duidelijk  een notariskantoor met een lang verleden. Over twintig jaar zullen er  vast óók vrouwen tussen hangen.

Aan de muur  hangt  de onvermijdelijk kast  die ook bij ziekenhuizen en artsen hangen, met folders van charitatieve organisaties en  van allerlei patiënten verenigingen. In dit geval met de aanmoediging om toch vooral een legaat in je testament op te nemen voor ál die organisaties.
Ook de Alzheimer stichting  laat dus liever dure folders drukken om aan fondsenwerving te doen dan dat ze zich inzetten om voor de mensen beter passende zorg krijgen.
Henk’s testament zit in mijn tas, ik ken de inhoud en als hij niet nog ergens stiekem een ánder testament heeft laten opstellen grijpen ál die organisaties er echt  naast.

Eenmaal binnengelaten in het kantoor van een mooie jongedame blijkt het testament dat ik bij me heb inderdaad het enige  te zijn, ook niet  stiekem nog ergens  een ander gezin,  je wéét het nooit hé! Integendeel……

De in het trouwboekje wél vermelde Ruud  is door de notaris niet gevonden in het digitale gemeentelijke bestand.. Ruud liep daar inderdaad al eerder tegenaan toen hij voor de verblijfsvergunning bezig was . Een ziekenhuis waar hij 35 jaar geleden ooit behandelt was haalde zó zijn gegevens boven water, bij de gemeente moest daarvoor ons trouwboekje op tafel komen. De notaris gaat  “toestemming vragen” Ruud  in het digitale bestand te mogen toevoegen. Het bestand blijkt vóór 1965 lang niet compleet gedigitaliseerd te zijn.
Moet dus wel even rechtgetrokken worden eer Ruud zijn erfenis kan aanvaarden.

Nou ja, voorlopig krijgen de kinderen niéts, we hebben een langstlevende testament dus al is de helft van het huis nu van Ruud en Inge samen, ik hoef ze niet uit te kopen.
Wel moet ik de verschuldigde erf belasting (vroeger successierecht) over hun deel betalen.
We hebben ook in het testament  laten zetten dat we alléén mogen hertrouwen op basis van huwelijkse voorwaarden… dus heren vergéét het, hier geen rijke weduwe, gaat niets opleveren, het huis blijft voor de kinderen.
Als de dame even weg is om kopietjes te maken kijk ik om me heen en  zie  in de hoek dit …..hé?
Maar dat lijkt toch het apparaat  voor de lottotrekking? Vreemd, wat doet dát hier?
Natuurlijk moet ik het naadje van de kous weten….kan jullie toch niet afschepen met alleen  saaie notaris weetjes!
Het blijkt het notariskantoor te zijn dat  de dagelijkse  lotto trekkingen verricht, alleen gebeurt dat tegenwoordig natuurlijk ook gedigitaliseerd. Dit apparaat staat er nog als reserve, om z’n oude taak  te vervullen als de techniek het af laat weten.
En tja…. ook van de lotto inleg gaat als ik het goed heb een deel naar “goede doelen”, daar mogen we de notaris ook wel bij rekenen denk ik!

met en zonder golven

Was de zee aan het begin van week nog zó woelig dat ik bijna omsloeg, vanmorgen liet ik me om half 8 door een mooie gladde zee omarmen…. zó heerlijk!
Kon  vorige week  5 stappen naar voren wel bijna een halve meter verschil maken, nu kon ik tientallen meters lopen om van knie- naar heuphoogte  in het water te komen, en zónder hoge golven.

Ik ben niet de enige in het water, en allemaal “eenlingen”die echt alleen om even te zwemmen komen. Ik geniet en laat me op m’n rug dobberen terwijl ik in de gaten houd dat ik niet te ver afdrijf van m’n “bundeltje handdoek” op het het strand, er is immers geen Henk die een oogje in het zeil houdt  zoals vroeger.

Als ik later overeind kom heb ik oogcontact met een dame die óók net overeind komt , “wat een cadeautje is dit hé! ” zegt de dame,  als ik dat van harte wil beamen   barst ik tot m’n schrik in snikken uit…. overspoeld door een heel onverwachte golf van verdriet  excuseer ik me bij de dame en leg summier  het hoe en waarom uit.
Ze begrijpt het gelukkig en denkt dat ik m’n verdriet domweg te weinig laat zien aan de mensen die er óók verdriet om hebben, omdat die genoeg aan hun eigen verdriet hebben. Misschien heeft ze wel gelijk, we praten nog even en gaan dan ieder onze eigen weg……

Voor mij betekent dat via een uurtje drukkerij doorrijden naar het tuincentrum in Zoetermeer voor kattenbakvulling én een overheerlijk ontbijtje “voor weinig”, precies in het tuincafe bij Inge.
De lunch kan weer overgeslagen worden dat is wel duidelijk.
De weg naar de kassa is uiteraard lang…. om ons te verleiden méér te kopen dan de bedoeling was.
Er loopt een héél slecht lopende dame, ze loopt krom, met een stok en heeft een  zak “spul” (geen idee wat het was) laten vallen. Die raap ik natuurlijk op voor haar, ze scharrelt verder maar het gaat érg moeizaam.
Ze blijkt ook op weg naar de kassa en ik bied aan de zak ik mijn kar te zetten.
Het zweet staat op haar voorhoofd onder de slecht passende synthetische  pruik.

Ik pas mijn tempo aan en vraag of ze op de kar wil leunen, dat wil ze wel. Maar de  kassa is duidelijk geen haalbare kaart voor haar.
We passeren net de tuinmeubelen en ik trek een hoge stoel onder een tafel vandaan en laat haar daarop plaats nemen, vraag haar dáár te blijven zitten tot ik terugkom, ga snel mijn spullen afrekenen en in de wagen zetten.
Daarna pak ik bij de ingang van het tuincentrum een rolstoel en ga weer naar binnen waar de dame inderdaad nog  zit te wachten. Ik zet haar in de rolstoel, rol naar de kassa en daarna naar haar auto.

Wát een treurigheid  om zó alleen op pad te moeten, daar heb ik het even moeilijk mee en ja hoor, zodra ik in de auto zit is daar wéér zo’n golf maar dan eigenlijk meer van  dankbaarheid dat Henk nooit in zo’n situatie kwam.

altijd pech…

Wat is Utrecht een léuke stad, zelfs in Coronatijd!  Herinnerde me maar héél weinig van de stad door kinderogen. We hadden er vroeger een tante wonen en daar mocht ik een weekje logeren. Dat werd drie dagen omdat ik stikte van de heimwee en alleen maar huilde.
Herinner me wél dat we de dom beklommen hebben maar de domtoren was nu onherkenbaar, ingepakt wegens renovatie, heb ik weer.

Maar het was een oérgezellige Lady’s day. Ik pikte Inge lekker vroeg op en reed naar Houten waar we bij Annemarie instapte en naar Utrecht reden om aldaar de gemeentekas  te spekken  in een dure parkeergarage.
Maar hé, met z’n drieën mag het wat kosten natuurlijk. Ga nou géén beschrijving van bezienswaardigheden verwachten hé! Die zijn  er altijd, wij zijn er maar één dag en dus véél meer een bezienswaardigheid. We volgen  aanvankelijk braaf  de regels op maar ja, je mág daar staan , maar dan kom je niet verder.
We maken dus even snel een selfie op één van de talrijke bruggen en dan kunnen we doen waar we voor kwamen.
We komen n.l. om te winkelen, daarom zijn we zo vroeg om de drukte voor te zijn.
In mei gaat kleinzoon Maikel zijn samenlevingscontract omzetten in een huwelijk met alles erop en eraan. We kunnen dus beter nú shoppen dan in het voorjaar, dan zijn de nieuwe zomercollecties nog peperduur. Evengoed genieten we van de grachten die we passeren en waar aan de waterlijn heel veel te zien is, En van de kleine straatjes waar je amper met drie naast elkaar kunt lopen maar waar tóch een flink blok huizen in lijkt te staan.

We krijgen een punthoofd van alle flesjes ontsmetting  die bij iedere winkelingang staan, sommige ruiken ronduit smerig, maar desinfecteren keurig steeds weer de handjes. Als iedereen het doet zijn we redelijk safe in de winkels neem ik aan.
We gaan ook vroeg lunchen, uiteraard op een terras op zo’n lage kade waar dan nog ruimte genoeg is,  onwijs leuk om van supplank tot stevige kruiser voorbij te zien varen.

Het wordt wel wat drukker maar uiteindelijk hebben we overal nog wel ruimte genoeg met een beetje opletten. En geleidelijk scoren de beide dames van alles dat geschikt is voor de bruiloft voor schappelijke prijzen. Helemaal in ons nopjes  zoeken we de parkeergarage midden in het centrum weer op. Zó midden in het centrum dat je op moet passen dat je bij het centrum uitrijden niet over de tenen rijdt van de mensen die op een terras zitten, vreemd, dat zijn wij niet gewend in de randstad.
Eh….ja goed opgelet, ik heb niets gekocht…. , nu moeten we van ellende nóg een keer ergens de stad in duiken, echt ik heb ook áltijd pech hé!

panne of pannen

Heb je nou “panne” of “pannen” als je bijv een lekke band hebt? Niet dat het er iets toe doet voor dit logje maar ik vroeg het me af en kon het niet vinden.
Ik hád gelukkig geen “panne” ( dat volgens mij dus zonder n miet” maar ik vroeg me ook iets af over mijn “pannen”.

Ik heb n.l. al jaren een pannetje met een doorsnee van 14 cm maar daarvan is de deksel spoorloos. Niet héél erg want van m’n kleinste braad pannetje  kan ik de deksel wel bruikbaar. Maar het is leuk om een reden te hebben om in geschikte winkels te snuffelen naar een nieuw klein pannetje maar…… nergens te vinden.

En dát vind ik vreemd. Vroeger , toen we nog grote gezinnen hadden , en dus grote pannen nodig waren , had iedere pannenset ook een klein pannetje. Nu het stikt van de eenpersoonshuishoudens  zijn juist die kleine pannetjes verdwenen. Kon er zelfs in de kringloopwinkel geen vinden.

Ik eet nu weer best goed, en veel groentes kunnen makkelijk samen met de aardappel(s) in één wat grote pannetje gekookt worden maar bijv met verse spinazie lukt dat niet en dán gebruik ik dus een klein pannetje voor de pieper(s).
En ja zeker, ik kook gewoon iedere dag al vries ik ook wel eens iets in voor als het makkelijk moet. Maar dat meestal in de winter , stamppot leent zich daar prima voor.

Kant en klaar gekochte maaltijden komen bij mij meestal niet door de “keuring” al is er heel veel keus in. De enige uitzondering die ik maak is de kant en klare jachtschotel.
Je weet wel, een vakje met rode kool, vakje aardappelpuree en een vakje met hachee. Dié is goed te eten alleen… zwaar onvoldoende  voor een grote eter. Dát ben ik niet dus ik heb er genoeg aan.
Héél makkelijk voor als ik een dagje op stap ga zoals morgen. Dan hebben we Lady’s dag en ga ik met Inge en Annemarie Utrecht onveilig maken. Je begrijpt, bij thuiskomt ga ik dan niet meer uitgebreid staan koken.
Even gaatjes prikken… 6 minuutjes in de magnetron en gewoon uit het bakje opeten, precies, ook geen afwas want dat bestek kan wel wachten tot de ontbijtboel de andere dag. Geen idee of de andere maaltijden nu beter zijn dan vroeger maar tóen zat er altijd een raar smaakje aan, waarschijnlijk van de conserveringsmiddelen.
Heb jij ze wel eens geprobeerd?

boekje open doen

Meestal strooi ik met spreekwoorden en gezegden maar dit keer bedoel ik niét het spreekwoord ( of is het een gezegde) met “een boekje open doen”.
Echt een boek lezen schiet er al jaren bij in maar nu ik weer meer tijd heb, nou ja, meestal wel iéts meer tijd, wil ik weer eens gaan lezen.
Een tijdje geleden nam ik al twee boeken mee uit het minibiepje aan de vliet, ja natuurlijk heb ik er óók twee uit mijn oude voorraad ingezet.

Het eerste boek pakje ik een beetje tegen beter weten in, het is een verhalenbundel van Mensje van van Keulen. Ik las ooit voor mijn (moeder-) MAVO lijst  haar “Bleekers zomer”. Literatuur ja….. al weet ik nog steeds niet waarom dat boek literatuur mocht heten. Mega saai boek met als enige attractie voor mij  het feit dat de schrijfster goed bekend is in Den Haag, de stad waar ik na mijn geboorte nog 44 jaar gewoond heb.
Waarom weet ik ook niet, maar het is leuk om in een boek je woonomgeving te herkennen. Of het dáár dan literatuur door wordt durf ik niet te zeggen.

In ieder geval boeit de verhalenbundel me óók voor geen meter. Ze is goed in het tekenen van sfeer, dat is waar, maar van de inhoud van verhalen ga ik niet uit m’n kanarie. Ligt misschien  aan mij hoor,  is m’n concentratieboog nog niet “je van het”, juist dáárom ging ik voor de verhalenbundel. Maar als ik eerlijk ben lees ik onder bloggers vaak boeiender verhalen, al is dat dan géén literatuur.

O ja, ik had nóg een boek, uit de categorie “dikke pil”, en eigenlijk flink tegen m’n “prinsepiepe”, het was in 1994  het Nederlandse boek van het jaar en dat soort uit verkiezingen wantrouw ik altijd een beetje, of eigenlijk best wel veel.
Vanwege een ander spreekwoord: “je moet een gegeven paard niet in de bek kijken”, nam ik het dus toch mee en ga het een kans geven.

Het grappige is wel dat als ik de boeken op elkaar zie liggen “de titels met  elkaar te maken lijken te hebben. Ik herinner me dat er ooit een soort stokje rond ging om met een aantal opgestapelde boeken uit je boekenkast een goed leesbare zin te maken. Dat was eigenlijk bést een leuke uitdaging, zou ik met deze twee toch een leuk beginnetje hebben.

gewoon doorgaan

Het lukt me nog steeds niet erg om weer eens een vermakelijk logje te schrijven, het zij zo!
Toch ben ik (meestal) niet (erg) verdrietig. En áls…. dan komt het meestal door muziek waarbij me nu vooral soms flarden tekst opvallen.

Dan kom ik beneden, zet de radio aan  terwijl ik m’n ontbijt klaar maak en klinkt precies de eerste zin van….  “Have I told you lately that I love you “ !
Hups…. daar gáát de parelketting weer,  want nee, dat heeft hij me lang niet verteld, de laatste jaren soms nog wel laten merken door m’n handen te kussen, maar geleidelijk kreeg lelijk doen de overhand. Gelukkig was daar nog die  éne mooie dag  in de laatste week, met prachtige momenten die het weer helemaal duidelijk maakte, hij zóu het me willen vertellen als hij nog had gekund.
Nee, die momenten ga  ik niet beschrijven, we zitten niet op een code oranje wegens wateroverlast te wachten toch?

Maar behalve dat soort momenten gaat het steeds beter. Ik sliep vannacht zelfs voor het eerst zes en een  half uur achter elkaar en ik  heb totaal geen moeite om de dagen om te krijgen. Die vliegen eigenlijk nog steeds om, deels door het bloggen maar verder omdat ik toch echt wel weer mee draai in het leven.
Wel in een aangepast tempo, de energieke stap die zo bij me hoort lukt nog niet zo.
Van de week wél moeiteloos naar Delft gewandeld (trammetje terug) maar echt tempo zit er nog niet in, komt vast wel weer.
Heel raar om je gewoon goed te voelen en tóch dat  “ouwe wijven tempo”  met geen mogelijkheid op kunnen peppen.

Ondertussen is de tweede ronde paperassenzooi in gang gezet, dingen die wel even konden wachten zoals de bank, de notaris en toevallig is ook m’n rijbewijs aan verlenging toe…. dat wordt dus naar de keuring binnenkort en maar hopen dat het CBR ondertussen dat jaartje achterstand ingelopen heeft. Hun klusje voor mij moet uiterlijk 20 december geklaard zijn!

Morgen nog even  naar de drukkerij, ga ik lekker vroeg  want het wordt warm en je begrijpt… m’n badpak gaat mee zodat ik  even in zee kan plonzen na gedane arbeid, of misschien wel ervóór dan is het nog rustig. Ja beloofd,  ik doe voorzichtig en ga niet diep het water in.

de groeten van H…

Nee niét de groe(n)ten van Hak….. maar de groeten van Henk!
“Tijd” om iets van zich te laten horen moet hij gedacht hebben, en hoe doe je dat beter dan door een horloge terug te laten vinden.
Zijn horloge lag de laatste keren dat ik het terugvond zonder uitzondering “ergens” in het dressoir, vaak in het rommelige laatje steeds ergens anders tussen,of achter gestopt. Of in één van de kastjes waar verstoppen nóg meer mogelijkheden bood.

In de keuken was zijn favoriet de hoekkast waar op een draaibare schijf de pannen staan. (en die hij meestal half open liet staan waardoor ik vaak wist dat er “iets” moest liggen dat er niet hoort.)  Daar vond ik in hoofdzaak zijn kunstig gevouwen zakdoekjes, maar ook wel eens een theebeker of bierglas, nooit zijn horloge. Toch hád ik wel gezocht in de twee keukenladen die het meest gebruikt worden, géén horloge.

Maar vorige week had ik het weegschaaltje nodig dat in de enige lade in het linker deel  ligt met allerlei spul dat niet dagelijks gebruikt wordt.
Het is ook de enige lade waar, door de ligging, achteraan weinig daglicht in schijnt wanneer hij open staat. Leek me dus nuttig om eens wat te schuiven en wat dénk je….. BINGO

 

ingang gezocht…..

Het is om moedeloos van te worden, al sinds de dag van Henk’s  crematie ben ik bezig om een ingang te zoeken bij instanties die iets kunnen betekenen om “de zorg”beter aan te laten sluiten op dementerenden en hun mantelzorgers.
En dan in het bijzonder de mensen die een partner/ouder nog helemaal thuis verzorgen en dus vrijwel  168 uur per week “dienst hebben”.

En wel die groep omdat ik als ervaringsdeskundige wéét dat juist die mantelzorgers wegens tijd- en energiegebrek niet gehoord worden. Het is dus nodig dat die mantelzorgers actief benaderd worden om te weten wat ze missen.
Hoewel ik heel goed begrijp dat ziekte zélf goede hulp lastig maakt is er zeker  verbetering mogelijk. Ik zou  zélf veel baat gehad hebben bij nachtopvang op dezelfde basis als er wél dagopvang is.

De WMO ooit al over aangesproken, nooit meer iets over gehoord.
De Alzheimerstichtring aangesproken….,  die is daar niet voor
Mantelzorg.nl aangesproken…. die is daar niet voor
Jan Slagter (omroep Max) aangesproken, je raad het…. die  is daar niet voor enz, enz,

Al deze organisaties doen weinig meer dan bestaande opties doorgeven  en vooral fondsenwerving voor onderzoek, maar niemand lijkt geïnteresseerd  om de zorg aan de patiënt aan te passen i.p.v dat de patiënt zich aan ( niet passende) zorg moet aanpassen.

Pas voor de terminale  patiënt kan er van alles,  de laatste 2 weken  kwamen er afwisselend 5 mensen aan te pas om Henk te verzorgen. Vijf zorgende, die dan nog steeds maar 63 uur van de 168 uur die een week telt van mij en de kinderen  over namen.
Waarbij dan nog één snotneus zat die haar half uur  zorg te zwaar vond.

En nog stééds durft men mij te vertellen dat ik dan maar een PGB had moeten aanvragen om zélf hulp in te kunnen kopen. Alsof je hulp die niet bestaat in kunt kopen. O ja er is nachtzorg te koop, ….. voor € 40. — per uur…. Ik maakte al eens een rekensommetje waaruit  bleek dat je met  €70.000 p.j.  nog niet eens iedere nácht hulp kunt inroepen.

Schrijvers vullen hun zakken met demente ouders, ook vanavond weer een programma op TV over dementie , voorlichtingsfilmpjes met onzin informatie, op straat herken je dementerende echt niet, Henk kon jarenlang vreemde mensen op het verkeerde been zetten, Zelfs de huisarts beweerde  nog dat Henk wist dat hij de dokter herkende en had niet door hoever Henk al weg was.

Ik wéét het niet meer, wie weet er een ingang om de managers lagen in de zorg te overtuigen dát er iets moet veranderen in de zorg voor dementerenden die thuis verzorgd worden door een partner. Zoals het nú gaat overleeft de dementerende  vaak  de mantelzorger die  het loodje leg, oververmoeid, slaapgebrek en geen zorg meer voor zichzelf.

Zucht… loop maar even mee, wandelen we even door Clingendael, komen we misschien op nieuwe ideeën !

 

stapje voor stapje

Stapje voor stapje het leven weer oppakken, het moét…. en het kán gelukkig.
Zo hier en daar deed ik in het blogwereldje de belofte “ooit gaan we elkaar in het echie zien” en gisteren kon ik zo’n belofte inlossen.
Het leek me zó leuk om Anneke in Gouda, waar ze vaak komt,  te ontmoeten!
En leuk wás het.

Om zo min mogelijk in het  OV te moeten  reed ik met de auto naar Zoetermeer en stapte daar voor een kwartier mét mondkapje en plastic handschoenen de trein in.
Ruim op tijd de deur uit om open bruggen en overvolle volle parkeerplaatsen op te kunnen vangen maar natuurlijk  loopt dán alles vlotjes en ben ik vroeger dan afgesproken op station Gouda.
Gelukkig had Anneke óók vrijwel alles mee en is zij er  al om me te verwelkomen. Weliswaar zonder hug wegens de corona regels maar met  warme uitstraling.
Eerst maar thee/koffie drinken want ze heeft dan net  20 km gefietst, de poging om een heel uur in een half uur bij te praten  lukt prima!
De markt is wat minder uitgebreid dan anders volgens Anneke, geen kaasmarkt gedeelte maar dat mag de pret niet drukken, we gaan even de waag in waar ik niét gewogen kan worden.
Mooi, dan kan ik ook niet te licht bevonden worden al hoef ik daar eigenlijk niet zo bang voor te zijn, zo’n slank dennetje ben ik nou ook weer niet.
Een Goudse kaas kan tussen de 1 en 16 kg. wegen, laat ik de kazen op de weegschaal gemiddeld inschatten op +/- een 8,5 kg. dan zou de schaal waarschijnlijk aardig in evenwicht hangen wanneer ik  op de andere schaal zou  staan. De kleur van mijn  outfit die ik tot nu toe niet goed kon benoemen, mosterd/mais/okergeel heeft nu een naam, “Goudse kaaskleurig”.

Het stadhuis is  te bezichtigen, Anneke was er al eerder binnen, ik nog nooit. Het is een prachtig oud gebouw dat alleen al aan de buitenkant de moeite waard is en op  het oude plein dominant aanwezig is.


We doorkruisen het hele gebouw van de kelder, waar Anneke zich  met de camera uit leeft op alle prachtige glas in lood raampjes, via oude raadkamers, veel zalen met prachtige houten plafonds en grote open haarden, naar de zolderetage waar ik mijn alter ego Trix tegenkom maar daarover  schreef Anneke  een leuk verslag

Hoewel alles er goed onderhouden uitziet zie ik wanneer ik op de trap loop op één van de schilderijen toch een klein  vergeten stofrandje. Dat gaat Anneke natuurlijk even melden zodra we de verantwoordelijke dienst  gevonden hebben, we zijn  allebei  zúlke huishoudelijke types … die laten zoiets niet over z’n kant  gaan.


We dollen nog wat in de trouwzaal waar de camera’s aanvankelijk een eigen leven lijken te leiden en niet doen wat we willen…..

Daarna een plekje zoeken om de inwendige mens te versterken hier…?


Maar niet, uitsluitend kaasgerechten waarbij ik toch niet het risico wil lopen dat er een koe van zolder word gehaald om op te dienen.
We nemen de tijd voor een gezellige lunch en gaan  daarna winkelend langzaam richting station waar we elkaar uitzwaaien, wat wás het leuk Anneke, dankjewel!

open brief

Twee onderzoekers aan de rechtenfaculteit van de Universiteit Leiden,schreven een  open brief ter verdediging van het vrije debat,  de strijd voor de vrijheid van meningsuiting en tegen de zogeheten cancel culture

De open brief is sinds donderdag 16 juli meer dan 12.000 keer ondertekend.

Omdat ik deze open brief nauwelijks kon vinden, laat staan dat er aandacht voor is,  plaats ik de brief hier. Dat tegenwicht is héél hard nodig door de volkomen ontspoorde racisme discussie, eh…wat voor discussie moet doorgaan nu  relativerende/ nuancerende geluiden tot een “cansel culture”  blijken te leiden.
De open brief is niét door mij geschreven, ik zou minder mild geweest zijn want dát er groeperingen  zijn die iedere nuance uit het oog verliezen staat voor mij wel vast  en dat baart me zorgen.

Na de dood van George Floyd in de Verenigde Staten laaide de discussie omtrent (institutioneel) racisme op. Hoewel iedere vorm van racisme moet worden afgewezen en de bestrijding hiervan belangrijk is, zitten er zorgelijke kanten aan de richting waarin deze discussie zich ontwikkelt.

Als gevolg van het optreden van radicale groepen die (institutioneel) racisme zeggen te willen bestrijden, komt de vrijheid van meningsuiting onder druk te staan. Deze groepen willen anderen die niet “de juiste mening” voorstaan, het recht op het geven van hun mening ontnemen.

De vrijheid van meningsuiting is een van de belangrijkste waarden van onze democratische en open samenleving. Het is een grondrecht waar we pal voor moeten staan en dat we ons niet moeten laten afnemen door een kleine groep intoleranten.

In een open en democratische samenleving heeft iedereen immers recht op vrijheid van meningsuiting en dient het debat over ieder onderwerp te kunnen worden gevoerd. Daar hoort ook – en misschien wel juist – bij dat er meningen geuit moeten kunnen worden waar u het ten diepste niet mee eens bent of die ingaan tegen het huidige maatschappelijk discours.

Wij roepen eenieder op om pal te staan voor het vrije debat.

Was getekend……….

Dát ik het hier 100% mee eens ben mag duidelijk zijn, kijk maar wat er staat boven het veld waar je de reactie kunt schrijven. Nooit op gelet?  komt tie dan, er staat ;
“Rietepietz is gék op reacties, dus …..ga je gang ! je hoeft het niet noodzakelijk met me eens te zijn!”

 

Vorige Oudere items