lekker bakkie?

Het lekkerste “bakkie” koffie maak je natuurlijk van vers gemalen koffiebonen. Volgens mij is er een trend naar koffiezet apparaten die  eerst  precies de benodigde koffie malen en dan een kop koffie voor je maken.
In de jaren 40/50 kocht vrijwel iedere huisvrouw   een pak koffiebonen en maalden zélf de bonen “op maat” als ze  koffie moest zetten.
Zij had daarvoor een koffiemolen tot haar beschikking die tussen de knieën geklemd werd óf een wandkoffiemolen  die vaak bij elkaar gespaard werd met bonnen van het koffiemerk Douwe Egbert.
Daar moest ik aan denken toen op Terschelling  ook een oude koffiemolen tegenkwam, maar dan weer nét even anders!


De molen maalden natuurlijk zélf geen koffie maar de naam is toch wel aardig gekozen omdat je er wél koffie kunt drinken, uiteraard tegen betaling. Er  was tevens de  “uitgifte” van de benodigdheden voor  de mini golfbaan dus de molen draait prima maar puur voor de show.
Wij konden buiten op het terras koffie drinken maar keken natuurlijk  wel even in de molen   rond.


De hele inrichting  staat  in het teken van koffiemolens uit vervlogen tijden, altijd leuk om te zien.
Er stond genoeg dat ik ooit gebruikt heb voor de eerste elektrische Moulinex apparaten zwaar verguist in het begin want dat kon niet goed zijn voor de koffie. hun intrede deden.
Zo’n  delftsblauwe  wandkoffiemolen had m’n schoonmoeder ooit ook.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

De molen voorziet ook in een mogelijkheid de genuttigde koffie weer af te voeren,  precies, er zijn toiletten.
Een klein meisje probeert daar met een molentje de lucht fris te houden, volgens mij lukte dat prima, niéts op aan te merken.

theater van de lach

Bij al mijn vakantieverhalen  valt  de onwetende en/of oppervlakkig  lezende lezer misschien niets op van onze “persoonlijke omstandigheden”.
We hebben de zorgen ook écht thuisgelaten maar dementie kun je niet thuislaten, die gaat gewoon  mee. Natuurlijk is iemand met dementie makkelijk gedesoriënteerd in een andere omgeving, en een appartement in een hotel is een vreemde  omgeving.
Als Henk thuis in de nacht naar de wc gaat staat hij op, schuifelt een meter of drie vooruit en daar vind hij links de deurklop van de wc in de slaapkamer.

Ons appartement was ruim ( voor een hotel). Achter de huisdeur lag een gang waarin nóg 7 deuren zijn, allemaal onbekende deuren voor Henk die dus regelmatig in de gangkast stond wanneer hij naar z’n slaapkamer wilde, of vanuit zijn slaapkamer de huiskamer niet kon vinden.
Dat gaf soms  een beetje hilarische taferelen van met deuren slaan en verrassingen achter die deuren. Overdag geen probleem, we waren er op bedacht en hielden allemaal een oogje in het zeil.
Voor de nacht had ik hem al gezegd dat hij me wakker moest maken als er een probleem was  en dat probleem wás er inderdaad regelmatig.

Zodra hij dáár uit bed stapte en vooruit schuifelde stond hij voor een muur met aan zijn linker hand een kast deur die hij (gelukkig) niet open kreeg omdat kastdeuren nou eenmaal heel andere  deurknoppen hebben dan hij zocht.
Dat werd dus halen en brengen, maar we konden het de volgende nacht een klein beetje oplossen door de wc deur op een kier te laten staan met het licht aan. Zo liep  hij als hij de slaapkamerdeur open had tegen een blikvanger aan en dat werkte. Nou ja dat werkte vaak, want wij zijn allemaal keurig opgevoede mensen en soms deed een ander na “gedane zaken” macht der gewoonte het licht weer uit.
Maar oke, jullie snapten ongetwijfeld wel dat er tussen alle ongein ook “zorgende” momenten waren.

Genoeg serieuze zaken, tenslotte  werd er  mega veel gelachen en leverde dat vaak leuke of gekke foto’s op, zoals deze waar Ruud en Inge de  bedlampjes gebruikten als omroepinstallatie zoals ze dat vroeger deden met twee conservenblikken met een touwtje er tussen.  Ken je dat nog?


Op het strand  geeft Ruud een pikante striptease  en ritst z’n broekspijpen af…..


Waarna Inge een demonstratie geeft hoe ze ooit op Kreta  zo’n broekspijp benutte om een zonnesteek geen kans te geven toen ze haar zonnepet was vergeten. Lekker stel kabouters toch?


Als wij op straat zien dat we verondersteld worden  hand in hand te  lopen…….

Dan doen we dat  consequent , ook op het strand…….


Natuurlijk kies ik als het éven kan de meest charmante foto’s van mezelf maar oke…. ik sta  natuurlijk ook wel eens heel ónelegant op een foto.


Geen zorgen hoor, ik heb hem niét helemaal tegen deze hoogte op gesleurd, we hebben even zitten kijken hoe de kinderen zich amuseerden met  een foto voorbereiden die niet mag ontbreken……


Er  viel een kleine 50 jaar van ze af want natuurlijk moesten ze even dollen…..

huiferen….

Ja ja , huiveren schrijf je anders  dat weet ik, maar  op dinsdag had ons kroost een 3 uur durende huifkartocht  gereserveerd, dus gingen wij “huiferen”, mag ik ook eens een nieuw woord invoeren ja!! Onwijs leuk, om 1 uur aanwezig zijn dus mocht de voorspelde regen komen zouden we toch droog zitten.
In de ochtend maken we nog een wandeling  met een pittige klauterpartij en Henk is  al voor 11 uur op.
Goeie genade, waar houden de verhalen op want ook dát was alweer een logje op zichzelf,  ik onderschat de hoogte van een zandpad tegen het duin op, gelukkig kon je naar beneden met een niet te stijle  érg lange trap.

Geeft niets, nog ruim genoeg de tijd om op de grote bank even een uiltje te knappen.
De rest vermaakt zich wel even op het ruime balkon, bakkie doen enz.  Hij had het erg nodig want slaapt een uur.
De huifkar tocht is een belevenis, écht doen hoor als je op het eiland komt. Er zijn meerdere bedrijven Inge had voor “puur Terschelling” gekozen en dat bleek een prima keuze.

Je kunt er ook paardrijden en nog meer leuke dingen organiseren,
Wij  mochten plaatsnemen in de grote huifkar, de man moet geweten hebben dat hij  de blogkoning aan boord had want we hadden een gevolg,  een kleine huifkar en een aantal losse ruiters.
Het bleef gelukkig droog dus de zijkanten werden alsnog opgerold zodat we goed zicht hadden en voor onze grote koets werden drie paarden gespannen


De “koetsier” straalde grote liefde voor de paarden uit en vertelde honderduit  over z’n dieren, z’n bedrijf en natuurlijk over  Terschelling. Een van de kindertjes die hij bok liet plaatsnemen trapt hem duidelijk op de ziel door  over Texel te beginnen, ik geef hem maar snel een compliment over zijn prachtige rijpaarden die we ook hebben zien staan.

Dat hij zuinig is op zijn dieren blijkt als we het strand op gaan. De kar maakt halt en er wordt verzocht of iedereen die goed ter been is uit wil stappen en zélf tegen de zandheuvel op wil klimmen.
Hoewel ik het zou kunnen offer ik me op en  blijf bij  Henk  zitten, ahum…..


Dit zijn toch de mooiste plaatjes  die een blogster zich wensen kan. Met dank aan Ruud en Inge die natuurlijk zélf tegen het duin op moesten klimmen. Nou ja, zij hebben nog jonge benen toch?
De drie paarden trekken ons met groot gemak over het duin het strand op, daar wordt  gewacht op “de wandelaars”.


Maar natuurlijk  rijden we ook door bossen, heidevelden en nog veel meer moois.


De man heeft een stem als een klok, hij vertelt over de cranberry pluk, over heden en verleden (en dat klopte allemaal zoals we in het cranberry museum konden  verifiëren) over de jutter historie en wat al niet meer. In een grote rieten mand zitten flees dekentjes,  een uitkomst voor Henk maar op sommige stukken is de wind best koud en zijn er meer liefhebbers.


Ik heb m’n eigen omslagdoek bij me waar de wind meteen een klederdracht van lijkt te maken.
Volgens mij vraagt Henk zich af  “ben ik dáármee getrouwd”?


Dan is er ook nog een leuke “koffiestop”, onder de bankjes stond een óók nog grote picknickmand waaruit kannen met koffie en thee, en iets koek achtigs komen,  ons “gevolg” sluit aan bij de koffieronde.


Henk is ondertussen aardig verkleumd en is blij met het warme spul (eenmaal in het hotel een warm bad waarna  hij  wéér anderhalf uur slaapt)  maar hij heeft het duidelijk naar z’n zin….


óeps, al over de 600 woorden, sorry sorry sorry….. alleen nog even dat filmpje dan omdat op één van de weinige verharde paden waar we reden dat hoefgetrappel zo leuk klinkt…..

heen en weer….

De veerbootdienst  gaat natuurlijk heen en weer maar ze varen met boten van verschillende afmetingen. Op de heenreis  zaten we op de laat in de dienst gezette boot die een stuk kleiner was dan de Friesland waar we mee terug konden varen.

Evengoed konden er op die kleine boot nog een aantal auto’s met caravan mee  én nog een flinke rij personenauto’s, maar er werd gewoekerd met de ruimte.
De zijkant was zó volgestouwd met fietsen dat ik aan de bestuurderskant de auto niet in kon toen we verzocht werden in de auto te stappen. Wat nou oude botten……


De mensen stonden tegen de auto aan om bij hun fiets te komen, en in de spiegel kun je de fietsen ook nog zien.


Ook weer  “Rietepietzlogmomentjes” op de boot, ik haalde de auto iets te vroeg van de handrem, daardoor maakte we een klein hupje toen de boot aanmeerde, kon ik dat nog als blijdschap van Suus verkopen?  Ik vrees van niet.
We hebben vrijwel de hele overtocht aan dek doorgebracht wat iedereen een kapsel windhoos opleverden.


Inge zorgde ook voor stuntwerk door met die stevige bries haar camera op de smalle leuning van een bank te zetten voor een timer opname. De camera waaide uiteraard om en viel in de nek van een jongeman die op het andere deel van de rug aan rug-bank zat. Hélemaal spontaan bood de jongeman aan  zélf een foto van ons vieren te maken. Ook al zo’n verwaaid plaatje.


Maar natuurlijk had ik weer de stomste stunt. Toen we twijfelden of we Vlieland of Terschelling in zicht kregen zei ik “shit”, nee dit keer geen meeuw al cirkelden die volop boven ons.
Nee ik had thuis al vroeg in de week de verrekijker in de auto gestopt, echt zoiets om te vergeten en als die érgens goed van pas komt dan wel in het waddengebied waar je vaak zeehonden kunt spotten.


Ik was er zó trots op, wel ff jammer dat  ik hem in de auto liet liggen en tijdens de vaart mag je niet op het autodek komen…..zucht, daar ging m’n momentje glorie! Het zou me nog véle malen gebeuren dat de verrekijker in de auto lag als hij van nut had kunnen zijn…..

Oke, ik neem meteen even de terugreis mee, we zitten nu toch in de boot maar dat is ábsoluut geen garantie dat er dan géén Terschelling logjes meer komen. De Friesland heeft zelfs 2 autodekken en dit keer stonden wij als eerste auto op het bovendek, best bijzonder want nu hadden we bij het aanmeren zicht op alles dat er dan zoal gebeurt. Heel fijntjes werd ik op de grote borden met rode letters gewezen door mijn reisgenoten.


We vragen ons af hoe het met dat hek zit, zo te zien zitten er nergens scharnieren en naar ik hoop is achteruitrijden geen optie. Er klautert een meneer langs een laddertje naar dit laboratoriumachtige hoekje.


Via een luik in de zijwand is er contact met de wal en komt er  een lullig dun touwtje naar binnen.


Ondertussen gaat de  grote boegklep al open, wordt toch wel tijd dat we ontdekken hoe we er straks uit kunnen rijden.


Aan de andere kant zien we  ineens hoe het werkt, je krijgt  een soort  “afzakketje” aangeboden. De rode hekken worden er gewoon uitgetild. Als de linkerkant leeg is zijn wij aan de beurt en Inge snapt wel dat ik dáár natuurlijk graag een stukje film van heb.

ik zoek…..

….. naar waar ik zal beginnen,  en ja,  wat is nog leuk voor de lezer, want ons gegiebel en keten is grotendeels niet eens na te vertellen. Levert vaak wél gekke foto’s op, nou ja, die zie je vanzelf wel langs komen want die glippen er vast wel doorheen.
Weet je wat? laat ik eens gek doen,  ik begin bij het begin. Kijk, ‘k heb m’n wagen volgeladen……


De dames maken de dienst uit, Inge is navigator en moeders rijdt…….


De mannen achterin met die ene tas in het midden die niet meer achterin kon, moet kunnen  voor een dikke anderhalf uur rijden.


Ze lijken er allemaal relaxt bij te zitten,  misschien wel een mooie test om te zien of moeders nog wel achter het stuur thuishoort. De stemming zat er in ieder geval direct in met natuurlijk muziek uit de tijd dat het kroost nog gewoon thuis woonde. Iets van meneer Dylan over  veranderende tijden, hoe toepasselijk.

 

Wat een zooitje ongeregeld he, ja ja ja…., het  kon wel wat  minder, komt goed. Ruim op tijd kwamen we in Harlingen aan, auto in de rij voor de boot en nog  tijd om even een  kop koffie te drinken op een zonnig terrasje aan de kade.
Wij nemen net even een ander stoepje dan de “kinderen”, die zijn al over de brug zijn als wij  de eerste stap op de brug zetten en ineens de bel gaat en de bomen beginnen te zakken.  We reageren grandioos verkeerd en stappen terug met het gevolg dat we ineens  verbouwereerd aan  een andere kant  van de open brug staan dan de kinderen.


Kan wel even duren want aan de rechterkant liggen drie grote zeilschepen die er door moeten, we gebaren dat ze maar vast  een plekje moeten zoeken op een terras en koffie moeten bestellen.


Onder de groene parasol zit Inge al te wachten tot de koffie gebracht wordt. Als die er is gaat ze even een foto maken van die arme oudjes ( ze kent moeders, die wil een foto voor een logje) achter de rood/witte palen  op de brug,  Ruud past op de koffie.

Tjonge jonge, na de drie boten van rechts blijken er ook nog drie + een achterblijvertje van links te komen. Dan gaat de tijd toch een beetje dringen maar uiteindelijk komt het goed. De aardige serveerster wilde zelfs nog nieuwe koffie brengen omdat de oude niet zo warm meer was.  Ik zei toch al, we troffen alléén maar vriendelijke mensen en alles zat  mee, mmwah….  die brug dus even niet je hebt gelijk.

We lopen  snel naar de auto in de opstel rij  als Ruud en ik ineens nattigheid voelen, nee geen regen.  Een meeuwen scherpschutter heeft ons in het vizier.  De grote vogelflats wordt in de vlucht uitgeworpen, maakt een batik patroontje op Ruud’s  effen overhemd en verstevigd onze haren met grote klodders  die  in ons gezicht na  spetteren. Grote lol natuurlijk, we zien het maar als een smerig geluksteken,
Geen foto van  nee, maar dat is gewoon een vergelijkbare foto met die op het vorige  logje, we gaan lekker, we zitten nog niet eens op de boot!

 

moe maar gelukkig

Ja dat is een aardige omschrijving hoe  de familie Rietepietz  er nu bij zit.
Goede terugreis gehad en nog té woelig in het hoofd om vroeg naar bed te gaan.
Geeft niets, kan ik alvast mooi een voorproefje geven wat “de lezer” nog te wachten staat. Als al die verhalen een plekje gevonden hebben zijn we vast weer een paar logjes verder.
Misschien krijgen jullie wel ál die momenten voorgeschoteld dat we nét zo in een lachstuip lagen als op deze foto!


Wat er daar te lachen viel……?  Tja, laat ik het er op houden dat het die eerste avond daar op het waddenstrand erg “winderig” was! En de kinderen me een schatje vonden maar dat ze waarschijnlijk een beetje in de war waren met de klinkers a en e.
Ja dát soort “lolligheid” heeft een naam en daar kunnen wij altijd goed mee uit de voeten op zo’n eerste avond van de vakantie. Geloof me, het was nog lang rumoerig.

Het is jullie gezamenlijk gelukt alle regen tegen te houden tot dinsdag heel laat in de middag. Maar toen hadden we alles al gedaan dat we die dag buiten op het programma hadden, we aten in het hotel die dag dus hadden geen last van de flinke bui die voor de natuur gewoon heel nodig was.  We stonden weer met een zonnetje op en dat piepkleine buitje toen we op de boot zaten tellen we gewoon niet mee, dat moet haast wel boegwater geweest zijn!

Oke, om toch een béétje normaal vakantieloge  te kunnen brengen heb ik dan maar snel wat natuurfoto’s in een diashow gezet. Terschelling is zó prachtig. Dan kunnen  Anneke en Renesmurf, die allebei ergens in september Terschelling aandoen, alvast zien wat ze te wachten staat. Ik ben bang dat de heide dan al uitgebloeid is, die was vroeg in bloei dit jaar en daar mochten dus al van genieten.

1 van 395 ?

Ach jullie kennen me, een beetje overdrijven is me niet vreemd.
Maar echt waar, in mijn gevoel kan ik nú al 395 logjes schrijven over onze minivakantie, het is zó heerlijk.
Nee niet alleen maar makkelijk, dat zou niet kunnen maar toch, er wordt zóveel gelachen dat de tranen ons regelmatig over de wangen rollen.

Er zijn al tig echte Rietpietzlogmomentjes geweest maar voor vandaag hou ik het en beetje kort. Maar na al die van harte gemeente wensen voor fijne dagen wil ik alleen maar even laten weten dát we fijne dagen hebben. Dat we een héérlijk appartement hebben met een zonnig balkon, dat de zon ook veel schijnt en dat de kinderen schatten zijn.
Ja Henk heeft extra zorg nodig met al die deuren in een vreemd huis,  en ja hij is meer  in de war wanneer hij moe wordt maar  wat houden de kinderen hem goed in de gaten bij alles wat we doen overdag.

Kijk nou, hoe ze over hem waken toen we vanmorgen een rondje minigolf deden.
Nee, het spel snapte hij niet helemaal meer en we zijn er sowieso al niet zo goed in maar we hebben alle 18 hole’s gspeeld. Henk had niet de minste en dus winnende punten maar was wél de winnaar  want hij deed méé!

Vorige Oudere items