blubbagh…..

Ja om te wandelen was de temperatuur helemaal top, dus toen kleinzoon Maikel met zijn lief me mee vroegen voor een rondje Noord A zei ik spontaan; ” graag”! Het is een tippel van rond de 6 á 7 km. en al steekt het stel een kop boven me uit, wat betekent dat ze óók veel langere benen hebben, trek ik dat best wel hoor. het mag dan lekker weer zijn maar er is eerder toch nog behoorlijk wat nattigheid gevallen dat nog lang niet overal weg is. Dat zien we als ze een modderig weggetje binnendoor nemen, wát een bagger. Wonderbaarlijk blijven we allemaal met wat kunst- en glibberwerk op de been.
Jammer, jammer, jammer. Had natuurlijk gewoon een kei leuke foto’s op kunnen leveren als ik plat gegaan was in de blubber…….., of één van hen, ik had de camera in m’n hand!
Maar nee hoor, zelfs m’n broek bleef dit keer schoon, toch iets geleerd van vorig jaar. Tja, dan hebben we gewoon een kort logje, al heb ik nog zo genoten van de wandeling.

ggrrrrr

Ze hadden keurig een berichtje gestuurd hoor van de kabelmaatschappij, vanmorgen tussen 7 uur en 10 uur waren er werkzaamheden en lag alles even plat. Geen probleem ik moest tóch werken dus zou er niets van merken. Bij thuiskomst werkt alle weer normaal, geen centje pijn dus…….. tótdat ik even een foto van de telefoon af wil halen om in dit logje te gebruiken……. niks, noppe, nada, de laptop kan de telefoon niet vinden en dan moet ik dus weer de truckendoos in duiken…. en daar heb ik nou toevallig even helemaal geen zin in!

’t Wordt dus improviseren eh….. waar gaan we het over hebben.
Dat de puzzel van 4000 stukjes nog niet af is kunnen jullie ook allemaal wel zelf bedenken, veel te veel gewerkt en er is nog steeds te kort daglicht, schiet niet op áls die puzzel al een interessant onderwerp zou zijn.
Het is wat het is, dan stort ik me maar op de grote doos overheerlijk bonbons die ik van de week van Inge kreeg, tja, ik kan het ook niet helpen dat ik niet rond kan gaan met die doos bonbons bij jullie.
Maar ach, jullie doen natuurlijk nog allemaal aan de lijn, goede voornemens weetjewel, toch?
Jammer, jammer, jammer, dan neem ik zelf nog maar zo’n heerlijk gevuld stuk pure chocolade.
Jullie amuseren je wel hé! Maak er een gezellig weekend van!

zijwegen..

Gebeurt wel eens toch, dat je ineens allerlei zijwegen inslaat bij een woord. Dat had ik vanmorgen toen Inge me vertelde dat ze bij een jarige nicht, mede namens mij, een bloemetje gebracht had. Ze had gekozen voor een bakje met iets voorjaarsachtigs, bloeiende bolletjes die ze later ook weer in de tuin kan zetten.

Hyacinten en zo, want hyacinten ruiken zo lekker. En ja dáár slaat mijn mijn gekke “taal dingen knopje” op aan. Want noemden we een mooi boeket niet ooit een “ruiker”.
Staat me ergens nog bij uit de jonge meisjes boeken van héél lang geleden. Daarin nam een vriendje die voor het eerst thuis mocht komen bij de ouders van een meisje nog een ruiker mee voor de moeder van zijn uitverkorene.

Je kunt natuurlijk wel ruiken aan een boeketje bloemen dus misschien is die naam nog redelijk te herleiden. En, heel on-Nederlands, ruiker kent vrijwel géén andere betekenissen, althans niet zonder andere voorvoegsels. Behalve misschien “iemand die goed kan ruiken” maar als ik erover nadenk heb ik nog nooit iemand in het zonnetje gezet omdat hij/zij een ruiker is.
En Ruiker is niet de enige oude benaming

De verlegen jongeman uit zo’n boek waar ik het eerder over had zóu ook gekozen kunnen hebben voor een “tuiltje” bloemen, als we het over onverklaarbaar willen hebben is dat wel een kanshebber.
Waar haalden ze het vandaan, het klinkt eigenlijk het meest naar een teiltje en als je maar genoeg tuiltjes en ruikers bloemen krijgt kan een teiltje misschien nog van pas komen als de vazen op zijn. Ook het tuiltje is zo’n eenling die nauwelijks andere betekenissen kent.
Maar de moderne jongemannen brengen voor hun a.s. schoonmoeder gewoon een boeketje mee, of een bosje bloemen… of niet natuurlijk!
Waarschijnlijk zou de huidige a.s.schoonmoeder ook een wenkbrauw flink hoog optrekken wanneer ze een bloemetje aangeboden krijgt met de woorden” ik hoop dat ik U een plezier doe met deze ruiker”. Ach, ik sloeg weer even op hol, vergeef het me maar.

snuf snuf

Ja klopt, hátschie….. ik ben behoorlijk verkouden…háááschie….! Gelukkig hoef ik nu even niet te werken want ik wil eerst wel even zeker weten of het écht alleen een verkoudheid is of misschien toch weer Corona. Zaterdag nog getest en voor alle zekerheid een wandelafspraak afgezegd. Morgen nog maar een keertje “neuspeuteren” en wanneer dat nog stééds negatief is laat ik mezelf weer los.
Kwam natuurlijk wel goed uit dat ik mezelf even huisarrest opgelegd heb, na al die weken buiten de deur werken is er wel hier en daar wat in te halen.

Daarom deed ik vandaag wat zeemwerk, en terwijl ik moest wachten tot een gordijntje droog was haalde ik wat oude bank administratie door de papierversnipperaar.
O.a. het jaar 2002 . M’n KPN internet abonnement kostte toen wel 7 hele Euro’s. Maar waarschijnlijk was dat nog een inbel abonnement en kwamen daar nog belkosten bij.
Voor het toenmalige “ziekenfonds” betaalde ik 20 jaar geleden 56,– Euro p.m. voor ons samen, voor zover ik me herinner zonder een eigen bijdrage (nu 385,– Euro p.j.) Per maand betaal ik nu voor mij alleen ruim 150,– Euro , alles bij elkaar bijna het driedubbele voor mij alleen als 20 jaar geleden voor Henk en mij samen.

De krant kom ik ook tegen, van 49, — Euro per kwartaal in 2002 naar ruim 130, — Euro nú!
Dat ik nu alleen de krant lees heeft men natuurlijk geen boodschap aan wat prijs betreft, dat snap ik.
Zo ook bij de energie leverancier, die merkt helemaal niet dat ik tegenwoordig alleen onder de lampjes zit, en het duurt net zo lang eer mijn één persoonsmaaltijd gaar is als destijds die voor twee personen.
Dat de verwarming minder hoog staat merken ze wel maar zóveel scheelt dat nou ook weer niet.
In 2002 betaalde ik per maand 122, — Dat is nu 134,– Euro (en dat is ongeveer 25,–Euro minder dan toen Henk nog leefde)

Eigenlijk best wel vreemd dat juist de energie prijs weinig scheelt met 20 jaar geleden. Dat zal het effect zijn van eerdere prijzenoorlogen in die branche die nu weer ingelopen moeten worden. Toch best jammer dat mijn inkomsten niet evenredig met krant en zorgverzekering omhoog gingen. Integendeel, pensioen (wat zelf gespaard geld is) wordt al jaren niet meer geïndexeerd. En ja, nu moet óók de AOW nog losgekoppeld worden van het minimum loon. Ach, niemand hoeft medelijden met me te hebben. Dankzij ons koophuis, (wat men ook zo graag extra wil gaan belasten) zal ik er allemaal geen boterham minder om eten, maar ik kan minder weggeven en dat is wel jammer.
Toch wel raar dat bijv. de zorgverzekering in 20 jaar meer dan 5 x zo duur is geworden en er ondanks dat steeds minder kan. Nou ja, ik heb er niet voor doorgeleerd, dát zal het wel zijn.
Wat een middagje opruimen al niet duidelijk kan maken.

blijven leren…

Ja zeuren en delen dat er dingen fout gaan is één ding, maar als er iets opgelost is moet ik daar natuurlijk ook even melding van maken. Tot m’n verrassing werken ineens de “aanhalingstekens” weer zoals het hoort. Dat is niét mijn verdienste hoor, ik had het alleen maar in de gaten want het was knap lastig dat ik bij een logje schrijven altijd een dubbel aanhalingsteken moest intikken en er dan weer één weghalen. Inderdaad, ik ben nooit zuinig met leestekens al ben ik dan weer niet zo héél nauwkeurig in waar ze moeten staan.

Wat ik wél zelf uitgevogeld heb is waarom ik bij sommige blogs ineens niet het volledige reactieveld kreeg en dus vaak niet kon regeren. Dat heeft te maken met een “verbeterde bescherming tegen trackers” van WP . Ineens viel me op dat er een nieuw icoontje voor de zoekbalk stond. Ja ja, dat wist jij natuurlijk alláng maar half digibeten als ik vinden dat dan weer het vermelden waard.
Kijk daar bij dat rode pijltje.

En dan klik ik, vergetend dat ik vroeger van mijn vader vooral niet mócht klikken, even op dat icoontje en rolt er een venstertje uit waar ik kan lezen dat die extra beveiliging aan staat. Mijn conclusie kan dan alleen maar zijn dat op de sites waar ik niet kan reageren dus gebruikt gemaakt wordt van trackers waar WP me tegen wil beschermen. En ja hoor, zodra ik het schuifje naar “uit” zet komt het juiste reactievenster tevoorschijn zodra ik wil reageren.
Tot vóór dat nieuwe icoontje reageerde ik ook op die sites zonder dat er ( voor zover ik weet) olifanten uit de kast rolde dus ik neem de gok van trackers. Blijft het nog een beetje raadselachtig waarom het eerder soms wél en soms niét lukte, maar in ieder geval is voor mij nu het probleem opgelost.

Oke, het was niet direct een wereldprobleem maar een mens moet klein beginnen om ergens te komen. Wie weet kom ik ooit aan het grote werk toe. Je dacht toch niet dat Steve Jobs van de éne dag op de andere met al die ingewikkelde computerprogramma’s aan de slag ging. Nu nog uitvogelen waarom in niet ingelogd blijf als ik dat vinkje heb aangeklikt….zucht…stilstaan is achteruitgang zeggen ze, zéker in Blogland!

alweer interactie

Wij bloggers inspireren elkaar vaak bij het schrijven van een nieuw logje, I love it!
Dit keer was het Thomas Pannenkoek die op mijn reactie bij zijn logje reageerde met:
Hoe slaag je er steeds in met een grappige redenering een lach op ’s mans gezicht te toveren?
Ik reageerde dáár weer op met; ” Dat weet ik niet, misschien door mezelf te zijn?”
Daar bleef ik toch even over nadenken, betekent dat dan dat ik alleen maar mensen aan het lachen probeer te maken? Nee, dat toch ook weer niet al doe ik het graag en vond ik deze reactie fijn om te lezen omdat ik ieder mens de lach zo graag gun, en sommige in het bijzonder.

Wie bij Thomas leest weet dat zijn leven weliswaar over rozen gaat, maar dat er aan de stelen behoorlijk gemene doornen zitten. Hij schrijft daar luchtig over, meestal met galgenhumor en als hij, in zijn gevoel, zeurt gaan de reacties op slot want aan “beklagen” heeft hij geen behoefte. En ook niet aan dooddoeners als “kijk naar wat je wél hebt, of kunt”.
In grote lijnen komt dat wel overeen met mijn inzichten en vandáár dat ik me niet beheers als er een reactie opborrelt waar mensen zonder humor, in een nare situatie, waarschijnlijk de lol niet van in zien zien.

Misschien zal ik daar ooit nog wel eens ,ongewild, iemand mee op de ziel trappen, bij voorbaat mea culpa.
Gelukkig bepaalt de schrijfstijl van de blogger eigenlijk wel vanzelf waar behoefte aan is en dan komen de juiste woorden meestal wel bovendrijven. Alleen heb ik, net als Thomas, een hekel aan zalvende dooddoeners en zal die zelf ook nooit schrijven, tenzij met een knipoog.

Ik weet hoe belangrijk humor kan zijn als niet alles op rolletjes loopt en schreef zelf de laatste jaren regelmatig inktzwarte humor op momenten dat lachen de enige manier was om niet te huilen.
Zo zat ik, helemaal hyper, ( na een ernstige aanvaring met de zorg in de terminale fase van Henk) deze animatie te maken om in een logje duidelijk te maken dat ik zó opgefokt was dat ik Henk, dankzij alle adrenaline, boven m’n hoofd zou kunnen laten draaien zoals een circusartiest met schoteltjes op een stokje doet. Dus houd dit beeld in gedachten als ik ooit “teveel mezelf ben het in een reactie”. Ik bén gewoon zo!

een halve eeuw….

Van de week zette Inge een DVD op omdat ze niet meer wist wat er op stond…. ,
werd ze metéén een halve eeuw terug gegooid. Ze filmde even wat ze in beeld kreeg.
Nee, nee, dat zijn niet Levi en Amber die met het poppenhuis spelen op de patio, maar Ruud en Inge.
Wat maar weer bewijst dat ze tóen al gender neutraal opgevoed werden. Weliswaar had Inge een roze jurkje aan en Ruud een blauwe korte broek, ze spelen wél samen met het poppenhuis.
Ze speelden trouwens óók samen met de autootjes of de Lego maar dat stond niet op dat filmpje.
Wat er wel op staat is een stukje strand, ja ook toen al, een dagje Harderwijk als ik me goed herinner. Dolfinarium en dan ook nog even daar naar het (drukke) strand van het Veluwemeer.
Alles zonder geluid want dat hadden we toen nog niet op het filmapparaat. Maar Inge weet nog wel iets te vertellen als ze dat stukje strandverleden ziet.

uitwaaien

Waar kun je nou beter uitwaaien dan aan op het strand. Het was er dit jaar nog niet van gekomen en eigenlijk ook in het oude jaar al te lang niet . Nadeeltje van het feit dat de drukkerij verplaatst werd naar Pijnacker. Niks niet meer na het werk even pierewaaien, pootje baden of lunchen na het werk.
Het oude jaar sloot ik af met een paar weken keihard werken en een crematieplechtigheid.
Het nieuwe jaar begon met alvast een week keihard werken en een crematieplechtigheid, niets veranderd dus.

De beiden overledenen waren tja, hoe leg ik dat uit met al die scheidingen tegenwoordig, eh… laat ik zeggen “latere zij-instromers” waardoor ik ze niet zo goed kende. Maar het verdriet van hun nabestaanden die ik wél goed ken, gooit me dan toch weer even terug in het proces waar zij allemaal nog aan moeten beginnen.

Dus toen Inge belde of ik meeging naar het strand liet ik de stofzuiger uit m’n handen vallen en trok een warme jas aan. Er stond een pittig en fris windje maar dat hóórt aan het strand, zonder wind kun je immers niet “uitwaaien”! En ja daar krijg je koude oren van maar dat hoort er ook bij, het was héérlijk!
De stevige wind joeg de veelkleurige wolken soms even voor de zon vandaan zodat de zon de wangetjes kon strelen die nog maar kort daarvoor ontsnapte aan een geseling door een wolk die een stukje terug z’n lading losliet. Je hoeft geen weerman/vrouw te zijn om dan een regenboog te verwachten, die was er natuurlijk. Toch wel een beetje lastig op de foto te krijgen.
De palen onder de pier, die eigenlijk óók alle kleuren van de regenboog hebben, waren duidelijker. Heel jammer dat de regenboog nou net niet pal boven de pier hing maar een beetje links aan het begin van de pier aan de zeekant.
Ach we kunnen niet alles hebben natuurlijk. Je vingers voor de lens helpt óók niet echt voor een goede foto, en het Kurhaus staat er wél op!

ondoorgrondelijk…

Inderdaad, ik dwaal weer door de ondoorgrondelijke internet krochten, of misschien beter ik lig overhoop met de blog krochten die op onverklaarbare wijzen soms maling hebben aan mijn opdrachten.
Zet ik bij Neeltje ( van golven in zee) een reactie met m’n WP inlog, geen vuiltje aan de lucht, op naar haar volgende logje, reactie geschreven, met dezelfde inlog gegevens de reactie plaatsen…… lijkt WP een beetje moe en vertikt het om te reactie te plaatsen. Bij navraag ligt die óók niet in de SPAM. De andere dag op een ander logje plakt de reactie er moeiteloos in, vol goede hoop dus nog ff proberen in het logje dat eerder weigerde ……je weet nooit toch? Maar … niks noppes, nada.

Bij sjannesblog gebeurde hetzelfde al meerdere malen, soms lukt het, een andere keer blijft het inlog veld zeuren dat m’n inlogcodes niet kloppen terwijl ik met diezelfde code in het vorige logje moeiteloos een reactie zet.
Bij veel andere sites moet ik óók inloggen ( wat nooit hoefde) maar de reactie zetten lukt, alleen lijdt dat venstertje ernstig aan Alzheimer want hoe vaak ik ook een vinkje “onthouden” aanklik, de volgende keer moet ik wéér inloggen.

Bij John ( van naast m’n schoenen) gebeurt al een tijd iets vreemds. het reactieveld laat de cursor z’n werk niet doen en het reactieveld is ook al niet compleet, geen optie om m’n gegevens in te vullen. Helemaal onderaan staan vier icoontje van accounts waarmee je ook in kunt kunt loggen, ik klik Instagram aan, wat ik zelf helemaal niet héb zie niets bijzonders, klik het weg en heb , wonder boven wonder ineens wél een goed reactieveld dat nog werkt ook. Oke een omweg maar zo lukt het steeds wél..

Bij Matroos Beek kan ik niet liken. Normaal like ik nooit maar als de reactiemogelijkheid afgesloten is like ik soms wel. Helaas, daar werkt de truc met de ikoontjes niet, dan verschijnt er écht een veld waarin ik in moet loggen mét een eigen account van bijv. FB, maar dat heb ik allemaal niet.

Wás ik maar helderziend, of een flinke nerd, dan zou ik wel weten waar de problemen vandaan komen.
Zijn het plaagstootjes van WP zelf, er staat immers óók ineens reclame onder mijn logjes, jammer maar voor wat hoor wat natuurlijk als je een gratis site hebt.
Of misschien heeft het wel te maken met W 11, dat ik zélf nog niet heb gedownload, maar anderen misschien wel. Geen idee waar het aan ligt, vandaar dat ik het maar in de groep gooi, zijn er meer bloggers die tegen dit soort toestanden aanlopen?

beter goed gejat….

In januari kun je ook bést nog even terug kijken hoor, en dat hoeft niet perse over 2021 te gaan maar gewoon een beetje zien wat ik schreef in bijvoorbeeld januari 2011.
Ach ook dat was niet wereldschokkend, de auto moest weg voor een beurt en wij moesten met de tram naar Scheveningen om te werken terwijl het nét zulk donker en somber weer was als als het nu ook regelmatig is. Meer wás het niet, maar natúúrlijk wist ik daar wel weer een (net niet) literair kunststukje van te maken……..

Pffftttt…. het was me het weekje wél, met donderdag als meest “onhandige” dag omdat onze “Suus” toen voor haar allereerste beurt  naar de garage moest!
Het is al  niet leuk om de +/- 10 km naar Scheveningen in de spits met het openbaar stadsvervoer te overbruggen maar,  in deze omgeving was het donderdag óók nog eens weer waarin je een hónd nog niet naar buiten stuurt .

Het was om 8 uur nog stérvensdonker, wat er door de regen niet béter op werd natuurlijk.
Wat ook niet hielp was dat we niet zo thuis zijn in wáár wélke tram stopt en vooral bij onze overstap in de buurt van station Hollands spoor was het een labyrint van in de regen glanzende tramsporen waarop de verschillende tramlijnen zich luid tingelend een weg banen tussen overstekende passagiers .

Ik stap de weg op als ik de juiste tram aan zie komen zonder  het rode voetgangerslicht zelfs maar te zien, maar Henk trekt me tijdig voor een aanstormende auto weg. Enkele seconden later trekt hij me tóch mee naar de overkant ondanks dat het voetgangerslicht nog stééds rood is maar de tram missen  we uiteindelijk tóch!
“Onze” tram stopt op een iets rustiger deel van het “netwerk” maar evengoed propt een aantal mensen met een druipende paraplu zich onder de abri in een poging  aan de aanstormende zondvloed te ontkomen, wachtend op de  volgende tram .

Ook wij hébben ieder een paraplu maar door de wind is dat eerder een gevaarlijk wapen dan een nuttig attribuut en het nut is te verwaarlozen, áls ze de strijd tegen de elementen al niet verliezen .

Als we uiteindelijk in de tram zitten worden we daar ábsoluut niet vrolijker van, het is in de tram net zo troosteloos als buiten.
De tram is bevolkt met een soort  zombies die geen gezicht lijken te hebben, de vaak donkere gezichten vallen nauwelijks waar te nemen onder de grote natgeregende capuchons wat een surrealistisch beeld oplevert van zwijgende ,  door de tram schuivende donkere vlekken .

Een grote Antilliaanse vrouw doorbreekt de grauwheid met een knalroze gehaakte muts die een lichtgevend baken lijkt door de glanzende regendruppels die tussen de haaksteken nog even blijven oplichten.
Het is het énige lichtpuntje, zelfs door het raampje naar  buiten kijken biedt uitsluitend treurnis ……….


Vorige Oudere items