wát een dag!

Echt zo’n dag dat ik weer even niet weet waar te beginnen met vertellen, het begin lijkt natuurlijk het meest logisch maar dan zou ik moeten beginnen met het verhaal van een dip van een paar maanden met eindeloze moeheid zonder lichamelijke oorzaak.
Gaan we niet doen daarvoor was de dag in Den Bosch met Liesbeth véél te leuk.
Wát een stad, zeker met een “zoete lieve Gerritje” (in de persoon van Liesbeth) als gids een beleving. Uiteraard veel te veel te zien om in één dag helemaal te bekijken maar we deden toch een héél goede poging.
Eh… foto’s….. tja , wie bij Liesbeth leest wéét dat zij prachtige foto’s maakt, dan durf je daar bijna niet naast te lopen met je mini automatische cameraatje en laat het eigenlijk liever in je zak zitten want áls ik het ding dan gebruik is het resultaat altijd een flauwe afspiegeling van de werkelijkheid.

Kijk, ik zie zelfs niet eens kans een hebbelijke foto te maken van het indrukwekkende gevaarte waarmee ze de hele dag loopt te sjouwen.
Prima voor de privacy natuurlijk maar toch!
Het heerlijke was dat ze me lekker liet prutsen zonder met allemaal adviezen te komen en gewoon accepteerde dat ik “anders”ben.
Nadat ik thuis was hoorde ik van haar dat haar voeten het gehad hadden van het lopen…. , mij maakt ze niets wijs, haar tenen moeten de hele dag krom in haar schoenen gelegen hebben toen ze mij bezig zag! Dat is niet goed voor tenen.

De stad beschrijven, tja… mooi, oud, gezellig, en vaak aan andere steden doen denken. zegt niet veel natuurlijk maar wie er ooit komt moet zeker de rondvaart op de Binnendieze doen, echt indrukwekkend! O nee, foto’s die dát gebied recht aan doen heb ik niet, die vind je vast wel bij Liesbeth.

Iets dat je ook niet over mag slaan is de st.- jans kathedraal , wát een prachtige kerk! zorg wel dat je voldoende klein geld bij je hebt want met de teruglopende aantallen gelovigen moet er toch érgens geld vandaan komen voor het onderhoud.
Je kunt er (tegen betaling) bellen met een engel die dan ergens op het dak bij de bel staat te wachten. ( nee natuurlijk niét terug te vinden op mijn foto) en verder zijn er opvallend veel hoekjes in de kerk waar je een kaarsje op kunt steken met altijd de onvermijdelijk “gleuf” in de buurt voor je bijdrage. Doen we natuurlijk want uiteindelijk is de kerk verder gratis toegankelijk.

Ik verrek m’n nek bijna als Liesbeth me wijst op iemand die in de nok van de kerk “hangt”, mijn veronderstelling dat het een gelovige is die probeert dichter bij de Heer te komen houdt geen stand.
De hoogwerker maakt wel duidelijk dat er iemand wat kleine reparaties verricht, dan wel de ramen zeemt.
Het illustreert wél hoe groot de kerk is want ik had de hoogwerker aanvankelijk niet eens gezien. ( of het bewijst dat ik niet heel erg oplettend ben). Maar mens oh mens, wat hád ik een geweldige dag!
Liesbeth een mega dikke knuffel!

.

   

Amber met ’n C

Nee natuurlijk schrijf je Amber niet met een C, ze zwom dit weekend haar ABCtje bij elkaar precies, ze haalde het C zwemdiploma. Potdorie dat is niet niks hoor, ik doe het haar niet na!
Ik heb sowieso geen enkel zwemdiploma maar lig evengoed wekelijks een klein uurtje in het zwembad vooral m’n hoofd boven water te houden.
Beloof me wél dat jullie het niet doorvertellen maar ik zou het huidige C diploma helemaal niet eens kúnnen halen.
Kijk straks maar in het filmpje, je moet met een koprol de plomp in duiken en ik maak zelfs nog geen koprol op het droge!

Verschrikkelijk vind ik dat, word ik al sinds jaar en dag duizelig van en zie de wereld voor een doedelzak aan. Dan nog flinke stukken, in volle “bepakking” onder water zwemmen…. oeps, ik kán onder water zwemmen als het heel erg móet maar écht liever niet, en zeker niet voor m’n lol. Wanneer ik als vis bedoeld was zou ik toch wel kieuwen hebben? Ik vind het allemaal al lastig genoeg in een badpak en in het zwembad waar ik zwem is het zeker niet de gewoonte om “gekleed te water te gaan” dus waarom zóu ik!
Maar oke, voor het C diploma dus “volle bepakking, niet een T-shirt met een korte short maar alles met lange mouwen/ pijpen alsof het géén heerlijk zomerse dag was.

Ik vind het nogal wat voor zo’n dreumes, met koprol gekleed te water, watertrappelen, zwemmen, blijven drijven met een bal op je buik. Dan naar de mat zwemmen waar je onderdoor moet, op moet klimmen en er weer vanaf plonsen om er nóg een keer onderdoor gaan. En dan heb ik het nog niet over alle verschillende slagen waar ze nog baantjes mee moeten afleggen, ik zou het zélf afleggen én er aan onderdoor gaan als ik eerlijk ben, maar beloofd is beloofd hé, jullie verlinken me niet!
Om wat suffe baantjes onder toezicht te zwemmen zwem ik goed genoeg schoolslag en een beetje rugslag.
Behalve dat kan ik drijven als de beste dus ik doe het er maar mee!

   
gratis blog hé, dus reclame niet onbillijk, wél lelijk

   

.

.

taal in en uit

Verwijzend naar ons aller Pannenkoek’s laatste logje, over in onze logjes geslopen taalfoutjes, doe ik ook maar een duit in het zakje. Niet dat ik op taalgebied de strijd aanga met “de Belg” , moesten wij niet jarenlang met het schaamrood op de kaken bij het Nederlands dictee in juist die Belgen onze meerdere erkennen?
Nee dus, geen strijd maar gewoon weer eens bezig zijn met onze taal zoals ik vaker doe. Altijd op zoek naar lastige gewoontes en/of grappigheden of op alle slakjes zout leggend bij spreekwoorden en gezegden.

Fouten maken ben ik niet zo mee bezig…eh… jawel, ik máák ze wel als ik leuk bezig ben maar ze storen me niet (vooral omdat ik ze zelf niet zie) maar ik amuseer me bij voorkeur met het uitmelken van woorden met meerdere betekenissen zoals ik hier in 2015 deed. Een en ander vrijwel altijd gelardeerd met de bijna onvermijdelijke spreekwoorden.
Nieuwe woorden, of juist hele oude, je kunt Rietepietz geen groter plezier doen.

Zo realiseerde ik me laatst dat sinds “de dames de broek aan hebben” ineens “de gulp” verdwenen is. Toegegeven, gulp is een raar woord en heeft ook maar weinig andere betekenissen.
De enige mij bekende betekenis is een “dikke straal” die ik vooral liever niet in verband breng met die straal waarvoor de gulp geopend moest worden. Nee … dié betekenis hoort bijv. bij het door grote dorst gulzig een “gulp” bier drinken waarna die andere gulp, die tegenwoordig met “rits” aangeduid wordt alsnog open moet.
Ik laat het toch wat onsmakelijke onderwerp verder voor wat het is, een ouderwets woord.

Maar ik kom soms ook nieuwe woorden of uitdrukkingen tegen tegen zoals kort geleden “een margarine briefje”!
Wie “het boterbriefje” kent én van de huidige officiële samenlevingsvormen op de hoogte is hoef ik dat niet uit te leggen. Het boterbriefje is een wat smalende naam voor de huwelijksakte.

Boterbriefje is een vertaling van het Latijnse ‘literae butyricae’
Het was van oorsprong een bewijs dat men ontheffing had, om in de vastentijd melkproducten te gebruiken. In dat licht bezien, is een boterbriefje een teken dat men iets mag doen wat men zónder niet mag doen. Mogelijk is deze betekenis spottend toegepast op het huwelijk, als een vorm van toestemming.

Die verklaring is van ver voor de tijd dat margarine de boter grotendeels kon verdringen.
Voor hetzelfde doel gebruikt als boter maar toch op veel punten net even iets minder.
Wat mij betreft dus een erg leuke vondst om nu bij het aangaan van een samenlevingscontract over een margarinebriefje te spreken. Zo’n samenlevingscontract is immers een wat uitgeklede vorm van een huwelijk maar dat om bepaalde redenen dan de voorkeur geniet.
Henk en ik hadden nog een ouderwets boterbriefje, het ging ruim 59 jaar mee voordat mijn “halve trouwboek” verdween. Ja klopt, ook dat “halve trouwboek” is zo’n nieuwe uitdrukking om je partner aan te duiden, waarvan akte ….. om een beetje in stijl te blijven.

   
   

.

.

groot denken…

Kennen we allemaal wel denk ik, er heeft iemand iets te vieren en dan moet er gezamenlijk al dan niet leuke herinneringen opgehaald worden, of je maar even een A4 tje vol wilt schrijven.
Inge wilde het anders doen toen haar lief 60 werd en hij dat heugelijke feit met de mensen “van het eerste uur” (zijnde zijn 5 broers en zussen met aanhang en zijn kinderen item) wilde vieren in een megagroot huis.

Zij vroeg ieder familielid om twee foto’s uit die periode van 60 jaar met de boodschap er een vraag bij te stellen om het geheugen van ” de nu bijna bejaarde broer/vader te kunnen testen. Inge was van plan daar een memorie spel van te maken en vroeg mij om hulp, zoiets kon ze thuis natuurlijk niet ongezien realiseren. Al brainstormend kwam het project van de grond, vooral niet al te gewoon zijn en de foto’s op briefkaart formaat leek Inge wel wat. Mwah…. “denk groot voor een groot man” maande ik Inge en denkend aan een héél groot huis zagen we iedereen al over de grond kruipen om memorie kaarten op A4 formaat om te draaien.

lang verhaal kort, geschikte foto’s stroomde binnen, ik plunderde de drukkerij op gebruikte kartonnen dozen die weg mochten en sneed daar A4 kartonnetjes uit, 40 stuks ja. In een behangzaak scoorden we “voor weinig” een geschikte rol behang en vonden in de schuur nog voldoende plaksel …….
Inge zocht alle foto’s en vragen uit, ik vond een betaalbare oplossing om de foto’s op het juiste formaat te printen en we konden aan de slag.

Deels samen, maar ik had natuurlijk meer tijd dan Inge, plakten we 40 kantjes geruit en 40 de andere kantjes met foto’s! Omdat zowel Inge als ik haar lief pas ruim 10 van de 60 jaar kennen was die foto’s uitzoeken een leuk klusje, ongeveer een kwart in zwart/wit, de rest in kleur!
Al prutsend kwamen de ideeën vanzelf, Inge schreef alle vragen op aparte kaartjes en ik maakte er een bijpassend envelopje voor.
Een goed passende doos werd ook “behangen” en kreeg met uit de krant geknipte letters een “inhoud vermelding”.

We hebben er wekenlang plezier mee gehad om het te maken maar dat was niéts bij de pret die het feestvarken met Inge en z’n familie er een avond mee hadden. Over de grond kruipen hoefde niet eens, er was zelfs een tafel die groot genoeg was om het hele spel uit te leggen.
De normale spelregels werden uiteraard een beetje aangepast, alleen de jarige kreeg steeds weer de vragen gesteld die bij een compleet setje hoorde, met zijn geheugen is nog niets mis al was er soms een kleine hint nodig om het juiste antwoord boven tafel te krijgen. Er werden nog héél veel herinneringen opgehaald aan de hand van de foto’s , en er werd voorál veel gelachen.

   

.

   

eco versus IQ

Van de week zag ik ergens op TV een moeder reuze gefrustreerd verkondigen dat zij door de hoge energieprijzen nu gedwongen was haar kinderen te overtuigen dat ze zuinig om moeten gaan met energie. Haar gezicht stond op; “ik moet die arme schapen hun levensgeluk vernietigen”. En ja, natuurlijk, die kinderen zijn opgegroeid in het besef dat energie en warm water ruim voorhanden zijn en gebruikt kunnen worden zonder er bij na te hoeven denken. Best wel heel anders dan toen ik kort na WO2 opgroeide met zuinig zijn, één verwarmde kamer, één verlicht “peertje” in iedere kamer en als de gaspenning op was kon er geen gas gebruikt kon worden.

Natuurlijk was dat ook een tijd zonder energie slurpende apparaten, dat kwam later pas maar toen was het plantje van het besef “energie is duur en daar moet je zuinig mee omgaan” al gepland en dat plantje staat er nog fris en fruitig bij. Ondanks dat gebruik ik nú natuurlijk toch meer energie dan toen ik pas getrouwd was in 1961, toen deed ik het immers nog zonder wasmachine, koel/vrieskast, TV of computer en had géén warmwaterbron.
Allemaal apparaten die , zeker aanvankelijk, energie vreters waren.

Iedere keer wanneer ik een apparaat nieuw aan moet schaffen gebruikt het nieuwe apparaat weer minder energie dan het te vervangen apparaat. Bij mij is dat goed merkbaar omdat oude apparaten hier hun taak moeten verrichten tot ze echt óp zijn en niet vervangen worden zodra er iets nieuwers op de markt komt.
Prima natuurlijk dat ook de fabrikanten hun steentje bijdragen maar soms heb ik toch wel ????? of de vernieuwingen niet hun doel voorbij schieten. Neem nou die “eco stand”.

Niemand heeft mij precies uit kunnen leggen hoe bij zo’n eco programma een machine ruim 2 uur lánger moet draaien dan op een gewone stand en dan toch minder stroom zou verbruiken. De was langer in het water laten draaien zóu minder warm water vragen en dus minder opwarmen nodig maken…tja en dat water maar afkoelen in die 2 uur extra stroom. Misschien is dan ouderwets in de week zetten een betere optie. Ik wil er niet áán, het klinkt niet logisch!

Dan geloof ik bij de drogers nog in énig besparend effect….. als ik 4 uur moet wachten eer de was droog is bedenk ik me wel om die droger te gebruiken, áls ik de droger al gebruik is dat omdat ik snel een droge was nodig heb. Met een goede centrifuge is je wasgoed op een hangertje/rekje in een kamer hangend ook wel in 4 uren droog. (als het niet buiten kan) Dát is pas besparen.
Het mag dan “hot” zijn die eco stand ik laat me niet meeslepen in die hype, niks niet eco stand, gewoon mijn IQ stand om de was te drogen. Of geloof jij wél in die eco stand en legt het mij even simpel uit!

   
   

een star is born

Oh…. was zijn kinderen toch nog heerlijk puur! Onze 7 jarige Amber zit sinds een half jaar op een “popsong” kinderkoor. Een groepje kinderen tussen de 7 en 12 jaar. Ze is de jongste want op één na zijn alle kinderen rond de 10 jaar maar dat stoort haar voor geen meter.
Vanmiddag was er een “uitvoering” van het koortje en ik mocht mee.
Popsong hé, dus niks niet “dikkertje Dap zat op de trap”en dat soort kinderliedjes. Nee hoor het échte leven met al z’n te doorleven liefdes dramatiek, de zware kost van S10 wordt niet geschuwd.

Natuurlijk oefent Amber thuis want alle teksten moet ze uit het hoofd leren, Amber leest nog maar net en dan zeker niet zulke ingewikkelde teksten. Ze oefent dus met de op het internet opgezochte nummers thuis voor dictie en drama….. natuurlijk is ze een ster…. voor ons dan toch!
En natuurlijk filmde ik maar er zat een flinke bos haar vóór me, behalve dat kan ik natuurlijk niet de hele groep laten zien, privacy weetjewel.
Amber heeft met nog zo’n ukkepuk samen een microfoon, bij de andere meisjes komt ze maar tot aan de schouder maar ze weert zich dapper en heeft er, na even wat verlegenheid, héél veel plezier in!

   

verbrassen

In de krant van 23 juni. j.l. deze kop…….

Hoewel het bericht grotendeels op waarheid berust klopt er toch ook iets niét. Pensioenfonds PME is niet de eerste met dat plusje. Al op 6 juni j.l. kreeg ik een brief van het grafische pensioenfonds met de mededeling dat ik deze brief kreeg omdat er iets in m’n pensioen veranderd was, zónder reden waarom, maar mét “oud en nieuw”getalletjes!
De brief krijg ik natuurlijk om te voorkomen dat ik geheel onvoorbereid ontdek dat er “grote bedragen” op m’n rekening bijgeschreven zijn. Een hartaanval bij zo’n oudje wil niemand op z’n geweten hebben. De brief komt trouwens te laat om me voor een grote shock te behoeden, het nieuwe bedrag is dan al bijgeschreven.
Gelukkig heeft het géén nadelige gevolgen voor m’n gezondheid dat ik zie dat er maar liefst € 6,45 méér bijgeschreven is dan de maand ervoor.

Het bedrag moet natuurlijk even bezinken….. metéén verbrassen is niet aan de orde dus ik denk na over waarin ik het eventueel zal gaan beleggen, eh…. broodbeleg misschien….. 2 ons kaas zit er zeker wel in.
Na 12 jaar een soort legale diefstal van door ons zelf gespaarde centjes is het natuurlijk nog magertjes, maar toch, beter dan niets. Mij hoor je niet klagen hoor, ik heb het ondanks dat niet echt slecht en ieder half %tje inflatie dat hierdoor teniet gedaan wordt is welkom.

Nog vóór ik besloten heb waar ik het riante bedrag voor ga reserveren komt er wéér een brief op 15 juni. Ook daarin de vermelding dat ik de brief ontvang omdat er iets aan het pensioenbedrag veranderd is, wederom zónder reden waarom en mét “oud en nieuw” bedrag. Ik wrijf al in m’n handen over nóg meer te besteden maar dan kijk naar de bedragen……..
Het nieuwe bedrag is láger dan dat van nog geen 2 weken geleden. Van de € 6.45 in de + blijft ineens maar € 1, 53 over.

Misschien moet ik in ambtelijke termen denken, en heeft men bij nader inzien voor een andere “rekenmethode” gekozen.

Dat gebeurt in die kringen vaker als het resultaat van een berekening minder gewenst uitpakt.
Minder gewenst voor de rekenaar natuurlijk, dat kan ik zelfs nog wel op mijn vingers natellen.

UPDATE. Een telefoontje naar het PGB leerde me dat de verhoging al een paar maanden geleden een feit was, er werd dus een nabetaling van drie maanden gedaan wat het riante bedrag opleverde van € 6,45.
Van het de maandelijkse verhoging kon ik 2 jaar geleden een liter benzine tanken, nu nog nét mijn halve broodje kopen.

     

wie regelt?

En toch gebeurde er wél weer iets “toevalligs” j.l.maandag. Al schrijf ik niet vaak meer over het gebrek aan passende hulp voor 24 uursmantelzorgers van dementerenden, dat wil niet zeggen dat het me niet meer bezig houdt.
Tja, te vaak stokpaardjes berijden zonder nieuwe vooruitzichten heeft het “ja dat weten we nu wel” effect.
Maar ik blijf er wél mee bezig, letterlijk iédereen die in de media opduikt en (in mijn ogen) de potentie heeft ergens invloed uit te kunnen oefenen schrijf ik aan. Helaas meestal zonder enige reactie, of hoogstens een soort afschuiven van de verantwoordelijkheid.
Zelfs éen van de, voor mij, meest hoopvolle mensen liet uiteindelijk niets meer van zich horen.

Dat was deze Teun Toebes, een jonge knul die tijdens zijn zorgstudie in een zorgcentrum woont op een gesloten afdeling.
Niet als zorgende voor de patiënten maar als huisgenoot en hij vindt dat dementerenden teveel buiten de maatschappij worden gezet en met meer respect behandeld zouden moeten worden.
Op zich een goed streven maar hij signaleert alleen wat er fout gaat, niet wat er nodig is om het op te lossen.
Ik hád telefonisch contact met hem in de hoop dat hij via zijn studie openingen voor mij zou vinden omdat hij duidelijk de weg naar publiciteit had gevonden. ( klik op de foto voor een filmpje met zijn verhaal) Ik stuurde hem wat logjes om mijn insteek te illustreren en hoorde nooit meer iets van hem, en ja….., hij schreef een boek…….
Ruim een maand geleden schreef ik naar aanleiding van een krantenartikel een mail naar “een directrice” van het zorg kantoor. ( of zoiets) @adres via de adm,van de WLZ (wet langdurige zorg) t.a.v. die dame. Ik ben dat na al die weken allang vergeten als uitgerekend maandag ( Henk’s sterfdag) de telefoon gaat en ik even diep moet nadenken waar de dame het over heeft.

Zij blijkt verantwoordelijk voor het inkopen van zorg voor WLZ . Ze luistert aandachtig naar me, probeert natúúrlijk de regels te verdedigen waarbij ik steeds wéér hamer op het feit dat veel van die regels bij dementerenden niet kúnnen werken en dat alles elkaar tegenwerkt. De politiek wil de dementerenden thuis laten verzorgen en de zorg stuurt alleen richting opname omdat hun zorg verlening niet aansluit en tekort schiet enz enz.

Ik leg uit dat wanneer er géén aanpassingen komen in dat soort zorg het fout gaat bij de aanstormende dementiegolf. Ik val haar een paar keer stevig in de rede omdat ik alle bla bla wel gehoord heb en de dame maakt wat aantekeningen (zegt ze, ik kan het niet controleren).
Ze belooft me over mijn ideeën na te denken en “in de groep te gooien” en vraagt of ik het prettig zou vinden wanneer ze me over een paar maanden nog eens belt, wat heet prettig, ik zou het gewéldig vinden.
Zucht….wil ik geloven dat, juist op déze datum, Henk aan de touwtjes trekt?
Nou vást wel als deze dame iets ten goede zou kunnen veranderen!

   
   

toch maar lachen

Helaas, zelfs na 2 jaar nog steeds dagen dat de moed me in de schoen zakt, gelukkig kan ik nu sandalen aan en rolt de moed vanzelf weer uit m’n schoenen, zo kan ik “de moed” weer makkelijk oppakken. En eigenlijk zijn jullie, samen met m’n (klein)kinderen een beetje m’n sandalen die de moed steeds weer bereikbaar maken.
Meer dan er “het beste” van maken zal het niet meer worden maar ik ben heel erg dankbaar voor al die mensen die dat de moeite waard maken.
Genoeg gezeur, ’t lijkt me geen slechte gewoonte Henk te gedenken met oude verhaaltjes waar hij een rol in speelt en ja natuurlijk, er mág gelachen worden.

januari 2011

Jonge mensen zitten wel eens een beetje besmuikt te vissen of mensen van onze leeftijd, na zo’n lang huwelijk, nog met  lichamelijke aantrekkingskracht te maken hebben!
Of ze nog “op elkaar vallen” zal ‘k maar zeggen! Ik kan daar, wat ons betreft, naar eer en geweten  volmóndig ja op zeggen!
Ik hoef maar te gaan liggen…., al is het in een parkeergarage, en Henk duikt er bóvenop!

Wácht !!! Klik nou niet meteen weg, ik zou toch nóóit ons intieme huwelijksleven hier open en bloot op een  log gooien, nee het zit weer nét even anders dan jij met je dirty mind denkt.
We wáren  in een parkeergarage en Henk dóók inderdaad bovenop me maar dat kan ik heus uitleggen zonder obscene beelden op te roepen!

Met kittige pasje stap ik vanmiddag op de betaal automaat af met Henk in mijn kielzog. Na het uitnemen van het kaartje neem ik  de kortste weg richting auto met Henk nog steeds  op m’n hielen, niks mis mee toch?
Alleen lag daar dit keer dan nog zo’n mooi afgerond betonnen stootblok op mijn pad , zo een dat qua kleur  helemaal wegvalt tegen de eveneens betonnen vloer in de parkeergarage als je begrijpt wat ik bedoel .

Sierlijk als een middelgroot nijlpaard op het land stort ik ter aarde en ben helemáál niet van plan Henk te kussen die even later met een mooie zweefduik half over me heen valt!
Dat hád wel gekund natuurlijk, maar we zijn samen even druk doende onze ledematen op bruikbaarheid en aanwezigheid  te controleren waarna we ons enigszins houterig  weer op  richten zoals het de homo sapiens betaamd!

De tranen lopen ons over de wangen, niet van de pijn maar  gewoon van het láchen, het ging zó belachelijk dat we zelfs  toegangsprijzen hadden kunnen bedingen bij een eventueel publiek …. al prijzen we ons gelukkig dat er niemand in de buurt leek te zijn.
Mede dankzij de dikke winterjassen komen we er vrijwel zonder schade vanaf en gelukkig konden we beiden voorkomen dat “er koppen rolden”, over de betonnen vloer zou dat duidelijk meer “gezichtverlies ” opgeleverd  hebben.
Het énige dat schade heeft opgelopen  is ons ego, we voelen ons wél een stel “krukken”!
We kunnen elkaar nog stééds niet aan kijken zonder in de lach te schieten maar ach, daar kunnen we wel mee leven!
Ik bedenk me ineens dat er in parkeergarages vaak camera’s hangen, … staan we morgen misschien wel op you-tube!

   

haperend klokkenspel

O ja sorry, even niet in de gaten dat dit woord vaak andere associaties oproept dan de pure werkelijkheid (en gij geleufd dat ;-)) In ieder geval wás het hier aan de hand.

Deze beauty hangt hier al ruim 20 jaar aan de wand z’n plicht te doen, d.w.z. ene Rietepietz bij de tijd houden.
We kregen de klok bij ons 40 jarig huwelijk en zijn tik- en slagwerk verbreekt sinds die tijd de stilte in huis, tót een paar maanden geleden.
Ik trok de gewichten op, raakte de slinger waarna de klok het verder vertikte.
De zaak waar deze klok 22 jaar geleden nog in de verkoop hing geraadpleegd…”:.tja, dat zal een revisie moeten worden, gezien de leeftijd” was het advies. Edoch… r is een wachtlijst voor reparatie van 2 maanden.
Oke, ik besluit de klok dan toch thuis te houden tot ze aan de beurt is.
Uit nostalgische overwegingen geef ik iedere keer wanneer ik de klok passeer een tikje tegen de slinger waarna ik soms wel een halve minuut lang het vertrouwde getik hoor en zelfs een keer het slagwerk. Maar dan is het weer stil totdat……… het ineens een keer niét meer stil wordt en de klok blijkbaar z’n slinger weer heeft gevonden. De hele klokkenmaker gaat in het vergeetboek tótdat vorige week de telefoon ging….. mijn klok was aan de beurt!
Ik twijfel, net een grote loodgietersrekening betaalt en revisie van de klok gaat rond de 200 pegels kosten… en hij dóet het nu weer perfect.
Goede raad is helemaal niet duur, ik doe het niet.
Alsof de klok me wil straffen sta ik de andere dag met één van z’n gewichten in m’n hand.
Die moet je altijd een beetje ondersteunen bij het optrekken, dat is beter voor de raderen, maar dit keer heb ik blijkbaar teveel ondersteund en glipt het haakje van de ketting uit het oogje van het gewicht.
Ratelend schiet de ketting richting bodem van de klok totdat alleen het haakje nog buiten de klok steekt….

Met geen mógelijkheid krijg ik, balancerend op de eronder staande kruk, het haakje van de ketting weer in het oog van het gewicht. Er is domweg niet genoeg ruimte voor om het gewicht ver genoeg te laten kantelen….. en zonder gewicht doet de klok natuurlijk niets.
Klokkenmaker te bellen? Hij was nogal duidelijk dat ik weer achteraan aan moet sluiten wanneer ik alsnog tot reparatie moet besluiten.

Dan maar op zoek naar iets dat ik in de beperkte ruimte onder de klok wél om het haakje van de ketting kan wurmen, óók door het oog van ’t gewicht kan krijgen, en vooral ook sterk genoeg voor is. Dat blijk ik te hebben, het borsteltje waarmee ik de krochten van de koffiemachine schoon houd.
Na een tikje aan de slinger gaat de klok weer aan het werk en tergend langzaam zakt de ketting weer naar beneden. Nu maar wachten tot het haakje laag genoeg hangt om zónder halsbrekende toeren de boel weer in orde te maken, maar het klokje tikt weer thuis, zoals het hoort, en nergens anders tikt.

       

Vorige Oudere items