ken je dat?

Dat je een bepaalde song al járen kent en je al die jaren de tekst niet op nauwelijks opvalt. Tótdat je omstandigheden veranderd zijn en de tekst je ineens wél opvalt omdat hij voor jou geschreven lijkt te zijn.
Het overkomt me het laatste jaar met héél veel 60gerjaren songs die uiteraard vaak over “liefde”gaan.
Dat de tekst vaak vanuit de gevoelens van een man geschreven is…? mwah … een detail waar ik makkelijk mee deal, ook dat het vaak over een bij leven verbroken liefde gaat is geen probleem, ik trek het allemaal even makkelijk naar mezelf en mijn verloren liefde. Het zal een soort “rode autootjes” effect zijn, je weet wel, zodra je zelf een rode auto gekocht hebt lijken er ineens extreem veel rode auto’s op de weg te zijn.
Op dit moment dringt dit nummer zich vaak aan me op.

klik

Inderdaad een cover van een Bee Gee nummer uit de jaren 60 waarbij ik dan graag opmerk dat het uiterlijk van de zanger van de BeeGees er in zijn glorietijd smakelijker uitzag dan deze Tim met zijn shogun knotje.

klik

Het nummer werd door héél veel artiesten gecoverd in de loop der jaren, ook al in de jaren 60 gecoverd en niet door de eerste de beste, Janis Joplin deed het op haar zeer doorleefde manier. Niet de mooiste uitvoering van het nummer, wel dé uitvoering waarbij ik wel zou zou willen mee schreeuwen als mijn stem dat toe liet want natuurlijk; “you don’t know what live is the way I loved “him”!

klik

Ik bespaar je alle andere covers van het nummer (al is er ook een mooie van Michel Bolton) maar zet de tekst er nog even bij want ik snap wel dat niémand alle drie de nummers aan gaat klikken om de tekst uit z’n hoofd te leren.
En niet vergeten natuurlijk, het gaat gewoon goed met me hoor, ach dit soort “zelfmedelijden momentjes” horen er gewoon nog bij moet je maar denken, dat doe ik ook.

terug naar zee

Oke, Kijkduin voldeed niet helemaal aan m’n verwachtingen maar ik zal er evengoed nog wel eens komen hoor. Net als op de Scheveningse boulevard die ook al behoorlijk uit z’n krachten gegroeid is en er wordt nog stééds gebouwd.
Dit keer rondom de vuurtoren waar nog geen hoogbouw staat. Er wordt al druk gewerkt met een grote kraan ondanks protesten door omwonenden, zij vinden het 75 appartementen tellende complex van 34 mtr. hoog té hoog om de slechts 30 meter hoge vuurtoren nog beeldbepalend te kunnen laten zijn. Projectontwikkelaars hebben daar geen boodschap aan. Zij knutselen een fantasierijke perspectieftekening in elkaar en de bezwaren worden ongegrond verklaard.

De linker foto laat trouwens mooi zien dat er een flinke wolkenpartij voor de kust hangt, Inderdaad ervoor want boven zee was er een vrijwel wolkeloze blauwe lucht. Dag gebeurt vaker en dus ook van de week toen ik met behoorlijke bewolking van huis ging maar op het strand heerlijk in het zonnetje liep.
Lekker met de voeten in het water lopend zie ik dan niet zoveel van de boulevard, langs en in het water is er genoeg te zien.
Op zo’n dag hebben de surfscholen het druk met kinderen in alle leeftijdsgroepen hun “vaar”digheden bij te brengen. Altijd leuk om te zien hoe dat spul ploetert in het water. Iets verderop is een deels drooggevallen golfbreker ten prooi gevallen aan een meeuwenkolonie.
De stenen zitten flink onder een dikke groene laag van, wat zal het zijn, zeewier….algen… mossen, ik heb geen idee. Voor de meeuwen lijkt het de ultieme voedselbank, ze laten zich door niets storen, niet door de steeds opspattende golven en niet door mij.

De ongelijke keien zijn spekglad door de begroeiing en natúúrlijk wordt er al over gepraat dat ze weg moeten omdat ze geen nut meer zouden hebben en wél gevaar mee brengen. Hoe is mijn generatie in ’s hemelsnaam oud geworden met , met gladde golfbrekers…. en echte boten op de boulevards om kinderen op te laten spelen. Zowel in op Scheveningen als op Kijkduin lag zo’n boot op het droge, ze komen allebei niet terug, té gevaarlijk. Zouden de kinderen tegenwoordig dan toch écht van suiker zijn? Nóg een wonder dat ze niet uit de zee gehaald worden!

gáán we weer….

Dit is ‘m, de tramlijn 1 die in Den Haag naar het Scheveningse strand rijdt met haltes bij parkeergelegenheden waar je “voor weinig” de auto kunt achterlaten. Bedoelt om de auto te weren uit de badplaats.

Het Haagse GL-raadslid Marielle Vavier vindt de naam van de beachtram ’seksistisch’. “Het is een vieze, oude mannen grap”. Een tramlijn vernoemen naar de schaamstreek van een vrouw. Die associatie krijg ik erbij en anderen ook”, zegt Vavier.
De naam is NB door een vrouw bedacht en ik zie er de humor wel van in. Maar goed, Vavier mag dat vinden hoor, ik vind ook wel eens iets toch? Bijv; ik vind ” Vavier EEN ZUURPRUIM “, zucht…. dat zal ze óók wel met de vrouwelijke schaamstreek associëren vrees ik.

Kijk…duin!

Ja hoor en is nog duin in Kijkduin, zelfs het kleine randje groen dat voor het knusse piepkleine boulevardje liep is er nog,

Alleen het boulevardje is weg, net als het grote plein met de stenen verhogingen waar je met vele even kon zitten om een patatje of een broodje uit het handje te eten. Ook de knusse winkeltjes zijn weg, ze lagen achter de rij restaurantjes met grote terrassen waar je heel betaalbaar iets kon eten.
Een reclame op de regionale radio meldt dat het nieuwe Kijkduin zó mooi is geworden dat het wel Nieuw Kijkduin genoemd mag worden, tja dat wil dan wel even zien en ik reed er vorige week even heen.

Het blijkt nog helemaal niet klaar te zijn, er ligt nog een flinke bouwput tussen het appartementen complex dat er al een jaar of veertig geleden gebouwd werd en de drie nieuwe flinke flatgebouwen die een deel van de oude boulevard bestaan. Er zijn gelukkig nog wel wat gratis parkeerplekken op een niet zo drukke dag maar de nieuwe parkeergarage maakt een vakantiedagje strand en duinen een dure grap.

Het strand is gelukkig als vanouds, de zee ook, je jurk wordt er nat van als je niet oplet maar dat geeft niet. Als ja vanaf het strand richting ( verdwenen) boulevard kijkt is al veel veranderd en met de bouwput in gedachten zal de rode rechthoek dat ik om de nieuwbouw tekende nog wel dubbel zo groot worden, zó jammer. Onder de gebouwen die al klaar zijn al wat winkels open, een grote (stinkende) foodhall waar je bij de bakker in de rij mag gaan staan om iets te bestellen. De paar tafeltje voor de deur waar je dat dan gebracht kan worden hebben uitzicht op de flat aan de overkant, daar heb ik geen zin in, ik weet wel een leuker plekje om even iets te eten.
Zó jammer dat het grote geld ook hier uiteindelijk weer regeert, het wás er zo knus!
Ja, ja. ja, ik zeur natuurlijk weer over veranderingen, ach je kent me toch? Daar houd ik gewoon niet van.

Nou já zeg!!!

Ja ja, een keurig behangen muurtje was de bedoeling…… maar kijk nóu eens wat er gebeurde toen we even niet keken…..

Levi had de enige juiste woorden, hij vond het “te ziek” ( vet, cool, gaaf, het is allemaal uit!)
Je begrijpt, ik ben weer druk want er moet gepoetst worden, graffiti veeg je echt niet even met doekje af.
En dan zijn er nog de stukken waar de stuclaag beschadigd is, soms zelfs tot op de stenen muur toe…..kort logje dus want druk,druk,druk met de schade herstellen die de vandalen hebben aangericht..

op herhaling

Dat zei ik toch, de klusjeswind is mijn kant op. De kamer van Levi is aan een “upgrade” toe. Zijn muur met de leuke vliegtuigjes “met ogen” is natuurlijk echt kleuterwerk. En dus kwam er een app van Jennifer of ik haar wilde helpen met de banen behang alvast op maat maken, dan kon ze later op de dag meteen van start als haar schoonzus komt helpen.

En zo was ik vanmorgen in de weer met banen voor de effen muur op maat klaarleggen. Jennifer is net zo’n juffertje ongeduld als ik ben, je begrijpt het al…….. we kunnen de verleiding niet weerstaan vast die éne lange muur te doen, dan kan de kast weer op z’n plaats. Jennifer doet het klauterwerk. Toen we in 2014 de vliegtuigjes erop plakten was ze hoog zwanger en hadden we een andere rolverdeling.
O wacht….. ik plak het logje er even achter dat ik daar toen over schreef, kun je de vliegtuigjes die er nu afgekrabbeld zijn ook nog even zien…….

november 2014

Kijk, de hele discussie over de bijtelling voor   een “auto’s met een stekker” moet waarschijnlijk alsnog op de helling. Vandaag zag ik dat er mensen zijn die méédenken en nú  al veel verder zijn met energiezuinig reizen.  Het blijkt al mogelijk om “te vliegen met een stekker” !
Ja héus, ik heb het zélf gezien …gewoon  een laadstation bij de derde wolk van links, stekker erin en laden maar….. die stekker erin steken, en later weer uit het contact halen, is nog even een dingetje… het vergt wat creativiteit van de kleine vliegtuigjes die daar verantwoordelijk zijn maar je bent sportvlieger of niet toch?

stroomvlieger

Goh….. je trapt er niet in?  Oke oke…. dan de gruwelijk waarheid maar.
Nu Levi in februari een zusje krijgt  wordt er voor hem een nieuwe kinderkamer ingericht. Behang voor één van de muren was al snel gevonden, Levi is gék op vliegtuigen en deze poster in 8 delen leek  geknipt voor  hem.
Maar ja, kleindochterlief moet een beetje voorzichtig zijn met op trapjes staan  bij deze zwangerschap, dochterlief zou óók graag behangen maar moet wat voorzichtig zijn haar nek en schouders en kan niet bovenaan werken…. ik zou zélf ook graag voor haar willen behangen maar ben niet zo soepel meer als ik eenmaal op de grond kruip en kan dus niet makkelijk onderaan werken……. !

Maar wácht even dacht onze kleindochter …. met z’n  drieën (én opa als vliegende keep ) kunnen we de héle muur toch bewerken, ieder op z’n eigen hoogte,  want geloof me….  wat onze Jennifer in de kop heeft  heeft ze niét in eh…. het ondereind van de rug.

bukken.

Het is een beetje dringen zo met z’n vieren en het valt niet mee om de acht onderdelen precies pas te krijgen, er is af en toe flink wat “turbulentie” waardoor de vliegtuigen soms een beetje uit hun voegen getrokken lijken te worden ….. maar uiteindelijk zijn we een paar uurtjes later allemaal in de wolken!
Zó echt dat we de wind door de haren voelen waaien als Inge en ik , voor alle zekerheid gebukt, onder het vliegtuig doorlopen. We gaan vliegensvlug naar huis.

klusjes…klusjes enz

PPfffttt, was me het dagje weer wel. Het lijkt wel of ineens alles mijn kant op wijst, (en dat vind ik nog leuk ook) Met een bruiloft aan het eind van de maand én de weer aangescherpte regels in de horeca moeten er natuurlijk alternatieven bedacht worden voor als er de 31 ste écht weinig kan. We willen zéker wel helpen om die dag onvergetelijk te maken voor het bruidspaar.
Nee kan ik natuurlijk niéts over vertellen maar ik wil graag m’n steentje bijdragen en van hot naar her hobbelen hoort er dan een beetje bij.

Dan belt natúúrlijk de drukkerij of ik nog tijd en zin heb even een paar spiergroepen naar de gallemiezen te werken. Goed hoor, dat kan, U vraagt en wij draaien. FF jammer dat ik het niet eerder wist dan had ik niet de snijbonen voor vandaag bewaard maar geruild met de bloemkool van dinsdag. Gewoontedier als ik ben wil ik wél eten zoals ik 60 jaar doe, verte groente, piepertje (Jammer géén Henk die ze voor me schilt) en een bescheiden stukje vlees.
Gelukkig had ik gisteren voor twee dagen slavinkjes gebakken, ja zelfgemaakte omdat ik ze zonder toegevoegd zout wil én kleiner dan de slager ze maakt. Oke… eerst de snijbonen door de molen dus, het moet maar kunnen want ik ben niet van “dan” maar een pizza of patat halen. Het zou niet in mijn hoofd ópkomen, zeg ik toch, gewoontedier!
Terwijl het eten op staat ( rare uitdrukking eigenlijk) kruip ik even op de bank (nog zo rare uitdrukking) en kijk het lange extra journaal, nou ja lang…, de hele bak treurigheid die er vandaag voorbij komt gaat domweg steeds in de herhaling. Er is dan ook helemaal niéts om vrolijk van te worden.
Ik krabbel overeind als de kookwekker gaat, terwijl ik naar de keuken loop( lees strompel) om het eten op te scheppen zet ik het journaal uit.
Gelukkig zie ik terwijl ik eet iets waar ik wél van opfleur, kijk nou eens hoe hard de orchideeën ineens gaan. De één is wat verder dan de ander, geeft niet, zoveel te langer heb ik een bloeiende orchidee in huis.

lekker ff zeuren

Ja hoor, dat is lekker op z’n tijd. Kwam toch ook een beetje door de medebloggers. Karel werd door zijn fietsenleverancier aan geschreven met de aanhef “hallo daar”, Anneke realiseerde zich dat sommige mensen het vreemd zouden kunnen vinden dat zij voor haar vriend zijn fietsband plakt terwijl hij het eten klaarmaakt.
Voor de goede orde, zowel Karel als Anneke hadden nergens een probleem mee maar ik signaleer voor de zóveelste keer hoe vreselijk doorgeslagen een deel van mensheid is.

Mag ik als vertegenwoordiger van (op veel punten) een grote meerderheid a.u.b nog aangeschreven worden als mevr/meneer. Moeten we omdat een piepklein deel van de bevolking zich niet vertegenwoordigd voelt bij die aanhef dan maar allemaal “onzijdig” aangesproken worden?
En hoe moet ik aan de éne kant mezelf vooral niet op mijn vrouw zijn profileren maar aan de andere kant toch vooral laten zien dat ik vrouw ben door me niet met z.g.mannenklusjes te bemoeien.

Ga d’r maar aan staan om het goed te doen tegenwoordig, we moeten verbinden maar ook ons eigen boontjes kunnen doppen. Iedereen moet gelijk zijn en gelijk behandeld worden eh…. moet iemand met het zeer donkere uiterlijk van een Ghanees dan maar met factor 50 smeren als hij/zij/het in Nederland leeft.
En moet je iedereen die heel duidelijk anders is dan je zelf bent alleen dáárom dan maar kritiekloos leuk lief en aardig vinden.
Het gevolg is dat we niemand meer zómaar benaderen maar door het gezeur nou juist wél nadenken bij het benaderen van mensen om aan de weet te komen óf, en zo ja op welk punt iemand anders dan gemiddeld kan zijn, om vooral niet op zere tenen te trappen.

Soms is heel duidelijk waarin de ander anders is en soms helemaal niet. Maar zolang dat “waarin de ander anders is” geen specifieke benadering noodzakelijk maakt (ik wil bést duidelijk praten met een goed zichtbare mond voor slechthorenden om maar één voorbeeld te geven) wil ik alleen maar rekening houden met “de mens” zien zoals hij/zij/het zich aan me voordoet. Of het dan wel of niet klikt heeft met de beide persoonlijkheden te maken, niets met genderkenmerken, kleur, geloof of vul maar in waarin we als mens kunnen verschillen.

Dat we allemaal gelijk zijn is natuurlijk onzin.
Gelijke mogelijkheden, ook onzin, je kun best vinden dat een overmaatse M/V met een grof figuur een prima ballerina moet kunnen worden maar dat werkt niet, evenmin als iemand met een minimaal IQ ooit professor zal worden, maar niet iedereen met heel hoog IQ wil perse professor worden. We hébben gewoon niet dezelfde mogelijkheden en interesses, hóeft ook helemaal niet, maar in onze doorgeslagen maatschappij lijkt het allemaal te moeten kunnen. Zelfs het spreekwoord; “wat gij niet wilt dat U geschiedt, doe dat ook een ander niet” gaat niet op. Als jij graag op vakantie gaat naar verre oorden denk je natuurlijk mij een plezier te doen met me een reisje aanbieden, niét dus, afschuwelijk!
Laten we toch lekker verschillend mogen zijn op welk gebied dan ook!

damesbezoek

Vanuit de serre kijk ik de tuin in en denk ” jéétje, nog even en ik kan me aan lianen slingerend door de tuin voortbewegen als ik naar de schuur moet”. Oke, geschikte kleding of niet, dan pak ik dus even een machete … snoeischaar en kap…. knip (niet gehinderd door enige kennis van zaken) hier en daar grote slierten Kamperfoelie en klim hortensia boven m’n hoofd weg.
Er kriebelt iets in m’n nek als ik m’n emmertje groen in de voortuin in de groenbak wil legen, zal wel een los blad zijn toch? Het valt op de grond als ik langs mijn nek wrijf en het is inderdaad groen…. maar géén blad!

Ik vraag het beest vriendelijk even te wachten tot ik m’n camera gepakt heb en ’t is blijkbaar een ijdeltuit want het beestje zit braaf te wachten bij de groencontainer als ik met camera terug ben.
Maar zodra ik een foto wil maken valt hij aan en beklimt m’n beige pantoffel. Voor de foto niet eens zo gek, hij is nu goed genoeg zichtbaar om op het WWW te kunnen zoeken met wie ik het genoegen heb.
Het moet haast wel de grote groene sabelsprinkhaan zijn, en dan mevrouw grote groene sabelsprinkhaan want het is een flinke grote. Dat mevrouw grote groene sabelsprinkhaan groter is dan meneer is “des sprinkhaans”.

Zo blijkt maar weer, een mens is nooit te oud om te leren want ik heb nooit geweten dat er zulke grote sprinkhanen in Nederland voorkomen.
Ach ja, opgegroeid in de grote stad, dan ken je sprinkhanen alleen van het TV journaal wanneer ze in grote zwermen alles kaalvreten.
Ze moeten hier heel nuttig zijn in de natuur maar mij maak je niets wijs, het zijn luie donders, ze steken geen poot uit om de boel een beetje kort te houden!

schoolreisje

Nou ja, een schoolreisje voor “wat oudere meisjes”. Een reisje waarover je toch ook een soort opstel wilt maken al móet dat van niemand. Nou heeft Neeltje al een behoorlijk compleet “opstel” gemaakt over het verloop van de dag maar natuurlijk ontkom je niet aan mijn kant van het verhaal.
Een dag die vroeg begon om tijdig op het station te komen. Als ik de keus heb en die had ik, kies ik natuurlijk voor HS Den Haag i.p.v. CS Den Haag. Al was het maar om van de oude glas in lood kap te genieten, en van in de houten lambrisering geïntegreerde bankjes vóór ik me (niet bepaald met de ellebogen) een rustig plaatjes in de intercity naar Tilburg weet te veroveren.
Dan heb ik 59 minuten om de sudoku op te lossen, het groepje uitbundige schooljeugd dat bij station Rotterdam de rust verstoort kan ik wel hebben, ze kruipen bij elkaar, misschien hebben zij wel écht een schoolreisje.

De NS heeft blijkbaar z’n leven gebeterd, alles verloopt kéurig op tijd. Voor alle zekerheid app ik Neeltje even dat ik groen/geel gekleed ben maar dat leest ze pas als we elkaar al lang en breed gevonden hebben.

Ondanks dat was elkaar herkennen geen énkel probleem en was de actie van Neeltje heel grappig maar overbodig. Haar altijd stralende snuit herkende ik direct van foto’s.en filmpjes.
We struinen heel Tilburg af terwijl we ons de kaakkrampen kletsen. En zeker niet alleen over koetjes en kalfjes. Langs het water zittend ga je makkelijk de diepte in, maar we hielden het droog. We zijn niet meer zo piep en hebben dus wel wat (herkenbare) bagage.

Maar de lol voerde toch de boventoon. We poseerden op een mozaïek sofa die voor het paleisje stond van één van mijn “voorvaderen” Koning Willem 2.
En als ik de kans krijg m’n arm om een echte kruikenzeiker te slaan zal ik dat niet laten. Of het iets met de kruikenzeikers te maken had dat er zoveel mensen met grasgroen haar rondliepen hebben we niet bevestigd kunnen krijgen.
We maken natuurlijk selfies en ontdekken in een de etalage van een naaispullen winkeltje borden die wel speciaal voor mij gemaakt leken te zijn. En natuurlijk duiken we de winkelstraten in waar ik een nieuwe afwasborstel kan scoren. Geen dagje uit is compleet zonder toch?Als ik érgens vrolijk van wordt….!!! Je dag is pas geslaagd als je op de terugweg een afwasborstel in je tasje kunt laten zien. En dan nog een echte ouderwetse, niet zo’n geval van nauwelijks afbreekbaar kunststof.
Dat de trein ook op de terugreis punctueel op tijd is maakt het een dag met zelfs meerdere gouden randjes.

Vorige Oudere items