vertrouwd

Heerlijk, ik kies lekker  voor de oude, vertrouwde editor. Even niet na denken en vertrouwd een logje schrijven.
Veranderingen zijn al niet mijn ding en de laatste weken  waren soms wel even lastig door allerlei dingen die óók verandering meebrengen.
Bijvoorbeeld  bij de drukkerij en dat zijn ( voor mij) ingrijpende verandering.
Het bedrijf bestaat al meer dan 125 jaar dus je begrijpt, daar kwamen in de loop der jaren natuurlijk nieuwe eigenaren.

Alleen de eerste , de naamgevers, hebben Henk en ik niet meegemaakt maar we werkten voor nummer 2, 3 en 4. Het bedrijf bleef wél al die tijd in Scheveningen gevestigd al verhuisde het een keer naar een groter pand nog dichter naar de boulevard.
Je begrijpt, voor mij een grote meerwaarde op dit moment omdat “even binnen vallen bij de jongens”, ook als ik niet hoef te werken, altijd een leuke combi is met een boulevard wandeling. En juist in dát gebouw kom ik natuurlijk ook overal  Henk tegen.

En tja, nu wordt het bedrijf samengevoegd met een ander bedrijf dat er de ruimte voor heeft, dat ligt voor mij net zo ver van huis maar…… dan  landinwaarts dus niet meer aan de kust!
Ja zeker, ik ben er óók welkom om te  werken als ik wil, en dat ga ik ook  doen maar  boy, o  boy,  wat heb ik het moeilijk met deze verandering want  m’n ritje “Scheveningen” wordt nooit meer hetzelfde, en het werken kan nooit meer een leuke toegift hebben als, een hapje eten op de boulevard of even in zee plonzen.

Het hakte er harde in dan ik gedacht had, ach misschien wel doordat tegelijkertijd  óók de corona maatregelen verscherpten en ik ook nog ijverig aan de slag ging om de winterkleding van Henk naar de kringloop te kunnen brengen omdat daar nú nog iemand iets aan kan hebben deze winter. Kortom, de parelkettingen waren niet aan te slepen de laatste weken.

Geen zorgen hoor, ik ben weer uit het dal getrokken, er zijn altijd lieve schatten die een kaartje sturen, of een toepasselijk gedicht tegenkomen en me dat sturen. En natuurlijk altijd Inge, die haar vakantie splitste in twee keer een midweek en de kleinkinderen die me even komen “uitlaten” in MeijendeL
Geen zorgen hoor, ze waren getest en negatief, ondanks dat hielden we wél afstand, (alleen voor een foto wat minder) tegen vallende eikels ( en een eventuele regenbui)  had ik een paraplu. Stralend stel toch?

uitgekookt

Niet dat ik een uitgekookt type ben, nee hoor. En het gaat eigenlijk ook wat ver om het over uitgekookt te hebben als ik eigenlijk bedoel dat je een beetje slim moet zijn om voor 1 persoon dagelijks (min of meer) verse maaltijden te koken. Met een beetje vooruit denken lukt dat best, zelfs wanneer je niet van roerbakken houdt en het liefst gewoon Hollandse pot eet en vooral…… zonder al te veel teveel poespas.

Stamppot is in de winter natuurlijk een makkie, dubbele portie maken en één portie invriezen. Nou ja is nog aanpassen hoor want dat deed ik óók al voor 2 personen. Iets lastiger is bijv. andijvie, ongesneden vers gekocht is dat vrijwel altijd teveel voor één keer. Is op te lossen, maak ik de eerste dag stamppot rauwe andijvie. De rest kan dan wel een dagje overslaan in de koelkast om “overmorgen” gewoon gekookt te worden.

IK dacht natuurlijk vooruit bij de rauwkost stamp, waarvoor ik een dubbele portie aardappelpuree maakte, de helft gaat in een vuurvast schaaltje om er de andere dag een prei schotel van te maken.

Culinair gezien duidelijk een maatje te groot voor me. Ik vergeet áltijd wel iets.
Dit keer vergat ik de temperatuur aan te passen en was het al te laat toen ik iets rook en “een donkerbruin vermoeden” kreeg dat het niet goed ging.
Nou ja, ik graaf wel onder het “extra” bruine korstje door, probleem opgelost.
Pastamaaltijden, mwah…. eigenlijk alleen
spaghetti bolognese , de prut voor een paar keer maken en in porties invriezen. Hoef ik de volgende keer alleen maar spaghetti te koken, Italiaans ja,
Dat je niet denkt dat ik nóóit over de grens eet. Ik ben trouwens gék op Brussels lof dat ik gelukkig in Delft kan kopen. Dat past dan weer makkelijk in één pannetje met die ene aardappel die ik eet. Scheelt een heleboel afwas. Is dat uitgekookt of niet!

streperig

Zwart/wit, stil…. , laat niemand het horen
toch, stiekem… het kan me bekoren
maar géén streepje voor
dat kan echt niet hoor,
hier gaat de nuance verloren

Zwart/wit, ach ze staat op haar strepen
en leeft verder niet zo benepen
er mag zelfs wat geel
al is het niet veel
zwart/wit heeft haar duid’lijk gegrepen.



bewaking?

Zondagmorgen heel vroeg  werd ik opgehaald door Inge met lief, of ik mee wilde naar Clingendaal en dát wilde ik natuurlijk wel. Heel lief heeft het stel hun uitgestelde vakantie (hun echte vakantie werd geannuleerd omdat Henk toen zo snel achteruit ging.) nu in twee stukken gehakt. En zo aten ze hier vrijdag een hapje mee en gingen we zondagmorgen naar Clingendaal. Vroeg,  om niemand in de weg te lopen. Leuk natuurlijk maar ik wéét het niet, het was er toch anders dan anders. Al bij de ingang zagen een groot verschil…..

Héél vreemd,  met op twee plaatsen een opening…. geen zuivere koffie!, alsof we bespied werden, al léék aanvankelijk alles na de ingang weer redelijk normaal en práchtig in herfsttooi.

Maar toch voelt het niet goed, alsof we in de gaten gehouden worden…….

We worden blijkbaar  van álle kanten in de gaten gehouden, waarschijnlijk is die aanval met een eikel op mijn hoofd kortgeleden zo ook te verklaren, ze zijn vast gewapend met een eikeltjes pistool. We letten wat beter op en zien dan gelukkig ook wat vredelievender volk naar ons loeren.

.We nemen het zekere voor het onzekere  en laten een uitnodigend bankje links ( nou ja eigenlijk in het midden)  liggen, we gaan naar huis, Je weet maar nooit of we niet weer met eikels bekogeld worden  door de boa’s in kaboutercamouflage. 

de vrouwen van Loeki de leeuw

Rond de jaren ’90, ik deed toen de moederMAVO, werd de werkgroep;”man,vrouw, maatschappij” opgericht.
Men maakte zich druk over de stereotype uitbeelding van de vrouw in TV reclames, t.w. super huisvrouw en/óf volmaakte schoonheid.
We mochten er destijds een opstel met deze titel over schrijven en tja, dat deed ik natuurlijk mijn manier.
Aannemen dat de gemiddelde mens hulp nodig heeft om te doorzien dat de reclamewereld een ideaalbeeld voorspiegelt kun je immers óók wel een stereotype noemen, nou dan wil ik dat vooroordeel wel even bevestigen!

De werkgroep “man, vrouw, maatschappij” waakt over ons vrouwen, dat geeft rust.
Na jaren gebukt gaan onder de gedachte  dat ik geen normale vrouw ben ontluikt de hoop dat er nog veel meer vrouwen zijn als zoals ik.
Vrouwen die er hard aan werken om, net als in de TV reclames, een voorbeeldige huisvrouw óf een mooie meid te zijn, maar daarin  niet slagen.
Het onderdeel perfecte huisvrouw is bij ons nooit een probleem geweest.
Toen mijn huidige echtgenoot me dertig jaar geleden ten huwelijk vroeg  heb ik de vier magere zesjes voor de huishoudelijke vakken op  mijn H.H.school diploma eerlijk opgebiecht, maar hij wist toen al “een man kan niet alles hebben”!

Achttien was ik toen en beantwoordde volledig aan zijn schoonheidsidealen zodat er geen beletsel was voor een huwelijk.
Wie zeurt er nou over een verkreukeld  overhemd als zo’n prachtmeid je helpt het aan, of nog liever, uit te trekken. En wie proeft er of het eten verbrand is  wanneer hij tijdens de maaltijd in twee stralend blauwe ogen verdrinkt.
Nee geen vuiltje aan de lucht die eerste huwelijksjaren.

Moeilijk werd het pas toen de tand des tijds voorzichtig aan me begon te knabbelen terwijl op de televisie de reclameboodschap z’n intrede deed.
De dagelijkse bevestiging van wat we allebei, diep in ons hart, wel wisten maakte ons somber.
Ons huwelijk kón alleen maar stuklopen als ik de aftakeling geen halt toe kon roepen.

Nachtenlang hebben we machteloos verdriet in elkaars armen uitgehuild bij de eerste diepe rimpel, de echt al uitgezakte buikspieren en de niet meer uit te trekken grijze haren.
De vastberadenheid niet toe te geven aan mijn “anders zijn” hield ons op de been en maakt vindingrijk.
Nog maar kort geleden heeft mijn man het zeepbakje in de douche op 2,5 mtr. hoogte gemonteerd.
Als ik nu s ’morgens  als een pak natte kranten onder de douche sta moet ik me voor zeep zóver uitrekken dat  door de beslagen doucheruit mijn silhouet een lust voor het oog is.

Opgewekt begeeft mijn man zich dan naar de keuken om het ontbijt te maken wat mij de gelegenheid geeft voor de spiegel  aan de slag te gaan met “hulpmiddelen”.
Wij weten al láng dat de mop; “schat je bent nog nét zo mooi als vroeger, het duurt alleen wat langer” niet uit het niets is ontstaan, daar is veel leed aan vooraf gegaan!
Zinloos leed naar nu blijkt uit het verslag van voornoemde werkgroep, we zijn het slachtoffer van de stereotype afbeelding van de vrouw in de reclame waaraan we denken te moeten  voldoen.

moet maar kunnen

Néé….. ik ga er geen woorden aan vuil maken, het heeft m’n dag al genoeg verpest en ik kan óók niets oplossen in m’n uppie……..
Ik duik maar even in m’n telefoon waar in de oma-app tenminste nog wat plaatjes langskomen die m’n mondhoeken nog wél omhoog kunnen trekken. Ben je een beetje bij stem…?
Laten we dan eerst even samen oefenen op het aangepaste volkslied…

Iedereen had toch wél een mondkapje op hé…… voor de mensen die het milieu niet willen belasten met weggooi spul is er ook een biologisch masker, alleen over hoe de maskers gedragen moeten worden bestaan nog wat misverstanden.
O ja, en let op hé, als je getest moet worden let dan op dat je de juiste test aangeboden wordt.

besjes

Ja, ja, ja…., ik val misschien zelf wel in de categorie “besjes” maar dat bedoel ik niet. Als de zon zich even laat zien wil ik me nog wel eens met een grote snoeischaar in de tuin begeven.
Niet gehinderd door enige know how zoek ik dan naar takkenzooi die in de weg zit, of langer is geworden dan de bedoeling is. Zonder scrupules amputeer hier en daar wat ledematen van de struiken in de hoop dat ik niet al te veel schade aanricht.
Vooral de vuurdoorn stoort zich nauwelijks aan mijn operaties, als ik éven niet kijk steken ze weer een meter boven de rest uit.
De vuurdoorn zit werkelijk tjokvol met bessen en in het vuur van de strijd sneuvelt er dan wel eens tak mét bes wat helemaal niet de bedoeling was.
Zucht, sneu voor de vogeltjes dus die tak leg ik dan maar op de taxus heg, soort van tafeltje dekje voor de vogels, eet smakelijk!

 

even iets anders

Het is nu wel even mooi geweest met het gemopper en gepruts. Gelukkig kom ik ook nog wel eens andere zaken tegen die om een logje schreeuwen.
In eerste instantie wilde ik deze foto naar Ferrara sturen…..

Bakker SUIKERBUIK

Ferrara heeft een rubriek met dit soort vaak komische naam/beroep toevalligheden.
Maar ja, dan kom ik deze column tegen en lees éérst wat meneer Zaat te vertellen heeft!

Voor het onderwerp hoef ik alleen maar langs de suikerbuik van de bakker af te zakken. Meneer Zaat blijkt, vergeef me, de uitdrukking past bést in de context, enigszins “op de pik getrapt” te zijn. Hij schrijft o.a. dit.

Dat je meisjes niet mag besnijden vinden we gelukkig normaal. Alle vormen van meisjesbesnijdenis – ook de symbolische – zijn wettelijk verboden, maar bij jongetjes mag dat allemaal wel. Er is alleen geen enkele verschil alleen  tussen jongens- en meisjesbesnijdenissen. Ik snap dus niet dat mensenrechtorganisaties en kamerleden wel opkomen voor de rechten van meisjes maar niet voor die van jongens.

Nou ben ik het gloeiend met hem eens dat besnijdenis zonder een medische noodzaak bij geen énkel kind uitgevoerd mag worden.
Zoals ik álle (behalve hersteloperaties ) niet medisch noodzakelijke ingrepen not done vind.
Maar de bewering “dat er geen enkel verschil zou zijn tussen besnijdenis bij jongens en meisje” doet me toch denken dat meneer Zaat zijn huiswerk maar eens over moet doen.

Even daar gelaten dat de ingreep zelf ook bij jongens wel eens dodelijke slachtoffers maakt door bloedingen, geeft de besnijdenis bij jongens in het latere leven zelden problemen. Misschien hooguit dat het “werken met de blote sabel” wat makkelijker opgewekt wordt door de wrijving, maar daar hoor je zelden mannen over klagen.

Voor besneden vrouwen ligt dat totaal anders. Afhankelijk van de gebruikte methode  wordt vrouwen vaak de optie ontnomen zelf ook een bevredigend seksleven te hebben.
In het ergste geval wordt de boel zó ver dichtgenaaid dat er slechts een opening open blijft om te kunnen plassen, afschuwelijk.
Je hoeft geen ervaringsdeskundige te zijn om te bedenken dat bij een bevalling “de ontplofte egel”, waarmee schrijfster Daphne Dekkers het rampgebied ooit omschreef, in zo’n geval een stevig understatement lijkt.

Dus, nee ik vindt het niét vreemd dat er méér aandacht is om meisjes besnijdenis te voorkomen, dat mag zelfs nog flink wat méér zijn wat mij betreft.
Meneer Zaat maakt zich eigenlijk nodeloos zorgen over dat er meer aandacht is voor de meisjes dan voor de jongens, Nederland maak mensen in snel tempo geslachtloos dus……, weer een probleem opgelost.



 

cursus….

Ach een beetje overdrijven moet kunnen hoor. Maar Mr. T vroeg wat ik dan nu te zien krijg als ik “een nieuw bericht” aanklik omdat ze geen idee heeft waar het allemaal over gaat met die nieuwe editor. Nou ik zie dan dit….

Dat is wel héél minimalistisch hé! De paar tekentjes die ik zag staan wilde ik dan nog wel aanklikken die eerste keer, maar dat maakte niet héél veel duidelijk. Eerst dus maar een titel intypen en zodra je bij de vaag geschreven zin “begin te schrijven enz…” ook daadwerkelijk gaat typen krijg je bovenaan wat van de oude bekende tekentjes waarmee je iets met de tekst kunt doen, cursief, vet enz. maar dan heb je het wel gehad.

Je eerste reactie is vast niét (althans niet bij mij) om dat zwarte kruisje aan te klikken en juist dáár moet je zijn voor alle mogelijkheden die de editor in de aanbieding heeft. Daarin o.a. ook de optie “klassiek” wat de omweg van eerst een log in concept opslaan overbodig maakt.
En dan is het maar gewoon aanklikken en zien wat er gebeurt of wat voor voorbeelden er te zien zijn.

Maar waarom dingen gaan zoáls ze gebeuren ben ik nog lang niet altijd achter. Media & tekst……
De foto is heel makkelijk naar de gewenste maat te schuiven.
Gisteravond lukte het om er tekst in gewone letters naast te zetten maar vanmorgen kreeg ik er alléén maar mega grote letters in. Ben maar even een portie “engelengeduld” gaan halen en zie daar, na veel gepruts dan toch gewone letters.

Deze Engel heeft trouwens nog een verhaal, precies het is één van de kerstengelen die Sinterklaas hier vorig jaar bracht na een onwijs liefdevolle “blogactie”.
Henk hád iets met de engeltjes die ook ná de kerst nog op de schoorsteenmantel stonden. Hij pakte ze som op en kon er heel intens naar kijken totdat….. hij déze uit zij handen liet vallen.
De engel bleek niet te kunnen vliegen, brak een vleugel én haar hoofd.
Daarna borg ik het nog gave engeltje op en ging met een tube lijm aan de slag.

Als je haar in handen hebt kun je nog wel zien dat de engel “een rugzakje heeft” maar zo in het voorbijgaan zie je er “geen barst” meer van en is ze nog steeds in beeld als mijn persoonlijk beschermengel.
Haar collega zal zich rond de kerst weer aanmelden. omdat er dan wel wat extra werk te doen zal zijn. Ach , mijn log wereld is nooit ver weg.

De 2 orchideeën die zo mooi gebloeid hebben overwinteren koel en licht in mijn slaapkamer.
De doos met lieve kaarten en brieven is nooit ver weg en de bloemen op een schilderstukje blijven mooi op kleur.
Vanaf de andere kant houdt Marion een oogje op me. Als gewoonlijk kijkt
Henk me op de vingers als ik er even ” getegelde kolommen” in frommel.

prutsen

Heel stiekem zit ik op de achtergrond de nieuwe editor uit te vogelen. Wat ik al zeker weet is dat ik géén blokken ga gebruiken, ik raak er altijd van in de war als anderen blokken gebruiken, denk steeds dat ik in het vólgende blog terecht gekomen ben. Maar zeg nooit nooit.
Een filmpje plaatsen gaat wel lukken, ff jammer dat ik nu even geen nieuw filmpje heb.

De foto’s rechts of links uitgelijnd plaatsen heb ik nog niet gevonden, dat komt nog wel. Maar ik vond wél de optie om een ander soort galerij te maken. Meer als een collage en dat is wél leuk. Ik had nog wat foto’s van het strand. Kijk, die bijna in het zand verstop kwal is gewoon een kunstwerk. Daarnaast het oude paviljoentje von Wied dat nog één van de weinige bebouwing is dat nog op het panorama Mesdag te zien is zoals je het hier op de foto ziet. ( de foto’s zijn aanklikbaar) op de foto ernaast is dan weer te zien dat spuuglelijke moderne flatgebouwen oprukken.

De foto daaronder laat zien dat ook het statige oude Kurhaus vrijwel helemaal wegvalt tegen lelijke nieuwe hoogbouwflats. Maar ja, daar mopper ik wel eens vaker over geloof ik. Zó lelijk.
Dan nog de foto met mijn voeten tijdens de strandwandeling.
Ik liep eigenlijk een beetje voor gek zonder hond, Echt, iédereen had minsten één hond bij zich. En ze waren er in álle maten,
De hond die de pootafdruk maakte bij mijn linkervoet zal zeker geen Pekinees geweest zijn, Bij mijn rechtervoet maakte een piepklein hondje nauwelijks indrukken in het zand van een heel ander formaat.

Het is een beetje lastig dat ik nu de tekst niet om de foto’s heen kan zetten. Dat is duidelijker als je er echt iets over wilt vertellen.
Maar zo’n collageachtige galerij staat natuurlijk leuk en georganiseerd.
O ja, in het vorige logje vergat ik nog een foto van de kindjes in Meijendel bij een paar mega grote paddenstoelen…. doe ik er ook nog even bij.

Nou je ziet, het eerste blogje mét foto’s in de nieuwe editor is een feit.
Nog veel te leren , maar het begin is er.

Vorige Oudere items