Pietertje Puck

Drukke dag geweest en na het eten vervolg ik mijn rondje langs mijn linkjes, dat maar eerst want ik heb nog geen idee wat voor logje ik ga schrijven, dat moet dus maar even wachten. En dan kom ik bij een mede blogster een blog tegen over een 90 jarige moeder die het fenomeen GPS niet helemaal goed meekreeg.
Ach lees het even zelf bij omabaard, een ontroerend verhaaltje dat een heerlijk tegengif is voor alle ellende waar ik perse geen aandacht aan wil schenken.

Na lezing van dat logje moest ik ineens aan Pietertje Puck denken! Ik bedacht Pieterje in de auto voor de kleinkinderen. Met een verdraaide stem zocht ik contact met de kleintjes op de achterbank, vertelde dat ik Pietertje Puck was en dat ik zó klein was dat ik makkelijk in de auto kon wonen. Ze wilden álles van Pietertje weten, en Pietertje vroeg hén het hemd van het lijf.
Natuurlijk werd Pietertje geroepen zodra ze in de auto stapten en als hij vroeg of ze een leuke middag hadden gehad bij oma kreeg Pietertje Puck het héle verhaal te horen.

Pietertje kon dat niet weten natuurlijk, dié zat immers altijd in de auto en luisterde, stelde domme vragen, en gaf soms wel heel rare antwoorden.
Hij vroeg ze wel eens of ze een lieve oma hadden en dan vertrouwden ze hem toe dat oma écht heel gek kon doen.
En wanneer ze vervelende dingen hadden meegemaakt kon Pietertje Puck daar soms best een beetje bij helpen want hij bestond, ze hoorden hem toch zélf in de auto.
Zelfs toen ze eigenlijk al groot genoeg waren om te wéten hoe het in elkaar stak bleef Pietje Puck hun vriend in de auto, al was het maar om een saaie auto rit op te vrolijken.



voor de liefhebber

Er zijn op dit moment niet veel TV programma’s die m’n aandacht vast kunnen houden. Maakt niet uit, “jullie zitten toch op mijn schoot” en de TV staat dan eigenlijk alleen maar aan om wat beweging en leven om heen te creëren. Maar ik vond een leuke uitzondering, een nieuw programma voor de liefhebber van het fenomeen escape room. De code van Coppens: de wraak van de Belgen. Heerlijk programma waar de onvermijdelijke BNners een uur de tijd krijgen om via allerlei codes te ontsnappen.

Jullie weten vast nog wel hoe leuk ik het vond om met álle kleinkinderen naar een escape room gestuurd te worden.
We kwamen er maar op nippertje op tijd uit en dat was zeker niet dankzij mij al kon ik wél een keer een nuttige hint geven.
Maar ik was overwegend goed voor de gulle lach.
Je begrijpt , “de code van Coppens ” vind ik een leuk programma.
Op de zondagavond om 10 voor half 9, een tijd dat je toch thuis moet zijn door de avondklok.
Wat voor een deel van mijn lezers wel handicap zal zijn is dat het door SBS 6 wordt uitgezonden. Ik heb daar geen probleem mee, ik kijk altijd of het programma in mijn straatje valt, welke omroep het uitzendt zal me worst zijn. Op zijn tijd heeft iedere omroep wel iets dat me boeit of amuseert en daar gaat het toch om.
Tja, de reclame bij de commerciële omroepen …. ach, altijd goed om even koffie te halen, m’n glas te vullen, een plas te plegen enz! De reclames krijg ik op die manier meestal weinig van mee, maar áls er een opvalt zou ik ze soms zelfs voor een logje kunnen gebruiken.
Als er een enthousiaste verkopen bij één van de hoorboeren staat te beweren dat hij “een onzichtbaar hoorapparaat in het oor kan aanbrengen” heeft dat mijn aandacht, ik zou al heel tevreden zijn als hij “een zichtbaar hoorapparaat zó in het oor aan kan aanbrengen” dat het onzichtbaar is voor de buitenwereld.
Lijkt me trouwens een enorm gepruts met zo’n onzichtbaar hoorapparaat, maar dat zal wel aan mij liggen.

off day

Moet maar kunnen hoor gewoon ff niet lekker in m’n ( toch wel ruim genoeg) velletje zitten.
Geef ik mezelf nog wel een schop onder een zeker lichaamsdeel en kijk of Suus te porren is om verstoppertje te spelen en haar zal het niet liggen, zó heeft ze zich verstopt en zó komt ze weer stralend te voorschijn.

Maar we zijn gauw uitgespeeld , ik probeer nog een tip uit om thuis lekker in beweging te kunnen blijven, bewegen is goed voor de geest…….. maar ik wéét het niet….. het lijkt me minder goed voor mijn ” broze oude vrouwtjes” lichaam.

Mwah….. maar niet, maar eens nadenken over de nieuwe maatregelen die ons te wachten staan, allemaal nog een beetje onduidelijk, ik schrijf maar even een briefje……..

boekenpraatje

Laat maar zakken hoor die wenkbrauwen, natuurlijk ga ik niet standaard een boekenpraatje houden, weet je toch!
Mijn hoofd heeft nog steeds een beetje moeite om niet af te dwalen al is er wél wat verbetering.
Sinterklaas bracht dit boek.
Een boek dat in Zweden een toppertje was en ook in Nederland flink aan de weg timmerde met lezers die “er vrolijk van werden”.

Natuurlijk ben ik weer een uitzondering, vrolijk ben ik er nog niet van geworden maar oke, ik ben pas op pag. 147 dus dat kan nog komen.
De schrijfstijl is inderdaad leuk en het titel gevende verhaal is zeker grappig maar… (je hoorde de maar al aankomen) steeds als ik echt lekker in het verhaal zit komt er, in chronologische delen vanaf zijn geboorte in 1905, een hoofdstuk uit het leven van de 100jarige.

Of dat een doel dient weet ik nog niet, ik ben geneigd te denken dat het gebeurt om mij uit het verhaal te halen. Al gauw komen de jaren aan de beurt waar ik al herinneringen aan heb en dan begint de ellende.
Op miraculeuze wijze krijgt de man in zijn leven te maken met landen en wereldleiders waarvan de naam mij terug brengt in mijn vroege jeugd. Op de distributie radio kwamen die namen in de “ANP”nieuwsberichten destijds i.v.m. al dan niet schokkende, wereldgebeurtenissen regelmatig voorbij, .

Als het over Iran gaat in de periode 1947- 48 is m’n concentratie echt helemaal weg…. eh… Iran, heette dat in die tijd niet “Perzië”? Ik dwaal af naar mijn tiener jaren en meen toch zeker te weten dat de Sjah van “Perzië” wereld nieuws schreef door te scheiden van zijn prachtige vrouw Soraya wegens het in gebreke blijven van haar broedstoof. Hij hertrouwde kort daarna met een andere mooie vrouw die voor een mannelijke opvolger zorgde .
Wél ff jammer dat deze zoon nooit op de “pauwentroon” kwam. In 1979 werd de Shah met zijn gezin verbannen na een revolutie en werd het land de “islamitische republiek Iran”.
Oke, ik heb de wijsheid niet in pacht en voor ik de vertaler beschuldig van een foutje duik ik even in Wiki;

“In 1935 vroeg de toenmalige sjah Reza Pahlavi andere landen om voortaan de lokale naam van het land, Iran, te gebruiken. Omdat de naam Iran vaak aanleiding gaf tot verwarring met de buurstaat Irak, werd in 1949 voor buitenlands gebruik weer de naam Perzië ingevoerd. Na een protest van de Perzische/Iraanse geleerden, kondigde de regering in 1959 aan dat, in andere talen dan het Perzisch, beide namen officieel gebruikt mogen worden. Een inwoner van Iran/Perzië is een Iraniër of een Pers.

Het klopt dus wel dat ik me Iran als Perzié herinner maar de inwoners noemden het land Iran. Het laat wel duidelijk zien dat een boek schrijven veel vooronderzoek vereist, tenzij je “hij verdronk in haar diepblauwe ogen en ze leefden nog lang en gelukkig” boeken schrijft.
Eh… waar was ik ook alweer, o ja bladzijde 147 , misschien moet ik al die “levens periodes” maar overslaan, of éérst allemaal lezen. Want zó wordt het niets met de concentratie…. die arme Soraya, gewoon uit haar sprookjeshuwelijk geknikkerd omdat ze geen kind kreeg….





veel beloven….

Veel beloven, weinig geven, doet een gek in vreugde leven.

Wie kent het spreekwoord niet! Ik leg het heel summier uit en laat het zien aan de hand van een filmpje.

*Er was veel sneeuw beloofd,
*er kwam heel weinig,
*in het gezin van kleindochter Jennifer werd iedereen gek,
*en ze leefde in grote vreugde …..

………… tot ze moegespeeld naar huis trokken om (deels) véél te laat naar bed te gaan!

van ’t padje af

Ach ik vertel natuurlijk niets nieuws dat ik wel eens “van ’t padje af ben”, geheim houden hoeft dus eigenlijk niet. Dat “sssttt” gebaar is meer voor de locatie waar ik vanmorgen zo héérlijk gewandeld zó afgezien heb. Samen met mede blogster Aukje die in de buurt van dat prachtige eh… waardeloze wandelgebied woont.
Hoe minder bekend dat gebied is hoe beter dan kan ik daar beter geen reclame voor maken. Laat ik dus niet al te lovend zijn. Het is behoorlijk onbegaanbaar gebied waar soms het pad, dat je eigenlijk al geen pad mag noemen, ineens helemáál ophoudt en we dus letterlijk van “het padje af raakten. niét heen gaan dus want dat wil toch niemand?

De grote meerwaarde was natuurlijk de aanwezigheid van Aukje want alleen is maar alleen, ook tijdens het wandelen. Geen zorgen hoor, we hielden goed afstand, vaak noodgedwongen omdat we voor de avontuurlijke paden kozen, daar pas je je aan de flora en fauna aan, precies, je loopt in de ganzenpas. Aanvankelijk zien we zelfs geen kip, nou ja later ook geen kip te zien maar toen kwamen we toch heel af en toe een paar wandelaars tegen.

We liepen zelf ook wel een beetje als een kip zonder kop, deden ons best de watertoren van Monster aan de juiste kant te houden maar dat kreng bleek af en toe stiekem een ommetje te maken.
Het voordeel van de druk bebouwde randstad is dat verdwalen nérgens een optie is, geen enkel natuurgebied is er nog zó groot dat je niet op enig moment contact met de bewoonde wereld tegenkomt.

Je wandelt natuurlijk niet op je zondagse schoenen maar er ligt nogal wat spul dat je echt niet in ribbels van je stevige stappers wilt hebben. Aukje zei “kijk er zitten hier beestjes….” nou… zeg maar gerust beesten hoor. We zagen ze gelukkig alleen uit de verte, ze hoeven uiteindelijk niet eens boos te zijn om je voet in een rampenplan te veranderen.
We zien kans al die hopen te ontwijken en zodra het torentje weer op de juiste plaats staat zijn we ongemerkt alweer een flink stuk op de terugweg en ruim 7 km later stappen we weer in de auto.
Tja, ik ben nogal breedsprakig, het verslag van Aukje op haar site zegt in véél minder woorden en met een paar foto’s eigenlijk ook het hele verhaal, dat vind ik zó knap!

bijna gemist….

Als arbeid écht “adelt” zou ik nu met “douairière” aangeschreven mogen worden. De drukkerij had me twee dagen nodig en ik heb beestachtig hard gewerkt. Krijgt een mens niets van natuurlijk maar ik had even geen tijd om de actualiteiten rond het virus te volgen en had blijkbaar het één en ander gemist.
Niet alleen het praatje van Rutte maar ook het belangrijke bericht van het RIVM. Daardoor begreep ik niet wat ik in de lucht zag vroeg in de avond en ook niet wat de buurman in de tuin deed.
Dát begreep ik pas toen het bericht gelezen had…..!|
Maar jullie hadden het natuurlijk allemaal wél gezien en als gehoorzame burgers aan de oproep gehoor gegeven.
Oh… je had het bericht ook gemist? Lees het dan nog even heel aandachtig.

aan de grond ….

Inderdaad, ik stond gisteren “een soort van” aan de grond genageld en maakte daardoor nog bijna een doodsmak. Dat kwam zo! De kat had z’n blikje overheerlijke zalm, of iets dat op drie kilometer afstand daar in de verte op moet lijken, er weer uit gespuugd. Getsie, te dun om met keukenrol op te pakken dus ik zoek in de papierdoos naar twee kartonnetjes om het op te scheppen. Te lui om om te lopen buig ik me over de radiator naar de papierbak waardoor m’n voet op een drempeltje staat en oeps…..

….. daar blijft de dikke sok die ik draag in een spijkertje hangen dat blijkbaar iets omhoog te steekt. Omdat de sok met dikke vacht gevoerd is voel ik daar niets van, wil teruglopen en maak dan inderdaad bijna die doodsmaak. Gelukkig zit de sok ook héél ruim en voor ik neersmak schiet de sok uit en kan ik me staande houden….pppffftt..!
Was ooit een uitverkoopje, heerlijk warm en ik draag ze veel want ze knellen nergens zoals m’n schoenen wél doen. Zou héél vervelend zijn als de pedicure nóg drie weken langer niet mag komen, de grote “hallux” bulten op m’n voeten willen zich nog wel eens sieren met een “extra oog” als ze te lang aan hun lot overgelaten worden. Dan is schoenen aan niet grappig.
De kapper mag ook niet maar dat doet gelukkig geen pijn, of misschien een beetje aan m’n ogen als ik in de spiegel kijk.
Maar vandaag ben ik heel stiekem tóch naar de pedicure geweest. Bij oppas oma Inge opende Amber een kap- annex pedicuur salon en had glad maling aan de lock down. Niet zeuren, wél alles keurig met een spatmasker voor natuurlijk. Zowel Inge als ik werden “keurig” gekapt. Heel professioneel stortte Amber zich daarna op een voetmassage nadat haar “hulpje Inge” zo goed mogelijk m’n voeten verzorgd had. Je begrijpt, ik ben herboren! Niet verder vertellen hoor, ik wil niet dat Amber er last mee krijgt!

vorstelijk

Een enkele keer zie je het wel eens, een man die het portier van de auto open maakt voor zijn vrouw, haar rustig in laat stappen en dan secuur het portier sluit. Niet vaak nee ik geef het toe en zoals mijn zwager vroeger altijd zei; “meestal is dan óf de auto, óf de vrouw nieuw”. Het is uiteraard meestal een auto uit het, begerige blikken oproepende, “wat duurdere” circuit. Of als de auto “iets minder is” blijkt de vrouw een soort Porsche onder vrouwen waarom men de man benijdt.

In de regel klopt dat allemaal wel, maar het kán dus ook anders zie ik soms bij mij in het straatje.
Er woont een beetje kleurloos echtpaartje dat ik eigenlijk niet zo vaak samen buiten zie. Aardige mensen van iets ouder dan middelbaar, áls ze al opvallen dan misschien als wat shabby. Ze wonen er al jaren en ook al zó lang staat er voor de deur een piepklein autootje, ik schat al een jaar of 15.

Je kent het wel, zo’n auto met scooterwieltjes, en met één portier (tje) aan iedere kant waarvan een béétje postuur al spierpijn krijgt bij de gedachte er door te moeten kruipen. Hoewel ik nooit zie dat de auto gewassen wordt ziet hij er altijd keurig uit, eigenlijk net even beter verzorgd dan het echtpaar zelf.
Een enkele keer komt het echtpaar samen naar buiten, meneer loopt dan naar de bijzitterkant, opent met alle egards het portier, doet een stapje opzij waarna mevrouw instapt alsof het prins Bernard toch nog gelukt is één buitenechtelijk kind geheim te houden. Hij sluit het portier zorgvuldig en stapt dan pas zelf in waarna er minzaam naar me gezwaaid wordt als ik het tafereel toevallig gade sla omdat ik boodschappen ga doen.

Het is een beetje vertederend, en ik kijk ze glimlachend na! Ach… het hóeft dus niet altijd een Jacquard of een schoonheidskoning te zijn om een vrouw vorstelijk te behandelen. Uiteindelijk heeft Henk zolang hij nog met de sleutels overweg kon ook voor mij de huisdeur open gemaakt waarna hij me voor liet gaan naar binnen. Bij de auto liet ik hém de laatste jaren vorstelijk in stappen in onze doodgewone Suus.

scherven…..

…. brengen geluk zegt een spreekwoord. Het zál wel, maar voorlopig spreekt; “daar heb je het gedonder in de glazen” me meer aan.
Eigenlijk “loop ik een beetje op een glazen bruggetje” al hóóp ik dat “het een storm in een glas water is” want behalve glas breken kan er in een huishouding nog van alles mankementen vertonen.

Zoals een CV ketel met een meer dan dorstige inslag waarvoor de oorzaak nog niet gevonden is… en het probleem óók onder de grond kan liggen.
En een wc vlotter die niet van ophouden weet en maar blijft spoelen maar ja, de winkels zijn dicht dus ff met het spul een passend onderdeeltje halen is niet aan de orde. Gelukkig is het de wc boven en kan ik het kraantje dicht houden.
Je weet wel, van die onbestemde dingen die soms zowel uit de hand kunnen lopen als in de papier.

Dan zijn die scherven zeker overzichtelijker zelfs al hadden ze óók weer iets te maken met iets dat niet goed werkte.
Je kent het wel, spotje in de glazenkast doet het niet meer, zit ingebouwd en een beetje onhandig hoog.
Maar het moet eruit om het te kunnen vervangen en vóór je het weet vliegen de glasscherven je om de oren. En dan heb ik natuurlijk géén geschikt nieuw lampje in huis en is het lampenwinkeltje in het dorp ook al gesloten.
Er zijn 2 glaasjes gesneuveld, op zich zo erg niet.

Het zijn likeurglaasje van een oorspronkelijk 30 delig glasservies.
Het was één van de eerste dingen van “onze uitzet” en we wonnen het nog voor we getrouwd waren tijdens een feestavond van de dansschool, in een tombola als ik me goed herinner.

Op de bier/limonade glazen na heb ik van iedere glassoort nog wel iéts, in totaal nu nog 13 stuks.
Het drinkgedrag was in die tijd ook iets anders dan tegenwoordig.
Vroeger vond ik een likeurtje wel lekker, we hadden een speciaal trechtertje om verschillen kleuren likeur in te schenken die dan op elkaar bleven drijven. Dat had iets met het soortelijk gewicht te maken geloof ik.
De likeurglaasjes (L) vond ik het mooist van vorm. Het glaasje ernaast is een jenever glaasje , oude, jonge bessen- of citroenjenever…. het werd in die tijd op verjaardagen geschonken in deze glaasjes.
Daarnaast het sherry glas, die zijn tegenwoordig veel hoger en smaller uitlopend. Het wijnglas daar weer naast is tegenwoordig véél groter al giet men er in een restaurant maar nét zo veel…. eh weinig in als in dit oude glas past.

Ach, al met al ga ik die glaasje niet missen en nu ze toch in scherven liggen moeten ze maar andere dingen doen dan ze gewoon waren….. zorgen dat ze geluk brengen!
Zorgen dat het probleem met de cv ketel opgelost is met het nieuwe expansievat al heeft de monteur nog twijfels en kán er een lek onder vloer zitten.
Wat denk je, zal ik voor alle zekerheid nóg maar een paar glazen tegen de grond gooien?
We kunnen toch nooit tevéél geluk hebben?

Vorige Oudere items