Henk met maatje

Normaal gesproken ben ik zelf Henk z’n maatje , maar nu even niet!
Dezer dagen wordt ik gewoon ruw aan de kant gezet en heeft  hij een ander maatje dat hij  “om rauw in te bijten” vindt.




Hij vreet z’n maatje  nog net niet met huid en haar …. daar heeft de visboer voor gezorgd die het maatje met snelle geroutineerde bewegingen hapklaar maakt, zoals het hoort tot aan het staartje.


Dit maatje  is zeker geen maatje te groot voor Henk die er dan weer géén “maatje” jenever  drinkt bij het verorberen van zijn maatje! Ach ik gun hem zijn tijdelijke nieuwe maatje van harte, binnenkort ben ik weer zijn maatje.

N.B.  maatje= eerste, jonge haring van het seizoen die nog geen hom of kuit heeft aangemaakt en daardoor zijn hoge vetpercentage heeft behouden .

Advertenties

OV oke?

Oke, ik wilde dus  met Henk naar de zandsculpturen maar…. hoe kom ik daar! Eérst maar eens de mogelijkheden verkennen.
De Haagse binnenstad en auto’s is een slechte combi, het oude centrum is auto vrij en de overige wegen er omheen een wirwar van één richting verkeer.
Er zijn wel invalide plekken, die kan ik ook vinden op het internet maar hoe kom je er,  én is er één vrij als ik zoekende ben.  De auto valt dus af !

Lopend?  Het is rond de 6 km., op zich kan ik dat lopen in ruim een uur,  maar ik moet óók weer terug natuurlijk. Bovendien loop ik makkelijk een eind weg in een groene omgeving  met gladde voet-of fietspaden maar  de route’s naar de stad zijn (ongelijk)  stoepje op, (scheef) stoep af”, véél verkeer en niet écht  wandelroutes. Geen aanrader als ik daar ook nog wil rondlopen.

Van de HTM trams die de goede richting op gaan is er minstens één met rolstoelvriendelijke perrons bij de halte en wij schuwen het avontuur niet dus wat let ons!

Ik schreef al eens een logje over het nut (of niet) van de verhoogde perrons. Ze maken het instappen inderdaad makkelijk, voor iedereen , maar in het bijzonder mensen die met rollend materieel  op stap zijn. Moeders met kinderwagen, ouderen met rollator of rolstoelen, het glijdt als een zijtje naar binnen, echt waar.
Je ziet eigenlijk nauwelijks waar het perron ophoud en de tramvloer begint zó mooi gedaan.

 

 

 

Er zijn ruimtes waar je alles dat rolt kunt neerzetten. Maar dan…….. ik meen ooit gezien te hebben dat er een plaats is waar je rolstoelen vast kunt zetten  maar bij de klapstoeltes voor de buggy ruimte zie ik niets. De tram komt in beweging ik ga dus maar zitten bij de klapstoeltjes waar ik binnenkwam. Door de tram lopen mét een rolstoel…?  geen goed plan.
We zijn bewust héél vroeg op de zondagmorgen. Of ik dit kunstje in de spits zou durven uithalen ….? Wat denk je zelf?
Met kunst en vliegwerk heb ik de OV kaarten tegen het kastje gehouden. De stoel heb ik dwars op de rijrichting gezet  want die  wil ondanks de rem er toch tussenuit knijpen bij afremmen en optrekken.

Ik wil  uitchecken vóór we  stilstaan en vraag Henk zich voor alle zekerheid goed vast te houden aan een prachtig vormgegeven palensysteem, helaas zitten de OV apparaten  bij de deuren aan “de overkant”. Hij kwijt zich zó goed van zijn taak dat ik hem als de tram stilstaat niet weggereden krijg. Waarschijnlijk voelt hij zich toch wat onzeker bij ons avontuur en ik moet zijn hand ongeveer los wrikken.

Op het Lange Voorhout ligt een schelpenpad, net als op de vijverberg waar we later ook nog wandelen. Henk kan daar gelukkig een deel zelf lopen, ik had hem bewust nog niet laten lopen want een schelpenpad is  gewoon géén zoab !


We passeren de achterkant van het Mauritshuis en Rutte’s torentje….


…en Jantje, de zoon van de graaf…….


…op weg naar de halte voor de tram terug en ik weet het zeker…. de minister die vindt dat mensen met een beperking ongehinderd in de maatschappij hun gang moeten kunnen gaan lult uit zijn (of was het een zij) nekharen.
Ik ben heel tevreden met wat de mogelijkheden zijn, maar het is niet reëel  om te denken dat iemand met een beperking álles moet kunnen.

 

zand depot ?

O ja, jullie hebben natuurlijk geen óóg dicht gedaan omdat ik nog niet verteld heb wat we in Den Haag deden. Gewoon overgeslagen door Klaas Vaak  want die had wel iets anders te doen dan jullie zand in de, al dan niet, pientere oogjes te strooien.
Het zand stortte hij dit keer in grote  houten bekistingen  ten behoeve van ” 200 jaar Scheveningen badplaats” op het lange Voorhout in Den Haag.

Waarom dáár als  het feestje op Scheveningen is? Gaan we moeilijke dingen vragen….,? daar is vast over nagedacht! In ieder geval is daar het wereldkampioenschap  zandkastelen bouwen en dáár wil ik graag met Henk gaan kijken maar hoe kom ik daar het makkelijkst. Terwijl hij donderdag aan het biljarten is spring ik even in de tram om te zien hoe ik dat het best aan ga pakken. Er wordt nog volop   gewerkt om de 4 meter hoge  klompen zand te bewerken zie ik, en ik maak foto’s en filmpjes ….. althans dat dénk ik.
Maar als ik  voor de zóveelste keer  een vreemd piepje hoor leg ik eindelijk de link met de camera…….. de geheugenkaart ontbreekt! Ik kan met de telefoon nog snel een paar foto’s maken maar ik moet naar huis om Henk op te halen van het biljarten.
Op zondagmorgen gaan we dan toch samen kijken en kan ik zien dat er hard gewerkt is stond er donderdag nog dit……


Zondagmorgen was de zandkunstenaar, want kunstenaars zijn het, al flink gevorderd en druk doende om de achterkant af te werken.


Het is echt bewonderenswaardig met hoeveel geduld er gewerkt wordt  en nee, ik ga ze niet allemáál laten zien, je gaat zelf maar kijken.
Wat mij betreft is de inzending van Mexico de winnaar, zijn sculptuur  “liefde voor altijd”is echt indrukwekkend.


Ook daar wordt nog hard aan gewerkt , donderdag zag ik hem bezig op de achterkant  prachtige lelies te maken, een groot deel van de bekisting zit er nog omheen waardoor hij er makkelijk omheen kan lopen.


Op zondagmorgen is hij aan een ander stuk achterkant bezig met een roos maken tussen de kleine figuurtjes die hij als decoratie heeft aangebracht.


Onder de lelies heeft hij ook zijn best gedaan, wát een geduld moet die man hebben.


De titel verwijst naar een echtpaar met een tumultueus huwelijksleven, ze konden niet mét elkaar maar ook niet zonder elkaar, trouwden ook twee keer met elkaar. De vrouw had de man in haar hart, echt héél bijzonder gedaan. Hoe iemand met zand zúlke fijne gezichten kan maken is echt prachtig.


En er zijn meer prachtige vrouwengezichten te zien, oke, ééntje dan nog , ook nog niet af maar mevrouw ligt er nu al levensecht bij terwijl de zandarchitect haar voeten teentje voor teentje   aan het uitpeuteren is.


Wat mij betreft een aanradertje om te bezoeken, ze blijven nog staan tot 19 augustus.
Als je de heren nog aan het werk wilt zien, wat  zeker een meerwaarde heeft, moet je snel zijn want ik schat dat ze nog een weekje werk hebben (maar wie ben ik)  maar ik ga ook vast nog een keer kijken als alles klaar is.

te wapen!

Niet schrikken hoor, ik ga  het niet over messen of pistolen hebben  maar over een stadswapen, en wel dat van Den Haag. Hoe kóm ik er op hé,  nou gewoon zoals het altijd met mijn logjes gaat, een paar toevalligheden en hupsakee, logje is al bijna klaar.
Dit keer waren de toevalligheden  dat  we zondag in de vroege morgen in Den Haag rond hingen én dat ik gisteren weer een ooievaarsfilmpje kreeg van mijn persoonlijke “ooievaarregiseur”.

Kijk dan realiseer ik me dat Den Haag een ooievaar in het wapen heeft, hoe toepasselijk.
Ik herinner me nog dat een nieuw  “logo” ontworpen werd dat in 1991 het oude wapen in de gemeentelijke  administratie   moest gaan vervangen, Er was een hoop gedoe over, terecht naar mijn mening.
Links op de afbeelding staat dat ontwerp dat toch een behoorlijk gemankeerde ooievaar voorstelt, als je het al niet voor een inktvlek houdt.


Ik  vertrok in 1988 uit Den Haag  en het  is me ontgaan dat deze krabbel in 2013 weer werd vervangen door  iets dat op het vroegere wapen lijkt. Het nu nog gangbare wapen rechts in de afbeelding, véél beter wat mij betreft, hier hoeft geen ooievaar zich voor te schamen.

Hoewel we dus in Den Haag waren had ik op dát moment nog geen ooievaarsfilmpje en was het “wapendubbeltje” nog niet gevallen anders had ik zéker nog even op het binnenhof foto’s gaan maken, daar zal naar mijn idee toch wel ergens een ooievaar op een fontein of gevelsteen te vinden zijn.

Gelukkig hebben wij in Rijswijk  onze eigen ooievaar, gefilmd door mijn aardige “filmrelatie” .

En hoe bijzonder is het dat we gewoon in het nest kunnen kijken. Ik heb als toegift nog een filmpje van Inge die er met Henk heen gewandeld was.
Vanaf de grond is het natuurlijk een heel ander plaatje.

ik zie licht….

Ja , toen ik van de week de afrit Rijswijk nam zag ik tot m’n verrassing   ineens licht  aan het eind van de tunnel. Ja hoor eens, na alle gezever over “kunst” nu weer een onderwerp dat waarschijnlijk de mannen onder m’n lezers aanspreekt.
Ik vertelde al eerder in dit logje over de werkzaamheden aan het verlengen van de Rotterdamse baan waardoor we steeds kleine veranderingen zien zonder er de vinger op te kunnen leggen wát er nou precies verandert.
Ik heb nog even gezocht naar een duidelijke plattegrond over de werkzaamheden maar dat bracht ook niet veel duidelijkheid.


Op andere kaartjes zag ik een soort rotonde getekend. Géén idee of dat ook echt zo zal worden. Had ik in een dat vorige logje nog deze foto  over het begin van de boorwerkzaamheden vanuit de richting nieuwbouwwijk ypenburg naar de afslag Rijswijk….


Maar van de week waren de grote roestige afsluitdelen weg en zag ik licht én het eind van de tunnel.


De tunnel loopt onder de weg door die van Den Haag naar Delft gaat (en verder naar Rotterdam natuurlijk.) Dit stuk zie ik aan mijn rechterkant als ik( vanuit richting Zoetermeer) de afslag Rijswijk centrum  neem. Aan de linkerkant van de afslag wordt ook gewerkt  al was  daar aanvankelijk minder duidelijk wát er gebeurde. Niet dat ik dat nu wél weet maar het lijkt waarschijnlijk dat ook onder de afslag door een tunnel zal komen. Aan de andere kant zie ik nu dit


Er wordt een soort stellage gebouwd waarvan geen idéé heb  of er iets onderdoor of overheen zal moeten.


En er langs is nog steeds gewoon de oprit in gebruik van Rijswijk richting het Den Haag / Hoek van Holland.
En dan wordt er natuurlijk óók gewerkt bij/na de oprit Rijswijk richting Zoetermeer/Utrecht.
Er is een stuk weg gemaakt dat aansluit op een afrit die uit het westland komt en  de huidige  afslag naar Rijswijk van uit Delft   gelijkvloers kruist. Aan het eind daarvan langs weg  een vergelijkbare stellage als op de vorige foto .
Ik blijf het wonderlijk vinden met hoe weinig verkeershinder er gewerkt wordt, en nee, ik denk niet dat ik duidelijk  genoeg ben, Duidelijk zijn  is natuurlijk knap lastig als je er zélf niet zoveel van snapt.

kunst

Zeg ik toch, op het gebied van kunst en cultuur  ben ik een onderontwikkeld gebied.
Maar dat belet me niet zo af en toe “te doen alsof”,  in het bijzonder wanneer er ergens iets in de richting  art “mijn niveau” te zien is  ga ik daar likkebaardend op af.
Ook dit keer was het Haagse gemeentemuseum de trekpleister en dankzij twee onwijs lieve meiden (de één bleef bij Henk en de ander vergezelde mij heel gezellig) kon ik daar m’n hart op halen.
Dan is het wel even doorbijten vóór je binnen bent, mooi gebouw, prachtige tuin, heerlijke  met vijvers  maar dan…..


……. slaat de moderne kunst  toe in de vijver, ik heb géén idee wat dit monsterlijke kreng  moet verbeelden, zeker van dichtbij is het reuze schrikken……….
eh…. misschien is de riolering  aangelegd door een verwarde man  die dacht dat een kruisje maken hem zou helpen?


Kijk, zelfs de vijver schildpad trekt het niet en neemt de kuierlatten!


Maar oke, eenmaal binnen hebben we genoten van héél veel moois en werden reuze hebberig, tof bankje toch?


Nee erop zitten mocht niet, is misschien maar goed ook want  hoe mooi ook, volgens mij is het zitcomfort zwaar onder  “nul”.
Ik hoop ook dat ik nergens vlekken op gemaakt heb, want bij dit kamerscherm met prachtig fijn borduurwerk heb ik waarschijnlijk ongegeneerd staan kwijlen.


Ja wéét ik, de foto doet er geen rechtaan, moet je maar zelf gaan kijken hoor.
Best jammer dat we tegenwoordig geen kamerschermen meer gebruiken, het waren prima objecten om kunst op te etaleren. Deze is minder verfijnd maar nog steeds “om te hebben”


In een onbewaakt ogenblik kan ik de verleiding toch niet weerstaan, wil ik toch even uitproberen hoe het voelt om achter zo’n kamerscherm te staan. Er stond gelukkig een krukje achter.  Maar ja, de suppoost vond het niet grappig dus van al het prachtige aardewerk kan ik jullie niets laten zien.  Volgende keer beter, beloofd!

allemaal beestjes

Heb je wel eens , dat je steeds tegen een ongeveer zelfde onderwerp aanloopt, zoals dit keer  van alles met beestjes te  maken heeft. Eh…. nou ja dit is overduidelijk een boot  die op de vliet dobberde toen Henk en ik daar wandelen.


De boot viel me op door de  grappige naam, ik vraag me dan af of deze mensen een lange neus naar de fiscus maken omdat de boot met zwart geld betaald werd. Wat ook zou kunnen is, dat de eigenaar als  belastinginspecteur z’n boterham verdient. In dat geval betalen we allemaal een klein beetje mee. Dan is de “viskus” vast een beetje voor ons.


Behalve de vis in de naam zit er op dat laddertje onder de naam een kraai achtige. En laat nou aan de andere kant van de weg op een huis  ook  een combinatie  “vis / kraaiachtge” te zien zijn. Ja daar op die windwijzer lijken de vogels een lekker hapje gevonden te hebben.


’t is mij een ráádsel waarom iemand een vis op het dak zet maar één van de twee kraaien haakt als snel verontwaardig af, niet eetbaar krast hij.


Een uur later krijg ik een foto van dochter Inge, ze heeft een heldendaad verricht….. .
Toen ze poes Saar in jachthouding zag staren in de hoek onder de kast waar de speakers staan  stak ze even de telefoon onder kast en zag ze dit.


Oeps momentje natuurlijk, eerst de poes uit de kamer, dan gewapend met een theedoek voorzichtig de speaker wegtrekken en ……. hebbes


Gaan we katten op de foto ja!!! Probeer jij eens met één hand een bang vogeltje in bedwang te houden en met de andere een selfie te maken…. ik vind het “kunst”deze foto!
Het beestje beweegt maar wil niet drinken en ze brengt hem naar buiten waar zijn verontruste moeder al op het dak blijkt te zitten wachten.


Als het beestje gewoon weg kan vliegen is ze gerustgesteld en gaat even de speaker op z’n plaats terugzetten. Het beestje heeft nog een bedankje voor haar achtergelaten…….


Ze laat de kat weer binnen die natuurlijk metéén in de hoek gaat kijken waar de vogel eerder zat…… Tja….. té laat, hier heeft Saar óók geen trek in, dat is duidelijk, ze walgt ervan.


En dan kwam er óók nog een filmpje waaruit blijkt dat de gierzwaluw uiteindelijk tóch in het nest terecht kon, flink lawaai makend  laten ze hun dankbaarheid horen. Te zien valt er niet zoveel, daarvoor vliegen ze té snel! Wat een beestenboel hé!

Vorige Oudere items