weermannetje/vrouwtje

Ken je het fenomeen weerhuisje nog?  Vroeger soms in combinatie met een koekoeksklok en dan meestal uit Oostenrijk of Duitsland afkomstig.
Vandaar dat de poppetjes  vaak   klederdracht dragen uit die streken.
Oh,  je weet niét wat een weerhuisje is…. oke,oke….zoek ik wel even bij wiki voor je;

Een weerhuisje is een eenvoudig soort meetinstrument. Veelal wordt gedacht dat het een eenvoudige barometer is, maar het is in feite een hygrometer, die de  luchtvochtigheid  meet.

Het weerhuisje bestaat uit een klein huisje met daarin twee poortjes. Uit het ene poortje kan een mannetje naar buiten komen, uit het andere poortje een vrouwtje. Als het vrouwtje naar buiten komt zou het mooi weer kunnen worden, als het mannetje naar buiten komt zal het gaan regenen.”

Hoe ik dáár nou ineens weer op kom vraag je je af?  Nou eigenlijk omdat we van de week zélf een aardige imitatie gaven van zo’n weerhuisjes echtpaar. Nee hoor, ik sleep er nóóit dingen met de haren bij als ik een logje schrijf.
Kijk, hier zitten we dan nog samen in een soort hokje op het terras van strandpaviljoen  aan  de Scheveningse boulevard.
Lekker in het zonnetje en we laten ons na een kop koffie toch verleiden buiten  een lunch te bestellen, dat wordt weer smikkelen en smullen voor Henk van alweer zo’n megabord “hete kip”


Maar op de achtergrond is al te zien dat we dan wél  door moeten eten…. al gaan de wolken niet zo héél snel…. het is toch maar de vraag of we het droog houden…….


We halen het net niet en alleen de jassen aandoen blijkt niet voldoende, zonder zon is het nog knap frisjes en dus verdwijnen het “weer-mannetje en vrouwtje” met de bordjes naar binnen, net op tijd om de paar spetters regen die vallen te ontlopen.


Maar het valt mee, de bui waait er zo goed als overheen en als de bordjes leeg zijn hangt  de wolkenpartij  al boven de boulevard waar wij er geen last meer van hebben…..


En natuurlijk komt dan, zoals het hoort,  het weervrouwtje weer naar buiten en doet zich te goed aan het heerlijke zonnetje……. al is dat ook weer van tijdelijk aard. Gaat nog een drukke werkdag worden voor dit weervrouwtje en haar mannetje!

“gekleed”

De foto slingert al een tijdje op m’n bureau boven, moet ik écht een keer scannen voor in een logje.
Maar ja, dan heb ik steeds weer ándere loginspiratie en komt het er weer niet  van totdat ik vandaag onderaan het logje van  van Mrs.T . deze zin zag staan!
Wat zou jij aandoen als je iets bijzonders hebt voor je werk of op een bijzonder feest?
Zij had zelf  vandaag iets op het program waarvoor wel “iets uit de kast getrokken” en ik moest metéén weer aan die foto denken die nog steeds op de scanner lag boven.
Mevrouw en meneer Rietepietz in  1970 , in vol ornaat voor de trouwerij van een familielid.
Ik zie het linnen  “complet”van een mouwloze jurk met bijpassende mantel nog zó voor me. Weliswaar in de uitverkoop gekocht waardoor het slechts rond de  30 gulden heeft gekost maar heel feestelijk  door de kleuren.
Op de witte jurk zitten blauwe stippen met een rode rand eromheen en op de blauwe jas zitten witter stippen met eveneens een rode rand.

De tas en schoen zijn van lakleer in dezelfde tint rood als de randen om de cirkels en potdorie wat vond ik het een geweldig pak!
Met plezier veel gedragen , ook voor minder feestelijke gelegenheden want uiteindelijk was dit soort kleding in die tijd nog min of meer de gewone dracht.

Heel stiekem vind ik het huidige modebeeld helemaal niéts, al die aan en om het lijf geplakte broeken die niets te raden over laten mogen dan een “jong modelfiguur”  nog enig goed doen, een meerderheid loopt er toch (naar mijn bescheiden mening)  mee voor joker.
Maar ik laat ik me bij het pakje houden…… wacht…., ik heb er ook nog iets in kleur van gevonden want een paar jaar later droeg ik het  toen we  voor 2 weken vakantie naar Spanje vlogen.
Aan Henk z’n bruine koppie is wel te zien dat dit aan het eind van de vakantie is,  we hádden al een late vlucht maar moesten door vertragingen de halve nacht op het (toen nog piepkleine) vliegveld van Malaga rondhangen. Met twee jonge kinderen  doe je dan écht geen oog dicht  maar even poseren alsóf we sliepen wilde wel lukken.
Hier kan ik nou een soort  heimwee naar hebben, al stak ik toen vaak de draak met mijn moeder  die het  altijd had over  “wel (of niet) gekleed” zijn.
Het hád toch wel iets zo’n keurig gevoerd pakje met bijpassende  accessoires.
Vaak ook nog met handschoenen in de juiste kleur, ach…., het wás ook het Jacky Kennedy tijdperk, wat waren de vrouwen toen mooi gekleed.

Kijk hier nou,  gekleed  voor een wandelingetje  achter de kinderwagen  getuigt het  van meer  élégance dan je tegenwoordig op het plankier van een modeshow ziet, zelfs al kon ik tóen al geen heel hoge hakken hakken dragen! Zucht……. ik heb héimwee!!!!

 

eh… dispenser?

Met sommige zaken lopen wij oudjes toch wel een beetje achter, oke, een hangend toilet hébben we, maar aan de muur hangt nog steeds zo’n ouderwets zeepbakje….iéks!
Kan natuurlijk helemaal niet meer, niet hygiënisch om met z’n allen hetzelfde stuk zeep te gebruiken.
Daar moet dus nodig een “zeep dispenser” voor komen zodat ieder z’n eigen klodder zeep kan tappen.
Waarom dat dan weer een zeep dispenser moet heten  is me niet helemaal duidelijk want uiteindelijk zou zeep- houder of automaat wél zo duidelijk zijn.

Maar  wij dus óp naar een  “badstore” waar zoiets wel  te koop is, helaas  voor prijzen waarvan het je spontaan dun door de broek loopt en dat kun je nou net niet hebben zonder zeep dispenser.   Gelukkig heeft de bouwmarkt ze óók, en veel betaalbaarder (al kún je er ook wel voor “duur” terecht).
Maar dan moet het nog even opgehangen worden…… oéps!

Henk denkt dat hij dat niet meer kan maar om nou voor ieder wissewasje andere lastig te moeten vallen ….? We hebben altijd wel veel samen geklust maar boren was toch meestal wel Henk z’n klusje, zéker met de zware, grote  boor  die de enige is die we nog hebben.
Ik denk aan  medeblogster Anneke die daar haar hand niet voor omdraait en besluit Henk tóch te motieveren om samen aan de slag te gaan.

Het zou bést snel gegaan zijn als……. ik iets minder eigenwijs zou zijn……….
We hebben niets aan de gaatjes waar het zeepbakje hing,  dat hing niet boven het fonteintje  en een dispenser kun je beter wél boven fonteintje hangen om te voorkomen dat bij ál te enthousiast op de knop rammen de tegelvloer in een balletvloertje verandert.
Henk wil graag dat ik aanteken waar de gaatjes moeten komen, komt helemaal goed. Er zitten 2 schroefje mét plugjes bij en ik help even een passend boortje uitzoeken want Henk zoekt een boortje uit waar je volgens mij een gat mee maakt waar de hele dispenser in verdwijnt.

Weet ik véél,  Henk boort braaf met een dunner boortje dat ik aan geef, hij ziet dat de boor op terug draaien staat, ( is wist niet eens dat kón) en we zoeken samen hoe dat weer terug gezet kan worden. Ik wil de plug er wel even in slaan voor hem, zijn commentaar “het gaatje is echt te klein” wordt door mij overruled “die plug is flexibel en moet een beetje strak zitten”……. en sla vervolgens de plug aan gort, mea culpa, mea culpa, mea maxima culpa!!
Als boetedoening ga ik in de schuur zoeken of er nog passende plugjes in huis zijn ….. die zijn er gelukkig!

Met het boortje dat Henk al eerder uitzocht boort hij de gaatjes verder uit, plugjes erin en dan zal ik de schroefjes er wel even in draaien…….. helaas laat  ik het eerste schroefje  uit m’n handen  vallen…ploep zó door de gaatjes  het zwanenhalsje in!
Nog maar eens naar de schuur voor een passend schroefje dat  gelukkig óók  te vinden is.
Zoals ik al zei, Henk zou het zó gepiept hebben als ik niet zo “geholpen had”, als eerste steekt hij z’n handen onder de dispenser  en wast z’n handen geheel terecht  in onschuld, ik  moet eerst nog even m’n  handen  in  de eigen boezem steken, bij deze !
En natuurlijk krijgt hij daarna een dikke knuffel van me, zó verdiend met zo’n eigenwijze muts om zich heen!

 

binair onbe”nul”

De stand  computertoestanden/Rietepietz is nog steeds één- nul! Ik kan me ondertussen redelijk redden maar uiteindelijk  ben ik digitaal gezien nog altijd een beetje onbenul.
In mijn hersenpan is het een vergaarbak van weetjes waar ik niets aan heb , afgewisseld met  grote zwarte gaten waar éigenlijk nuttige informatie zou moeten zitten.

Zo weet ik (denk ik te weten)  dan toevallig wél dat dat alles dat ik op m’n lappie in type uiteindelijk terug te voeren is naar slecht  2 getalletjes, de nul en de één die het mogelijk maken”computertalen” te ontwikkelen. Ooit bezocht ik argeloos drie proeflesjes  “computer programmeren” in de veronderstelling dat je dat nodig had om een  MS DOS gestuurde oude computer te kunnen bedienen.
Klinkt natuurlijk geweldig als je het als oudje  achteloos kunt hebben over de binaire getallen, ja toch?
Nee  ik héb er niets aan maar wist in ieder geval waar het om ging toen in de puzzelbijlage van onze krant ineens dit soort  puzzels verschenen.


Precies, alleen de eentjes en de nullen mogen meedoen maar nóóit meer dan twee dezelfde naast, of onder, elkaar. Tien  willekeurige  rijen van  ieder 5 nullen  en vijf énen.
Oke, dat gaat het binaire wondertje natuurlijk proberen, hoe moeilijk kan het zijn?


Eh……. na zo’n dubbele 0  dat snap ik, dan moet er 1,  en na een dubbele 1 moet een 0, dat is ook duidelijk maar dán  blijk ik toch iets minder binair ontwikkeld,  eh……,


…..o ja, als er een open vakje is tussen twee nullen kán daar alleen maar een 1 tussen omdat er anders 3 nullen naast elkaar staan.  Bij een open vakje tussen twee eentjes mag dan alleen nul. Ppffftt…..,  dan kan ik wel weer even vooruit maar  loop ik uiteindelijk toch vast vóór alle vakjes ingevuld zijn.

Misschien had ik tóch destijds die cursus moeten gaan doen want er is vást wel een logische redenatie om de rest nog even in te vullen, alleen zit dát dan weer niet in mijn “binaire bagage”!
En dan is dit nog maar een ** puzzel, ik ben dus waarschijnlijk inderdaad gewoon een onbe”nul” !

mooie paasdagen

Eigenlijk best jammer dat het “lesjes maken”in psp  een beetje uit is. Ik vond het altijd leuk om te doen  want om zélf leuke dingen te bedenken ben ik gewoon niet creatief genoeg.
Zo’n lesje  geeft dan voorbeelden voor bijv. een paaswens, met richtlijnen en voorbeelden waar je desgewenst je eigen draai aan kunt geven. En dáár kan ik dan weer prima m’n draai in vinden.
Ik vond zo’n zelfgemaakt plaatje terug  van Pasen 2013, nog wat knutselen hier en daar en een éitje,  het plaatje kan weer bést  een jaartje mee om jullie allemaal……….. vrolijke-fijne-gezellige- feestelijke-zalige- rustige- vredige- vooral toch normale- paasdagen toe te wensen(*)

* doorhalen wat niet van toepassing is .

schaapachtig..

Nou niet écht dagelijkse sleur hoor, maar we gaan steeds meer over tot onze normale manier van leven. Dat betekent  toch dagelijks “even van het erf af” want de hele dag thuis zitten kan altijd nog!
Wel nemen we wat vaker de auto voor afstanden die we een paar jaar geleden lopend of fietsend deden. Dat voorkomt dat we altijd dezelfde rondjes lopen omdat onze actieradius lopend nou eenmaal minder  groot is geworden.

Het aan de vliet grenzende Elsenburgerbos heeft gelukkig altijd wel een parkeerplekje en toen we van de week een mededeling hadden gezien dat er tijdelijk weer schapen rondlopen was de keuze waarheen snel gemaakt. Er zijn aardig wat te begrazen weides dus het wás even zoeken waar  er “gewerkt werd” maar we vonden ze ruim voordat we moe waren.


Helaas geen herder te zien en de schapen hadden het druk met  het schoonvreten van een afgebakend stuk. Als ik het goed begrepen heb zijn deze schapen dol op de jonge scheuten van de berenklauw en laten die nou juist ruim voorradig zijn op een aantal van de weides.
Er lopen meerdere soorten schapen bij elkaar, volgens mij is dit beestje lid van “de zwarte kousen kerk”…… of eh… misschien is het wel een beetje dom  vermomt “zwart schaap” van de familie.


We moesten zelf nog een beetje als klimgeit optreden, de beestjes liepen op een stuk dat behoorlijk stijl omhoog gaat…… hadden we allebei bést een kluif aan maar ja, je wilt toch weten hoevéél schapen er dan rondlopen en boven had je het beste overzicht.
Filmpje is niet sensationeel maar voor mensen als Mirjam en Melody misschien wel nuttig, schaapjes tellen schijnt een beproefde methode te zijn om in slaap te vallen maar ieder ander moet natuurlijk vooral niét gaan tellen, zeker Henk niet!

Voor je het weet ben je uitgeteld………

flatteus

Laat ik het zo zeggen, de spiegel en ik zijn nog geen  overdreven grote vrienden.
Er moet nog aardig wat “bijgegeten”worden  al ben ik nou weer niet écht een gratenpakhuis. maar dat komt omdat ik rimpels te lijf ga met een paar kilo overgewicht, dat vult minstens zo goed als Botox
Maar eetlust en antibiotica “medicatie” gaat vaak niet samen. Valt me trouwens op dat waar vroeger de arts je medicijnen voorschreef … tegenwoordig  heb je “medicatie”, nee en niet gewoon een lullig pilletje maar een knoepert waarvoor je eigenlijk éérst je amandelen zou moeten laten verwijderen om het kreng langs je strottenhoofd te kunnen dirigeren.

Heel stiekem groei ik een beetje uit tot V.I.P , moet je normaal hemel en aarde bewegen om een arts te pakken te krijgen, werd ik gisteren spontaan door de huisarts gebeld, “hoe het met me ging” ik heb het blijkbaar aardig bruingebakken vorige week!
Maar goed, de pillen zijn op en ik huldig het standpunt dat m’n lichaam wel zal vragen waar ik behoefte aan heb, en dat is nog niet echt de normale bruine boterham. De creamcrackers oude kaas zijn echter niet aan te slepen, een mens moet zich kunnen behelpen.

Zodra ik ergens écht trek in heb geef ik daar aan toe, mjammie…. zo’n héérlijk vers wit tijgerbolletje dáár had ik trek in.  En dan met flinke klodders abrikozen confituren erop.
Niet dat ik van abrikozen  houd, ik ben niet zo’n fruiteter, maar op z’n vers bolletje is het smullen. Trouwens ook al zo’n verdwenen woord, confituren, smaakt toch véél lekkerder dan jam!
Ik hou niet van overdrijven maar in zo’n geval gaat het broodje overlangs doormidden en worden beide helften afzonderlijk genuttigd met  een laag abrikozenjam  die héél gunstig voor de middenstand uitpakt.  Ik kan niet wáchten en zet m’n tanden in de eerste halve bol……….het hapt iets minder makkelijk af dan ik dacht én  ik  heb het broodje iets minder stevig vast dan ik dacht…… het broodje klapt als een katapult omhoog en blijft dankzij de laag jam op m’n neus hangen…….” Niets aan doen” zegt Henk, je ziet er véél beter uit, het flatteert  je die abrikozenkleur” !

Vorige Oudere items