groen als gras

Heerlijk hé zo’n paar dagen nazomer, heel uitnodigend om er op uit te gaan en dat deden we dan ook.
Een  zonnige wandeling is altijd te maken aan de rand van het Noord A in Zoetermeer, dan doen we regelmatig.
Het ligt aan het randje van de polders met nog hier en daar een boerderijtje.


Wat me op viel is dat het gras zo ongelooflijk groen is. Vorig jaar was er in september nog amper een groene grasspriet te vinden. Alles verschroeid door de lange hete zomer. Zo te zien is er bij ons in de regio dus op z’n minst genoeg regen gevallen die nodig is voor alles dat groeit en bloeit en ons altijd weer boeit, ouderen onder ons herkennen deze zin natuurlijk.
Of het voldoende was ook de tekorten  op te heffen kan ik niet beoordelen maar ik zág vorige week nog  regelmatig flinke plassen regenwater en  geen droge slootjes. Maar misschien is dat regionaal verschillend.
In ieder geval moest ik aan een versje denken uit het boekje waar ik al eerder iets uit liet zien.


Ik had m’n beste vriend bij me dus hoefde niet te zoeken wat maar goed was, het was er zó rustig dat ik ook niemand gevonden zou hebben.
Het gras leek er zoveel groener dan bij ons in Rijswijk maar ja, Zoetermeer is ongeveer een buurgemeente  en het gras bij de buren lijkt nou eenmaal altijd groener. Ik sloeg groen uit van jaloezie.

 

 

Advertenties

arbeid adelt

Of we nog wel eens werken in de drukkerij? Ja soms, maar het wordt natuurlijk wél minder wat we kunnen doen. Als we werken moet het werk zijn dat geschikt om Henk “mee bezig te houden” terwijl ik werk. Het is wonderlijk dat de man die vaak niet weet hoe hij op een stoel moet gaan zitten als bij toverslag weet wat hij met een paar door mij vergaarde setjes moet doen.
Hij pakt ze beet, stoot ze gelijk en stapelt ze keurignetjes allemaal in dezelfde richting op. Soms aarzelt hij even maar uiteindelijk ziet hij het toch als hij ze in de verkeerde richting dreigt te leggen.

Omdat Inge een paar uurtjes wilde komen  wil ik alleen  een vergaarklusje gaan doen maar dát pikt hij niet, hij wil niet thuisblijven met Inge maar hij wil méé. Inge vindt het prima om ook even mee te gaan, dan kan zij  een broodje haring met hem gaan halen als hij het zat is….. en natuurlijk maakt zij een filmpje als wij onszelf “in de adelstand” aan het verheffen zijn… arbeid adelt immers!

Hoewel Henk best flink in de war is heeft hij het naar zijn zin, ik maak het klusje af terwijl Inge en Henk broodjes gaan halen, daarna  gaan we naar huis waar ook Ruud net aan komt fietsen. Terwijl ik nog even wat boodschappen doe past Henk dus op de kinderen…. of was het nou andersom. Ze amuseren zich kostelijk hoor ik later.

Ze zijn er handig in. De gesprekken zijn tegenwoordig een merkwaardige mengeling van korte, vaak onbegrijpelijke zinnetjes van Henk die volledig geïntegreerd lijken te worden  in de verhalen van de anderen doordat hij een aanvaardbaar wederwoord krijgt als hij iets zegt. Soms weet ik waar hij het over heeft en kan een beetje sturen, maar  anders lijkt hij  met wat goedgekozen vrijblijvende antwoorden heel tevreden te zijn,  en met de kinderen kan hij onbedaarlijk lachen.

Maar alle drukte eist natuurlijk zijn tol, als iedereen weg is is hij op, te onrustig om na zijn bad lang in bed te slapen, maar te moe om  beneden op de been te blijven.
Op de bank slaapt hij tot ik het eten klaar heb. Hij eet best redelijk maar  ik moet aan zijn benen voelen van hem, omdat die zo zwaar zijn. Als hij wat rond loopt hoor ik hem klaaglijk  mama, mama roepen, hij kan niet lopen met die zware benen enz…enz…dat is het enige dat hij nog helder zegt, verder is alles onbegrijpelijke wartaal dus om kwart voor 9 stop ik hem in bed.

Het was een mooie  dag en bij alle moeilijke momenten ben  ik dan toch weer  heel  blij dat we met z’n allen kunnen zorgen dat hij nog in het gewone  leven mee kan  draaien, zelfs al krijgt hij dat niet altijd allemaal mee.

 

afgekeurd

Tot vanmorgen vroeg had ik nog niéts gehoord van mijn geheime relaties met het hof. In de tijd dat Beatrix de troonrede voorlas werd ik altijd bijtijds ingeseind wanneer er ergens in de paleisgangen een oefenvideo opdook.

Maar sinds WA de troonrede voorleest  zijn die oude kanalen grotendeels afgedicht. Gelukkig is er nog een enkele  oude getrouwe die mij waar mogelijk op de hoogte houdt en zo kreeg ik , op het laatste nippertjeeen afgekeurde video in mijn bezit.

Men houdt tegenwoordig rekening met het feit dat ook de koning uit zou kunnen vallen en dan zou Maxima de troonrede moeten kunnen verzorgen.
Het was dit keer niet nodig en dat was maar goed ook, de proeve van bekwaamheid van Maxima werd afgekeurd, ze zag er niet uit, had overduidelijk slecht geslapen, had slordig haar  en leek járen ouder.
Maar natuurlijk, voor jullie doorbreek ik het embargo dat er op de video rust…….
..………..loggenoten….. hier spreekt Maxima…..

sloddervos

Helaas is de term sloddervos wel een ietsiepietsie van  toepassing op  mijn “persoontje”.
Kijk maar, dit is een deel van de omschrijvingen van een sloddervos;

Slordig iemand / Slordig meisje / Slordig mens / Slordig persoon / Slordige vrouw / Slordige werker ”

Er  wordt keurig “gender neutraal”  gesproken over een slordig “iemand, mens, werker of persoon” maar men voelt zich blijkbaar verplicht toch “het meisje en de vrouw” een eervolle vermelding te geven, het zij zo.

In mijn geval is het ook niet helemaal uit de lucht gegrepen vrees ik, wat de lezers van mijn logje niet ontgaan zal zijn, slordigheidjes in mijn verhaaltjes zijn zeker geen uitzondering.
Ik hoef maar in wat oudere logjes te duiken om een zin als hierna te vinden.

“Je begrijpt, hier kan ik niet geen chocola van maken”

Mijn lezers zijn stuk voor stuk reuze intelligent,  niemand denkt  dat ik  hier bedoel “dat ik me niet kan bedwingen om aan de slag te gaan om chocola te maken van  bepaalde ingrediënten”
Welnee, iedereen snapt uit de context  dat ik de zin aanvankelijk anders had willen schijven en vergat het woordje “niet” weg te halen waardoor er nu een soort van dubbele ontkenning staat.

Of deze zin; “en natuurlijk publiek dat die dit keer ook zomaar binnen mag komen lopen.”, niemand denkt dat ik twijfel  of het “die of dat” moet zijn en dan maar allebei gebruik. Slordigheidje………., al heb ik er zelf altijd een  andere verklaring voor. Het ligt aan een vorm van leesblindheid in combinatie met over de rand lopende inspiratie.
Wat ik geschreven dénk te hebben staat er ook volgens mij, pas véél later kan ik mijn schrijfsels lezen als een buienstaander en kom ik dit soort zinnen tegen. Of dubbele woorden, of een bijzonder hoofd omdat het met een t geschreven is.

Wat natuurlijk niet wil zeggen dat ik nooit een foutje maak omdat ik niet beter weet, uiteindelijk ben ik geen Neerlandicus (of hebben we daar ook een vrouwelijke vorm voor) en is  spellingcorrectie ook niet zaligmakend. En soms ben ik afgeleid door Henk wat ook niet helpt om een foutloos logje te schrijven om het maar niet over een alcoholische versnapering te hebben.

Mochten er in dit logje veel fouten zitten heeft dat een andere reden, het typt lastig met één hand, de andere hand had ik weer eens in de eigen boezem gestoken.

 

Van die goede buur……

De goede buur die beter zou zijn dan een verre vriend. Of je dit spreekwoord  altijd wel zo strak moet interpreteren? Ik denk dat in sommige gevallen de verre vriend het toch wint, maar vandaag ging het toch weer heel erg om  die “goede buur”. In het kleine straatje waarin wij wonen hebben we geen klagen.
Eind vorige week  overleed een overbuurvrouw, hoewel terminaal ziek,  totaal onverwacht.
Tragisch voor de vriendin waarmee zij, na de dood van haar man, al zo’n 15 jaar mee samenleefde want die vond haar dood op de bank toen zij uit haar werk kwam.

Omdat de overleden vrouw zowel haar 4 kinderen als haar man overleefden waren er géén nabestaanden en regelde de vriendin de crematie.
Hoewel er eigenlijk niemand bij elkaar over de vloer komt stond voor de bewoners uit de straat wel vast, die achterblijvende vriendin moet gesteund worden  en zo zat de aula vandaag voller dan verwacht was.

We reden achter de rouwauto’s aan met div. auto’s en natuurlijk vroeg ook ik of er iemand mee wilde rijden. Na mijn “sorry, het is een rommeltje want er moet nodig een stofzuigertje door” kwam het lieve antwoord van een buufje”maar dat kunnen wij toch wel een keer voor je doen”, en dát is natuurlijk voor  een verre vriend wel wat lastiger.

En ook het aanbod van de buurman naast ons,  die aan de voorkant de luifel onder de goot aan het schoonmaken was vanmorgen en me waarschuwde “niet schrikken als ik vanmiddag in je voortuin sta want ik neem jullie stuk ook even mee” is iets makkelijker voor de goede buur dan de verre vriend. Maar natuurlijk héél welkom.

Ach, verre vrienden hebben andere kwaliteiten maar al met al hoor je mij niet over onze buren klagen, ik gun iedereen buurtjes die uit de voeten kunnen met de quote; “hou van je buren maar laat de schutting staan” maar zo nodig wél even een kwast over jouw kant van de schutting willen halen.

lifters…

O ja, nog even over de aanvraag voor traplift subsidie…. we hebben nu al 5 weken heel veel nut van de traplift, twee weken er vóór is de aanvraag de deur uit gegaan, en tot op heden heb ik nog niets gehoord, men blijkt een achterstand te hebben in aanvraagbehandeling…. Halleluja, zou ik gewacht hebben op toestemming van de gemeente hadden we nu dik in de problemen gezeten.

Maar ik wilde het over een ander soort liften hebben want die zien we nu natuurlijk ook vaker dan vroeger.
De meeste hebben gewoon van die roestvrij stalen deuren….. maar een enkeling onderscheidt  zich en vermomt zich in een semi koffieshop.

 

Verwacht nou geen koffiebar achter die liftdeuren hé, zodra de deuren uit elkaar schuiven zien we bij de meeste liften een mega grote poster van steeds hetzelfde oudere echtpaar te voorschijn komen. Die mensen hebben blijkbaar niets anders te doen dan in liften rond te hangen.


Maar er zijn uitzonderingen, soms gaan de roestvrijstalen deuren open en zie je dit…….


Tja, iets waar je na een middag winkelen blij van zou worden áls het echt was.
Het lijkt me  bést verwarrend voor iemand die een aantal pilsjes op heeft en op weg naar de parkeergarage hoge nood heeft… ik wéét het niet, in half beschonken toestand zóu je het idee kunnen hebben een toiletruimte ingestapt te zijn.
Liften staan tóch al een beetje in een kwade reuk . misschien vraagt dit wel om moeilijkheden, of ben ik nou een beetje “zeikerd” aan het worden…….!

beroepskeuze

Die kop van Jut stond natuurlijk niet zomaar op de hoek van een straat.
We waren op een soort jubileum feestje, de bouwmarkt waar onze kleinzoon Maikel werkt bestaat 40 jaar en die hadden er een groot feest van gemaakt.
Grotendeels op de kinderen gericht, dat zijn immers de klanten van de toekomst? Bovendien als de kinderen het naar hun zin hebben  nemen de ouders meer de tijd om te winkelen.

Een leuk draaimolen voor de kleintjes vond gretig aftrek, maar de knullen gingen natuurlijk voor het echte werk, kraanmachinist zijn! Een van de werknemers stond met engelengeduld het grut te helpen om een metalen staaf  in steeds kleine gaten te manoeuvreren.  Dát wil de 6 jarige Levi natuurlijk proberen, het lukte hem uiteindelijk ( met de geduldige hulp) om de klus te klaren maar dát staat dan weer net niet  op het filmpje.

Leuk toch? Alweer een beroep dat hij aan zijn lijstje “geprobeerd” kan toevoegen. Maar hij zou het ook niet gek doen als verzorger…. hij sleurde de rolstoel met opa grootje haarscherp langs de rekken zonder ook maar iéts te raken.


Amber ging voor “rolbevestigend”!

Er was een flinke rij om iets op haar gezicht te laten schilderen maar zo’n kraanwagentje mwah…… dat is jongensspul, net als de kop van jut…
oke, én voor gekke overgrootmoeders natuurlijk.

Vorige Oudere items