zeg het met…

Ja, zeg het met bloemen, hij deed dat al 56 keer maar voor de 57ste keer kampt hij met de nodige problemen.
Natuurlijk weet hij nog precies de datum dat hij met haar trouwde, vraag het hem en zegt zonder aarzelen 5 april.
Hij hoort niet bij die mannen die altijd weer vergeten aandacht te schenken aan de dag dat ze haar jawoord aan hem gaf.

Het lastige is dat hij  dag en datum niet meer paraat heeft als hij opstaat en dat enige malen per dag aan haar vraagt.
De tranen rollen over zijn wangen als blijkt dat het dé datum is zonder dat hij bloemen heeft kunnen kopen.
De vaste bloemen winkel is best ver lopen in z’n uppie.
Vorig jaar kon zijn dochter hem redden door de dag ervoor een boeket in de schuur klaar te zetten. Dit jaar kon ze dat niet omdat het boeket dan al te oud had geweest.

Zijn bruid van toen troost hem, al ziet hij heus wel dat er tranen in haar ogen staan, zou ze tóch teleurgesteld zijn? Of zou ze, net als hij, denken dat het misschien wel hun laatste trouwdag is die ze samen kunnen vieren.
“Het belangrijkste is dat je er zelf bent” zegt ze om hem te troosten en dat ze ook blij is met de pot narcissen die in de tuin staat.
Maar dat vindt hij niet genoeg en alweer kan hij de tranen niet bedwingen.

Als ze samen wat boodschappen doen kijken  ze bij de bloemen kiosk maar de eenvoudige bosjes tulpen zijn hem niet goed genoeg voor zijn lief.
Ze belooft hem op de terugweg even in het dorp te parkeren, bij hun eigen bloemenwinkeltje en dat dóet ze ook!
Heel even is hij vergeten waarom ze in het dorp parkeert, ze wijst hem op de bloemenwinkel en zegt”ik dacht dat jij nog een boodschap wilde doen” en dan wéét hij het gelukkig weer en stapt uit!
Ze wacht in de auto en ziet hem even later trots naar buiten komen met het mooiste boeket dat hij kon vinden. Hij weet het zeker, wat zal ze blij zijn!

Advertenties

ben ik mooi mee!

Plat liggen en twee gipsarmen…  nou daar ben ik mooi klaar mee!
Althans zo lijkt het op deze foto  maar je kent me, zulke korte armpjes heb ik niet.
Geen zorgen zelfs al lijkt het alsof ik door een vrachtwagen gemangeld werd….  integendeel! Ik zeg toch altijd dat er in de achtergrond goed op me gepast wordt, nou dit was zo iets.
Ik schrijf niet alles hier maar geloof me, er zijn wel eens dagen (en zeker nachten)  dat ik de allergrootste emmer behangers plaksel  zou willen kopen  om “een zeker iemand” achter het behang te plakken.
Maar ja, daar krijg je natuurlijk vreselijk grote bulten in het behang van, maar niet doen dus.
Onze lieve dochter heeft radar voor het moment waarop moeders er even uit moet en dan régelt ze dat zodra er een mogelijkheid is. Zo ging Inge vandaag nep paas eieren verven, wandelen en soep koken met haar paps en werd Ruud ( die toevallig ook een paar dagen tussenstop Nederland heeft) als chauffeur aan mij toegevoegd.

De reis ging naar Houten naar kleindochter Annemarie, ik had haar schoonheidssalon Mooi en Fris   nog steeds niet gezien. Het is toch een krap uur rijden en met een behandeling ben ik dan al gauw ruim drie uur van huis en dat vraagt een hoop geregel.
Zo werd ik deskundig onderhanden genomen, onder  een heerlijk warm dekentje vertroeteld  en kwam ik , misschien echt niet mooier, maar wél een stuk frisser thuis dan ik vanmorgen morgen uit m’n bed stapte.
Héérlijk….. Dankjewel Inge , Annemarie en Ruud, en  eh…… wanneer mag ik weer?

de stiekemerd!!

Nou já zeg, breng ik heel lief iedere donderdag Henk weg voor twee uurtje vertier……,

Wat dénk je…..?

…. Betrap  ik hem hangend over ene Wilhelmina……

……. terwijl zijn ballen over haar strakke vormen rolden ……..


Hij miste meteen de volgende stoot toen ik hem kwam halen en hem betrapte met zijn Wilhelmina!

tester

Zo heel af en toe komt  er een nieuw familielid in beeld, en tja, wij als grootouders nemen onze adviserende taak heel serieus en sturen zo’n nieuweling een test die er niet om liegt.
Wie niet héél stevig in de schoenen staat wat humor betreft haakt dan vanzelf wel af.

Vraag 1 Stel;  op de foto staan de opa en oma van je lief.
Jullie willen trouwen en geven een luxe diner op die dag.

Je zegt;
A. Ik weet nog wel een tehuis waar  vást wel een tafel is waar je oma en opa  kunnen eten.
B.
Je houdt de datum geheim uit angst dat ze hun gebit tijdens het eten naast het bord leggen.
C.
Nou het is wel duidelijk dat je oma en opa weten wat smullen is
D. anders…………………………………………………………………………….

vraag 2. Stel; de  oma van Maikel denkt dat ze een kerstklok is.

Je zegt;
A.
Ik heb de klok horen luiden en weet precies waar de klepel hangt, ik ben weg hoor!
B
. Goh, ben jij óók zo creatief, lijkt me leuk als we kinderen krijgen.
C. Misschien moeten we haar maar  ergens ophangen!

  1. D. anders…………………………………………………………

 vraag 3. Stel; de oma van van je lief doet af en toe op haar blog alsof ze koningin Beatrix is.

 Je zegt;
A. Wauw, zou ik die hoed van haar mogen lenen denk je?
B.  Ik weet nog een goede psychiater, wil je het telefoon nummer?
C. Je méént het, is ze “jeweetwel” dat  ze niet weet dat Beatrix  afgetreden is?
D. anders………………………………………

Vraag 4. Stel; Opa en oma kleden zich zoals op deze foto.

Je zegt;
A. Ik zie niets vreemds hoor, ze zien er goed uit voor hun leeftijd.
B. De zak van Max? Tja bejaarden  hebben het moeilijk anno 2018
C. Ach zolang ze niet naakt bij ons op een verjaardag komen kan ik er mee leven.
D. anders………………………………………..

vraag 5. Stel; de oma van  je lief denkt dat ze de  reïncarnatie van Rudolf het rendier is.

je zegt;
A. Tjéé, die néus, hoeveel drank neemt ze per dag in.
B. Aha, en jouw oom heet daarom Rudolf, naar zijn moeder vernoemd?
C. Ik geef haar het voordeel van de twijfel tot ik de reden van deze foto weet.
D. anders………………………………………………….

vraag 6.Stel; de opa van  je lief  hoort en ziet slecht.

je zegt;
A. Lijkt me makkelijk, die oudjes hoeven niet álles meer te horen en te zien
B. Oh, nu snap ik waarom  niemand een lip piercing  heeft, was zeker lastig bij liplezen.
C. Oeps, virtuele reality voor opa, ik ga proberen met hem  mee te kijken.
D. anders…………………………………………………………

S.V.P. het antwoord van jouw keuze aankruisen dan wel bij optie D. jouw antwoord invullen.
Het is natuurlijk een bloedserieus onderzoek waar heel veel van af hangt!

feestje gemist

Yep, we hebben zaterdag een feestje gemist en dat terwijl we éigenlijk zelf ook een klein beetje feestvarken waren.
Er was n.l. een verrassingsetentje voor onze oudste kleindochter die 30 jaar geleden geboren werd.
Ja goed gezien, onze oudste kleindochter, dat betekent dus dat bij haar geboorte onze dochter voor het eerst   moeder werd, wat ze daarvoor nog niet was. En wij opa en oma werden wat we daarvoor óók nog  niet waren.
Natuurlijk is iédere  geboorte  bijzonder maar die verandering in de “titilatuur” is iets dat  je maar één keer  per “titel”mee maakt.
Vandaar dat wij eigenlijk óók een beetje feestvarken waren maar ja, zo’n avond in een roezemoezig restaurant heeft Henk helemaal niets aan en is best een belasting voor hem,  wij zijn dus  vanmorgen een  “bakkie gaan doen”.

Onze drie  “Nederlandse” kleinkinderen zijn allemaal ruim volwassen en dat is iets dat ons “nakomertje”, de Amerikaanse  Sebastian van 13 jaar ineens opviel. Zoons maken je sowieso later grootouders dan dochters maar Ruud  had wel een erg lange aanloop nodig.
Misschien was onze seksuele voorlichting iets té grondig voor onze eerstgeborene. Of niet grondig genoeg, zou óók kunnen.

Sebastian  ( toen hij in december hier was) begreep even niet hoe het kwam dat niet alleen hij, maar   óók de  drie volwassen neven en nichten ons  “oma en opa” noemen.
Enfin, het is niet de eerste keer dat de familierelaties in Nederland voor Sebastian op een rijtje gezet moesten worden, dat hoort wel een beetje bij zijn leeftijd maar gaat bij hem schoksgewijze omdat hij hier niet zo vaak is.

Sebastian is het meest muzikale   kleinkind maar ze spelen, of liever gezegd speelden,  allemaal wel iets, variërend van keyboard tot dwarsfluit en drummen.
Op dit moment bekwaamd iedereen zich ineens in het gitaar spelen, Jennifer kreeg dan ook een gitaar voor haar verjaardag. Nee nog geen filmpjes natuurlijk, er moet nog gelest worden.
Maar van Sebastian kreeg ik weer een filmpje.
Op de  digitale vleugel amuseert hij zich geweldig, eerst zijn eigen spel opnemen en dan dáárop gaan zitten improviseren, altijd beter dan de hele dag aan de computer zitten gamen.

meer oude doos

Letterlijk uit de oude doos  want in een grote sigarendoos  kwam ik die foto van m’n  vader als militair tegen. Ik vroeg me al af of de band om zijn arm een rouwband kon zijn en dat is wel heel waarschijnlijk.
Op de achterkant stond 1930 en  vader Abraham ik zag dus al heel jong Abraham maar dit terzijde was daar dus voor zijn nummer in dienst.
Hoewel ik wist dat zijn vader jong gestorven was had ik geen idéé wanneer dat was.

Maar hier bracht internet uitkomst, ik vond in ieder geval een basis van een stamboom waarin de trouwdatum , geboortedatum van zijn vader en moeder én het sterfjaar van zijn vader…. 1930 dus.
Dat hij één van de zestien kinderen was wist ik, en een paar van zijn broers en zussen heb ik als kind wel eens gezien.
In tegenstelling tot  de ooms en tantes van Henk, die ik allemaal goed kende, wist is zelfs niet eens alle namen van de broers en zussen van Brammetje, ik kom niet verder  dan, Piet, Jan, Frans, Jans, Dora en Jaan.  Dat is heel jammer want ik vond  een foto met zijn broers en zussen en nu  weet ik dus  óók niet “wie wie is”. Ja mijn vader natuurlijk, die jongeman in het midden op de laatste rij.


Ja je hebt goed geteld, het zijn er maar veertien, er zijn twee kinderen overleden maar dat is ook alles dat ik weet. Misschien zijn het er zelfs maar dertien is de derde vrouw vanaf links “mijn oma”. Ik weet het niet, de enige keer dat ik haar gezien heb zag ik een gebogen, stokoud vrouwtje in het zwart dat 98 leek. Maar nu ik haar geboortejaar weet was ze op dat moment  zelfs nog maar net 70 jaar oud.

De oudste zoon Piet, links boven kwamen we vroeger nog regelmatig over de vloer. Van de oudere zussen kende ik Suus wat beter, was nog op haar 90 ste verjaardag. Jaren later ontdekte onze dochter Inge dat de schooljuf van  haar kinderen  een kleindochter was van deze  Suus. Jammer genoeg weet ook deze “juf”maar heel weinig van de familie.

Pas véél later hoorde ik waarom mijn vader met zijn moeder had gebroken. Na de dood van zijn vader hertrouwde zijn moeder met een broer van haar man, mijn vader kon daar niet mee uit de voeten en was  in dienst. Hij is decennia lang niet naar huis terug gegaan. Ik kan me wel iets voorstellen bij de beslissing van zijn moeder, je zal maar in je uppie voor een huis vol kinderen moeten zorgen in de jaren dertig.
Wanneer zijn moeder overleden is vermeld de gebrekkige stamboom niet, en of mijn vader het wist…. ik weet het echt niet.
Ik zei het al, de oude spulletjes roepen meer vragen op dan ze beantwoorden.

vragen…vragen..

In het logje “nee, dan mijn oma” vertelde ik dat Sebastian zich vrolijk maakte over de vreemde dingen die zijn oma doet, hij vond het wat magertjes tegenover de oorlogsverhalen die de ouders van zijn vriendjes hadden over hun oma’s en opa’s.
Gezien onze leeftijd kunnen we ook helemaal geen heldhaftige oorlogsverhalen hebben, Henk was aan het eind van de oorlog bijna 9 jaar en ik was bijna 3 jaar.
Mijn enige heldendaad was dat ik, op de arm van mijn moeder,  lief lachte naar een Duitse soldaat. Ik lachte zó lief dat hij ter plekke aan zijn dochtertje thuis moest denken, ontroert raakte en heel de huiszoeking oversloeg.

Maar gelukkig hebben we de zolder nog en vond ik in een vergeten ordner van mijn in 1994 overleden vader, één van de  overgrootvaders van Sebastian. Daar moet hij het dan maar mee doen! Kijk dit was hem…..
Tja, zelfs de foto was een verrassing voor me, ik had hem nooit eerder gezien en, net als de meeste papieren die ik vind, roept het alleen maar vragen op. Wat heeft hij daar voor band om linkerarm, was het een rouwband? De dood van prins hendrik misschien, of de gesneuvelde zoon van zijn oudste broer? Of had het iets met rangen en standen te maken, ik wéét het niet en kan het hem niet meer vragen. Hij was trouwens, als zovelen, niet spraakzaam over de oorlogstijd.
Op wat Pietje Bell verhalen na , zoals dat hij ooit achter een grote hond aan ging die een flink stuk spek in de bek had. Met vijf kinderen en een vrouw die honger hadden vond hij dat stuk spek voor een hond geen goede eindbestemming en hij kon smeuïg vertellen hoe hij de jacht in zette en het stuk spek bemachtigde.

Bij de foto vond ik ook dit bericht, zonder enveloppe dus ik weet niet of het destijds huis aan huis bezorgd werd of toch op naam verzonden werd.


Hoewel aanvankelijk gemobiliseerd  in aug. 1939 kon hij  enige maanden later met groot verlof, toen de vijand de baas was neem ik aan.
Mijn vader moest, net als Henk z’n vader, niets hebben van voor de vijand werken, dan moest je dus onderduiken.


In het huis waar we destijds woonden zat tussen twee etages een langwerpig gat , ingang een luik in de vloer op  2de etage en zo’n 70 cm lager lag de bodem op een diepe ingebouwde kast in de slaapkamer eronder. Als kind speelde ik winkeltje in het “onderduikersgat” en leek het nog best  ruim, een paar jaar geleden kon ik nog eens in dat huis kijken en leek het  nog aanwezige onderduikersgat toch wel héél klein voor één of meer volwassen mensen.
Mijn oudste broer vertelde ooit  dat hij in de nacht wel eens wakker werd als er door zijn kamer naar het balkon gelopen werd om even te luchten.
Ook hier vragen over, hoe vaak, hoe lang enz, ik weet het niet!
Let op Sebastian, wat ik nog meer vond is ándere koek dan een oma die met een plantje op haar hoofd uit de tafel komt…..


Sommige namen vielen wel eens, maar ook weer alleen  schelmenstreken, nooit over serieuze  zaken als angst en gevaar. Gezien heb ik het voor hem aangevraagde  mob.herd.kruis nooit maar hij moet het gehad hebben want het werd hem toegekend.

Toegegeven, het is niet de militaire Willems orde, ( die kwam trouwens wél in de familie van Henk voor)  maar toch een teken van waardering voor zaken waar ik het fijne nooit van zal weten. Want ook het laatste briefje rept niet over wélke feiten het ging. Nou ja, Sebastian heeft nu in ieder geval  een iets béter verhaal mag ik hopen!

 

Vorige Oudere items