rust in de tent

Gelukkig  is er weer rust in de tent én de zon was weer terug vandaag, daar gaan we dan maar  even van profiteren. Nee natuurlijk krijgt Henk niet de kans om “de bejaarde uit te hangen” Kom op zeg, zo’n hekje in een natuurgebied is toch zeker een eitje, je kunt het aan één kant helemaal omlaag drukken.


Nééhee…. ik was niet boos maar keek tegen de zon in en probeerde het eerste schaap over het hek te krijgen, niet over de dam nee,  een dam was er niet en dan moet je wát. Het hek was eigenlijk bedoeld om de schapen nou juist úit het moerassige natuurgebied te houden.


Klopt, honden mogen er ook niet in maar wij wel en je ziet het, mijn kanjer laat zich uitdagen.


Hoe bedoel je : je krijgt ineens zin om te jodelen?  Nee joh, ik hou de planken echt stevig omlaag en laat ze niet stiekem schieten.


Zie je nóu wel, een éitje niks aan de hand, alsof je van de fiets afstapt toch?


Nou nog zien dat ik er weer heelhuids af kom! Ach,  als een 81 jarige dit kan moet ik dat als “jonge blom” ook wel kunnen.
Wie zie ik daar hoofdschudden kijken en denken “zo’n stel oudjes moeten ze niet meer alleen het bos in sturen.”…. nou….. we wáren onder geleide  hoor, en Henk helpt natuurlijk  galant onze begeleidster over het hek, eens een heer altijd een heer……

 

opa is terug….

Inderdaad, vandaag kon ik de kleinkinderen  laten weten dat opa weer terug is.
Ze wisten dat opa vorige week  in een onbewaakt uit de deur geglipt was,  en daarna bijna een week onvindbaar was.
Maar vanmorgen stond hij voor de deur, te wachten of iemand hem nog binnen wilde laten om hem met oma te herenigen nadat hij waarschijnlijk een week lang achter de “meiden”aan had gezeten. .

Nee stil nou……, het gaat natuurlijk weer over broer en zus poes van Ruud die  naar de minder voor de hand liggen namen Opa en Oma  luisteren….of niet natuurlijk.

In de week dat Ruud hier was had de “jeweetwel kater” opa kans gezien te ontsnappen toen schoondochter Andrea voor twee dagen op zakenreis moest.
Opa en oma komen normaal wél veel in de tuin maar melden zich na enige tijd weer aan de deur. Maar nu bleef de deur dus dicht door afwezigheid van de vrouw des huizes.  Waarschijnlijk voelt zélf een “jeweetwel kater” in mei, onder die omstandigheden,  nog de lokroep van moeder natuur en zo bleef opa dus onvindbaar toen er allang weer iemand in huis was.

Waar opa uitgehangen heeft…..? We zullen het nooit weten maar oma en opa zijn dus weer herenigd….. iedereen blij!

Tja, kort logje,  deze opa en oma  willen natuurlijk ook even naar buiten maar nemen gewoon zelf de sleutel mee.


hapje eten móet

Ja natuurlijk, er moet gegeten worden, ook in zo’n feestelijke week, en meestal met wat meer mensen dan normaal. Henk en ik zijn niet echt van “de patat generatie”maar een “brammetje”  in Zoetermeer  moet kunnen.
Mijn “brammetje”nuttig ik altijd bloot, dus zonder “smots” (uitdrukking van wijlen mijn vader voor mayonaise)  maar  je wilt niet wéten wat ze allemaal over een patatje  kunnen klodderen…. nou ja, mensen uit het land van de M kijken niet snel raar, al eten ze zelf vrijwel nooit bij die M.


En natuurlijk werd er ook een keer  met de hele bubs compleet (minus  zieke Amber  en haar papa die vrijwillig bij haar bleef). Dat wordt dan meestal bij de chinees eten,  waar op een grote tafel een bescheiden smalspoor wordt uitgelegd.
Het vriendelijk personeel is niets te veel en  je ziet de “oudjes” genieten van het feit  dat ze niet zélf hoeven te koken voor deze horde hongerige magen.

 

 

 

 

Al snel staan alle brandertjes vol met een hoeveelheid eten voor een bescheiden weeshuis.
Iedereen laat het zich prima smaken
We laten een doggy bag aanrukken voor de held die in z’n uppie achterbleef om op Amber te passen. Zo hoeft er niet ál teveel eten weggegooid te worden want er is flink doorgegeten.
Ruud heeft Sebastian verteld dat het vroeger wel voorkwam in de horeca dat mensen  die geen geld hadden om de rekening te betalen dan de afwas maar moesten doen. Hij snapt dat niet heel erg, we leggen dus nog maar eens uit en beloven dat wij de rekening
wél gaan betalen en hij dus niet voor de afwas opdraait.
Hij boft ook bij Inge thuis, die heeft een afwasmachine dus als Ruud een dag bij haar kookt hoeft hij óók de afwas niet te doen.
Het valt Sebastian ineens op dat Jennifer, Maikel en Annemarie ons óók oma en opa noemen, raar toch, dat zijn al volwassen mensen, hoe kán dat nou?
Tja, leg maar uit dat zijn vader en moeder gewoon véél langer hebben moeten oefenen en papa dus al veertiger was  toen hij geboren werd. Altijd leuk wanneer  kinderen zich in de familiebanden gaan verdiepen als ze wat ouder worden en het allemaal kunnen begrijpen.

Weer thuis ontdekt Sebastian mijn you tube kanaal met héél veel oude filmpjes van hemzelf.
Precies, hij komt af en toe wel mijn logjes voor, zéker als hij in Nederland is.
Een filmpje in een logje van een paar jaar terug waarin hij mij Engels les geeft werkt enórm op z’n lachspieren, nou ja, dat kennen we allemaal wel bij het terugzien.

Wij moeten dan allemaal weer om hem lachen…. nou ja, met zulke bescheiden hoogtepunten  werd deze week gewoon onvergetelijk.

jetlagdement?

Natuurlijk kan ik het niet laten om een logje te maken al was het maar om te laten weten dat de stemming er goed in zit zo me z’n allen.
Had Henk  aanvankelijk z’n twijfels of Sebastian en hij elkaar wel zouden kunnen begrijpen (Henk spreekt geen Engels en  Sebastian vrijwel geen Nederlands) al héél snel bleek dat lachen universeel is.

Met een uurtje vertraging arriveerde “Bassie” op Schiphol   en wij “liggen natuurlijk voor de deur” bij dochter Inge zodra ze liet weten dat ze “met de buit” thuis was.
Sebastian doet zélf open en  ontvangt ons met een onvervalste Amerikaans “big hug”, ik zie Inge snel naar een camera grijpen zodat de big hug van Henk nog wél op de foto staat.
Heerlijk, een 13 jarige knul die zonder  enige gene dikke knuffels uitdeelt;  “I have mist you” zegt hij!


Hij is ondertussen iets langer dan wij, niet zó moeilijk natuurlijk, wij zijn allebei 1.65! Hij heeft een nacht overgeslagen maar is  natuurlijk té opgewonden om slaap te hebben op dat moment.
De afspraak met Ruud is dat hij toch 2 uurtjes gaat slapen rond het middaguur  al ziet Sebastian er de noodzaak niet van in.

Hij vertelt enthousiast over de vlucht en hoe hij zich verheugd om weer op de fiets naar boer Geertje te rijden, en om een spelletje barricade te doen. Hij herinnert zich hoe leuk het zwemmen was en nog veel meer van die heel gewone dingen die er in de USA meestal niet van komen omdat ouders daar altijd té weinig vrije tijd hebben. Opeens hapert zijn verhaal, hij begint nog eens opnieuw…. hapert weer en zegt lachend” ik weet niet meer wat ik wou zeggen”. Henk redt de situatie  en heeft de lachers (ons allemaal dus) op z’n hand als hij er grinnikend uitgooit; “ach joh, dat ik zó vaak’!

Nog even later  kan Sebastian niet meer volgen wanneer zijn vader aankomt op Schiphol, hij zit er twee dagen naast en heeft geen idéé van de tijd, of het moment  van de dag.
Ook hier heeft Henk een one liner paraat; ” geen zorgen, ik heb dat dágelijks”, gooit hij er met een grote grijns uit, hilariteit geen gebrek natuurlijk. Zóu Henk eigenlijk wel last van dementie hebben….. misschien heeft hij gewoon “iets langer” last van jetlag, uiteindelijk is hij 2x naar Amerika geweest, dat kán toch? De symptomen liegen er toch niet om?

Tja, slaapgebrek en 6 uur tijdverschil doet vreemde dingen in je hersenpan en Sebastian is daarna  te overtuigen dat hij beter even een dut kan doen.
Als we ons jas al aan hebben om op te stappen moet er nog even een foto voor “mam” gemaakt worden, mét het symbool van “Holland” die bij Inge op tafel staan. “Very spontaneous” zit Sebastian te giechelen maar oke, er komt toch iets bruikbaars op het plaatje voor “mom”!

 

fleurigheid allom

Kijk nou hoe lief……, mijn vorige logje riep héél veel medeleven op en inspireerde Trees en Jan tot deze opfleur actie…. is het lief of is het lief? XXX

Toch zit ik weer  prima in m’n vel  ondanks het feit dat Henk inderdaad  wat van slag is door de te verwachte drukte door  het bezoek van Ruud en Sebastian die dit weekend in twee etappes op Schiphol aankomen.
Hij kan dat allemaal niet overzien, gelukkig mogen ze logeren bij Inge zodat hier in huis alles zo normaal mogelijk kan blijven.
Het zal evengoed toch wel een slijtageslag worden maar dát hebben we er wel voor over.

Onze Amerikaantjes waren 2 jaar geleden voor het laatst hier. Sebastian speelde toen nog maar kort trompet en wilde hoe dan ook die trompet meenemen naar Nederland.
Ondertussen speelt hij, behalve piano,  een aardig stukje trompet maar of de trompet dit keer ook meekomt….? We wachten het af.
Ik heb al vaker gezegd dat “Bassie” zijn muzikaliteit niet van mij heeft, Henk bespeelt (tegenwoordig)  óók geen enkel instrument  maar heeft  wél ooit  in een drumband gespeeld.
Vroeger, in de tijd dat er veel verenigingen en  muziekkorpsen waren.

Zijn vader “trommelde”in dezelfde  drumband, daar moet  nog een foto van zijn maar die is ff zoek, wat ik wél vond was een foto van Henk die tijdens een padvinderskamp  reveille blaast op een bugel.
Hij heeft me wel eens verteld dat hij ooit vanaf een kerktoren zoiets moest doen, dat vond hij maat wát indrukwekkend! Niet zo gek natuurlijk  als je op dié leeftijd al “hoog van de toren mag blazen”.

Mocht Sebastian de trompet dit keer weer bij zich hebben  moet Henk  zijn kunnen nog maar eens bewijzen, nee liever niét vanaf een hoge toren natuurlijk.
Maar nu óp naar een  bijzondere week, waarin ik waarschijnlijk wel, of misschien ook niet, door log. Maar  dat merken jullie vanzelf.

bezoek

Binnenkort wordt onze jongste kleinzoon Sebastian  13 jaar  en nee, dan gaan wij niet naar zijn feestje.  Naar Amerika reizen is niet mijn ding en dat niet alleen omdat je er alleen vliegend of varend kunt komen. Maar wie hier al lang leest weet wel dat we ondanks dat tóch zo’n verjaardag via skype  wel meevieren, zoals bijv. zijn 6 de verjaardag die je hier kunt zien.

Twee jaar geleden kwam hij kort na zijn verjaardag met onze zoon  naar Nederland. Dat is natuurlijk dé gelegenheid om hier zélf een cadeau uit te kunnen zoeken. Dit jaar moet hij éven wachten eer hij z’n cadeau zelf uit kan zoeken maar begin  mei is het zover.
En dit keer komt hij helemaal alleen hierheen vliegen. De reizen naar Nederland worden altijd gecombineerd met te bezoeken congressen in Europa en dit keer vliegt Ruud naar Londen voor een 3 daags congres. Op de heenreis viel het niet te combineren door de school, Sebastian mocht niet eerder weg om met Ruud mee te reizen. Maar na een week vliegen ze wél gezellig samen terug.

Dapper hé, helemaal in z’n uppie naar Nederland vliegen! Nou is hij vliegen wel gewend omdat hij ook regelmatig naar Colombia vliegt, de laatste keer samen met z’n oudere (half)  broer.
En natuurlijk is hij ook al een aantal keren in Nederland geweest. Twee jaar geleden voor het laatst. We zien hem dus “schoksgewijze opgroeien”, en dit keer zal het een flinke schok zijn want hij heeft een enorme groeispurt gehad volgens zoonlief.

Het cadeau zóu ons wel eens in alle leuke boetiekjes kunnen brengen, Amerika loopt niet bepaald voorop in de mode wat kleding betreft als ik het goed heb. Ik offer me wel op hoor, lijkt me leuk!
Dat wordt dus nog even aftellen eer de mannen hier een dag na elkaar  aankomen, ik kan niet wáchten.
Nee joh…. , Ruud komt niet om hier te stemmen, hij woont al bijna 25 jaar in de USA en zou het niet in z’n hóófd halen zich met onze politiek te bemoeien. Volgens mij ook maar minimaal met de Amerikaanse politiek maar dit terzijde.

betje….

Op het vorige logje viel af en toe de term “twijfelaar” in de reacties.
Dan hebben we het over wat vroeger een normaal 2 pers.bed was. Wij sliepen de eerste 15 jaar van ons huwelijk in zo’n bed van 120 cm breed en  omdat we ook wel eens niét sliepen,  kwamen er weer wat nieuwe takken aan  de stamboom van Rietepietz.
Hum… die stamboom moet je maar niet ál te serieus nemen want ik hip reuze makkelijk van de éne stamboom in de andere, bijna nét zo makkelijk als jonge mensen tegenwoordig soms van bed naar bed wippen.
betjeIk gooi er meteen nog een ander soort be(d)t tussen door want op de linkerfoto zie je de  “bet overgrootmoeder” van Amber , een foto uit 1910 .
dubbelbetZij zit op schoot bij haar moeder, dus de “bet bet overgrootmoeder” van Amber die haar eerstgeborene toont.
Waarschijnlijk had zij een nóg smaller bed want er zouden nog elf kinderen volgen.

Ik heb deze dame ook nog gekend, ze was zelfs aanwezig op onze bruiloft omdat zij natuurlijk de oma van Henk was,  de moeder van Henk ’s moeder dus.. dat is toch nog wel te volgen hé!..
overgr-pa De volgende in de boom is dan Henk, overduidelijk dezelfde verschrikte ogen van zijn moeder hierboven.
Henk (1936) is de overgrootvader van Amber, wat zo’n kleine erwt niet voor de kiezen krijgt hé!
Stamboomtechnisch zóu natuurlijk alles via de stamboom van Henk z’n  vader moeten gaan want Henk  is stamhouder,  hij is de oudste zoon van zijn vader, die op zijn beurt de oudste zoon van zijn vader was en ook dié was…. nou ja, je snapt het idee.
Maar ja, ik vond de lijn via een aantal dames leuker omdat ik daar baby/kleuter foto’s van heb.
omai

Kijk hier rechts zie je de oma van Amber (1965)  het begint toch best  al op een stamboom te lijken.
Heel grappig hoor als je dochter  óók oma is,  al was het natuurlijk ook heel bijzonder om te zien toen  ze moeder werd.
Ze werd moeder in 1988 van de prachtige jongedame hieronder, die mij in het voorbij gaan  meteen oma maakte.
En dát is dan  de moeder van Amber! (2013)
Amber zelf is hier even afwezig, dié ligt natuurlijk in haar huisjes bed en heeft nog  geen idéé wat al die twijfelaars vroeger veroorzaakt hebben.

mam

Vorige Oudere items