thuis

Ach laat ik het maar toegeven, meestal ben ik wat te bescheiden als ik heb over mijn knusse maar kleine huisje.
Opschepperij is me nou eenmaal vreemd.
Als Ruud weer zolang in de USA is geweest moet hij ook altijd weer een beetje wennen en zoeken op welke etage zijn kamer is.
Wie wel eens “bij mij thuis” is geweest herkent dit trappenhuis natuurlijk wel.
Adel verplicht, alle familieportretten hangen nog altijd in de hal en ik neem aan dat Ruud afgeleid is door die portretten en daardoor een beetje verdwaald is.
Geen nood, ik haal hem wel even op waarna we samen nog even langs de voorvaderen lopen.
Let maar niet op die andere mensen, er worden wat stagiaires rondgeleid door het personeel.

Bij sommige schilderijen van de voorouders durven we nog amper stil te staan, er staan jonge neger slaafjes op, best kans dat we die tussen “nu en nog even” naar de zolder moeten verbannen.
De meeste hebben we al stiekem “onzichtbaar” gemaakt op een manier dat ze wél hun werk kunnen doen maar niemand er pijnlijke herinneringen bij krijgt. Een paar gaten in een kast en niemand heeft in de gaten wie er voor de verlichting zorgt.
Bij jullie gaat er vast ook wel een lichtje branden over waar ” mijn huis” staat.

na kaarten

Echt voor het laatst hoor, heel langzaam stap ik van m’n roze wolk af. Ja natuurlijk mis ik “het ernaar toe leven”.
We hadden ook leuke “brainstorm sessies” vooraf want tja, als je weinig kunt moet er toch iets zijn om de mensen bezig te houden en dus bedachten we een pubquiz.
Dát mocht binnen met de hele groep omdat iedereen dan op een stoel zat.
De vragen hadden natuurlijk allemaal ergens een link met het bruidspaar. De quiz werd deskundig in elkaar gezet én aan elkaar gepraat de zwager van het bruidspaar (de papa van Levi en Amber) waar je dat wel aan over kunt laten.

Uiteraard een jeugdfoto van bruid zowel als bruidegom om uit vier de juiste foto te zoeken.
Maar ja, met vier hoogblonde krullenbolletjes of vier blonde paardenstaartje neerzetten is van inclusiviteit geen sprake en dat kunnen we niet hebben natuurlijk.
De vraag bleek toch nog lastig, op beide vragen werd merkwaardig vaak D ingevuld. Misschien toch de drank!

Geboortejaar van de “gom”
Welke muur viel in 1989,

A. de Chinese muur

B. de muur van Trump

C. de Febo muur

D. de Berlijnse muur

Oke, een inkoppertje maar rekening houdend met het feit dat tegen die tijd iedereen wel een drankje op had gingen we niet van het allerhoogste IQ uit. Volgende vraag ….

Het geboortejaar van de bruid.
Toeval wil dat álle hoog genoteerde singles dat jaar een toepasselijke titel hadden, maar de best verkochte single was A. Hoewel “de droom” van Borsato volgens mij ondertussen bedrog bleek, was deze leuke bruiloft zeker geen bedrog, toen wij wakker werden was het bruidspaar er nog en hadden we een oergezellig gezamenlijk napraat ontbijt terwijl het buiten plensde van regen. Maar daar zat niemand meer mee natuurlijk.

Toch wel heerlijk dat we er konden blijven slapen, zeker geen luxe slaapkamers maar wel met prima sanitair en fijne bedden, allemaal eenpersoons. Voor mij een kamer gelijkvloers met luiken voor de ramen en drie bedden helemaal voor mij alleen.
Hilariteit natuurlijk toen ik voorstelde mijn kamernummer dan maar te delen onder de aanwezigen voor het geval er interesse voor een orgie was.
De orgie kwam niet echt van de grond, moet wel aan het kamernummer gelegen hebben, kamer 13.

Ik kreeg nog een ander stukje dansfilm dat wat lichter is én ik ben gesnapt toen ik me inleefde in een song van Meat head. I ‘ll do anything for love, waar dat refrein zo lekker mee lalt als je aan een zolderbalk hangt. (en je kleinzoon speciaal jouw favoriete drankje heeft geregeld dat eigenlijk niet op de kaart stond)
FFjammer dat ze nét te laat begonnen te filmen en het refrein niet meer terug kwam. Of misschien maar goed ook hoor, de avond was vól van liefde zonder ik daar ook maar íets voor hoefde te doen.

daar komt de ….

……..bruid, mét haar bruidegom natuurlijk!
Een stel om te zoenen….. en ja hoor dat dééd ik ook, het moest maar kunnen.
Uiteindelijk had iedereen minstens één prik gehad, was iedereen negatief getest én waren we buiten.
Door een eerder geplande trouwdatum in mei hádden we er rekening mee gehouden dat er nog flink afstand gehouden moest worden en een topidee van Inge uitgewerkt.
Precies, een zacht, rond, mondje op een stokje waarmee we op afstand de ander op de wang zouden kunnen kussen.
Dat ze eigenlijk niet echt nodig waren was een feestje, niet dat iedereen nou zomaar aan het kussen sloeg (dat was beperkt tot ieder z’n eigen intimi) maar zelfs de handdrukken waren een warme sensatie.

Het moest vooral geen statige bruiloft worden had het bruidspaar als wens, dus niet mét de genodigden de deur uit.
Ze reden al vóór de gasten er waren naar de locatie om foto’s te maken.
De trouwdag ging nog met flinke buien van start en het bruidspaar verloor zelfs nog de bloemen van de auto door de harde wind, maar het kwám goed. Vanaf dat alle gasten zich op de hoeve verzamelde was het droog én scheen zelfs de zon.
De locatie was “hoeve Zzamen” , een oude boerenhoeve die als trouw- en congres locatie gehuurd kan worden.
Niets dan lof voor het personeel en wat er allemaal mogelijk is, alleen communicatie is niet hun sterkste punt al kán corona van invloed geweest zijn met de steeds veranderende regels..
De mededeling op de kaart dat naaldhakken i.v.m. met grind en gras géén ideale keuze zou zijn was geen overbodige luxe.

Wegens “de regeltjes” ( 40 mensen binnen mocht niet) was er onder zo’n hooiberg dak, dat is immers aan alle kanten open, een gezellige trouw gelegenheid gemaakt.
Voor het bruidspaar was er een prachtig aangeklede schommelbank. Ja natuurlijk wilde ik óók op de foto als half bruidspaar.
Er stonden foodtruck’s voor salades en toetje en er werd voor ons “gekookt” door mensen die weten hoe je op houtskool vlees en vis tot smakelijke hapjes kunt bereiden.
Genietend in de zon werd alles aan picknick tafels in het weilandje eromheen verorbert i.p.v. onder de twee grote hooiberg daken met tafels.
Met veel ongedwongen wissels in de bezetting van de tafels.
Misschien is dat wel het voordeel van een beperkt aantal gasten, familie /vrienden van bruid en bruidegom hadden echt contact.
Mijn grootste angst dat ik me eenzaam zou voelen tussen alle “stellen” bleek nérgens op gebaseerd. Ik heb me niet één moment eenzaam gevoeld.
Oeps….alwéér niet alles kunnen vertellen zonder dat het een véél te lang blog wordt, het zij zo!

zo fantastisch

O gottegot waar begin ik in hemelnaam! Het was zó’n geweldig fijne dag. In ieder geval zónder foto van het werkelijk prachtige en stralende bruidspaar, ze vragen op de kaart om de eer aan henzelf te laten die foto’s te delen en daar geef ik natuurlijk gehoor aan.
Weet je wat… ik begin gewoon met het eind van de feestelijke dag buiten, toen het feestje binnen nog even door mocht gaan met de +/- 20 gasten die ook bleven slapen. Met nog een drankje en een dansje hoewel dansen in mijn ogen tegenwoordig meer rek en strekoefeningen op muziek zijn en grotendeel solo worden uitgevoerd. Maar oke, mijn gevoel voor “ritmisch bewegen ” wint het dan toch van mijn gezonde verstand en zeker tegen de bruidegom zeg ik dan geen nee. Kijk en huiver……


Dat ik zondagmorgen m’n voeten even niet meer meer kon vinden was niet écht verbazingwekkend, toen ik ze terugvond weigerden ze in eerste instantie álle dienst. Maar een warme douche verricht dan toch weer een klein wondertje. Ook m’n stem laat het een beetje afweten. De combinatie van een tochtige buitenlocatie, veel rook van het, overigens voortreffelijke, op houtskool gegaarde vlees en vis, én de vergeten puffer. (Mijn stem is erg kwetsbaar gebleven na de zware overbelasting van een jaar of 5 geleden).
Oke, mezelf even volkomen vergetend ja, maar niet één keer omgeslagen op m’n “klompen” en de rok duchtig laten zwaaien met iedereen of alleen! Wat zou Henk genoten hebben want natuurlijk waren we vroeger samen meestal de laatste die van de dansvloer af gingen bij feestjes.

Héél veel complimentjes gehad over m’n outfit, zelfs de fotografe kwam even zeggen “wat heeft het bruidspaar een ontzettend leuke en hippe oma.
O ja en de speech natuurlijk, ook daarover veel complimentjes over de geslaagde combi van grappige herinneringen verbinden aan een huwelijksboodschap.
Ik ga niet de hele speech hier neerzetten maar één stukje om de sfeer ervan te laten zien.

Of die keer dat we tijdens een wintersportvakantie gingen rodelen en Maikel perse bij oma op het sleetje wilde.  Niet omdat ze  zo goed kon rodelen, maar “oma kon zo  lekker gillen“ als hij de slee harder liet gaan dan zij prettig vond.
 We sloegen natúúrlijk om met het sleetje wat op zich goed afliep.
 Alleen dacht Maikel  dat ik het touw van de slee  vast had, ik dacht  dat hij het vast had …. we hadden het allebei mis…… de rodelroute kwam samen met  het eind van skipiste en we holden samen, gierend van het lachen tussen de skiërs door om de slee in te halen, achteraf niet helemáál zonder gevaar
Om er maar een beetje huwelijksmoraal in te gooien, “ kijk altijd of de ander  de touwtjes in handen heeft vóór je ze zelf loslaat.”


Maar ook de oom van de bruid, die speciaal voor deze gelegenheid zijn BABS bevoegdheid had gehaald, tekende het bruidspaar humoristisch voor ons uit. Er was ook ontroering door de de zus van de bruid en hun beider moeder.
Ik ga het maar opgeven alles in één blog te proppen, dat gaat me niet lukken, oftewel…. volgende keer méér!

pre huwelijk perikelen

Hé, hé, alle voorbereidingen voor het huwelijks feest zitten erop!

Mijn teennagels zijn gelakt, dat “moest”van Inge , staat leuk in je open klompen sleehak sandalen.
Nadeel is wel dat ik me steeds een rotje schrik als ik een glimp opvang van m’n voeten, denk iedere keer dat ik me lelijk gestoten heb en dat er een klonter opgedroogd bloed op m’n grote teen zit.
De andere nagels zie ik nauwelijks want die zijn zó inimini dat niemand ze waarschijnlijk zal zien.

Het oefenen op de (veel te hoge) plateauzolen heeft tot nu toe maar dat is géén garantie voor de toekomst géén gebroken enkel opgeleverd. Er was wél een andere onverwachte bijkomstigheid.
De zolen zijn 3,5 cm hoog en dus ben ik óók 3,5 centimeter langer mét de schoenen aan, dat betekent…. precies… dat de toiletbril 3,5 cm. láger ligt dan ik gewend ben. Dat werd dus meer neerstorten dan gaan zitten. Goed om te weten, is toch niet héél geweldig als men me op de trouwlocatie uit de wc pot moet komen bevrijden.

De negatieve test ligt klaar. Hoewel alle gasten minstens 1 vaccinatie hebben gehad maar de meeste volledig gevaccineerd zijn werd er op de feestlocatie tóch gevraagd vooraf te testen.
Dat was best nog een dingetje. De vorige keer dat ik argeloos een test deed bleek ik een virusbesmetting te hebben. Toen was dat niet zo’n ramp, ik testte omdat ik niet de oorzaak wilde zijn dat Annemarie haar salon weer zou moeten sluiten maar ik had geen klachten. Verbijsterd zag ik toen de 2 streepjes. Toen was het een kwestie van een nieuwe afspraak maken maar nú zou ik ontroostbaar zijn als ik niet bij de trouwerij zou kunnen zijn.
We voelen die druk allemaal want natuurlijk wil niemand de al 2x uitgestelde bruiloft missen.

Ik voel me klein beetje de Madre de family nu een toespraakje houden aan mij wordt overgelaten. Best wel eervol en ik heb er m’n stinkende best op gedaan om er iets gezelligs van te maken. De tekst is af en ligt klaar om eventuele regen te trotseren want tja , of de weergoden met ons zijn is niet helemaal duidelijk.
’t Kan regenen maar er kunnen ook buitjes vallen, (dat schijnt niet hetzelfde te zijn) behalve dat kan het bewolkt zijn en aan de frisse kant.
Er werden nog snel doorzichtige parapluutjes georganiseerd.
Oke, ik ben er klaar voor en stap om half twee virusvrij de deur uit. Dat er ondanks dat toch nog beperkingen zullen zijn is jammer maar we gaan er evengoed iets van maken! Maar ik bén er dus even niet, we overnachten op de trouwlocatie, en ontbijten met het kersverse echtpaar….. wauw!

spelletje?

Hé hé, eindelijk weer een vrije dag. Alleen al dáárom is werken zo leuk, dan kun je ook weer eens een dag vrij nemen, precies á la Pippie Langkous.
Ik hád ook vandaag nog kunnen werken maar ik had al een paar weken last van een verstopt oor, hoe ik ook zocht, nérgens meer te vinden dus ik moest me een oor aan laten naaien dat moest dus nodig uitgebaggerd worden.
Omdat ik blijkbaar een nauwe gehoorgang heb die óók nog in een raar bochtje loopt geeft dat met enige regelmaat problemen, het zij zo. Ik hoor alles nu weer luid en duidelijk.

Bovendien komt op woensdag Inge altijd, dat is zo gegroeid in de jaren dat ze me hielp met Henk en dat houden we erin. Als we niet naar buiten gaan doen we vaak een spelletje scrabble op het fijne bord dat ik van Marion erfde. Wat is het toch een leuk spel, áltijd weer nieuw omdat de woorden altijd weer anders uitpakken.
Inge wil nog wel eens van me winnen maar vandaag was het lot mij gunstig gezind.

Ik mocht openen en had meteen een compleet woord, monding, en dus al m’n letters kwijt…”kassa!”
Dat Inge er meteen meervoud van maakte en daardoor drie x woordwaarde binnensleepte gun ik haar dan wel, mijn triomf kwam later.
Stiekem had ik uitgerekend waar ik “monding” moest laten beginnen om er eventueel nog “rivier” vóór te kunnen leggen, je wéét maar nooit, het zijn op de V na veel voorkomende letters en hé, waar hebben we zo nodig blanco’s voor!

Het geluk was dit keer duidelijk aan mijn kant maar we leggen samen het bord weer mooi verdeeld vol, zeg ik toch, wat is het toch een leuk spel. Dat Inge een Brigitte Kaandorp fan is wel duidelijk!

daten

Ja, ja, ja, weet ik wel, ik roep aldoor heel hard dat ik van z’n levensdagen niet ga daten.
Is ook écht niet het plan, ik wil geen nieuwe man in huis. Henk is immers niet te vervangen en ik zit zeker niet te wachten op een nieuwe zorgtaak.
Maar dan krijg ik regelmatig de raad om dan eens naar een leuke toyboy te kijken. Gewoon een leuke jonge vent die wel graag aandacht aan wat oudere vrouwen besteedt als er iets tegenover staat.

Voor alles is een eerste keer en dus maak ik een afspraak. Het is natuurlijk wél “voor wat hoor wat” hij is wat sjofel gekleed, daar eerst maar iets aan doen. Een peperduur kostuum staat hem goed, het blauw is helemaal zijn kleur, ik voel me ineens zélf een beetje sjofel naast hem. Ik wéét het niet, moet ik hier wel mee doorgaan!

Ik vind zijn gezicht nogal gladjes, een beetje strak ook, weinig uitstraling zal ‘k maar zeggen. Tja, nog jong hé, dus nog geen rimpeltje, hij zit er een beetje nonchalant bij alsof hij geen interesse in me heeft. Hij stond niet eens op voor me op.
We hebben ook geen woord gewisseld, ach… misschien moet ik dit ook helemaal niet willen.

heel bijzonder

Eigenlijk zou kleinzoon Maikel a.s. vrijdag trouwen. Het was al een keer eerder uitgesteld omdat hij en z’n lief het echt groot wilde vieren en dat kon vorig jaar natuurlijk niet.. Toen ze in november 2019 hun huis kochten gingen ze een partnerschapsregistratie aan om alles goed te regelen want een grote bruiloft zat er toen even niet meer aan.

De partnerschapsregistratie werd een héél sobere plechtigheid met slechts ouders en getuigen om bij de echte bruiloft toch een ander gevoel te kunnen hebben, Alleen Henk en ik mochten erbij zijn, het was toen al duidelijk dat hij de echte bruiloft niet ging halen.
Maar de bruiloft werd dus nóg een keer verzet en, hoe het nu ook loopt, op 31 juli gaat de bruiloft door, dan maar met wat minder gasten dan de bedoeling was.

Al bijzonder genoeg als je kleinzoon gaat trouwen natuurlijk, maar héél bijzonder is het wanneer het a.s. bruidspaar dan graag wil dat ik de ringen tijdens de huwelijksplechtigheid aan geef. Niks niet een schattige Amber en Levi die daar éigenlijk een leuke leeftijd voor hebben, maar oma! De ringen van het bruidspaar hebben dan ook een verhaal. Maikel en zijn lief hebben ieder een legaat of oud goud bewaard van andere overleden grootouders en dáár worden de ringen van gekocht,

Uiteraard draag ik mede namens Henk ook een deeltje bij aan de ringen.
Wat zou het mooi zijn als ook déze ringen heel lang het symbool van een grote liefde zullen blijven, dat kan toch bijna niet anders. Ik vind het heel bijzonder dat ik het bruidspaar op 31 juli de ringen aan mag geven.

blubberen

Het wás droog, maar de paar dagen vóór we op kabouterjacht gingen was het niét droog. Daardoor was het ineens wél ineens overal felgroen in het Westerpark in Zoetermeer maar ook overal nogal blubberig.

Natuurlijk gingen onze “eigen kabouters” mee op kabouterjacht, zónder hen had ik geen kabouter gevonden geloof me. De speurtocht was uitgezet door een plaatselijke kindervoorziening, goed verzorgd en voorzien van een (plastic) knapzak met een natje en droogje voor iedere kabouter (die niet over de schouder gingen maar het stuur van de stepjes) en een route kaart plus afbeeldingen van de verstopte kabouters. Zonder afbeeldingen had het wel héél moeilijk geworden, de route was in elkaar gestoken toen alles nog kaal was, nu het groen ontploft is ontnam dat behoorlijk het zicht. Op de onderste foto heb ik de familie kabouter maar even vergroot boven de nauwelijks waarneembare puntmutsjes geplakt. Oke, de foto wás al niet best maar ook met een enorm jachtinstinct was het slecht jagen.

Onwijs leuk was het natuurlijk wél, wat zijn die kleintjes er bijdehand in, ze zagen het wanneer op de afbeelding maar één kabouter op een bepaald adres woonde maar sommige kabouters stiekem samenwoonden waardoor we soms voor een gesloten deur kwamen en soms een compleet gezinnetje aantroffen. Precies, ook kabouters hebben door corona én het slechte weer last van verveling, met een geboortegolf tot gevolg.
Het was een flinke tippel en tot mijn grote teleurstelling wilde niet één kabouter met me mee naar huis om even te stofzuigen voor me, héél jammer, dat moet ik nu helaas zélf gaan doen!

soort bevrijding

Niet mijn sterkste kant om logjes te schrijven over de bevrijding en meestal doe ik dat dus ook niet. Ik weet vrijwel niets van de oorlog doordat ik bijna drie jaar was op bevrijdingsdag. Ik gedenk mee maar dan heb je het ook wel gehad, het onderwerp houdt me niet echt bezig.

Misschien wat oneerbiedig maar met wat fantasie beleefde ik gisteren zélf een soort bevrijdingsdag. Een bevrijding uit m’n eenzame opsluiting zou je kunnen zeggen. Heel stiekem had Inge in overleg met Annemarie, je weet wel van beautysalon Mooi & Fris een nieuwe afspraak gemaakt om “Rietepietz ” uit het velletje te bevrijden waar ze niet zo lekker in zat. Een V.I.P behandeling stond geboekt en vervoer was geregeld. Een V.I. P. behandeling houdt nou eenmaal langer z’n ontspannende werking wanneer je je niet meteen achter het stuur in het drukke verkeer hoeft te storten.

Mens wat wás het heerlijk om weer eens “aangeraakt” te worden. Ontspannende massages werken na al dat afstand houden en weken eenzame opsluiting. Uiteraard droeg Anne zowel een mondmasker als gezichtsscherm al heb ik nu natuurlijk wel antistoffen, Zo móet ze nou eenmaal werken op het moment.
Ben ik helaas vergeten een foto “voor” te maken, dat is jammer want het was niet écht mijn ochtend en ik had bijna afgebeld.
Maar toen Inge me weer op kwam halen moest ik me bijna voorstellen, zó groot was het verschil in uitstraling van “moeders voor en na” vond ze. Anne heeft ook echt álles gebruikt dat ze aan aanvullende certificaten in huis heeft om me op te kalefateren. Alleen m’n haar knapte niet op van de haarband maar dat los ik thuis wel op toch?
Gelukkig wél gedacht aan een “foto na” , twee zelfs.
Zeg ik toch, het was een soort bevrijding, er kon weer een lachje af.

Vorige Oudere items