theater van de lach

Bij al mijn vakantieverhalen  valt  de onwetende en/of oppervlakkig  lezende lezer misschien niets op van onze “persoonlijke omstandigheden”.
We hebben de zorgen ook écht thuisgelaten maar dementie kun je niet thuislaten, die gaat gewoon  mee. Natuurlijk is iemand met dementie makkelijk gedesoriënteerd in een andere omgeving, en een appartement in een hotel is een vreemde  omgeving.
Als Henk thuis in de nacht naar de wc gaat staat hij op, schuifelt een meter of drie vooruit en daar vind hij links de deurklop van de wc in de slaapkamer.

Ons appartement was ruim ( voor een hotel). Achter de huisdeur lag een gang waarin nóg 7 deuren zijn, allemaal onbekende deuren voor Henk die dus regelmatig in de gangkast stond wanneer hij naar z’n slaapkamer wilde, of vanuit zijn slaapkamer de huiskamer niet kon vinden.
Dat gaf soms  een beetje hilarische taferelen van met deuren slaan en verrassingen achter die deuren. Overdag geen probleem, we waren er op bedacht en hielden allemaal een oogje in het zeil.
Voor de nacht had ik hem al gezegd dat hij me wakker moest maken als er een probleem was  en dat probleem wás er inderdaad regelmatig.

Zodra hij dáár uit bed stapte en vooruit schuifelde stond hij voor een muur met aan zijn linker hand een kast deur die hij (gelukkig) niet open kreeg omdat kastdeuren nou eenmaal heel andere  deurknoppen hebben dan hij zocht.
Dat werd dus halen en brengen, maar we konden het de volgende nacht een klein beetje oplossen door de wc deur op een kier te laten staan met het licht aan. Zo liep  hij als hij de slaapkamerdeur open had tegen een blikvanger aan en dat werkte. Nou ja dat werkte vaak, want wij zijn allemaal keurig opgevoede mensen en soms deed een ander na “gedane zaken” macht der gewoonte het licht weer uit.
Maar oke, jullie snapten ongetwijfeld wel dat er tussen alle ongein ook “zorgende” momenten waren.

Genoeg serieuze zaken, tenslotte  werd er  mega veel gelachen en leverde dat vaak leuke of gekke foto’s op, zoals deze waar Ruud en Inge de  bedlampjes gebruikten als omroepinstallatie zoals ze dat vroeger deden met twee conservenblikken met een touwtje er tussen.  Ken je dat nog?


Op het strand  geeft Ruud een pikante striptease  en ritst z’n broekspijpen af…..


Waarna Inge een demonstratie geeft hoe ze ooit op Kreta  zo’n broekspijp benutte om een zonnesteek geen kans te geven toen ze haar zonnepet was vergeten. Lekker stel kabouters toch?


Als wij op straat zien dat we verondersteld worden  hand in hand te  lopen…….

Dan doen we dat  consequent , ook op het strand…….


Natuurlijk kies ik als het éven kan de meest charmante foto’s van mezelf maar oke…. ik sta  natuurlijk ook wel eens heel ónelegant op een foto.


Geen zorgen hoor, ik heb hem niét helemaal tegen deze hoogte op gesleurd, we hebben even zitten kijken hoe de kinderen zich amuseerden met  een foto voorbereiden die niet mag ontbreken……


Er  viel een kleine 50 jaar van ze af want natuurlijk moesten ze even dollen…..

moe maar gelukkig

Ja dat is een aardige omschrijving hoe  de familie Rietepietz  er nu bij zit.
Goede terugreis gehad en nog té woelig in het hoofd om vroeg naar bed te gaan.
Geeft niets, kan ik alvast mooi een voorproefje geven wat “de lezer” nog te wachten staat. Als al die verhalen een plekje gevonden hebben zijn we vast weer een paar logjes verder.
Misschien krijgen jullie wel ál die momenten voorgeschoteld dat we nét zo in een lachstuip lagen als op deze foto!


Wat er daar te lachen viel……?  Tja, laat ik het er op houden dat het die eerste avond daar op het waddenstrand erg “winderig” was! En de kinderen me een schatje vonden maar dat ze waarschijnlijk een beetje in de war waren met de klinkers a en e.
Ja dát soort “lolligheid” heeft een naam en daar kunnen wij altijd goed mee uit de voeten op zo’n eerste avond van de vakantie. Geloof me, het was nog lang rumoerig.

Het is jullie gezamenlijk gelukt alle regen tegen te houden tot dinsdag heel laat in de middag. Maar toen hadden we alles al gedaan dat we die dag buiten op het programma hadden, we aten in het hotel die dag dus hadden geen last van de flinke bui die voor de natuur gewoon heel nodig was.  We stonden weer met een zonnetje op en dat piepkleine buitje toen we op de boot zaten tellen we gewoon niet mee, dat moet haast wel boegwater geweest zijn!

Oke, om toch een béétje normaal vakantieloge  te kunnen brengen heb ik dan maar snel wat natuurfoto’s in een diashow gezet. Terschelling is zó prachtig. Dan kunnen  Anneke en Renesmurf, die allebei ergens in september Terschelling aandoen, alvast zien wat ze te wachten staat. Ik ben bang dat de heide dan al uitgebloeid is, die was vroeg in bloei dit jaar en daar mochten dus al van genieten.

1 van 395 ?

Ach jullie kennen me, een beetje overdrijven is me niet vreemd.
Maar echt waar, in mijn gevoel kan ik nú al 395 logjes schrijven over onze minivakantie, het is zó heerlijk.
Nee niet alleen maar makkelijk, dat zou niet kunnen maar toch, er wordt zóveel gelachen dat de tranen ons regelmatig over de wangen rollen.

Er zijn al tig echte Rietpietzlogmomentjes geweest maar voor vandaag hou ik het en beetje kort. Maar na al die van harte gemeente wensen voor fijne dagen wil ik alleen maar even laten weten dát we fijne dagen hebben. Dat we een héérlijk appartement hebben met een zonnig balkon, dat de zon ook veel schijnt en dat de kinderen schatten zijn.
Ja Henk heeft extra zorg nodig met al die deuren in een vreemd huis,  en ja hij is meer  in de war wanneer hij moe wordt maar  wat houden de kinderen hem goed in de gaten bij alles wat we doen overdag.

Kijk nou, hoe ze over hem waken toen we vanmorgen een rondje minigolf deden.
Nee, het spel snapte hij niet helemaal meer en we zijn er sowieso al niet zo goed in maar we hebben alle 18 hole’s gspeeld. Henk had niet de minste en dus winnende punten maar was wél de winnaar  want hij deed méé!

Sebastian zonder Bach

Phoewee,  alles bij elkaar een enerverend weekje geweest temeer we ook vrij veel gewerkt hebben.
Ik neem er dus even gemak van. Uiteindelijk zijn er ook veel bloggers die nu vakantie houden terwijl ik nog, net als altijd, om de dag een logje neerzet. Hebben jullie even pech niks niet een makkie bij Rietepietz.

Maar goed, ik ben een beetje moe en ik heb Ruud een filmpje afgetroggeld  van Sebastian.
Hij is al een tijdje gefascineerd door “zelf muziek in elkaar knutselen” en  plakte een aantal van die zelf bedachte stukjes nu een beetje aan elkaar.
Het is een minuut of 2 muziek geworden, lekker rustig dus ik ga even onderuit om te luisteren en jullie mogen natuurlijk mee luisteren…… of niet, dan doe  je net of ik géén logje heb gemaakt!

we benne op de wereld….

Eigenlijk een beetje in het verlengde van het vorige logje  kan ik laten zien hoe
jonge  stadskindertjes  leren “ravotten”.  (soms krijg je een filmpje nét even te laat)

Onze kleindochter en haar man  hoeven niet door de stichting Sire aangesproken te worden.
Ze laten heel vaak de kleintje wat aanmodderen terwijl ze natuurlijk wél een oogje in het zeil houden, gelukkig kan dat prima terwijl de telefoon camera loopt.

Kijk nou hoe deze kleintjes het samen wel rooien in het speelparadijs van het tuincentrum.

Levi is véél te jong om het ooit zo succesvolle nummer  van Adele Bloemendaal, Piet Reumer en Leen Jongewaard  te kennen, maar bij mij  is het nummer niet meer uit m’n hoofd te rammen  sinds ik  het filmpje zag!

.……..we benne op de wereld om  mekaar…. te hellepe niet waar…..

kanjers!


Wéét je toch, ik zet m’n lezers graag een tikkie op het verkeerde been.
Je zou zweren dat kleindochter Jennifer haar opa een rollator aangesmeerd heeft!
Oke, het is een beetje vreemde rollator maar je weet in zorg moet nou eenmaal bezuinigd worden dus moet je maar roeien eh….,  rollen met de hulpmiddelen die je aangeboden worden.

Jennifer had wel gelijk, Opa lijkt ook een beetje wiebelig op de benen te staan als je even vluchtig kijkt zoals op deze foto wel te zien is.
Maar ja, mijn lezers zijn slim en zien nog nét het puntje van een gele bal rechts op de foto en hebben wel door dat het weer nét even anders is dan het lijkt.
Precies, als kleindochter Jennifer vraagt of me mee willen om met haar een baantje te gaan bowlen zeggen wij geen nee!
Zeker niet als ook de kleintjes Amber en Levi mee gaan want dat is altijd een feestje.

Voor de kleintjes zijn er tegenwoordig heel handige stalen constructies om de bowlingbal “te lanceren”  en dát is het apparaat dat Henk even aansleepte toen de kleintjes aan de beurt waren.
Met de hekjes langs de baan omhoog, zodat de bal niet in de goot terecht kon komen  zetten die dondersteentjes mij volledig in m’n hemd, nee daar is geen foto van, wél van de stand toen het spelletje bijna afgelopen was.
Daar sta ik dan, met een schamele 56 puntjes tegenover Amber met 109 punten, ik schaam me diep! Het enige excuus dat ik aan kan dragen is dat de kleintjes me afgeleid hebben, ze vonden het hélemaal geweldig dat bowlen.
Kunnen ze wel  die donderstenen, een oude overgrootmoeder  af troeven. Tjssss,  ik heb héus wel gezien dat ze stiekem een beetje hulp hadden bij het tillen van de bowlingballen.

rust in de tent

Gelukkig  is er weer rust in de tent én de zon was weer terug vandaag, daar gaan we dan maar  even van profiteren. Nee natuurlijk krijgt Henk niet de kans om “de bejaarde uit te hangen” Kom op zeg, zo’n hekje in een natuurgebied is toch zeker een eitje, je kunt het aan één kant helemaal omlaag drukken.


Nééhee…. ik was niet boos maar keek tegen de zon in en probeerde het eerste schaap over het hek te krijgen, niet over de dam nee,  een dam was er niet en dan moet je wát. Het hek was eigenlijk bedoeld om de schapen nou juist úit het moerassige natuurgebied te houden.


Klopt, honden mogen er ook niet in maar wij wel en je ziet het, mijn kanjer laat zich uitdagen.


Hoe bedoel je : je krijgt ineens zin om te jodelen?  Nee joh, ik hou de planken echt stevig omlaag en laat ze niet stiekem schieten.


Zie je nóu wel, een éitje niks aan de hand, alsof je van de fiets afstapt toch?


Nou nog zien dat ik er weer heelhuids af kom! Ach,  als een 81 jarige dit kan moet ik dat als “jonge blom” ook wel kunnen.
Wie zie ik daar hoofdschudden kijken en denken “zo’n stel oudjes moeten ze niet meer alleen het bos in sturen.”…. nou….. we wáren onder geleide  hoor, en Henk helpt natuurlijk  galant onze begeleidster over het hek, eens een heer altijd een heer……

 

Vorige Oudere items