een halve eeuw….

Van de week zette Inge een DVD op omdat ze niet meer wist wat er op stond…. ,
werd ze metéén een halve eeuw terug gegooid. Ze filmde even wat ze in beeld kreeg.
Nee, nee, dat zijn niet Levi en Amber die met het poppenhuis spelen op de patio, maar Ruud en Inge.
Wat maar weer bewijst dat ze tóen al gender neutraal opgevoed werden. Weliswaar had Inge een roze jurkje aan en Ruud een blauwe korte broek, ze spelen wél samen met het poppenhuis.
Ze speelden trouwens óók samen met de autootjes of de Lego maar dat stond niet op dat filmpje.
Wat er wel op staat is een stukje strand, ja ook toen al, een dagje Harderwijk als ik me goed herinner. Dolfinarium en dan ook nog even daar naar het (drukke) strand van het Veluwemeer.
Alles zonder geluid want dat hadden we toen nog niet op het filmapparaat. Maar Inge weet nog wel iets te vertellen als ze dat stukje strandverleden ziet.

uitwaaien

Waar kun je nou beter uitwaaien dan aan op het strand. Het was er dit jaar nog niet van gekomen en eigenlijk ook in het oude jaar al te lang niet . Nadeeltje van het feit dat de drukkerij verplaatst werd naar Pijnacker. Niks niet meer na het werk even pierewaaien, pootje baden of lunchen na het werk.
Het oude jaar sloot ik af met een paar weken keihard werken en een crematieplechtigheid.
Het nieuwe jaar begon met alvast een week keihard werken en een crematieplechtigheid, niets veranderd dus.

De beiden overledenen waren tja, hoe leg ik dat uit met al die scheidingen tegenwoordig, eh… laat ik zeggen “latere zij-instromers” waardoor ik ze niet zo goed kende. Maar het verdriet van hun nabestaanden die ik wél goed ken, gooit me dan toch weer even terug in het proces waar zij allemaal nog aan moeten beginnen.

Dus toen Inge belde of ik meeging naar het strand liet ik de stofzuiger uit m’n handen vallen en trok een warme jas aan. Er stond een pittig en fris windje maar dat hóórt aan het strand, zonder wind kun je immers niet “uitwaaien”! En ja daar krijg je koude oren van maar dat hoort er ook bij, het was héérlijk!
De stevige wind joeg de veelkleurige wolken soms even voor de zon vandaan zodat de zon de wangetjes kon strelen die nog maar kort daarvoor ontsnapte aan een geseling door een wolk die een stukje terug z’n lading losliet. Je hoeft geen weerman/vrouw te zijn om dan een regenboog te verwachten, die was er natuurlijk. Toch wel een beetje lastig op de foto te krijgen.
De palen onder de pier, die eigenlijk óók alle kleuren van de regenboog hebben, waren duidelijker. Heel jammer dat de regenboog nou net niet pal boven de pier hing maar een beetje links aan het begin van de pier aan de zeekant.
Ach we kunnen niet alles hebben natuurlijk. Je vingers voor de lens helpt óók niet echt voor een goede foto, en het Kurhaus staat er wél op!

boycot?

Potdorie, je zou bijna denken dat onze surprise avond geboycot werd. Een paar uur voor het feest van start zou gaan kregen we bericht van Anne dat de moeder van haar lief positief had getest . Kort geleden contact gehad en dus moeten ze in quarantaine. Het ergste is dat ze dan ook wéér de salon moet sluiten. Maar natuurlijk óók heel jammer dat ze nu niét bij de surprise avond konden zijn want nóg een keer uitstellen is geen optie met kerst voor de deur.

Gelukkig konden ze de surprise nog hier brengen en hun cadeautjes mee terugnemen door een wissel in de schuur voor de deur. Helaas dus tóch weer geknoei met telefoons om ze daar in Houten toch mee te kunnen laten genieten van de onwijs leuke avond.
We waren er zo druk mee dat we meestal vergaten om foto’s te maken.
Maar wat wás het weer geweldig en wat is er veel gelachen.
Gelukkig hadden Inge met lief, die wederom mijn lootje had getrokken thuis wél een foto gemaakt én ik drukte nog iemand de camera die al filmde in de hand.

Tja, ik ben nou eenmaal een ijs monster. Inge zit midden in een gigantische verbouwing, keuken kaal, huiskamer kaal, muur eruit… enz en bivakkeert tijdelijk op de logeerzolder, het “ijsje” domineerde een week lang hun “studenten-penthouse”, echt álles voor een goede surprise. Gelukkig kregen ze zelf óók een mooie, de VWbus waar ze 3 weken mee door Denemarken trokken en altijd zeker wisten dat ze alles bij zich hadden, maar nooit wáár. Eigenlijk net als nu in hun tijdelijke behuizing.

De surprise die ik voor kleinzoon Maikel met lief maakte had natuurlijk wel iéts met hun huwelijk te maken. Het moest iets met harten te maken hebben want roze schuimplastic had ik nog over van de “mondjes”. De bedoeling was dat ik twee harten zou maken en die voorzien van cupido vleugeltjes door met helium gevulde ballonnen uit de doos op zouden stijgen waarna zij dan ieder hun hart met een pijltje omlaag zouden moeten halen. Helaas, zo’n helium tankje bleek te duur voor zo’n grap. En het was dan nog de vraag of het werkte als er in dat hart óók nog een cadeautje moest.

Jammer, dan maar de harten ruggelings aan elkaar gesmeden, verbonden door een plat doosje waar iets in moest dat niet in hart paste. daar omheen dan maar een gouden trouwring gemaakt , toch wel hét symbool van verbonden harten. Schitterende ring want ik had nog een stripje lichtjes dat straalde als diamanten. Op ieder hart moest een kompas voor het bruidspaar, ze lieten ieder zo’n tattoo zetten zodra ze wisten dat ze samen verder wilden. Bij die van Maikel werd een domme fout gemaakt in de wijzers, om die te herstellen werd hij grote dan de bedoeling was. En ja, dat neemt Sint natuurlijk wel mee in het gedicht al is hij zelf geen voorstander.

1

m’n schoen(en)

Terwijl ik dit schrijf is het nog één nachtje slapen en dan het is 5 december, de verjaardag van de goedheiligman.
In “huize corona” gaat alles goed, Amber mocht videobellen met Sinterklaas op school, Levi kon via zoom kijken in zijn klas waar surprises uitgepakt werden, ook de zijne.
Toch reuze jammer dat ze er niet bij konden zijn en dus besloten “Sint en Piet” (in casu mama en papa) dat ze niet óók nog eens een week op hun cadeautjes moesten wachten totdat wij de surprise avond hebben.

Sint had aangegeven te zorgen dat op zaterdagmiddag alle cadeautjes gebracht zouden worden door een zwarte Piet. Helemaal geen Sint of Piet zou jammer zijn, Amber is bijna 7 en heeft al opgemerkt dat Sinterklaas bij Papa op het werk er héél anders uitzag dan toen Sinterklaas op TV aankwam. Levi was vorig jaar al bij het hulpPieten legioen ingetreden.
Maar goed, er werd dus een drukbezette Piet gecharterd, die uiteraard óók niet naar binnen mocht., laatste staartje quarantaine weet je wel!

Door al die corona gevallen had ook Sint het rete vreselijk druk en moest extra Pieten charteren waardoor de mooiste Pietenpakken allemaal in gebruik waren.
Gelukkig werd er op een zoldertje in Rijswijk nog Pietenkleding gevonden uit vervlogen (lees slankere) tijden, toen er bovendien nog minder eisen gesteld werden aan de Sint en Piet outfit door de Heilige St, Nicolaas bond.
Met wat aanpassingen en een speldje hier en daar was het bovendeel nog wel te reconstrueren. Met wat geluk viel het onderdeel toch buiten het aandachtsgebied achter het raam.
Voor alle zekerheid doet deze Piet een paar héél oude, minder opvallende schoenen aan.

Een bak schmink moet borg staan voor de onherkenbaarheid, zelfs de moeder van deze Piet heeft er moeite mee.
Bril af helpt natuurlijk ook.
Het giet van de regen dus Piet rijdt éxtra voorzichtig, je wilt in deze situatie geen ongeval veroorzaken want ” hoe ja je je in ’s hemelsnaam legitimeren”!
Maar Piet komt met ongeschonden “make-up” bij het huis waar de kindertjes ongeduldig voor het raam wachten. Gelukkig is er een afdakje !
En dan loopt het tóch nog even anders dan verwacht….. tja, bijna 7 hé, dat zei ik toch!


op dreef

Het heeft héél lang geduurd eer ik mezelf aan een surprise kon zetten. We hebben allemaal wel de zekerheid dat we vorig jaar niet kunnen overtreffen. De lat ligt hoog en dat moeten we even los laten anders begin je aan geen énkel idee. Oke, we hebben dit jaar dus allemaal de slechtste surprise ooit spreken we af, dat geeft de burger moed.

Maar behalve dat had ik vorig jaar meteen een goed idee, dit jaar meerdere vage plannen maar miste ik Henk enorm. Samen brainstormen levert véél eerder een goed idee op, en ook bij de uitwerking inspireer je elkaar om de problemen die je tegen komt op te lossen of te ondervangen. Meestal is zelfs het máken van de surprise het leukst, gewoon keten als er dingen mis gaan en onmogelijkheden opperen met een voorstelling van de verwachtingen.

Maar ja, Henk staat in alle rust in zijn kledingkast te wachten tot ik ook zover ben, van hem is geen support te verwachten. Geen klankbord, en niemand die je helpt de rommel opruimen, je wilt niet wéten wat er voor de simpelste surprise overhoop gehaald wordt.
Schuinplastic kan soms heel erg van pas komen maar is zo statisch als de hel, als je daar dus véél in moet knippen lijkt het of je hele huis onder de roze sneeuw ligt. (als het spul roze is dan hé! ) je kunt het wel met je hand weghalen maar krijgt het dan weer niet van je hand af, of van de schaar!

De beste remedie is …. dan maar gewoon beginnen met één van de ideeën, één van de dingen die ik bedacht had gaat ’t niet worden. Ik heb er iets voor nodig dat alléén al 20 euro kost, dat bedrag is de limiet per stel voor het cadeautje. Dat zóu ik nog wel kunnen betalen maar duh…, dát is de sport niet, zoveel mogelijk werken met spullen die je hebt of kunt “ritselen”. Zeker als het ook maar de vraag is of het wérk zoals je wilt. Gelukkig is iedereen bezig, Jennifer is ondertussen óók positief getest en duikt meteen positief in de surprises.

En zo gaan er regelmatig appjes op en neer wat tóch een beetje saamhorigheid geeft. Of er nog iemand een lijmpistool vulling voor Jennifer heeft, ik stuur een foto van wat ik heb, en vraag of zij dan 2 split pennetjes voor mij heeft. Er komt een foto dat ze die heeft en dat ze voor de deur liggen te “ontvirussen”. Anne appt dat zij de kat aan het werk heeft gezet voor de surprise, baal ik van natuurlijk want Beau doet helemaal niéts, terwijl wij toch samen voor een stelletje doorgaan. Mijn surprise is bijna klaar laat ik ze zien. Tja het is wel waar, maar dit is alleen maar het cadeautje dat er in moet. De man van Jennifer doet waar hij goed in is, stuurt coronagrappen. Werd het tóch nog gezellig!

feiten en raadsels

Kleindochter Jennifer werkt als onderwijsassistent op de school waar ook Levi en Amber “hun wijsheid opdoen”. Je wilt niet wéten hoe vaak Jennifer al een zelftest heeft gedaan want op de school vallen de kindertjes als rijpe appeltjes van de coronaboom. Er wordt regelmatig bij de GGD om richtlijnen voor de ouder gevraagd. Tot voor kort was het advies dat gevaccineerde ouders niet in quarantaine hoefde wanneer een kind Corretje op bezoek had.

Hele klassen thuis hoefde alleen als er veel zieke in één klas waren. Ook juffen werden ziek natuurlijk want tja, kinderen vergeten weleens een handje voor de mond te houden. En zo bleef onze ( gevaccineerde) Jen maar testen, ook af en toe bij de kinderen bij iedere snottebel of kuch. Tot voor kort steeds met negatief resultaat.
Maar eergisteren had Corretje dan toch onze Levi te pakken bleek uit de zelftest, (gelukkig niet echt ziek)….dus gooide Jennifer er nog maar een paar testen tegenaan….

En jawél ook (gevacineerde) paps test positief! In de oma app verschijnt een juichend plaatje met de tekst; ” eindelijk heb ik eens een test afgelegd met positief resultaat, en ik had er niet eens voor geleerd”!
Hij besluit nog even te wachten met zich ziek te gaan gedragen tot het héle gezin terecht kan voor een officiële test. Als de uitslagen binnendruppelen blijken de zelftesten het prima gedaan te hebben.
Alleen is Amber nu óók positief al had ze eerder nog totaal geen verschijnselen.

De enige van de vier die bij de officiële test een negatieve uitslag krijgt is……….. juist ja, jij hebt opgelet, Jennifer.
Ráádselachtig… de énige die al wekenlang tussen de kinderen doorloopt. Maar nu gaat ze toch even niet naar school om te werken. En morgen maar wéér testen ( al is er volgens de GGD weinig aan de hand) want natuurlijk kán ze ondertussen toch besmet zijn met drie Corretjes in huis. Het stel is 10 jaar getrouwd en nog langer samen dus ze zullen niet meer de héle dag “aan elkaar zitten” maar toch, ze hebben géén gescheiden slaapkamers zal ‘k maar zeggen en ook de kindjes houden geen anderhalve meter afstand.

Gelukkig hebben wij onderling weinig contact de laatste tijd, door de surprises kunnen we nergens zomaar binnen stappen en we knuffelen nog altijd niet áls we elkaar zien. Als de uitgelekte nieuwe maatregelen kloppen blijven de scholen open, wie moet er ánders nog het virus snel verspreiden als de meeste mensen gevaccineerd zijn! Precies, nog heel even en iederéén heeft Corretje op bezoek gehad, kunnen we éindelijk gaan aftellen! Nu maar hopen dat ze er niet echt ziek van worden, dat willen we natuurlijk van niemand, en zeker niet van leuke gezinnetje!

d’r zit muziek in

Waarin? In Kleinzoon Sebastian, wat zeg ik, hij is muziek. Eind februari komt hij 2 weken naar Nederland om uit te zoeken of hij hier naar het conservatorium kan. Daar moet je natuurlijk ook nog getest en aangenomen zien te worden.
Ik wacht het af.

Hij speelt heel graag piano en trompet maar zijn échte muzikale ziel ligt in muziek in elkaar zetten, componeren is zo’n groot woord.
Hij rommelt zelf op de piano tot het iets wordt en leert natuurlijk óók hoe hij de volgorde van de noten zoals hij ze bedacht heeft kan noteren. Vooral handig als je een ander wilt laten zien hoe ze dat stuk na kunnen spelen. Waar zouden we zijn als Johan Sebastian Bach nooit genoteerd had wat hij bedacht….., al besef ik dat het feit dat de kleinzoon óók Sebastian heet geen garantie is voor de toekomst!

óg leuker vindt hij het het klooien op de computer met digitale geluiden en haalt daar van alles uit. De filmpjes die af en toe langs komen laten het zien, het joch maakt geen muziek, maar dénkt in muziek. Vraag hem naar de, door een vriend gemaakte, tekeningen die in zijn keldertje hangen…., en hij vertelt mét muziek op zijn manier wat ze voorstellen.
Nou ja, kijk zelf maar, ik heb wat stukjes aan elkaar geplakt…….. ! Volgens mij is clown worden ook nog best een optie.


what’s in a name

Van de week was ik weer even in Delft toch wel één van de steden waar je niet om Willen de Zwijger heen komt. Deze statige versie staat in ’t plantsoentje dicht bij het museum de prinsenhof waar de goede man (dat zal ik toch nog wel mogen zeggen) op de trap het leven liet door een kogel. Het verhaal wil dat het kogelgat op de plaats delict, de trap in het museum, nog te zien is.
Naar verluid was deze Willem van Oranje (zoals zijn echte naam was) een man die wist wanneer hij z’n mond moest houden en werd daardoor véél bekender met zijn bijnaam “Willem de Zwijger”. Wat dan toch weer niet iederéén blijkt te weten.
Toevallig ken ik wat mensen die de Zwijger heten en weet dat die met enige regelmaat serieus de vraag kregen of krijgen; “familie van? Moet je eens uitzoeken” !

Natuurlijk ook een naam die commentaar oproept als ; ” je doet je naam geen eer aan” wanneer je toevallig een babbelgraag jong meisje bent. En o ja, voornamen hebben geen zin, met deze achternaam wordt je al heel makkelijk Willem genoemd, ja zelfs meisjes.
Op de vraag of ik familie ben van Willem de Zwijger kan ik volmondig ja zeggen en voegde er vroeger schijnheilig aan toe ” die uit Delft bedoel je toch?”

Natuurlijk zou ik nóóit een onwaarheid vertellen. In mijn herinnering zie ik dan de zoon van een neef van mijn vader waar we vroeger vaak op visite gingen. Dié familie woonde in Delft en deze neef was zo slim geweest zijn zoon wél Willem te noemen. Behalve last (die je toch hebt) van die naam had hij er ook wel eens plezier mee.

De geboortedatum van déze Willem lag een kleine 4 eeuwen later dan van die andere Willem . Hij had de leeftijd voor een brommertje en ik vergeet nooit het verhaal van zijn aanhouding wegens te hard rijden. Hij was zich uiteraard zeer bewust van zijn bijzonder naam en gaf met zijn meest sullige gezicht zijn naam op aan de agent toen daarom gevraagd werd, en voegde eraan toe in Delft te wonen.
Hij trof een gemoedelijke agent die de grap kon waarderen en daarna zei; ” nou kom op joh, geef me nu je echte naam” maar ja, als je écht zo heet kun je niet ineens met Jansen aankomen natuurlijk en dus zei hij luid en duidelijk, ik heet Willen de Zwijger.
In de jaren 50 liep je nog niet standaard met een ID op zak,
Echt, een brombewijs was ook nog láng niet nodig. De jongen werd dus keurig door de agent naar het genoemde adres vergezeld om e.e.a. te laten bevestigen door een ouder.
Altijd jammer gevonden dat mijn vader niet één van zijn zoons Willem heeft genoemd, dat schept toch mogelijkheden? Je zal maar naar eer en geweten kunnen zeggen dat je de zus bent van Willem de Zwijger, nu ben ik slechts een heel verre achternicht….

digitaal fit?

We moeten tegenwoordig digitaal fit zijn, in mijn geval is het antwoord afhankelijk van wie de vraag stelt of ik digitaal fit ben.
Vraagt en bankmedewerker of vertegenwoordiger van een officiële instelling me om een @mail adres is het slecht gesteld met mijn digitale vaardigheid, ” onderontwikkeld of op sterven na dood”.
Op andere fronten kan ik me aardig redden, zolang er niets tegen zit tenminste al weet ik in mijn achterhoofd dat er digitaal vaak meerdere mogelijkheden zijn om hetzelfde te bereiken.
Zo nodig ben ik wel goed in me behelpen al wordt ik daar dan weer niet vrolijk van.

De versie van mijn PSP programma die ik een paar jaar geleden kocht herkent de nieuwe laptop niet. O ja, na de aankoop gaf dat ook problemen en had ik daarvoor een andere code ontvangen had…. helaas is die mail spoorloos.
Dan heb ik nog een stokoude kopie van een eerdere versie uit de tijd dat iedereen er nog lustig op los kopieerde. Maar ook die vertikt het nu écht, heel jammer want dát is de versie waar ik het liefst mee werk.
Op de computer boven zit die versie nog wel maar ik ben een verwend kreng, tja dahag.. helemaal naar bóven bij ieder idee dat ik heb.

Bovendien is de PC boven zo traag als dikke shit tegen de bergen op. Voorál als je er staat te wachten duurt het lang, door ervaring wijs geworden én om ongelukken te voorkomen, je zal maar nét onder het raam lopen waar een PC doorheen komt doe ik ondertussen wat klusjes boven, strijk een dekbedhoes….meldt me aan… strijk een kussensloop en als ik even vergeet te kijken is inééns de boel geladen. Misschien wel dé manier om met bejaarden om te gaan, let niet teveel op ze en ze verrassen je.

Zoals ik al zei, het hangt ervanaf wie het me
vraagt, als een aardige neef me vraagt wat er in ’s hemelsnaam gebeurd is met WordPress ga ik hem natuurlijk helpen. Hij blogt normaal niet, maakt alleen voor grote vakanties altijd een blog aan voor het thuisfront.
Bijna twee jaar niet weggeweest zodat de nieuwe editor een volslagen verrassing was waar hij niets mee kon.

Ik geef hem de raad om een titel te schrijven en te zoeken naar een wit kruisje in een zwart vierkantje en dáár op te klikken.
Er flitsen wat screenshots over en weer over de telefoon want potdorie, wat bén ik digitaal fit, het moet niet gekker worden.
De raad om maar domweg aan te klikken waar hij iets van wil weten zodra hij alle opties gevonden heeft gaat hij opvolgen.
Het meeste wijst zichzelf als je eenmaal zover bent maar vragen staat vrij geef ik nog mee.
Nog na gniffelend om de door hem ingevoerde titel sleep ik mezelf weer naar boven om de foto’s te verkleinen voor dit logje.



thuis

Ach laat ik het maar toegeven, meestal ben ik wat te bescheiden als ik heb over mijn knusse maar kleine huisje.
Opschepperij is me nou eenmaal vreemd.
Als Ruud weer zolang in de USA is geweest moet hij ook altijd weer een beetje wennen en zoeken op welke etage zijn kamer is.
Wie wel eens “bij mij thuis” is geweest herkent dit trappenhuis natuurlijk wel.
Adel verplicht, alle familieportretten hangen nog altijd in de hal en ik neem aan dat Ruud afgeleid is door die portretten en daardoor een beetje verdwaald is.
Geen nood, ik haal hem wel even op waarna we samen nog even langs de voorvaderen lopen.
Let maar niet op die andere mensen, er worden wat stagiaires rondgeleid door het personeel.

Bij sommige schilderijen van de voorouders durven we nog amper stil te staan, er staan jonge neger slaafjes op, best kans dat we die tussen “nu en nog even” naar de zolder moeten verbannen.
De meeste hebben we al stiekem “onzichtbaar” gemaakt op een manier dat ze wél hun werk kunnen doen maar niemand er pijnlijke herinneringen bij krijgt. Een paar gaten in een kast en niemand heeft in de gaten wie er voor de verlichting zorgt.
Bij jullie gaat er vast ook wel een lichtje branden over waar ” mijn huis” staat.

Vorige Oudere items