anti”dip”pressiva

Bah…. een natte start van de zaterdag, en niet alleen buiten is het een en al nattigheid.
Ook hier binnen is er een flinke storing in het traanklierenstelsel  al vóór ik beneden ben.
De oorzaak ligt hier………


Zo af en toe kom ik ik spullen tegen van Henk die weg mogen, nooit veel tegelijk en bij voorkeur spullen waar ik nog iemand een plezier mee kan doen. Dat leverde tot nu toe géén waterballet op.  Maar  nu heb ik m’n hand kennelijk overspeelt, het zijn de dikke vesten waarin je hem kon uittekenen omdat hij zo’n koukleum was.

En ik weet  niet zo goed wat ik er mee moet doen, want wie draagt er nou dit type vesten nog. Mmmja… de kringloop…. zou kunnen maar als ik ze in een zak wil doen is het  waterballet  compleet. Dan niet……, ik laat ze maar even liggen en bedenk  later,  je zult zien dat  als ze wég zijn er iemand roept;” ik had er wel één  kunnen gebruiken bij het hout hakken”! Ik gooi dus voor alle zekerheid een  berichtje in de oma app.
Onder de foto  schrijf ik; “heeft er nog iemand gebrek aan een warm vest om in de tuin te klooien?” Niet dat ik er iets van verwacht maar je weet nooit hé!

Alsof ze er op hebben zitten wachten  stromen de appjes binnen, de één heeft een kantoortje waar het in de winter zo  koud is, de ander wil graag een vest want het konijnenhok verschonen op het balkon is een koud klusje. Nummer drie wil er een voor de tuin en Inge lijkt het gewoon heerlijk om iets van “pap” om haar schouders te slaan als ze op de patio moet zijn.
Ze voegt er nog aan toe. “Ik denk dat je er nog bij moet gaan breien mam als het zo doorgaat”.

Mijn belofte de vesten nog een keer te wassen en ze dan bij Inge neer te zetten wordt afgekeurd. We komen wel langs, kunnen we meteen “een bakkie doen”….. maar dan weet ik weer een betere oplossing.
Volgende week zondag zorg ik voor een brunch en is iedereen welkom, iedereen is  vóór en iedereen kán.
Wat nou  een beetje as van opa  in een hanger of een ring, hij kan véél  beter postuum iedereen warm houden.
Wat een heerlijk stel is het toch, daar kan geen antidepressiva tegen op!
Ondertussen scheen  de zon weer, zowel buiten als binnen.

we are the ….

Yehhhh …………

Klopt, ik was op een heel gezellig feestje ter ere van het 40 ste huwelijksjaar van m’n oudste nichtje . Onwijs leuk georganiseerd door haar kinderen die tot op het laatst corona-aanpassingen moesten maken. Oorspronkelijk  zou het feest plaats hebben in een strandpaviljoen maar toen werd er mooi  weer mooi weer voorspeld, tja… drukte in een niet af te sluiten ruimte!

Er werd uitgeweken naar een andere locatie waar de  tafels corona proof opgesteld konden worden in een zaaltje! Per  familie of groep had je dan nog enige vrijheid maar er kon natuurlijk niet gedanst worden.
Daar had het kroost van het bruidspaar een leuke vervanging voor gevonden, voor tussen de “gangen” maakten  ze een onwijs leuke pup quiz .

Ja ja, feestje, keihard aan het werk bedoelden ze  en mijn teamgenoten konden op slag geen van allen schrijven en/of tellen.
Nou ja deed ik toch iets nuttigs want  reclame muziekjes toeschrijven aan een product bleek niet zo mij talent. De muziek klonken wel bekend  maar ja, bij welke reclame ze dan horen?

Net als de bijpassende naam van de film bij muziek fragmenten ophoesten…. schiet mij maar lek! Ik kijk zelden films.
O ja, de Pink Panter, die herkende ik wel. Gelukkig waren m’n teamgenoten van meerdere markten thuis.
Ik blijk dan weer de enige die weet wat ze in Zuid-Afrika bedoelen met een “zweefteef, daar maak ik indruk mee dat snap je.
Maar uiteindelijk blijken we dan totaal onverwacht toch de meeste punten bij elkaar geschraapt te hebben….
“we are the champions”!!!
Kijk dát brengt toch weer even de lichtjes in m’n ogen. Het héle team krijgt een fles(je) bubbels.
Dat moet je eigenlijk natuurlijk ter plekke leeg drinken, maar ja, ik had zéker al 4 flessen bitter lemon op  van door elkaar drinken  word je stik dronken …..
en ik móet nog van Zoetermeer naar huis rijden.
De buit gaat dus mee naar huis en daar zit ik dan vandaag aan de lunch met een dilemma…..

 

zó mooi!

Ja, zó mooi… , dat stond in heel veel reacties op het vorige logje. Wat voel ik me rijk met al mijn geweldige lezers/volgers/lurkers. Dat ik dit soort logje gewoon “in de groep mag knallen” en daar de meest prachtige reacties op krijg.
Ik heb het tegenwoordig ook vaak over “mijn twee werelden” die elkaar zo fijn aanvullen.
Ze  kunnen me  állebei zowel troosten als laten stralen.

J.l. zondag lieten de   klein-en achterkinderen me weer stralen want wat kun je je als “omagrootje” nou nog méér wensen dan met de kleintjes in zee ravotte op een warme zonnige ochtend!
Waar Levi zorgt dat grootje niet door de golven omgeslagen wordt ( of omgekeerd daar wil ik van afwezen)  en Amber, zo nodig, oma grootje komt redden als ze dan tóch per ongeluk expres gevallen is ……

…….   opkomende tij, héérlijk spetterende golven die Amber soms even helemaal laten verdwijnen, zonder haar knalroze badpakje zou ze zelfs héél even helemaal onzichtbaar zijn.
Gelukkig heeft ze haar handje in de mijne en zijn het alleen de spetters maar!


Er zijn natuurlijk  meerdere ogen op het hele spul gericht maar ook die genieten van de waterpret en later van een gezamenlijke vroege lunch bij het strandpaviljoen.

Bij thuiskomst snel  een douche om het zand overal uit te spoelen en op de bank ploffend  mezelf af te vragen …….. hoe ik in hemelsnaam zo moe kon zijn?

Eh…..zou je moe  worden van je gelukkig voelen ?

ze hébben het leuk!

Vakantie is dit jaar  een kwestie van vooral goed nadenken waar je wel, en vooral ook, niét heen kunt. Onze kleindochter met man en kinderen waren er snel uit, in Nederland blijven geniet de voorkeur. Jennifer is nog bezig met haar opleiding tot klasse assistent en had dus de luxe zich dit jaar ( voor een deel natuurlijk mét haar man) helemaal op de vakantie  van Levi en Amber te kunnen te storten.

Dat de foto’s en filmpjes van hun avonturen weer af en aan vliegen is wederom een leuke afleiding voor me nu ik zelf even niet zo makkelijk op stap kan.
Met dit geweldige vakantieweer, ( nou ja, het zóu soms wel even wat minder mogen) is er ruimte genoeg voor waterpret. Het grote opvouwbare zwembad bij ze in de tuin maakt overuren en m’n telefoon zit propvol met leuke  foto’s en filmpjes van echt van álles dat je maar kunt doen in de vakantie.
Ik heb de foto/film oogst van j.l. vrijdag maar even aan elkaar geplakt voor jullie. Oeps, niet jokken Riet, er  zitten 2 oude stukje film bij zodat er vooruitgang gezien worden.
Maar mens wat hébben die kinderen een top vakantie. Zelfs al zijn papa en mama soms een beetje pestkoppen.

ashes to ashes

Best vervelend hoor dat gedoe met de auto. Natuurlijk,  alleen maar blikschade, het kon erger. Maar toch, sores als  corona, hitte, testamentaire executeur bezigheden, rijbewijskeuring enz  laten  het tijdelijke verlies van mijn nog maar  juist herwonnen “vrijheid” er best wel inhakken.
Het OV is lastig door het mondkapje en de wachttijden in de hitte bij de haltes, ik  verdraag de hitte minder goed dan vroeger. Natuurlijk mag ik altijd Inge bellen maar dat doe ik uitsluitend voor zaken die echt niet kunnen wachten.

Voor de afspraak bij het crematorium om de as van Henk op te halen  zóu ze al meegaan, in wiens auto was dus geen punt. Best wel weer emotie  na alle gedoe met de auto, al hadden we geen idee of daar enig ceremonieel aan te pas komt.
Hoe het eraan toe gaat wanneer je  de urn  op komt halen van een geliefde?
Nou wel héél erg kil kan ik zeggen, althans bij het crematorium waar wij mee te maken hebben.

Melden bij de administratie…. aan de balie melden wie je bent, wat je komt doen….. voor de balie staand wachten tot een wél uiterst vriendelijke meneer een beetje gegeneerd zegt; “het is wel een heel kleine  ceremonie” waarna hij verdwijnt.
Als hij terug keert  controleert hij mijn legitimatie en  legt  me papieren voor  die getekend moeten worden. Inderdaad gewoon staand aan de balie van de administratie.

Hij verdwijnt weer naar achteren, en komt terug met een mooie doos van ongeveer 10x15x25. Er gaat een zegel op de sluiting van de doos, eh…  om te voorkomen dat Henk zélf “op zoek naar verstrooiing gaat” waarna de doos  in een keurig tasje gezet wordt.
Na de waarschuwing “het is zwaarder dan zo lijkt dus doet U voorzichtig” wordt het tasje me over de balie aangereikt….
Dat kun je  inderdaad wel  een héél kleine ceremonie noemen, alsof ik een  gerepareerde computer  bij de klantenservice op kon halen.

Op “verstrooiing”, ook weer zo’n mooi dubbel woord, moet Henk nog even wachten.
Hij gaat niét alleen op zoek naar verstrooiing, no way, dan wil ik mee.
Hij moet maar wachten tot ik mee kan. Tot zolang  staat hij  op het plekje in zijn kledingkast  naast de naaimachine.
Pas als ik mee kan is het voor hem tijd om  uit de kast komen,  gaan we, ongezien, lekker vulgair in een duin pannetje liggen vrijen.

altijd pech…

Wat is Utrecht een léuke stad, zelfs in Coronatijd!  Herinnerde me maar héél weinig van de stad door kinderogen. We hadden er vroeger een tante wonen en daar mocht ik een weekje logeren. Dat werd drie dagen omdat ik stikte van de heimwee en alleen maar huilde.
Herinner me wél dat we de dom beklommen hebben maar de domtoren was nu onherkenbaar, ingepakt wegens renovatie, heb ik weer.

Maar het was een oérgezellige Lady’s day. Ik pikte Inge lekker vroeg op en reed naar Houten waar we bij Annemarie instapte en naar Utrecht reden om aldaar de gemeentekas  te spekken  in een dure parkeergarage.
Maar hé, met z’n drieën mag het wat kosten natuurlijk. Ga nou géén beschrijving van bezienswaardigheden verwachten hé! Die zijn  er altijd, wij zijn er maar één dag en dus véél meer een bezienswaardigheid. We volgen  aanvankelijk braaf  de regels op maar ja, je mág daar staan , maar dan kom je niet verder.
We maken dus even snel een selfie op één van de talrijke bruggen en dan kunnen we doen waar we voor kwamen.
We komen n.l. om te winkelen, daarom zijn we zo vroeg om de drukte voor te zijn.
In mei gaat kleinzoon Maikel zijn samenlevingscontract omzetten in een huwelijk met alles erop en eraan. We kunnen dus beter nú shoppen dan in het voorjaar, dan zijn de nieuwe zomercollecties nog peperduur. Evengoed genieten we van de grachten die we passeren en waar aan de waterlijn heel veel te zien is, En van de kleine straatjes waar je amper met drie naast elkaar kunt lopen maar waar tóch een flink blok huizen in lijkt te staan.

We krijgen een punthoofd van alle flesjes ontsmetting  die bij iedere winkelingang staan, sommige ruiken ronduit smerig, maar desinfecteren keurig steeds weer de handjes. Als iedereen het doet zijn we redelijk safe in de winkels neem ik aan.
We gaan ook vroeg lunchen, uiteraard op een terras op zo’n lage kade waar dan nog ruimte genoeg is,  onwijs leuk om van supplank tot stevige kruiser voorbij te zien varen.

Het wordt wel wat drukker maar uiteindelijk hebben we overal nog wel ruimte genoeg met een beetje opletten. En geleidelijk scoren de beide dames van alles dat geschikt is voor de bruiloft voor schappelijke prijzen. Helemaal in ons nopjes  zoeken we de parkeergarage midden in het centrum weer op. Zó midden in het centrum dat je op moet passen dat je bij het centrum uitrijden niet over de tenen rijdt van de mensen die op een terras zitten, vreemd, dat zijn wij niet gewend in de randstad.
Eh….ja goed opgelet, ik heb niets gekocht…. , nu moeten we van ellende nóg een keer ergens de stad in duiken, echt ik heb ook áltijd pech hé!

alweer warm

Maar nu hád ik het warm in het weekend! Klopt, het was helemaal geen overdreven warm weer  maar ik had een eervolle taak te volbrengen.
Daarvoor moest ik op een kruis gaan zitten, nee ik kop ‘m niet in ik ben nu een beschaafde weduwe, vanwege de anderhalve meter samenleving.
Levi moest afzwemmen voor zijn C diploma en er mocht maar één “kijker” mee!
Hij mocht zelf kiezen wie er mee mocht en wat denk je? Precies, hij koos voor oma-grootje!
Tja, wanneer je overgrootmoeder in het zwembad ( in álle betekenissen ) zit te smelten voor je krijgt zo’n  C diploma natuurlijk wél een meerwaarde mee.
Petjes af hoor voor de 7 jarige Levi want wat móeten ze al veel kunnen voor dat C diploma.
Bijv. in regenkleding met een koprol het water in plonzen en dan door zwemmen tot je een doek met een gat erin tegen komt en dan door het gat zwemmen.
Mocht ik al zo heldhaftig zijn op het droge een koprol te maken zie ik de wereld al voor een doedelzak aan, laat staan wanneer ik dan ook nog in het water terecht kom, een gat moet zoeken en er óók nog doorheen moet wurmen.
Een C diploma zit er mij voor dus niet in, ik kan wél zwemmen  en héél goed drijven ( ja , ja , soms”over” ) én ik ken m’n beperkingen dus zo één twee drie zal ik niet verdrinken maar Levi kan dus al véél meer! Wat zijn die zwemdiploma’s véél zwaarder geworden dan vroeger, best wel goed  in ons waterrijke landje. Borstcrawl, duiken, iets met een bal en  op zijn rug met z’n armen “maaien”, deels in volle bepakking en nog veel meer.  Kanjertje toch?
Daar had ik wel een warm uurtje voor over natuurlijk.

rollend materieel

Jep… ik was aan de rol, maar dan bedoel ik met de rolstoel op stap.
Inge heeft al meer dan een half jaar last van hielspoor en  doordat ze maar door kachelt  heeft ze nu nóg meer schade aan die voet opgelopen. Tja, en hier staat een rolstoel werkeloos in de schuur 1+1= bij mij 2  al moest ik Inge daar wel een beetje van overtuigen. Ze is  tijdelijk even  man loos en ook daarbij is 1+1 natuurlijk 2 als je allebei wel even naar buiten wilt.
Ze kan maar  een klein stukje lopen, het is  pijnlijk dus voor de 5 km die een rondje Noord A is kwam de rolstoel met tussenpozen goed van pas.
Alleen meneer zwaan  vond de rolstoel blijkbaar

bedreigend…….

De koeien ( én de stier) hadden er totaal geen probleem mee, die hadden het druk met kalfjes die wilde drinken.


Ja natuurlijk voelde Inge zich een beetje opgelaten;m “ik zou jóu moeten rijden” zei ze.
Maar nood breek wetten hoor, die voet moét meer rust hebben en als we allebei van het zonnetje willen genieten dan moet het maar zoals het kán als het niet kan zoals het moet!
Inge maakt dan wel even een selfie zodat jullie kunnen zien dat het echt goed gaat met me.
Het slapen gaat sinds kort wéér wat beter en ik eet best wel goed, kook ook gewoon iedere dag voor mezelf.
Het wandelen schiet er nog te vaak een beetje bij in, dan kom ik  niet verder dan een rondje door het dorp voor wat boodschappen.
Zo’n rondje door de polder was héérlijk, we hadden alleen niets te drinken of te eten meegenomen….. maar dat was gelukkig goed op te lossen…..


Ja sorry…. ze serveerden daar géén ontbijtje we waren te vroeg voor de lunch, dan moet je wát hé! We zijn gewoon goed in ons behelpen.
Ik hoor de laatste tijd veel mensen mopperen dat de anderhalve meter afstand niet gerespecteerd wordt… nou  dát lijkt een understatement, ik kwam vanmorgen dit bordje tegen, het moet niet gekker wórden……


Burgerlijke ongehoorzaamheid ten top …… toch?

Hoewel… misschien is het in dit geval wel een goede raad…..!

meer napraten

Ja dat moet nog even hoor, ik  had  nog niet eens verteld dat alle drie de kleinkinderen (Sebastian kon helaas niet tijdig hier zijn) óók het woord namen tijdens de crematieplechtigheid.
Ze hadden alle drie een stukje opgeschreven uit de tijd dat wij nog veelvuldig oppas opa en oma waren, Het waren alle drie hilarische stukjes maar dit stukje  van  Jennifer ……


…….. deed Inge  een paar dagen later in de doos met op DVD gezette familiefilmpjes duiken.
Ze wist zéker dat er een stukje film moest zijn waarop de chaos te zien is  terwijl Henk zich verschanst had in het gangpad langs de slaap couchettes en zich daar tránen zat te lachen.
Het lachen hád ons trouwens  nog wel kunnen vergaan  met die noodrem zó dicht in de buurt van kinderhandjes die als vlooien door zo’n coupe glibberen en boven wilden liggen als ze beneden lagen en omgekeerd.
De kwaliteit is niet om over naar huis te schrijven maar dat het dikke pret was is nog wel te zien.

het gewone leven…

Het gewone leven sluipt er voorzichtig weer in en dat is fijn. Er blijven wel dingen te doen maar omdat ik gewend was de administratieve  rompslomp zélf te regelen is dat niet zo’n probleem.
Ben eindelijk ook van m’n “jetlag”af. Had natuurlijk niet écht jetlag maar de symptomen waren ongeveer alsof ik het wél had, een beetje wattenhoofd en vooral veel trek in hartig op de meest vreemde tijden. Liever een stukje kaas of een slaatje  bij de koffie dan een koekje.

Heb vanmorgen alweer een klusje bij de drukkerij gedaan, dat was fijn omdat iedereen daar ook zeer belangstellend is en er natuurlijk ook wel anekdotes voorbij komen. Was niet heel dringend dus kon stoppen wanneer ik maar wilde.

De kleding van Henk opruimen heeft geen haast maar zo af en toe kom ik wat rondslingerende spullen tegen waarvoor ik een directe beslissing kan maken, niet goed genoeg om nog iemand een plezier mee te doen, en dan mag het meteen weg. Zo ook een paar schoenen. Toen ik ze oppakte voel ik dat er iets in zat…..
Nadere inspectie levert dit op.
In de neus van de schoen zit het handjevol elastiekjes waar ik zó naar gezocht heb bij het laatste plakklusje dat ik thuis deed voor de drukkerij.
Ik wist zéker dat ze er moesten zijn maar ze lagen niet waar ze normaal liggen. Zoals er zovéél niet lag waar het altijd lag, Zijn favoriete DVD van de Eagles, spoorloos, zijn sleutels, nérgens te vinden, zijn horloge enz, allemaal dingen waar hij heel zuinig op was en diefstal wou voorkomen. Ja ook elastiekjes waren belangrijk voor hem omdat we ze vaak voor het werk nodig hadden.
Ik heb het vage gevoel  dat ik nog spullen ga vinden op héél bijzondere plaatsen. Behalve natuurlijk de spullen die hij in de afvalbak deed zonder dat ik het ontdekte ( zoals de opscheplepel die ik er tijdig uit haalde ) misschien  wel de deksel van het kleine pannetje dat ik vooral nu veel gebruik maar waarvan de deksel al wéken spoorloos is. Ben best nieuwsgierig wát er nog wáár vandaan gaat komen, Suggesties?

Vorige Oudere items