nog ff oefenen…

Wie hier al lang leest weet dat ik niet met voetbal heb, óók niet als Nederland wél ergens kampioen in is.  Ooit stond ik langs de lijn toen kleinzoon Maikel de nieuwe Kruif( oeps, zie nu pas dat ik Cruijf verkeerd geschreven heb.) wilde worden, niet dat ik begreep wat er gebeurde maar dat doet er niet toe. Hij vond het leuk dat ik kwam kijken.
Ondertussen is de zes jarige áchterkleinzoon Levi op weg om de nieuwe Kruijf te worden. Hij is in ieder geval nét zo blond dus dat moet wel lukken.
Omdat Henk wél iets met voetbal heeft gingen we vandaag even kijken bij Levi’s oefenochtend….

Het is Henk nooit gelukt mij de spelregels bij te brengen , ik zie dus alleen jongetjes hard achter de bal aan lopen, herstel, er lopen óók meisjes hard achter de bal aan, en een paar grote meisjes die helpen met de training.
Er is veel aandacht voor allerlei oefeningen zowel als warming -up als oefeningen om allerlei dribbeltjes  onder de knie te krijgen zodat je die niet breekt. Het zál nog wel even duren  eer Levi de nieuwe Kruijf  maar hij heeft  iets op zijn naam dat Kruijf nooit gelukt is…..Ik stond langs de lijn  en dat waardeert hij …. Wie krijgt er nou een kushandje  toe
geblazen  van een voetballer tijden zijn warming -up!
Ach… Levi is gewoon een klein charmeur, hij  wordt vast nooit een echte voetballer maar hij beweegt even lekker en heeft plezier met andere kinderen, als dat voetballen moet heten  dan mag dat van mij hoor!

 

liebestraume

De laatste weken moet ik steeds aan Liebestraume denken, precies van  Fransz Liszt. Niet dat het nummer hier dagelijks op staat hoor, maar op zaterdagavond speelt  het altijd  door mijn hoofd.
Dan is er op TV weer het programma “dancing whit the stars” en dát heeft onze belangstelling.
Niet omdat we iets met “de stars” hebben, de meeste kennen we niet eens, maar omdat we zelf  iets met dansen hebben. Het bracht ons ten slotte bij elkaar omdat we elkaar op dansles leerden kennen.

Wedstrijddansen  was ons beider hobby, al gebeurde dat uiteraard niet op het allerhoogste niveau het plezier was er niet minder om.
Wat wil je als straal verliefd meisje  nou liever dan in de armen van je lief dicht tegen hem aan over de dansvloer zweven….  Heerlijk vond ik het als we bij een Engelse wals  de uitvoering van deze wals door Victor Sylvester troffen…….als dat geen  echte Liebestraume is weet ik het ook niet meer. tenzij je partner twee linkervoeten heeft natuurlijk.

En dáárom hoor ik dat nummer in mijn hoofd als ik op TV mensen zie dansen op populaire popmuziek, ik mis het strikte danstempo toch wel een beetje, en in veel gevallen de zwierige ballroomjurken van vroeger, al glippen er hier en daar wel paar door.
In mijn gevoel zou ik zó de dansvloer weer op kunnen al zou ik nooit meer op de noodzakelijke elegante schoentjes kunnen lopen, laat staan dansen.
Natuurlijk leert niemand in een paar weken écht dansen maar met een danspartner  die alle kneepjes van het vak kent zou ik er ook nog wel iets fatsoenlijks uit kunnen persen….áls mijn voeten het nog aan zouden kunnen, wat helaas niet zo is.
Zoals ik al zei, met de wedstrijd bemoeien we ons niet, wie er doorgaan of afvallen boeit ons niet maar Henk kijkt altijd heel geïnteresseerd mee en geniet.
Heel af en toe “zweven” we nog even samen door de kamer als er een geschikt muziekje opstaat, nou ja zweven…. we schuifelen, op de maat van de muziek, dát dan weer  wel!
Ooit hadden we als  veertigers korte tijd  nog  met een groepje oud wedstrijddansers een soort clubje, daar stamt dit (slechte)  filmpje uit, helaas zonder muziek, tegelijk met Liebesraume aanzetten geeft wel muziek al klopt het niet omdat we daar volgens mij slowfoxtrot dansen, met een keurige heelturn  van mij zeg ik maar even als toegevoegd jurylid.

confrontatie….

Heb je wel eens toch? dat je met jezelf geconfronteerd wordt? In mijn gevoel ben ik pakweg… ergens tussen de veertig en de vijftig, oke, zo zie ik er aan de buitenkant misschien niet helemaal uit maar , in mijn gevoel, zie ik er dan hoogstens uit als een vlotte 50plusser die haar dag niet helemaal heeft!
En dán  krijg ik deze foto toegezonden.

Weg illusie van “oudere jongere” daar loopt echt een duidelijk oude dame ( die zelfs niet altijd een dame is) met haar 15 jarige kleinzoon. Het pluspuntje is dat hij dit dan weer helemaal niet vreemd vindt en we lekker lopen te giebelen.
Ja helaas, ondertussen is Sebastian weer bij zijn moeder thuis  na 5 weken Nederland.
Hij heeft een geweldige tijd gehad hier , jammer dat wij helaas niet meer met alle activiteiten  van de partij konden zijn  maar hij stapte toch regelmatig even de oude fiets die hij kon gebruiken  om even bij ons binnen te stappen.
Verder bleven we natuurlijk via foto’s en filmpjes op de hoogte van wat alle uit stapjes.
Er is veel vader/zoon tijd geweest, ze gingen samen naar Belgié, samen wadlopen.

Met meerdere naar de apenheul waar hij de klimmuur gebruikte om aap  onder apen te worden, naar kinderdijk voor de echte Hollandse plaatjes enz, enz, En natuurlijk was er veel muziek o.a.  met paps naar parkpop

De mannen gaan elkaar missen want 5 weken gaan natuurlijk véél te snel voorbij. Gelukkig hebben ze prachtige herinneringen. Tot over een jaar Sebastian, we hopen dat hij dan hier naar school gaat. Tja helaas, ik vrees dat ik dan een nóg oudere dame ben en dat Sebastian dan nóg verder boven me uitsteekt.

erfelijk?

Sommige  hebbelijkheden van de mens zijn erfelijk, en soms zie je een foto waardoor je er gewoon niet omheen kunt, het zit in de familie!

Van links naar rechts, Levi, Sebastian en Amber. Ze zijn met Jennifer  en haar man Maykel naar een zwembad geweest, klein uurtje rijden maar op de  terugweg., vallen ze alle drie ten prooi aan een zware aanval van “narcolepsie-mobilé”.
Het moet wel erfelijk zijn want de kleintjes hebben er ook altijd last van .


En denk nou niet dat het  om lange afstanden gaat, of de auto, als Sebastian met tante Inge in de Zoetermeerse randstadrail stapt, die toch bepaald geen wereldreis maakt, moet ze hem wakker maken als hun bestemming in zicht komt.


In Amerika is het reuze makkelijk  als een kind in de auto slaapt, de afstanden zijn er zóveel groter dan hier maar tja, in de randstadrail heeft het toch wel ongemakkelijke kantjes, ik voorzie dat  Sebastian  gerust een hele dag rondjes blijft draaien in die tram eer iemand opmerkt dat hij wel érg lang mee rijdt.  De naam “narcolepsie-mobilé” verzon ik in een ouder logje, waarin bleek dat hem in bed in slaap krijgen een iets ander verhaal was, tót ik  doorhad hoe ik “zijn afwijking”kon benutten.

knettergek rules

Of Sebastian het naar zijn zin heeft?  O zeker weten, hij geniet van de Hollandse kleinschaligheid, dat je per dag “even  aan kunt wippen” op meerdere adressen, even naar opa en oma op de fiets waar de Magnums (waar hij zo gek op is)  natuurlijk altijd op voorraad zijn.

Of hij zich thuis voelt in de familie waar hier en daar toch wat mensen het predicaat ” knettergek” opeisen……? Men zegt dat afwijkingen soms een generatie overslaan, dat moet dan nog komen denk ik want Sebastian past prima in het knettergekke plaatje, net als onze dochter Inge bleek toen  Sebastian daar een paar dagen logeerde.

Je hoeft me niet op mijn woord te geloven hoor, ik heb bewijzen. Muziekliefhebber als Sebastian is mist hij natuurlijk wel een piano, die heeft niemand, en zijn trompet ligt thuis omdat hij door ” een beugelbekkie” niet goed kan spelen.
Maar natuurlijk had hij al snel op de computer een mogelijkheid gevonden om toch muziek te maken. Tante Inge wilde wel graag weten hoe hij dat deed en toen sloeg de vlam in de pan. Tante Inge bleek over onvermoede rap talenten te beschikken, dat resulteerde in een try-out die insloeg als een bom…..

Duidelijk, hier zit muziek in en dat zagen tante en neef direct. Wat goed is komt snel, er werd hard gewerkt om een nummer met hitpotentie neer te zetten, neef  Sebastian tekent voor de muziek, tante Inge is verantwoordelijk voor de  diep doorwrochte tekst.

De choreografie deden ze samen maar zodra ze gaan toeren  moet daar toch nog even iemand “uit het vak”naar kijken. Over mijn wel héél bescheiden inbreng hebben we het maar niet.
Volgens mij hebben ze een regelrechte hit in handen en zijn ze morgen wereldberoemd, en zo niet…………
hadden zij én  wij (door de filmpjes)  een onwijs leuk middag.

nog zo’n dag

Goed hé, zondag was alwéér een dag met een sterretje, zo’n  dag dat ik op handen gedragen werd……


Zie je al die glunderende  koppies van onze vier kleinkinderen, juist, je weet het weer. Voor 7juli  had Ruud, in samenwerking met Inge, georganiseerd dat ik met al m’n kleinkinderen naar een escape room  ging….. omdat ik altijd zit te zeuren dat het me zo leuk lijkt  als ik er verhalen over te horen krijg want iedereen is al  minstens 1x naar zo iets geweest!  En dus…..

Best lastig om nu niet te veel te vertellen over wat er tijdens onze gevangenschap allemaal gebeurde, het is natuurlijk niet leuk als de oplossingen via het internet op te sporen zijn.
Maar  geloof me, het was niét mijn verdienste dat we er nog net tijd uit waren! Het was er vaak nogal donker terwijl er soms óók kleine lettertjes gelezen moesten worden. Bovendien hadden de kleinkinderen, op Sebastian na, al eerdere ervaringen op dit gebied.
Terwijl ik nog probeerde op de been te blijven in het half donker  en  te zien waar we waren, stoof de rest al op van alles af om te zien of ze er iets mee konden. Sleutels zoeken, kleurcodes ontdekken enz,enz…..wat uiteindelijk met vereende krachten ook allemaal  lukte.

Inge en Ruud trokken in die tijd  met Henk Delft in, terugrijden naar huis was niet de moeite voor een uur.
Zij vonden evengoed een sleutel zonder er naar te zoeken, zij wel……

en stonden ons weer op te wachten onderaan de trap waar ze ons achter lieten ……….

Gelukkig ging het hele spul nog even mee naar huis om na te praten over “hoe leuk het wel niet was”….. en het was nog lang onrustig……

 

6 jarige verslaat grootje!

Had ik al eens verteld dat een drie jarig kind me verslaat met tekenen? Ik ben er zó slecht in. Maar van de week werd ik alweer verslagen door een kind, een 6 jarige dit keer. Levi haalde zijn A zwemdiploma  en dat heb ik nooit gehaald,

Geen paniek, ik heb  op latere leeftijd echt nog behoorlijk leren zwemmen, ik kán onder water zwemmen maar echt prettig vind ik dat niet, ik kán een soort duik van de kant maken maar…. klopt, echt prettig vind ik dat niet, ik laat me liever gewoon vanaf de kant in het water zakken. Ik kan goed  watertrappelen, op m’n rug  drijven als de beste  en de schoolslag zwemmen. Genoeg om niet te verdrinken zou ik zeggen maar….. een zwemdiploma heb ik dus niet!

Bij de kinderen en kleinkinderen waren we natuurlijk aanwezig bij het afzwemmen, dat zat er dit keer niet maar dat lag niet aan ons. Ook het zwemonderwijs onderging veranderingen, én het diploma zwemmen.
Levi zwom af zonder dat hij wist dat er voor het diploma gezwommen werd, geen ouders  aanwezig en geen toeters en bellen.
Dié werden pas een week later uitgenodigd toen de kinderen die dus al stiekem geslaagd waren   nu  z.g. voor het echie diploma mochten zwemmen.
Amber kijkt gespannen toe, waarschijnlijk vindt ze(net als ik)  zo’n startblok best wel hoog.

Maar Levi maalt er niet om en gaat gekleed te water. De week ervoor dook hij eraf om onder water door een (bescheiden) soort tunneltje te zwemmen, het leuke was dat er onderwater foto’s gemaakt zouden worden, misschien wel om de kinderen aan te moedigen en af te leiden maar wát een leuke plaatjes levert dat dan op.

Moesten wij ouders  vroeger helpen aftellen bij het watertrappelen, zó makkelijk komen de ouders van nu er niet af, ook zei moesten gekleed te water en  de vereiste tellen watertrappelen, de kinderen vonden het gewéldig! Heel stiekem had ik dáár wel graag aan meegedaan , ssttt… niet verder vertellen, ik heb nog nooit met kleren aan gezwommen! Toch maar voorzichtig zijn met langs de vliet wandelen denk ik!

Vorige Oudere items