meer napraten

Ja dat moet nog even hoor, ik  had  nog niet eens verteld dat alle drie de kleinkinderen (Sebastian kon helaas niet tijdig hier zijn) óók het woord namen tijdens de crematieplechtigheid.
Ze hadden alle drie een stukje opgeschreven uit de tijd dat wij nog veelvuldig oppas opa en oma waren, Het waren alle drie hilarische stukjes maar dit stukje  van  Jennifer ……


…….. deed Inge  een paar dagen later in de doos met op DVD gezette familiefilmpjes duiken.
Ze wist zéker dat er een stukje film moest zijn waarop de chaos te zien is  terwijl Henk zich verschanst had in het gangpad langs de slaap couchettes en zich daar tránen zat te lachen.
Het lachen hád ons trouwens  nog wel kunnen vergaan  met die noodrem zó dicht in de buurt van kinderhandjes die als vlooien door zo’n coupe glibberen en boven wilden liggen als ze beneden lagen en omgekeerd.
De kwaliteit is niet om over naar huis te schrijven maar dat het dikke pret was is nog wel te zien.

het gewone leven…

Het gewone leven sluipt er voorzichtig weer in en dat is fijn. Er blijven wel dingen te doen maar omdat ik gewend was de administratieve  rompslomp zélf te regelen is dat niet zo’n probleem.
Ben eindelijk ook van m’n “jetlag”af. Had natuurlijk niet écht jetlag maar de symptomen waren ongeveer alsof ik het wél had, een beetje wattenhoofd en vooral veel trek in hartig op de meest vreemde tijden. Liever een stukje kaas of een slaatje  bij de koffie dan een koekje.

Heb vanmorgen alweer een klusje bij de drukkerij gedaan, dat was fijn omdat iedereen daar ook zeer belangstellend is en er natuurlijk ook wel anekdotes voorbij komen. Was niet heel dringend dus kon stoppen wanneer ik maar wilde.

De kleding van Henk opruimen heeft geen haast maar zo af en toe kom ik wat rondslingerende spullen tegen waarvoor ik een directe beslissing kan maken, niet goed genoeg om nog iemand een plezier mee te doen, en dan mag het meteen weg. Zo ook een paar schoenen. Toen ik ze oppakte voel ik dat er iets in zat…..
Nadere inspectie levert dit op.
In de neus van de schoen zit het handjevol elastiekjes waar ik zó naar gezocht heb bij het laatste plakklusje dat ik thuis deed voor de drukkerij.
Ik wist zéker dat ze er moesten zijn maar ze lagen niet waar ze normaal liggen. Zoals er zovéél niet lag waar het altijd lag, Zijn favoriete DVD van de Eagles, spoorloos, zijn sleutels, nérgens te vinden, zijn horloge enz, allemaal dingen waar hij heel zuinig op was en diefstal wou voorkomen. Ja ook elastiekjes waren belangrijk voor hem omdat we ze vaak voor het werk nodig hadden.
Ik heb het vage gevoel  dat ik nog spullen ga vinden op héél bijzondere plaatsen. Behalve natuurlijk de spullen die hij in de afvalbak deed zonder dat ik het ontdekte ( zoals de opscheplepel die ik er tijdig uit haalde ) misschien  wel de deksel van het kleine pannetje dat ik vooral nu veel gebruik maar waarvan de deksel al wéken spoorloos is. Ben best nieuwsgierig wát er nog wáár vandaan gaat komen, Suggesties?

druk,druk,druk

Oke druk….. overdrijven is ook een vak maar toch, normaal gaan er dágen voorbij zonder post, nu zijn er iedere dag meerdere poststukken,  vaak lieve kaartjes maar veelal “organisaties  voor de erven van”. Mwah… het meeste kan wachten hoor, nog geen zin in. Maar de RDW gaf aan de de auto binnen 5 weken overgeschreven moet zijn.  Dat kon dicht bij huis zag ik, was een fluitje van cent. Ik mag hopen dat men bij het controleren van alle gegevens de info kreeg wáárom er een nieuwe eigenaar voor de auto nodig was, zo niet is het wel een héél fraudegevoelig proces.

Zo rijdt ik dus nu voor het eerst in een auto die mijn eigendom is. oeps , voor de helft ook van de kinderen zodra de notaris zich meldt.  Hoewel Henk nooit zelf  heeft  gereden heeft in de alweer bijna  7  jaar oude Suus, stond Suus wél op zijn naam. Dat waren we altijd zo gewend geweest en vroeger wás hij ook vaker dan ik de chauffeur., Hij had in dienst leren rijden en reed daar op álles dat maar voorhanden was. ( zoals in sliteshow te zien was.)
Hij reed goed, ik zat ooit achterop de motor bij hem toen hij naar de kant stuurde, op mijn vraag ; “wat ga nou doen” zei hij ; “voel je dat niet , ik heb een lekke band”. Daar had ik niets van gemerkt.

Officieel kreeg  Henk dus bijna 4 jaar geleden de diagnose vasculaire dementie . Maar zijn rijgedrag liet al bij de vorige auto zien dat het in zijn hoofd mis was. We hadden ondertussen al aangewend om altijd om en om te rijden, de één heen en de ander terug. Maar steeds vaker zei hij uit zich zelf rijd jij maar. en zo leerde ik dus ook wat geroutineerder rijden.
Steeds vaker was te zien dat hij de breedte en de snelheid van de auto niet goed meer in kon schatten en zo  voorkwam  één keer de alerte  reactie van een tegenligger dat Henk en ik samen op de derde wolk links harp zouden zitten te spelen.
Daar volgde een serieus gesprek op in de trant van ” vond je dit een goed beslissing”. We maken immers allemáál wel eens een verkeerde inschatting of zijn er even niet helemaal bij.

Maar Henk vond die keer dat het zo’n vaart niet liep. Gelukkig kon hij toen nog wel over mijn antwoord nadenken; “als je dit géén verkeerde beslissing vond ben je niét meer de goede chauffeur die je altijd was, dan hoor je niet meer achter het stuur thuis”.
Daarna reed hij nog slechts af en toe  op rustige tijden op bekende wegen en besloot later zelf zijn rijbewijs niet meer te verlengen.  Natuurlijk deed hem dat pijn en als je dan een nieuwe auto koopt ga je dat er niet in wrijven door die auto niet meer op zijn naam te zetten. Maar nu móest het dus, heb ik meteen zo’n te kekke card, i.p.v. een “papiertje”.
Ook bij de verzekering moest de naam veranderen.
Gelukkig had ik wél al jaren eerder bij de verzekering aangegeven dat we allebei rijden in Suus zodat ik nu niét de 17 schadevrije jaren kwijt ben,

had hij gedácht

Dat is weer zó typisch mannen hé, gooit na bijna  60 jaar mijn ring gedragen te hebben  de kont tegen de krib en denkt de huwelijksband te kunnen verbreken door de trouwring af te doen!
Ga ik niet pikken en heb al een oplossing bedacht, ik ga ze aan elkaar vast laten maken om te voorkomen dat er ooit één van de twee wegraakt.

Hij droeg de ring vanaf 16 oktober 1960, dat was onze verlovingsdatum. De trouwdatum, een half jaar later,  hebben we er nooit bij  laten zetten.
Van zijn ring is een deel van het goud door de gootsteen gespoeld door de toenmalige schurende wasmiddelen in de drukkerij, de ring is aanmerkelijk dunner dan de mijne.


Mijn ring afdoen was nog wel een dingetje, door alle intensieve klusjes  in de drukkerij  zijn mijn gewrichten, nu ik minder werk, nogal opgezet. Het is ook duidelijk te zien dat de ring wel een beetje knelde de laatste jaren, zucht  ja,  zelfs in overdrachtelijke zin soms wel een beetje als hij  “die andere man was”!

Mijn bedoeling was zijn ring gewoon tegen de mijne aan te schuiven maar die is dan net te groot er kan zelfs nog óver mijn ring heen schuiven en verloren worden.
Drastisch ingrijpen dan maar. Mijn ring moet iets groter gemaakt worden, de zijne iets kleiner waarna ze aan elkaar vast gemaakt kunnen worden, nee echt, hij moet niet denken dat hij zó makkelijk van me af komt.
Precies…. ik begin maar met de belangrijkste dingen, volgende week donderdag kan ik de ring ophalen bij de juwelier, ach, alle andere  dingen die moeten gebeuren kunnen wel even wachten.

het was mooi

Alles liep  vlekkeloos  in deze wonderlijke zomerse week in juni, nou ja “bijna” vlekkeloos.
Over veel dingen hadden we al een beetje na kunnen denken. Zo zaten we al eerder  foto’s uit te zoeken voor de sliteshow  die in Powerpoint aangeleverd moest worden al wisten we dat toen nog niet. Dat werd later een klusje voor Ruud die het programma goed kent.

Foto’s genoeg, verrassend veel van Henk als kind in de toch woelige jaren tussen ’36 en ’45. Maar in de laatste 10 jaar heel veel foto’s waarbij ik onafscheidelijk lijk te zijn, dat was de laatste jaren ook echt zo, ik was zijn rollator én rolstoel duwer. Wanneer ik de kinderen erop attendeer dat ik er op héél veel foto’s ook bij sta  vinden ze dat géén probleem, “nee hoor mam, dat is prima, spaart ons de volgende keer heel veel gezoek” wordt me  droogjes toegevoegd, tja, schatten he die kinderen van me!

Gelukkig laat bij alle verdriet, dat er natuurlijk ook is, de humor ons nooit in de steek . Zo ligt er bij het condoleance boek  een witte pen met  blauwgrijze CUVO opdruk. Die moet op énig moment verwisseld zijn want een dag later ontdek ik dat het niét de cuvo pen is die er ligt , maar deze.


Je begrijpt, hilariteit  omdat we constateren dat Henk dan wel écht het ultime “tiny house” heeft betrokken.

Wie de livestream volgde zag dat de dienst met enige vertraging begon. Dat kwam doordat de “bezemwagen” van de uitvaartondernemer in een file van een ongeluk zat. Die moest de spullen van het opbaren meenemen die niet ongezien in de twee andere auto’s mee kunnen.

We besluiten het oponthoud tot een minimum te beperken door kleinere bloemstukken en boeketten vast op de heg klaar te leggen, dat is weer zo’n typische Rietepietz noodoplossing die ongedacht iets moois heeft.

Hoewel de kleinkinderen met eigen vervoer gaan heb ik besloten tot één volgauto om samen met de kinderen niets van doen te hebben met parkeren en dat soort gedoe.


Ook fijn dat we dan, mét alle bloemen weer netjes thuisgebracht worden.
Men houdt trouwens keurig rekening met de zelf rijdende kleinkinderen. De auto waar Henk in ligt én de onze houden halt bij het algemene parkeerterrein en wachten totdat alle kleinkinderen lopend aan kunnen kunnen sluiten.


De uitvaartleider voorop. Net zoals hij thuis onder het toeziend oog van vrijwel alle buren straat uitliep, indrukwekkend  met een prachtige stok met zilveren knop in de hand en een bolhoedje op het markante hoofd.
Ik denk dat Henk wel tevreden zal zijn als hij er érgens iets van heeft meegekregen.
En zeker heeft mee gelachen op die momenten dat we de tranen weg lachten met galgenhumor…… ach… ieder gaat op zijn eigen manier om met verdriet.

best wel zilveren randje

Iedere wolk heeft een zilveren randje  en wauw o wauw… wat is die zilveren rand breed bij mij. Het zal ongetwijfeld veel verschil uit maken onder welke omstandigheden je je partner verliest hoe je de dagen tussen het overlijden en de dag van het definitieve afscheid ervaart.

Uitgestoken handen hoef ik nog niet te grijpen (dat komt vast nog) maar ik mis jullie allemaal wel. De reacties lezen bewaarde ik voor de uurtjes dat ik alleen was, dat waren ook de momenten dat er tranen vloeiden.

Dat alleen zijn hád niet gehoeven maar ik wilde zelf niet dag en nacht “vertroeteld worden”. Uiteindelijk moet ik het toch zelf gaan doen en dat is goed. Eigenlijk was ik ook mét Henk in huis toch grotendeels al alleen en ook dán waren jullie mijn reddingsboei wat aanspraak betreft.

Ik kan nog niet garanderen dat het onderwerp “verlies” snel van tafel is, daarvoor waren de de dagen té mooi, te warm, te indrukwekkend. Heel eerlijk zweef ik, al klinkt dat vast raar, tóch een beetje op een roze wolk. We hebben allemaal  een heel goed gevoel  bij het afscheid van Henk, echt álles thuis en in eigen hand gehouden, ik kan het iedereen aanraden.

Zelfs in ons niet zo grote huisje was het met wat schuiven en creatief zijn goed te doen om het bed te plaatsen. Eetkamertafel naar de serre, de sitetable waar normaal de planten op staan  er naast voor  alles dat nodig was voor Henk’s verzorging. Overbodige spullen als puzzelplank enz naar de schuur en de planten de tuin in.

Nadat Henk gestorven was voltrok zich een ontroerende metamorfose …. daar was “mijn” Henk weer, die zo héél ver weg leek te zijn de laatste maanden. Hij was zó mooi toen zijn hoofd rust mocht vinden. Wegens de warmte moest hij zo snel mogelijk in ( de gekoelde) kist opgebaard worden i.p.v. in het bed. Maar met een dikke doorzichtige plastic plaat over de kist bleef hij zichtbaar  en kon ik van zijn ontspannen gezicht genieten. En ja, ik haalde natuurlijk af en toe die plaat er wel even af.

Het wás even changeren in onze kleine kamer   met een bed én een kist.
De sitetable kon meteen naar de gang, condoleance map erop, bloemetje én het onvermijdelijke schaaltje pepermuntjes.
We konden nog die zaterdag een prachtig bloemstuk ophalen.
Het bed kon gelukkig heel snel opgehaald worden.
Daar zijn dan weer net geen foto’s van gemaakt maar je wilt niet wéten wat een puinhoop het voor een half uur in de kamer was. Er stond óók nog iemand even een kleine airco  te installeren, die serre kan écht heel warm worden en we wilden niet het risico lopen dat de kist dicht moest, zelfs al hadden we Henk d.m.v visagie een beetje laten “impregneren”.
Het zal misschien niet voor iedereen “het einde zijn” maar wij vonden het heerlijk om Henk zo in ons midden te kunnen houden.


Het werd alleen maar mooier toen er nog veel meer bloemen gebracht werden.


Práchtige bloemen die  natuurlijk mee naar het crematorium gingen maar….ze kwamen óók weer mee terug naar huis………..Oh…. wat heb ik nog veel te vertellen, komt allemaal wel. Vanaf nu ga ik ook weer proberen de reacties te beantwoorden. Bij de vorige logjes jeukten m’n vingers bij al die ontroerende reacties maar ontbrak me echt de tijd.
Ik zie wel hoever ik kom maar ik bén er weer hoor, en het gaat goed met me!

‘k zei het toch

Zie je nou wel, ik hóef helemaal niet “goed voor mezelf te zorgen”, ik zei het al, er wórdt voor me gezorgd. Gisteren appje van Inge ; “ik kom morgen ochtend bijtijds, dan blijf ik bij papa en jij gaat wandelen” .
Ik hoefde ook niet alleen te wandelen want kleindochter Jennifer zou op me wachten met de hond uitlaten.
Jennifer woont tegen het Westerpark Zoetermeer aan maar die afstand overbrug ik met mijn Suus in een goed kwartier nu het rustig op de weg is.

Klopt, ik kom vaker in dat park omdat het zulke fijne brede gladde paden heeft. Maar zónder rolstoel ben kun je natuurlijk veel meer in dat park, zeker als ook Levi en Amber van de partij zijn.
Dan kun je ook op de grote speelweides die nu nog vol staan met bloemen.

Het zijn grote glooiende weides met soms een groepje bomen waar bij warm weer de kudde schapen, die er ook altijd rondloopt, graag gebruik van maakt  om de schaduw te zoeken. Levi en Amber weten al dat er veel lammetjes zijn geboren en dat willen ze “oma grootje”natuurlijk laten zien. Jennifer blijft met de hond even achter want al zit hij aan de riem in dat deel van het park, dicht bij de schapen zou hij toch onrust brengen.

De kleintjes huppelen om me heen maar weten héél goed dat ze me niet aan mogen raken en denken daar zelfs beter aan dan ik. Oke, het is niet overal precies anderhalve meter maar niemand is verkouden en we zijn buiten. Ze doen het echt perfect.
Wat wonen ze toch heerlijk met datgrote  park bijna in de achtertuin, er zijn vijvers voor watervertier, een grote a.l. kinderspeeltuin, een natuurtuin waar ze zich keurig weten te gedragen en er is in het park ook nog ruimte om gewoon lekker creatief bezig te zijn….. we komen een soort “boomhut”tegen met een onweerstaanbare aantrekkingskracht!
Natuurlijk had ik de camera bij me en film ik een stukje bij de boomhut en bij de schapen en heb niet in de gaten dat Jennifer ondertussen met haar telefoon foto’s maakt en doorstuurt naar mij en de thuisblijvers. Je hoort in het filmpje berichtjes binnenkomen, alsof ik écht niet even zonder telefoon kan;-)
Ruim twee uur van huis en dus  2 uur genieten en opladen, héérlijk. Henk sliep al die tijd maar is nét wakker als ik binnenkom. Hij moet het maar doen met een kwartiertje in de tuin waarna hij weer doodmoe op de bank in slaap valt.

feestje hoor!

Moederdag feestje ja, bescheiden, maar toch écht een feestje. Ze stuurden me beiden een foto uit hun babyalbum  dat ze natuurlijk allang zélf in huis hebben i.p.v. hier op zolder te liggen verkleuren. Wat waren het een heerlijke baby’s.

En wat zaten ze toen lekker dicht tegen me aan. Ruud zit nog steeds in de USA dus bleef het bij  facetime, dat is afstand genoeg. Maar Inge had ik wel graag even tegen me aan willen  trekken toen ze om 8 uur in de avond weer naar huis ging.
Ze kookte met haar lief  hier thuis   voor ons, omdat ik het altijd zo’n gedoe vind en het daarom maar achterwegen laat, een heerlijke aspergemaaltijd.


Ze hielp Henk, die wat hulp nodig heeft, met eten, deed met haar lief  de afwas en zorgde dat ik even ongestoord in bad kon.
Dát is moederdag, daar kan geen dure keukenapparatuur  of aangeboden vakantiereis tegenop.
Toch jammer hé, dat dat even tegen me aan trekken echt niet niet verstandig is !

zó oud?

Sneu hoor voor al die mensen die zich een slag in het rond gewerkt hebben aan de wagens voor de carnavals optochten, vrijwel alles werd door het slechte weer afgelast.
Op de scholen was de wind geen probleem, daar kwamen de kinderen gewoon verkleed , ook op de school waar Levi en Amber zitten.
Het grappige is dat ook hun mama Jennifer daar op het moment “naar school gaat”. Ze loopt er stage omdat ze onderwijsassistent wil worden.
Zij moest dus óók verkleed,je begrijpt, het bezoek van vorige week was bedoeld om de verkleedkist te inspecteren.
Jennifer was al snel klaar, een ruitbroek met bijpassende strik, de billentikker  en een belachelijk klein hoedje , beetje schmink moet er dan nog een clown van maken.
Het lieve heersbeestje past Amber prima  maar Amber  had eigenlijk op Huis ten Bos geboren moeten worden, voor haar is iéder verkleedkostuum prima áls  het maar  “een   prinsessenjurk” is, óf  “een   prinsessenjurk”!  Lieve heersbeestje  valt dus af, het wordt de gele prinsessenjurk die ze voor haar verjaardag kreeg. Levi kiest voor het áller oudste stuk uit de verkleedkist….

Het indianen pak dat ook regelmatig als cowboypak gedragen werd, kwestie van accessoires hé! In dit geval werd een echt hinnikend stokpaard van stal gehaald.
O ja, een oud pak dus, hóe oud…. ? Bijna táchtig jaar! Het werd gemaakt door, pak de draad even stevig beet voor je hem kwijt raakt,  de moeder->, van de vader->, van de moeder->, van de moeder-> van Levi , precies, de  “bet overgrootmoeder” van  Levi en Amber. Henk heeft het kostuumpje gedragen  toen hij een jaar of 6 was ( hij is nu bijna 84)   en het heeft de tand des tijds wonderbaarlijk goed doorstaan.
Gemaakt van een stevige, dikke soort keperachtige  katoen.

Waarschijnlijk  stof die destijds voor werkkleding gebruikt werd en royaal afgewerkt met franje die ongetwijfeld  van in onbruik geraakte gordijnen o. i.d. afgetornd waren,  zoals “betje” haar leven lang van álle versleten spullen de nog bruikbare onderdelen als knopen, kantjes enz. bewaarde.
Tegenwoordig is er een ruime keuze aan verkleedspullen te koop, voor weinig, maar  of al dát spul over ruim  75 jaar nog uit de verkleedkist gehaald zal worden betwijfel ik eerlijk gezegd.

 

met de Noorderzon

Nou já zeg…. was Inge vorige week zondag ineens met de Noorderzon verdwenen.Met medeneming van haar man die normaal gesproken heel veel op de grote weg zit maar in januari/februari altijd de wachtwagen aan de wilgen hangt.
Volgens mij wilde ze  alle voors en tegens van het klimaat gezeur van zich afschudden en zochten hun heil op een andere planeet. Waar de temperatuur nog  onder 0 kon komen, (wel vér onder 0 zelfs)  en de ondergrond  hun gewicht niet kon dragen als je zómaar even wilt wandelen.

Waar gepaste kleding vereist was en er vooral niet téveel huid zichtbaar mocht zijn, óók niet als het buiten pikkedonker was …..

Tja, als je met de Noorderzon vertrekt  reis je natuurlijk met het Noorderlicht al is dat alleen in de nacht mogelijk…..

Dat is de route waarlangs ook de Kerstman in januari verdwijnt, één van de  rendieren  blijkt ongemerkt achtergebleven, waarschijnlijk te moe om de reis te vervolgen maar knapt weer op na een goede maaltijd.


Een  zoektocht naar de kerstman wordt wel op touw gezet  maar levert helaas niets op.

Vorige Oudere items