zwart is prachtig

Had ik al gezegd dat bij ons altijd de énige echte zwarte Piet met Sinterklaas meekomt?  Bij deze dan,  helemaal zwart,  mét kroeshaar en grote oorbellen,  roetveeg pietjes  worden alleen getolereerd als ze nog “gelovig” zijn, onder de 6 á 7 jaar dus.
Precies, zoals Levi en Amber die natuurlijk in Pietjes pak rondliepen en mét roet vegen, voor je het weet verwar je één van de gelovige met een echte zwarte Piet en dát kunnen we niet hebben natuurlijk.
Nee ik ga vandaag niet zeuren over  die  griezelige BNners met hun T-shirt met schofferende tekst, dat schijnt wél te mogen in Nederland.
Maar wat is het toch een fantastisch feestje, “onze Sint” werd bijgestaan  door zwarte Piet die de kleintjes héél goed kent, (alsof het hun opa was zal ‘k maar zeggen ) door vaak aan de schoorsteen te luisteren!


Wie goed oplet ziet op de foto nog de schoorsteenpijp  die als een soort buizenpost zorgde dat álle info in het grote boek kwam. Ook de tekening die Amber in haar schoen had gelegd kwam tot haar grote verbazing uit het grote boek van Sinterklaas.


Amber mocht de staf van Sinterklaas vasthouden…. sorry dat kan  ik  anno 2017  beter niet schrijven maar ik blijf een eigenwijsje  en deed dat héél serieus.
De binnenkomst was natuurlijk de gebruikelijke chaos maar al snel zat Sint op z’n praatstoel  en roept Levi bij zich die zelfs te verleiden is om bij Sint op schoot te klimmen.


Sint blijkt ook al te weten dat hij sinds kort op zwemles zit en Levi wil best even voordoen hoe hij in het water moet liggen “alsof hij slaapt”


Sint en Piet vinden het machtig interessant  en vragen ook nog of hij altijd lief is voor zijn zusje, dat is hij natuurlijk altijd, hij tilt haar op als dat nodig is en maakt haar rits dicht. Dan blijkt dat je als ouder áltijd moet blijven opvoeden want Ruud zegt verongelijkt dat zijn zusje vergat hém van het station te halen, ttsss… klikken over je zusje, als als bijna 55 jarige moet hij toch beter weten.
Dat Amber zo leuk kan dansen is ook al bekend bij Sint en Piet , Sint is natuurlijk te oud om te dansen maar zwarte Piet maakt een dansje met Amber.


Het lever haar uiteraard een cadeautje op  , zó is het feestje toch bedoeld zwartkijkers.


Sint en Piet doorspekken de praatjes met de kinderen met  spitse opmerkingen die voor “de grote kinderen” bedoeld  zijn, grote pret alom en zo hélemaal zoals het hoort!
Ja hoor, ook wij kregen “uit de zak” van zwarte Piet  maar wij zijn natuurlijk reuze braaf geweest en kregen ieder een mooi cadeau…


Een klein stukje film mag niet ontbreken al is het (zoals gewoonlijk in dit soort situaties bij Rietepietz) reuze rommelig maar het gáát om het idee, de sfeer proeven enzo…..

Advertenties

wat is 100 jaar

Ach….  wat is honderd jaar,  nou kijk, als we het over meisjes hebben die graag dansen zag dat er rond 1917 ongeveer zo uit als op de foto links.
Henk’s moeder zat in die tijd op balletles met haar jongere zusje.

We schrijven nu   2017  en het zal vast niet lang duren  eer de achter-achter-kleindochter  van het “meisje” rechts op de foto  ook op balletles gaat.
Als ze maar éven de kans krijgt imiteert ze  al haar heldinnetjes op de TV .

Het filmpje ziet ze vast later met een glimlach terug, als ze misschien in de kinderopvang werkt, of in een ziekenhuis werkt als verpleegster, of eh….. nou ja, wat ze ook gaat worden als ze maar gelukkig wordt.

kleine kindjes worden……

Inderdaad, “kleine kinderen worden groot, ”  want de twee kinderen uit het vorige logje  zijn ondertussen “van middelbare leeftijd” .
Ik had er nog een foto bij willen zetten van hoe ze nu zijn maar dat kwam er even niet van. 
Het is wel duidelijk dat ze nog steeds een leuke band hebben samen.
Je hebt zelf uiteraard (nog) niet de keus of je zwangerschap een zoon of een dochter baart maar zo ik die keuze zóu hebben dan toch éérst een zoon en dan een dochter. Niet voor mezelf, ik vind álle kindjes leuk maar , zeker als je maar twee kinderen hebt, hebben de kinderen in deze samenstelling echt het meest aan elkaar.

Sorry mannen, meisjes zijn geestelijk altijd een paar jaar verder dan jongens en daardoor zorgt het leeftijdverschil van ruim 2 jaar in hun jeugd ervoor dat ze aardig gelijk optrekken.
Vooral in de pubertijd is het heel gunstig. De vrienden en vriendinnen van de één zijn dan interessant voor de ander. Jongens van 16  en meisje van 14  zijn immers ongeveer even ver in het ontdekken van het andere geslacht.
Mijn kroost had daardoor een erg leuke vriendenkring waarmee ze grotendeels allebei nog contact hebben.

Eérst een meisje en  na ruim 2 jaar een jongetje levert meestal een kattig moederend zusje van 8 op voor het broertje  6 en als tiener is   de 13 jarige jongen  nog écht een kind terwijl een 15 jarig meisje,   als ik mezelf als voorbeeld neem,   niet zelden al verkering heeft. Hoewel…. hébben ze tegenwoordig nog wel “verkering”?
Uiteindelijk wordt “mijn combi” niet voor niets een “koningskoppel”genoemd, misschien best wel jammer dat je niet mag kiezen, maar ja geknoei met celletjes moeten we ook weer niet willen denk ik!

bij de tijd…

Nog maar net op tijd voor een nieuw logje maar ik zat alweer krap in de tijd.
En dat kwam een klein beetje omdat zoon Ruud alweer even “wat  tijd” in Nederland door kan brengen. Je begrijpt…. weer veel bij kletsen wat natuurlijk onder een etentje moet gebeuren( nee dat kan écht niet zonder etentje)
Waar we het dan allemaal over hebben? Nou bijvoorbeeld over hoe hij “de tijd” in de gaten houdt , ja op z’n horloge natuurlijk maar hij had een net even ander horloge dan we van hem gewend waren, dit horloge.

Een horloge dat hij gelukkig niet écht nodig heeft. hij heeft het gewoon omdat hij het mooi vindt maar het is éigenlijk een horloge voor blinden en slechtziende mensen.
Geen glazen afdekplaat natuurlijk, een blinde moet immers kunnen voelen aan de wijzerplaat.
Voor het cijfer  12 is er een metalen driehoekje, de andere cijfers zijn goed voelbare staafjes met op de “kwart uren” een wat langer staafje.
Het balletje in de geul in het midden wijst de minuten aan en het balletje in de geul aan de buitenkant de uren. Precies het  was dus ongeveer 8 minuten voor half 8 toen de foto gemaakt werd.
Het magnetische horloge is  the Bradley   genoemd als  een eerbetoon aan Bradley Snyder, een militair die in 2011 zijn gezichtsvermogen verloor bij een ontploffing in Afghanistan, maar een jaar later tijdens de Paralympics goud en zilver behaalde bij het zwemmen.

Naar mijn idee best een  goed geslaagd  staaltje integratie  wanneer een hulpstuk voor blinden en slechtzienden zó mooi en praktisch gemaakt is dat het ook graag gebruikt wordt door mensen zónder die handicap.
Ja ja, onze Ruud is  dag en nacht bij de tijd, ook als er even géén lichtje bij hem gaat branden.

zo’n lief prinsesje…..

Kijk ons prinsesjes nou eens leuk bezig zijn…..


En dan mag prinses Amber op bezoek haar oma-grootje!
Natuurlijk maakt ze  een tekening voor oma-grootje en…….
….. valt dan uit haar prinsessen rol!
Tttssjjj…. dat zo’n   klein schatje zúlke  lelijke woorden  kent……

 

 

losse steekjes?

’t Is erg maar ik kan het gewoon niet laten om nog even te grasduinen tussen de vakantie foto’s, het waren er gelukkig maar ruim 300 dus jullie boffen, ooit zijn ze op!
Moet ik alleen nog even iets vinden waar ik de foto’s en het filmpje aan op kan hangen….. eh….
O ja, ik geef Neeltje de schuld, zij vroeg bij het logje over Panda of we gekkebekkenpeper  hadden gegeten. Dat was niet zo, we zijn helaas gewoon gestoord en de kinderen erfelijk belast.

De gekke bekken trekkerij zat er al vroeg in en Inge wist ook metéén toen ze deze foto zag zo’n foto héb ik ergens in m’n fotoalbum maar dat lag natuurlijk thuis.
Bij thuiskomst dook ze metéén in de albums en vond al snel wat ze zocht….. 45 jaar terug maar nét zo gek!
Zoek de verschillen……

De medicijnen sloegen niet aan maar het is niet gevaarlijk  dus ze zijn nog aardig opgegroeid.

Toch hebben we heus wel eens momenten dat we nét normale mensen lijken die gewoon even serieus met iets bezig zijn. Even iets voor jezelf doen moet kunnen hoor, zélfs tijdens een vakantie.


Er glipte zelfs wel eens een behoorlijk “normale” selfie door van moeder en dochter, we werden van vreugde bijna wéér gek.


Maar serieus……?  dat moest natuurlijk niet ál te lang duren vinden vader en zoon, als ze zélf al geen gekke bekken trekken weten ze wel filmpjes te vinden waar een ander  dat voor ze wil doen……tja, de dikke en de dunne, ze blijven ónweerstaanbaar voor ze.

 

smullen….

Het woord smullen kun je op meerdere manieren invullen en dat doen we hier dan ook regelmatig.
We hebben gesmuld van het voor ons ongewoon lange bezoek van Ruud aan onze contreien maar natuurlijk, aan alles komt een eind en dus moest hij zondag j.l. weer in het vliegtuig stappen omdat de plicht riep.
Een goede reden om de zaterdag ervoor  een koud buffetje bij ons thuis op touw te zetten zodat iedereen hem gedag kon zeggen in een huiselijke sfeer.

Vond iedereen een goed plan, dat ik dat allemaal  zelf wilde regelen vonden ze minder.
En dus  heerste er drukte in diverse keukens en vlogen  foto’s van de vorderingen over en weer via de familie app.
’t Is een summiere collage van  heerlijkheden (kan nog steeds niet goed met nieuwe PSP overweg maar = een ander verhaal)   maar geloof me, er was héél veel en  het was smullen.

Er waren natuurlijk wat cadeautjes over en weer en dat werd voor mij alweer smullen maar dan anders.
Ruud had een dik boek voor me gekocht en  was vrij zeker dat het wel in mijn straatje zou vallen.
Nou lees ik tegenwoordig om verschillende redenen weinig dikke pillen maar dit boek vraagt geen úrenlange  gespannen aandachtsboog, het zijn heel korte op zich zelf staande verhaaltjes omdat het een dagboek is.

Hendrik Groen is al over de tachtig en verblijft in een verzorgingshuis alwaar hij  “pogingen iets van het leven te maken” doet! Hij beschrijft met veel zelfspot, humor en realiteitszin het leven in het tehuis.
Ik ben nog niet héél ver maar lig regelmatig in een deuk terwijl aan de andere kant  volkomen duidelijk is dat het leven in een verzorgingshuis het midden houdt tussen een kleuterklasje en een strafkamp waar je ondergeschikt wordt gemaakt aan een directie die de  eigen belangen behartigt.
De verhalen kende ik eigenlijk al van Marion die tot haar dood over een goed functionerende hersenpan  beschikte.  Zij kon soms net zulke zwartgallige humor   etaleren als “mijn vriend” Hendrik in het boek doet.
De uitgever heeft een onwijs leuke boekenlegger in het boek gestopt.
Dat heeft tot gevolg dat je tijdens het lezen door Hendrik bespied wordt.
Zijn priemende ogen lijken je voortdurend boven het boek te observeren, alsof  hij wil  weten of zijn boodschap overkomt.

Ik weet dat Ruud, als hij voldoende tijd heeft, één van mijn lurkers is.
Hij leest  met enige regelmaat hier mee maar…. hij is bioloog en geen letterkundige  dus ik weet eigenlijk niet of ik iets moet doen met de leuke opdracht die hij op het eerste blad heeft geschreven.
Misschien wil hij me  bij voorbaat mogelijkheden aanreiken voor het geval dát ik naar een tehuis moet verkassen, en zegt hij met Hendrik dat ik ook dán nog wel iets van het leven zal kunnen maken.
Of eh….. zal hij het toch gewoon als een  compliment  bedoelen. Ai….  dan ben ik toch wel weer ijdel genoeg om dat heel erg leuk te vinden, al vat ik zijn suggestie dan weer niét serieus op.

Vorige Oudere items