bij de tijd…

Nog maar net op tijd voor een nieuw logje maar ik zat alweer krap in de tijd.
En dat kwam een klein beetje omdat zoon Ruud alweer even “wat  tijd” in Nederland door kan brengen. Je begrijpt…. weer veel bij kletsen wat natuurlijk onder een etentje moet gebeuren( nee dat kan écht niet zonder etentje)
Waar we het dan allemaal over hebben? Nou bijvoorbeeld over hoe hij “de tijd” in de gaten houdt , ja op z’n horloge natuurlijk maar hij had een net even ander horloge dan we van hem gewend waren, dit horloge.

Een horloge dat hij gelukkig niet écht nodig heeft. hij heeft het gewoon omdat hij het mooi vindt maar het is éigenlijk een horloge voor blinden en slechtziende mensen.
Geen glazen afdekplaat natuurlijk, een blinde moet immers kunnen voelen aan de wijzerplaat.
Voor het cijfer  12 is er een metalen driehoekje, de andere cijfers zijn goed voelbare staafjes met op de “kwart uren” een wat langer staafje.
Het balletje in de geul in het midden wijst de minuten aan en het balletje in de geul aan de buitenkant de uren. Precies het  was dus ongeveer 8 minuten voor half 8 toen de foto gemaakt werd.
Het magnetische horloge is  the Bradley   genoemd als  een eerbetoon aan Bradley Snyder, een militair die in 2011 zijn gezichtsvermogen verloor bij een ontploffing in Afghanistan, maar een jaar later tijdens de Paralympics goud en zilver behaalde bij het zwemmen.

Naar mijn idee best een  goed geslaagd  staaltje integratie  wanneer een hulpstuk voor blinden en slechtzienden zó mooi en praktisch gemaakt is dat het ook graag gebruikt wordt door mensen zónder die handicap.
Ja ja, onze Ruud is  dag en nacht bij de tijd, ook als er even géén lichtje bij hem gaat branden.

Advertenties

zo’n lief prinsesje…..

Kijk ons prinsesjes nou eens leuk bezig zijn…..


En dan mag prinses Amber op bezoek haar oma-grootje!
Natuurlijk maakt ze  een tekening voor oma-grootje en…….
….. valt dan uit haar prinsessen rol!
Tttssjjj…. dat zo’n   klein schatje zúlke  lelijke woorden  kent……

 

 

losse steekjes?

’t Is erg maar ik kan het gewoon niet laten om nog even te grasduinen tussen de vakantie foto’s, het waren er gelukkig maar ruim 300 dus jullie boffen, ooit zijn ze op!
Moet ik alleen nog even iets vinden waar ik de foto’s en het filmpje aan op kan hangen….. eh….
O ja, ik geef Neeltje de schuld, zij vroeg bij het logje over Panda of we gekkebekkenpeper  hadden gegeten. Dat was niet zo, we zijn helaas gewoon gestoord en de kinderen erfelijk belast.

De gekke bekken trekkerij zat er al vroeg in en Inge wist ook metéén toen ze deze foto zag zo’n foto héb ik ergens in m’n fotoalbum maar dat lag natuurlijk thuis.
Bij thuiskomst dook ze metéén in de albums en vond al snel wat ze zocht….. 45 jaar terug maar nét zo gek!
Zoek de verschillen……

De medicijnen sloegen niet aan maar het is niet gevaarlijk  dus ze zijn nog aardig opgegroeid.

Toch hebben we heus wel eens momenten dat we nét normale mensen lijken die gewoon even serieus met iets bezig zijn. Even iets voor jezelf doen moet kunnen hoor, zélfs tijdens een vakantie.


Er glipte zelfs wel eens een behoorlijk “normale” selfie door van moeder en dochter, we werden van vreugde bijna wéér gek.


Maar serieus……?  dat moest natuurlijk niet ál te lang duren vinden vader en zoon, als ze zélf al geen gekke bekken trekken weten ze wel filmpjes te vinden waar een ander  dat voor ze wil doen……tja, de dikke en de dunne, ze blijven ónweerstaanbaar voor ze.

 

smullen….

Het woord smullen kun je op meerdere manieren invullen en dat doen we hier dan ook regelmatig.
We hebben gesmuld van het voor ons ongewoon lange bezoek van Ruud aan onze contreien maar natuurlijk, aan alles komt een eind en dus moest hij zondag j.l. weer in het vliegtuig stappen omdat de plicht riep.
Een goede reden om de zaterdag ervoor  een koud buffetje bij ons thuis op touw te zetten zodat iedereen hem gedag kon zeggen in een huiselijke sfeer.

Vond iedereen een goed plan, dat ik dat allemaal  zelf wilde regelen vonden ze minder.
En dus  heerste er drukte in diverse keukens en vlogen  foto’s van de vorderingen over en weer via de familie app.
’t Is een summiere collage van  heerlijkheden (kan nog steeds niet goed met nieuwe PSP overweg maar = een ander verhaal)   maar geloof me, er was héél veel en  het was smullen.

Er waren natuurlijk wat cadeautjes over en weer en dat werd voor mij alweer smullen maar dan anders.
Ruud had een dik boek voor me gekocht en  was vrij zeker dat het wel in mijn straatje zou vallen.
Nou lees ik tegenwoordig om verschillende redenen weinig dikke pillen maar dit boek vraagt geen úrenlange  gespannen aandachtsboog, het zijn heel korte op zich zelf staande verhaaltjes omdat het een dagboek is.

Hendrik Groen is al over de tachtig en verblijft in een verzorgingshuis alwaar hij  “pogingen iets van het leven te maken” doet! Hij beschrijft met veel zelfspot, humor en realiteitszin het leven in het tehuis.
Ik ben nog niet héél ver maar lig regelmatig in een deuk terwijl aan de andere kant  volkomen duidelijk is dat het leven in een verzorgingshuis het midden houdt tussen een kleuterklasje en een strafkamp waar je ondergeschikt wordt gemaakt aan een directie die de  eigen belangen behartigt.
De verhalen kende ik eigenlijk al van Marion die tot haar dood over een goed functionerende hersenpan  beschikte.  Zij kon soms net zulke zwartgallige humor   etaleren als “mijn vriend” Hendrik in het boek doet.
De uitgever heeft een onwijs leuke boekenlegger in het boek gestopt.
Dat heeft tot gevolg dat je tijdens het lezen door Hendrik bespied wordt.
Zijn priemende ogen lijken je voortdurend boven het boek te observeren, alsof  hij wil  weten of zijn boodschap overkomt.

Ik weet dat Ruud, als hij voldoende tijd heeft, één van mijn lurkers is.
Hij leest  met enige regelmaat hier mee maar…. hij is bioloog en geen letterkundige  dus ik weet eigenlijk niet of ik iets moet doen met de leuke opdracht die hij op het eerste blad heeft geschreven.
Misschien wil hij me  bij voorbaat mogelijkheden aanreiken voor het geval dát ik naar een tehuis moet verkassen, en zegt hij met Hendrik dat ik ook dán nog wel iets van het leven zal kunnen maken.
Of eh….. zal hij het toch gewoon als een  compliment  bedoelen. Ai….  dan ben ik toch wel weer ijdel genoeg om dat heel erg leuk te vinden, al vat ik zijn suggestie dan weer niét serieus op.

theater van de lach

Bij al mijn vakantieverhalen  valt  de onwetende en/of oppervlakkig  lezende lezer misschien niets op van onze “persoonlijke omstandigheden”.
We hebben de zorgen ook écht thuisgelaten maar dementie kun je niet thuislaten, die gaat gewoon  mee. Natuurlijk is iemand met dementie makkelijk gedesoriënteerd in een andere omgeving, en een appartement in een hotel is een vreemde  omgeving.
Als Henk thuis in de nacht naar de wc gaat staat hij op, schuifelt een meter of drie vooruit en daar vind hij links de deurklop van de wc in de slaapkamer.

Ons appartement was ruim ( voor een hotel). Achter de huisdeur lag een gang waarin nóg 7 deuren zijn, allemaal onbekende deuren voor Henk die dus regelmatig in de gangkast stond wanneer hij naar z’n slaapkamer wilde, of vanuit zijn slaapkamer de huiskamer niet kon vinden.
Dat gaf soms  een beetje hilarische taferelen van met deuren slaan en verrassingen achter die deuren. Overdag geen probleem, we waren er op bedacht en hielden allemaal een oogje in het zeil.
Voor de nacht had ik hem al gezegd dat hij me wakker moest maken als er een probleem was  en dat probleem wás er inderdaad regelmatig.

Zodra hij dáár uit bed stapte en vooruit schuifelde stond hij voor een muur met aan zijn linker hand een kast deur die hij (gelukkig) niet open kreeg omdat kastdeuren nou eenmaal heel andere  deurknoppen hebben dan hij zocht.
Dat werd dus halen en brengen, maar we konden het de volgende nacht een klein beetje oplossen door de wc deur op een kier te laten staan met het licht aan. Zo liep  hij als hij de slaapkamerdeur open had tegen een blikvanger aan en dat werkte. Nou ja dat werkte vaak, want wij zijn allemaal keurig opgevoede mensen en soms deed een ander na “gedane zaken” macht der gewoonte het licht weer uit.
Maar oke, jullie snapten ongetwijfeld wel dat er tussen alle ongein ook “zorgende” momenten waren.

Genoeg serieuze zaken, tenslotte  werd er  mega veel gelachen en leverde dat vaak leuke of gekke foto’s op, zoals deze waar Ruud en Inge de  bedlampjes gebruikten als omroepinstallatie zoals ze dat vroeger deden met twee conservenblikken met een touwtje er tussen.  Ken je dat nog?


Op het strand  geeft Ruud een pikante striptease  en ritst z’n broekspijpen af…..


Waarna Inge een demonstratie geeft hoe ze ooit op Kreta  zo’n broekspijp benutte om een zonnesteek geen kans te geven toen ze haar zonnepet was vergeten. Lekker stel kabouters toch?


Als wij op straat zien dat we verondersteld worden  hand in hand te  lopen…….

Dan doen we dat  consequent , ook op het strand…….


Natuurlijk kies ik als het éven kan de meest charmante foto’s van mezelf maar oke…. ik sta  natuurlijk ook wel eens heel ónelegant op een foto.


Geen zorgen hoor, ik heb hem niét helemaal tegen deze hoogte op gesleurd, we hebben even zitten kijken hoe de kinderen zich amuseerden met  een foto voorbereiden die niet mag ontbreken……


Er  viel een kleine 50 jaar van ze af want natuurlijk moesten ze even dollen…..

moe maar gelukkig

Ja dat is een aardige omschrijving hoe  de familie Rietepietz  er nu bij zit.
Goede terugreis gehad en nog té woelig in het hoofd om vroeg naar bed te gaan.
Geeft niets, kan ik alvast mooi een voorproefje geven wat “de lezer” nog te wachten staat. Als al die verhalen een plekje gevonden hebben zijn we vast weer een paar logjes verder.
Misschien krijgen jullie wel ál die momenten voorgeschoteld dat we nét zo in een lachstuip lagen als op deze foto!


Wat er daar te lachen viel……?  Tja, laat ik het er op houden dat het die eerste avond daar op het waddenstrand erg “winderig” was! En de kinderen me een schatje vonden maar dat ze waarschijnlijk een beetje in de war waren met de klinkers a en e.
Ja dát soort “lolligheid” heeft een naam en daar kunnen wij altijd goed mee uit de voeten op zo’n eerste avond van de vakantie. Geloof me, het was nog lang rumoerig.

Het is jullie gezamenlijk gelukt alle regen tegen te houden tot dinsdag heel laat in de middag. Maar toen hadden we alles al gedaan dat we die dag buiten op het programma hadden, we aten in het hotel die dag dus hadden geen last van de flinke bui die voor de natuur gewoon heel nodig was.  We stonden weer met een zonnetje op en dat piepkleine buitje toen we op de boot zaten tellen we gewoon niet mee, dat moet haast wel boegwater geweest zijn!

Oke, om toch een béétje normaal vakantieloge  te kunnen brengen heb ik dan maar snel wat natuurfoto’s in een diashow gezet. Terschelling is zó prachtig. Dan kunnen  Anneke en Renesmurf, die allebei ergens in september Terschelling aandoen, alvast zien wat ze te wachten staat. Ik ben bang dat de heide dan al uitgebloeid is, die was vroeg in bloei dit jaar en daar mochten dus al van genieten.

1 van 395 ?

Ach jullie kennen me, een beetje overdrijven is me niet vreemd.
Maar echt waar, in mijn gevoel kan ik nú al 395 logjes schrijven over onze minivakantie, het is zó heerlijk.
Nee niet alleen maar makkelijk, dat zou niet kunnen maar toch, er wordt zóveel gelachen dat de tranen ons regelmatig over de wangen rollen.

Er zijn al tig echte Rietpietzlogmomentjes geweest maar voor vandaag hou ik het en beetje kort. Maar na al die van harte gemeente wensen voor fijne dagen wil ik alleen maar even laten weten dát we fijne dagen hebben. Dat we een héérlijk appartement hebben met een zonnig balkon, dat de zon ook veel schijnt en dat de kinderen schatten zijn.
Ja Henk heeft extra zorg nodig met al die deuren in een vreemd huis,  en ja hij is meer  in de war wanneer hij moe wordt maar  wat houden de kinderen hem goed in de gaten bij alles wat we doen overdag.

Kijk nou, hoe ze over hem waken toen we vanmorgen een rondje minigolf deden.
Nee, het spel snapte hij niet helemaal meer en we zijn er sowieso al niet zo goed in maar we hebben alle 18 hole’s gspeeld. Henk had niet de minste en dus winnende punten maar was wél de winnaar  want hij deed méé!

Vorige Oudere items