verrassing….

Ja ik had wél een verrassing, maar geen leuke! Zaterdag zou ik weer eens heerlijk “in revisie gaan” bij kleindochter Annemarie. Je kent het wel, even lekker alles kneden lekker tutteren. Ze zit dan héél dicht op m’n gezicht en ik kan dan uiteraard géén mondkapje op.
Omdat ik een vage verkoudheid op voel komen besluit ik me dan toch preventief te testen, ik wil het niét op m’n geweten hebben dat ze de tent weer dicht moet gooien nu ze net weer lekker draait.
Heb sowieso m’n twijfels of ik wel moet gaan want ook als ik haar met een verkoudheid aansteek kan ze een paar dagen niet weken.
Ik verwacht zeker geen gekke dingen, ben niet ziek, alleen een beetje verkouden wat evengoed door de pluizen en pollen veroorzaakt kan worden. Je kent het wel, nét maar 98% fit en alles draait gewoon door.

Kleindochter Jennifer heeft testen op voorraad, zij werkt op een basisschool en moet 2x in de week testen, één roos streepje is negatief….. 2 rode streepjes heb je het gegooi in de glazen. En dan zie ik dus tot mijn grote verrassing 2 rode streepjes.
Snap er echt helemaal niets van. Heb ook niemand in m’n omgeving gehoord die positief was.Maar goed, ik blijkt dus een hartstikke positief mens te zijn, het zij zo!
Dan maar braaf thuis blijven voorlopig en maar hopen dat ik me blijf voelen zoals nu, dus, nét niet 100% maar niet echt ziek.
Met m’n reuk is niets mis en met m’n smaak ook niet, geen koorts en ik weet niet wat voor ongein er nog meer mogelijk is.
Maar ik houd jullie op de hoogte hoe het me in m’n quarantaine vergaat.
Het lost wel het vaccin dilemma op, ik maak gewoon zélf wel even antistoffen aan toch?
Het blijft een raadsel waar het vandaan komt! Ja van een ánder, zo lust ik er nog wel een paar!

na 10 jaar nóg leuk

Op Sebastians 6de verjaardag haalden we een leuke grap uit. Wij gaven hem zijn cadeau aan dóór de laptop. Ging wat voorbereiding aan vooraf natuurlijk, je moet zorgen dat je aan twee kanten ongeveer dezelfde pakjes hebt. Destijds was dat een mega groot pak met een ridderkasteel. (onbetaalbaar om te verzenden)
Ook dit keer was het niet handig om hier een cadeau voor zijn 17de verjaardag te kopen en dan naar de USA op te sturen.
Een fietshelm ( verplicht daar) moet geruild kunnen worden als hij miet lekker zit en ruilen is niet héél simpel tussen twee continenten,

De helm en de eveneens verplichte fietslampjes werden dus in de USA gekocht en het restje inpakpapier kwam op miraculeuze manier in Rijswijk terecht. Niet alleen God’s wegen zijn ondoorgrondelijk blijkt maar weer.
Het idee kwam van Ruud, laten we het nog eens doen zoals toen hij klein was, dat heeft destijds zóveel indruk op Sebastian gemaakt omdat het er zó echt uitzag dat we er zelf in gingen geloven. Net als de kaarsjes op de taart die hij vanuit Amerika uit kon blazen dankzij de geheimzinnige helper achter mijn laptop. Niet gefilmd toen en dat is jammer.

Dit keer denken we daar wél aan maar natuurlijk gaat er nu weer iets anders mis waardoor het juiste moment op film de mist in gaat.
Maar de grap is geslaagd. Ruud vertelt in de skype sessie dat onze pakjes helaas nog niet aangekomen zijn en ik biecht op dat ik vergeten ben ze bijtijds op het postkantoor af te geven.
Waarna Ruud vraagt of we ze dan toch tenminste willen laten zien. Dat wil Sebastian helemaal niet want dan is het geen verrassing meer. Dat snappen wij ook wel,dan willen we de pakjes wel even aangeven, door de laptop ja, net als 10 jaar geleden..

Het dubbeltje valt ónmiddellijk bij Sebastian, de pakjes ook want die heeft Ruud strategisch klaar liggen, dikke pret op twee continenten. Leuk wordt een verjaardag nooit écht met een oceaan ertussen, maar met wat goede wil en wat organiseren ( zelfs een moment prikken dat iedereen aanwezig kan zijn is al lastig door het tijdverschil) is er best iets van te maken. Slecht filmpje maar de hoofdzaak komt wel over, precies, de dikke pret.

O ja….

O ja, ik was nog één klein vreemdigheidje vergeten, alleen is daar vast wel een verklaring in te vinden richting “wat weet die trul nou van digitale zaken”. Dan moeten we even naar Sebastian in de USA waar hij ook weer muziekles heeft. Helaas géén gewone voorspeel sessies van de muziekschool zoals normaal gesproken gebeurt, ook dát moest via zoom gebeuren.
Sebastian ’s grote passie is nog steeds zélf muziek maken, ja óók op de piano of trompet maar dat bedoel ik niet.
Hij bepaalt het liefst zélf in welke volgorde hij de noten achter elkaar speelt, en/of welke accorderen hij gebruikt, dát soort muziek “maken “.uh… ja, maar componeren klinkt ineens wel héél hoogdravend.

Voor deze zoomuitvoering zat hij gewoon in z’n eigen “muziekkelder” en speelde een stukje van hemzelf.
Hij verraste me, meestal zoekt hij de wat drukkere jazzy kant op maar hé, hij wordt binnenkort 17 en hij ontdekt nu dat het ook wat rustiger kan. ( denk ik) O ja, er was dus iets vreemds met het filmpje , de muziek begint al voor hij één toets heeft aangeraakt.
Past wel in deze week van vreemde dingen natuurlijk want Inge heeft het filmpje op haar telefoon waar alles gewoon synchroon loopt. Moet dus ergens fout gaan tussen zoom en het programma dat ik hier gebruik voor filmpjes, het zij zo. Ik kreeg het óók niet vanuit zoom rechtstreeks in you tube, dus opgenomen van de laptop en daar bemoeide de kat zich weer mee dus die spreek ik halverwege ook nog toe, hoe bedoel je chaos, echt Rietepietz toch?
Geluid en beeld lopen dus niét gelijk maar ik wéét het niet, kijk nou eens naar Sebastians grijns aan het begin van het filmpje, ik zou bijna zeggen “hij neemt z’n oma in de maling”!

steentje bijdragen

Had ik toch bijna m’n kostelijke Brussels Delfts lof laten verbranden. Had net op tijd in de gaten dat ik was vergeten het gas laag te zetten. Klopt, ik was weer in Delft en wilde ook even een rondje markt doen maar dat was een saaie boel.
Vlak achter de markt ligt het kleine steegje dat langs een grote kerk loopt en in dat steegje is de ingang van de kapel van die kerk. Een kapelletje dat ik zelden kan weerstaan om de serene sfeer en de rust die er heerst.
Ik neem zonder meer aan dat het “onze lieve Heer “niets uitmaakt dat ik niet in hem geloof maar evengoed graag daar een kaarsje aansteek terwijl ik in gedachten even bij vertoef bij een aantal mensen waar ik niet meer zómaar op bezoek kan.|
Daar is nu natuurlijk een VIP bijgekomen al hoef ik dáárvoor niet speciaal naar een kapelletje te gaan, die is nooit uit m’n gedachten.

Het was nog zo vroeg dat we er als “Maria’s onder elkaar waren”, er was zelfs nog niet één kaarsje aan.
Ik stop braaf een Euro in de gleuf van het kastje waar de kaarsen in staan en zet een brandende kaars voor het Mariabeeld, een ereplaatsje natuurlijk want uiteindelijk heeft Henk óóit nog communie gedaan. Al had ook hij het geloof afgezworen , hij was was toch maar mooi ruim 59 jaar met zijn Maria getrouwd.
Er ligt altijd een opengeslagen dik soort schrift op een tafel waar mensen zich tot de grote baas kunnen richten met hun zorgen of hun dankbaarheid. Daar kom ik nooit aan, aan schrijven heb ik geen behoefte (dat doe ik hier wel) en wat andere mensen er in schrijven gaat me niets aan.

Een tijdje geleden kon ik het steegje niet in omdat men er aan het bestraten was maar dat was nu klaar, het steegje lag er glanzend bij, het lijkt wel goud eh…. nou ja, het heeft er in de buurt gelegen denk ik. Maar halverwege zijn de goudkleurige steentjes op en liggen er weer gewone klinkers. Als ik beter kijk zie ik dat op de gouden klinkers namen staan.

Een groot blauw doek hoog in de steeg zegt ” jij bent goud”, eh…. wie, ik? Er staat een link bij die ik even opzoek. “Delft is goud.nl/uitleg” en dan snap ik het.
Je kunt zo’n gouden klinker kopen om iemand te eren die veel voor Delft betekent.
Persoonlijk vind ik het wat overdreven om mij te eren omdat ik vanuit Rijswijk daar m’n lof kom kopen en een kaarsje in de kapel aansteek, maar het was blijkbaar tóch voor iemand een reden een steentje bij te dragen voor me in de gouden steeg. Téveel eer toch?

oude (film) foto’s

Ik kwam stukjes film tegen van onze eerste (en enige) voorjaarsvakantie in Spanje.
Aan de costa del Sol, waar het in 1971 nog niet zo héél erg druk was en er nog contact met de locals was.
Zo herinner ik me Philippe, hij woonde ergens in de bergen waar hij paarden verhuurde aan toeristen.
Hij reed zelf mee als gids en hield onderweg een stop in een soort kroegje. “Phlippe mucho peseta’s” zei hij toen we wilde betalen en hij betaalde de drankjes.
Hij was trots op zijn verzameling ansichtkaarten die toeristen hem stuurden en die moesten we állemaal zien voor hij de paarden op ging zadelen. De kinderen, toen ongeveer zo oud en Levi en Amber nu, hadden hoogstens wel eens ezeltje gereden maar er ging genoeg begeleiding mee.
Kanjers hoor, ze gaven geen krimp als het paard iets lekkers uit “berm” wilde eten waardoor die hals van het paard toch best een glijbaan zó de afgrond in leek.
De kinderen kregen ook nog de grote sombrero’s vol met verse vijgen mee naar het appartement.

Heel jammer dat ik geen benul heb hoe er stukjes uit de film kan halen om hier te plaatsen, een screenshot maken levert dan nog wat (slechte) foto’s op.

Het ontbijt kregen we in het restaurant onder het appartement gebouw en kijk, daar zit Rietepietz met een sigaretje na het ontbijt. Ondénkbaar nu dat je aan tafel een sigaret opsteekt ook al is het eten op.
Dat pap en mam rookten was nieuw voor de kinderen. We hadden 7 jaar lang, de periode van de zwangerschappen/bevallingen en zuigelingen in huis.
Natuurlijk kochten we een belastingvrije slof sigaretten op Schiphol, voor de thuis blijvers! Maar zo’n eerste vliegreis was toch wel iets en iedereen zat te roken….. , je begrijpt, de slof is nooit in Nederland aangekomen.

Al gauw rookte ik weer minimaal een pakje per dag, tot ik er op m’n 39ste definitief mee stopte.
In de filmpjes zie ik heel wat stukjes waarin gerookt wordt.
Zoals op deze foto, zo’n 2 jaar later, zelfs aan de waterkant van de ven op het terrein waar we een caravanvakantie hielden.
Het is me een raadsel waar ik de sigaretten en aansteker bij me gestoken had. Zeker niét in de bikini, dat is wel duidelijk.
Het is wel duidelijk dat ik niet overdrijf als ik weleens beweer dat ik vroeger een nauwelijks getailleerde draadnagel was. Zó leuk die oude filmpjes

Pietertje Puck

Drukke dag geweest en na het eten vervolg ik mijn rondje langs mijn linkjes, dat maar eerst want ik heb nog geen idee wat voor logje ik ga schrijven, dat moet dus maar even wachten. En dan kom ik bij een mede blogster een blog tegen over een 90 jarige moeder die het fenomeen GPS niet helemaal goed meekreeg.
Ach lees het even zelf bij omabaard, een ontroerend verhaaltje dat een heerlijk tegengif is voor alle ellende waar ik perse geen aandacht aan wil schenken.

Na lezing van dat logje moest ik ineens aan Pietertje Puck denken! Ik bedacht Pieterje in de auto voor de kleinkinderen. Met een verdraaide stem zocht ik contact met de kleintjes op de achterbank, vertelde dat ik Pietertje Puck was en dat ik zó klein was dat ik makkelijk in de auto kon wonen. Ze wilden álles van Pietertje weten, en Pietertje vroeg hén het hemd van het lijf.
Natuurlijk werd Pietertje geroepen zodra ze in de auto stapten en als hij vroeg of ze een leuke middag hadden gehad bij oma kreeg Pietertje Puck het héle verhaal te horen.

Pietertje kon dat niet weten natuurlijk, dié zat immers altijd in de auto en luisterde, stelde domme vragen, en gaf soms wel heel rare antwoorden.
Hij vroeg ze wel eens of ze een lieve oma hadden en dan vertrouwden ze hem toe dat oma écht heel gek kon doen.
En wanneer ze vervelende dingen hadden meegemaakt kon Pietertje Puck daar soms best een beetje bij helpen want hij bestond, ze hoorden hem toch zélf in de auto.
Zelfs toen ze eigenlijk al groot genoeg waren om te wéten hoe het in elkaar stak bleef Pietje Puck hun vriend in de auto, al was het maar om een saaie auto rit op te vrolijken.



aan de grond ….

Inderdaad, ik stond gisteren “een soort van” aan de grond genageld en maakte daardoor nog bijna een doodsmak. Dat kwam zo! De kat had z’n blikje overheerlijke zalm, of iets dat op drie kilometer afstand daar in de verte op moet lijken, er weer uit gespuugd. Getsie, te dun om met keukenrol op te pakken dus ik zoek in de papierdoos naar twee kartonnetjes om het op te scheppen. Te lui om om te lopen buig ik me over de radiator naar de papierbak waardoor m’n voet op een drempeltje staat en oeps…..

….. daar blijft de dikke sok die ik draag in een spijkertje hangen dat blijkbaar iets omhoog te steekt. Omdat de sok met dikke vacht gevoerd is voel ik daar niets van, wil teruglopen en maak dan inderdaad bijna die doodsmaak. Gelukkig zit de sok ook héél ruim en voor ik neersmak schiet de sok uit en kan ik me staande houden….pppffftt..!
Was ooit een uitverkoopje, heerlijk warm en ik draag ze veel want ze knellen nergens zoals m’n schoenen wél doen. Zou héél vervelend zijn als de pedicure nóg drie weken langer niet mag komen, de grote “hallux” bulten op m’n voeten willen zich nog wel eens sieren met een “extra oog” als ze te lang aan hun lot overgelaten worden. Dan is schoenen aan niet grappig.
De kapper mag ook niet maar dat doet gelukkig geen pijn, of misschien een beetje aan m’n ogen als ik in de spiegel kijk.
Maar vandaag ben ik heel stiekem tóch naar de pedicure geweest. Bij oppas oma Inge opende Amber een kap- annex pedicuur salon en had glad maling aan de lock down. Niet zeuren, wél alles keurig met een spatmasker voor natuurlijk. Zowel Inge als ik werden “keurig” gekapt. Heel professioneel stortte Amber zich daarna op een voetmassage nadat haar “hulpje Inge” zo goed mogelijk m’n voeten verzorgd had. Je begrijpt, ik ben herboren! Niet verder vertellen hoor, ik wil niet dat Amber er last mee krijgt!

Sint’s hulpje

Kortgeleden schreef ik al dat Levi “het geheim van Sinterklaas” weet!
Dat betekent natuurlijk dat hij nu officieel ook “hulp-Sinterklaas”is.
Het is zó schattig dat hij in ieder gesprek waar Sinterklaas of zwarte Piet ter sprake komt een knipoog van verstandhouding geeft,
Dat we toch vooral wél weten dat hij op de hoogte is maar voor zijn zusje net doet alsof! Je bent groot of niet hé!
Omdat zijn moeder het razend druk heeft besloten Inge en ik met onze hulp-Sinterklaas inkopen te gaan doen…….want natuurlijk moet alles geleerd worden, ook als hulp-Sinterklaas inkopen doen.

Een achtjarige heeft nog niet héél veel benul van de waarde van het geld. Voor 12 mensen een cadeautje kopen, nee natuurlijk slaat hij niémand over, is met een uiterst minimaal budget iets waar een afgestudeerd econoom z’n handen vanaf zou trekken.
Het scheerapparaat dat hij voor opa wil kopen, niet geheel zonder eigenbelang want z’n baard prikt altijd zo, gaat niet lukken begrijpt hij na onze uitleg. We stappen de enige winkel binnen die bij zijn budget past… precies, begint met een A .

Als een ongeleid projectiel sleep hij ons door de winkel maar heeft wonderlijk snel in de gaten hoe dat werkt met die prijskaartjes, meer dan 1 en nog wat komt niet in aanmerking. Gelukkig is er zelfs van alles waar slechts “nog wat” bij staat . Het moge duidelijk zijn dat er ogenschijnlijk geen grote hartenwensen vervuld gaan worden, hoewel…..

Als een vlo springt onze hulp-Sint van rek naar rek, kan vaak de verleiding niet weerstaan even aan “een cadeautje voor Levi” te zitten maar met zachte dwang begrijpt hij dat een hulp-Sint niets voor zichzelf koopt. Dat het cadeautje voor Amber iets te maken heeft met de klei van hen samen die allemaal tot één grauwe kleur geknutseld is moet maar kunnen.

De bruisballen die hij perse voor oma wil kopen liggen eigenlijk boven budget maar hij is er niet vanaf te brengen… hij had er gisteren zelf één in bad en dat was zó geweldig…, alleen is het kiezen zo moeilijk want zo’n mooie grote is net zo duur als 5 kleintjes. Het worden de 5 kleintjes, want al die kleurtjes zijn zo leuk.

We slagen wonderwel en in korte tijd, al blijft het bijsturen en vooral zorgen dat hij niet van alles uit de rekken graait terwijl we richting kassa lopen. Ongemerkt vul ik het tekort aan dat ik aan zie komen als hij zijn geld omslachtig uit zijn portemonnee peutert maar hij betaalt natuurlijk zélf.

Bij oma thuis “helpen” Inge en ik hem om alles in te pakken en het gevecht met het plakband apparaat, de namen schrijft hij zelf op de pakjes. Dat maakt het minder leesbaar maar wél duidelijk herkenbaar als “hier zit je hartenwens in want… gekocht door de hulp-Sint” dat zal me een gejuich worden.
Op het pakje van de bruisballen schrijft hij “voor de kinderen” eh…… was dat niet voor oma? Heel gedecideerd zegt hij, “nee dit is voor de kinderen”.
Ach, hulp-Sinterklaas zijn is ook nog best lastig, maar oh zo schattig. Ik haal de andere dag dus nog even snel eenzelfde setje bruisballen, voor z’n oma dit keer. Daar zal hij nog van opkijken, onze geweldige hulp-Sint!

vader en zoon

Je we hádden het allemaal anders in gedachte maar oke, plannen zijn er om bij te stellen natuurlijk. De bedoeling wás dat Sebastian nu hier naar school zou gaan. Maar vanuit Colombia naar Nederland komen was even geen optie toen dat had gemoeten om hier naar school te kunnen.
Hij kon wél naar Amerika, hij is natuurlijk Amerikaan.

Sebastian wilde in ieder geval niet (bij zijn moeder) in Columbia blijven en omdat Ruud voorlopig toch ook min of meer vast zit in Amerika woont hij nu bij weer Ruud en maakt de laatste 2 jaar school dan toch maar daar af.
In het huis dat Ruud daar voorlopig heeft gehuurd is ruimte genoeg en heeft hij in de kelder een fijn plekje gekregen om muziek te maken zonder dat iemand er last van heeft.
Sebastian is ondertussen 16 en heeft dus autorijles. Vader en zoon gaan ook graag een paar uur hiken. Natuurlijk krijg ik regelmatig foto’s en filmpjes maar die kan ik nú ff niet terugvinden, zal je altijd zien, ach ja, druk,druk, druk, druk..
Behalve een muziekfilmpje kon ik alleen maar foto’s en filmpjes vinden waarop ze de malloot uithangen….. ik snap écht niet van wie ze dat hebben.
Toch lijken ze soms écht wel normaal hoor….. maar nu even niet.

laten glimmen

Het moet ondertussen wel lijken of ik hier de hele dag herinneringen op zit te poetsen tot ze glimmen.
Henk komt gewoon  in de meeste logjes wel ergens om een hoekje kijken. Eigenlijk niet anders dan “vroeger” want Henk heeft zonder ooit één letter zelf te schrijven toch altijd een rol gespeeld in mijn verhaaltjes.

Het is eigenlijk wel logisch dat het nu nog even niet anders is “met dank” aan het Covid virus. Nieuwe, of juist oude, dingen oppakken kan niet, op stap gaan om nieuwe indrukken op te doen kan ook al niet.
Noodgedwongen  ben ik veel thuis en daar zit Henk natuurlijk nog in alle hoeken en gaten. Geen kijk op spontaan niét aan hem denken, of me niét bewust zijn van al “zijn  plekjes” en tja…dan bemoeit hij zich al gauw met mijn logjes……… neem nou vandaag.

Ja ik bén inderdaad aan het poetsen. Voor  de  prachtige deur die onze buurman jaren geleden voor ons maakte  wilde ik graag  spullen van koper dat nog gepoetst moet worden.
Niet dat bewerkte spul dat je zelfs niet mág poetsen maar dat op den duur toch altijd lelijk wordt.

Dus een deurknop, sleutelbus (?) en brievenbus die allemaal gepoetst moeten worden.
Misschien niet helemaal logisch met mijn huishoud allergie  maar wie zegt dat vrouwen logisch moeten zijn?
Kon ik me ook makkelijk  permitteren hoor, Henk vond het leuk om koper te poetsen dus meestal deed hij dat.
Maar dat is niet de enige link met hem.
Hij droeg  de laatste jaren T-shirts bij wijze van hemd, in de winter met lange mouwen en zo’n mouw hangt er op deze foto op de deurknop. Een “poetsdoek” die ik al héél vaak door m’n handen liet gaan om te vouwen, hem aan of uit  te doen bij Henk. Het lijkt of zijn lichaamswarmte nog voelbaar is in  zachte  katoen.
De meeste T-shirts waren niet meer geschikt om weg te geven  en dus heb ik voor de eerste jaren geen gebrek aan poetsdoeken. Zeker niet in aanmerking genomen dat je onderbroeken natuurlijk óók niet aan andere kunt geven.
Allemaal puur katoen, kijk dáár kun je de boel echt mee laten glimmen!

Vorige Oudere items