Pietertje Puck

Drukke dag geweest en na het eten vervolg ik mijn rondje langs mijn linkjes, dat maar eerst want ik heb nog geen idee wat voor logje ik ga schrijven, dat moet dus maar even wachten. En dan kom ik bij een mede blogster een blog tegen over een 90 jarige moeder die het fenomeen GPS niet helemaal goed meekreeg.
Ach lees het even zelf bij omabaard, een ontroerend verhaaltje dat een heerlijk tegengif is voor alle ellende waar ik perse geen aandacht aan wil schenken.

Na lezing van dat logje moest ik ineens aan Pietertje Puck denken! Ik bedacht Pieterje in de auto voor de kleinkinderen. Met een verdraaide stem zocht ik contact met de kleintjes op de achterbank, vertelde dat ik Pietertje Puck was en dat ik zó klein was dat ik makkelijk in de auto kon wonen. Ze wilden álles van Pietertje weten, en Pietertje vroeg hén het hemd van het lijf.
Natuurlijk werd Pietertje geroepen zodra ze in de auto stapten en als hij vroeg of ze een leuke middag hadden gehad bij oma kreeg Pietertje Puck het héle verhaal te horen.

Pietertje kon dat niet weten natuurlijk, dié zat immers altijd in de auto en luisterde, stelde domme vragen, en gaf soms wel heel rare antwoorden.
Hij vroeg ze wel eens of ze een lieve oma hadden en dan vertrouwden ze hem toe dat oma écht heel gek kon doen.
En wanneer ze vervelende dingen hadden meegemaakt kon Pietertje Puck daar soms best een beetje bij helpen want hij bestond, ze hoorden hem toch zélf in de auto.
Zelfs toen ze eigenlijk al groot genoeg waren om te wéten hoe het in elkaar stak bleef Pietje Puck hun vriend in de auto, al was het maar om een saaie auto rit op te vrolijken.



aan de grond ….

Inderdaad, ik stond gisteren “een soort van” aan de grond genageld en maakte daardoor nog bijna een doodsmak. Dat kwam zo! De kat had z’n blikje overheerlijke zalm, of iets dat op drie kilometer afstand daar in de verte op moet lijken, er weer uit gespuugd. Getsie, te dun om met keukenrol op te pakken dus ik zoek in de papierdoos naar twee kartonnetjes om het op te scheppen. Te lui om om te lopen buig ik me over de radiator naar de papierbak waardoor m’n voet op een drempeltje staat en oeps…..

….. daar blijft de dikke sok die ik draag in een spijkertje hangen dat blijkbaar iets omhoog te steekt. Omdat de sok met dikke vacht gevoerd is voel ik daar niets van, wil teruglopen en maak dan inderdaad bijna die doodsmaak. Gelukkig zit de sok ook héél ruim en voor ik neersmak schiet de sok uit en kan ik me staande houden….pppffftt..!
Was ooit een uitverkoopje, heerlijk warm en ik draag ze veel want ze knellen nergens zoals m’n schoenen wél doen. Zou héél vervelend zijn als de pedicure nóg drie weken langer niet mag komen, de grote “hallux” bulten op m’n voeten willen zich nog wel eens sieren met een “extra oog” als ze te lang aan hun lot overgelaten worden. Dan is schoenen aan niet grappig.
De kapper mag ook niet maar dat doet gelukkig geen pijn, of misschien een beetje aan m’n ogen als ik in de spiegel kijk.
Maar vandaag ben ik heel stiekem tóch naar de pedicure geweest. Bij oppas oma Inge opende Amber een kap- annex pedicuur salon en had glad maling aan de lock down. Niet zeuren, wél alles keurig met een spatmasker voor natuurlijk. Zowel Inge als ik werden “keurig” gekapt. Heel professioneel stortte Amber zich daarna op een voetmassage nadat haar “hulpje Inge” zo goed mogelijk m’n voeten verzorgd had. Je begrijpt, ik ben herboren! Niet verder vertellen hoor, ik wil niet dat Amber er last mee krijgt!

Sint’s hulpje

Kortgeleden schreef ik al dat Levi “het geheim van Sinterklaas” weet!
Dat betekent natuurlijk dat hij nu officieel ook “hulp-Sinterklaas”is.
Het is zó schattig dat hij in ieder gesprek waar Sinterklaas of zwarte Piet ter sprake komt een knipoog van verstandhouding geeft,
Dat we toch vooral wél weten dat hij op de hoogte is maar voor zijn zusje net doet alsof! Je bent groot of niet hé!
Omdat zijn moeder het razend druk heeft besloten Inge en ik met onze hulp-Sinterklaas inkopen te gaan doen…….want natuurlijk moet alles geleerd worden, ook als hulp-Sinterklaas inkopen doen.

Een achtjarige heeft nog niet héél veel benul van de waarde van het geld. Voor 12 mensen een cadeautje kopen, nee natuurlijk slaat hij niémand over, is met een uiterst minimaal budget iets waar een afgestudeerd econoom z’n handen vanaf zou trekken.
Het scheerapparaat dat hij voor opa wil kopen, niet geheel zonder eigenbelang want z’n baard prikt altijd zo, gaat niet lukken begrijpt hij na onze uitleg. We stappen de enige winkel binnen die bij zijn budget past… precies, begint met een A .

Als een ongeleid projectiel sleep hij ons door de winkel maar heeft wonderlijk snel in de gaten hoe dat werkt met die prijskaartjes, meer dan 1 en nog wat komt niet in aanmerking. Gelukkig is er zelfs van alles waar slechts “nog wat” bij staat . Het moge duidelijk zijn dat er ogenschijnlijk geen grote hartenwensen vervuld gaan worden, hoewel…..

Als een vlo springt onze hulp-Sint van rek naar rek, kan vaak de verleiding niet weerstaan even aan “een cadeautje voor Levi” te zitten maar met zachte dwang begrijpt hij dat een hulp-Sint niets voor zichzelf koopt. Dat het cadeautje voor Amber iets te maken heeft met de klei van hen samen die allemaal tot één grauwe kleur geknutseld is moet maar kunnen.

De bruisballen die hij perse voor oma wil kopen liggen eigenlijk boven budget maar hij is er niet vanaf te brengen… hij had er gisteren zelf één in bad en dat was zó geweldig…, alleen is het kiezen zo moeilijk want zo’n mooie grote is net zo duur als 5 kleintjes. Het worden de 5 kleintjes, want al die kleurtjes zijn zo leuk.

We slagen wonderwel en in korte tijd, al blijft het bijsturen en vooral zorgen dat hij niet van alles uit de rekken graait terwijl we richting kassa lopen. Ongemerkt vul ik het tekort aan dat ik aan zie komen als hij zijn geld omslachtig uit zijn portemonnee peutert maar hij betaalt natuurlijk zélf.

Bij oma thuis “helpen” Inge en ik hem om alles in te pakken en het gevecht met het plakband apparaat, de namen schrijft hij zelf op de pakjes. Dat maakt het minder leesbaar maar wél duidelijk herkenbaar als “hier zit je hartenwens in want… gekocht door de hulp-Sint” dat zal me een gejuich worden.
Op het pakje van de bruisballen schrijft hij “voor de kinderen” eh…… was dat niet voor oma? Heel gedecideerd zegt hij, “nee dit is voor de kinderen”.
Ach, hulp-Sinterklaas zijn is ook nog best lastig, maar oh zo schattig. Ik haal de andere dag dus nog even snel eenzelfde setje bruisballen, voor z’n oma dit keer. Daar zal hij nog van opkijken, onze geweldige hulp-Sint!

vader en zoon

Je we hádden het allemaal anders in gedachte maar oke, plannen zijn er om bij te stellen natuurlijk. De bedoeling wás dat Sebastian nu hier naar school zou gaan. Maar vanuit Colombia naar Nederland komen was even geen optie toen dat had gemoeten om hier naar school te kunnen.
Hij kon wél naar Amerika, hij is natuurlijk Amerikaan.

Sebastian wilde in ieder geval niet (bij zijn moeder) in Columbia blijven en omdat Ruud voorlopig toch ook min of meer vast zit in Amerika woont hij nu bij weer Ruud en maakt de laatste 2 jaar school dan toch maar daar af.
In het huis dat Ruud daar voorlopig heeft gehuurd is ruimte genoeg en heeft hij in de kelder een fijn plekje gekregen om muziek te maken zonder dat iemand er last van heeft.
Sebastian is ondertussen 16 en heeft dus autorijles. Vader en zoon gaan ook graag een paar uur hiken. Natuurlijk krijg ik regelmatig foto’s en filmpjes maar die kan ik nú ff niet terugvinden, zal je altijd zien, ach ja, druk,druk, druk, druk..
Behalve een muziekfilmpje kon ik alleen maar foto’s en filmpjes vinden waarop ze de malloot uithangen….. ik snap écht niet van wie ze dat hebben.
Toch lijken ze soms écht wel normaal hoor….. maar nu even niet.

laten glimmen

Het moet ondertussen wel lijken of ik hier de hele dag herinneringen op zit te poetsen tot ze glimmen.
Henk komt gewoon  in de meeste logjes wel ergens om een hoekje kijken. Eigenlijk niet anders dan “vroeger” want Henk heeft zonder ooit één letter zelf te schrijven toch altijd een rol gespeeld in mijn verhaaltjes.

Het is eigenlijk wel logisch dat het nu nog even niet anders is “met dank” aan het Covid virus. Nieuwe, of juist oude, dingen oppakken kan niet, op stap gaan om nieuwe indrukken op te doen kan ook al niet.
Noodgedwongen  ben ik veel thuis en daar zit Henk natuurlijk nog in alle hoeken en gaten. Geen kijk op spontaan niét aan hem denken, of me niét bewust zijn van al “zijn  plekjes” en tja…dan bemoeit hij zich al gauw met mijn logjes……… neem nou vandaag.

Ja ik bén inderdaad aan het poetsen. Voor  de  prachtige deur die onze buurman jaren geleden voor ons maakte  wilde ik graag  spullen van koper dat nog gepoetst moet worden.
Niet dat bewerkte spul dat je zelfs niet mág poetsen maar dat op den duur toch altijd lelijk wordt.

Dus een deurknop, sleutelbus (?) en brievenbus die allemaal gepoetst moeten worden.
Misschien niet helemaal logisch met mijn huishoud allergie  maar wie zegt dat vrouwen logisch moeten zijn?
Kon ik me ook makkelijk  permitteren hoor, Henk vond het leuk om koper te poetsen dus meestal deed hij dat.
Maar dat is niet de enige link met hem.
Hij droeg  de laatste jaren T-shirts bij wijze van hemd, in de winter met lange mouwen en zo’n mouw hangt er op deze foto op de deurknop. Een “poetsdoek” die ik al héél vaak door m’n handen liet gaan om te vouwen, hem aan of uit  te doen bij Henk. Het lijkt of zijn lichaamswarmte nog voelbaar is in  zachte  katoen.
De meeste T-shirts waren niet meer geschikt om weg te geven  en dus heb ik voor de eerste jaren geen gebrek aan poetsdoeken. Zeker niet in aanmerking genomen dat je onderbroeken natuurlijk óók niet aan andere kunt geven.
Allemaal puur katoen, kijk dáár kun je de boel echt mee laten glimmen!

anti”dip”pressiva

Bah…. een natte start van de zaterdag, en niet alleen buiten is het een en al nattigheid.
Ook hier binnen is er een flinke storing in het traanklierenstelsel  al vóór ik beneden ben.
De oorzaak ligt hier………


Zo af en toe kom ik ik spullen tegen van Henk die weg mogen, nooit veel tegelijk en bij voorkeur spullen waar ik nog iemand een plezier mee kan doen. Dat leverde tot nu toe géén waterballet op.  Maar  nu heb ik m’n hand kennelijk overspeelt, het zijn de dikke vesten waarin je hem kon uittekenen omdat hij zo’n koukleum was.

En ik weet  niet zo goed wat ik er mee moet doen, want wie draagt er nou dit type vesten nog. Mmmja… de kringloop…. zou kunnen maar als ik ze in een zak wil doen is het  waterballet  compleet. Dan niet……, ik laat ze maar even liggen en bedenk  later,  je zult zien dat  als ze wég zijn er iemand roept;” ik had er wel één  kunnen gebruiken bij het hout hakken”! Ik gooi dus voor alle zekerheid een  berichtje in de oma app.
Onder de foto  schrijf ik; “heeft er nog iemand gebrek aan een warm vest om in de tuin te klooien?” Niet dat ik er iets van verwacht maar je weet nooit hé!

Alsof ze er op hebben zitten wachten  stromen de appjes binnen, de één heeft een kantoortje waar het in de winter zo  koud is, de ander wil graag een vest want het konijnenhok verschonen op het balkon is een koud klusje. Nummer drie wil er een voor de tuin en Inge lijkt het gewoon heerlijk om iets van “pap” om haar schouders te slaan als ze op de patio moet zijn.
Ze voegt er nog aan toe. “Ik denk dat je er nog bij moet gaan breien mam als het zo doorgaat”.

Mijn belofte de vesten nog een keer te wassen en ze dan bij Inge neer te zetten wordt afgekeurd. We komen wel langs, kunnen we meteen “een bakkie doen”….. maar dan weet ik weer een betere oplossing.
Volgende week zondag zorg ik voor een brunch en is iedereen welkom, iedereen is  vóór en iedereen kán.
Wat nou  een beetje as van opa  in een hanger of een ring, hij kan véél  beter postuum iedereen warm houden.
Wat een heerlijk stel is het toch, daar kan geen antidepressiva tegen op!
Ondertussen scheen  de zon weer, zowel buiten als binnen.

we are the ….

Yehhhh …………

Klopt, ik was op een heel gezellig feestje ter ere van het 40 ste huwelijksjaar van m’n oudste nichtje . Onwijs leuk georganiseerd door haar kinderen die tot op het laatst corona-aanpassingen moesten maken. Oorspronkelijk  zou het feest plaats hebben in een strandpaviljoen maar toen werd er mooi  weer mooi weer voorspeld, tja… drukte in een niet af te sluiten ruimte!

Er werd uitgeweken naar een andere locatie waar de  tafels corona proof opgesteld konden worden in een zaaltje! Per  familie of groep had je dan nog enige vrijheid maar er kon natuurlijk niet gedanst worden.
Daar had het kroost van het bruidspaar een leuke vervanging voor gevonden, voor tussen de “gangen” maakten  ze een onwijs leuke pup quiz .

Ja ja, feestje, keihard aan het werk bedoelden ze  en mijn teamgenoten konden op slag geen van allen schrijven en/of tellen.
Nou ja deed ik toch iets nuttigs want  reclame muziekjes toeschrijven aan een product bleek niet zo mij talent. De muziek klonken wel bekend  maar ja, bij welke reclame ze dan horen?

Net als de bijpassende naam van de film bij muziek fragmenten ophoesten…. schiet mij maar lek! Ik kijk zelden films.
O ja, de Pink Panter, die herkende ik wel. Gelukkig waren m’n teamgenoten van meerdere markten thuis.
Ik blijk dan weer de enige die weet wat ze in Zuid-Afrika bedoelen met een “zweefteef, daar maak ik indruk mee dat snap je.
Maar uiteindelijk blijken we dan totaal onverwacht toch de meeste punten bij elkaar geschraapt te hebben….
“we are the champions”!!!
Kijk dát brengt toch weer even de lichtjes in m’n ogen. Het héle team krijgt een fles(je) bubbels.
Dat moet je eigenlijk natuurlijk ter plekke leeg drinken, maar ja, ik had zéker al 4 flessen bitter lemon op  van door elkaar drinken  word je stik dronken …..
en ik móet nog van Zoetermeer naar huis rijden.
De buit gaat dus mee naar huis en daar zit ik dan vandaag aan de lunch met een dilemma…..

 

zó mooi!

Ja, zó mooi… , dat stond in heel veel reacties op het vorige logje. Wat voel ik me rijk met al mijn geweldige lezers/volgers/lurkers. Dat ik dit soort logje gewoon “in de groep mag knallen” en daar de meest prachtige reacties op krijg.
Ik heb het tegenwoordig ook vaak over “mijn twee werelden” die elkaar zo fijn aanvullen.
Ze  kunnen me  állebei zowel troosten als laten stralen.

J.l. zondag lieten de   klein-en achterkinderen me weer stralen want wat kun je je als “omagrootje” nou nog méér wensen dan met de kleintjes in zee ravotte op een warme zonnige ochtend!
Waar Levi zorgt dat grootje niet door de golven omgeslagen wordt ( of omgekeerd daar wil ik van afwezen)  en Amber, zo nodig, oma grootje komt redden als ze dan tóch per ongeluk expres gevallen is ……

…….   opkomende tij, héérlijk spetterende golven die Amber soms even helemaal laten verdwijnen, zonder haar knalroze badpakje zou ze zelfs héél even helemaal onzichtbaar zijn.
Gelukkig heeft ze haar handje in de mijne en zijn het alleen de spetters maar!


Er zijn natuurlijk  meerdere ogen op het hele spul gericht maar ook die genieten van de waterpret en later van een gezamenlijke vroege lunch bij het strandpaviljoen.

Bij thuiskomst snel  een douche om het zand overal uit te spoelen en op de bank ploffend  mezelf af te vragen …….. hoe ik in hemelsnaam zo moe kon zijn?

Eh…..zou je moe  worden van je gelukkig voelen ?

ze hébben het leuk!

Vakantie is dit jaar  een kwestie van vooral goed nadenken waar je wel, en vooral ook, niét heen kunt. Onze kleindochter met man en kinderen waren er snel uit, in Nederland blijven geniet de voorkeur. Jennifer is nog bezig met haar opleiding tot klasse assistent en had dus de luxe zich dit jaar ( voor een deel natuurlijk mét haar man) helemaal op de vakantie  van Levi en Amber te kunnen te storten.

Dat de foto’s en filmpjes van hun avonturen weer af en aan vliegen is wederom een leuke afleiding voor me nu ik zelf even niet zo makkelijk op stap kan.
Met dit geweldige vakantieweer, ( nou ja, het zóu soms wel even wat minder mogen) is er ruimte genoeg voor waterpret. Het grote opvouwbare zwembad bij ze in de tuin maakt overuren en m’n telefoon zit propvol met leuke  foto’s en filmpjes van echt van álles dat je maar kunt doen in de vakantie.
Ik heb de foto/film oogst van j.l. vrijdag maar even aan elkaar geplakt voor jullie. Oeps, niet jokken Riet, er  zitten 2 oude stukje film bij zodat er vooruitgang gezien worden.
Maar mens wat hébben die kinderen een top vakantie. Zelfs al zijn papa en mama soms een beetje pestkoppen.

ashes to ashes

Best vervelend hoor dat gedoe met de auto. Natuurlijk,  alleen maar blikschade, het kon erger. Maar toch, sores als  corona, hitte, testamentaire executeur bezigheden, rijbewijskeuring enz  laten  het tijdelijke verlies van mijn nog maar  juist herwonnen “vrijheid” er best wel inhakken.
Het OV is lastig door het mondkapje en de wachttijden in de hitte bij de haltes, ik  verdraag de hitte minder goed dan vroeger. Natuurlijk mag ik altijd Inge bellen maar dat doe ik uitsluitend voor zaken die echt niet kunnen wachten.

Voor de afspraak bij het crematorium om de as van Henk op te halen  zóu ze al meegaan, in wiens auto was dus geen punt. Best wel weer emotie  na alle gedoe met de auto, al hadden we geen idee of daar enig ceremonieel aan te pas komt.
Hoe het eraan toe gaat wanneer je  de urn  op komt halen van een geliefde?
Nou wel héél erg kil kan ik zeggen, althans bij het crematorium waar wij mee te maken hebben.

Melden bij de administratie…. aan de balie melden wie je bent, wat je komt doen….. voor de balie staand wachten tot een wél uiterst vriendelijke meneer een beetje gegeneerd zegt; “het is wel een heel kleine  ceremonie” waarna hij verdwijnt.
Als hij terug keert  controleert hij mijn legitimatie en  legt  me papieren voor  die getekend moeten worden. Inderdaad gewoon staand aan de balie van de administratie.

Hij verdwijnt weer naar achteren, en komt terug met een mooie doos van ongeveer 10x15x25. Er gaat een zegel op de sluiting van de doos, eh…  om te voorkomen dat Henk zélf “op zoek naar verstrooiing gaat” waarna de doos  in een keurig tasje gezet wordt.
Na de waarschuwing “het is zwaarder dan zo lijkt dus doet U voorzichtig” wordt het tasje me over de balie aangereikt….
Dat kun je  inderdaad wel  een héél kleine ceremonie noemen, alsof ik een  gerepareerde computer  bij de klantenservice op kon halen.

Op “verstrooiing”, ook weer zo’n mooi dubbel woord, moet Henk nog even wachten.
Hij gaat niét alleen op zoek naar verstrooiing, no way, dan wil ik mee.
Hij moet maar wachten tot ik mee kan. Tot zolang  staat hij  op het plekje in zijn kledingkast  naast de naaimachine.
Pas als ik mee kan is het voor hem tijd om  uit de kast komen,  gaan we, ongezien, lekker vulgair in een duin pannetje liggen vrijen.

Vorige Oudere items