alweer…!!!

Ja zeker, alwéér een dag met een Sinterklaas cadeau want er waren ook kaartjes voor de schouwburg weet je nog?
We waren 3 jaar geleden tjonge alweer 3 jaar? mijn logje liegt niet,  nog in de avond , en zonder rolstoel,  bij een optreden van de Dutch Swing College Band. Dat is de band waar Henk al een LP van had toen ik hem leerde kennen, (LP uit 1956) en dus een liefde van hem die zelfs nog ouder is dan zijn liefde voor mij.
En laat die band nou juist  deze zondag een matinee voorstelling in de Rijswijkse Schouwburg te hebben, Gewéldig want een avondvoorstelling gaat niet meer lukken.
Inge wist dus al snel welk advies ze kon geven en regelde  ook dat er een rolstoelplaats bij was. Dat die er uiteindelijk niet wás  werd gelukkig snel opgelost  dus kwam het toch nog goed.
Het zag er van vorige week  alleen niét naar uit dat Henk het zou “trekken”, maar ook dat kwam goed. Met wat extra opletten bij zijn dagindeling  vandaag was hij mooi op tijd “mens genoeg”.
Omdat vader en zoon  altijd reuze met  “muziek van vroeger” bezig zijn  vroeg ik Ruud  om in mijn plaats mee te gaan, heel stiekem vond ik het ook wel heerlijk een paar uur zonder “zorg” te zijn het is toch een heel gesleep  alles bij elkaar. En uiteindelijk mocht ik ook samen met Inge naar m’n verwenmiddag.

Er was een pauze, zo nodig hádden ze dan naar huis kunnen gaan, maar de heren hebben genoten en  gingen na de pauze weer de zaal in. Héél moe maar ook helemaal happy waren ze rond 6 uur thuis.
Henk met een drijfnat overhemd van de inspanning,  snel in bad dan maar. Beter van iets leuks dan van vervelende dingen wat óók wel gebeurt.

Het eten kan wel even wachten zodat hij eerst weer even op de bank uit kan rusten…. maar hij wil ook vertellen en probeert de slaap de baas te blijven…… die strijd verliest hij……..,
Ik zet de CD op die Ruud in de pauze voor hem kocht , in zijn slaap ontspant zijn gezicht en zijn hand beweegt………..

loonzakje

Zo… kerstspullen weer in de dozen, even slikken na wat men tegenwoordig een redelijk rustige jaarwisseling noemt en dan kunnen we eindelijk “gewoon doen”.
Weer lekker de krant naast het ontbijtbordje met hoopvol nieuws!
Meer loon in  loonzakje. cao loon gemiddeld 3 procent hoger.
Nou ja hoopvol? De laatste decennia  wordt iedere loonsverhoging of belastingvoordeel metéén opgeslokt door prijsverhogingen  op alle fronten maar dit terzijde.

Mijn oog viel eigenlijk meer op dat “loonzakje”dat het bericht ook al een beetje ongeloofwaardig maakt, wie krijgt er nou nog een lóónzakje!
Sterker nog, ik denk dat heel veel mensen al niet eens meegemaakt hebben dat het loon nog in zo’n  ouderwets  krakend, half doorzichtig klein papieren envelopje mee naar huis kreeg.
Ik kom ze heel soms nog wel eens tegen in de drukkerij, niet meer om salaris uit te betalen maar meestal om een monstertje o.i.d. aan een mailing toe te voegen.

In 1961, toen ik met Henk trouwde kreeg hij zijn “loon” wekelijks  in zo’n zakje. In dat zakje zat ook een opgevouwen lange strook papier van +/-  1 cm breed waarop alle  belastinggegevens stonden. Ik vond het indrukwekkend want mijn vader ging altijd heel geheimzinnig om met zijn loon ( nee,nee, dat werd later pas salaris) dus ik had geen idee  van een formeel salaris…. (oeps, ontsnapt het me toch) Zelf werkte ik voor mijn zwager in zijn winkel en mijn loon kwam gewoon uit zijn portemonnee.

We woonden toen nog op onze zolderetage boven een ouder echtpaar, spekkopers waren  we want in die tijd woonden pasgetrouwde stelletjes meestal eerst nog jaren  in bij ouders of op een kamer met gebruik van keuken en toilet.
Wij hadden een vrij ruime zolder etage waar we nog woonden toen allebei de kinderen al geboren waren. Paste allemaal net, ons bed verhuisde naar de huiskamer en de grote klerenkast deelde de slaapkamer in twee delen,  voor ieder kind een mini kamertje.

Van die etage droom ik de laatste tijd regelmatig, ik mag er dan stiekem even rondkijken zonder dat de huidige bewoners het weten. De huiskamer deur is nog steeds  mat tomaat rood geverfd, de keukendeur kanariegeel en de slaapkamer deur hard turkoois net als de wc deur. De deuren wáren al zo toen wij er kwamen wonen, ( vóór ons woonde er heel kunstzinnige schilder van de toenmalige grote reclameborden voor bioscopen)   en in mijn droom verbaast het me niet dat het er na ruim een halve eeuw nog keurig op zit.

Misschien is die steeds weerkerende droom wel een verlangen, naar de tijd van het loonzakje,  de mooie zwangerschappen, het naast de kachel op de grond in slaap vallen als Henk moest overwerken, omdat we geen bank hadden,  en zonder gedoe met die andere bankensoort en hun dwingelandij om te pinnen en te internetbanieren, wij hadden immers cash uit het loonzakje. De enige zorg die we hadden was hoe we aan grotere woonruimte kwamen……zucht….. wat het woord loonzakje niet allemaal wakker kan maken.

raadsel Sinterklaas

Er zijn geheimzinnige krachten bezig  om mij in een constante Sinterklaas roes te houden. Als ik op zaterdagmorgen met Henk van de markt af kom lopen we zó een (echte) zwarte Pieten blaaskapel in. Ze zijn nog aan het inspelen en Henk krijgt even aandacht van een blaasPiet.
Als we thuis zijn en ik net de deur dicht heb gedaan….. wat dénk je…..?

Alsof de man van  Greetz om de hoek heeft staan wachten, gaat de bel als ik nét binnen ben en wordt er een pakje aangereikt….. het moet niet gekker wórden hé! Het  is de derde zaterdag op rij dat het pakjes regent.
En ook dit keer weer zonder afzender al is het wel duidelijk dat Sinterklaas en zwarte Piet daar wel álles mee te maken hebben.

Onwijs leuk natuurlijk maar toch ook een beetje ongemakkelijk omdat ik zó niet gewend ben een leuk gebaar maar van één kant te laten komen. Maar geloof me, het maakt wél dat ik me verwend voel met deze warme aandacht.
Het hoe of wat ontgaat Henk vrijwel helemaal maar Inge, die ik natuurlijk direct  app of het écht niet van haar of uit de familie komt, is er blij mee.
Inge  is altijd blij met alles dat, de tegenwoordig toch vaak wat zorgelijke,  blik van m’n gezicht kan vegen, nou dát is prima gelukt volgens mij.
Ik kan  alleen wéér niet meer doen dan een heel welgemeend;

                   ” DANK  U  SINTERKLAASJE”

nog ff oefenen…

Wie hier al lang leest weet dat ik niet met voetbal heb, óók niet als Nederland wél ergens kampioen in is.  Ooit stond ik langs de lijn toen kleinzoon Maikel de nieuwe Kruif( oeps, zie nu pas dat ik Cruijf verkeerd geschreven heb.) wilde worden, niet dat ik begreep wat er gebeurde maar dat doet er niet toe. Hij vond het leuk dat ik kwam kijken.
Ondertussen is de zes jarige áchterkleinzoon Levi op weg om de nieuwe Kruijf te worden. Hij is in ieder geval nét zo blond dus dat moet wel lukken.
Omdat Henk wél iets met voetbal heeft gingen we vandaag even kijken bij Levi’s oefenochtend….

Het is Henk nooit gelukt mij de spelregels bij te brengen , ik zie dus alleen jongetjes hard achter de bal aan lopen, herstel, er lopen óók meisjes hard achter de bal aan, en een paar grote meisjes die helpen met de training.
Er is veel aandacht voor allerlei oefeningen zowel als warming -up als oefeningen om allerlei dribbeltjes  onder de knie te krijgen zodat je die niet breekt. Het zál nog wel even duren  eer Levi de nieuwe Kruijf  maar hij heeft  iets op zijn naam dat Kruijf nooit gelukt is…..Ik stond langs de lijn  en dat waardeert hij …. Wie krijgt er nou een kushandje  toe
geblazen  van een voetballer tijden zijn warming -up!
Ach… Levi is gewoon een klein charmeur, hij  wordt vast nooit een echte voetballer maar hij beweegt even lekker en heeft plezier met andere kinderen, als dat voetballen moet heten  dan mag dat van mij hoor!

 

liebestraume

De laatste weken moet ik steeds aan Liebestraume denken, precies van  Fransz Liszt. Niet dat het nummer hier dagelijks op staat hoor, maar op zaterdagavond speelt  het altijd  door mijn hoofd.
Dan is er op TV weer het programma “dancing whit the stars” en dát heeft onze belangstelling.
Niet omdat we iets met “de stars” hebben, de meeste kennen we niet eens, maar omdat we zelf  iets met dansen hebben. Het bracht ons ten slotte bij elkaar omdat we elkaar op dansles leerden kennen.

Wedstrijddansen  was ons beider hobby, al gebeurde dat uiteraard niet op het allerhoogste niveau het plezier was er niet minder om.
Wat wil je als straal verliefd meisje  nou liever dan in de armen van je lief dicht tegen hem aan over de dansvloer zweven….  Heerlijk vond ik het als we bij een Engelse wals  de uitvoering van deze wals door Victor Sylvester troffen…….als dat geen  echte Liebestraume is weet ik het ook niet meer. tenzij je partner twee linkervoeten heeft natuurlijk.

En dáárom hoor ik dat nummer in mijn hoofd als ik op TV mensen zie dansen op populaire popmuziek, ik mis het strikte danstempo toch wel een beetje, en in veel gevallen de zwierige ballroomjurken van vroeger, al glippen er hier en daar wel paar door.
In mijn gevoel zou ik zó de dansvloer weer op kunnen al zou ik nooit meer op de noodzakelijke elegante schoentjes kunnen lopen, laat staan dansen.
Natuurlijk leert niemand in een paar weken écht dansen maar met een danspartner  die alle kneepjes van het vak kent zou ik er ook nog wel iets fatsoenlijks uit kunnen persen….áls mijn voeten het nog aan zouden kunnen, wat helaas niet zo is.
Zoals ik al zei, met de wedstrijd bemoeien we ons niet, wie er doorgaan of afvallen boeit ons niet maar Henk kijkt altijd heel geïnteresseerd mee en geniet.
Heel af en toe “zweven” we nog even samen door de kamer als er een geschikt muziekje opstaat, nou ja zweven…. we schuifelen, op de maat van de muziek, dát dan weer  wel!
Ooit hadden we als  veertigers korte tijd  nog  met een groepje oud wedstrijddansers een soort clubje, daar stamt dit (slechte)  filmpje uit, helaas zonder muziek, tegelijk met Liebesraume aanzetten geeft wel muziek al klopt het niet omdat we daar volgens mij slowfoxtrot dansen, met een keurige heelturn  van mij zeg ik maar even als toegevoegd jurylid.

confrontatie….

Heb je wel eens toch? dat je met jezelf geconfronteerd wordt? In mijn gevoel ben ik pakweg… ergens tussen de veertig en de vijftig, oke, zo zie ik er aan de buitenkant misschien niet helemaal uit maar , in mijn gevoel, zie ik er dan hoogstens uit als een vlotte 50plusser die haar dag niet helemaal heeft!
En dán  krijg ik deze foto toegezonden.

Weg illusie van “oudere jongere” daar loopt echt een duidelijk oude dame ( die zelfs niet altijd een dame is) met haar 15 jarige kleinzoon. Het pluspuntje is dat hij dit dan weer helemaal niet vreemd vindt en we lekker lopen te giebelen.
Ja helaas, ondertussen is Sebastian weer bij zijn moeder thuis  na 5 weken Nederland.
Hij heeft een geweldige tijd gehad hier , jammer dat wij helaas niet meer met alle activiteiten  van de partij konden zijn  maar hij stapte toch regelmatig even de oude fiets die hij kon gebruiken  om even bij ons binnen te stappen.
Verder bleven we natuurlijk via foto’s en filmpjes op de hoogte van wat alle uit stapjes.
Er is veel vader/zoon tijd geweest, ze gingen samen naar Belgié, samen wadlopen.

Met meerdere naar de apenheul waar hij de klimmuur gebruikte om aap  onder apen te worden, naar kinderdijk voor de echte Hollandse plaatjes enz, enz, En natuurlijk was er veel muziek o.a.  met paps naar parkpop

De mannen gaan elkaar missen want 5 weken gaan natuurlijk véél te snel voorbij. Gelukkig hebben ze prachtige herinneringen. Tot over een jaar Sebastian, we hopen dat hij dan hier naar school gaat. Tja helaas, ik vrees dat ik dan een nóg oudere dame ben en dat Sebastian dan nóg verder boven me uitsteekt.

erfelijk?

Sommige  hebbelijkheden van de mens zijn erfelijk, en soms zie je een foto waardoor je er gewoon niet omheen kunt, het zit in de familie!

Van links naar rechts, Levi, Sebastian en Amber. Ze zijn met Jennifer  en haar man Maykel naar een zwembad geweest, klein uurtje rijden maar op de  terugweg., vallen ze alle drie ten prooi aan een zware aanval van “narcolepsie-mobilé”.
Het moet wel erfelijk zijn want de kleintjes hebben er ook altijd last van .


En denk nou niet dat het  om lange afstanden gaat, of de auto, als Sebastian met tante Inge in de Zoetermeerse randstadrail stapt, die toch bepaald geen wereldreis maakt, moet ze hem wakker maken als hun bestemming in zicht komt.


In Amerika is het reuze makkelijk  als een kind in de auto slaapt, de afstanden zijn er zóveel groter dan hier maar tja, in de randstadrail heeft het toch wel ongemakkelijke kantjes, ik voorzie dat  Sebastian  gerust een hele dag rondjes blijft draaien in die tram eer iemand opmerkt dat hij wel érg lang mee rijdt.  De naam “narcolepsie-mobilé” verzon ik in een ouder logje, waarin bleek dat hem in bed in slaap krijgen een iets ander verhaal was, tót ik  doorhad hoe ik “zijn afwijking”kon benutten.

Vorige Oudere items