welkom Sinterklaasje

Tja, eigenlijk heb ik op 5 december altijd een logje op rijm maar op de een of andere manier lukt het me niet dit keer het logje je op rijm te maken.
Het feest liep op zaterdag ook ietsje anders dan de planning was,  een kinderfeest waar de kinderen de hoofdrol hebben maar er voor alle volwassenen  toch ook een kleinigheidje voor elkaar is.
En dan blijft Henk een beetje in de slechte dagen hangen en kunnen we niet  naar het feest.
Natuurlijk weet onze kleindochter wel raad, ze zoekt een strategisch plekje voor haar telefoon en vooral de kleintjes hebben al heel snel door dat we meekijken, ze komen heel lief hun uitgepakte schatten aan ons ( nou ja aan mij want Henk krijgt er niet heel veel van mee) laten zien.


De grote gedragen zich “bijna  net zo opgewonden” als de kleintjes, er worden natuurlijk ook  grappen uitgehaald met kleine cadeautjes.  We zien dat er toch ook wat pakjes voor ons bij liggen en Inge belooft dat die pakjes op 5 december alsnog door Sint bezorgd zullen worden.
En jawel hoor, op Sinterklaas avond staat ze zélf voor de deur, mét een Chinese maaltijd én de cadeautjes.

We zijn reuze verwend door het hele spul en gelukkig had ik wél gezorgd dat er ook van ons voor iedereen een kleinigheidje was, voor ieder stelletje een pakje voorzien van een gezamenlijke rijm!
Om dat toch nog op rijm te eindigen  laat ik jullie even meelezen.

 

Best moeilijk was het voor de Sint
Wat kocht hij nou voor ieder kind

Een aardigheidje, ja hallo
Dat vindt Piet zus, en Sint weer zo

Maar Sint vindt jullie echt heel lief
En heeft dit jaar geen enkel grief

Alle aandacht voor ons oudjes
Heel veel warmte, echt niet koud dus.

Maar goed, Sint kwam er dus niet uit
En nam een beetje laf besluit

Voor allemaal een kleine bon
Wel jammer dat een  ton niet kon

Helaas dan ook nog samen delen
Dat gaat  je dus de helft nog schelen.

Er zit nog wel een luchtje aan
Waarvoor je de winkel in moet gaan.

Al had het wel royaler gekund 
Het is door Sint en Piet gegund.

 

 

 

Advertenties

nooit gedacht….

We zijn gewend dat zoon Ruud meestal niet meer dan handbagage bij zich heeft als hij vanuit Amerika op Schiphol landt.
Dus wat denk je als hij  een karretje nodig heeft voor zijn bagage?
Precies….. dat ik héél snel werk moet gaan maken van een cadeau kopen dat onmisbaar is als je na 25 jaar Amerika  toch weer voor je geboortegrond  kiest.
Gelukkig slaag ik al heel snel en kan ik precies vinden wat ik zoek, kijk dit is het cadeau!

De echte Nederlander kán niet zonder, en zeker als iemand weer Nederlander wil wórden want dan kun je wel “op je klompen aanvoelen” dat enige bureaucratie niet te ontwijken is.
En dat de momenten  waarop je slechts kunt  verzuchten “nou breekt m’n klomp” legio zullen zijn.
Maar ja, dan moet je natuurlijk wél een paar klompen hébben en daar zorg je als ouders dan voor!
Hoewel hij niet bij ons komt wonen, je weet wel, dat ex brugklasgenootje  ,  is het ook wel handig dat hij sleutels van ons stulpje heeft nu we hem zoveel vaker zullen zien dat we gewend waren.
Die hebben we dus ook meteen laten maken voor aan de “klompen”.
Er is natuurlijk  nog heel veel onduidelijk, maar er zijn al twee dingen wél duidelijk, en toevallig twee zaken waar we blij van worden.
In december komt Sebastian  zijn Kerstvakantie  óók in Nederland doorbrengen.
En verder, dat  Ruud bij zijn ex brugklasgenootje gaat wonen.
We  zouden  haar alléén al aardig vinden omdat haar aantrekkingskracht groot genoeg bleek om Ruud hierheen te halen maar…, ze blijkt ook zonder meer een fijne  vrouw te zijn waar het mee klikt en die we maar wat  graag als schoon-dochter/zus verwelkomen.
Dat moet je dan natuurlijk een beetje laten merken en daarom gaan  de klompjes  vergezeld van een bloemetje.
Een heel bescheiden bloemetje,  haar azc is niet zo groot  en met Ruud erbij wordt het een beetje woekeren met de ruimte……., maar daar vinden ze vast wel oplossingen voor.
Of we blij zijn…?
………wat denk je zelf!!!!!!

stumpertjes…

In mijn verhalen is onze dochter altijd “de ideale dochter”die iedereen zich zou wensen. Maar is ze ook de ideale oma voor Levi en Amber?
Laat ik het zo zeggen, ze maakt geen verwende mormeltjes van ze, ze is meer van “jong geleerd is oud gedaan”. Of eigenlijk nog meer “de zweep erover” lijkt het als ik wat filmpjes uit de oma-app te pakken krijg.
Ze laat Amber de hele patio aanvegen……..

Levi wordt in de keuken ingezet, uiteindelijk zijn de meeste koks mannen en je kunt er niet vroeg genoeg mee beginnen dat ze iets te eten op tafel kunnen zetten.

Tja, oppas oma….? Aan m’n hoela, gewoon een werkkamp zal ze bedoelen en Amber mag de inloopkast uitmesten …….

Ja ze worden wel eens meegenomen naar het bos  maar maak je maar geen illusies , oma heeft een open haard  en er moet natuurlijk hout gesprokkeld worden, en het liefst een beetje stevig maatje.
Dus maak jezelf maar niet wijs,  dit is niet zomaar een beetje klauteren in de bomen……

Zelfs een stoere bink als Levi trekt het   niet meer en  valt op de bank in slaap als oma even niet kijkt……..

 

blijven duimen….

In het vorige logje schreef ik al dat Ruud weer in Nederland was  en eigenlijk is het wel zeker dat hij weer in Nederland komt wonen. De vraag is nog een beetje “wannéér”.
Het feit dat wij ouder worden en hij zijn zus niet alleen voor alle zorgen wil laten opdraaien is natuurlijk de reden dat hij weer voor Nederland kiest……. eh, nou ja, dat is één reden………

Maar wat misschien wel (heel erg) helpt bij die beslissing…..
….. Sinds hij weer vaker in Nederland is werden ook oude contacten hernieuwd, o.a. met een klasgenootje uit het brugpieper tijdperk.
Ondertussen  raken ze niet uitgepraat  over dat éne schooljaar dat ze delen , vooral bij haar thuis!
Dat is natuurlijk wel een extra trekpleister!
Maar eerst  moet er nog “ingeburgerd” worden  want al is hij in Nederland geboren en getogen, hij kan niet zómaar terug komen.
Daar zijn gelukkig  wel iets afwijkende inburgeringsregels voor al is het wél allemaal voor eigen rekening en moet hij alles zelf regelen.  Een  woonadres is  geen probleem voor hem dat maakt het  iets makkelijker.

Ja natuurlijk helpen wij hem waar dat kan , we kochten een boekje voor hem met Nederlandse woordjes;-)  Nu nog een baan in Nederland, daar werkt hij aan. Een Amerikaans bedrijf is een vestiging in Nederland aan het op zetten maar is nog niet zover dat de functie die geschikt is al vergeven  kan worden. Het is dus nog even afwachten of hij voorlopig alsnog bij de Amerikaanse vestiging aan de slag gaat of hier verder gaat zoeken.

Dáár werken betekent uitstel van hier komen wonen  maar ja, zo’n trekpleister moet je niet onderschatten  hij wil natuurlijk het liéfst weer dicht bij zijn ouders wonen, dát begrijp je!
Ergens ben ik  blij  met dit “oponthoud” voor zijn remigratie, ik had er niet meer op gerekend dat hij ooit weer hier zou komen wonen  en nu dat dus wél lijkt te gaan gebeuren zou alles wel héél erg volmaakt zijn, en volmaaktheid bestaat niet. Mijn gevoel wil er niet aan dat ik mijn beide mannen tegelijk mag “hebben”.
Zucht…… ik  leg mijn gevoel het zwijgen op  en duim dapper mee,  omdat er zoveel mensen zo blij van zouden worden, waaronder zijn ex-klasgenootje!

verleden op herhaling

Als het maar lang genoeg mooi weer is ben je zelfs blij met een dagje wat minder, toch?
Maar oke, wij hebben zeker genoten van het mooie weer  maar toch wel  anders dan we vroeger deden. Neem nou 1991 , ik was nog net geen 50 en had twee kleinkinderen.
Dan offer je je met liefde op om je dochter  te helpen een dagje strand met een peuter en kleuter goed te laten verlopen.
Onvoorstelbaar maar in die tijd was er nog géén sprake van hitte alarmen en tóch hadden we het benul  om de kleintjes voor een  zonnesteek te behoeden. We moeten een vooruitziende blik gehad hebben.


De kleuter links is de moeder van Levi en Amber. En ook zij krijgt, nu ze met twee kleintjes naar het strand gaat, de opofferende  hulp van háár moeder. Je kunt geen ogen en handen genoeg hebben als je met die kleintjes in zee wilt spelen én foto’s wilt maken.

Het leuke is dat er een vergelijkbaar plaatje is gemaakt met een foto die ik uit 1991 heb,  oma met klein kinderen in de zee anno 2018 ……….


Geen zorgen, de foto mag ik gebruiken zonder censuur, alles zit immers keurig in de badkleding! Dat was in 1991 wel anders, de kindjes liepen vaak gewoon bloot op het strand en de meeste vrouwen topless, ik dus ook!
De moderne “preutsheid” begrijp ik ergens wel, met de huidige internet mogelijkheden zwerf je voor eeuwig als bloterik over het internet zonder dat je daar invloed op hebt.
Voor kleine kindertjes zijn er helaas  nog griezeliger optie waar hun foto terecht kan komen.
De vergelijkbare foto van 27 jaar geleden zou dus beter in de doos kunnen blijven, ware het niet dat er toevállig een school vliegende vissen en zeesterren voorbij kwam toen de foto gemaakt werd……

zeg het met…

Ja, zeg het met bloemen, hij deed dat al 56 keer maar voor de 57ste keer kampt hij met de nodige problemen.
Natuurlijk weet hij nog precies de datum dat hij met haar trouwde, vraag het hem en zegt zonder aarzelen 5 april.
Hij hoort niet bij die mannen die altijd weer vergeten aandacht te schenken aan de dag dat ze haar jawoord aan hem gaf.

Het lastige is dat hij  dag en datum niet meer paraat heeft als hij opstaat en dat enige malen per dag aan haar vraagt.
De tranen rollen over zijn wangen als blijkt dat het dé datum is zonder dat hij bloemen heeft kunnen kopen.
De vaste bloemen winkel is best ver lopen in z’n uppie.
Vorig jaar kon zijn dochter hem redden door de dag ervoor een boeket in de schuur klaar te zetten. Dit jaar kon ze dat niet omdat het boeket dan al te oud had geweest.

Zijn bruid van toen troost hem, al ziet hij heus wel dat er tranen in haar ogen staan, zou ze tóch teleurgesteld zijn? Of zou ze, net als hij, denken dat het misschien wel hun laatste trouwdag is die ze samen kunnen vieren.
“Het belangrijkste is dat je er zelf bent” zegt ze om hem te troosten en dat ze ook blij is met de pot narcissen die in de tuin staat.
Maar dat vindt hij niet genoeg en alweer kan hij de tranen niet bedwingen.

Als ze samen wat boodschappen doen kijken  ze bij de bloemen kiosk maar de eenvoudige bosjes tulpen zijn hem niet goed genoeg voor zijn lief.
Ze belooft hem op de terugweg even in het dorp te parkeren, bij hun eigen bloemenwinkeltje en dat dóet ze ook!
Heel even is hij vergeten waarom ze in het dorp parkeert, ze wijst hem op de bloemenwinkel en zegt”ik dacht dat jij nog een boodschap wilde doen” en dan wéét hij het gelukkig weer en stapt uit!
Ze wacht in de auto en ziet hem even later trots naar buiten komen met het mooiste boeket dat hij kon vinden. Hij weet het zeker, wat zal ze blij zijn!

ben ik mooi mee!

Plat liggen en twee gipsarmen…  nou daar ben ik mooi klaar mee!
Althans zo lijkt het op deze foto  maar je kent me, zulke korte armpjes heb ik niet.
Geen zorgen zelfs al lijkt het alsof ik door een vrachtwagen gemangeld werd….  integendeel! Ik zeg toch altijd dat er in de achtergrond goed op me gepast wordt, nou dit was zo iets.
Ik schrijf niet alles hier maar geloof me, er zijn wel eens dagen (en zeker nachten)  dat ik de allergrootste emmer behangers plaksel  zou willen kopen  om “een zeker iemand” achter het behang te plakken.
Maar ja, daar krijg je natuurlijk vreselijk grote bulten in het behang van, maar niet doen dus.
Onze lieve dochter heeft radar voor het moment waarop moeders er even uit moet en dan régelt ze dat zodra er een mogelijkheid is. Zo ging Inge vandaag nep paas eieren verven, wandelen en soep koken met haar paps en werd Ruud ( die toevallig ook een paar dagen tussenstop Nederland heeft) als chauffeur aan mij toegevoegd.

De reis ging naar Houten naar kleindochter Annemarie, ik had haar schoonheidssalon Mooi en Fris   nog steeds niet gezien. Het is toch een krap uur rijden en met een behandeling ben ik dan al gauw ruim drie uur van huis en dat vraagt een hoop geregel.
Zo werd ik deskundig onderhanden genomen, onder  een heerlijk warm dekentje vertroeteld  en kwam ik , misschien echt niet mooier, maar wél een stuk frisser thuis dan ik vanmorgen morgen uit m’n bed stapte.
Héérlijk….. Dankjewel Inge , Annemarie en Ruud, en  eh…… wanneer mag ik weer?

Vorige Oudere items