spelletje?

Hé hé, eindelijk weer een vrije dag. Alleen al dáárom is werken zo leuk, dan kun je ook weer eens een dag vrij nemen, precies á la Pippie Langkous.
Ik hád ook vandaag nog kunnen werken maar ik had al een paar weken last van een verstopt oor, hoe ik ook zocht, nérgens meer te vinden dus ik moest me een oor aan laten naaien dat moest dus nodig uitgebaggerd worden.
Omdat ik blijkbaar een nauwe gehoorgang heb die óók nog in een raar bochtje loopt geeft dat met enige regelmaat problemen, het zij zo. Ik hoor alles nu weer luid en duidelijk.

Bovendien komt op woensdag Inge altijd, dat is zo gegroeid in de jaren dat ze me hielp met Henk en dat houden we erin. Als we niet naar buiten gaan doen we vaak een spelletje scrabble op het fijne bord dat ik van Marion erfde. Wat is het toch een leuk spel, áltijd weer nieuw omdat de woorden altijd weer anders uitpakken.
Inge wil nog wel eens van me winnen maar vandaag was het lot mij gunstig gezind.

Ik mocht openen en had meteen een compleet woord, monding, en dus al m’n letters kwijt…”kassa!”
Dat Inge er meteen meervoud van maakte en daardoor drie x woordwaarde binnensleepte gun ik haar dan wel, mijn triomf kwam later.
Stiekem had ik uitgerekend waar ik “monding” moest laten beginnen om er eventueel nog “rivier” vóór te kunnen leggen, je wéét maar nooit, het zijn op de V na veel voorkomende letters en hé, waar hebben we zo nodig blanco’s voor!

Het geluk was dit keer duidelijk aan mijn kant maar we leggen samen het bord weer mooi verdeeld vol, zeg ik toch, wat is het toch een leuk spel. Dat Inge een Brigitte Kaandorp fan is wel duidelijk!

daten

Ja, ja, ja, weet ik wel, ik roep aldoor heel hard dat ik van z’n levensdagen niet ga daten.
Is ook écht niet het plan, ik wil geen nieuwe man in huis. Henk is immers niet te vervangen en ik zit zeker niet te wachten op een nieuwe zorgtaak.
Maar dan krijg ik regelmatig de raad om dan eens naar een leuke toyboy te kijken. Gewoon een leuke jonge vent die wel graag aandacht aan wat oudere vrouwen besteedt als er iets tegenover staat.

Voor alles is een eerste keer en dus maak ik een afspraak. Het is natuurlijk wél “voor wat hoor wat” hij is wat sjofel gekleed, daar eerst maar iets aan doen. Een peperduur kostuum staat hem goed, het blauw is helemaal zijn kleur, ik voel me ineens zélf een beetje sjofel naast hem. Ik wéét het niet, moet ik hier wel mee doorgaan!

Ik vind zijn gezicht nogal gladjes, een beetje strak ook, weinig uitstraling zal ‘k maar zeggen. Tja, nog jong hé, dus nog geen rimpeltje, hij zit er een beetje nonchalant bij alsof hij geen interesse in me heeft. Hij stond niet eens op voor me op.
We hebben ook geen woord gewisseld, ach… misschien moet ik dit ook helemaal niet willen.

heel bijzonder

Eigenlijk zou kleinzoon Maikel a.s. vrijdag trouwen. Het was al een keer eerder uitgesteld omdat hij en z’n lief het echt groot wilde vieren en dat kon vorig jaar natuurlijk niet.. Toen ze in november 2019 hun huis kochten gingen ze een partnerschapsregistratie aan om alles goed te regelen want een grote bruiloft zat er toen even niet meer aan.

De partnerschapsregistratie werd een héél sobere plechtigheid met slechts ouders en getuigen om bij de echte bruiloft toch een ander gevoel te kunnen hebben, Alleen Henk en ik mochten erbij zijn, het was toen al duidelijk dat hij de echte bruiloft niet ging halen.
Maar de bruiloft werd dus nóg een keer verzet en, hoe het nu ook loopt, op 31 juli gaat de bruiloft door, dan maar met wat minder gasten dan de bedoeling was.

Al bijzonder genoeg als je kleinzoon gaat trouwen natuurlijk, maar héél bijzonder is het wanneer het a.s. bruidspaar dan graag wil dat ik de ringen tijdens de huwelijksplechtigheid aan geef. Niks niet een schattige Amber en Levi die daar éigenlijk een leuke leeftijd voor hebben, maar oma! De ringen van het bruidspaar hebben dan ook een verhaal. Maikel en zijn lief hebben ieder een legaat of oud goud bewaard van andere overleden grootouders en dáár worden de ringen van gekocht,

Uiteraard draag ik mede namens Henk ook een deeltje bij aan de ringen.
Wat zou het mooi zijn als ook déze ringen heel lang het symbool van een grote liefde zullen blijven, dat kan toch bijna niet anders. Ik vind het heel bijzonder dat ik het bruidspaar op 31 juli de ringen aan mag geven.

blubberen

Het wás droog, maar de paar dagen vóór we op kabouterjacht gingen was het niét droog. Daardoor was het ineens wél ineens overal felgroen in het Westerpark in Zoetermeer maar ook overal nogal blubberig.

Natuurlijk gingen onze “eigen kabouters” mee op kabouterjacht, zónder hen had ik geen kabouter gevonden geloof me. De speurtocht was uitgezet door een plaatselijke kindervoorziening, goed verzorgd en voorzien van een (plastic) knapzak met een natje en droogje voor iedere kabouter (die niet over de schouder gingen maar het stuur van de stepjes) en een route kaart plus afbeeldingen van de verstopte kabouters. Zonder afbeeldingen had het wel héél moeilijk geworden, de route was in elkaar gestoken toen alles nog kaal was, nu het groen ontploft is ontnam dat behoorlijk het zicht. Op de onderste foto heb ik de familie kabouter maar even vergroot boven de nauwelijks waarneembare puntmutsjes geplakt. Oke, de foto wás al niet best maar ook met een enorm jachtinstinct was het slecht jagen.

Onwijs leuk was het natuurlijk wél, wat zijn die kleintjes er bijdehand in, ze zagen het wanneer op de afbeelding maar één kabouter op een bepaald adres woonde maar sommige kabouters stiekem samenwoonden waardoor we soms voor een gesloten deur kwamen en soms een compleet gezinnetje aantroffen. Precies, ook kabouters hebben door corona én het slechte weer last van verveling, met een geboortegolf tot gevolg.
Het was een flinke tippel en tot mijn grote teleurstelling wilde niet één kabouter met me mee naar huis om even te stofzuigen voor me, héél jammer, dat moet ik nu helaas zélf gaan doen!

soort bevrijding

Niet mijn sterkste kant om logjes te schrijven over de bevrijding en meestal doe ik dat dus ook niet. Ik weet vrijwel niets van de oorlog doordat ik bijna drie jaar was op bevrijdingsdag. Ik gedenk mee maar dan heb je het ook wel gehad, het onderwerp houdt me niet echt bezig.

Misschien wat oneerbiedig maar met wat fantasie beleefde ik gisteren zélf een soort bevrijdingsdag. Een bevrijding uit m’n eenzame opsluiting zou je kunnen zeggen. Heel stiekem had Inge in overleg met Annemarie, je weet wel van beautysalon Mooi & Fris een nieuwe afspraak gemaakt om “Rietepietz ” uit het velletje te bevrijden waar ze niet zo lekker in zat. Een V.I.P behandeling stond geboekt en vervoer was geregeld. Een V.I. P. behandeling houdt nou eenmaal langer z’n ontspannende werking wanneer je je niet meteen achter het stuur in het drukke verkeer hoeft te storten.

Mens wat wás het heerlijk om weer eens “aangeraakt” te worden. Ontspannende massages werken na al dat afstand houden en weken eenzame opsluiting. Uiteraard droeg Anne zowel een mondmasker als gezichtsscherm al heb ik nu natuurlijk wel antistoffen, Zo móet ze nou eenmaal werken op het moment.
Ben ik helaas vergeten een foto “voor” te maken, dat is jammer want het was niet écht mijn ochtend en ik had bijna afgebeld.
Maar toen Inge me weer op kwam halen moest ik me bijna voorstellen, zó groot was het verschil in uitstraling van “moeders voor en na” vond ze. Anne heeft ook echt álles gebruikt dat ze aan aanvullende certificaten in huis heeft om me op te kalefateren. Alleen m’n haar knapte niet op van de haarband maar dat los ik thuis wel op toch?
Gelukkig wél gedacht aan een “foto na” , twee zelfs.
Zeg ik toch, het was een soort bevrijding, er kon weer een lachje af.

O wácht ff

Inééns weet ik wat er mis is met me! De overeenkomst van de corona tester met een zwangerschapstest was me ontgaan.
Logisch, ik ben van ruim vóór de zwangerschapstesten. In mijn tijd wist je pas met zekerheid dat je zwanger was als de arts de vrucht al kon voelen en dat was zo rond 3 maanden zwangerschap. Er was al wel een “kikkerproef ” die eerder uitsluitsel kon geven maar dat werd alleen gedaan als er een dringende reden was. Voor mij was die kikkerproef destijds niet nodig, ik moest gewoon wachten met naar de arts gaan tot ik minimaal 2 maanden, liever 3, over tijd was.
Voor mezelf stond toen allang vast dát ik zwanger was want ik ken m’n lichaam goed en de kleine veranderingen waren me niet ontgaan, zo ook het gevoel van algehele malaise. Niet echt ziek zijn maar meer slaap hebben dan anders, trek hebben in andere dingen dan anders, en in mijn geval vooral héél veel fruit eten wat ik normaal gesproken nooit doe.

En ja hoor, na de positieve test is het gevoel van algehele malaise aanwezig, De twee navelsinaasappels die lagen te wachten tot ze ooit aan de beurt kwamen gingen er in als koek. Niet álles smaakt me maar vooral hartigheid vind z’n weg wel en ik slaap als Doornroosje. Niks niet Corona, Ik móet gewoon zwanger zijn, de leukste manier om positief te zijn. Dat er geen man in huis is hoeft geen probleem te zijn, is mijn volledige naam niet Maria? Een Maria heeft een reputatie in onbevlekte ontvangenis. Blijft even jammer van de quarantaine natuurlijk maar gelukkig heb ik wel de tuin.
En vanmiddag komt het gezin van de oudste kleindochter op “raambezoek”, ze hebben een verrassingstas gemaakt met heerlijkheden en aardigheidjes. En verder is er natuurlijk de puzzel “hemel en hel” van 1500 stukjes. Het gaat niet héél hard maar ik doe iedere dag wel iets. O wacht… ik moet natuurlijk kleertjes gaan breien, ik ben al weg!

verrassing….

Ja ik had wél een verrassing, maar geen leuke! Zaterdag zou ik weer eens heerlijk “in revisie gaan” bij kleindochter Annemarie. Je kent het wel, even lekker alles kneden en lekker tutteren. Ze zit dan héél dicht op m’n gezicht en ik kan dan uiteraard géén mondkapje op.
Omdat ik een vage verkoudheid op voel komen besluit ik me dan toch preventief te testen, ik wil het niét op m’n geweten hebben dat ze de tent weer dicht moet gooien nu ze net weer lekker draait.
Heb sowieso m’n twijfels of ik wel moet gaan want ook als ik haar met een verkoudheid aansteek kan ze een paar dagen niet weken.
Ik verwacht zeker geen gekke dingen, ben niet ziek, alleen een beetje verkouden wat evengoed door de pluizen en pollen veroorzaakt kan worden. Je kent het wel, nét maar 98% fit en alles draait gewoon door.

Kleindochter Jennifer heeft testen op voorraad, zij werkt op een basisschool en moet 2x in de week testen, één rood streepje is negatief….. 2 rode streepjes heb je het gegooi in de glazen. En dan zie ik dus tot mijn grote verrassing 2 rode streepjes.
Snap er echt helemaal niets van. Heb ook niemand in m’n omgeving gehoord die positief was. Maar goed, ik blijkt dus een hartstikke positief mens te zijn, het zij zo!
Dan maar braaf thuis blijven voorlopig en maar hopen dat ik me blijf voelen zoals nu, dus, nét niet 100% maar niet echt ziek.
Met m’n reuk is niets mis en met m’n smaak ook niet, geen koorts en ik weet niet wat voor ongein er nog meer mogelijk is.
Maar ik houd jullie op de hoogte hoe het me in m’n quarantaine vergaat.
Het lost wel het vaccin dilemma op, ik maak gewoon zélf wel even antistoffen aan toch?
Het blijft een raadsel waar het vandaan komt! Ja van een ánder, zo lust ik er nog wel een paar!

na 10 jaar nóg leuk

Op Sebastians 6de verjaardag haalden we een leuke grap uit. Wij gaven hem zijn cadeau aan dóór de laptop. Ging wat voorbereiding aan vooraf natuurlijk, je moet zorgen dat je aan twee kanten ongeveer dezelfde pakjes hebt. Destijds was dat een mega groot pak met een ridderkasteel. (onbetaalbaar om te verzenden)
Ook dit keer was het niet handig om hier een cadeau voor zijn 17de verjaardag te kopen en dan naar de USA op te sturen.
Een fietshelm ( verplicht daar) moet geruild kunnen worden als hij miet lekker zit en ruilen is niet héél simpel tussen twee continenten,

De helm en de eveneens verplichte fietslampjes werden dus in de USA gekocht en het restje inpakpapier kwam op miraculeuze manier in Rijswijk terecht. Niet alleen God’s wegen zijn ondoorgrondelijk blijkt maar weer.
Het idee kwam van Ruud, laten we het nog eens doen zoals toen hij klein was, dat heeft destijds zóveel indruk op Sebastian gemaakt omdat het er zó echt uitzag dat we er zelf in gingen geloven. Net als de kaarsjes op de taart die hij vanuit Amerika uit kon blazen dankzij de geheimzinnige helper achter mijn laptop. Niet gefilmd toen en dat is jammer.

Dit keer denken we daar wél aan maar natuurlijk gaat er nu weer iets anders mis waardoor het juiste moment op film de mist in gaat.
Maar de grap is geslaagd. Ruud vertelt in de skype sessie dat onze pakjes helaas nog niet aangekomen zijn en ik biecht op dat ik vergeten ben ze bijtijds op het postkantoor af te geven.
Waarna Ruud vraagt of we ze dan toch tenminste willen laten zien. Dat wil Sebastian helemaal niet want dan is het geen verrassing meer. Dat snappen wij ook wel,dan willen we de pakjes wel even aangeven, door de laptop ja, net als 10 jaar geleden..

Het dubbeltje valt ónmiddellijk bij Sebastian, de pakjes ook want die heeft Ruud strategisch klaar liggen, dikke pret op twee continenten. Leuk wordt een verjaardag nooit écht met een oceaan ertussen, maar met wat goede wil en wat organiseren ( zelfs een moment prikken dat iedereen aanwezig kan zijn is al lastig door het tijdverschil) is er best iets van te maken. Slecht filmpje maar de hoofdzaak komt wel over, precies, de dikke pret.

O ja….

O ja, ik was nog één klein vreemdigheidje vergeten, alleen is daar vast wel een verklaring in te vinden richting “wat weet die trul nou van digitale zaken”. Dan moeten we even naar Sebastian in de USA waar hij ook weer muziekles heeft. Helaas géén gewone voorspeel sessies van de muziekschool zoals normaal gesproken gebeurt, ook dát moest via zoom gebeuren.
Sebastian ’s grote passie is nog steeds zélf muziek maken, ja óók op de piano of trompet maar dat bedoel ik niet.
Hij bepaalt het liefst zélf in welke volgorde hij de noten achter elkaar speelt, en/of welke accorderen hij gebruikt, dát soort muziek “maken “.uh… ja, maar componeren klinkt ineens wel héél hoogdravend.

Voor deze zoomuitvoering zat hij gewoon in z’n eigen “muziekkelder” en speelde een stukje van hemzelf.
Hij verraste me, meestal zoekt hij de wat drukkere jazzy kant op maar hé, hij wordt binnenkort 17 en hij ontdekt nu dat het ook wat rustiger kan. ( denk ik) O ja, er was dus iets vreemds met het filmpje , de muziek begint al voor hij één toets heeft aangeraakt.
Past wel in deze week van vreemde dingen natuurlijk want Inge heeft het filmpje op haar telefoon waar alles gewoon synchroon loopt. Moet dus ergens fout gaan tussen zoom en het programma dat ik hier gebruik voor filmpjes, het zij zo. Ik kreeg het óók niet vanuit zoom rechtstreeks in you tube, dus opgenomen van de laptop en daar bemoeide de kat zich weer mee dus die spreek ik halverwege ook nog toe, hoe bedoel je chaos, echt Rietepietz toch?
Geluid en beeld lopen dus niét gelijk maar ik wéét het niet, kijk nou eens naar Sebastians grijns aan het begin van het filmpje, ik zou bijna zeggen “hij neemt z’n oma in de maling”!

steentje bijdragen

Had ik toch bijna m’n kostelijke Brussels Delfts lof laten verbranden. Had net op tijd in de gaten dat ik was vergeten het gas laag te zetten. Klopt, ik was weer in Delft en wilde ook even een rondje markt doen maar dat was een saaie boel.
Vlak achter de markt ligt het kleine steegje dat langs een grote kerk loopt en in dat steegje is de ingang van de kapel van die kerk. Een kapelletje dat ik zelden kan weerstaan om de serene sfeer en de rust die er heerst.
Ik neem zonder meer aan dat het “onze lieve Heer “niets uitmaakt dat ik niet in hem geloof maar evengoed graag daar een kaarsje aansteek terwijl ik in gedachten even bij vertoef bij een aantal mensen waar ik niet meer zómaar op bezoek kan.|
Daar is nu natuurlijk een VIP bijgekomen al hoef ik dáárvoor niet speciaal naar een kapelletje te gaan, die is nooit uit m’n gedachten.

Het was nog zo vroeg dat we er als “Maria’s onder elkaar waren”, er was zelfs nog niet één kaarsje aan.
Ik stop braaf een Euro in de gleuf van het kastje waar de kaarsen in staan en zet een brandende kaars voor het Mariabeeld, een ereplaatsje natuurlijk want uiteindelijk heeft Henk óóit nog communie gedaan. Al had ook hij het geloof afgezworen , hij was was toch maar mooi ruim 59 jaar met zijn Maria getrouwd.
Er ligt altijd een opengeslagen dik soort schrift op een tafel waar mensen zich tot de grote baas kunnen richten met hun zorgen of hun dankbaarheid. Daar kom ik nooit aan, aan schrijven heb ik geen behoefte (dat doe ik hier wel) en wat andere mensen er in schrijven gaat me niets aan.

Een tijdje geleden kon ik het steegje niet in omdat men er aan het bestraten was maar dat was nu klaar, het steegje lag er glanzend bij, het lijkt wel goud eh…. nou ja, het heeft er in de buurt gelegen denk ik. Maar halverwege zijn de goudkleurige steentjes op en liggen er weer gewone klinkers. Als ik beter kijk zie ik dat op de gouden klinkers namen staan.

Een groot blauw doek hoog in de steeg zegt ” jij bent goud”, eh…. wie, ik? Er staat een link bij die ik even opzoek. “Delft is goud.nl/uitleg” en dan snap ik het.
Je kunt zo’n gouden klinker kopen om iemand te eren die veel voor Delft betekent.
Persoonlijk vind ik het wat overdreven om mij te eren omdat ik vanuit Rijswijk daar m’n lof kom kopen en een kaarsje in de kapel aansteek, maar het was blijkbaar tóch voor iemand een reden een steentje bij te dragen voor me in de gouden steeg. Téveel eer toch?

Vorige Oudere items