confrontatie….

Heb je wel eens toch? dat je met jezelf geconfronteerd wordt? In mijn gevoel ben ik pakweg… ergens tussen de veertig en de vijftig, oke, zo zie ik er aan de buitenkant misschien niet helemaal uit maar , in mijn gevoel, zie ik er dan hoogstens uit als een vlotte 50plusser die haar dag niet helemaal heeft!
En dán  krijg ik deze foto toegezonden.

Weg illusie van “oudere jongere” daar loopt echt een duidelijk oude dame ( die zelfs niet altijd een dame is) met haar 15 jarige kleinzoon. Het pluspuntje is dat hij dit dan weer helemaal niet vreemd vindt en we lekker lopen te giebelen.
Ja helaas, ondertussen is Sebastian weer bij zijn moeder thuis  na 5 weken Nederland.
Hij heeft een geweldige tijd gehad hier , jammer dat wij helaas niet meer met alle activiteiten  van de partij konden zijn  maar hij stapte toch regelmatig even de oude fiets die hij kon gebruiken  om even bij ons binnen te stappen.
Verder bleven we natuurlijk via foto’s en filmpjes op de hoogte van wat alle uit stapjes.
Er is veel vader/zoon tijd geweest, ze gingen samen naar Belgié, samen wadlopen.

Met meerdere naar de apenheul waar hij de klimmuur gebruikte om aap  onder apen te worden, naar kinderdijk voor de echte Hollandse plaatjes enz, enz, En natuurlijk was er veel muziek o.a.  met paps naar parkpop

De mannen gaan elkaar missen want 5 weken gaan natuurlijk véél te snel voorbij. Gelukkig hebben ze prachtige herinneringen. Tot over een jaar Sebastian, we hopen dat hij dan hier naar school gaat. Tja helaas, ik vrees dat ik dan een nóg oudere dame ben en dat Sebastian dan nóg verder boven me uitsteekt.

Advertenties

erfelijk?

Sommige  hebbelijkheden van de mens zijn erfelijk, en soms zie je een foto waardoor je er gewoon niet omheen kunt, het zit in de familie!

Van links naar rechts, Levi, Sebastian en Amber. Ze zijn met Jennifer  en haar man Maykel naar een zwembad geweest, klein uurtje rijden maar op de  terugweg., vallen ze alle drie ten prooi aan een zware aanval van “narcolepsie-mobilé”.
Het moet wel erfelijk zijn want de kleintjes hebben er ook altijd last van .


En denk nou niet dat het  om lange afstanden gaat, of de auto, als Sebastian met tante Inge in de Zoetermeerse randstadrail stapt, die toch bepaald geen wereldreis maakt, moet ze hem wakker maken als hun bestemming in zicht komt.


In Amerika is het reuze makkelijk  als een kind in de auto slaapt, de afstanden zijn er zóveel groter dan hier maar tja, in de randstadrail heeft het toch wel ongemakkelijke kantjes, ik voorzie dat  Sebastian  gerust een hele dag rondjes blijft draaien in die tram eer iemand opmerkt dat hij wel érg lang mee rijdt.  De naam “narcolepsie-mobilé” verzon ik in een ouder logje, waarin bleek dat hem in bed in slaap krijgen een iets ander verhaal was, tót ik  doorhad hoe ik “zijn afwijking”kon benutten.

knettergek rules

Of Sebastian het naar zijn zin heeft?  O zeker weten, hij geniet van de Hollandse kleinschaligheid, dat je per dag “even  aan kunt wippen” op meerdere adressen, even naar opa en oma op de fiets waar de Magnums (waar hij zo gek op is)  natuurlijk altijd op voorraad zijn.

Of hij zich thuis voelt in de familie waar hier en daar toch wat mensen het predicaat ” knettergek” opeisen……? Men zegt dat afwijkingen soms een generatie overslaan, dat moet dan nog komen denk ik want Sebastian past prima in het knettergekke plaatje, net als onze dochter Inge bleek toen  Sebastian daar een paar dagen logeerde.

Je hoeft me niet op mijn woord te geloven hoor, ik heb bewijzen. Muziekliefhebber als Sebastian is mist hij natuurlijk wel een piano, die heeft niemand, en zijn trompet ligt thuis omdat hij door ” een beugelbekkie” niet goed kan spelen.
Maar natuurlijk had hij al snel op de computer een mogelijkheid gevonden om toch muziek te maken. Tante Inge wilde wel graag weten hoe hij dat deed en toen sloeg de vlam in de pan. Tante Inge bleek over onvermoede rap talenten te beschikken, dat resulteerde in een try-out die insloeg als een bom…..

Duidelijk, hier zit muziek in en dat zagen tante en neef direct. Wat goed is komt snel, er werd hard gewerkt om een nummer met hitpotentie neer te zetten, neef  Sebastian tekent voor de muziek, tante Inge is verantwoordelijk voor de  diep doorwrochte tekst.

De choreografie deden ze samen maar zodra ze gaan toeren  moet daar toch nog even iemand “uit het vak”naar kijken. Over mijn wel héél bescheiden inbreng hebben we het maar niet.
Volgens mij hebben ze een regelrechte hit in handen en zijn ze morgen wereldberoemd, en zo niet…………
hadden zij én  wij (door de filmpjes)  een onwijs leuk middag.

nog zo’n dag

Goed hé, zondag was alwéér een dag met een sterretje, zo’n  dag dat ik op handen gedragen werd……


Zie je al die glunderende  koppies van onze vier kleinkinderen, juist, je weet het weer. Voor 7juli  had Ruud, in samenwerking met Inge, georganiseerd dat ik met al m’n kleinkinderen naar een escape room  ging….. omdat ik altijd zit te zeuren dat het me zo leuk lijkt  als ik er verhalen over te horen krijg want iedereen is al  minstens 1x naar zo iets geweest!  En dus…..

Best lastig om nu niet te veel te vertellen over wat er tijdens onze gevangenschap allemaal gebeurde, het is natuurlijk niet leuk als de oplossingen via het internet op te sporen zijn.
Maar  geloof me, het was niét mijn verdienste dat we er nog net tijd uit waren! Het was er vaak nogal donker terwijl er soms óók kleine lettertjes gelezen moesten worden. Bovendien hadden de kleinkinderen, op Sebastian na, al eerdere ervaringen op dit gebied.
Terwijl ik nog probeerde op de been te blijven in het half donker  en  te zien waar we waren, stoof de rest al op van alles af om te zien of ze er iets mee konden. Sleutels zoeken, kleurcodes ontdekken enz,enz…..wat uiteindelijk met vereende krachten ook allemaal  lukte.

Inge en Ruud trokken in die tijd  met Henk Delft in, terugrijden naar huis was niet de moeite voor een uur.
Zij vonden evengoed een sleutel zonder er naar te zoeken, zij wel……

en stonden ons weer op te wachten onderaan de trap waar ze ons achter lieten ……….

Gelukkig ging het hele spul nog even mee naar huis om na te praten over “hoe leuk het wel niet was”….. en het was nog lang onrustig……

 

6 jarige verslaat grootje!

Had ik al eens verteld dat een drie jarig kind me verslaat met tekenen? Ik ben er zó slecht in. Maar van de week werd ik alweer verslagen door een kind, een 6 jarige dit keer. Levi haalde zijn A zwemdiploma  en dat heb ik nooit gehaald,

Geen paniek, ik heb  op latere leeftijd echt nog behoorlijk leren zwemmen, ik kán onder water zwemmen maar echt prettig vind ik dat niet, ik kán een soort duik van de kant maken maar…. klopt, echt prettig vind ik dat niet, ik laat me liever gewoon vanaf de kant in het water zakken. Ik kan goed  watertrappelen, op m’n rug  drijven als de beste  en de schoolslag zwemmen. Genoeg om niet te verdrinken zou ik zeggen maar….. een zwemdiploma heb ik dus niet!

Bij de kinderen en kleinkinderen waren we natuurlijk aanwezig bij het afzwemmen, dat zat er dit keer niet maar dat lag niet aan ons. Ook het zwemonderwijs onderging veranderingen, én het diploma zwemmen.
Levi zwom af zonder dat hij wist dat er voor het diploma gezwommen werd, geen ouders  aanwezig en geen toeters en bellen.
Dié werden pas een week later uitgenodigd toen de kinderen die dus al stiekem geslaagd waren   nu  z.g. voor het echie diploma mochten zwemmen.
Amber kijkt gespannen toe, waarschijnlijk vindt ze(net als ik)  zo’n startblok best wel hoog.

Maar Levi maalt er niet om en gaat gekleed te water. De week ervoor dook hij eraf om onder water door een (bescheiden) soort tunneltje te zwemmen, het leuke was dat er onderwater foto’s gemaakt zouden worden, misschien wel om de kinderen aan te moedigen en af te leiden maar wát een leuke plaatjes levert dat dan op.

Moesten wij ouders  vroeger helpen aftellen bij het watertrappelen, zó makkelijk komen de ouders van nu er niet af, ook zei moesten gekleed te water en  de vereiste tellen watertrappelen, de kinderen vonden het gewéldig! Heel stiekem had ik dáár wel graag aan meegedaan , ssttt… niet verder vertellen, ik heb nog nooit met kleren aan gezwommen! Toch maar voorzichtig zijn met langs de vliet wandelen denk ik!

Bas is binnen

Hieperdepiep, Ja hoor Sebastian kwam maandag in Nederland aan. Best wel een beetje verreisd want hij deed de reis in 4 dagen. Omdat een directe vlucht toch al geen optie was vertrok  hij vrijdag heel laat vanuit Colombia  met  een tussenstop    in zijn Amerikaanse woonplaats om wat vrienden op te zoeken vandaar op zondag met alweer een tussenstop  naar Schiphol om hier op de  warme maandag aan te komen.

Natuurlijk moet de jetlag dan maar even voor lief genomen worden  door een blije vader en zoon, Ruud kan met zijn zoon  nét zo ginnegappen als met zijn vader, werkt altijd reuze aanstekelijk kan ik je verzekeren.

Met het idee om dinsdag op het strand even te luieren  werd het strand opgezocht… maar van dat luieren kwam niet zo veel terecht, er stonden maar liefst 4 piano’s op het strand voor een soort  jazz evenement , tja, Sebastian en een piano….! Het is de bedoeling dat Sebastian zijn vervolgopleiding , als hij 16 is in Nederland gaat doen, hij kijkt daar zó naar uit  dat ik me een beetje zorgen maak of dat niet tegen gaat vallen.
Als hij hier is is het natuurlijk altijd feest, altijd vakantie en om met de clown Bassie te spreken”alles is voor Bassie”. Hij hoeft alleen maar een leuke logee te zijn maar heeft verder nooit verplichtingen.
Maar het was nu zo rustig op het het strand omdat iedereen natuurlijk nog nog gewoon naar school is en dát zou hij dan ook moeten i.p.v het zand uit de toetsen te rammelen zoals hij nu kon doen.

mondhoeken omhoog

Wat doe je als je oma niet wil lachen voor de foto? Precies, dan trek je even haar mondhoeken omhoog.

Kleinzoon Maikel was op deze foto  een jaar of twaalf/dertien.
Morgen wordt hij al dertig, (gefeliciteerd Maikel) waar blijft de tijd.
De foto werd   gemaakt in, of kort na, het jaar (2001) dat wij veertig jaar getrouwd waren, dat zie ik aan het pakje dat ik aan heb.
Maikel  komt nog met enige regelmaat langs om mijn mondhoeken om hoog te trekken,  ja nu natuurlijk meer in figuurlijke zin.
Even de z akken met kattensteentjes versjouwen, de serregoot bladvrij maken, de auto ff wassen en noem maar op waarvan mijn mondhoeken spontaan gaan krullen
Zoals bij alle grootouders hebben onze kleinkinderen een speciaal plekje bij ons en naar ik hoop en geloof is dat ook omgekeerd het geval.

Er is weer iets leuks bedacht door kinderen en kleinkinderen om mijn mondhoeken méters de hoogte in de krijgen.
In juli  nemen álle kleinkinderen me mee een escape room in. Ja álle kleinkinderen, daarom moet het nog tot juli wachten want dan komt Sebastian een flink deel van zijn zomervakantie in Nederland doorbrengen, dat is op zich al een reden voor gekrulde mondhoeken natuurlijk.

Ik heb al een paar keer een uitnodiging af moeten slaan en moest het doen met de enthousiaste verhalen die ik erover hoorde. Het lijkt me  vreselijk leuk  en dat is het kroost niet ontgaan, voor Henk wordt gezorgd en ik word op 7 juli  met vier kleinkinderen in ” the freakshow” gedropt  om even te “escapen” aan al die momenten waar mijn mondhoeken van gaan hangen. Lijkt me gewéldig… !
En als ik de uitgang niet kan vinden blijf ik daar lekker een weekje zitten, moet kunnen hoor!

Vorige Oudere items