zo lief

Blijkbaar vergeet ik steeds hoeveel impact logjes als het vorige op  iedereen die hier leest hebben. De reacties zijn zó lief en zo troostvol dat ik  mezelf altijd een beetje ga verdenken van overdreven dramatisch schrijven.
Dat komt vooral omdat alles  de dag erna meestal wel weer redelijk onder controle is.
Ik haast me dus om jullie nu óók iets te laten zien over de dag erna toen we met Ruud en zijn lief naar het seringen bos  in Den Haag gingen.

Vreemd genoeg kenden wij geen van allen dat stukje bos bij Ockenbrug. En dat terwijl er zelfs  een “bescheiden” maar heel sfeervol parkeerterrein is, zonder belijning maar met beukenhaagjes  als afscheidingen. of het nou zo geschikt is om er met een rolstoel doorheen te gaan….?
In ieder geval niét overal, maar oke, met  Ruud als extra PK moet het toch wel lukken.
Het ruikt er heerlijk door alle verwilderde hyacinten maar de paden worden niet alleen steeds smaller, er zijn óók aardige hoogteverschillen   zodat ik de rolstoel al snel door Ruud laat duwen.
Dat Henk af en toe bijna uit de wagen stuitert door boomstronken komt omdat hij zijn “gordel”niet om heeft ( er zit inderdaad wél een heupgordel in de roller) Henk kan er alleen maar om lachen want als iémand Henk nog kan laten lachen is het Ruud. Hij hangt ook vreselijk de pias uit die ochtend, geen idee van wie hij dat heeft, dan moet je héél ver terug in de familie vermoed ik!
Als Henk, zoals hij wel vaker doet, vraagt of er iemand anders even wil zitten  meldt Ruud zich dan ook meteen om even uit te rusten.
Het pad is daar gelukkig redelijk en zo loopt Henk gniffelend achter de rolstoel met Ruud erin.
Het stikt er van de lelietjes der dalen die ook al zo lekker ruiken. Kortom, we genieten en alle onzin die Ruud  er even tussendoor uit kraamt laat Henk soms tot tranen toe lachen.
Kijk dat koppie nou,

 

 

Dat is een stukje uit een andere foto, we zagen een boomstronk waarop een mieren kolonie druk doende was hun dagelijkse maaltijd bij elkaar te sprokkelen. Terwijl ik, erover heen gebogen, een stukje probeerde te filmen stond Ruud achter me weer zijn vader aan het lachen te maken…..

 

Het filmpje?  kwam natuurlijk niet veel van terecht maar oke, ik laat het toch zien…..

Advertenties

aangenaam…

O ja, ik was zondag op stap met  onze zoon ’s oude/nieuwe lief. en had ik nog een leuke foto van maar dat was ik vergeten. Nu ze als midden vijftigers samen een nieuw geluk gevonden hebben komen bij hen natuurlijk ook de fotoalbums van vroeger op tafel.
En dan is het toch wel heel bijzonder om een schoolfoto te vinden waar ze allebei op staan.
Het meisje linksboven en de jongen rechtsonder  hebben er dus pakweg 40 jaar over gedaan om elkaar alsnog te vinden.
Hoewel ze elkaar toen al aardig vonden verloren ze elkaar uit het oog nadat  ze in klas 2 ieder in een andere klas kwamen.
Dus zeg niet  dat je als 13 jarige nooit de liefde van je leven kunt tegen komen. Je weet misschien nog niet “wat je er mee moet” maar het had deze brugpiepers toch heel wat “omzwervingen” kunnen besparen  wanneer ze de volgende klassen ook gedeeld hadden, óf niet natuurlijk.
Je weet nooit hoe het dán allemaal gelopen zou zijn. Maar  welk liefdekoppel deelt er nou een stukje jeugd? Ik niet, jij wel?

eh..rolbevestigend?

Sorry hoor, ik had weer een keileuk filmpje van kleine diva Amber, zo rolbevestigend als de rolverdeling bij een zwarte kousenkerk echtpaar al zullen daar de jurkjes misschien wat minder frivool zijn.

Kijk dit kleine dametje nou….. , hoe ze op verzoek van mama even haar “walking closet” doorloopt om te zien welke kleertjes weg mogen.
Ze groeit hard, heeft niéts met broeken en is zeer gehecht aan haar jurkjes wat de keuze toch wel heel lastig maakt.

Vorig jaar mocht  ik nog met haar gaan winkelen, de broekenrekken negeert ze, en  iedere kleur is goed,  als het maar roze is.
Ja ik wéét het, eigenlijk is dit soort filmpjes “not done” tegenwoordig,  niet gender neutraal zal ‘k maar zeggen. Ik zag van de week nog een presentatrice zich in alle toonaarden verontschuldigen voor het feit dat ze een jongen vroeg “of hij een vriendin had”,  ze vond dat ze natúúrlijk had moeten vragen of hij “een partner had”.
Het kan aan mij liggen maar er lijkt een nieuw soort apartheid te ontstaan waarin de hetero man en vrouw niet meer specifiek benoemd mogen worden.
Geen dames en heren meer, geen jongens en meisjeskleding meer. Geen vriend of vriendin maar een partner.

Amber wordt dus totaal verkeerd opgevoed naar de huidige begrippen vrees ik, ze is een echt “meisjes meisje” en dat mág ze van haar ouders, en van haar  grootouders, én van haar overgrootouders!
Die het allemaal óók prima zouden vinden als ze toevallig een jongensachtig meisje zou zijn, dan kwamen er vanzelf wel andersoortige  filmpjes want kinderen van die leeftijd zijn en blijven schattig welke rol hun   X of Y chromosomen ook spelen.
Dus  nee hoor, Amber blijft gewoon  ons prinsessen meisje  maar ja, zo af en toe moeten er toch wat jurkjes van eigenaresse wisselen en heeft Amber, net als zoveel vrouwen, “even niets om aan te trekken”.
Of eh….. zou haar moeder haar, onder druk van de LHBT lobby,  écht bij het groot vuil willen zetten!!!!!

Er was eens…

Er was eens  een opoefiets, het arme ding werd ingeruild voor zo’n modern
“opgevoerd” modelletje. Ze werd te koop gezet en stond gepoetst en strak op de bandjes  te wachten  op wie haar nog wilde berijden.
Of dat een man of een vrouw was kon haar niet schelen, ze was met haar tijd mee gegaan en dus helemaal  gender neutraal .
Op een dag had er een aardige vent interesse in haar, ze luisterde mee en begreep dat de man heel vroeger altijd al een opoefiets bereed, sinds kort weer in de Haagse binnenstad woonde en zijn opoefiets miste.  Na al die jaren Amerika vindt hij die afstanden hiér een peulenschilletje, en een auto vaak eerder lastig dan makkelijk.

Tot haar grote vreugde mocht de opoefiets  met hem mee,  juist omdat ze niét nieuw was en daardoor  misschien minder snel gestolen zal worden.
Want dát wist haar nieuwe eigenaar  zelfs na 20 jaar Amerika nog wel, nieuwe fietsen zijn al gestolen voor je er een band mee versleten hebt in een stad als Den Haag.

Hoewel ze heel tevreden was met haar nieuwe  berijder was ze wel een beetje eenzaam. Op  een dag  was ze in Rijswijk en zag een soortgenoot waar ze op slag verliefd op was. Ze voerde haar berijder langs de winkel waar ze haar gezien had. Haar nieuwe baasje had natuurlijk wel gemerkt dat zijn lief  af en toe stiekem óók op zijn opoefiets reed, omdat je er zo fijn rechtop  op kan zitten, zóveel prettiger voor je rug vond ze.
En  zo kreeg de opoefiets haar vriendinnetje, ze  hopen op  een lang en gelukkig tweede  leven,  is het geen lief stelletje?

welkom Sinterklaasje

Tja, eigenlijk heb ik op 5 december altijd een logje op rijm maar op de een of andere manier lukt het me niet dit keer het logje je op rijm te maken.
Het feest liep op zaterdag ook ietsje anders dan de planning was,  een kinderfeest waar de kinderen de hoofdrol hebben maar er voor alle volwassenen  toch ook een kleinigheidje voor elkaar is.
En dan blijft Henk een beetje in de slechte dagen hangen en kunnen we niet  naar het feest.
Natuurlijk weet onze kleindochter wel raad, ze zoekt een strategisch plekje voor haar telefoon en vooral de kleintjes hebben al heel snel door dat we meekijken, ze komen heel lief hun uitgepakte schatten aan ons ( nou ja aan mij want Henk krijgt er niet heel veel van mee) laten zien.


De grote gedragen zich “bijna  net zo opgewonden” als de kleintjes, er worden natuurlijk ook  grappen uitgehaald met kleine cadeautjes.  We zien dat er toch ook wat pakjes voor ons bij liggen en Inge belooft dat die pakjes op 5 december alsnog door Sint bezorgd zullen worden.
En jawel hoor, op Sinterklaas avond staat ze zélf voor de deur, mét een Chinese maaltijd én de cadeautjes.

We zijn reuze verwend door het hele spul en gelukkig had ik wél gezorgd dat er ook van ons voor iedereen een kleinigheidje was, voor ieder stelletje een pakje voorzien van een gezamenlijke rijm!
Om dat toch nog op rijm te eindigen  laat ik jullie even meelezen.

 

Best moeilijk was het voor de Sint
Wat kocht hij nou voor ieder kind

Een aardigheidje, ja hallo
Dat vindt Piet zus, en Sint weer zo

Maar Sint vindt jullie echt heel lief
En heeft dit jaar geen enkel grief

Alle aandacht voor ons oudjes
Heel veel warmte, echt niet koud dus.

Maar goed, Sint kwam er dus niet uit
En nam een beetje laf besluit

Voor allemaal een kleine bon
Wel jammer dat een  ton niet kon

Helaas dan ook nog samen delen
Dat gaat  je dus de helft nog schelen.

Er zit nog wel een luchtje aan
Waarvoor je de winkel in moet gaan.

Al had het wel royaler gekund 
Het is door Sint en Piet gegund.

 

 

 

nooit gedacht….

We zijn gewend dat zoon Ruud meestal niet meer dan handbagage bij zich heeft als hij vanuit Amerika op Schiphol landt.
Dus wat denk je als hij  een karretje nodig heeft voor zijn bagage?
Precies….. dat ik héél snel werk moet gaan maken van een cadeau kopen dat onmisbaar is als je na 25 jaar Amerika  toch weer voor je geboortegrond  kiest.
Gelukkig slaag ik al heel snel en kan ik precies vinden wat ik zoek, kijk dit is het cadeau!

De echte Nederlander kán niet zonder, en zeker als iemand weer Nederlander wil wórden want dan kun je wel “op je klompen aanvoelen” dat enige bureaucratie niet te ontwijken is.
En dat de momenten  waarop je slechts kunt  verzuchten “nou breekt m’n klomp” legio zullen zijn.
Maar ja, dan moet je natuurlijk wél een paar klompen hébben en daar zorg je als ouders dan voor!
Hoewel hij niet bij ons komt wonen, je weet wel, dat ex brugklasgenootje  ,  is het ook wel handig dat hij sleutels van ons stulpje heeft nu we hem zoveel vaker zullen zien dat we gewend waren.
Die hebben we dus ook meteen laten maken voor aan de “klompen”.
Er is natuurlijk  nog heel veel onduidelijk, maar er zijn al twee dingen wél duidelijk, en toevallig twee zaken waar we blij van worden.
In december komt Sebastian  zijn Kerstvakantie  óók in Nederland doorbrengen.
En verder, dat  Ruud bij zijn ex brugklasgenootje gaat wonen.
We  zouden  haar alléén al aardig vinden omdat haar aantrekkingskracht groot genoeg bleek om Ruud hierheen te halen maar…, ze blijkt ook zonder meer een fijne  vrouw te zijn waar het mee klikt en die we maar wat  graag als schoon-dochter/zus verwelkomen.
Dat moet je dan natuurlijk een beetje laten merken en daarom gaan  de klompjes  vergezeld van een bloemetje.
Een heel bescheiden bloemetje,  haar azc is niet zo groot  en met Ruud erbij wordt het een beetje woekeren met de ruimte……., maar daar vinden ze vast wel oplossingen voor.
Of we blij zijn…?
………wat denk je zelf!!!!!!

stumpertjes…

In mijn verhalen is onze dochter altijd “de ideale dochter”die iedereen zich zou wensen. Maar is ze ook de ideale oma voor Levi en Amber?
Laat ik het zo zeggen, ze maakt geen verwende mormeltjes van ze, ze is meer van “jong geleerd is oud gedaan”. Of eigenlijk nog meer “de zweep erover” lijkt het als ik wat filmpjes uit de oma-app te pakken krijg.
Ze laat Amber de hele patio aanvegen……..

Levi wordt in de keuken ingezet, uiteindelijk zijn de meeste koks mannen en je kunt er niet vroeg genoeg mee beginnen dat ze iets te eten op tafel kunnen zetten.

Tja, oppas oma….? Aan m’n hoela, gewoon een werkkamp zal ze bedoelen en Amber mag de inloopkast uitmesten …….

Ja ze worden wel eens meegenomen naar het bos  maar maak je maar geen illusies , oma heeft een open haard  en er moet natuurlijk hout gesprokkeld worden, en het liefst een beetje stevig maatje.
Dus maak jezelf maar niet wijs,  dit is niet zomaar een beetje klauteren in de bomen……

Zelfs een stoere bink als Levi trekt het   niet meer en  valt op de bank in slaap als oma even niet kijkt……..

 

Vorige Oudere items