City life

Eén van de redenen om het atelier van Toos Holstein te gaan bekijken was dat ik op haar site gezien had hoe de steendruk “city life”gemaakt werd. Dát het me boeide was een combinatie van een heleboel dingen.
Henk begon als boekdrukker en werd in de jaren 80 omgeschoold naar offset drukker en omdat ik in de drukkerij ook altijd wel handklusjes gedaan heb (en nóg doe) heb ik wel iets “”drukkerigs” meegekregen en weet dat er ook in de kunstwereld “gedrukt” wordt.
Al gaat het nét even anders komt steendruk toch in de buurt van offset druk die ik nog regelmatig zie. Linoleum druk is dan meer te vergelijken met de “boekdruk” van vroeger.

Dat het gebouw m’n interesse had bleek al in het vorige logje maar ook de afbeelding trok m’n aandacht. Met een tomaatrode wand in de huiskamer prik je daar niet ieder willekeurig plaatje op en ik vond het ook niet zó belangrijk, ‘k zou vast wel eens tegen iets aanlopen. Dat zou dus bést eens dit zwart/rood/creme city life kunnen zijn dacht ik.
In de “huiskamer” van Toos hing trouwen nog een knol van een werk dat ik práchtig vond.
Haar werk is zeker niet de jugendstil waar ik gek op ben maar toch, de kleuren en de sierlijke smalle, vaak wat vage figuren doen het wel bij mij. Gelukkig is dat grote doek véél te groot én te duur voor me.

Maar City life gaat, goed ingepakt, met me mee naar huis, ik had Inge de afbeelding laten zien en zij “definieerde” haarfijn waarom de afbeelding, behalve de kleuren, goed bij me past.
Het illustreert een klein beetje al mijn uitstapjes in gezelschap van medebloggers die vrijwel, zonder uitzondering, een stadsbezoek inhouden.
Ik vind het een leuke manier om een soort vakantie te houden, wél alleen te reizen maar toch niét helemaal alleen de vele steden die ik nog niet kende te verkennen.

Ik zou bij wijze van spreken uit de losse pols ingetekend kunnen zijn in de steendruk.
In haar filmpje lijkt Toos dat héél makkelijk te doen. Al had ze daarbij zéker niet mij in gedachten, er is niet al te veel fantasie nodig om ook al die eerder ontmoette medebloggers in de “mensenmassa” te zien lopen.
De rode wand, of juist er tegenover op de eh… zandkleurige muur, of misschien wel op de ook zandkleurige schoorsteen (die in het filmpje veel witter lijk dan hij is) …. ik wéét het nog niet. Eerst een lijst kopen natuurlijk maar dat moet even wachten, druk, druk, druk, in de drukkerij en nóg een uitstapje van de week nu de NS niet meer staakt.

     
Advertentie

van het één komt…..

…… komt het ander! Eind juli was ik voor het eerst van m’n leven in Middelburg en schreef daar een paar enthousiaste logjes over die op een mij duistere manier onder de aandacht kwamen van een Middelburgse kunstenares. Natuurlijk breng ik dan een tegen bezoekje en zie op haar site dat haar nieuwste “project” (een steendruk) me aanspreekt. Ik zie ook een reactie van medeblogster Matroos Beek die in haar reactie zegt graag het nog al bijzondere atelier van Toos van Holstein te bezoeken op de open monumentendag…. tja, dan is 1+1 als altijd gewoon 2 , of misschien tóch wel 3, want ik zóu de steendruk “city life”graag in het echt zien omdat ik een beetje hebberig van word.

En zo stapte ik zaterdag alwéér in de trein naar Middelburg. In Rijswijk is het dan heerlijk weer, paraplu, jas, vest …? Maar niet, kan ik ze ook niet vergeten, wél voor alle zekerheid zo’n plastic weggooi poncho.
Als ik al in de trein zit stuurt Matroos Beek foto’s die doen veronderstellen dat ze me met de boot van de trein komt halen. Ook Inge stuurt een “weerbericht” voor de komende uren….., het is wel duidelijk, Middelburg krijgt de volle laag al zie ik vanuit de trein pas ná Roozendaal de boel geleidelijk dichttrekken wat (om in stijl te blijven) schilderachtige luchten oplevert.

Wanneer ik al dicht bij Middelburg ben krijg ik een appje van Matroos Beek “het is nu droog” maar dat blijkt toch te vroeg gejuicht, als de trein langs Arnemuiden (nooit geweten dat het dáár ligt) spoelt de regen langs ramen alsof de trein door de wasserette wordt gehaald.
Gelukkig weet ik dat het station in Middelburg overdekt is en laat de plastic poncho nog even in de tas, tijd genoeg om op het overdekte perron aan te doen.
Tja, ijdelheid is des vrouw’s, je wilt toch een beetje voordelig uit de verf komen wanneer je iemand voor het eerst ontmoet. FF jammer dat ik hélemaal vooraan in de trein gestapt was en het voorste deel van nou juist voorbij het overdekte deel van het station stopt en ik alsnog als een verzopen kat kennis maak Bea, (aka Matroos Beek) !
We wachten nog even tot de ergste bui voorbij is en lopen dan de korte afstand naar het “pakuis van Toos.
Dan blijkt het slechte weer voor ons leuk uit te pakken, het is er rustig en zowel Toos, een heerlijk “normale” vrouw zonder kunstenaars maniertjes en/of allures, als haar charmante lief hebben álle tijd voor ons.
En tjongejonge wat is dat monumentale “pakhuis” de moeite van het bekijken waard.
Geen foto’s van gemaakt nee, die zouden er nooit recht aan doen maar ik was onder de indruk.
Zucht…., het gaat me natuurlijk ook dit keer weer niet lukken alles in één logje te proppen maar kijk met de link vast even wat de eigenaresse zélf over het bijzonder pand vertelt , klik atelier van Toos van Holstein Dat is heus de moeite waard, de kunst moet dan maar weer even wachten tot het volgende logje.

   



probleem opgelost

Echt waar, problemen worden soms al opgelost zonder dat ik er moeite voor hoef te doen. Ik zat nog in mijn maag met een foto die ik gemaakt had in het Haagse kunstmuseum in de Mondriaan expositie. De info bij die foto was ik vergeten te fotograferen en nu weet ik dus niet of het “een Mondriaan” kunstwerk was of iets van een kunstenaar die door hem geïnspireerd was.

Het kan altijd erger want ik vergat óók een foto van de Mondriaan’s bekendste werk, de Victory boogie woogie, te maken.
Naar mijn idee een beetje rommelig knutselwerkje met hier en daar wat vuil geworden witte plakkertjes maar oke, de schilder had het ook niet af kunnen maken hoorde ik laatst

Maar ik ben weer afgedwaald ik was nog op zoek naar de betekenis van dat andere kunstwerk van geverfde latjes waar ik wél een foto van heb.

Geen idéé van wie en wát het was…. en tóen las ik het logje van Anneke. Zij was met haar kleindochter naar het “zomerhuttendorp” geweest. Zo’n festijn waar kinderen in de vakantie van oude pallets hutten mogen bouwen en die helemaal naar hun eigen idee mogen timmeren en desnoods pimpelpaars verven. Ze was er zelf jarenlang vrijwilliger en na twee corona jaren wás er weer een soort huttendorp maar dan zónder hutten bouwen want schrijft ze in haar logje …..

Hout is goud momenteel. Kregen we van een bedrijf vroeger altijd zo’n 300 pallets die een paar jaar geleden nog maar amper een euro opbrachten bij een opkoper. Dezelfde pallets zijn nu rond de 5 euro waard en dan geven bedrijven dat niet zo snel zomaar weer weg.

En dán valt het kwartje bij me, het museum heeft beslag weten te leggen op één van de laatste ontwerpen van zo’n door kinderen vertimmerde pallet!

( sorry, sorry, sorry, ik mis gewoon een “kunst gen” en kán het niet laten mijn zienswijze er op los te laten)

     


     

date

Tjongejonge, ja ik moet wéér een inbreuk maken op m’n logritme, ik kan het niét meer voor me houden, ik had een date vanmiddag en ben er té vol van om het voor me te houden.
Nog redelijk blanco in het datingcircuit kwam ik toch wél voor wat verrassingen te staan.
Uiteindelijk kom ik nog uit het jaar kruikje en ik weet niet beter of een man zorgt bij zo’n eerste ontmoeting dat hij keurig in ’t pak zit. En natuurlijk zorg je dat er géén onderdelen “rond slingenrende” die beter verborgen kunnen blijven tot je elkaar wat beter kent.

Oke, ik ben niet zo piep meer, moet niet teveel noten op m’n zang hebben maar toch, een klein beetje respect mag ik toch wel verwachten. Als bij een eerste ontmoeting het bed al klaar staat gaat dat wat mij betreft té snel. En echt, ik ben heel LHBTenz vriendelijk maar als iemand nog “uit de kast moeten komen” of er zelfs gedrochten en vrouwen gestuurd worden haak ik af.

Gelukkig had ik nóg een date en wel met Staartje ( ook al een Liesbeth) . Zij wilde graag naar de Mucha tentoonstelling in het kunstmuseum in Den Haag , of ik zin had om mee te gaan. En jazeker had ik dat (ik ga dat volgende maand zelfs nóg een keer doen met Ferrara) ik word nog een echte museumtijger.
Zou ik niet bij iéder museum doen maar als alleen het gebouw al de moeite waard is én is iets “Art Niveau achtigs ben ik snel om. Voeg daar dan leuk gezelschap bij en ik bén al onderweg.

Oergezellig was het, we drinken even iets (met wat lekkers) in de mooie overdekte binnentuin van het museum, kletsen 5 kwartier in een uur en nemen ook de hoek Delfts blauw mee waar ik, als heel vaak, meer gecharmeerd ben van de werkelijk práchtige wandbekledingen… echt ik wil er wónen. Nee daar heb ik dan weer geen foto’s van.
Echt mooie dingen krijgen geen eerlijke kans als de camera door mij bediend wordt, ik leef me meestal uit op dingen die tóch al nergens op lijken.

Eigenlijk had ik ook helemaal geen foto’s willen maken maar ja, dan zie ik die figuren gier boven en dan kruipt het bloed weer waar het niet gaan kan.
Boven verwachting is Mucha zelf ook aanwezig (eh… in de geest) hij kan 2 zulke prachtige modellen niet weerstaan en schildert in korte tijd een poster in zijn stijl! ( Die vind je bij Staartje)
Het was een middag genieten, en als ik in de tram naar huis stap besluit “Staartje” nog even de andere kant op te rijden, naar Scheveningen, ach zij is nog een jonge hond natuurlijk en wil haar dagje Den Haag volledig uitbuiten voor ze weer naar het hoge Noorden treint.
Vanuit de tram zwaaien we nog even.
Natuurlijk niet een echt volledig verslag maar over Mucha schreef ik al eerder.

zó kan het ook!

Oke, ik vond dus dat bloemen met een betere omlijsting véél mooier uitkomen, zélfs nep bloemen.
Het Mauritshuis bewijst zélf m’n gelijk want wauw, wat is het jubilerende museum mooi versierd met (nep) bloemen. Links en rechts van het karakteristieke gebouw is een hoge kolom bloemen aangebracht, ook rondom een ornament in het midden bloemen. Dát doet inderdaad denken aan de bloemenschilderijen uit de collectie van het museum, zeg nou zelf.

Het was niet mogelijk de hele voorgevel netjes op de foto te krijgen maar dit geeft toch een aardige indruk.
Ik klom ook even op het bordes voor de voordeur al wordt die deur nooit geopend voor bezoekers.
Die gaan naar binnen door een nieuwe ingang beneden waar óók zo’n mooie bloemen kolom gemaakt is en waar Inge prachtig tegen uitkomt. Vanaf het bordes heb ik zicht op nóg meer bloemen, echte dit keer.
Medeblogster omabaart was er toevallig vorige week ook en schreef wat meer over het hoe, wat en waarom. (het is vast niemand opgevallen dat ik daar meestal niet scheutig mee ben)

Prachtig toch allemaal? We gaan ook even naar binnen natuurlijk waar grotendeels dezelfde collectie hangt als de laatste keer dat ik er was. Het verschil is dat er nu náást sommige schilderstukken van twee eeuwen oud een foto hangt. Zo hangt er naast het bekende “zicht op Delft ” ( van Vermeer) een grote foto met ongeveer hetzelfde “plaatje” in het nu! Vermeer blijkt hier en daar wat creatief met torentjes geschoven te hebben, óf de fotograaf was handig met “copy paste”, daar kan ik als kunstbarbaar beter geen uitspraken over doen. Maar er hangen dus méér foto’s die de sfeer van een oud meesterwerk moeten weergeven in het nu.
Een aardige gedachte al passen de foto’s, naar ons idee, toch eigenlijk minder goed bij de collectie.
We hebben weer voldoende cultuur gesnoven ( althans dat dáchten maar echt waar, er had iemand een gemeen stinkende wind gelaten) en vonden het tijd om iets te gaan drinken.


   


   

zéuren!!!!

Nee niét over het weer, mij hoor je niet hoor. Mensen die in een ongekoelde ruimte moeten werken of een kwetsbare gezondheid hebben, dié mogen zeuren. De rest, inclusief me and myself, moeten niet zeuren over twee dagen heel warm weer. Ik pas me aan, wandelde vanmorgen heel vroeg een uurtje in het bos en houd het huis koel, goed te doen hoor.
Dan maak ik gewoon tóch een extra kunst logje, daarbij weet ik trouwens óók altijd wel wat zeuren is.

Neem nou de bloemen kunst opstellingen op de Haagse Vijverberg in het kader van 200 jaar Mauritshuis museum. Het Mauritshuis zélf is een aanrader en vooral heerlijk koel, maar daarover later. Vóór we naar het Mauritshuis gaan dus eerst over de vijverberg voor de bloemen kunstwerken en tja, als kunstbarbaar heb ik dan weer genoeg te zeuren.
Geen idee wat het gekost heeft, dat wil ik vast niet weten ook. Er staan drie mega grote “aquaria” op het schelpenpad langs de Vijverberg, ieder met een (kunst) bloemen opstelling. De randen van het “aquarium” zijn spuuglelijk roze gespoten en er zit een lelijk groot (waarschijnlijk) klimaat beheersing apparaat tegenaan.

O nee, ik ben zeker niet ’s werelds beste fotograaf maar ik denk dat ook een goede fotograaf een kluif zal hebben hier iets hebbelijks op de gevoelige plaat te krijgen op een zonnige ochtend. Alles weerkaatst aan alle kanten, stikt van de schaduwen waar je ze niet zou willen hebben en ze staan soms zó dicht langs het water dat één kant voor fotografen geen optie is, een onwillekeurig stapje achteruit voor een beter beeld en je kunt naar Rutte’s torentje zwemmen.

Oke, ze staan er natuurlijk niét om fotografen van dienst te zijn, dan had men er op z’n minst wel twee wanden in gemaakt met een passende effen achtergrond. Nu kijk je dwars door alles heen naar de omgeving. Zolang je dan nog de rij mooie geraniumopstellingen langs de Vijverberg ziet is dat misschien nog wel aardig maar verder echt te druk en reuze afleidend. Behalve dat zie je natuurlijk ook iemand die aan de andere kant staat te kijken, Zie je me staan? En dan óók nog in reflectie in de linker ruit. Dat zie je dus óók in werkelijkheid. (en één Rietepietz is soms al veel.)
Ja hoor, de kunst bloemen zijn mooi gemaakt, maar ze komen dus niet helemaal uit de verf door al die weerspiegelingen. De bloemen moeten de verbinding zijn met/naar de mooiste bloemstillevens in het Mauritshuis wegens dat 200 jarig jubileum.
Ja hoor, daar hoor je nog van want dat namen we natuurlijk ook mee op die vroege zondagmorgen.

   
   

.

,

keuzes maken

Echt lastig hoor, waar veel bloggers nu geen inspiratie hebben weet ik gewoon niet waarover ik het eerst moet bloggen.
Er gebeurt weer van álles om me heen waar ik wel 5 logjes tegelijk over kan schijven.
Nee ik hád nog niet verteld dat kleinzoon Sebastian een vriendinnetje heeft, tja 18 jaar, dat kan natuurlijk ook zó weer over zijn. Maar ondertussen is ze al het hele jaar zijn vriendinnetje, hij raakte destijds met haar aan de praat omdat zij na het schooljaar door Europa wilde reizen. en o.a. Nederland wilde bezoek…. kat in ’t bakkie natuurlijk.

En zo lag ik vandaag op het strand mét Sebastian & lief die na een paar weken Zweden nu een paar weken hier zijn. Sebastian wil haar graag alle plekjes laten zien waar hij een beetje thuis is en daar hoort het strand natuurlijk bij. Heerlijk weer voor vandaag (maandag) mits je vroeg gaat!,
Er stond een heerlijk zeewindje, heel af en toe waaide er wat sluier wolkjes langs en het zeewater is lekker op temperatuur. Wat wil een mens nog meer. We gaan niét zeuren dat het té warm is hé,
We zijn er vroeg dus gaan weer weg vóór 1 uur als de zon op z’n hoogst staat. Ik héb een zonnehoed en een grote sjaal om niet ál teveel vlees op de gril te leggen. In de tas zit ook van alles. uiteraard iets te drinken en te eten én een zakje om het afval in te doen, ja ons ben netjes.

Ja ik héb natuurlijk wel foto’s van het stelletje maar ik heb ze maar even van het schelpen “love” plaatje afgeknipt. We (Inge was ook mee) plukten ze rond 1 uur uit zee om te gaan lunchen bij de Haagse Beek.
Ja precies, dat restaurant dat recht tegenover “het hemels gewelf ” ligt.
We waren er eerder met Sebastian maar zijn toen niet de trappen opgeklommen, om de lunch te laten zakken deden we dat nu wél! En ik moet eerlijk zeggen, ik snap het “kunstwerk” nóg steeds niet. Ja klopt, ik schreef er hier al uitgebreider over
De bank in het midden, waar je voor het juiste effect op moet gaan liggen, lijkt op een doodskist en daar worden we reuze lacherig van!
We gaan er allemaal even op liggen maar ervaren géén van allen iets van de magie die zou móeten ervaren, ligt vast aan ons.
Het doet in ieder geval niets af aan de leuke dag. En het is goed thuiskomen in een koel gehouden huis….zucht…. en ik deed nog zoveel méér leuke dingen waar over te schrijven valt…. zeg ik toch, lastig kiezen.

   

.

,

’t schip in

Wat mij betreft is het prima museumweer op deze tweede Pinksterdag en tja, dan ga je dus “het schip in” want je moet mee, tenzij je nu op esc. drukt natuurlijk.
Het Muzee is dan een prima plekje hoor, schepen genoeg, Scheveningen is nou eenmaal van oorsprong een vissersgemeenschap.
De collectie is ondergebracht in een voormalig schoolgebouw en dat is hier en daar nog goed te zien.
Ik twijfelde zelfs even of ik wel het juiste gebouw voor me had maar gelukkig stonden er wél vlaggen met de naam Muzee.

Er is die dag al vroeg een blik schoolkinderen open getrokken maar die klitten gelukkig nogal bij elkaar en zijn wel te ontlopen. Dat is een keuze want ergens is het ook wel leuk om hun reacties te horen, dit keer toch maar niet bewust opzoeken.

Schepen zijn er in alle soorten en maten, twee zalen vol met schaalmodellen van heel klein tot nog onder een meter. Een aantal van zo’n twee en een halve meter vonden een plaatsje in de gang, prachtig tot in ieder detail nagebouwd.
En uiteraard ook schepen terug te vinden op schilderstukken. Ik let natuurlijk weer niet goed op want er hangt een beauty die ik graag stiekem in m’n tas zou willen stoppen maar ja, dan heb ik natuurlijk weer een véél te klein tasje bij me. Best slordig dat ik niet de naam van de schilder bij de foto kan zetten. Typisch de kunst benadering van “Rietepietz “, het is prachtig en wie het geschilderd heeft zal me me worst wezen. ( Ik beloof beterschap, als ik er nog een keer komt zal ik de naam opzoeken)

In een andere gang is een straatje nagebouwd en wat huiskamers. Het verschil in de huiskamers met de huiskamer waarin ik in de vergelijkbare tijd opgroeide zit eigenlijk alleen in de kleding. Ook bij ons stond in die tijd in de huiskamer niet veel meer dan een vierkante tafel met stoelen, twee fauteuils en een potkachel voor de schoorsteen. O ja, en een spiegel boven de schoorsteen.
De Schevenings klederdracht van de vrouwen was herkenbaarder dan die van de mannen.
Eén keer in de week maakte er in de jaren 50 in onze Haagse wijk nog een visboer zijn rondje, mét zijn vrouw die soms de mooie zondagse dracht droeg maar meestal de eenvoudige dracht met het kleine kapje dat bij het werken gedragen werd. Ook hier toch weer even die duik in het verleden, ik weet het zéker, ik moet snel nog een keer terug, gewoon téveel niet goed genoeg bekeken.

Muzee

Het was er nog nóóit van gekomen. Het kleine museum over de geschiedenis van het vissersdorp Scheveningen is om een onverklaarbare reden altijd aan mijn aandacht ontsnapt.
Heel toevallig zag ik ergens dat er nu in Muzee ook een expositie is waarbij Karel de Rooij betrokken is, Karel’s Koffer Magie in Muzee . In het kort;
” internationaal kleinkunstenaar Karel de Rooij. Herbeleeft het uitgaansleven van vroeger, van circus, jazz, cabaret tot variété in de bruisende badplaats Scheveningen van 22 mei tot en met 4 september 2022.”

Het moest er nu dus maar eens van komen, Karel de Rooii trad met collega artiest Peter de Jong jarenlang op als het duo Mini en Maxi, en daar heb ik altijd enorm van genoten.
Natuurlijk kan ik wel weer 5 logjes maken over een niet al te lang museum bezoek…zucht de herinneringen kwamen zó van alle kanten binnen dat ik niet weet waar te beginnen.

Zo’n affiche van het circus Strassburger dat vroeger in het huidige circustheater een soort thuisbasis had hing bij menig winkelier, ook bij onze benedenbuurman.
Je kreeg dan als winkelier reductiekaarten en mijn ouders konden wel eens iets regelen met de winkeliers waar we boven woonden.
Zo maakte ik als kind zelfs 2x een voorstelling mee. Het kostuum dat naast het affiche hangt herinner ik me nog wel als van de spreekstalmeester.
En vooral de speciale geur die er in de met zaagsel bestrooide piste hing.
Er staat ook een oude strandkoets, (die is zelfs nog van voor mijn tijd)

Voor de kar staat een bankje waarop je even rustig kunt kijken naar een filmpje over het Scheveningse uitgaansleven van destijds.
Er zitten al mensen op dat bankje dus ik ga later terug voor deze foto want op het bankje blijkt Karel de Rooij te zitten, hij heeft blijkbaar een interview en ik kom hem met zijn gesprekspartner een paar keer tegen omdat juist deze hoek van het gebouw aan diverse kanten kanten ingangen heeft en ik de route niet zo goed ken. Daardoor pik ik af en toe wel wat stukken van zijn verhaal op over zijn passie voor Scheveningen (waar hij geboren en getogen is) én het variété, Nee ik jaag niet op een selfie maar laat hem zijn ding doen.
Ik heb mijn eigen overpeinzingen door het filmpje waarin Pia Beck te zien is. Zij was destijds een wereldberoemde jazz pianiste/zangeres en had een eigen club in Scheveningen. De vliegende Hollander, er staat ook een vleugel waarop zij in die club gespeeld moet hebben. Henk vertelde vaak dat hij vroeger soms met vrienden voor het raam van de kelder stond te kijken als zij er speelde. Zijn verhaal wordt bevestigd door de informatiekaart die op de vleugel staat, ( excuses voor slechte foto) . Het hotel waar zij in het souterrain haar club had is al jaren geleden afgebroken, als zoveel in Scheveningen. Ik vond een site met datverhaal en een foto waarop Pia op de puinhopen nog een keer piano speelt… Voor de liefhebber.

.

best wel kunst

Oke, het was niet mijn bedoeling iémand op de kunstenaarsziel te trappen in mijn vorige logje. Maar ja, als ik dan een mega groot (naar mijn idee) “leeg” doek zie hangen dat een beetje verweerd lijkt te zijn door een lang verblijf in een vochtige schuur sla ik op tilt. Nogmaals mijn excuses, het is nou eenmaal véél makkelijker om iets te schrijven over dit soort absurde kunst dan over kunst die ik echt mooi vind. Wat kun je nog meer zeggen dan “práchtig” want verstand heb ik er niet van.
Ik hoef helemaal niet te weten wat de kunstenaar er mee bedoelt, welke zielenroerselen hem/haar er toe aanzette of wat hij/zij ervoor gebruikte. Echt dat boeit me voor geen meter, kunst moet me iets doen, en ik moet vooral niet het idee hebben “oh, dat kan ik ook. Kortom, als kunst uitgelegd moet worden heb ik altijd het gevoel dat het meer “een kunstje” is om ons geld uit de zak te kloppen.

Helaas kan ik niet heel veel laten zien, bijna alle werk van Alphonse Mucha is achter klas ingelijst en daar valt nauwelijks een foto van te maken.
Hier kan ik ademloos naar kijken, dan kan ik een interessant verhaal proberen op te hangen over eh… een mooi lijnenspel, prachtig kleurgebruik, de soepele houding van de dames maar ach, het is gewoon een lust voor het oog en dat is prima samengevat in “mooi”.
Of dat dan een duur stuk is, of niet, maakt me niets uit.
Heel toevallig kreeg ik van week een foto in handen uit 1984
Bijna 40 jaar oud, er zijn nog twee mensen in leven, waarvan ik er één ben maar daar gaat het even niet over.
Het is mijn toenmalige huiskamer waarvan de muur en de schoorsteen , geheel overeenkomstig het tijdsbeeld met steenstrips beplakt zijn (mens wat een karwei was dat voegen).
Links op de foto bij de rode pijl, is met wat goede wil nog te zien dat er een spiegel op de schoorsteen hangt met daarop een (soort) reproductie van het rechter schilderij op de foto hierboven. Gewoon bij de Blokker gekocht destijds en zonder te weten dat het eigenlijk een (misschien wat flauwe) afspiegeling was van een echt kunstwerk, ik vond het gewoon moo! .

Ja óók om de kleding ben ik liefhebber van de kunst en het modebeeld uit de (werkzame) tijd van deze schilder (1860 -1939) . Er staan ook wat kledingstukken op poppen, ik had in die tijd moeten leven geloof ik, maar dan natuurlijk wel in “de betere klasse”, en liefst zónder de strakke korsetten om die minimale taille te verkrijgen.
Prachtig borduurwerk en een en al zwierigheid, ik houd ervan…. snik, heb er helaas de taille niet voor.

Vorige Oudere items