zat er muziek in ?

Nou ik kan gerust zeggen dat er géén muziek zat in een muzikale toekomst voor jullie Rietepietz.
Kort geleden vertelde ik al dat ineens alle volwassen kleinkinderen gitaar willen leren spelen, en dat terwijl ze allemaal wel een instrument kunnen bespelen.
Ja, ja, ja , een gitaar is óók een instrument en er zijn mensen die daar ook echt muziek uit kunnen halen, áls je muzikaal bent!

Voor al die andere simpele zielen zoals ik,  is een gitaar een aardige poging om je eigen” zang” te begeleiden door de grepen voor wat akkoorden uit je hoofd te leren en je wat slagtechnieken eigen te maken. Eerst natuurlijk wat eelt op de vingertoppen kweken  en dan kun je los.

Tja op zich vond ik die grepen leren dan nog wel leuk, maar dat zingen….. en de familie die dat dan altijd graag wilde horen als er  een feestje was. Vooral in de wél muzikale schoonfamilie van mijn zus waar altijd wel iemand was met een accordeon.


In die familie werden bruiloften ook nog ouderwets gevierd, met muziek maken en toneelstukjes zodat ik, met mijn gitaar, in de feestgroep integreerde.
Ach, men was niet veel gewend in die tijd en ook bij de jongerenvereniging CJMV werd muziek maken gewaardeerd op de bonte avonden.
Ik vormde zelfs enige tijd een duo met een buurmeisje dat ook lid van de club was, we gaven een “hmmm, spetterend optreden” met cowboy liedjes, aangevuld  met twee mondharmonicaspelende jongens.


Met diezelfde vereniging gingen we ook een week op kamp en natuurlijk moesten de gitaren ook mee.


Ik herinner me de jurk die ik op de foto boven droeg nog heel goed, zelf gemaakt in het blauwwitte BB ruitje. De foto is vast gemaakt met het “boxje”dat om nek hangt.

We gingen mee als “semi-leiding” mee maar waren nauwelijks ouder dan de oudste meisje van de club   en vallen op de groepsfoto ook niet op als leiding.( ik sta rechtsboven ) . Het was een christelijke vereniging en we werden verondersteld ook een dagsluiting te houden, compleet met bijbel vertelling dus dat dééd ik dan ook en schreef mijn eigen verzie van de verloren zoon. Met meer succes   dan m’n gitaarspel! Ik kreeg de raad daar voorál mee door te gaan. Evengoed heb ik zowel de gitaar als de bijbel vertellingen aan de wilgen gehangen, en nooit gemist.

Advertenties

hebbedingtjes

Je weet wel van die spulletjes waar je hebberig van wordt. Die zijn er tegenwoordig te kust en te keur, hele winkels vol met spulletjes waar je gerust buiten kunt maar je eigenlijk tóch niet vanaf kunt blijven als je langs de uitpuilende  schappen loopt. Winkels zoals so low en action bijvoorbeeld met “hebbedingetjes” voor een habbekrats en echt iets van deze tijd.

Vroeger…. ja hoor, gáán we weer, in de tijd van de spulletjes die ik op zolder vond was je al blij wanneer je kon kopen wat je echt nodig had en dat moest dan ook degelijk zijn en lang mee kunnen.
Ik herinner me nog dat mijn jongste broertje eind 50 jaren op de padvinderij zat en een béétje padvinder moest een zakmes hebben, hoe uitgebreider hoe beter.
Daar moest ik aan denken toen ik dit mes tegenkwam.
Weliswaar geen zakmes maar een soort dolk maar nét zo multifunctioneel als de zakmessen. Je moest er je brood mee kunnen snijden maar ook  hout mee bewerken als dat nodig was.

Waarschijnlijk was dit mes toch echt van mijn vader zelf, uit de jaren dat hij in de duinen werkte als semi boswachter  en er van alles op zijn pad kon komen.
De kurkentrekker was standaard op messen al zal mijn vader die niet veel gebruikt hebben, hij was geen wijnliefhebber en had liever een pilsje.
Zo’n mes was dan misschien in die tijd toch een beetje “hebbedingetje” want je kón best zonder als je geen wereldreis ging maken óf  padvinder was natuurlijk.

Maar dit was  toen echt een hebbedingtje denk ik….,
Ik had even geen idee wat het was, ruim  10 cm lang en nog geen centimeter breed op de “rug”, een mooi vormgegeven borsteltje waar de opgedrukte tekst me gelukkig op het goede spoor zet.
Op de ene kant staat sigaren, tabak sigaretten, en op de andere kant de naam en het adres van een takszaak in de Emmastraat  te Loosduinen.
Wat is ons geheugen toch een wonderlijk ding, ik wás het borsteltje helemaal vergeten maar nu toen ik de tekst zag wist ik het weer en zie ik  m’n vader de gemorste sigarenas weer van z’n zondagse kostuum af vegen met dit hebbedingetje!

helemaal vergeten..

Schande, hélemaal  vergeten te vertellen dat we al binnen 2 weken ook echt de invalide kaart af konden halen. Gáát het is een keer goed zeg ik niets, foei!
Bovendien had ik nog een heel prettige verrassing want in Rijswijk wordt je dan meteen aangemeld voor álle parkeerplaatsen in Rijswijk  waarvoor  we dan niét hoeven te betalen ( parkeergarages uitgezonderd natuurlijk.)
Er moest natuurlijk wél voor de vergunning betaald worden en dat is ook niet helemaal niets.
Maar oke,  we krijgen er dus veel voor terug want het is écht veel makkelijker nu om ergens te komen. Wat wel jammer is dat de regels in iédere gemeente weer anders zijn, moet je dus zelf uitzoeken als je ergens heen gaat maar voor ons is dat niet zo erg omdat we niet écht globetrotters zijn.

Het is een passagierskaart op Henk z’n naam, mag dus alleen gebruikt worden als Henk mee rijdt (of gehaald of gebracht wordt) maar dat is geen probleem, we zijn vrijwel altijd samen op stap.
We hebben géén aanvraag gedaan voor een parkeerplek  op kenteken voor de deur, dat hebben we niet nodig omdat er eigenlijk altijd wel een parkeerplek in de straat vrij is.
Bovendien staan we  langs de stoeprand dus de rolstoel in en uitladen is dan geen probleem.

Het lijkt me niet héél sympathiek naar de buren toe  om nóg een parkeerplek ( er is er al één)  te bezetten als we weg zijn. Op de tijden dat de school aan en uit gaat zijn er altijd even veel kortparkeerders en dan krijg je weer gedoe met mensen die “even” op de verkeerde parkeerplek gaan staan. Niet netjes natuurlijk als iemand  écht afhankelijk is  van zo’n plaats dicht bij  huis, bij ons is dat gelukkig niet zo en dan maken we  liever geen gebruik van die optie.

Wij hebben genoeg aan deze kaart al komen we óók wel invalide plekken tegen  waar we niets aan hebben. Dan staat er een heg strak langs de zijkant  terwijl aan de andere kant het verkeer aan je voorbij raast, ff niet nagedacht.
De ergernis over  mensen die hun auto onterecht op een invalide parkeerplaats zetten heeft  mensen blijkbaar creatief gemaakt zoals op het  plaatjes links en rechts te zien is , ik vond ze op het internet.

warmte op ’t walletje

Tjonge, héb ik toch  even een verhaal!!! Iedereen kent natuurlijk “de walletjes” in Amsterdam, je weet wel,  waar mooie dames voor het raam zitten om brood op de plank te krijgen.  Walletjes, dat is meervoud dus alleen in Amsterdam kun je” van (minstens) twee  walletjes eten” houdt dat mens dan nóóit op met haar spreekwoorden, maar in Delft blijk je ook terecht te kunnen als je van één walletje wilt eten.


En je gelooft het niet wie ik daar achter het raam zag zitten,  ze had zelfs al een man gestrikt, tttssss, zou je dát nou achter Trees gezocht hebben?


Nou ben ik niet vréselijk verlegen  en eh…, een triootje? Moet kunnen hoor!


Zoals je kunt zien heeft Trees al letterlijk  “brood op de plank”  en Jan zit volgens de vriendelijk serveerster die de foto maakt in een te donker hoekje, oke…. dan zetten we daar toch even een lampje op!


Sorry sorry sorry,  ik kon het weer niet láten ! Maar nu het echte verhaal!

Al sinds vorig jaar  hadden  Trees  en ik het er wel eens over elkaar “in het echie” te ontmoeten maar liep dat steeds stuk op het feit dat het héél lastig voor mij  is  om een paar uur alleen op stap te gaan.
Maar nú moest het eindelijk eens van komen vonden Trees en Jan en met de medewerking van Inge die wel een paar uur voor Henk wilde zorgen, én de onwijs ruime medewerking van Trees en Jan kwam het ervan.
We spraken af voor het oude nostalgische stadhuis waar Trees en Jan natuurlijk even op het bordes op de foto moesten.


Wat is ons weblogleventje toch bijzonder, al van verre herkenden we elkaar en na een kort sprintje verdween ik beurtelings in een warme omhelzing bij Trees  en Jan.  Alsof we elkaar al járen kennen, (wat ook eigenlijk wel zo is natuurlijk) .
Er werd spontaan ingehaakt en we kwebbelde wat af, je wilt het niet wéten. Of misschien juist wel maar het was écht teveel, 3 meter log pikt niemand!
Zo kwamen we dus  bij  ’t Walletje terecht waar ik op een lunch werd getrakteerd, heerlijk én gezellig.  Zo leuk dat alles zo vertrouwd was dat geen onderwerp onbespreekbaar was en de mensen die als blogmaatjes zo warm aan voelen blijken in werkelijkheid ,zo mogelijk, nóg warmer te zijn.

Om écht de toerist uit te hangen werkte het weer niet erg mee, ook ff lastig dat ik m’n camera vergeten was maar sommige foto’s móet je gewoon maken, dan maar een telefoon.

Helemaal verwend werd ik, ze hadden zich echt beloofd mij een paar onbezorgde uurtjes te bezorgen, zó lief, en ook zo welkom want wat wás ik daar aan toe! En wat wérkte het want wat kwam ik ontspannen thuis nadat ze er ook nog op stonden me even naar huis te brengen.

Lieve Trees en Jan , het was zó ’n fijne middag, dank jullie wel!

nu iets “luchtigers”

Van alle vragen die  de zolderspulletjes op riepen is er één met aan zekerheid grenzende waarschijnlijk beantwoord. De band om de arm van mijn vader is vrijwel zéker een rouwband.
Op de achterkant ontdekte ik het jaartal 1930 en dat blijkt ook het jaar dat “mijn opa” is overleden.
Daar is wel iéts meer over te vertellen maar dat doe ik een andere keer, eerst maar even een wat  luchtiger logje na al die zware kost.

Eigenlijk meer” een logje met een luchtje”. En ook dáárvoor kon ik op de zolder terecht want daar vond ik ook dit.


Het boekje kwam mee uit ons vorige huis waar het in de jaren tachtig mét een pen in de “twaletruimte” lag.
Inderdaad, een boekje dat de smerige details van het kleinste kamertje bewaart want er werd jarenlang druk in geschreven, vooral als we een feestje hadden.


Het boekje zelf was trouwens al grappig genoeg met veel  pagina’s leuke tekeningen en veel onderwerp gerelateerde “wijsheden” of grappen.


Ook de ruimtes onderaan de bladzijdes met “ruimte voor Uw grap” werden ingevuld en zo werd wc bezoek een vermakelijke bezigheid.


Daarbij bleek zoon Ruud het meest geschikte handschrift te hebben, wáár maar ruimte was priegelde hij nog wel een zinnetje neer met het gevolg dat menigeen met een grijns op het gezicht van de wc kwam.


Hoewel ik  er ook wel eens iets uit kon persen zoals hierboven, duidelijk uit de tijd dat we nog naar Oostenrijk gingen in de winter om te langlaufen.


En  raakte Inge geïnspireerd na een bruine bonen maaltijd onder het plaatje met een erg goede raad zou ik zeggen.


Ook bezoek liet zich niet onbetuigd   al was het niet Dylan zelf die dit invulde.
Kortom , iedereen deed z’n stinkende best er iets leuks van te maken en dat is echt wel gelukt.
We hebben  vanmorgen met Inge de sfeer uit die tijd op zitten snuiven en je begrijpt, dan rolt daar wel een logje uit.
Ik weet niet of ze nog te koop zijn maar zo ja, ik kan het je aanbevelen om drukkende zaken wat luchtiger te maken.  Oh, jij ziet er de lol niet van in?
Nou zeg, dan ben je toch we een beetje  ….eh… het synoniem van een urine knevel

geen zorgen hoor…

Niemand had toch zorgen om mij hé! Zorgen dat ik jarenlang met zo’n harig monster ( als op de foto in de vorig logjes)  aan tafel zat! Ik herinner me niet zoveel meer over die foto, of het misschien een pasfoto was, die zijn nou eenmaal nooit zo  geschikt om jezelf als model te verkopen.
Of dat misschien “iemand met een camera” maar zonder al te veel inzicht op het knopje had gedrukt.
Waarschijnlijk is  het feit dat er  een cliché van gemaakt werd óók al niet gunstig voor de kwaliteit, we hebben het tenslotte over 40 jaar geleden, toen ook  druktechnisch  alles  nog wat minder was bij het gebruik maken van  foto’s.
Dan heb  je óók nog te maken met “de vorm van de dag” van het fotomodel, moe gewerkt, nodig eens naar de kapper moeten, dat soort zaken “weetjewel”!  om maar eens kreet uit die tijd te gebruiken 
Wie heeft er nou niét zo’n foto waar je een verzamelaar van rampenfoto’s een groot plezier mee zou doen. 
Want kijk, ik was nu tóch op zolder en kwam  óók een harige Henk tegen waar ik ter plekke weer straal verliefd op zou worden.
Haartjes net gewassen,  de baard en snor veel beter in model en zo te zien lekker uitgerust. En natuurlijk een fotograaf die van hem houdt, dat is duidelijk!
Kijk dáár keek ik met plezier tegenaan hoor dus geen zorgen!

Tja die zolder weet wat, wat ik er  allemaal weer tegenkwam….
Moet  éérst het nodige gaan scannen natuurlijk maar eh…. maak je borst maar weer nat, we gaan vast nóg verder terug in de tijd.

bijzonderheden

SChNu alles weer een beetje normaal is werden we ook weer opgetrommeld om om een klein klusje in de drukkerij op te knappen. Altijd gezellig hoor weer even “onder de mensen”. Waar we werken?  Nou dat is eigenlijk een bedrijf met een paar eigenaardigheden.
Ik liet dit bord met de bedrijfsnaam al eens eerder in een logje zien en aan het bord is te zien dat het “al een paar jaar”bestaat!
In maart van dit jaar zelfs al 125 jaar en dat gonst op het moment een beetje door het bedrijf omdat men dat toch wel een reden vindt om er “iets aan te doen”.

Héél veel veranderd natuurlijk in die 125 jaar maar iets meer de helft van die periode was Henk  er een constante factor! Ook hij jubileert eigenlijk een beetje in maart want dan staat hij 65 jaar op de loonlijst. De relatie met het bedrijf is zelfs al langer dan zijn relatie met mij, die bestaat  wettelijk pas bijna 57 jaar.

Een van de merkwaardigheden van het bedrijf is dat iéder personeelslid dat er nu werkt er  ruim meer dan   12 1/2 jaar werkt, maar de meeste al 25 jaar of meer (misschien zelfs wel allemaal). Dan hebben we het over eh….,  onszelf mee geteld,  elf mensen.  Best wel bijzonder in deze tijd met contracten voor een half jaar.
Onder hen ook drie mensen (dus ruim een kwart)  met niet Nederlandse roots, best vooruitstrevend 25 jaar geleden toch?

Bij de overstap van boekdruk naar offsetdruk  werd de zetterij overbodig  en werd er héél veel weggegooid.
Wij zochten voor onszelf  een bescheiden letterbak uit, een smalle en vulde die niet met frutsels zoals destijds veel gebeurde.
Wij gingen voor het echte werk en deden er blokjes echte, loden, letters in. Ook wat  grote, houten letters, die zelfs toen ik er al werkte ( toch ook al weer ruim  25 jaar),  nog wel gebruikt werden om posters voor supermarkten te drukken. Het klapstuk van onze  verzameling is het clicheetje van Henk’s baardige hoofd.
Dat werd destijds gemaakt voor bij het artikeltje over z’n 25 jarig  jubileum  in de Scheveningse krant die hij jarenlang zelf drukte.

Het stond  allemaal al jaren op zolder, maar op de zaak was er interesse in “oude spullen” en dus namen we het voor ze mee. Hartstikke stom natuurlijk dat ik vergat even foto’s te maken, nu kan ik hier niets laten zien.
Ik moet ook nog op zoek naar de oude “jubileumkrant”, die  moet in huis zijn…. maar wáár ook alweer!  Oke, dan zet ik er nu een punt achter en ga maar  zoeken! Proosten we wel even met een oude foto op het aankomende  jubileum.

P.S Krantje door Inge gevonden en alsnog ingevoegd natuurlijk.

proost

Vorige Oudere items