zo niét behulpzaam!

Mijn schuld is het niet hoor dat er hier geen spectaculair logje staat, ik was paraat en had er zin in. Helaas kreeg ik te maken met mensen die  dan niét  weten dat ik nog een leuk logje moet schrijven en vertikken het om  mee te werken.
Een beetje entertainment is toch nooit weg maar sommige mensen snappen dat niet.

Hoe dat zat….? Nou wij zaten op een bankje langs de vliet, even uitrusten  en over het water turer na een fijne wandeling. Er gaan boten en bootjes voorbij, in weet niet in welke categorie deze valt, voor mij is het een bootJE ……


Vooral op zondag ook heel veel kano’s en roeiboten, in alle soorten en maten. Met stuurman- of vrouw, voor 2 personen of voor 4, 6 of 8 personen al dan niet met stuurman.


Bovenstaande roeiboot trok  mijn  aandacht omdat ik dáár wel een logje in zag. Camera in de aanslag dus en wachten  want kijk eens iets dichterbij……


Ja precies, dan is één van de roeiers moe en wil graag even lekker rustig sturen en dus wil  meneer  over mevrouw heen klauteren…….


Ja, dat wéét je toch, fotograferen is niet écht mijn ding maar heus hier klimt een meneer over een mevrouw heen, óf mevrouw kruipt onder meneer door…. of allebei.
Kijk dan, álle ingrediënten voor een prachtige snoekduik de plomp in.

Je begrijpt, mijn vinger trilt op de “film”knop van de camera om het spektakel te filmen als meneer  “buiten de boot valt” , misschien zelfs wel het wiebelende, smalle bootje in z’n geheel om laat slaan.
Helemaal voorbereid sla ik het gade maar…., nee hoor,  tttjjsss,  niét ff meewerken hoor aan een leuk logje voor me,   even later heeft iedereen z’n nieuwe plaats ingenomen en kunnen ze verder roeien.
Zó jammer voor m’n lezertjes toch?

 

verhit

Verhit zoekt het wat oudere stelletje naar een hoekje met wat privacy om even te kunnen doen wat echt niet  kan wachten….. hij glipt  een onverwacht grote ruimte in, zij volgt en  trekt de gordijnen dicht. Als  hij zijn broek losknoopt helpt ze hem met enig ongeduld de broek uit trekken en  hoopt dat zijn gekreun niemand op hun aanwezigheid daar attent maakt…….  eh….. nee…..,volgens mij komt zo toch niet helemaal over wat ik wilde vertellen dus ik begin opnieuw.

Henk heeft  wat nieuwe kleding nodig en in de buurt konden we niet goed slagen en zo stapten we vanmorgen in de tram naar de Haagse binnenstad, lang niet geweest dus ook wel weer eens leuk.
Klopt,  HEMA en C&A hebben we óók in Rijswijk maar dat zijn kleinere filialen, daar hangt  meestal  nét niet  de maat die je nodig hebt in de rekken…. laat staan dat je je fiets  in een kledingrek mag stallen zoals in dit grote filiaal blijkbaar gebruikelijk is.
.

Bij de HEMA is dat het verschil tussen wél en niet lunchen. In de grote Haagse vestiging kun je nog voor een uitsmijter  of broodje bal kiezen en voor warme stamppotten, sate of  een pasta lunch. Bij ons Rijswijks filiaal houdt het wel op met één soort soep, wat harde “gezonde” broodjes en saussijzen/kaasbroodjes.  Je begrijpt, we lunchen smakelijk om de krachten op peil  te houden.

Gelukkig vind Henk winkelen nooit een probleem maar  “broeken passen” is niet écht  zijn hobby. Toch kiezen we ervoor om met drie broeken over m’n arm een paskamer op te zoeken, terug moeten om te ruilen is óók niet alles toch?
We zijn bij C&A en  de “invalide-paskamer ”  is een verrassing, iemand die wél een stiekeme wip zou willen maken  zou zelfs languit op de grond kunnen liggen….áls de gordijnen tot de grond zouden komen dan hé!
Een flinke steun aan de muur  en wel 2×1 meter  groot waardoor ik er ook makkelijk bij kan om het passen minder vermoeiend te maken.

Thuis kleedt Henk zich (nog) altijd zelf aan, duurt wel wat langer maar dan héb je ook wat. Hij heeft zo z’n eigen  trukendoos om op de been te blijven  en dat gaat hem goed af. Maar dat is dan maar één broek aantrekken, nu moeten er drié broeken aan én weer uit, na een uurtje slenteren in de stad  best wel vermoeiend allemaal.
Maar  we jassen  eendrachtig en in snel tempo de broeken er even door, hij maakt de riem en de rits los, gaat zitten op het bankje en ik trek de broek uit, schuif daarna de volgende broek over de voeten tot  aan de dijen en dan kan hij weer even staan om het laatste stukje op te trekken en dicht te maken.
Ach, een kwestie  “passende oplossingen” vinden….. én een broek natuurlijk!
Hélemaal  gelukt en nog heel gezellig óók!

vroegertje

Ja ik had “een vroegertje” vanmorgen, en dat kwam omdat er iemand blijkbaar “een latertje” had. Liep ik al om 8 uur over de Rijswijkse zaterdagmarkt te zwalken waarna ik doorliep naar de kaaswinkel die verdorie gewoon nog geslóten was om 10 voor half 9 !
Nee hoor, ik was niet door Henk het bed uitgejaagd, we staan altijd tamelijk vroeg op. Echte ochtend mensen dus dan weet je het wel, om 7 uur  vrolijk en fruitig   rond hippen alsof je een koolmeesje imiteert, dit ondanks dat  mijn moeder altijd zei; “vogeltjes die vroeg zingen zijn voor de poes.” Ja die spreekwoorden, ze kán het niet laten!

Wie er dan een “latertje had”?  Dat was de krantenjongen, de krant hoort voor 7 uur op de mat te liggen, nou ja,  hij komt óók wel eens voorbij de mat op de plavuizen terecht, maar een kniesoor die daarop let.  Maar de laatste weken is de krant op zaterdag stééds te laat, vandaag zelfs véél te laat.
Tja, dan kijken we elkaar maar eens diep in de ogen tijden het ontbijt want normaal leest Henk de sportkrant en ik de rest van de krant tijdens het ontbijt.

Op zaterdag zit er ook een extra   puzzelbijlage  bij en dáár ga ik dan altijd vast even in zitten knoeien voor ik naar de markt ga. Precies, daar zit ook de binaire puzzel bij  die ik ondertussen iets beter snap door de link die Matroos  voor me had, daar stonden de regels in én wat oefenmateriaal van héél makkelijk tot héél moeilijk.
Maar om even snel te doen pik ik meestal de “rebusfilippine” eruit!


Ook héél leuk om te doen, soms moeilijk soms makkelijk maar dat hangt er ook vanaf of je een beetje “krom” kunt denken. Om het makkelijker te maken kun je  op gelijk genummerde vakjes  gelijke letters invullen maar niet iéder vakje is genummerd dus de grijze hersenmassa gebruiken is toch wel een pré!


Niet zo moeilijk dit keer, plaatje 1 laat afval zien, daarna een staf en de A moet door een O vervangen worden, goed zo….. “afvalstof”  past prima in de puzzel.
Nr. 2 is ook niet moeilijk,  de pijl wijst naar een pink, het pijltje eronder wijst van rechts naar links dus  moet je “pink” omdraaien en dan nog even  de I in een A veranderen.
Dat levert  “knap” op, daarna staat een 1 met eronder -E  blijft “en” over,  hebben we nog een kooi waarvan we de i in een R moeten veranderen en dan heb je ineens een “knapenkoor” bij elkaar gepuzzeld.
Ja natuurlijk dat kunnen ze ook gewoon ineens opschrijven, ben ik met je eens maar  dan valt er niets te puzzelen en ben ik véél te vroeg voor de boodschappen buiten zoals vandaag……, snap dat dan!

flatteus

Laat ik het zo zeggen, de spiegel en ik zijn nog geen  overdreven grote vrienden.
Er moet nog aardig wat “bijgegeten”worden  al ben ik nou weer niet écht een gratenpakhuis. maar dat komt omdat ik rimpels te lijf ga met een paar kilo overgewicht, dat vult minstens zo goed als Botox
Maar eetlust en antibiotica “medicatie” gaat vaak niet samen. Valt me trouwens op dat waar vroeger de arts je medicijnen voorschreef … tegenwoordig  heb je “medicatie”, nee en niet gewoon een lullig pilletje maar een knoepert waarvoor je eigenlijk éérst je amandelen zou moeten laten verwijderen om het kreng langs je strottenhoofd te kunnen dirigeren.

Heel stiekem groei ik een beetje uit tot V.I.P , moet je normaal hemel en aarde bewegen om een arts te pakken te krijgen, werd ik gisteren spontaan door de huisarts gebeld, “hoe het met me ging” ik heb het blijkbaar aardig bruingebakken vorige week!
Maar goed, de pillen zijn op en ik huldig het standpunt dat m’n lichaam wel zal vragen waar ik behoefte aan heb, en dat is nog niet echt de normale bruine boterham. De creamcrackers oude kaas zijn echter niet aan te slepen, een mens moet zich kunnen behelpen.

Zodra ik ergens écht trek in heb geef ik daar aan toe, mjammie…. zo’n héérlijk vers wit tijgerbolletje dáár had ik trek in.  En dan met flinke klodders abrikozen confituren erop.
Niet dat ik van abrikozen  houd, ik ben niet zo’n fruiteter, maar op z’n vers bolletje is het smullen. Trouwens ook al zo’n verdwenen woord, confituren, smaakt toch véél lekkerder dan jam!
Ik hou niet van overdrijven maar in zo’n geval gaat het broodje overlangs doormidden en worden beide helften afzonderlijk genuttigd met  een laag abrikozenjam  die héél gunstig voor de middenstand uitpakt.  Ik kan niet wáchten en zet m’n tanden in de eerste halve bol……….het hapt iets minder makkelijk af dan ik dacht én  ik  heb het broodje iets minder stevig vast dan ik dacht…… het broodje klapt als een katapult omhoog en blijft dankzij de laag jam op m’n neus hangen…….” Niets aan doen” zegt Henk, je ziet er véél beter uit, het flatteert  je die abrikozenkleur” !

met vallen en opstaan

Ja hoor het gaat al heel aardig  maar….. ik ken m’n grenzen en hou daar rekening mee.
Dus als ik  mee zou mogen naar  Duindicht voor de paardenrennen zeg ik “nee dankjewel”.
De “kenner” weet het wel, paardenraces gaan met heel veel emoties gepaard, vooral als  “het beste paard van stal” mee draaft.
Moet maar even wachten tot de volgende keer, als ik ze weer voluit aan kan moedigen zonder nadelige gevolgen.
Gelukkig is er film van dus kunnen we de race wél volgen…….

 

 

goud oud (je)

Marion De wat nieuwere lezers kennen haar al niet eens,  Marion  stierf een jaar geleden op eerste paasdag.
Marion die ik al loggende leerde kennen waarna ze 9 jaar lang een lieve vriendin van me was.
Ze was een actieve tachtig plusser  met  altijd strálende ogen en  kon dat zelfs niet verbergen als de warme chocolademelk haar brillenglazen liet beslaan !
Ze  was vaak m’n inspiratie  voor een logje en je begrijpt, ik mis haar alleen al dáárom, nee hoor verder mis ik haar écht niet.
Nou ja, ik haal gewoon even een logje  uit 2011  over haar van stal, gewoon omdat ze zo’n leuk mens was.


15 april 2011

Op dit moment “straalt” Marion  als nooit tevoren en is   actief zoals ze nog nóóit geweest is ….. zeg maar “radioactief”.

Vanmorgen mocht ik haar ophalen nadat ze  ruim twee dagen in “eenzame opsluiting” op  een kamertje van nog geen 9 vierkante meter heeft gezeten met “een slok op”!  Nee joh, natúúrlijk zat ze niet in de gevangenis ….. Marion is een schatje en zou zich nooit zo misdragen dat ze daar terecht komt !

Nee, deze winter bleek  dat haar schildklier véél te snel werkt, daardoor viel ze heel snel, heel véél af!
Omdat ze ook stevig botontkalking heeft viel ze van de éne ellende in de andere ! De schildklier kan met een radio actief medicijn behandeld worden, tegenwoordig in capsule verpakt,  maar vroeger vloeibaar en “gewoon gedronken”  waardoor  de behandeling  nog vaak “de slok” wordt genoemd !

Omdat de mensen in het ziekenhuis op die afdeling natuurlijk dágelijks te maken hebben met “stralende patiënten” komt  ná de slok niemand de kamer meer in. Eten wordt in een sluisje gezet en moet de patiënt zélf binnenhalen.
De patiënt moet zich maar zien te redden en vooral zien te amuseren .
Voor Marion allemaal reuze onhandig, zij loopt moeizaam en alleen met een rollator en ondanks alle beloften vooraf was de kamer een náuwelijks te nemen vesting !

Na het verwijderen van de tafel kon nog stééds de deur van de badkamer niet ver genoeg open dus moest  ook het bed verschoven worden! De deuropening van de badkamer was zo smal zodat vaardig laveren  een pré was, maar dat kán ze gelukkig wel !

Ondertussen heb ik haar weer thuis afgeleverd waar ze nog een week iedereen op een eerbiedige afstand van zo’n meter of twee moet houden wegens de nog aanwezige lichte straling in haar lichaam.
Voor heel éven mag je haar  dichter benaderen, gelukkig maar … anders had ik een 6 meter lange limousine moeten huren om haar thuis te brengen wat bij nader inzien óók z’n charme zou hebben .
We kregen  uit veiligheidsoverwegingen natuurlijk wél een politie escorte mee, de straling was nou óók weer niet zo erg dat Marion zélf voor zwaailicht door kon gaan !

escorte
Whahahaha, geintje hoor, er werd hier gewoon een een grote, langzaam rijdende, donkere auto begeleid waarvoor ik ruim baan moest maken en die ik niet mocht passeren zolang ik er achter reed, áls de inzittende al Jan heette zal hij zeker géén pet gedragen hebben .

escorte2
Nee hoor, ik heb Marion gewoon gezellig in de Splash thuisgebracht  en daar zal ze zich een stuk  minder vervelen dan in het ziekenhuis …… daar heeft ze immers  mijn logjes weer om te lezen?

de ziel

Minder mooi weer dan vrijdag maar toch mooi genoeg om langs de vliet te wandelen vandaag.
Het vergroot onze krimpende actieradius weer een beetje als er op een bankje gezeten kan worden.
Langs de Vliet op een bankje zitten geeft op een zonnige dag veel vertier op het water zowel als langs het pad.
Het wemelt er altijd van de roeiers die vanaf het pad opgejut worden  door iemand die op z’n gemak mee fietst langs het water.
Als we weer opstaan van het bankje valt me het kleine plaatje op dat op de rugleuning zit geschroefd.
Ik heb er net nog met m’n rug tegenaan gezeten en nieuwsgierig Aagje  wil  weten wat er op staat……….

Ach……., ik heb de man niet gekend maar de tekst komt binnen en ik betrek die onmiddellijk op onszelf!

Ja natuurlijk zorg ik goed voor “Henk z’n dondertje”,  je zág toch nog in het vorige logje hoe ik hem laat  smullen met z’n snoet in de zon op een beschut plekje! En waren niet alle bloedwaarden helemaal “als van een jonge vent” bij de laatste controle?

Ook het buiten zijn is goed voor “z’n dondertje” , hij doet het daar ook meestal beter dan binnen waar hij soms  met afhangende schouders  in een kromme houding  lijkt te staan wachten op …. ja, waarop eigenlijk….

De  ogen zijn de spiegel van de ziel maar op die momenten lijkt ” zijn zieltje” zijn ogen niet meer te  kunnen bereiken.  Het moet er dan duister zijn, en eenzaam, want mijn woorden kunnen hem daar dan ook niet goed meer bereiken.
Tja, daar kan je  nu wel “mooi poëtisch” over schrijven maar dat  maakt  ook krassen op de ziel, hoe goed je ook voor “je dondertje” zorgt.

Maar vandaag is hij met  hart én ziel aanwezig tijdens het wandelen.
De goede momenten zijn toch nog altijd in de meerderheid al is wel duidelijk dat het achteruit gaat.
Vandaag wil ik gewoon niet denken aan die momenten waarop “z’n ziel” er even niet door kan komen, al blijft er dan nog genoeg zorgelijks over, dat dan weer wel!

Vorige Oudere items