opladen

Selfie in de trein, tja ik wéét het, het OV mag alleen in noodzakelijke gevallen.
Je kunt erover van mening verschillen maar ik vónd het noodzakelijk om er weer eens écht op uit te gaan.
Toen kortgeleden medeblogger en gepassioneerd wandelaar een blog mét filmpje over het natuurgebied “planken wambuis” plaatste had ik iets van; “dat wil ik óók”. In de reacties blijkt Harry daar ook wel oren naar te hebben en in mailcontact slaan we spijkers met koppen voor de vrijdag.
Voor de auto is die rit me in m’n uppie te lang én te vermoeiend om na een stevige wandeldag ook weer terug te rijden.
Het werd dus toch de trein al heb ik normaal gesproken een slecht effect op de dienstregeling van de ns.
Zo trof ik ooit een treinmachinist die de trein in the middle of no where stil zette om een dik in de vacht zittend omgevallen schaap in de weide overeind te zetten.
Dit keer loopt alles perfect al lijkt het bij aankomst op het station Ede-Wageningen of één van de plaatselijke herders zijn kudde over de rails wil brengen. Dát is nog eens een mural.

Harry blijkt zeg maar, in het verlengde van het station te wonen en vrijwel tegenover het planken wambuis. Hij wacht me op het station op. Wie wel eens bloggers heeft ontmoet herkent het vast, je gaat op stap om een onbekende te ontmoeten maar zodra je tegenover elkaar staat voelt het als een oude bekende. We drinken nog even koffie met zijn lief samen bij hem thuis en gaan daarna op pad.
We komen de schapen later wél tegen maar niet “aan het werk”. Ze liggen in en om de schaapskooi fotogeniek te wezen met een groot aantal jonge aanwas. En ja, de inclusiviteit is weer ver te zoeken, waardoor “het zwarte schaap” echt aanwezig is.

We kletsen minstens 5 kwartier in een uur, Harry is een goed luisteraar en een wijs man. In zijn blogs komt soms wel iets naar voren van zijn veelbewogen leven en zonder meteen in details te treden, hij weet wat rouwen is en dat het leven soms héél oneerlijk kan zijn. Hij “viert” de dagen met een speciale herinnering, ook als dat moeilijke herinneringen zijn, en brengt daar een dronk op uit.
Dagen zoals ik tweede paasdag had, het net gemiste diamanten huwelijk bijvoorbeeld. Heel knap als je dat kunt want ik moet toegeven dat ik nog niet aan de herinnering vieren toe ben, al heb ik me die dag wel mooi aangekleed ondanks dat ik geen bezoek verwachte.

In het het mailcontact dollen we over “we gaan midden in het planken wambuis met appelsap proosten ” als teken van goede wil van mijn kant. Gelukkig loop ik in de supermarkt tegen een (net geen) magnum prosecco aan.
Want Harry heeft juist nu een memorabele dag, alweer 10 jaar geleden dat reanimatie zijn hartstilstand onder controle kreeg, op zoiets proost je niet met appelsap. Ja hoor, we maken jullie graag deelgenoot van onze toast al verloopt het filmen natuurlijk weer niet vlekkeloos, loopt de camera wél als we denken van niet en was de locatie uiteraard niet geschikt voor filmen zonder filmcrew, maar het gaat om het idee.
Lieve Harry heel erg bedankt voor je prachtige levenslessen, én de mooie dag natuurlijk.

onderhoud(end)

Zou over “onderhoud” bloggen wel onderhoudend zijn?
Onderhoudend staat voor ;” amusant, boeiend, gezellig, aangenaam, vermakelijk” en vast nog veel meer.
Natuurlijk hóóp ik dat ik dat allemaal een beetje meebreng in mijn logjes al wil ik nog wel eens zeuren en zuchten als er weer zo nodig iets veranderd is. Daar ben ik waarschijnlijk meer “be”houdend dan “onder”houdend in.
Maar dit keer wilde ik zélf iets veranderen….. niemand in shock….. oke laat het even rustig zakken, zo…., is iedereen er weer? Kreeg ineens een brainwave om “iets leuks” van m’n pagina linkjes te maken.

Die pagina is mijn manier van andere sites “volgen”, na het plaatsten van een nieuw blog ga ik bij alle gelinkte sites een kijkje nemen,
Ooit zei een blogger nadat ik z’n link had geplaatst bij mij dat alleen de AKO literatuurprijs daar nog overheen kon.
Dat bedoel ik, dat is héus niet voor iedereen weggelegd. Dan moet ik toch eerst een beetje “de mens” achter de blog kennen, en aanvoelen of we elkaar een beetje liggen, én ik wil het ook nog bij kunnen houden. Heel veel sites volgen kán een valkuil zijn want natuurlijk breng ik ook iedereen die een reactie zet altijd een tegen bezoekje.

Ik wilde er dus wat linkjes bij zetten en had woeste plannen, wel grandioos de nieuwe editor vergeten….!
Het was al lastig genoeg om er iets bij te zetten op de pagina zoals die nu is. Wat een gepuzzel weer, doe ik gewoon te weinig! Oke niets nieuws dus, alles blijft bij het oude, geen schokkende veranderingen. wel een paar linkjes verwijderd . O.a. van Ria waarvan de site na haar dood nog lang online was maar nu niet meer.
Sites die een tijd inactief zijn vind ik geen probleem. Het zou hard werken worden als al “mijn”linkjes ineens dagelijks een blog gaan schrijven.
Volgorde? Zegt niets over m’n waardering of hoelang die link er al staat, ik dóe maar wat met die plaatjes, vul gaatjes op en kijk een beetje of er niet teveel heel lichte of heel donkere plaatjes bij elkaar staan.

Ook vond ik dat m’n pag. “over Rietepietz” zo niet meer kon, maar een hele nieuwe introductie schrijven ….. ? Precies, je snapt het, dat is wel héél veel verandering. En in grote lijnen klopt het nog wel, alleen de rol die Henk altijd in m’n logjes speel(de)t is toch wat veranderd. Daar heb ik dus in groene letters wat aangevuld , altijd nuttig voor lezers die een site voor het eerst bezoeken, weten ze een beetje waar ze in terecht komen en kunnen ze nog rechtsomkeert maken als het ze niets lijkt. Goh…. toch weer tamelijk “behoudend onderhoud”, en eh… dat onderhoudend vergeten we maar.

achterstevoren wandelen

Inderdaad, het lijkt alsof ik achterstevoren wandel, kan gebeuren als je met Aukje van “achterstevoren binnenkomen” wandelt. Hier houden we ook even overdreven veel afstand, kwestie van foto’s maken zonder dat ik het in de gaten heb.
Yep, we hebben af gesproken af en toe samen te blijven wandelen. Gewoon gezellig en leuk omdat we allebei weer nét even andere fijne wandelplekjes hebben en die gaan we om de beurt aan elkaar laten zien. Dit keer nam ik Aukje mee naar het Westerpark in Zoetermeer.
Hoewel ik daar vooral de laatste jaren héél veel kwam, er zijn daar veel verharde paden, is er óók een stukje waar ik lang niet geweest ben. Dat is de natuurtuin die met alle smalle paatjes volkomen ongeschikt is om met een rolstoel te wandelen.
Eigenlijk niet het geschikte seizoen, op dit moment is alles nog kaal en vooral, men pleegt onderhoud.

Tja, wat is er gebeurd met de “trekzaag”, zo iets als mijn vader vroeger had en waar je ieder aan een kant aan de zaag trok, ik vond het prachtig als ik daar aan mee mocht trekken. Zou toch wel passen in het beeld van een rustige natuurtuin maar nee, ook hier dus die grote lawaaimakers.
Er blijkt ook een stukje tuin speciaal voor mij te zijn, en er ligt een oude ruïne van een boerderij eh….. o nee, het zóu een oude boerderij kúnnen zijn staat er op het bord. Maar het is nagemaakt om te laten zien wat er zoal tussen de stenen kan groeien.
We memoreren even dat Liesbeth hier de meest prachtige foto’s van zou kunnen maken maar kunnen het zelf toch ook niet laten.
Er is nog wat bebouwing, een paar hotels, maar daar kunnen we mee leven want die zijn voor insecten. De noodzakelijke gereedschappenopslag is zo leuk gecamoufleerd dat je bijna het verkeerde pas zou inslaan. (ja ik mag graag een beetje overdrijven)
Ach natuurlijk hadden we een heerlijke wandeling en zeker, we gaan nog eens terug als alles weer in het blad zit.

zegeningen, weet je wel

Klopt, ik schrijf een logje en kijk niet naar de persconferentie, dat doe ik trouwens nooit.
Waarom zóu ik, alles is altijd al uitgelekt en zie ik wel in het journaal en morgenochtend ook nog in de krant.
Of ik het nou wél of niet eens ben met de maatregelen boeit me niet, ik houd me er zo goed mogelijk aan.

Het zal misschien raar klinken maar ik heb mét C- maatregelen nog steeds veel meer vrijheid dan een jaar geleden zónder. Als ik boodschappen wil doen kan ik dat gaan doen zonder van alles te moeten regelen, ik hoef niets meer te plannen en te regelen voor m’n sanitaire verzorging, en dat hoeft niet meer vlug vlug.
Ik kan zonder nadenken in de auto stappen als ik naar Inge of een kleinkind wil en in huis hoef ik niet meer bij ieder geluidje te gaan kijken wat er aan de hand is.

En hoewel alleen wandelen misschien niet alles is hoef ik ook geen rolstoel meer stoep op en af te duwen. Ook al kon ik een jaar geleden nog wel op een terrasje lunchen….. dat was wél een hele onderneming met aardig wat beperkingen.
Ik kan gaan werken wanneer ik wil en zolang ik wil , thuis of in de drukkerij naar gelang nodig is.

Begrijp me goed, ik heb nérgens spijt van, integendeel, had het ook niet anders gewild. Maar het gewone leven ging volkomen aan me voorbij en daar lag, op de jullie bekende uitzonderingen na (incl.jullie) helemaal niémand over wakker.
Dat wil niet zeggen dat ik sommige dingen niet graag anders zou willen. Maar ik realiseer me goed dat veel mensen op dit moment méér “veren moeten laten” dan ik.
Ik ben dus eigenlijk ( tot op zeker hoogte) de mazzelaar, het kan verkeren! Misschien moet ik me een beetje schamen dat ik (met een enkele uitzondering) nu niet wakker lig over alle anderen die meer te lijden hebben dan ik onder de C maatregelen.
Ik laat het allemaal een beetje aan me voorbijgaan dus néé, niet gekeken naar de persconferentie.

goed nieuws

Kunnen we gebruiken toch…… komt mijn goede nieuws,”m’n velletje zit weer lekker”!
Ineens valt alles weer een beetje op z’n plaats, blijkt de nieuwe CV ketelman een echt “mens” en lijkt het probleem opgelost te hebben voor een schappelijke rekening en zo min mogelijk breken, valt er een lieve zelfgemaakte kaart van Amber in de brievenbus, en vandaag ook nog een liefdevolle kaart van Kakeltje!

Bovendien ben ik nodig op de drukkerij, erg nodig zelfs want deze week heb ik al iedere dag gewerkt en morgen en overmorgen zit ik ook niet achter de geraniums vrees ik. Oke, ik werk maar 5 uur per dag, 1x een gekke dag gaat prima maar een week lang zou me opbreken. Maar mens…. wat is werken heerlijk! Het bedrijf vindt op het nieuwe adres steeds meer z’n vorm en ik ben weer als vanouds “één van de jongens”. Ik voel me alsof ik weer bergen kan verzetten en eigenlijk dóe ik dat ook wel een beetje.

Zie je hoge dingen achter me? In totaal 4 pallets vol met grote boeken waar een kaart ingeplakt moet worden. En nee, natuurlijk ga ik niet voor iedere doos (36 p.pallet) hulp vragen, ik pel de pallet zélf af en pak zelfs steeds nieuwe dozen, zeg ik toch, Je bent één van de jongens of niet!
Aan de andere kant van het muurtje waar sinds vorige week mijn werktafels tegenaan staan wordt gewerkt aan een wat oudere boekdruk “cylinder” machine. Zo’n pers als waaraan Henk voor de jaren 80 nog werkte om de Scheveningse krant te drukken, net als de degels nu alleen nog voor de speciale functies want om te drukken ze veel te traag. Het regelmatige doffe tik–ke-boem- tik–ke-boem-tik– enz klinkt door de muur heen een beetje als een hartslag, de hartslag van een bedrijf dat herstellende is van een klein infarct. Of misschien is het wel de hartslag van Henk die ik hoor want die is natuurlijk bij me, (tenzij hij in de auto is blijven zitten, dat kan ook). En volgens mij sleept het geluid mijn hartslag mee, voorziet me van nieuwe energie.
Hoe bedoel je “werken is goed voor een mens” nou ja toch zeker als het vrijwillig is. Maar zeg nou zelf, hoor je m’n hartslag ….? Of is het toch de machine achter het muurtje, ik ga even voor je kijken.

voor de liefhebber

Er zijn op dit moment niet veel TV programma’s die m’n aandacht vast kunnen houden. Maakt niet uit, “jullie zitten toch op mijn schoot” en de TV staat dan eigenlijk alleen maar aan om wat beweging en leven om heen te creëren. Maar ik vond een leuke uitzondering, een nieuw programma voor de liefhebber van het fenomeen escape room. De code van Coppens: de wraak van de Belgen. Heerlijk programma waar de onvermijdelijke BNners een uur de tijd krijgen om via allerlei codes te ontsnappen.

Jullie weten vast nog wel hoe leuk ik het vond om met álle kleinkinderen naar een escape room gestuurd te worden.
We kwamen er maar op nippertje op tijd uit en dat was zeker niet dankzij mij al kon ik wél een keer een nuttige hint geven.
Maar ik was overwegend goed voor de gulle lach.
Je begrijpt , “de code van Coppens ” vind ik een leuk programma.
Op de zondagavond om 10 voor half 9, een tijd dat je toch thuis moet zijn door de avondklok.
Wat voor een deel van mijn lezers wel handicap zal zijn is dat het door SBS 6 wordt uitgezonden. Ik heb daar geen probleem mee, ik kijk altijd of het programma in mijn straatje valt, welke omroep het uitzendt zal me worst zijn. Op zijn tijd heeft iedere omroep wel iets dat me boeit of amuseert en daar gaat het toch om.
Tja, de reclame bij de commerciële omroepen …. ach, altijd goed om even koffie te halen, m’n glas te vullen, een plas te plegen enz! De reclames krijg ik op die manier meestal weinig van mee, maar áls er een opvalt zou ik ze soms zelfs voor een logje kunnen gebruiken.
Als er een enthousiaste verkopen bij één van de hoorboeren staat te beweren dat hij “een onzichtbaar hoorapparaat in het oor kan aanbrengen” heeft dat mijn aandacht, ik zou al heel tevreden zijn als hij “een zichtbaar hoorapparaat zó in het oor aan kan aanbrengen” dat het onzichtbaar is voor de buitenwereld.
Lijkt me trouwens een enorm gepruts met zo’n onzichtbaar hoorapparaat, maar dat zal wel aan mij liggen.

de kop eraf

Zo, de kop is er af van het nieuwe jaar. En nee, natuurlijk helemaal niéts veranderd want Rietepietz doet nou eenmaal niet aan goede voornemens en dan verandert er niet zo veel hé! Ik zóu me het voornemen gemaakt kunnen hebben voortaan Henk uit mijn logje te verbannen….. maar nee hoor, niet gedaan natuurlijk. Ik heb m’n twijfels of dat wel een goéd voornemen zou zijn.
Wie weet dat hij ooit vanzelf een stapje terug doet als ik wat meer andere dingen mee ga maken maar voorlopig kom ik hem overal tegen omdat ik overwegend thuis ben.
Beter zo, ik houd niet van verandering en er is al verandering genoeg waar ik moeizaam mee heb te dealen.

Sommige dingen beginnen een plaatsje te krijgen. Ik vergis me nog steeds dat ik zeg : “ik ben even naar Scheveningen geweest” terwijl ik Pijnacker bedoel maar het ritje is al een beetje gewoon geworden en in het oude jaar heb ik er ook alweer een klusje gedaan.
Ook in het bedrijf schuiven oude en nieuwe onderdelen ondertussen steeds meer in elkaar, net als bij “de medewerkers”.
Er wás wel een bijeenkomst geweest vóór de kerst maar die heb ik niet bezocht wegens het met teveel mensen in één ruimte zitten. Normaal kom ik er als iedereen aan het werk is en dan her en der in het gebouw bezig is, dat is veiliger.
Maar natuurlijk ging ik maandag even nieuwjaar wensen bij m’n “andere gezin”, precies, de drukkerij op de nieuwe locatie. De collega die in het oude gebouw het naambord van de muur had gehaald…..

…… heeft het bord zuinig bewaard en als ik kom ligt het klaar om het samen (eh “met mij” erbij schept vast verwarring) op te hangen zoals hij me beloofd had.
Het belangrijkste werk mag ik doen….. de stofzuiger mond onder de boor houden terwijl hij boort, het mag er dan nog niet helemaal stofvrij zijn….. we gaan er natuurlijk géén zooitje van maken.
Uiteraard komt het bord in het degelhoekje aan de muur te hangen, is zo gepiept. Henk kijkt vanuit de letterbak toe, je weet wel, daar ligt dat oude cliché van zijn foto. En dan heeft Spencer een ingeving…. “Joh Riet, we plakken “die kleine ” óp het bord.
Uiteindelijk is hij de enige van alle personeelsleden ooit die de helft van de ondertussen bijna 130 jaar op de loonlijst stond. Oke, een beetje symbolisch de laatste drie jaar, ik gaf wat uurtjes van mezelf door voor zijn salarisstrook, en soms verdiende hij z’n geld wel eens letterlijk slapend, maar toch!
Goed plan vind ik dus, er moet toch iémand een oogje houden op die knullen als ik er niet ben?

moedertje…

Het was scháttig hoor dat verbod op vuurwerk. De overheid die het verbood deed me denken aan een oververmoeide moeder van een groot gezin die het allemaal niet zo onder controle heeft.
Ze weet precies welke van haar kinderen maling hebben aan ge- en verboden, en ook dat ze domweg niet de mogelijkheden heeft consequent naleven van haar regels af te dwingen.
Maar ze weet óók dat het andere deel van haar kinderen braaf zal doen wat ze vraagt, ze rekent er stiekem op dat daardoor het verbod toch enig effect zal hebben, het is bijna schattig hé!
Nou ja, ik heb makkelijk praten, ik had maar twee kinderen en die wisten donders goed dat hun moedertje nooit dreigde met een straf die ze niet kon of wilde uitvoeren.

Oke, oke, de problemen waren ook minder complex in mijn gezin juist omdat ik altijd heel consequent was in “straffen”. Straffen tussen haakjes ja, want eigenlijk was de straf altijd een voortvloeisel dat de zondaar over zichzelf afriep door “de zonde te begaan”. Zo zou ik nú b.v. beslissen dat een grote groep mensen die betrapt wordt op een illegaal feest géén bekeuring krijgt, dat houdt n.l. géén besmettingen tegen.

Nee ik zou ze láten feesten, twee weken lang, de boel hermetisch afsluiten, desnoods met bewaking voor de deur. Pas na een test die aangeeft dat ze virusvrij zijn mag de deur open. Natuurlijk draaien ze zelf voor de kosten van de test op en ook voor simpele maaltijden die 3 x daags bezorgd zullen worden
(en zélf de toiletten schoonhouden)
Kost de zondaars net zoveel als een bekeuring maar levert meer op want ze kunnen dan niemand besmetten. Dat ze niet helemaal okselfris meer zullen zijn na 2 weken is niet besmettelijk

Maar ik geef toe, het vuurwerk aan banden leggen ligt iets lastiger, de burgerlijke ongehoorzaamheid tiert welig omdat “de stoute kinderen” heel goed weten dat moeder tóch niet overal kan zijn, misschien had een combinatie verbod én avondklok meer pakkans opgeleverd. In ieder geval heeft het “brave deel van de kinderen” toch voor enig effect gezorgd. Minder slachtoffers maar er werd nog wel genoeg andere ellende aangericht. Ook daarbij wordt verwacht dat het “moedertje” (in de vorm van de hulpdiensten) zich vooral met respect gedraagt als de stoute kindertjes haar uitdagen en zich niet aan de regels willen houden. Ze vervelen zich immers, nou dan!

Natuurlijk ben ik één van de brave kinderen, bracht het eerste deel van oudejaarsavond door met een spelletje doen met Inge en haar lief, en toen zij naar huis waren keek ik naar wat Guido Weijers te vertellen had over het jaar 2020. Ik vond hem fantastisch, uiterst beschaaft legde hij de vinger op een paar zeer pijnlijke plekken. Zijn collega Yoep van ’t Hek moet meer kijkers gehad hebben las ik maar ik heb dat vloekende scheldende driftkikkertje al een tijdje uit mijn kijklijstje geschrapt.
Meer kijkers zegt ook niet alles over de waardering voor de show. Maar misschien heb jij ze wél allebei gezien, dan kun je er wél over oordelen!

en verder….

Ja hoor, ik ga natuurlijk gewoon verder al is dit weer zo’n logje waarvan ik nú nog niet weet waar het heen gaat. Als ik de datum zie, ” 20 december”, dan is dat precies een half jaar na 20 juni. Toch een half jaar dat, ondanks alles, omgevlogen is. Niet in de laatste plaats door alle geregel, zelfs de erf belasting aanslag is al binnen, ja ze kúnnen wel dingen snel bij de belasting als het om geld binnen halen gaat, andersom gaat dat blijkbaar lastiger want van de aanvraag om zorgtoeslag waar ik nu recht op heb hoorde ik nog niets.
Gelukkig kan ik me permitteren om het als een extra achterdeurtje te zien en valt ook de erf belasting mee. Zal ik niet écht een rijke weduwe zijn… echt slecht heb ik het gelukkig ook niet, dankzij een kleine resthypotheek heel lage woonlasten.

Maar nog een datum, december 2005 . In die maand besloot ik wegens veranderingen mijn space site om te gooien naar het toenmalige web-log. Wat maar weer bewijst dat als ik me niet bezig houdt met goede voornemens, dan had ik immers wel tot 1 januari gewacht? Mijn Space ruimte werd ( naar mij pas achteraf bleek) overgezet naar WP maar omdat ik niets met de informatie daarover gedaan had werden de logjes niet overgezet. Toen web-log later ook verdween en ik naar WP over wilde stappen bleek ik dus inderdaad daar al een account te hebben, maar wél een account met niets erop.

Waarschijnlijk niets aan verloren, het bloggen was toen echt anders dan nu. Het ging meer om de lay-out dan om het verhaal, er waren groepjes die “keuringen” deden en als je er een beetje bij wilde horen haastte je je natuurlijk de gemaakte aanmerkingen ter harte te nemen….. ,ach je kent me, niets voor mij dus deed ik daar niet aan mee, niet in de laatste plaats omdat het gepriegel met html codes héél zorgvuldig moest gebeuren.

Verder was het bloggen in die tijd meer een gevalletje “ik vind jou leuk, hoe vind jij mij” waardoor regelmatig een soort kampen ontstonden en je verondersteld werd één van de kampen te negeren. Tja , minder mijn ding, een afwijkende mening moet kunnen, daar is niets mis mee.
Ach alle begin is moeilijk, we hebben het wél over 2005 hé! Veel van de bloggers van het begin vonden hun ding uiteindelijk op FB en dat soort media. Zo zijn we nu als bloggers lekker “onderons” al ben ik wél een eigenzinnig blogger gebleven, met eigen hebbelijkheden en regeltjes…… nou én!

bijna…..

De spanning alhier is te snijden
waarmee komt de Sint mij verblijden
Het pakje van Melody’s surprise spel
kwam tijdig aan dus is er al wel …….,

Maar open maken mocht nog niet
de 5de mag het, dus geen verdriet.
Sint viel ook hevig door de mand
want dit is er hier aan de hand
Ik zette gisteren nog m’n schoen
zodat zwarte Piet er iets in kon doen
Blijkt Sint gewoon tegen te vallen
hij maakt gebruik van mega stallen
10 kleine biggetjes, opgepropt
in ’n kleine kist, dat moet gestopt
Ik haal er snel wat kleintjes uit
de rest zo meer ruimte voor de snuit
Zodat ze niet aan krulstaartjes vreten
ze zijn gewoon om “óp te eten”
Maar zelfs 5 vind ik nog teveel
dan blijven die staartje echt niet heel
De kist is wel goud gemaakt
toch wordt hun vrijheid zwaar gekraakt
Ik doe m’n best, haal er nóg meer uit
dan zitten ze niet meer zo op een kluit.
Dierenliefde, zit je te raden?
ach…. marsepein is niet te versmaden!


Vorige Oudere items