eh… nee toch!

Bewijs van mijn chaoot zijn geleverd. Tjongejonge, ik zag vanmorgen pas dat in het vorige logje ná de foto die ik als afsluiting gezet dacht te hebben het logje niét afgesloten was.
Ook het bewijs dat ik niét vooruit kan werken met logjes maken. De avond voor ik het vorige logje schreef was ik (moe van alle gekluns) vast aan een logje begonnen voor de volgende dag.

De andere dag beviel het stuk dat ik al had me niet en begon opnieuw, de rest even laten staan voor het geval ik toch liever daar op door wilde gaan…..zucht, en dat stukje nooit meer gezien en dus niét verwijderd.
Gelukkig ken ik mezelf goed en dat is mede de reden dat ik niets digitaal doe waarvoor ik gevoelige data in moet voeren, al helemáál niet mijn bankgegevens.
De puinhopen zouden niet te overzien zijn. Dit nog afgezien van het feit dat niet iedere digitale afwikkeling van zaken even “dummie vriendelijk” is.

Op de NS aanbiedingensite zie ik een mooie combi-aanbieding. Na het verhaal van Melody over de feestelijkheden op 25 september lijkt Wildlands me een prima optie om dan Melody weer eens te zien.
Ik wil zo’n kaartje (alleen digitaal te koop, gevalletje chantage) en Inge wil dat graag voor me regelen.
Ze is er een half uur zoet mee doordat je óók een tijdslot van Wildland moet hebben en het één niet zonder het ander geregeld kan worden.
Het is dan nog onbekend of de anderhalve meter afstand nog geboden blijft dus ik gooi de 6 euries extra voor een 1ste klas kaartje er graag tegenaan. Door de grote afstand is mijn voordeel toch nog heel groot. Een normaal 2de klas retour is al veel duurder en dan nog de intree voor Wildland.
Oke Melody…. ik kom d’r aan de 25ste!

Maar ondertussen moet je vanaf de 25ste een QR code kunnen overleggen in de horeca, tja, ik wil daar in Emmen toch wel iets kunnen eten/drinken.
Om niet Inge overal voor in te schakelen speel ik het digitaal onderontwikkelde gebied als ik de QR code moet regelen.
Dus bellen met het RIVM. Mijn corona besmetting heb ik destijds niet officieel laten constateren, heb wél bewijs op papier dat ik antistoffen heb aangemaakt maar daar nam niemand notitie van toen ik de enige dan nog benodigde prik ging halen. Een vriendelijk dame geeft me het nummer van de GGD waar, een ook al vriendelijke, dame het even nakijkt. Als alles oke blijkt prikt ze me meteen door naar de printservice . Als alles goed gaat krijg ik de QRcode in een week thuisgestuurd.

Niet dat ik het helemaal eens ben met de gang van zaken, als je de mensen tot vaccinatie wilt verplichten dóe dat dan.
Nu pleegt de overheid een verwerpelijk soort chantage, vaccinatie blijft vrijwillig maar zónder mag je niets meer, bah!
En het blijkt nog te werken ook want het aantal prikafspraken is verdubbeld. Onze maatschappij hangt tegenwoordig van chantage aan elkaar geloof ik.

natuurlijk wél!

Grapje natuurlijk , dat ik niet ging zeuren over het gedoe om alles weer op de rails te krijgen op een nieuwe laptop!
Er was domweg geen tijd voor, een nieuwe kopen is een fluitje van cent maar dán begint de ellende!
Ja ik héb een kaartje met accountgegevens en wachtwoorden maar eh…. er is wel eens iets doorgestreept en/of twijfelachtig ingevuld! “Is dit nou een hoofdletter? staat het (-) of horen de ( ) bij het ww. enz.enz!
En áls het al wat ouder ww blijkt te kloppen wordt het afgekeurd, niet veilig. Of ik kom er echt niet uit en moet een nieuw maken, chips…. krijg een code toegestuurd op een mailadres dat nog niet heractiveert is , het gaat lekker….. niet dus.

Ondertussen “snakten” jullie natuurlijk naar mijn nieuwe logje dat al een dag te laat is maar dan moet ik een foto van de camera uploaden, SD slot geeft niet thuis ai…… op het kaartje zit 2 jaar foto’s (veel van Henk) die goed kunnen maken dat alle afbeeldingen van de oude lap natuurlijk weg zijn. Ik heb een nieuwe SD kaart, maak de foto van het boek, SD slot werkt dus wel, iets mis met de oude SD kaart ;-(.
Van later zorg, eerst dat logje, eerst foto verkleinen, Paint shop pro herinstalleren. De stokoude illegale versie waar ik het liefst mee werk vertikt het, de code van de legale nieuwere versie wordt niet herkent, o ja, dat gaf destijds ook al problemen , werd er toen door de klantenservice opgezet werd….. balen en later uitzoeken.
De proefversie voor drie maanden downloaden dan maar, zucht.

Het inloggen in m’n you tube kanaal, waar al m’n filmpjes beheerd moeten worden lukt ook al niet, stressen……ik wéét nog dat er ooit iets met google accounts was waardoor ik m’n inlog moest veranderen, hád ik ergens opgeschreven… zeker weten maar niet te vinden….heb er 6x overheen gekeken dat er tussen haakjes you tube staat achter een mail adres, eureka!

De telefoon laat zich niét verbinden met de lapper, ook die foto’s moeten dus wachten, eerst maar zien wat er nog op de externe schijf staat, rampzálig als ik niets van Henk terug zou kunnen vinden. Uiteindelijk blijk ik zo hier en daar toch veel op meerdere plaatsen opgeslagen te hebben de opluchting is zó groot dat álle sluizen opengaan als ik de foto’s terugvind van die prachtige laatste vakantie met zoon en dochterlief op Terschelling in 2017!
Na het drogen van m’n tranen neem ik me voor niet meer alles tegelijk te willen doen, vanaf dán komt (bijna) alles goed!

Zeg Rietepietz mag ik je wat vragen..?
eh… JE..? ik stel voor dat je me met U aanspreekt na deze dagen.
Sorry, ik wist niet dat je …eh..U boos werd. Maar hoe is het nu met Uw speeltje!
Na héél veel gedoe draait alles weer, maar het heeft bloed zweet en tranen gekost.
Mag ik vragen naar welke tegenslagen U tegenkwam?
Vraag liever welke niét! en dat ik chaotisch bezig was hielp ook niet echt.
Waaruit bleek die chaotische aanpak van U dan, geen WW genoteerd?
Ja wél genoteerd met eh.. veel doorhalen, zoveel geknoei, géén you tube acc. te vinden,
Dan kan ik niet meer bij de filmpjes, snik…… ik blijk er 2 dagen overheen te kijken.
Ik krijg de indruk dat U teveel alles tegelijk wilde doen!
Méén je dat nou? Waarom doet de kaart uit m’n camera, met 2 jaar foto’s, dan niets.
Geef die SD kaart dan even aan Inge mee, misschien lukt het op een andere lap wél.
Goed plan, doe ik. Maar ook m’n

’t is een gave…

In oktober 2012 schreef ik een blog over de aanbesteding van de bouw van een nieuw conservatorium/dans/muziektheater in Den Haag en deed een voorspelling……..

Aan het Haagse Spuiplein plein liggen het Lucent dans theater én de  Dr.Anton Philipszaal  die beiden ongeveer in 1987 opgeleverd werden !
Ja klopt, dat is 25 jaar geleden en dus een “grúwelijk oud zooitje ”  waar nodig nieuwbouw voor moet komen vindt Den Haag !
Dat moet in de huidige crisistijd natuurlijk wél  “op een kopie” zodat er van  de prijs van het oorspronkelijke ontwerp, van wat het  spuiforum gaat heten , maar liefst 80 miljoen werd afgeknabbeld …….. die misschien wel via een iétsiepietsie  overschrijding van het budget alsnóg betaald zal  worden maar wie dán leeft dan zorgt . maar dat weet je niet van mij hé
 Voor een luttele 177 miljoen moet het gebouw gebouwd kunnen worden , peanuts natuurlijk  en ach , dáár heeft Den Haag vast nog wel een potje voor!”


Natuurlijk zóu ik bijna 10 jaar later graag mijn nederige excuses aanbieden voor mijn totaal overtrokken doemscenario helaas, daar is geen reden voor.
Deze week wordt het gebouw, dat geen spuiforum zal gaan heten maar “Amare”, overgedragen. Bijna een half jaar later dan beloofd was en met een nu al berekent exploitatie tekort van 2.1 miljoen per jaar. Yep, cultuur mag wat kosten. In 25 jaar oude gebouwen kún je nou eenmaal niets.

De Haagse rekenkamer doet al drie jaar onderzoek (kost haast niets hoor) naar alle “tegenslagen” waardoor steeds weer veel extra geld nodig was, de teller staat al op zo’n 45 miljoen…. eh…. wat zei Rietepietz ook alweer over overschrijdingen? En dat is nog niet alles, met wat creatief boekhouden werd de vernieuwing van de parkeergarage, á 16 miljoen uit het Amare budget geschreven en in “de pot” grondexploitatie ondergebracht. Dat gold ook voor een een miljoenenreserve voor onvoorziene kosten……… “I rest my case”!

De buitenkant heb ik al gezien, er moet nog behoorlijk wat gebeuren eer het gebouw op 19 t/m21 september officieel geopend zal worden maar deze week houdt men open huis.
Zodra ik hoorde dat je plaatsten kunt reserveren voor een rondleiding wilde ik me aanmelden, aan de buitenkant zie je al die miljoenen er niet aan af dus ik wil wel binnen kijken. Gaat niet lukken vrees ik want alle gratis rondleiden waren al dezelfde dag verkocht.
De foto’s maakte ik op 31 Augustus, er werd nog druk gewerkt, overal nog hekken en bouwketen. Vanaf de zijkant is te zien dat het oude danstheater ( in het rode vierkant) er nog staat en dat het “best wel” een allegaartje is rond dat Spuiplein. Een peperduur allegaartje, dat dan weer wel!
Néé, natuurlijk kon niémand dat aan zien komen, alleen ik, ik heb nou eenmaal een helderziende gave!
Nog iemand prangende vragen voor de toekomst?

pas op de plaats

Deze week even pas op de plaats wat uitstapjes betreft. De nieuwe week begint met even bij schieten in de drukkerij, ook wel weer even leuk en het spekt de kassa wat ook nooit weg is.
Ik zou niet graag aanspraak moeten maken op wat er met de collectezakjes op stok in de Delftse Kerken bij elkaar geharkt wordt. Men lijkt daar wat minder vertrouwen te hebben in het zakjes doorgeven.

Wel héél leuk is dat ik zelf óók een blogger op bezoek had. Hoewel … het is eigenlijk een “zij instromer”. Wie altijd bij Marja las weet dat Marja na een lange lijdensweg overleden is, en wel op de dag af een half jaar ná Henk. Henk op de dag voor de langste dag, Marja op de dag voor de kortste dag van het jaar.

Natuurlijk condoleerde ik Marja’s man Robbert destijds niet alleen digitaal maar ook schriftelijk en we hebben met enige regelmaat nog contact, ook per telefoon.
Uiteindelijk heeft onze situatie héél veel raakvlakken en veel herkenbaars wat een gesprek al gauw persoonlijk maakt. Omdat de roots van Robbert bij mij in de buurt liggen wonen hier de meeste van zijn familieleden en oude vrienden die hij nu weer wat makkelijke kan bezoeken.

Ook dat is een overeenkomst, na jaren van zorgen voor een zieke partner kunnen we weer ergens heen.
En zo kwam hij dus even kennis maken toen hij voor familiebezoek in de buurt was.
Nee ga nou niet meteen romantiek in je hoofd halen, we zijn geen van beiden op zoek naar een nieuwe partner, na resp. 50 en ruim 60 jaar een grote liefde heb je daar (meestal) geen behoefte aan.
Robbert komt trouwens pas kijken wat leeftijd betreft, de navelstreng hangt er nog aan zal’k maar zeggen. Maar het is fijn om je wederzijds begrepen te voelen zonder al te veel te hoeven zeggen.
Dat wil zeker niet zeggen dat een gesprek alleen maar kommer en kwel is, o nee hoor. De man heeft humor en veel mooie verhalen. We hebben hier geluncht want na een ritje België gaat een broodje er wel in.

Ook weer zo’n leuke interactie uitloper van het bloggen is dat ik een filmpje ontving van de blogpauze houdende Trees. Kijk ik hoef maar te zuchten over die lastig op te vouwen hoeslakens en voilà…. daar komt de oplossing op film. Ik heb het nog niet zelf geprobeerd en ik stel me voor dat je er wel even op moet oefenen maar dat lijkt me zeker de moeite waard. Volgens mij is het dan zelfs nog mogelijk om er een strijkijzertje overheen te halen zodat in ieder geval de gladde stukken ook echt glad zijn.
Oke, ik ga werken dan kunnen jullie op je gemak even oefenen, succes.

valse voorlichting

Oeps, ik heb van de week een deel van m’n telefooncontacten valse voorlichting gegeven, dat kwam zo!
De vaste telefoon rinkelt, ik haast me naar het apparaat neem op en zeg, “mét Rietepietz”
Tot zover alles normaal maar dan hoor ik ineens een zware dreigende stem zeggen; “dit is een noodoproep druk op 0 om het gesprek aan te nemen, de oproep blijft zich in snel tempo herhalen.
Alle waarschuwingen tegen oplichtingsscenario’s schieten door m’n hoofd, eh… als ik die 0 indruk, kán ik dan het slachtoffer worden van doorschakelen naar een lijn waar men gesprekken naar dure landen op mijn kosten mogelijk maakt?

Eer ik zover ben héb ik al opgehangen, noodoproep…? “An m’n hoela” ! Maar het zit me toch niet lekker. niet zo heel veel mensen gebruiken nog mijn vaste nummer en dus gooi ik er een appje uit “is iedereen oke want…..”? En dan vertel ik van de noodoproep. Ik besluit met de waarschuwing dat er waarschijnlijk weer slimme jongens een gat in de markt gevonden hebben en hoort zegt het voort!

Later in de week belt mijn overbuurman en zegt; “Riet het wil nog niet zo erg vlotten met mijn nieuwe telefoon en terwijl hij uitlegt …bla bla bla ….valt bij mij het kwartje. (wist zelfs niet dat ik nog een kwartje in huis had) Hij was een week eerder hier geweest om te vertellen dat zijn familie graag wilde dat hij een 50+ telefoon nam met een noodvoorziening. Hij heeft kind noch kraai (t’is me trouwens een raadsel welk nut een kraai kan hebben bij nood) en gebruikt nog een p.p Nokia als ik 15 jaar geleden had, Hij wilde weten of mijn nummer noodnummer mocht zijn omdat ik ook de sleutel van zijn huis heb.

Inderdaad, de vreemde oproep kwam dus van hem toen hij met zijn broer de boel probeerde te installeren. Het Is misschien 50+ vriendelijk maar 80+ is een ander verhaal, en de volgende dag zouden nieuwe deskundigen, in casu de kinderen van de broer, aanschuiven voor een nieuwe poging. Met heel veel heen en weer bellen is het gelukt, zij het op mijn mobielnummer omdat ik dán de locatie te zien krijg vanwaar de oproep komt wat natuurlijk wel het grootste pluspunt is. Als buurman in de AH is gevallen heeft het weinig zin dat ik met de sleutel in zijn huis ga kijken toch?


De telefoon heb ik nog niet gezien en of het een succes gaat worden heb ik toch nog wel twijfels bij. Oke, hij hoeft dan slechts één knop in te drukken maar die oude Nokia’s kun je ook voorkeuze toetsen in (laten) stellen. Maar ook één knop indrukken lukt niet als je bewusteloos bent en de man is hartpatiënt,of als de telefoon op het keukentafeltje ligt. Buurman schijnt zich er toch veiliger door te voelen, het lijstje met (voor geval van nood) naaste familieleden hád ik al en is nagekeken of alles nog klopt.
Eigenlijk is er dus niets veranderd op die locatiemelding na. Mazzel is dat buurman niet van de boswandelingen is, hoe zo’n locatie aangegeven c.q. gevonden moet worden kan best nog lastig zijn.
Mocht het ooit ter zake doend zijn houd ik jullie op de hoogte, beloofd.

logistiek…..

Soms ben ik m’n eigen logistieke medewerker en dat vind ik nog leuk ook.
Een simpele vraag of ik donderdagmiddag deze krullenbol uit wil laten zorgt ervoor dat ik gisteren vanaf 12 uur tot laat in de middag alle hoeken van Zoetermeer zag.
Krullenbol Bailey is de Labradoedel in het gezin van kleindochter Jennifer.
Als er een onverwachte optie is voor een paar dagen Parijs voor het gezinnetje mag de hond natuurlijk bij Inge onderdak alleen de laatste dag is een probleem, iets met “er moet wel gewerkt worden ja”.
Na de laatste logeerwandeling mag Bailey in zijn eigen huis gezet worden in afwachting van de vakantiegangers….. eh… sleutels ?
Al eerder hadden we gemerkt dat mijn sleutel van Inge ’s achterdeur in de tas zat die verloren ging maar vergeten bij te maken, gelukkig zag ik haar maandag nog en kreeg haar sleutel te leen….. .
Dan gaan de logistieke raderen voor een rondje Zoetermeer draaien…..
Eerst maar naar mijn favoriete (grote) Aldi, als ik toch in Zoetermeer ben!
De bouwmarkt waar kleinzoon Maikel werkt ligt op de route, hij kan daar sleutels maken dan heb ik die tenminste weer.
Even schipperen tussen de lunchpauze’s van Maikel , van Inge die in het tuincafe van tuincentrum werkt én mijn lunch”pauze” die ik in allebei de bedrijven zou kunnen houden.
Het wordt het tuincafe bij Inge waar ik haar sleutels terug geef (ja, ik heb nu nieuwe, wel opletten hé) en zij mij de sleutel meegeeft van Jennifer.
Vandaar de hond ophalen en na drie kwartier wandelen in z’n eigen huis binnenbrengen…… eitje.
Wat dan weer wél jammer is dat het de ochtend grotendeels droog was maar precies als ik de hond gehaald heb zeikregent het drie kwartier lang.

Gelukkig had ik mijn Alkmaarse paraplu bij me en die kan ik makkelijk gebruiken, Bailey is goed opgevoed, trekt niet en als hij los loopt waar het mag blijft hij bij kruisingen netjes even wachten tot hij merkt welke kant ik op wil.
De regen deert hem niet, hij doet wat hij doen moet en sleept stokken mee alsof hij het pad voor me wil schoonvegen.
M’n hoofd en schouders bleven droog, dat kan van m’n schoenen niet gezegd worden en als ik me per app bij Jennifer beklaag over de regen wrijft zij het er nog even lekker in. Ze zijn onderweg naar huis maar nog in Frankrijk waar het nog ijsjesweer is.
Bij de plaatselijke Chinese toko pik ik maar meteen een maaltijdje op, hoef ik niet de keuken in als ik eindelijk thuis ben.
Tijd voor een lekker warm bad waarbij blijkt dat ik ineens gele voeten heb……. eh… had ik die Chinese toko tóch beter over kunnen slaan?

damesbezoek

Vanuit de serre kijk ik de tuin in en denk ” jéétje, nog even en ik kan me aan lianen slingerend door de tuin voortbewegen als ik naar de schuur moet”. Oke, geschikte kleding of niet, dan pak ik dus even een machete … snoeischaar en kap…. knip (niet gehinderd door enige kennis van zaken) hier en daar grote slierten Kamperfoelie en klim hortensia boven m’n hoofd weg.
Er kriebelt iets in m’n nek als ik m’n emmertje groen in de voortuin in de groenbak wil legen, zal wel een los blad zijn toch? Het valt op de grond als ik langs mijn nek wrijf en het is inderdaad groen…. maar géén blad!

Ik vraag het beest vriendelijk even te wachten tot ik m’n camera gepakt heb en ’t is blijkbaar een ijdeltuit want het beestje zit braaf te wachten bij de groencontainer als ik met camera terug ben.
Maar zodra ik een foto wil maken valt hij aan en beklimt m’n beige pantoffel. Voor de foto niet eens zo gek, hij is nu goed genoeg zichtbaar om op het WWW te kunnen zoeken met wie ik het genoegen heb.
Het moet haast wel de grote groene sabelsprinkhaan zijn, en dan mevrouw grote groene sabelsprinkhaan want het is een flinke grote. Dat mevrouw grote groene sabelsprinkhaan groter is dan meneer is “des sprinkhaans”.

Zo blijkt maar weer, een mens is nooit te oud om te leren want ik heb nooit geweten dat er zulke grote sprinkhanen in Nederland voorkomen.
Ach ja, opgegroeid in de grote stad, dan ken je sprinkhanen alleen van het TV journaal wanneer ze in grote zwermen alles kaalvreten.
Ze moeten hier heel nuttig zijn in de natuur maar mij maak je niets wijs, het zijn luie donders, ze steken geen poot uit om de boel een beetje kort te houden!

groene vingers?

Eigenlijk was Henk hier de man met de groene vingers, ik was altijd meer van ; “zet het maar daar, daar kleurt het leuk bij de rest”. En van” kijken hoe mooi alles het doet” en daar ben ik reuze goed in hoor, dan ben ik ook niet zuinig met complimentjes.
O ja en water geven, dat deed ik natuurlijk ook wel eens. Maar écht verstand heb ik er dus niet van.

En toen kreeg ik vorig jaar tot 2x toe een prachtige paarse orchidee gestuurd door twee ( nee zelfs drie,) verschillende bloggers, zó lief. Natuurlijk doe ik dan m’n stinkende best om ze in leven te houden ondanks dat me dat nog nooit gelukt is.

Ze hebben prachtig gebloeid en ik las dat je de bloemstengels moest afknippen en daarna de plant in een koele lichte ruimte moest laten overwinteren met maar af en toe een klein beetje water.
En zó stonden ze dus op mijn nachtkastje tot het voorjaar werd en ik ze weer naar beneden haalde.
Ik had er hard hoofd in, behalve wat oude luchtwortels en het blad was er niets te zien.

Ze kregen wat extra voeding van me en gelijk met de rest nu weer op tijd water en toen………. ging ik in wonderen geloven. Nee nog geen bloemen maar wél in allebei het bewijs dat daar wél serieus aan gewerkt wordt. In één van de plantjes lopen zelfs twee bloemstelen uit. Ik ben apetrots op m’n groene vingers. Op m’n fotografische kwaliteiten iets minder, maar omdat m’n nieuwe telefoon ook een macro optie heeft wilde ik wel even prutsen, niet héél erg geslaagd.
Zodra de orchideeën hun mooiste paarse “jurkjes” aan hebben maakt ik natuurlijk wéér foto’s, misschien heb dan ondertussen óók de telefooncamera “in m’n vingers”! maar ik beloof niets.

onderbelicht

En toch zitten er voor veel mensen aan die Covid vaccinatie méér haken en ogen dan je uit de luchtige bijsluiters mee krijgt.
Voor mij zijn er nog steeds punten die discutabel zijn en grotendeels neerkomen op de té snelle ontwikkeling van het vaccin waardoor er niet genoeg onderzoek vooraf kon plaatsvinden.

* Bijvoorbeeld het feit dat er totaal niet gekeken wordt of men antistoffen in het bloed heeft.
Er zijn nogal wat mensen die een besmetting doormaken zonder, of met weinig, klachten. Uiteindelijk krijgen véél meer mensen de ziekte in lichte mate dan dat er heel ernstige patiënten zijn.
Alle mensen die niet wéten dat ze corona hadden krijgen dus 2x een vaccin i.p.v 1x, wat niet alleen onnodige verspilling van een schaars goedje is, er is ook een aanname dat men meer bijwerkingen kan hebben van de prik wanneer de ziekte al doorgemaakt is.
Daar is nog niet voldoende over bekend, inderdaad, in de haast nog niet voldoende onderzoek naar gedaan.

* Om de burger voor vaccinatie te winnen wordt de impact van de bijwerkingen behoorlijk onderbelicht.
Oke, sterfgevallen door vaccinatie zijn er veel minder dan door de ziekte corona maar de bijwerkingen gaan soms veel verder dan een beetje zware arm en een dag niet lekker in je vel zitten.
Ook dochter Inge twijfelde heel erg over vaccinatie, en niet zonder reden.
Zij heeft voor een aantal medicijnen een allergie en is héél voorzichtig met onbekende stoffen. In het verleden had ze door medicijnen al eens een anafylactische shock. Gelukkig lag ze toen al in het ziekenhuis en werd er adequaat ingegrepen. Maar ze hield er wél een hartritme stoornis aan over.

Al is er ook verschil in gevaar bij allergische reacties, het kenmerk van dat soort shocks is dat een volgende altijd érger is en in sommige gevallen zelfs dodelijk kan zijn. Ondanks dat uiteraard alles in haar medisch dossier staat vond haar arts geen beletsel voor de prik, een arts weet uiteraard ook geen dingen waar géén onderzoek naar gedaan is. Je begrijpt het al, natuurlijk gaf het wél een allergische reactie en veel angst hoe het zich allemaal verder zou ontwikkelen.

Na drie toch best angstige dagen voor dochterlief gaat het nu weer beter, maar de tweede prik mag ze niet halen. Ze vult meters formulieren in voor het Lareb en heeft een afspraak bij een allergoloog omdat voor de toekomst uitgezocht moet worden welke stof de allergie veroorzaakt.
Allemaal zaken, en nog vele anderen, die naar mijn (bescheiden huisvrouwen) mening natuurlijk éérst onderzocht hadden moeten worden in een testfase voor het spul op de markt mocht. Maar ja, wie ben ik!

uit de sloot

In een eerder logje had ik het over de toevalligheid dat mijn niet zeer gewaardeerde huisarts zijn praktijk over deed aan een arts met de naam v.d. Wal.
Toegegeven veel beroerder kon het niet wat empathie betreft bij de scheidende arts (de sloot zal ‘k maar zeggen) en dus is de kans aanwezig dat ik het nu beter tref en het spreekwoord “van de wal in de sloot”omgekeerd kan werken.

Ondertussen heb ik goede hoop dat ik het inderdaad “op met de Wal” beter ga treffen.
Nadat ik telefonisch mijn gebruikelijke medicijnen had aangevraagd bleek er iets fout gegaan te zijn.
Ik kreeg bij de apotheek maar één inhalator mee i.p.v. de gebruikelijke twee!
Al snel zie ik waar de fout zit, er is voorgeschreven 2x daags 1 inhalatie terwijl dat al jaren lang 2x daags 2 inhalaties is.
Maar weer even bellen, assistente weet ook niet hoe het zit en gaat met de dokter overleggen.

Ze belt terug, het recept kan wel aangepast worden maar…… wanneer het schikt dat de arts me thuis bezoekt. Ze wil dat graag met mij persoonlijk even doorpraten, kennismaken en vindt ook dat er na zoveel jaar medicijngebruik best even wat nagekeken mag worden. Het is natuurlijk belachelijk dat ik meer dan 10 jaar herhaalrecepten kreeg zonder controles, ik vond dat zelf best wel makkelijk wegens “hoe minder gedoe met artsen hoe liever” maar weet donders goed dat het niet deugt. Maar goed, de nieuwe pikt dat dus niet en zoekt me desnoods in m’n hol op.

Het blijkt een vriendelijk jonge vrouw die de tijd voor me neemt, bloeddruk en saturatie opmeet, longen luistert en m’n bloed na wil laten kijken. Ik vraag of ze wil noteren dat ik geen reanimatie wil en geen ingrijpende behandelingen om m’n leven te rekken, ik heb niet de intentie om honderd te worden, hecht alleen waarde aan de kwaliteit van leven.
Naar Covid antistoffen kijken lijkt me ook nuttig, ik heb geen officieel bewijs dat ik corona had.
Voor m’n leeftijd zijn alle uitslagen perfect, alleen de cholesterolwaardes zijn wat aan de hoge kant, niet alarmerend dus geen dieet.
Ik maak maar meteen duidelijk dat ik dat sowieso niet zou doen, kwaliteit van leven weet je wel!

plaatje van het internet

Tja, ik leef best redelijk gezond maar een beetje onder protest.
Doe heus m’n best er nog iets van te maken dus ga zeker geen dingen laten die ik prettig vind, zoveel hang ik niet aan het leven in deze steeds verder “ontmenselijkende” maatschappij.
De C. antistoffen zijn inderdaad aanwezig wat betekent dat ik met één vaccinatie kan volstaan, ze raadt het me sterk aan, zucht….. eigenlijk zie ik er nog steeds weinig voordeel in, afstand houden blijft immers de norm.
De oproep heb ik nog en met een diepe zucht maak ik dan toch de afspraak, al was het maar om bij de krappe voorraden één vaccin uit te sparen voor een ander.
Als ik te lang wacht moet ik er ook twee.

Vorige Oudere items