alweer interactie

Wij bloggers inspireren elkaar vaak bij het schrijven van een nieuw logje, I love it!
Dit keer was het Thomas Pannenkoek die op mijn reactie bij zijn logje reageerde met:
Hoe slaag je er steeds in met een grappige redenering een lach op ’s mans gezicht te toveren?
Ik reageerde dáár weer op met; ” Dat weet ik niet, misschien door mezelf te zijn?”
Daar bleef ik toch even over nadenken, betekent dat dan dat ik alleen maar mensen aan het lachen probeer te maken? Nee, dat toch ook weer niet al doe ik het graag en vond ik deze reactie fijn om te lezen omdat ik ieder mens de lach zo graag gun, en sommige in het bijzonder.

Wie bij Thomas leest weet dat zijn leven weliswaar over rozen gaat, maar dat er aan de stelen behoorlijk gemene doornen zitten. Hij schrijft daar luchtig over, meestal met galgenhumor en als hij, in zijn gevoel, zeurt gaan de reacties op slot want aan “beklagen” heeft hij geen behoefte. En ook niet aan dooddoeners als “kijk naar wat je wél hebt, of kunt”.
In grote lijnen komt dat wel overeen met mijn inzichten en vandáár dat ik me niet beheers als er een reactie opborrelt waar mensen zonder humor, in een nare situatie, waarschijnlijk de lol niet van in zien zien.

Misschien zal ik daar ooit nog wel eens ,ongewild, iemand mee op de ziel trappen, bij voorbaat mea culpa.
Gelukkig bepaalt de schrijfstijl van de blogger eigenlijk wel vanzelf waar behoefte aan is en dan komen de juiste woorden meestal wel bovendrijven. Alleen heb ik, net als Thomas, een hekel aan zalvende dooddoeners en zal die zelf ook nooit schrijven, tenzij met een knipoog.

Ik weet hoe belangrijk humor kan zijn als niet alles op rolletjes loopt en schreef zelf de laatste jaren regelmatig inktzwarte humor op momenten dat lachen de enige manier was om niet te huilen.
Zo zat ik, helemaal hyper, ( na een ernstige aanvaring met de zorg in de terminale fase van Henk) deze animatie te maken om in een logje duidelijk te maken dat ik zó opgefokt was dat ik Henk, dankzij alle adrenaline, boven m’n hoofd zou kunnen laten draaien zoals een circusartiest met schoteltjes op een stokje doet. Dus houd dit beeld in gedachten als ik ooit “teveel mezelf ben het in een reactie”. Ik bén gewoon zo!

kras

Haar levensverhaal ken ik niet maar ze mag met recht aanspraak maken op de titel “kras”.
Zo weet ik niet waarom ze op haar 27ste jaar haar lampenwinkeltje begon. Misschien was er destijds nog wel een man in haar leven, ik weet het niet. Maar toen ik bijna 34 jaar geleden in het oude centrum van Rijswijk kwam wonen zat zij al tegen een 25 jarig jubileum aan.

Kijk dat is de krasse dame die al bijna 60 jaar ons leven lichter kon maken. Ze wás wat duurder dan de grote bouwmarkten maar je kon het zo gek niet vragen of ze had het voorraad. Je hoefde ook niet veel te weten, zij wist het wel en klom als een jonge hinde tegen het trapje op om trefzeker iets uit de hoge rekken te pakken.
En nu stopt ze ermee, ze vindt 85 een mooie leeftijd om met pensioen te gaan en dat is natuurlijk zeker verdiend. Haar kromme rug spreekt boekdelen.

De regionale zender schonk er enige aandacht aan en toen bleek mevrouw van den Belt het heel verdrietig te vinden dat op de geplande sluitingsdatum ( 31-12-21) niets feestelijks georganiseerd kon worden.
Inderdaad héél jammer, ik sloeg vorige week nog het één en ander in en maakte een praatje waaruit dat óók al bleek.
Vandaag waren alle lichten nog gewoon aan en werd mijn aandacht getrokken door iets op het raam dat er eerder niet was.
Daaruit blijkt dat er ingegrepen is en er gelukkig geen sprake zal zijn van geruisloos verdwijnen, het feestje wordt gevierd op 28 januari.
Er komt een swingende dixielandband en er zijn oliebollen waar de aangrenzende banketbakker zijn oliebollenkraam wat langer voor zal laten staan, schat ik zo in.
Ja natuurlijk ga ik even kijken en haar gedag zeggen, toch wel héél jammer dat er weer zo’n icoon uit het oude dorp verdwijnt….. Zucht, ik ben vergeten wat lampjes voor m’n kerstdorpje in te slaan.
Zij verkocht ze nog, in de tuincentra brandt in alle huisjes LED verlichting, in mijn oude kersthuisjes past dat niet. Straks moet ik nog een nieuw kerstdorp kopen omdat ik in ons Rijswijkse dorp geen lampjes meer kan kopen, zó jammer!

in/uit

Precies, in de krant staat aan het eind van het jaar altijd een rijtje modegrillen die (volgens de krant) heel erg in zullen zijn in het nieuwe jaar en ernaast staat een rijtje dat ( alweer volgens de krant) dit jaar op dat gebied “de norm” was maar nu definitief helemaal uit is.
Natuurlijk staat er heel veel bij waar ik me zelfs niets bij voor kan stellen, vaak gaat het dan om artiesten want daar wil ik de boot nog wel bij missen.
Ach dat Hazes jr. nu uit blijkt te zijn zegt me niet zoveel, hij was bij mij nog nooit “in”, zijn vader ook niet trouwens.
Ik blijk trouwens super modern te zijn wat m’n maaltijden betreft, ingevlogen etenswaren zijn hélemaal “uit”, en eten volgens de seizoenen blijkt nu “in” goh…. ik heb nog nooit anders gedaan.
Ik hoef al die exotische spullen niet en zal dit jaar gewoon voor modern en milieubewust doorgaan i.p.v. voor een xenofobe.

O wacht, lipgloss is “uit” we gaan dit jaar voor ” permanent gekleurde lippen”. Mijn lippen zijn permanent gekleurd volgens mij, maar dan in de kleur die moeder natuur me meegaf.

Met lippenstift voelde ik me altijd heel ongemakkelijk, ik had altijd een “volle mond” en kon toen dat nog van belang was de schoonheid en/of zegen niet van zien.
Mét lippenstift had ik het gevoel alleen uit mond te bestaan waar ik ergens helemaal achteraan geplakt zat. Nu ik ouder ben heeft het dan toch eindelijk een voordeel. Lippen schijnen te slinken bij het ouder worden en bij sommige ouderen blijven er slechts 2 smalle streepjes over waar nog nauwelijks kleur in te ontdekken valt.
Tja, het is géén jong mondje meer maar er is nog permanent kleur aanwezig zonder kunstgrepen.

Ik zit er vast niet ver naast als ik denk dat men met “permanent gekleurd” toch iets anders bedoelt dan ik. Ach, als ik al die “in en uit” rijtjes zo doorneem heb ik niet echt het gevoel dat het over mij gaat maar ze schijnen bij de jaarwisseling te horen.
Het gaat me vást wel lukken me er ook dit jaar weer niets van aan te trekken en lekker m’n eigen gang te gaan.

toegift

Even terugkomend op de cadeaudoos uit het vorige logje nog iets over de voorbereiding.
Het idee was er al vroeg dit jaar en dat kwam goed uit grote dozen liggen immers niet voor het opscheppen.

Maar rond eind oktober komt in het tuincentrum waar Inge werkt veel voorraad binnen in mega grote dozen. Daar kon ze dus wel aankomen alleen, …. die dozen waren wel érrug groot. Zó groot dat Inge zelfs toen de doos ingevouwen was ze nóg problemen had om hen in haar Pandaatje te vervoeren.
Ik kon er overdwars in liggen en vrijwel rechtop in staan. De collega waarbij Inge de doos gebietst had keek een beetje vreemd toen Inge zei dat haar moeder daar wel in zou passen…. ach, zo’n jonge is niets gewend natuurlijk.
Maar de doos wacht echt té groot voor (min of meer) onder mijn piepkleine kerstboompje. Dus ik rats er met een mes flink wat stukken af en plak later alles weer min of meer in elkaar.

Wat niet echt helpt is dat ik láter alleen aan het prutsen ben en toch uit wil vogelen of het gaat werken zoals ik denk. Dat ik ook de bodem eruit laat komt de stevigheid van de doos niet ten goede maar ja, ik ben nou eenmaal niét zo lenig meer als een eerder filmpje suggereerde, er soepeltjes in te – en uit stappen is geen optie. De collega van Inge die voor de doos zorgde is uiteraard nieuwsgierig hoe dat uit gaat pakken met die doos van Inge’s moeder…. we zijn dus niet zuinig met foto’s en filmpjes, ik vrees dat haar reputatie een flinke knak zal krijgen op haar werk, of ze niet erfelijk belast zal zijn met zo’n moeder of zo! Het mens lijkt wel gek toch?

pakhuis….

Het begint hier steeds meer op een pakhuis te lijken, potdorie wat een puinhopen. Maar ja,” first things first” zeggen ze toch, of zoiets!
Ik hád al twee grote klussen af op de drukkerij en dacht op m’n lauweren te kunnen gaan rusten. Eh… nou ja, er moet natuurlijk nog wél even kerstsfeer gemaakt worden. Toen Inge er was hebben we vast samen de kerst dozen van de zolder gehaald. De gewone trap is geen probleem, dan stapel ik de dozen op het trapliftje, maar van de zolder naar de eerste etage is andere koek.
Met de dozen op een vlizotrapje balanceren is echt onhandig, dat doe ik bij voorkeur als er iemand is die de dozen aan kan pakken.

Maar ja, toen kwam op de zaak en bleek grote klus nummer 3 al op me te wachten en dié leent zich om er thuis aan te werken. Scheelt veel op en neer ( toch samen een klein uurtje) rijden per dag, tijd die ik beter kan besteden. Ook beter voor m’n portemonnee, volgens mij hebben ze er bij de laatste grote beurt van “Suus” een grotere benzinetank ingezet. Er ging nooit meer dan voor iets meer dan 50,– Euro benzine in, de laatste keer dat ik ging tanken kon er voor bijna 70.– in!
Daar moet ik de jongen uit de garage eens naar vragen.

Maar goed, vandaar dat “pakhuis”, echt óveral staan dozen. Van de kersthuisjes en spullen voor de boom waar ik nog niet aan toegekomen ben, doosje met spullen die klaar zijn voor de drukkerij én last but not least, de doos met surprise en een klein tasje met nog wat kleine pakjes voor de uitgestelde surprise avond. Kortom….. nog steeds druk, druk, druk. Kort logje dan maar, hebben jullie ook eens een makkie.

vertelling….

De tram rijdt nét voor m’n neus weg maar het bankje in de abri is vrij en staat in de zon. Na een paar minuten gaat er een meneer op het andere puntje van de bank zitten en we zeggen keurig goedemiddag tegen elkaar. Hij heeft zijn mondkapje nog onder de kin hangen en daardoor zie ik de kenmerkende dikke neus van de drinker.
Nadat hij mij even heeft bekeken vraagt hij; “mag ik U iets vertellen” ?
Tja wat zeg je dan, ach de tram komt zo dus vooruit maar. Hij begint te vertellen dat hij zwaar gedronken heeft, maar dat hij nu van de drank af is omdat hij nu de Heer heeft volgt. Hij benoemd hele bijbel stukken en strooit kwistig met de naam van de heer.

En dat er in de bijbel staat dat twee mannen géén vleselijke gemeenschap mogen hebben van de Heer. Voor het oog luisterend bedenk ik me dat er misschien wel iets veranderd zou mogen worden in die bijbel na alle eeuwen die er ondertussen verstreken zijn. Misschien moet de man zichzelf wel overtuigen dat homofiel zij echt niet kan.
Maar hij vertelt verder dat Maria een gezegende vrouw was, omdat zij onbevlekt Jezus mocht dragen.
Nou heet ik toevallig ook Maria en ik weet nog dat ik me evengoed gezegend voelde toen ik geheel bévlekt onze zoon Ruud, en later dochter Inge mocht dragen.

De man vertelt verder dat alleen de Heer weet hoe kinderen goed opgevoed moeten worden, de ouders doen meestal hun best maar alleen de Heer kan het goed doen. Ik zie in de verte de tram aankomen en vind dat ik toch wel iéts moet zeggen en zeg: “meneer als U zich hier goed bij voelt is dat heel fijn voor U”. Hij begint nog te vertellen dat zijn moeder katholiek was en zijn vader protestant, maar dan stopt de tram voor me, ik zeg nog ” daar lijkt me niets verkeerd aan “, groet hem en stap in de tram…… ergens had ik zijn verhaal wel verder willen horen want ik vermoed een gefrustreerd opgegroeid mens, maar ja, hij heeft nu zijn Heer dus heeft mij eigenlijk niet nodig.

verhaal met een “baard”

Ken je de uitdrukking? Vast wel, hoewel… misschien is voor onze zuiderburen toch enige uitleg nodig. Wij Nederlanders gebruiken dat om aan te geven dat een verhaal al zó vaak verteld is dat iedereen wel weet hoe het afloopt.
Ik kan het niet ontkennen, ik heb vooral het laatste jaar met enige regelmaat een logje over een ontmoeting met een medeblogger, en die verhalen eindigen áltijd met superlatieven als, zó gezellig, voelde zó vertrouwd enz enz……
Maar héus, zo was het ook vandaag weer!

En dat terwijl de voortekenen nou niet direct op een fijne dag wezen, de ingebouwde wc flotter bleef hangen, het afvoerputje van de wasmachine zat verstopt en dat vroeg allemaal even prutsen, ggrrr…. maar dat lukte. Daarna stapte ik ruim op tijd de deur uit toen ik werd getackeld door een laag glibberig herfstblad waarna ik aanvallig tussen het blad liggend mezelf bij elkaar probeerde te rapen. Voor m’n zwarte panty was het te laat, en dus … terug naar huis om een nieuwe panty aan te doen, pleister op het kleine wondje en m’n handen te wassen.
Mr. Murphy sloot ik op, daar wilde ik verder geen last van hebben.

Oeps, ik dwaal behoorlijk af. Ik vertrok dus met de tram naar Den Haag waar omabaard met echtgenoot vanuit het verre België voor een paar dagen neergestreken waren. Dé gelegenheid om eens ” live bij te kletsen” want Den Haag is bij mij “om de hoek”.En gebabbeld is er, minstens 7 kwartier in een uur, uiteraard onder het genot van een drankje. Een gesprek over van álles en nog wat maar vooral ook over het plezier van het bloggen. Tja , en dan kom ik dus inderdaad met het aloude verhaal van een blogontmoeting…. zó gezellig en zó vertrouwd. We hebben afgesproken elkaar volgend jaar in Antwerpen tegen te komen, ik kijk er nu al naar uit.
Dan hebben we óók nog die baard in de blognaam van omabaard die zóu je op het verkeerde been kunnen zetten.
De naam zal ongetwijfeld (als ik me goed herinner) iets met haar kleinkinderen te maken hebben want kijk zelf….. geen baard te zien hoor bij “omabaard”.

Op de achtergrond nog iemand van de bediening die een keer heel vriendelijk kwam zeggen dat we het mochten laten weten als we nog iets wilde drinken, goh, daar waren we nou nooit opgekomen. We waren niet écht van van de dorst gekomen en het was rustig dus we hielden geen tafel bezet.
Ze stond strategisch onder de neon letters die aangeven dat, zodra er voor een volgend drankje geen plaats meer was, dáár de eerder genoten drankjes achter gelaten konden worden. Ik laat er niets achter, álles gaat mee naar huis, óók de leuke indrukken van van een middag met twee fijne en gezellige mensen.

zie je me zitten?

Moe maar tevreden, na een lekker warm bad in Henk’s heerlijk warme fleece badjas op de bank.
Een pluizig dekentje over m’n blote voetjes en flink wat kussentjes in mijn rug….. héérlijk!
Wel even jammer dat ik niet de énige ben die dat warme dekentje wel ziet zitten.
Beau knaait net zo lang met zijn nagels in het dekentje tot hij het beste plekje heeft en pikt steeds meer van mijn ruimte in tot mijn ene voet van de bank valt. Dat wordt toch écht te gek, ik schuif mijn voeten weer allebei onder het dekentje en dat vindt Beau niet leuk, lekker puh! Nee niks niet zielig, ik lag er het eerst en ik was moe weetje wel!

Waar ik moe van was wil je weten? Eh…… raar maar waar, ik was moe van andere mensen zien werken. Een paar jaar geleden werden in de voortuin álles buxus haagjes opgegeten door de buxusmot. Op zich niet zo erg, géén buxus haagjes betekent dat ik niet meer op de knietjes over de grindpaadjes hoef te kruipen om ze in model te houden.

Maar ik had andere zaken aan m’n hoofd dan de voortuin veranderen en dus was die na een paar jaar flink verwilderd.
Bovendien moet er ruimte komen voor bezoek met dure fietsen die je niet aan de straat wilt laten staan, al wil ik niet alles dicht betegeld hebben. Kortom, daar moest de tuinman aan te pas komen die de boel eens helemaal op de schop kon nemen…ppfffttt.
Ze zijn twee dagen bezig geweest en ik ben moe alsof ik het allemaal zélf gedaan heb.
Mensen die voor me werken vind ik moeilijk, ik doe helemaal niets in huis en loop me gastvrouw te voelen, het was vandaag óók nog regenachtig en dat vind ik vervelend voor die knullen die er zelf niet van leken te merken.
Willen ze een lekker warm bakkie…? Of misschien moet ik even voor soep zorgen…. zal ik wat lekkers bij de koffie halen? Eigenlijk zou ik het liefst met een paraplu boven ze gaan staan, tja, die knullen hebben óók een moeder hoor, of een vrouw die óók niemand snotverkouden thuis willen krijgen! Nou ja, het ik klaar, alles moet nog even groeien en het zand inlopen.
Dan hoef ik nu alleen maar zorgen dat Beau me niet van de bank af duwt.

herinneringen

Vorige weer verontschuldigde Thomas Pannenkoek zich voor het feit dat hij misschien wel herinneringen bij me losgemaakt had in een logje.
Daar kon ik hem in gerust stellen, Henk is nog nooit een dag uit m’n gedachten geweest en uiteraard kom ik zélf ook regelmatig situaties tegen die met hem verbonden zijn.
We zijn ons hele volwassen leven samen geweest en de laatste 10 jaar zéér intensief.
Henk zit een soort vergroeid in me en daar heb ik geen probleem mee, integendeel.
Ook in het Archeon kwam ik een herinnering tegen, de koets waar Levi en Amber hier in zitten zat ik óók in met Henk en ik gebruikte een bewerkte foto daarvan op de uitnodigingskaarten voor ons 50 jarig huwelijks feest, daar schreef ik natúúrlijk een logje over in 2011……

koets1

Zodra ik weer even wat meer tijd heb pruts ik wat met foto’s die geschikt zouden kunnen zijn om een uitnodigingskaart te maken voor onze receptie .
Is nog niet écht haast bij maar het kan maar klaar zijn toch?
De fotoreportage van 50 jaar geleden is niet écht geweldig en ik kan weinig leuks vinden maar dochter Inge heeft daar toch een andere mening over en vindt dat ik iets moet doen met déze foto .
We hadden géén luxe bruiloft maar mijn hartenwens, in koetsjes naar het stadhuis, was gelukkig te realiseren .
De zwart/wit foto doet weinig recht aan de prachtig gelakte koets met satijnen bekleding maar in mijn herinnering is het allemaal nog éven glanzend als destijds.

koets2

Het is een goed gebruik om  op de kaart dan óók een recente foto van het bruidspaar te laten zien en láat ik nou over een foto in koets beschikken die vorig jaar gemaakt is in het Archeon .
Tja, na 50 jaar zit je natuurlijk niét meer zo op elkaars lip maar dat is met een beetje knutselen in psp bést wel te verhelpen .

koets3

Geef Rietepietz een uurtje en je zou zwéren dat we dichiesbijdichies zaten in die koets .
Dan nog even een bloemetje eraan hangen en je weet het zéker…… ,
wij zijn die koets niet  uit geweest  de laatste 50 jaar !



eh… nee toch!

Bewijs van mijn chaoot zijn geleverd. Tjongejonge, ik zag vanmorgen pas dat in het vorige logje ná de foto die ik als afsluiting gezet dacht te hebben het logje niét afgesloten was.
Ook het bewijs dat ik niét vooruit kan werken met logjes maken. De avond voor ik het vorige logje schreef was ik (moe van alle gekluns) vast aan een logje begonnen voor de volgende dag.

De andere dag beviel het stuk dat ik al had me niet en begon opnieuw, de rest even laten staan voor het geval ik toch liever daar op door wilde gaan…..zucht, en dat stukje nooit meer gezien en dus niét verwijderd.
Gelukkig ken ik mezelf goed en dat is mede de reden dat ik niets digitaal doe waarvoor ik gevoelige data in moet voeren, al helemáál niet mijn bankgegevens.
De puinhopen zouden niet te overzien zijn. Dit nog afgezien van het feit dat niet iedere digitale afwikkeling van zaken even “dummie vriendelijk” is.

Op de NS aanbiedingensite zie ik een mooie combi-aanbieding. Na het verhaal van Melody over de feestelijkheden op 25 september lijkt Wildlands me een prima optie om dan Melody weer eens te zien.
Ik wil zo’n kaartje (alleen digitaal te koop, gevalletje chantage) en Inge wil dat graag voor me regelen.
Ze is er een half uur zoet mee doordat je óók een tijdslot van Wildland moet hebben en het één niet zonder het ander geregeld kan worden.
Het is dan nog onbekend of de anderhalve meter afstand nog geboden blijft dus ik gooi de 6 euries extra voor een 1ste klas kaartje er graag tegenaan. Door de grote afstand is mijn voordeel toch nog heel groot. Een normaal 2de klas retour is al veel duurder en dan nog de intree voor Wildland.
Oke Melody…. ik kom d’r aan de 25ste!

Maar ondertussen moet je vanaf de 25ste een QR code kunnen overleggen in de horeca, tja, ik wil daar in Emmen toch wel iets kunnen eten/drinken.
Om niet Inge overal voor in te schakelen speel ik het digitaal onderontwikkelde gebied als ik de QR code moet regelen.
Dus bellen met het RIVM. Mijn corona besmetting heb ik destijds niet officieel laten constateren, heb wél bewijs op papier dat ik antistoffen heb aangemaakt maar daar nam niemand notitie van toen ik de enige dan nog benodigde prik ging halen. Een vriendelijk dame geeft me het nummer van de GGD waar, een ook al vriendelijke, dame het even nakijkt. Als alles oke blijkt prikt ze me meteen door naar de printservice . Als alles goed gaat krijg ik de QRcode in een week thuisgestuurd.

Niet dat ik het helemaal eens ben met de gang van zaken, als je de mensen tot vaccinatie wilt verplichten dóe dat dan.
Nu pleegt de overheid een verwerpelijk soort chantage, vaccinatie blijft vrijwillig maar zónder mag je niets meer, bah!
En het blijkt nog te werken ook want het aantal prikafspraken is verdubbeld. Onze maatschappij hangt tegenwoordig van chantage aan elkaar geloof ik.

Vorige Oudere items