lof

Lof ja, oh… misverstandje , nee ik ga niet iedereen lof toe zwaaien al zou het best terecht zijn als ik mijn trouwe lezers eens flink wat lof toezwaai.
Oke, dat doe ik er dan even bij, bij deze alle lof voor mijn lezers.
Maar ik héb het over de groente lof, zoals op de foto. Ik maak er nooit een geheim van dat ik een Hollandse pot eter ben maar voor lof maak ik een uitzondering, daarvan heb ik het liefst de Brusselse variant.
Dat je niet denkt dat ik nooit over de grens eet…..Ja, ja, ik weet het, niet bepaald een  exotische groentevariant maar  sinds  2 jaar geleden de twee groenteboeren die Rijswijk nog rijk was  ineens allebei hun deuren sloten is er niet meer aan te komen lijkt het.
In de supermarkten staat de lof ongeveer in bloei zo doorgeschoten is het, groot,dik en zelfs als je de kleinste stronken uitzoekt ga je met twee stronkjes al ruim over een half pond.
Zelfs op de markt heeft men blijkbaar niets met Brussel., ook daar grote dikke stronken snij lof met een dikke harde kern en vrijwel zonder smaak, in ieder geval niét de zo kenmerkende, een klein beetje bittere, lof smaak.
Nou wás ik donderdag in Delft en in één van die kleine steegjes ontdekte ik een echte groenteboer, haleluja!
En ja hoor, ze hadden snij lof (dat ook al vrij klein was) én  Brussels  lof.  De vier  stronkjes die ik uit zocht wogen  samen 235 gram en dat is genoeg, Henk houdt niet van lof, dus eet dan iets anders..
Wacht, ik leg ze even rauw op een bord, gekookt slinkt het natuurlijk nog maar ik kreeg dat makkelijk  op en, geloof me, ik heb ervan gesmuld.
Zelfs zonder de lof  in ham te rollen en met kaas in de oven te grillen.
Gewéldige  bijvangst van een dagje Delft. Alleen,  dat ik tegenwoordig blijkbaar naar Delft moet voor Brussels lof is toch eigenlijk  een beetje  lof der zotheid!

Advertenties

lunchbezoek

Met dit héérlijke weer blijf je natuurlijk niet binnen zitten als het niet echt hoeft, en wij hoefden niet!
Lang niet in Delft geweest, parkeren is er lastig,  er zijn wel invalide parkeerplekken maar die weet ik niet allemaal te vinden en de meesten liggen langs het water waar zelfs geen stootblok langs de kade is, gaat Henk niet leuk vinden. En donderdag is marktdag dus extra druk.
Tramlijn 1 die me er zou kunnen brengen is niet rolstoelgeschikt.
Lopend, zoals we vroege vaak deden is me te ver met de rolstoel,  de Delftse binnenstad  is al zwaar genoeg met z’n (te) kleine stoepjes  en hobbelige  bestrating.
Ik kies dus voor  de auto nog net voor het Haantje zetten. De rest is prima te lopen al gaat het vaak bruggetje op, bruggetje af.
Net na het gebouw van gist brocades ligt een koffietentje waar het altijd vol zit, vandaag toevallig niet en aan de prijzen kun je geen bult vallen…..
Waar kun je nog een kop koffie halen voor slechts één Euro.
Belegde broodjes vanaf 1,75 en dan worden we ook nog keurig bediend.
De reiger op het reclamebord is echt, hij gebruikt daar ook de lunch. Dat er zowel auto’s als fietsers langs zoeven deert hem niet, als hij trek krijgt komt hij, toch even om zich heen kijkend,  voorzichtig het terrasje op.,


Steeds een stapje dichterbij….


De eigenaar komt naar buiten en geeft me twee stukken aardappel, nou ja ongebakken patatten, waar het beest gek op is en ik mag ze geven.


Meneer blieft het, maar  een foto maken op het juiste moment is dan weer niet makkelijk, ik moet uiteindelijk ook op mijn vingers letten.


Het gaat erin als koek. Tja, of dit nou wel echt reiger voer is weet ik niet, maar in ieder geval is het  rauw spul zonder vettigheid. Eet smakelijk.

Op één van de grachten zie ik het ultieme Valentijn gebaar!


Alleen…. zou het wel door de juiste persoon gevonden worden?
Ik zie wel érg veel naambordjes en belletjes naast de deur.
Maar misschien zit er toch iets verklarends bij, als ik goed kijk zie ik wel iets van een kaart achter de roos steken….

Neehééé…. ik  heb niet stiekem gekeken, en ook niet de roos ingepikt.
Eh… ja, ik ben stik nieuwsgierig naar het  Valentijn verhaal, het zij zo…..
Zó is Valentijn dag  volgens mij  bedoelt en dan is het toch wel errug leuk!

stormachtig

Stormachtig weekje ja, met een Henk waar ik ogen en oren tekort bij kwam. Misschien was dat ook wel een reactie op het stormachtige weer  waar ik, als liefhebber,  minder  mee zat.
En dan nog het gedoe met het verdwijnen van het Google account…. waarom moeten “ze” toch iédere keer als ik alle digitale zooi  onder controle denk te hebben weer roet in de digitale soep gooien.

In de mail die ik daarover ontving staan veel voorkomende vragen, maar helaas zijn de beloofde antwoorden niet aan te klikken.
Enige jaren geleden kon ik mijn you tube kanaal uitsluiten met een google account heractiveren . Vraag me niet waarom, maar oke, een account aangemaakt en dan lukt het inloggen wel.

Maar nu lees ik dingen als “we verwijderen content van googlepagina’s…, heb ik zoiets? Heel voorzichtig dan maar uitloggen en proberen een ander account toe te voegen . Yep, dát is gelukt maar moet ik nu het google account verwijderen? Het zou rampzalig zijn om al m’n filmpjes kwijt te raken.

En wat doe ik met de sites waar ik dat account gebruik? Daar krijg ik vreselijk storm in mijn hoofd van…….. dán maar liever de echte storm op het strand, mét een stormachtig filmpje, zó slecht zag je ze zelfs bij mij nog nooit, maar ja, de camera waaide bijna uit m’n hand.

overdaad schaadt

Inderdaad, overdaad schaadt! Een DVD van een live optreden, compleet met interviews,  van de Eagles is gezellig terug gaan naar de jaren 70 of daaromtrent.
(Hoewel, ik las net dat de heren in juni van dit jaar 2 optredens hebben in Amsterdam maar dit terzijde.)
Die overdaad slaat wat mij betreft een beetje toe, nu Henk eigenlijk geen TV programma’s meer kan volgen en muziek DVD’s het goed doen.

Naar Andre Rieu en “het groot niet te vermijden” In het bijzonder de Eagles DVD en daar wordt ik toch ondertussen een beetje “desperate” van om maar één van de titels een beetje aan te passen.
Steeds meer  songs worden zeurderige stoplappen waarvan ik de volgorde al feilloos kan voorspellen, eigenlijk zoals ik vroeger de sprookjes platen van de kinderen bijna woordelijk mee kon opdreunen.

Die DVD is ongeveer zijn kostbaarste bezit. Hij zingt graag  mee, waarbij wel blijkt dat hij nooit lid van de band was  maar dat mag de pret niet drukken.
De naam kan hij meestal niet opkomen maar  “hotel” ( van het nummer hotel Californië)   is genoeg om mij op het juiste spoor te zetten want zelf de spullen bedienen lukt niet meer natuurlijk.
Nou ja, gedeelde smart is halve smart dus ik zet hem nog maar even op, kunnen jullie mee lijden, precies, ieder de helft!

achter de schermen

Ondertussen  zijn de tuincentra druk doende om op volle oorlogssterkte het nieuwe tuinseizoen te presenteren. Maar toen wij er 2 weken geleden waren was het nog niet zo ver, er werd nog “slag geleverd”zal ‘k maar zeggen.
Het hele buitenplantendeel was in de kersttijd omgetoverd in een winterwonderland en tja…. dat moest nog éven opgeruimd worden.
We kwamen overal “stillevens” tegen die lieten zien dat zo’n kerstdorp geen kleinigheid is…. deze pallets ontsnapten door hun onzichtbare taak aan de brandstapel in Scheveningen……


Dat er met al die lichtjes in zo’n dorp hier en daar wel een stekkerblokje nodig is moge duidelijk zijn…..


En een spotje hier en daar zal ook wel nodig zijn…. én moet natuurlijk ook weer opgeruimd worden.


En dan staat een heleboel al keurig ingepakt op steekwagentjes weggereden te kunnen worden…. wát een werk voor een paar weken kerstdorp.


Volgende week maar weer eens kijken of het alweer vol staat met voorjaarsspul, voorgetrokken tulpen, hyacinten, blauwe druifje, narcissen en niet te vergeten….. ammedingese!

 

guitig

Heel tegenstrijdig  zit ik te beweren dat ik het op de huishoudschool totaal niet naar mijn zin had….. en dan zet ik er een foto naast  waarop  dat niet af te lezen valt. M’n gezichtsuitdrukking is er ronduit vrolijk.
Of, om het iets meer jaren 50 uit te drukken, “dat bakvisje op de foto kijkt reuze guitig”. Zowel  “bakvissen” als “guitig kijken” zijn uit het gangbare taalgebruik verdwenen. Misschien kijk ik nog wel eens guitig maar een bakvis word ik nooit meer.

Maar goed, ik vond het dus maar hélemaal niets op die school  en dat lag in hoofdzaak aan de huishoudelijke vakken waarin toevallig ook nog een paar heksachtige  leraressen les gaven. Ik herinner me nog een situatie met een klasgenootje  tijdens een les. De “juf” vroeg een kammetje van een leerling om te laten zien hoe dat schoongemaakt kon worden, vooral jonge mensen deden dat nooit volgens haar.  (dat je niét denkt dat we er niets leerden) Ze hield het kammetje tegen het licht en stelde zeer teleurgesteld en onwillig vast  “dit kammetje valt toevallig wel mee”. Dat sfeertje dus.

Het was voor mezelf  ook een verrassing dat ik zo vrolijk op de teruggevonden foto sta. Waarschijnlijk had ik tóen al de instelling die me nu  op de been houdt. Je kunt er maar beter het beste van maken als niet alles loopt zoals je graag zou willen.
Dat moet haast wel, ik herinner me een voorval met een toenmalig vriendinnetje.

We reden op een zondagmiddag op de fiets van Den Haag naar Hoek van Holland en op de terug weg kreeg de fiets van het vriendinnetje een lekke band. We hadden geen plakspullen en geen geld om op  zoek naar een fietsenmaker te gaan en dus….. moesten we  de rest lopen. Het vriendinnetje was er niet zo blij mee en liet dat duidelijk blijken,  ze liep na een kwartier nog stééds te mopperen en te zeuren.

Gelukkig was ik in die tijd óók al niet bang om voor mijn eerlijke mening uit te komen. Ik vroeg haar fijntjes of ze zich realiseerde dat háár fiets een lekke band had maar de mijne niét….. dat ik  solidair met haar meeliep  maar dat ik dus zó op kon stappen en naar huis rijden…. en dat ook zou doen als ze zo bleef mokken.
Tja…. dat vrolijke snuitje kan best héél misleidend zijn hoor!

gevonden

Zou je het geloven dat ik zó jong  onder de vakkundige handen van Annemarie  vandaan kwam!!!!
Nee natuurlijk niet! Maar omdat ik   voor de kerstspullen op zolder was kwam ik óók weer oude foto’s tegen en kan ik nu een oude belofte inlossen en een verloren gewaande foto laten zien.
Als ik een stukje uit de foto haal lijkt het of ik als novice  in het klooster ingetreden ben. Maar dat is schijn,  dan had ik vast niet  zo vrolijk gelachen, ik was bovendien niet katholiek én ik was pas dertien jaar op deze foto.
Zodra ik de hele foto laat zien is het wel duidelijk….. kookles op de spinazieacademie!


Er verschenen al eerder logjes over de tijd die ik op de toenmalige Huishoudschool doorbracht zoals dit logje waarin  deze foto ter sprake komt als zijnde “zoek”.
Of dit logje waarin ik laat zien hoe “enorm op z’n plaats ik op de huishoudschool was”
…… nou ja… lees “waar ik mijn huishoudallergie opliep”.
Wat ik aan het koken was? Ik heb géén idee, maar het was zeker geen vier sterren menu. Misschien wel het schijngehakt uit het als eerste gelinkte logje!

Vorige Oudere items