discreet

Of ik zelf nou wel discreet ben is een misschien wel een dingetje, ik slinger de halve familie het internet op, tja je hebt wel een punt.
Maar daar wou ik het helemaal niet over hebben. Mijn oog viel op een advertentie van  “discreet verpakte sigaretten”,  ik raap natuurlijk eerst  m’n oog op, en dáár wil ik natuurlijk meer van weten!

Het is me uiteraard niet ontgaan dat de gemiddelde grote crimineel meer aanzien geniet  dan “de roker”. En dat sigaretten ondertussen zó duur zijn dat het misschien niet verantwoord meer is ze open en bloot te vervoeren. Maar toch, voor zover ik weet zijn de enige internet bestellingen  die in discrete  verpakking  lees blanco verzonden worden  aankopen voor andersoortige genotsmiddelen.
Ik begrijp wel dat het gene oproept  mocht mijn buurvrouw niet thuis zijn wanneer het pakje  bij mij afgeleverd zou worden wanneer  op de doos melding wordt gemaakt dat dit “de blije doos” is van seksshop ” de hete nacht”.
Zelfde probleem voor  een andere buurman wanneer op het doosje zou staan
” hier is Uw pil voor als Uw rakkertje  niet wil”.

De enige andere categorie   discreet verpakte spullen is die voor mensen  “die niet van ophouden weten” , precies ja, bepaald geen genotsmiddelen  maar spullen voor hen die het “noodgedwongen in de papieren  laten lopen”.
Uiteindelijk  maakt natuurlijk juist de discrete verpakking de  spullen herkenbaar.
Gelukkig voor de beide aangehaalde buren zul je een  pak met incontinentie spullen   qua afmetingen niet verwisselen met een bescheiden doosje blauwe pilletjes, ténzij  buurman met vrienden uit de jaren 60 een flowerpower  partnerruilfeestje  op touw wil zetten,  tachtigers zullen niet allemáál even goed zijn in zonder hulpmiddelen  “de poot stijf houden”.

Ik ben geloof ik een beetje afgedwaald, oke, oke,  de sigaret in  discrete verpakking!  Bij even zoeken blijkt het om een wietsigaret te gaan…….

De cannabis sigaretten van Cranfords  stellen cannabisliefhebbers in staat om discreet en gemakkelijk van een als sigaret vermomd jointje te genieten. Ze komen per tien stuks verpakt in een luxe blik. Ieder blikje kost tussen de 50 en 60 dollar per stuk en bevat in totaal zo’n 7 gram wiet.”

Zal wel “kierewiet” in zitten denk ik , en dat ben ik al van mezelf dus dat heb ik niet nodig. En van die incontinentie spullen blijf ik ook liever verschoond. Hé,  waarom klinkt dát nou weer zo tegenstrijdig.


Advertenties

mooi en fris

In 2012 schreef ik een logje over mijn opofferingen om kleindochter Annemarie te helpen haar diploma “schoonheidsspecialiste“te halen.  Dankzij mijn “mederwerking”is dat natuurlijk goedgekomen. Ze kreeg toen de gelegenheid  voor zichzelf een plaatsje te kopen in een bestaande salon maar daar voelde ze zich destijds nog niet zeker genoeg voor.
Ondertussen heeft ze zich via div. banen  grondig verdiept in alle producten, leerde dingen als laseren  en werkte een tijdje als vertegenwoordigster waardoor ze in veel salons kon rondneuzen  bezoeken.

Vorige maand voelde ze zich zeker genoeg, ze tastte de mogelijkheden af in haar woonplaats Houten  en stapte precies op het juiste moment een luxe sportschool binnen  om te vragen of er interesse was haar een ruimte te verhuren. Zeg ik toch, ze deed dat op het juiste moment en dus wás er toevallig net een renovatie geweest en wilde men graag een inpandige schoonheidssalon.

Lef hoor een om baan met een vast contract op te zeggen en een kale ruimte aan te pakken.
Gelukkig met de steun van haar vriend want tja, slank zijn is mooi maar een eigen bedrijfje opzetten is aanvankelijk zelfs niet eens “droog brood eten” , alleen maar investeren.
Ze kiest voor natuurlijke producten en niks niet een fancy Engelse naam maar gewoon;
In haar geval dekt dat de lading volkomen, mooi is ze, misschien bén ik een tikkie bevooroordeeld, en haar achternaam is Fris.
Ze wist precies wat ze wilde, en na een maand hard werken kon er een bescheiden opening plaatsvinden.
Met een vriend die ICTer is komt  het website deel wel in orde.

Uiteraard  werkt ze  heel modern, zelf afspraken in plannen voor de klanten, zo helemaal niét mijn kleinkind,  vlogs maken zo helemaal wél mijn kleinkind, en ze kijkt niet vreemd op van mannen in de stoel.
Ze benut  media mogelijkheden zoals Facebook enz
Zó jammer dat ze nou juist in Houten woont, voor mij te ver weg om me in haar stoel “mooi “te laten maken.


Maar natuurlijk volg ik haar vlogs dus mochten jullie ineens denken “goh, die Rietepietz wordt met de dag mooier” dan werpen haar tips vruchten af. Eh… wat  bedoel je ? Nee zitten  geen bessen bij die vruchten, en zeker geen oude.

(niet schrikken áls je de vlog aanklikt het muziekje heeft óók niets met oude bessen van doen)

slaapverwekkend

In de herfst van 2010 schreef ik dit (voor mijn doen) korte logje.

Ja ik wéét het , het is om moeilijkheden vrágen als je de deur open laat !
In het vorige logje liet ik de deur open om jullie in de gelegenheid te stellen  even aan de puzzel te werken óf  het straatje aan te vegen   omdat er al zóveel herfstblad ligt !

De vriendelijke Hulk schreef toen deze reactie ;

“Én puzzelen én vegen.Ik weet zeker dat ik met blaadjes over je heen ga strooien.
Heb er nu al zin in!”

Kon ik wel om lachen natuurlijk ,ik zag het al hélemaal voor me !
Ik heb er géén bewijs voor maar achteraf denk ik hij het méénde ,want wat dénk je …….

Kom ik na een vermoeiende middag inkopen doen  thuis …….. , blijkt er iemand de héle mieterse bladzooi over m’n bed gestrooid te hebben …….., voor de draad ermee ,wie heeft me dat geflikt ?


Hoogste tijd om er een vervolg aan te breien. De dekbedhoezen van een batist-achtige zachte katoen zijn in 2010 spiksplinternieuw.
Maar na 7x in de herfst al het blad bij elkaar zien ze er geen gat meer in….eh… wel een gat in klopt beter.


Maar “ons ben zunig” eigenlijk wil ik gewoon nog geen afstand doen van dit fijne setje en dus sleep ik de naaimachine uit de kast want uiteindelijk is de instop strook lang genoeg  om aan de ándere kant een aantal centimeters te kunnen pikken.


Nieuw kopen  kan altijd nog maar, zal je altijd zien, kort na de naai sessie  loop ik tegen een aardig setje aan dat prima in de kleuren past en géén instop strook heeft maar een rits, zó handig!
Alles nog in volle bloei dus van herfstblaadjes zal ik voorlopig geen last meer hebben.
Al met al een beetje slaapverwekkend logje geworden denk ik!

 

Jaren 70

Ik werd getipt over het  nieuwe programma  “O wat een jaar”  bij RTL 4 . Het programma draait om een bepaalt jaar “in een grijs verleden”. Nou ja, dat grijs slaat meer op de haarkleur van de kijkers  uit dat betreffende jaar want het gaat deze week om het jaar 1974 en dat is uiteraard een feest van herkenning voor mensen die toen al volwassen waren.
In het programma komen TV fragmenten voorbij en  worden weetjes gedeeld  uit dat jaar,  de niet weg te denken spelletjes bestaan uit vragen óver dat jaar.  Natuurlijk is iedereen die meedoet gekleed zoals  in het jaar dat aan de beurt is min of meer de norm was.

Kortom ik duik meteen het verleden in door dat programma. Volwassen was ik toen al ruim al was je dat toen nog pas wanneer je 21 jaar oud óf getrouwd was. Henk en ik hadden toen al twee kinderen , die zagen er ongeveer zó uit in die tijd. (ik kán er een jaartje naast zitten omdat de foto niet gedateerd is)


Ze zitten naast de gashaard met een nep houtvuurtje  die we kochten  toen kolen écht onbetaalbaar werden omdat iedereen “aan het aardgas” moest. Links de  salontafel met rookglazen blad en oranje rotan lectuurmand tussen de poten.   Het glas wipte menig maal gevaarlijk op  als je op de verkeerde plaats  leunde omdat het chroome onderstel maar drie poten had.  Van het witte wandmeubel op de foto staan de onderkastjes nog op zolder als bergruimte  en de rest van de meubels was overwegend donkerbruin.  Ik zie het behang van de wand waaraan de witte kast stond nog zó voor me.


Het waren blokjes van +/-  5 cm die in mijn herinnering donkerder waren dan ze op deze foto lijken.
Donkerbruin, olijfgroen oranje en zuurstokroze waren de kleuren als ik me goed herinner. De witte ( met palissander hout) geluidsunit hielden we over aan de voetbal toto. Henk speelde bij de drukkerij  met alle collega’s wekelijks een paar rijtjes en de vreugde was groot toen op een zondag één rijtje helemaal goed was.
Wel even jammer dat het rijtje goed was omdat de uitslagen erg voorspelbaar waren en er dus héél veel mensen met een goed rijtje waren. We hielden  er rond de FL 300.– per personeelslid aan over, toch leuk.
Mooie jaren waren het voor ons die eerste helft van de jaren 70.
Nu al benieuwd welk jaar er volgend jaar centraal staat.

 

 

belasting…

Tja het regeerakkoord….( de hoogste schijf) belasting verlagen en b.t.w.  ( belasting toegevoegde waarde)  verhogen, naar mijn idee pakt dat slecht uit voor de laagste inkomens . Maar daar zal Rutte  wel om uit  lachen, want lachen kán hij!
Ministers zijn altijd vindingrijk als het gaat om de burger  “een poot uit te draaien” , niets nieuws onder de zon hoor.

Neem nou de “raambelasting”, die in  1800 ook  in Nederland voorkwam. Als een soort onroerend goed belasting  werd men aangeslagen voor het aantal ramen dat het huis had.
Hoe meer je voor het raam wilde kunnen zitten hoe duurder dat werd.
Dubbel pech voor de dames van lichte zeden die uiteraard niet zonder raam kunnen om hun uitbundige vormen te etaleren teneinde haar cliënten (daar heb je ze weer) vergelijkingsmogelijkheden te bieden.

Menigeen liet in die tijd één of meerdere ramen dichtmetselen om de fiscus een loer te draaien en dat zie je , vooral in  grote  oude panden, nog vaak terug.


Toevallig zag ik van de week op de Beeklaan in Den Haag ook dicht gemetselde ramen. We hebben er jaren gewoond en dat is me gek genoeg nooit opgevallen, de huizen zijn ook misschien niet oud genoeg om  met  raambelasting te maken gehad te hebben.
Maar zo ziet zo’n dichtgemetseld raam er dus uit.


Het huis waar onze kinderen opgroeiden had twee voordeuren en acht ramen aan de voorkant,  maar goed dat er toen geen belasting over geheven werd want dan hadden we diep in de buidel moet  tasten. Aan de achterkant waren ook nog twee deuren, en zes ramen plus 2 dakkapellen, Rutte zou er hebberig van worden dus laten we hem vooral niet wijzer maken.
Voor je het weet omarmt hij het idee en ligt er een aanslag op je deurmat.
Klik op nota  als je er meer over wilt lezen, je weet het maar nooit met zo’n nieuw kabinet.

beetje lege dop….

Soms kom je iets tegen dat op het eerste gezicht “het ei van Columbus” lijkt.
Zoiets is  deze link.  Wie wil er nou niet dat dementerende mensen hun eigen leven kunnen leiden in een mooie omgeving.
Natuurlijk had het mijn interesse, met een dementerende echtgenoot kun je niet genoeg weten over de mogelijkheden.

Het project is een soort dorpje waar dementerende ouderen vrij rond kunnen wandelen. O wacht, zelf zeggen zij dit;
“Hogeweyk biedt haar dementerende bewoners maximale privacy en zelfstandigheid. In de wijk zijn straten, pleinen, hofjes en een parkje waar de bewoners in vrijheid veilig kunnen wandelen. “

Verder lees ik dat 152 dementerende kunnen wonen in 23 wooneenheden……. eh…?
23 wooneenheden…. 152 patiénten? Hoe rijm ik dat met maximale privacy. Verder lezend ; “In de woningen van De Hogeweyk wonen zes tot acht mensen met dezelfde leefstijl bij elkaar”
er staat ook;” In iedere woning wordt een volledig zelfstandige huishouding gevoerd door een vast team medewerkers. ” !

Naar mijn idee toch echt oude melk in nieuwe zakken, waarbij ik volmondig toegeef dat het complex er prachtig uitziet, dat gun je iedere oudere! Maar evengoed hebben ze daar slechts een slaapkamer en verblijft men de rest van de dag gezamenlijk in de leefruimte waar  “een team vaste medewerkers” een volledig zelfstandige huishouding voert. Het team dus, niet de dementeren mensen zijn zelfstandig bezig en ik verwacht ook niet anders omdat ik van de hoed en de rand weet.

Natuurlijk is het mooi dat men rekening houdt met een aantal zaken die de patiënt gewend was maar ik lees nergens iets over hoevéél medewerkers er dan wel zijn want geloof me, een dementiepatiënt heeft erg véél begeleiding nodig om hem/haar  de indruk te kunnen geven dat hij /zij zelfstandig functioneert.

Prachtig dat ze onbelemmerd overal mogen komen, ook buiten, maar kúnnen ze dat ook? Vinden ze de weg terug naar “huis” die in wezen dezelfde huiskamer is uit alle andere zorghuizen. Ze mogen zelfstandig  boodschappen  doen in de aanwezige supermarkt, maar kúnnen ze dat ook?

Henk gaat nog alleen naar de bakker, maar  heeft altijd een briefje in z’n zak en loopt te repeteren dat hij een halfje volkoren moet hebben. Dat lukt nog omdat we al jaren bij diezelfde bakker komen voor een zelfde halfje volkoren. In een nieuwe omgeving zou hij dat zéker niet meer kunnen.
Ontbijt klaarmaken lukt hem nog  omdat ik mee help en geruisloos  dingen in de buurt leg. De hersenen van iemand met dementie werken nou eenmaal anders en onberekenbaar.

Als Henk  de zak verse spinazie om te wassen  op het aanrecht uitstort i.p.v in de volgelopen wasbak, is dat niet gevaarlijk, maar het kookt verrekte lastig.
Hij kan vaak iets “niet  vinden” ondanks dat ik er naar wijs. Zelfs niet als het gewoon op de juiste plaats ligt, wat lang niet altijd het geval is omdat hij soms  dingen verkeert opruimt.
Meestal kan ik er beter heen lopen, om te zien “of ik me niet vergist heb”   en het voor hem pakken.
Begrijp me goed, alles dat gedaan wordt om de leefomstandigheden van dementeren prettiger te maken is winst. Maar stop met die onzin dat men een eigen, zelfstandig leven in de aanbieding heeft.
Hét kenmerk van dementie is nou eenmaal dat men niét meer zelfstandig kan functioneren.

de makkelijkste weg

Inderdaad, ik kies vandaag voor makkelijk, hard gewerkt en m’n handen willen niet erg.
Ik neem je mee naar eind 2007 (toch alweer 10 jaar geleden)  toen we een sportschool bevlieging hadden die stiekem toch nog een paar jaar duurde………………
=====================================================

dec.2007

Je wilt het niet geloven maar we gaan nog steeds regelmatig naar de sportschool!
Toegegeven, het lukt niet altijd om 2 x in de week te gaan, dus 1 x voor de 55+ aerobic les én 1x een uurtje in “de zaal” sporten, maar meestal lukt zelfs dat.

We hebben ondertussen voor op de apparaten een nieuw schema, het eerste was wel érg minimaal en  was in 3 kwartier afgewerkt zonder dat we er dood bij neer vielen.
Het nieuwe schema bevat wat meer apparaten en duurt dus alles bij elkaar ruim een uur en ook daarna liggen we niet op “apegapen”.
Hoewel … de éerste keer dat we het nieuwe schema draaiden zie ik Henk op de loopband na een kwartier ineens met uitpuilende ogen steeds harder doorstappen.
Ik meteen op zoek naar spullen om hem zo nodig te kunnen reanimeren natuurlijk, dat zal toch wel aanwezig zijn in een sportschool?
Mijn blik volgt voor alle zekerheid even de richting van zijn starre ogen in de richting waarin hij kijkt en dát maakt veel duidelijk …..

Henk mag dan 71 zijn, hij weet nog donders goed wat mooi is, en het meisje dat vlak vóór hem op zo’n soort hardloopstep haar benen afwisselend omhoog en omlaag laat gaan is mooi met  haar wapperende lange haren die niet klef in haar gezicht plakken zoals dat bij mij altijd wél gebeurt.
Mensen willen over het algemeen overal “lekker veel” van en hoewel Henk op dat gebied dus meer op zou moeten hebben met mijn “iets royalere afmetingen”, is zo’n meisje met nergens “een onsje teveel ” blijkbaar toch meer een blikvanger dan mijn Rubensachtige vormen.

Enfin, de reanimatie kan afgeblazen worden en ik moet toegeven, zijn “uitzicht ” is spectaculair.
Het meisje  draagt   een tricot “iets ” dat iedere lijn van  haar lichaam volgt en ook duidelijk laat zien dat het “vrouwelijk zit onderdeel ” uit 2 helften bestaat.
Ook het spannende topje dat ze er boven draagt laat zien dat liposuctie in ieder geval niet voor haar is uitgevonden terwijl ze nérgens “onderontwikkelde spieren ” heeft, je vraagt je af ……. wat doet het  kind in hemelsnaam in een sportschool!

Bij mij moeten ze er maar een beetje naar raden , ik draag gewoon een trainingsbroek (ssst , mannenmaatje M) die niet al te strak om het “zitgedeelte” spant en een ruime T-shirt , want eh….. “oud vlees moet je niet uit de verpakking halen en al helemáál niet etaleren” vind ik !

* plaatjes van het internet

Vorige Oudere items