flatteus

Laat ik het zo zeggen, de spiegel en ik zijn nog geen  overdreven grote vrienden.
Er moet nog aardig wat “bijgegeten”worden  al ben ik nou weer niet écht een gratenpakhuis. maar dat komt omdat ik rimpels te lijf ga met een paar kilo overgewicht, dat vult minstens zo goed als Botox
Maar eetlust en antibiotica “medicatie” gaat vaak niet samen. Valt me trouwens op dat waar vroeger de arts je medicijnen voorschreef … tegenwoordig  heb je “medicatie”, nee en niet gewoon een lullig pilletje maar een knoepert waarvoor je eigenlijk éérst je amandelen zou moeten laten verwijderen om het kreng langs je strottenhoofd te kunnen dirigeren.

Heel stiekem groei ik een beetje uit tot V.I.P , moet je normaal hemel en aarde bewegen om een arts te pakken te krijgen, werd ik gisteren spontaan door de huisarts gebeld, “hoe het met me ging” ik heb het blijkbaar aardig bruingebakken vorige week!
Maar goed, de pillen zijn op en ik huldig het standpunt dat m’n lichaam wel zal vragen waar ik behoefte aan heb, en dat is nog niet echt de normale bruine boterham. De creamcrackers oude kaas zijn echter niet aan te slepen, een mens moet zich kunnen behelpen.

Zodra ik ergens écht trek in heb geef ik daar aan toe, mjammie…. zo’n héérlijk vers wit tijgerbolletje dáár had ik trek in.  En dan met flinke klodders abrikozen confituren erop.
Niet dat ik van abrikozen  houd, ik ben niet zo’n fruiteter, maar op z’n vers bolletje is het smullen. Trouwens ook al zo’n verdwenen woord, confituren, smaakt toch véél lekkerder dan jam!
Ik hou niet van overdrijven maar in zo’n geval gaat het broodje overlangs doormidden en worden beide helften afzonderlijk genuttigd met  een laag abrikozenjam  die héél gunstig voor de middenstand uitpakt.  Ik kan niet wáchten en zet m’n tanden in de eerste halve bol……….het hapt iets minder makkelijk af dan ik dacht én  ik  heb het broodje iets minder stevig vast dan ik dacht…… het broodje klapt als een katapult omhoog en blijft dankzij de laag jam op m’n neus hangen…….” Niets aan doen” zegt Henk, je ziet er véél beter uit, het flatteert  je die abrikozenkleur” !

met vallen en opstaan

Ja hoor het gaat al heel aardig  maar….. ik ken m’n grenzen en hou daar rekening mee.
Dus als ik  mee zou mogen naar  Duindicht voor de paardenrennen zeg ik “nee dankjewel”.
De “kenner” weet het wel, paardenraces gaan met heel veel emoties gepaard, vooral als  “het beste paard van stal” mee draaft.
Moet maar even wachten tot de volgende keer, als ik ze weer voluit aan kan moedigen zonder nadelige gevolgen.
Gelukkig is er film van dus kunnen we de race wél volgen…….

 

 

goud oud (je)

Marion De wat nieuwere lezers kennen haar al niet eens,  Marion  stierf een jaar geleden op eerste paasdag.
Marion die ik al loggende leerde kennen waarna ze 9 jaar lang een lieve vriendin van me was.
Ze was een actieve tachtig plusser  met  altijd strálende ogen en  kon dat zelfs niet verbergen als de warme chocolademelk haar brillenglazen liet beslaan !
Ze  was vaak m’n inspiratie  voor een logje en je begrijpt, ik mis haar alleen al dáárom, nee hoor verder mis ik haar écht niet.
Nou ja, ik haal gewoon even een logje  uit 2011  over haar van stal, gewoon omdat ze zo’n leuk mens was.


15 april 2011

Op dit moment “straalt” Marion  als nooit tevoren en is   actief zoals ze nog nóóit geweest is ….. zeg maar “radioactief”.

Vanmorgen mocht ik haar ophalen nadat ze  ruim twee dagen in “eenzame opsluiting” op  een kamertje van nog geen 9 vierkante meter heeft gezeten met “een slok op”!  Nee joh, natúúrlijk zat ze niet in de gevangenis ….. Marion is een schatje en zou zich nooit zo misdragen dat ze daar terecht komt !

Nee, deze winter bleek  dat haar schildklier véél te snel werkt, daardoor viel ze heel snel, heel véél af!
Omdat ze ook stevig botontkalking heeft viel ze van de éne ellende in de andere ! De schildklier kan met een radio actief medicijn behandeld worden, tegenwoordig in capsule verpakt,  maar vroeger vloeibaar en “gewoon gedronken”  waardoor  de behandeling  nog vaak “de slok” wordt genoemd !

Omdat de mensen in het ziekenhuis op die afdeling natuurlijk dágelijks te maken hebben met “stralende patiënten” komt  ná de slok niemand de kamer meer in. Eten wordt in een sluisje gezet en moet de patiënt zélf binnenhalen.
De patiënt moet zich maar zien te redden en vooral zien te amuseren .
Voor Marion allemaal reuze onhandig, zij loopt moeizaam en alleen met een rollator en ondanks alle beloften vooraf was de kamer een náuwelijks te nemen vesting !

Na het verwijderen van de tafel kon nog stééds de deur van de badkamer niet ver genoeg open dus moest  ook het bed verschoven worden! De deuropening van de badkamer was zo smal zodat vaardig laveren  een pré was, maar dat kán ze gelukkig wel !

Ondertussen heb ik haar weer thuis afgeleverd waar ze nog een week iedereen op een eerbiedige afstand van zo’n meter of twee moet houden wegens de nog aanwezige lichte straling in haar lichaam.
Voor heel éven mag je haar  dichter benaderen, gelukkig maar … anders had ik een 6 meter lange limousine moeten huren om haar thuis te brengen wat bij nader inzien óók z’n charme zou hebben .
We kregen  uit veiligheidsoverwegingen natuurlijk wél een politie escorte mee, de straling was nou óók weer niet zo erg dat Marion zélf voor zwaailicht door kon gaan !

escorte
Whahahaha, geintje hoor, er werd hier gewoon een een grote, langzaam rijdende, donkere auto begeleid waarvoor ik ruim baan moest maken en die ik niet mocht passeren zolang ik er achter reed, áls de inzittende al Jan heette zal hij zeker géén pet gedragen hebben .

escorte2
Nee hoor, ik heb Marion gewoon gezellig in de Splash thuisgebracht  en daar zal ze zich een stuk  minder vervelen dan in het ziekenhuis …… daar heeft ze immers  mijn logjes weer om te lezen?

de ziel

Minder mooi weer dan vrijdag maar toch mooi genoeg om langs de vliet te wandelen vandaag.
Het vergroot onze krimpende actieradius weer een beetje als er op een bankje gezeten kan worden.
Langs de Vliet op een bankje zitten geeft op een zonnige dag veel vertier op het water zowel als langs het pad.
Het wemelt er altijd van de roeiers die vanaf het pad opgejut worden  door iemand die op z’n gemak mee fietst langs het water.
Als we weer opstaan van het bankje valt me het kleine plaatje op dat op de rugleuning zit geschroefd.
Ik heb er net nog met m’n rug tegenaan gezeten en nieuwsgierig Aagje  wil  weten wat er op staat……….

Ach……., ik heb de man niet gekend maar de tekst komt binnen en ik betrek die onmiddellijk op onszelf!

Ja natuurlijk zorg ik goed voor “Henk z’n dondertje”,  je zág toch nog in het vorige logje hoe ik hem laat  smullen met z’n snoet in de zon op een beschut plekje! En waren niet alle bloedwaarden helemaal “als van een jonge vent” bij de laatste controle?

Ook het buiten zijn is goed voor “z’n dondertje” , hij doet het daar ook meestal beter dan binnen waar hij soms  met afhangende schouders  in een kromme houding  lijkt te staan wachten op …. ja, waarop eigenlijk….

De  ogen zijn de spiegel van de ziel maar op die momenten lijkt ” zijn zieltje” zijn ogen niet meer te  kunnen bereiken.  Het moet er dan duister zijn, en eenzaam, want mijn woorden kunnen hem daar dan ook niet goed meer bereiken.
Tja, daar kan je  nu wel “mooi poëtisch” over schrijven maar dat  maakt  ook krassen op de ziel, hoe goed je ook voor “je dondertje” zorgt.

Maar vandaag is hij met  hart én ziel aanwezig tijdens het wandelen.
De goede momenten zijn toch nog altijd in de meerderheid al is wel duidelijk dat het achteruit gaat.
Vandaag wil ik gewoon niet denken aan die momenten waarop “z’n ziel” er even niet door kan komen, al blijft er dan nog genoeg zorgelijks over, dat dan weer wel!

van 2 walletjes….

Ja hoor, van twee walletjes eten kun je wel aan Rietepietz over laten. Als we gebeld worden of we vrijdag morgen een paar handjes bij kunnen steken op de drukkerij zeg ik “ja natuurlijk”! Ja óók als de weervoorspellingen  een heerlijke voorjaarsdag aangeven…. want tja, als  de drukkerij op een paar honderd meter van de boulevard gesitueerd is  bied dat ook andere  mogelijkheden.

Een deel van het werk is wat minder geschikt voor Henk en dus heb ik een pittige ochtend en ben om half 1 té moe om direct naar huis terug te rijden…… jawéhellll, zo moe moet je niet achter het stuur kruipen in het drukke verkeer, dan moet je éérst even  in de buurt “onthaasten”, toch?


Ideaalplekje toch? En alle strandpaviljoens zijn al opgebouwd en in bedrijf. Dan loop ik natuurlijk óók nog te sjouwen met een zak geld die we vanmorgen verdiend hebben, véél te zwaar, daar moeten we vanaf……


Geen zorgen hoor, ik ben héél vindingrijk in die dingen, gaat wel goed komen. Toevallig zei Henk ook al dat hij honger heeft…. ik lust ook wel iets maar hou het bescheiden ( als ik ben)  bij een tosti met een glas melk. Maar Henk lijkt zichzelf iets  overschat te hebben, als ik zie wat er op zijn bordje ligt.


Tjongejonge, een portie hete kip op een megadikke bruine boterham  waar een bootwerker een zware klus aan zal hebben.  Maar hij stort zich als een jonge knul op het volle bord, we hebben immers geen haast?


We hebben een heerlijk hoekje in de zon uit de wind, terwijl ik de tosti wegwerk  zie ik zijn bordje steeds leger raken, als 80 jarige hoeft hij er weliswaar niet meer van te groeien maar, hij weet dondersgoed wat hij lekker vindt!
Je ziet het, wij weten dus prima van  twee walletjes te eten, nou ja van een bord ook natuurlijk en Henk laat bijzonder weinig over van het overvolle bord, een klein stukje korst en wat groenvoer.
Waar láát ” die kleine” het!

hop hop paardje

Het Wester park in Zoetermeer  komt hier zo af en toe wel eens voorbij. We wandelen er regelmatig, soms samen en soms met Levie of Amber  want die wonen in de wijk waar dat park achter ligt.
Achter het huis waar onze dochter woont loopt de dijk langs de polder richting het Noord A  en ook daar wandelen we vaak.
Mooie groene omgeving daar en een uitgelezen locatie voor een manege natuurlijk, Het zal dus niemand verbazen dat ruiters  geen zeldzaam verschijnsel zijn in deze contorijen.


Ziet er natuurlijk altijd leuker uit dan zo’n slingerende sliert  wielrenners die je er gelukkig minder vaak ziet ( sorry Hulk) Natuurlijk is er ook overal  speelterreintjes.  Oh wacht ff, je zag het paard niet..? Ik haal hem even dichterbij……


Levi zag het paardje wél direct  en raakte geïnspireerd…..  je hebt heus geen écht paard nodig hoor vindt Levi, bén je gek… nogal niet groót zo’n echt paard!
Nee hoor, als je je oma bij je hebt is een paard zó gevonden…..


Je zoekt een mooi v-vormige tak die de wind voor je neerhaalde en “hop paardje hop”  rijlessen zijn niet nodig want een oma-paard stuurt zichzelf, nergens voor nodig zo’n dure manege , nou ja, misschien ooit… véél later!

snotneus

Jullie zitten toch niet allemaal te snotteren hé, dat ik eens één keer een logje oversla  moet kunnen en is geen reden om te huilen. Laat dat snotteren nou maar aan mij over want uiteindelijk had ik een flinke aanvaring met een snotneus.
Nee niet met  éne meneer Jesse Klaver al wordt die in de wandelgangen ook wel een snotneus genoemd. Of dat terecht is kan ik niet helemaal beoordelen maar ik ben geneigd daar geloof aan te hechten. Als mijn vader vroeger iemand een snotneus noemde bedoelde hij dat die iemand  “een beetje wijs voor z’n leeftijd” zat te kakelen terwijl hij  (nog) geen benul van het werkelijk leven kon hebben.

En nee ik had ook geen aanvaring met deze snotneus,
Volgens wiki: “ Een olielamp is een soort kruikje met een daarin vloeibare  brandstof  en een pit, gebruikt voor verlichting  of om een vlammetje  te bewaren.
De brandstof bestond uit dierlijk of plantaardig vet  of  minerale olie. ……
Als men het tegenwoordig over een olielamp heeft, wordt vaak de antieke  aardewerken of  metalen vorm bedoeld: de soort die men met z’n  mouw zou kunnen opwrijven in de hoop een goede geest  op te roepen zoals in het verhaal van  Aladin.”

Echt, aan zo’n goede geest ben ik wel toe want mijn vlammetje stond er een paar dagen een beetje flakkerend bij terwijl er toch héél veel  aan mijn snotneus werd gewreven….. maar helaas, weinig goede geesten.
Vást de verkeerde brandstof gebruikt, ik smeerde met vettigheid, dat had natuurlijk olie moeten zijn. Misschien wel wonderolie! Maar ja, of wonderolie nou wel zo verstandig is als je ook veel moet hoesten….. ik wéét het niet, dat kon wel eens een verre van geestige bijwerkingen hebben.
Maar oke, ik ben er weer, als de geesten me in de steek laten doe ik zélf  wel weer een poging om geestig te zijn, ik wrijf nog maar eens wat vettigheid onder m’n rode snotneus!

Vorige Oudere items