verbrassen

In de krant van 23 juni. j.l. deze kop…….

Hoewel het bericht grotendeels op waarheid berust klopt er toch ook iets niét. Pensioenfonds PME is niet de eerste met dat plusje. Al op 6 juni j.l. kreeg ik een brief van het grafische pensioenfonds met de mededeling dat ik deze brief kreeg omdat er iets in m’n pensioen veranderd was, zónder reden waarom, maar mét “oud en nieuw”getalletjes!
De brief krijg ik natuurlijk om te voorkomen dat ik geheel onvoorbereid ontdek dat er “grote bedragen” op m’n rekening bijgeschreven zijn. Een hartaanval bij zo’n oudje wil niemand op z’n geweten hebben. De brief komt trouwens te laat om me voor een grote shock te behoeden, het nieuwe bedrag is dan al bijgeschreven.
Gelukkig heeft het géén nadelige gevolgen voor m’n gezondheid dat ik zie dat er maar liefst € 6,45 méér bijgeschreven is dan de maand ervoor.

Het bedrag moet natuurlijk even bezinken….. metéén verbrassen is niet aan de orde dus ik denk na over waarin ik het eventueel zal gaan beleggen, eh…. broodbeleg misschien….. 2 ons kaas zit er zeker wel in.
Na 12 jaar een soort legale diefstal van door ons zelf gespaarde centjes is het natuurlijk nog magertjes, maar toch, beter dan niets. Mij hoor je niet klagen hoor, ik heb het ondanks dat niet echt slecht en ieder half %tje inflatie dat hierdoor teniet gedaan wordt is welkom.

Nog vóór ik besloten heb waar ik het riante bedrag voor ga reserveren komt er wéér een brief op 15 juni. Ook daarin de vermelding dat ik de brief ontvang omdat er iets aan het pensioenbedrag veranderd is, wederom zónder reden waarom en mét “oud en nieuw” bedrag. Ik wrijf al in m’n handen over nóg meer te besteden maar dan kijk naar de bedragen……..
Het nieuwe bedrag is láger dan dat van nog geen 2 weken geleden. Van de € 6.45 in de + blijft ineens maar € 1, 53 over.

Misschien moet ik in ambtelijke termen denken, en heeft men bij nader inzien voor een andere “rekenmethode” gekozen.

Dat gebeurt in die kringen vaker als het resultaat van een berekening minder gewenst uitpakt.
Minder gewenst voor de rekenaar natuurlijk, dat kan ik zelfs nog wel op mijn vingers natellen.

UPDATE. Een telefoontje naar het PGB leerde me dat de verhoging al een paar maanden geleden een feit was, er werd dus een nabetaling van drie maanden gedaan wat het riante bedrag opleverde van € 6,45.
Van het de maandelijkse verhoging kon ik 2 jaar geleden een liter benzine tanken, nu nog nét mijn halve broodje kopen.

     

is ze nou?

Potdorie wat was het van de week mooi in Clingendaal, je weet wel dat Haagse landgoed waar het om deze tijd een Rododendron paradijs is, Wéét ik , daar zeur ik vaker over rond deze tijd en je ontkomt nooit aan een paar goedbedoelde foto’s die zélden echt laten zien hoe mooi het er is. Het ik me bij uitzondering één keer gelukt foto’s te maken waar ik stiekem een beetje trots op ben, ze inspireerde me meteen om net te doen of ik ook gedichten kan maken.
Zondag was ik er weer met Inge en haar lief, we troffen het wél en niét. De tegenvaller was dit bord!

Jammer, die moet nu op z’n mooist zijn maar niet getreurd, de Rodo’s staan er práchtig bij.
Er staan bijzonder soorten en kleuren maar ook “muren” van de gewonere maar mooie paarse Rododendrons.

Voor zo’n bloemenmuur maakt iedereen natuurlijk foto’s, ook Inge richtte haar telefoon op toen ik ze even van dichtbij bekeek. Ja ik sta er echt op…….

En als ik nog een stapje meer naar voren doe …..

Sta ik er nog steeds écht op maar ik heb een Rododendron groene jurk aan en licht en schaduw zijn een beetje vreemde factor maar ik stá er echt…..ja dáár met die tak onder m’n kin……

,

.

.

ballen

Mijn ruim volwassen kleinkinderen hebben met enige regelmaat te maken met een bruiloft in de vriendenkring. Meestal vooraf gegaan door vrijgezellenavonden voor zowel de a.s. bruid als de a.s bruidegom.
Ach je kent het wel, zo’n dag of avond dat álles uit de kast getrokken wordt om het a.s. bruidspaar er zo zwaar mogelijk voor joker bij te laten lopen en de pijn wat te verdoven door er flink wat alcoholische versnaperingen in te gooien.
Tijdens de bruiloft zélf is daar (meestal) niets meer van te merken, dan staat er een prachtig bruidspaar, al dan niet met schattige bruidskindjes, te glimmen .

Toch blijkt er ook in “trouwgebeuren”een kentering gaande, inclusieve maatschappij weetjewel. Het moet maar eens afgelopen zijn met die rolpatronen. Waarom moeten bruidskinderen/ bloemenmeisjes nou altijd van die lieflijke minibruidjes zijn, nergens voor nodig toch?
De a.s. bruid liet zich ontvallen dat ze graag “bloemenmeisjes” wilde hebben zoals ze die had gezien op een site met “alles voor de leukste vrijgezellen dag”.

De bruid wilde 2 bloemenmeisjes anno 2022 …. dan krijgt de bruid 2 bloemenmeisjes anno 2022 vonden 2 vrienden uit de vriendengroep (ze kennen uiteraard het paar goed genoeg om te weten of het kon)
En zo liepen 2 kerels met blote kuiten onder hun schattige tule jurkjes, lichtvoetig dansend, de bloemetjes te strooien voor het bruidspaar dat een week eerder zélf behoorlijk de klos was.
( Bijna) nét zo liefelijk als die schattige kleuters die in het oude normaal voor deze eervolle taak op mochten komen draven.
Ja er is een filmpje van, maar helaas, de privacy hé! Geloof me het is een hilarisch filmpje en eh….. wát ze ook proberen uit te stralen, deze “dames” hebben ballen!

geen inspiratie?

Heeft iedereen op z’n tijd blijkbaar last van, al kan ik me er niet veel bij voorstellen. Ik heb vaker een probleem ” welk onderwerp geef ik voorrang. Maar als ik bij m’n linkjes kijk staan er toch wel veel sites min of meer op pauze.
Nou heeft natuurlijk niet iederéén zo’n geweldige site met altijd interessante en zeer diepgravende onderwerpen zoals ik (not) en dán weet je natuurlijk wel eens niet waar je over moet schrijven.

Voor mij is het makkie, had ik in mijn vorige logje het reuze interessante nieuws dat ik eindelijk nieuwe bakken gevonden heb waar de LP’s ingezet kunnen worden… Dan wéét ik dat iedereen, zenuwachtig als een ijsberende jonge vader wiens vrouw aan het bevallen is, wacht op het bericht dat ik de boel schoongemaakt én in gebruik genomen heb. Liefst met foto’s en daar hebben jullie natuurlijk recht op, ik wil niet op m’n geweten hebben dat er ook maar iémand geen oog dicht doet.
Dat ik hier en daar nog een hoekje met een warm mes moest wegsnijden omdat er een stopcontact in de weg zat is niet jullie pakkie an, dat los ik tussen neus en lippen door (zonder me te snijden) wel even op.

En dan hebben nog die eigenwijze Lelietjes der dalen, je weet wel, die zich tussen de stenen door proberen te wurmen. Een mens vreet de vingernagels op zolang je niet weet of er toch nog iets van terecht komt, dat begrijp ik. En dus verlos ik iedereen uit z’n lijden…. Ja ze doen het, net als de bollen die bij de voortuin renovatie achtergebleven waren c.q. geplant waren. Het gaat misschien wat ver om het met de Keukenhof te vergelijken maar wat scheelt het!
Toegegeven, ik maak me er een beetje makkelijk vanaf terwijl er twee ándere onderwerpen trappelen van ongeduld maar ja, alles op z’n tijd natuurlijk, het is wél weekend já!

huwelijksmarkt

Volgens mij heb ik al eens eerder vertelt over de reformwinkel waar ik altijd kaas en eieren koop. De eigenaar is een vrolijke noot alhoewel hem dat niét aan te zien is. Met een stalen gezicht kan hij de meest krankzinnige gesprekken voeren waarbij hij z’n pappenheimers gelukkig wel kent.
Er staat al een dame met twee dochtertjes van een jaar of 5 tot 7 jaar in de winkel als ik binnenkom.
Kort na mij stapt ook een vader met een zoontje binnen van ongeveer de leeftijd van de meisje.

De kaasboer spreekt het jongetje aan bij zijn naam aan ( vaste klant dus) en vraagt of hij één van de meisje niet een leuk vriendinnetje zou vinden.
Hij probeert ook de meisje bij het gesprek te betrekken maar de kinderen slaan collectief dicht, (zo rustig zou menig moeder ze willen zien) .
De kaasboer zegt quasi teleurgesteld tegen de meisjes ; “Nou ja zeg, ik versier een leuk vriendje voor je en dan zeg je niets”!

Dan meng ik me in het gesprek;, “maar voor mij versier je weer geen vriendje hé?” De kaasboer lijkt éven uit het veld geslagen maar kijkt dan recht vooruit en wijst achter me en zegt; ” Ja best wel hoor, hij staat al achter je”. Ik werp voorzichtig een blik achterom en achter me komt net een oud baasje binnen, type “kabouter”!
Grote hilariteit onder alle volwassenen met uitzondering van de kabouter die geen notie heeft waar we om moeten lachen natuurlijk. Ik laat een bijdehante opmerking over het mannetje ook maar achterwege en zeg alleen nog ” het mag wel ietsje meer zijn” waarbij ik in het midden laat of ik het over de kaas of de kabouter heb, maar de goede luisteraar heeft aan een half woord genoeg natuurlijk.

Nog na gniffelend stap ik de winkel uit en naar huis. M’n grijns verdwijnt als ik nog net een flinke hagelbui meekrijg…. met een drijfnatte kop haar stap ik verbeten verder. Een jonge knul trotseert op de fiets onder zijn hoody de bui en zwalkt over de weg. Als hij mij in het oog krijgt roept hij uiterst vrolijk “sorry mevrouw voor het slechte weer, ik kon er echt niks aan doen”!
Hagel of niet, het lukt hem, hij haalt m’n grijns weer terug!

inhaalwandeling

Uiteindelijk toch een keurige titel geworden boven dit verhaal, maar in eerste instantie schreef ik als titel; “tippelen met Aukje. (bij nader inzien vond ik dat toch té Google gevoelig)
Maar Aukje en ik hébben vorige week samen een fijne tippel gemaakt in het Delftse hout.We hádden in januari al een afspraakwandel gemaakt maar die moest ik helaas afzeggen om de drukkerij uit de brand te helpen met een pittige klus.

Als we samen wandelen zoeken we om en om een voor de ander wat minder bekend gebied uit en zo werd het dit keer dus het bij Aukje niet zo bekende Delftse hout. Het werd een heerlijke wandeling waar ik dit geen geen “nepdieren” tegen kwam, logisch, we hadden het te druk met bij praten en dan moeten gekke dingen wel héél groot zijn willen ze opvallen.
Zoiets als dit bijvoorbeeld….. (met dank voor de foto van Aukje, de mijne was bar slecht) .

Alsof er een geluidswal opgegooid was en aanvankelijk wisten we niet wat het was. Het bruggetje oversteken kon gelukkig en Aukje ploegde zich door de bramenstruiken om te zien wat er áchter de geluidswal was. Misschien was het wel kunst, dat kom je tegenwoordig op de gekste plaatsen tegen toch?
Uiteindelijk was het misschien wel kunst , maar dan van moeder natuur. Het waren wortelstelsels van omgevallen bomen met van alles erop en eraan. Ja zélfs de bomen nog werd duidelijk toen we aan de andere kant een kijkje namen.

Dat men tegenwoordig vaak dood hout in de natuurlijk expres laten liggen weet ik, dat is beter voor de natuurlijke habitat van beestjes , schimmel enz, maar zó zijn we het toch nog niet eerder tegen gekomen. Het lijkt op luie boswachters te wijzen maar dat zal het vast niet zijn. Misschien willen ze daar echt wel een soort wal kweken want je hoef plantjes niet te vertellen waar ze ze zich lekker doorheen kunnen slingeren, dat doen ze spontaan. is nu al duidelijk.

We gaan er vast nog wel een keer wandelen, het is een flink groot gebied dat min of meer over gaat in het Balijbos waar ik zelf ook nog niet echt veel geweest ben. Kunnen we meteen in de gaten houden hoe het met die omgevallen bomen verder gaat.
We dronken nog even iets bij KNUS die trouwens een flink stuk duurder is geworden dan ik me herinner. Ik kwam er zowel met Marion als met Henk vroeger vaak, als ik dat al zou vergeten weet ik het meteen weer als ik tegen de steile brug oploop. Aukje loopt als een kievit dus zonder rolstoel is die brug een makkie.

bloederig…

We waren dus nog in het Boerhaave museum weetjewel, en kwamen nog een zaal tegen met allerlei interactieve opties (waar je ook even lekker bij kon zitten) met vragen over ethische valkuilen die “de wetenschap” nou eenmaal vaak meebrengt. Bijvoorbeeld “lijkt de de mogelijkheid om 140 jaar oud te kunnen worden je iets? ” Na ja /nee selecteren krijg je door gerenommeerde wetenschappers was voors en tegens aangereikt en uiteindelijk krijg je de vraag voorgelegd of je mening nog dezelfde is en in diagrammen de uitkomsten van alle deelnemers.
Zo iets is er óók voor “bloed voor de wetenschap” waar we wat extra aandacht voor hebben.

Ook hier ethische vragen met o.a. de vraag “of bloed geven betaald zou moeten worden ” en of je dat óók gratis zou afstaan wanneer mensen veel geld gaan verdienen aan een ontdekking van een behandeling/medicijn waarbij dat bloed een rol speelde. En dan hebben we het nog niet eens over het feit dat vrijwel álles dat men ontdekt om goede dingen mee te doen in verkeerde handen meestal óók voor “kwade zaken”gebruikt kan worden. Neem de auto, die zelfs zonder kwade opzet al mensen kan doden.

Natuurlijk, ik ben geen wetenschapper maar ik “spreek er wel eens één” . Daardoor weet ik dat het afstaan van bloed maar een piepklein onderdeeltje is van ingewikkelde geldverslindende onderzoeken.
Voor bijv. De ziekte van Parkinson lopen er al heel veel verschillende onderzoeken en één daarvan is na jaren onderzoek begonnen aan een clinical trial wat wil zeggen dat men het (onder zwaar toezicht) op mensen gaat uitproberen.

(Even wat wiki) De echte oorzaak is nog niet bekend. Bij de ziekte van Parkinson is er in de hersenen te weinig van een bepaalde boodschapperstof (dopamine). Dopamine is belangrijk voor onder andere het bewegen en het denken. Hersencellen die dopamine maken, sterven bij mensen met parkinson langzaam af.

Wat men doet is héél simpel gezegd stamcellen kweken uit witte bloedcellen van de patiënt, de stamcellen worden op hun beurt bewerkt en gekweekt tot nieuwe hersencellen die weer in staat zijn Dopamine aan te maken en aan de patiënt terug gegeven .
(Ja dat zeg ik, ik schrijf niet voor The Lancet hé!)
Bij ratten werkt dat voor wat betreft de waarneembare symptomen, helaas kun je bij ratten natuurlijk niet zien of ook de geestelijke toestand genezing laat zien. Natuurlijk kán ik Ruud wel vragen het even wetenschappelijk te onderbouwen maar daar zit niemand op te wachten denk ik.

Het zou gewéldig zijn wanneer men deze ellendige ziekte zou kunnen genezen of op z’n minst stop kan zetten. En wie weet is de methode dan ook een bruikbare basis bij ándere nare aandoeningen. Daar wil ik wel gratis bloed voor geven hoor, liters!
Dat bij dit soort onderzoeken computers onmisbaar zijn is wel duidelijk, het is maar goed dat die nu een stuk hanteerbaarder zijn dan de eerste computers waarvan er ook een exemplaar in het museum staat, niet iets dat je even op je schoot, of zelfs op je bureau, zet.

Molenvlietpark

Het heeft even geduurd eer ik, per ongeluk nog wel, het Molenvlietpark ontdekte want het ligt er al een jaar. Het park(je) ontstond in de Vlietzone uit de puinhopen in een soort polderlandschap na de aanleg van de verlengde Rotterdamse baan.

(De Rotterdamsebaan is, naast de Utrechtsebaan, de tweede route van en naar het centrum van Den Haag. Deze verbindt de A4-A13, via een tunnel onder de Vliet en de Binckhorstlaan, met de omgeving van zowel Station Hollands Spoor als Centraal Station.)

Het park ligt ruwweg tussen pretpark Drievliet, dat ook uit mocht breiden, en het kantoren gebied langs de snelweg afrit Rijswijk.
Aan alles is te zien dat het een jong park is, alles moet nog gaan groeien, met grote waterpartijen die tevensovervloedige regen op kunnen vangen. In het water een soort eilandjes die bij elkaar gehouden worden door kunstig in elkaar gevlochten”hekwekjes”

Het park is wél een sigaar uit eigen doos, het wás een groter, wat versnipperd, podergebied waar nu toch weer wegen van en naar de tunnel moesten komen evenals de uitbreiding en een groter parkeerterrein voor Drievliet. Het zal nog wel een paar seizoenen duren eer het eruit ziet zoals op de site van de ontwikkelaar van het gebied. (klik op de foto voor die site)

Maar ook nu is het er al goed wandelen, de mensen van de kantoren uit de omgeving hebben het al ontdekt en lopen er in de middagpauze met groepjes rond.
Grappig om te zien als “alleenwandelaar. Meestal ben ik een eenling tussen mensen met honden en/of kinderen. De andere eenlingen zijn dan meestal joggers.
Maar hier is geen hond te zien, ook geen kinderen en zelfs de joggers laten het afweten. Slechts keurig geklede “kantoormensen” lopen druk kakelend in groepjes bij elkaar. De flarden gesprekken die ik opvang zijn duidelijk kantoortaal. Ach, het is weer eens iets anders als kinderen en honden tot orde horen roepen.
Heel jammer dat koning winter zich rustig hield deze winter, het moet daar leuk schaatsen zijn ala dat tamelijk ondiepe water bevroren is. Een aardig alternatief voor de boerenslootjes, volgend jaar beter.
Ik zal er vast weleens vaker gaan wandelen. Het enige nadeel is dat het vanaf de kant waar ik vandaan kom een beetje onhandig te bereiken is, gevaarlijke oversteken en weinig voetpaden. Ja hoor beloofd, ik let goed op!

vitamientjes

Het was dé perfecte dag om wat extra vitamientjes op te doen. Kwam goed uit want ik wilde naar de groenteboer en dié is in Delft. Kleine 5 km, de auto valt af, ik wil ook wat vitamine D opdoen en dan kan ik beter gaan lopen hoewel ik ook deels de tram zou kunnen nemen. Maar ja, dan loop ik aan de verkeerde kant van de Vliet en de laatste brug waar ik dan iets aan heb ligt al op het eerste kwart van de route, mwah…. ik liep té lekker en er is altijd genoeg te zien op de route.
Al snel liep ik op de eerste wegversperring ……..

Echt wel bijna voorjaar hé, de kleine pulletjes lopen keurig in het gras en ik op het pad maar een van de ouders komt met stevige stappen en hevig gakkend op me af. Ik meen te verstaan; “hé ouwe muts, donder op, je ziet toch wel dat mijn kroost nog héél erg klein is!”
En als de andere ouder zich er ook in mengt ben ik maar de wijste en ga aan de andere kant van het pad in het gras lopen en probeer niet de krokusjes te pletten.

Op het water word ik door van alles ingehaald. Een groot containerschip, geduwd door een duwboot, heeft er knap de sokken in. Ik tel even m’n knopen en schat dat het zo rond de 4 knopen vaart.
Een 8+ stuurman roeiboot doet het zeker niet voor minder. Alleen kan ik bijna geen nette foto’s maken met de felle zon in het water, nou ja, we doen het er maar mee.

Het laatste stukje loop ik langs de”gist en spiritus fabriek.” Dat is eigenlijk wel een apart logje waard want achter de grote deuren gaat een prachtig gebouw, met een verhaal, schuil zag ik in een documentaire op de regionale TV zender. Het is een héél groot terrein waar veel gebouwen achter hekken staan en waar van alles gebeurt. Ik ben er ooit eens rondgeleid.
Maar wat me vanaf de buitenkant opvalt op dat bord moet ik dan wel om lachen.

Al met al werd het een heerlijke wandeling, ik twijfelde zelfs of ik even iets zou eten bij het koffiehuisje net voorbij de gistfabriek en dan ook terug gaan wandelen. Dat doe ik uiteindelijk niet, ten eerste komen mijn voeten lastig weer op gang wanneer ik gezeten heb. Ten tweede wil ik mezelf niet té moe maken, daar kan ik nog niet zo goed tegen. Zodra ik te moe ben is het eerste de beste lullige liefdesliedje genoeg om in tranen uit barsten en is de rest van de dag een tranendal.
Onbegrijpelijk voor een vrouw die van 59 de huwelijksjaren de meeste jaren af kon sluiten zonder één traan gelaten te hebben.
Misschien toch nog wat restantjes van een soort burn out, je kunt nou eenmaal niet jarenlang over je grenzen heen gaan zonder dat het consequenties heeft zeggen ze.
Dat zal dan wel, maar m’n vitamientjes zijn binnen. .

aan ’t infuus

Niet schrikken, ik lig niet aan een infuus hoor maar ik kom nog even terug op het vorige logje waar Suus aan een stroominfuus moest.
Dokter Peter legde even de ingewanden van Suus open en bloot en sloot overal en nergens “slangen”aan. Het was een korte operatie want al heel snel koos Suus eieren voor haar geld en snorde dat het lieve lust was.
Maar ja, dat is natuurlijk maar een deel van de genezing van de zieke, het lege “hart” van Suus moest nog wel even een flinke oppepper krijgen om niet om de haverklap wéér het muurbloempje uit te hangen.
En soms helpt de voorzienigheid dan een beetje en zet Annemarie, je weet wel van de beautysalon, in de oma app dit.

Helaas, het blijft tobben met corona en ook nu ze weer mag werken vallen er toch soms weer klanten uit, verklaarbaar en verstandig natuurlijk maar ja, tóch weer minder inkomsten.
Ik zie meteen mogelijkheden….. van hier naar Houten is (na de spits) +/- 50 minuten rijden en omdat ik ook weer terug moet kan Suus haar accu zo vol laden als ze maar wil.
Mijn vorige afspraak bij Anne liep mis, haar schoonmoeder was positief waardoor ze weer een week moest sluiten toen ze nét weer lekker aan de gang was. Nog geen nieuwe afspraak gemaakt natuurlijk, ik wil niet dat ze tegen haar klanten nee moet zeggen als er nog zoveel in te halen is.
Maar ja, je zou in hogere machten gaan geloven met zo’n gat in haar agenda, 11 uur is ideaal. En dus por ik Suus in haar zij en tuf op m’n gemak naar Houten. Hoewel ik niet écht een kilometer vreter ben rijd ik tóch even in de uiterst linkerbaan van de 4 rijstroken. Nee hó nou, ik heb niet echt haast maar in de drie ándere rijstroken zijn drie vrachtwagens elkaar aan het inhalen… wat neerkomt op een soort wegblokkade. Ze rijden ongeveer 90, 91 en 92 km p.u. naast elkaar, ik schat maar iets hé, maar ik bedoel dat ze onderling maar zó weinig harder reden dat op die manier inhalen kiiiiiiiiloooooometers langs duurt.
Ja sorry, dan trap ik Suus tóch even harder op de staart dan toegestaan is om er zo snel mogelijk langs te zijn en weer zicht te hebben op alles dat er voor me gebeurt.
Zodra ik bij Anne ben mag ik op de nieuwe behandelstoel plaatsnemen en gaat ze weer vakkundig aan de slag. Multifunctionele dag toch, door het gat in Anne’s agenda lukt het om zonder slangen of kabels de spanning van mijn gezicht over te brengen naar waar Suus die spanning zo nodig heeft. Iedereen blij.

Vorige Oudere items