inééns was het er…

Zit ik in het vorige  logje zwaar te simmen over het ontbreken van  de enige echte  Sinterklaas sfeer……  word ik vandaag van alle kanten op mijn wenken bediend. Op de markt waar ik  al vroeg boodschappen doe speelt het draaiorgel oude  Sinterklaas deuntjes.
In de “oma app  komt een filmpje binnen van Levi en Amber  die  het welkomstlied oefenen.

De gewraakte zwarte Piet komt niet in het moderne  liedje voor maar wat moet ik nou toch denken  van “zwaai je billen heen en weer” om een oude bisschop welkom te heten…ik wéét het niet!
Later krijg ik foto’s van het span dat klaar is om naar de intocht te gaan kijken.
Wij gaan niet mee, de grote menigte  wordt voor Henk veel te druk.  Die slaapt trouwens alweer op de bank om bij te komen van douche en ontbijt.
Ook in Zoetermeer laat, net als in veel kleinere gemeenten,  ” zwarte Piet ” zich nog uit vrije wil zwartmaken. Met hier en daar een verdwaalde roetveeg piet.
Als de verhoudingen  voor/tegen 70/30 % liggen  is dat misschien een oplossing. 7 van de 10 zwart en  3 van 10 roetveeg, die hebben gewoon nog niet vaak  een ritje schoorsteen gedaan en zo blijft de echte zwarte Piet bestaan en kunnen opa’s, buurmannen, ooms enz… hun belangrijke rol blijven spelen in de familie. Probleem opgelost.

De sfeer sluipt er al langzaam in en als Henk wakker is maken we samen nog even een rondje dorp waar het draaiorgel er nog rustig op los slingert.
Bij thuiskomst is de post geweest…. oeps…. een pakje? Een brievenbus pakje in rood Sinterklaas papier, vast voor de buren.
Ik draai het om maar nee hoor, er staat écht “aan de Heer en mevr. Rietepietz. Er is een enveloppe op het pakje  geplakt en daar staat op “niet open maken voordat ook het tweede pakje er is”  en ook nog “eerst de kaart lezen”.
Ik leg het pakje even op de fiets in de gang, zet de rolstoel binnen en net als ik de deur dicht wil doen rijdt er een post nl wagentje voor.
Is meestal voor de buren maar … nee hoor, de post overtreft zichzelf want daar is het tweede pakje óók al. In paars sinterklaas papier met dezelfde boodschap “pas open maken als het tweede pakje er ook is”.
Het moet niet gekker worden, Sint is maar nét van de boot gestapt in Scheveningen  en haast zich om bij ons 2 pakjes te brengen.  Je begrijpt, de Sinterklaas sfeer  laat zich  niet meer tegen te houden en overspoelt me! Ik voel en schud aan de pakjes, maak de enveloppe open en lees het gedicht dat er in geschreven staat.


Lieve Sinterklaas, wat lief dat U mij nu al met cadeautjes bedacht, ik geniet nog even van de verrassing, wacht nog  met uitpakken  want misschien bedoelde Sint wel dat het pas op zijn verjaardag open gemaakt mag worden. Misschien wel tegelijk met de Surprise sinterklaas viering die in logland  zal gebeuren.
Dan wacht ik natuurlijk keurig, draai de pakjes nog eens om en geniet verder van de echte Sinterklaas sfeer.
UP DATE

 

aan de rol

Ja hoor wij oudjes gingen  zó vaak aan de  rol dat het rollend materieel het welletjes vond. Toegegeven, we kochten 2 jaar geleden een 2dehands rolstoel en die behandelde ik misschien wel een beetje stiefmoederlijk. Liet hem soms buiten staan, weliswaar onder een smal afdakje maar toch!
Zwaaide hem  de auto in  én er weer uit en trok zijn armleggers wreed uit elkaar zodra zijn wielen de grond raakte. Gisteren trok hij het niet meer en brak…..

De éne  zijkant brak af en  dan moet je wat natuurlijk.  Op naar  de winkel waar we de oudgediende achterlieten “voor de onderdelen”, wat toch nog 10 euro korting opleverde, en naar huis gingen met een nieuwe beauty, echt nieuw dit keer op aandringen van Inge .
Ze had een haat/liefde verhouding met de oude stoel wegens de slechte handremmen en er was geen “kneus” met behalve gewone remmen ook  handremmen.
Handremmen zijn toch wel reuze handig als je van een hellende weg af loopt. Marion kon destijds wel de gewone remmen een klein beetje regelen in zo’n geval maar Henk snapt dat niet zo.
De nieuwe heeft geweldige handremmen en als extraatje kan ook de rug moeiteloos grotendeel ingeklapt worden wat minder ruimte in de auto vraagt. Inge kan nu zonder haar adem in te houden achterin naast de rolstoel zitten I

De kleine voorwielen zijn ook wat dikker , is prettig bij stoepje op stoepje af, en pas nu ik met de nieuwe stoel gereden heb merk ik dat de oude aan alle kanten zwabberde en rammelde de laatste tijd. Eind goed al goed toch?

een honderdjarige

De hele week hoor ik al op de radio  dat de éérste radio uitzending  deze maand honderd jaar geleden  een feit was. Dat ging meestal een beetje het éne oor in en het andere oor uit. Maar inééns viel het dubbeltje…. honderd jaar geleden toen waren de ouders van Henk en van mij al geboren, mijn moeder was de oudste en was van 1908.
Zij groeide dus nog op zónder radio  maar daar hebben we het eigenlijk nooit over gehad, vreemd toch?
Uiteindelijk was dat  ongeveer de situatie van onze kinderen  en de TV, onze kinderen hebben ouders die  kind waren toen er nog niet (of  nauwelijks) TV was. Maar daar hebben we het wel eens over.

Misschien was de radio tegen dat ik in ’42 geboren werd al zó gewoon dat ze niet beter meer wisten maar zó gewoon was die radio in die tijd nou ook weer niet. Aanvankelijk was er de  draadomroep van  de toenmalige P.T.T.
Dat werd radiodistributie genoemd en dat kan ik me nog wel  herinneren.
De grote knop waarmee je van 1 naar 2 kon schakelen draaide met een hard ratelend geluid. Als kind mocht ik daar natuurlijk niet aankomen wat ik uiteraard stiekem toch deed .

Het geluid kwam uit een kastje met een roostertje ervoor waarachter een luidspreker zat.

Ik was nog jong genoeg om soms “op te mogen blijven” , voor een programma als “negen heit de klok”  waarin als ik het goed heb, ook Snip en Snap optraden. En uiteraard hoorde ik de familie Doorsnee dat was misschien wel iets later, net als de radioquiz “mastklimmen”.
Later luisterde ik mee naar   hoorspelen zoals, de jeugd op eigen wieken, en Inspecteur Paul Vlaanderen.
Bij m’n ouders stond toen al een  tweedehands exemplaar van de  “buisradio”. Een uitdaging  voor mijn oudste broer die met een vriend  van de ambachtsschool samen  altijd probeerden het geleerde in de praktijk te brengen.

Na ons trouwen in   1961 luisterden we nog steeds Paul Vlaanderen maar toen op de draagbare radio die Henk al had voor we trouwden. Op batterijen  en helemaal met leer bekleed. Gekocht in zijn (relatief) rijke vrijgezellentijd want zo’n nieuwigheid was nog duur.
De arbeidsvitaminen, kleutertje luister  voor de kindjes, het kwam allemaal uit  dat kleine radiootje.


De latere ontwikkelingen gingen véél sneller, ook al net als bij de televisie maar wie ben ik om dat allemaal uit te kunnen leggen, daar  zijn prima sites voor toch?

Bij ons ging het niet zo héél snel, ergens in de jaren  ’70 kwam er een setje radio met platenspeler op een poot, losse boxen. Dat werd in de late jaren 80 opgevolgd door een setje tuner, versterker CD speler .

Dat zwarte setje staat er  nog steeds, alleen de CD speler is een keer vervangen.
Het staat er nu ongeveer   een derde deel van de honderd jaar dat er radio bestaat en Hanso Idzerda  de eerste radio uitzending verzorgde.
Boven zijn deur hing een bordje met daarop.;
“Brandt dit licht, dan koppen dicht.”
( het verhaal van zijn kleinzoon op deze site. )

.

Afbeelding

generatiekloof

Van de week stoeide  Liesbeth (van  villasappho) met  de verschillen tussen háár kinderjaren en  de kinderen van nu. Nou is Liesbeth nog niet half zo oud als ik en tja….. dan maak je geesten bij me wakker.
Uiteindelijk was ik kind in de jaren ’40, en tóen waren er natuurlijk wel wat dingen anders dan nu.

Als ik alleen al aan het bad-gebeuren denk, niks niet iedere dag onder de douche maar je in de ochtend in de ijskoude keuken (als het tenminste winter was) je aan de kraan wassen. Met kóud water ja want een geiser had ook bijna niemand.
Eén keer in de week werd dan de grote wasketel met water op de tweepitter heet gemaakt en in de grote zinken wasteil geleegd en op temperatuur gemaakt waarna de kinderen om de beurt in bad gingen.

Eind jaren 40, kan ook begin jaren 50 geweest zijn, gingen we op de lagere school klassikaal naar het badhuis. Dat waren gemeentelijke instellingen waar je tegen betaling kon douchen. Maar ook volwassenen gingen steeds vaker naar het badhuis . In de Haagse Noorderbeekdwarsstraat was zo’n  badhuis, Dat bestaat allang niet meer maar tussen die foto’s die ik op internet vond was deze en als mijn geheugen me niet bedriegt was dit de voorgevel

Je kocht een kaartje en ging in de wachtzaal zitten want het was er vaak druk. de wachtzaal bij ons had alleen maar rondom banken, geen tafels zoals hierboven. Maar  wel  met o.a. dezelfde wachten mannen. Meestal met een  handdoek waarin schoon ondergoed en de zeepdoos gerold zaten. Ik herinner me niet of er gescheiden dames en heren zalen waren, zou best kunnen. Ook bij deze foto’s weet ik niet zeker of het “ons” badhuis is, maar ze waren “gemeentelijk” dus ik herinner me die rijen deuren  zoals op de foto.

Als de badmeester de boel droog getrokken had werd de volgende badgast geroepen en werd de klok op de deur op de tijd gezet. Kort voor je tijd op was werd er dan op de deur gekopt dat het tijd was. Met wat geluk was je kleding droog gebleven achter het muurtje dat tot halverwege  het douchedeel afscheidde.
Henk en ik gingen toen we getrouwd waren 1x in de week naar een ander badhuis dat ook kuipbaden had, geen sprake van samen één bad nemen natuurlijk wat makkelijk had gekund, er werd destijds nog niet op water gekeken en de baden waren echt groot en diep.

Die teil heb ik nog meegekregen toen ik ging trouwen want ook in 1961 had de zolderetage die we konden huren nog géén warm water of douche én geen wasmachine.

Onze kinderen gingen dus ook nog wel eens in die teil toen ze het babybadje ontgroeiden.
Helaas is de foto door photo bucket verknoeid, de foto moet nog wel érgens op zolder zijn maar  het moet  maar even zo, (ik ga zoeken)  je kunt nog net zien hoe groot hij was en dat de kinderen met schuim spelen.
Maar toen we een ander huis kregen  zorgden we allereerst voor een douche en werd de teil alleen nog op warme dagen in de tuin gebruikt.

niets te melden

Nou ja niets is wel héél weinig  maar geen educatief, diepgravend en onderhoudend log zoals jullie natuurlijk altijd me gewend zijn al zal dat een enkeling daar misschien niet zo van doordrongen zijn…zucht, ondank is ’s werelds loon.
Het was hier in de ochtend buiig en een beetje grauw, geen weer om Henk in de rolstoel mee naar buiten te nemen. Maar mijn voorstel om met de auto even langs de boulevard te rijden viel in goede aarde.
Het was er niet een beetje troosteloos maar toch niet uitgestorven én droog toen we er aankwamen.
We konden dus toch nog even de auto uit  Je kon goed zien dat het nog maar net droog was, de schaduw van de wandelaars weerkaatste op het natte tegelpad langs het strand.


De paraplu kon dicht maar werd nog wel bij de hand gehouden, je weer het maar nooit in ons klimaat.


Surfers zijn er altijd wel te vinden de temperatuur was heerlijk al is dat voor surfers in hun wed suit minder belangrijk , maar misschien was er wel te weinig wind, in ieder geval lag deze surfplank  even te niksen tegen de boulevard balustrade. Kon ik wel mooi even zien dat de plank niet alleen maar een plank is.


In de zee hier en daar een vissersboot én iets dat ik niet thuis kon brengen, ook niet als ik het vergroot, ook al  weinig educatief, nee eigenlijk gewoon een logje van niets…. heb je wel eens toch?
Nou ja, dat we toch nog even lekker gewandeld hebben.maar dat is ook niet erg schokkende info!
Weet je wat? Sla maar over dit logje;-)

tegenwicht

Er gaan aardig wat nare berichten rond in ons logwereldje, maar dat is  al  bekend bij de mensen die de betreffende sites lezen. Hier ook geen geweldig dag,  die nu ook wel onder controle is.
Hoogste tijd dus voor wat positief nieuws  want dat is er bij ons gelukkig ook.
1. Ruud hoort , na het verwijderen van een prop uit zijn oor  voelde het aan alsof hij uit een popconcert  kwam.
2. Inge begint morgen in een fijne nieuwe baan, ze zei haar notenbar vaarwel nadat na een nieuw concept in een nieuw pand haar ei niet meer kwijt kon in die baan. Geweldig toch om als 54 jarige aangenomen  te worden.

Nee ze gaat niét als verpleegster aan de slag maar op de foto is ze bezig in…..
3. Kleinzoon Maikel kocht samen met zijn lief een leuke eengezinswoning en daar moest natuurlijk  geklust worden.
Gelukkig kon Inge  “tussen 2 banen in” nog net deel uitmaken van de klusploeg en zij schuurt hierboven  de trap naar de eerste verdieping.
Heel jammer dat  wij nu niet meer kunnen helpen , echt nodig is het niet want er zijn jonge mensen genoeg maar toch…. jammer!
Omdat Henk een autoritje prettig vindt  rijden we er af en toe wél heen en zorgen dan dat we iets extra’s bij ons hebben voor de werkploeg.
Een pan verse  soep bijvoorbeeld, of was gebraden kippenboutjes,  iets te snoepen tegen de hongerklap, fruit enz, enz.
Zo hebben we tóch een piepklein aandeel  want mensen die hard werken moeten goed eten natuurlijk.
Het wordt een paleisje en eind van de week kan het stelletje erin.
Allemaal dingen   waarvan we weten dat ze heel lastig kunnen zijn, maar  ze gebeurden! Fijn toch,  dat er ook nog dingen goed gaan.

van Gogh imitatie

Vorige week liep  zoon Ruud rond als een tamelijk goede imitatie van van Gogh rond, precies, één oor helemaal afgeplakt al zat bij Ruud het oor er gelukkig nog wel aan.  Hij had een operatie ondergaan die hem van zijn steeds hinderlijker wordende doofheid moet verlossen.

Niet erfelijk nee, de doofheid van Henk is “machinedoofheid”, veroorzaakt door het jarenlang aan veel te veel harde geluiden blootgesteld te zijn geweest(dát is onherstelbaar). Bij Ruud was spraken van “otosclerosis” een soort verkalking/slijtage van een onderdeel in het oor, de stijgbeugel. Dat is tegenwoordig te verhelpen door dat onderdeel te vervangen door een titanium onderdeel.
Onwijs knap dat het kán want het is allemaal piepklein al valt  dat op deze animatie  niet zo op.

Microchirurgie  dus want op het doosje waar het titanium onderdeeltje in had gezeten dat hij mee kreeg stond “4,4 mm lang”. Onnodig te zeggen dat het niet direct is een operatie is die je Dr, Bibber moet laten uitvoeren, je evenwichtsorgaan zou makkelijk blijvende schade op kunnen lopen, daar moet je niet aan denken. In de animatie lijkt het niet klein maar Ruud kreeg het verwijderde stukje mee in een doosje…..


Zie je  het verwijderde stukje? Ja daar in het rechter deel van het plastic doosje en dan  rechts bovenaan in de hoek.
Wat Ruud het meest verbaasde nu hij na bijna 25 jaar weer met Nederlandse gezondheidszorg te maken kreeg is dat hij, in vergelijking met de USA  véél specialisten moest bezoeken vóór de operatie.
De hoorwinkel, die stuurde hem naar de huisarts voor een verwijzing KNO arts, na dié afspraak  een hoortest in het ziekenhuis om te bevestigen wat de hoorwinkel al geconstateerd had,  wéér naar de KNO arts om het dat te vertellen, vandaar verwezen naar een chirurg die gespecialiseerd  is in deze operatie, vandaar naar de anesthesist en bij de laatste twee artsen en wat onderzoeken naar zijn algehele gezondheid  werd steeds weer de meeste tijd gebruikt met  vragenlijsten  op de computer.

De vraag ; “gebruikt U medicijnen”werd met nee beantwoord, volgende vraag:
“gebruikt U bloedverdunners”……. eh… zijn dat géén medicijnen dan? De vraag kwam  vaak, en in vele vormen terug. Ruud werd er wat lacherig van maar “het was reuze belangrijk  dat alles in de computer stond” natuurlijk.
Zelfs op de OK werd de hele lijst nóg eens doorgenomen en bleek álles in orde , op een kleinigheid na…. aan wélk oor de operatie uitgevoerd moest moest worden   stond nérgens vermeld……….

Vorige Oudere items