historisch besef

Mijn historisch besef kun je zonder al te veel overdrijving onderontwikkeld noemen, het  was dus  maar goed dat we gisteren alsnog  het “historisch festijn” in de Haagse binnenstad bezochten.
Je gelooft het niet maar….. ik heb ervan genoten! Heb ik natuurlijk weer een bekend probleem, wil téveel vertellen, téveel foto’s laten zien en weet niet zo goed waar ik moet beginnen.
Laat ik eens origineel doen, ik begin met het eind, een filmpje van het afmarcheren van alle deelnemers die een soort herbeleving neerzette van een klein uurtje ergens in de helft van 16de eeuw of daaromtrent.

Helemaal aan het eind een uiterst  aimabele  vader des vaderlands  die , net als alle leden van de groep die dit soort dingen als hobby doet, er prima in slaagde tussen alle droge feitjes een heleboel  humor te verwerken.
Hoewel ik de vader des vaderlands nooit persoonlijk gekend heb  herkende ik hem direct toen hij met een tijdgenoot , wiens naam ik vergeten ben, historisch besef groeit langzaam,  zich niet te groot voelde  wat programma’s uit te delen onder het publiek.


Zelfs al had hij het “eierdop petje”, waarmee  hij  op schilderijen afgebeeld werd, in zijn hand omdat er best een stevig briesje stond.
Toen hij later op de trappen van de ridderzaal stond droeg hij het wél  en je hoort mij niet zeggen dat hij” ermee voor paal stond” , de feiten spreken voor zich.
Als belangrijkste gast was hij het eerste aangekomen en stond bovenaan de trap die zich langzaam vulde met “tijdgenoten” waaronder graaf Floris met vrouw en zoon  rechts onderaan op de trap!.
Ja precies die van
“in Den Haag daar woont een graaf en zijn zoon”……enz.

Het was deze graaf Floris die ervoor zorgde dat het kasteel ( dat het binnenhof destijds was) afgebouwd werd. De huidige hofvijver liep er in die tijd  nog rondom heen bij wijze van slotgracht.
Maar voor Willem van Oranje de trap besteeg werd er uiteraard uit volle borst het Wilhelmus gezongen, ik heb niet zo’n volle borst dus voelde me geëxcuseerd, en ook werd  uitgelegd waarom dit strijdlied van hem wél een goed volkslied is.


Dat “men” het daar niet altijd mee eens is komt  omdat “men” alleen het eerste couplet kent,  en met wat geluk ook nog het zesde. Zouden we álle 16 coupletten kennen, waarvan de eerste letters bij elkaar zijn naam vormen, zou “men” dat beter begrijpen. Ik beloof beterschap en ga alle coupletten lezen.
Of de dichter en componist ( onder wat andere vaardigheden) Constantijn  Huijgens iets met dit strijdlied te maken had werd niet niet vermeld maar ook hij liep er rond.


Hij dirigeerde ons richting Binnenhof toen we langs de vijverberg het oud Hollandse kampement  bezochten, ook hij deelde foldertjes uit en stond erop met Henk op de foto te gaan.
Ook deze “figurant zat helemaal in zijn rol, hij tekende voor een klein meisje haar folder (waarmee zij dan  een extra bolletje ijs kon halen) ook “echt” met een ganzenveer !
Dácht ik het niet….. té veel voor  1 logje!

Advertenties

schrikbarend?

Wanneer je eigenlijk al tot de doelgroep behoort is het wel even schrikken als je dit in de krant leest.

“Amsterdam – Uit de vijftig meest recente inspectierapporten over thuiszorgorganisaties blijkt dat er maar liefst 48 niet aan de voorwaarden voldoen voor goede en veilige zorg.

Gesignaleerde misstanden zijn bijvoorbeeld mantelzorgers die in dienst worden genomen, het gebruik van vastbindende verpleegdekens en personeel dat deuren voor cliënten op slot doet.”

Of het in dienst nemen van een mantelzorger nou héél slecht voor de patiënt is hangt er vanaf, je hebt mantelzorgers die niét bij de patiënt wonen én inwonende partners die mantelzorger zijn.
In het eerste geval zal het meestal een kind zijn dat, naast het eigen gezin  een wisselend aantal uren “zorgt” voor een ouder.  Een zorgende partner neemt vaak  24/7 de zorg waar.

Het werd niet vermeld maar ik néém aan dat er ook sprake is van dementerende patiënten,
Bij mensen die niet dement zijn lijken “vastbindende verpleegdekens” en “afgesloten deuren” me niet van toepassing.
Nee natuurlijk, ook bij demente mensen wil je dat niet  maar helaas  worden deze middelen dus toch gebruikt en érgens begrijp ik dat het soms niet anders kan omdat er vrijwel nooit voldoende zorgende zijn  om het leven van zo’n patiënt nog een  beetje menswaardig te laten zijn.

Al is de toestand in tehuizen, met  te weinig verzorgende voor zulke aandacht “vrétende” zieken, niet ideaal maar…,
… een dementie patiënt kán gewoon niet alleen thuis blijven wonen.
Niet alleen is het gevaarlijk maar de patiënt loopt ook de hele dag rond in verwarring en onzekerheid . Hij/zij heeft geen bezigheid, geen structuur en kan niemand om hulp vragen, en hulp heeft hij nou juist bij  zelfs de simpelste dingen nodig!

Dat kan ik laten zien met een stukje van mijn prive site over Henk.

“Hij blijft proberen mij te helpen wat meestal averechts werkt, als hij al duidelijk kan maken wat hij wil doen reageert hij meestal niet, of verkeert, op mijn aanwijzingen.
Hij trekt div laden open,”wat zoek je vraag ik”, “dat kleurtje” zegt hij. Om te schillen heeft hij het aardappelschilmesje nodig, dat is groen dus dat kan ik herleiden, maar soms is is dat een stuk lastiger.

Hij schilt de aardappels terwijl ik de schnitzels paneer, doet zoekend de pannenkast open om zijn schillen weg te gooien.
Ik doe de kast dicht, en zeg , “in de bak onder de gootsteen” waarna hij de pannenkast wéér opentrekt.

 “Alle pannen die we nodig hebben staan al op het aanrecht”, ik doe de kast dicht en zeg dat die ook dicht moet blijven.
Ik maak mijn handen schoon , help hem van de schillen af en vraag hem de yoghurt in de schaaltjes te doen, de schaaltjes zet ik klaar voor hem.
Hij doet de pannenkast open haalt er een pan uit en zegt verontwaardigd dat die veel te groot is. Ik zet de pan terug, wijs hem op de schaaltjes en vraag hem de yoghurt uit de koelkast te pakken waarna hij met een pak jus ‘d orange de schaaltjes wil vullen……

Dit is dan ongeveer een half uur  mantelzorgdag,  er zijn betere  uurtjes, er zijn slechtere uurtjes ….” een zorgdienstverband aan gaan? Toch maar liever niet, maar zou Henk er slechter mee af zijn dan met de professionele  thuiszorg?

 

 

orde op zaken

Tja, autobiografisch bloggen heeft het voordeel dat je nooit om onderwerpen verlegen zit.
Maar het heeft ook één nadeel. Hoewel ik natuurlijk niet te diep in de levens  duik van de mensen die deel uitmaken van ons leven komen ze zo af en toe wel voorbij.
Dan is sóms een summiere uitleg nodig.  De oplettende lezer  zou gemerkt kunnen hebben  dat de moeder van Sebastian de laatste 2 jaar wel érg weinig in de verhalen opduikt, en  de lezer met  plakkerige  voelsprieten zegt nu “de moeder van Sebastian? ” eh….  niet je schoondochter?
Precies, dat wás ze ,  maar al een tijdje  niet meer!

Het is één van de redenen ( wij zijn de andere)  dat zoon Ruud de laatste anderhalf jaar vaker in Nederland was temeer omdat Sebastian nu, net als zijn halfbroer destijds, een jaar naar school gaat in Colombia. dat was al de afspraak en de ouders stellen  uiteraard zijn belang  voorop.
Spaans is een belangrijke wereldtaal en  aan Sebastians Spaans moet nog wel gewerkt worden. Dat ging dus gewoon door  en voor Sebastian is het fijn dat ook zijn moeder  en halfbroer nu in Colombia wonen.

Voor Ruud was Colombia geen optie, het is zelfs niet onmogelijk dat hij  tussen “nu en later” weer kiest voor wonen in Nederland, dáár zouden wij dan weer helemaal niets op tegen hebben.
Met Sebastian gaat het goed, hij was eigenlijk altijd al gewend dat hij niet iedereen waar hij van houdt  tegelijk om zich heen heeft, zijn halfbroer zag hij ook echt maar de helft van het jaar, en van zijn ouders was er vrijwel altijd wel één onderweg. Grootouders, tantes, ooms neven en nichten, hij moet er altijd maar weer voor lange tijd afscheid van nemen  en hij wéét dus eigenlijk niet beter.

Nog steeds niet leuk maar het maakt dit soort moeilijk dingen toch iets draaglijker, én hij heeft zijn muziek want ook daarmee is rekening gehouden bij de keuze van de school.
Natuurlijk is zijn trompet mee en heeft hij een vervangend “iets” voor zijn piano maar ik zou me toch voor kunnen stellen dat hij de school waar hij het vorige seizoen op zat qua muziek wel zal missen.
Ze hadden er een grote band en bij de laatste  regionale wedstrijden van scholen wonnen ze op alle onderdelen. Volgens mij ook helemaal terecht, maar ja, ik zal wel weer bevooroordeeld zijn.

Het filmpje is te veraf om Sebastian te herkennen, volgens mij zit hij op de laatste rij zesde van links……

ik niet….

Nee ik loop niét mee in de vierdaagse, het verslavingsvirus sloeg niet toe nadat ik in 2008 met het echt verdiende kruisje naar huis ging.
Zeg nooit nooit natuurlijk want éigenlijk wil ik ooit nog dat kroontje op het kruis verdienen dat je pas bij de tweede keer krijgt.

Maar dit jaar ben ik toch wel heel blij dat ik niét mee liep, en niet alleen omdat het best wel warm is geweest deze vier dagen maar meer omdat ik weer kans zag een kraakje in mijn voet te organiseren.
Sommige dingen gaan nou eenmaal niet opzij als ik er met mijn kleine teen tegenaan stoot. Zou zómaar een breukje in kunnen zitten, zou niet voor het eerst zijn en dus weet ik dat het weinig zin heeft er naar te laten kijken, rusten en vastplakken aan een andere teen kan ik  ook best wel zelf bedenken.
Gelukkig is het de linker voet  dus met autorijden geen probleem dankzij de automaat van Suus.
De rolstoel geeft steun tijdens het lopen dus die doet nu dubbel dienst, het moet niet gekker worden hé!

Vanzelfsprekend denk ik aan de twee dames onder mijn lezers die wél meelopen dit jaar. De dames zijn goed getraind en ik ga ervan uit dat Annemarie en Hanscke  het zonder al te veel problemen gaan redden.
Waar ik wel van schrik is dat ik in de interviews van de laatste dagen vrij veel mensen hoor die de tocht proberen uit te lopen “op pijnstillers”.
Pijn is naar mijn idee een graadmeter die grenzen aangeeft, maar bewust een paar dagen over grenzen heengaan wanneer daar niét je leven van afhangt lijkt mij geen goede zaak.
Uiteraard  heb ik tien jaar geleden ook wel af en toe een pijntje hier en daar gevoeld maar daar is geen pijnstiller aan te pas gekomen. Aan het eind van de dag rust geven, dan maar niet feesten, eventuele blaren behandelen, spieren masseren en natuurlijk een goede nachtrust moet eigenlijk wel voldoende zijn om door te kunnen.

Natuurlijk hang ik vandaag veel voor de buis want de intocht van al deze kanjers  beleef ik toch graag een beetje mee. Er is een kleine kans dat ik volgend jaar de intocht in Nijmegen ga bekijken. Dochter Inge heeft het plan opgevat volgend jaar mee te lopen om met haar schoolvriendinnetje  hun veertigjarige vriendschap te vieren.
De dames vinden 4x veertig kilometer lopen een mooie bekroning van 40 jaar vriendschap door dik en dun.
Je begrijpt, áls het echt gaat gebeuren en ze lopen hem ook uit sta ik zéker op de via gladiola om ze te verwelkomen, maar dit jaar proef ik de sfeer dan maar  via de TV uitzending.

lekker gewerkt

Ja Mevr. Huppeldepup hééft gebeld, met een hoop bla, bla, geleuter over
dat de wmo  die  zorg niét mag overnemen van me maar Henk slechts mag adviseren als ik er niet ben omdat hij 24 uur per dag “toezicht” nodig heeft ( wie vertel je het) . Dus als hij niet begrijpt dat hij beter niet over kan steken als er een auto aankomt mogen ze alleen zeggen “niet doen” en als hij dat niet begrijpt en doorloopt  mogen ze hem niet beet pakken, “zorg met de handen op de rug”.  Ik zal wel een heleboel verkeerd begrepen hebben, het zij zo. Ik leg het voorlopig allemaal naast me neer, geen zin om me er nog in te verdiepen.

De casemanager had op voorhand al een zorgdame geregeld die een uur  in de week voor Henk mag zorgen. Om aan elkaar te wennen want een dementie patiënt geef je niet zomaar aan een vreemde mee.
Het doel was dat op te voeren naar 2x in de week een paar uur ( zodat ik wat uurtje kan opladen) maar ik heb geen idee uit welk potje dat moet komen, “kees” had de aanvraag bij de wmo ingediend dus ik vrees dat zij  er van uit gaat dat dit goed gaat komen met de wmo. Lieve vrouw hoor die zorgmedewerker, zit ook boordevol vragen over het waarom van de huidige manier van werken.

Voorlopig laat ik het allemaal achter me, ik heb er geen zin in, geen energie voor, geen tijd voor, en al helemaal geen begrip voor. We zijn gewoon lekker aan het werk , dat kwam als geroepen. Domweg  lekker mappen vouwen waar met een stukje dubbelzijdig tape een flap  dichtgeplakt moet worden. Een deel doen we in de drukkerij , gezellig, de rest nemen we mee naar huis want héél veel kan Henk er niet aan doen.
Maar toch zijn we sámen bezig .
Ik plak de stripjes tape erop  en als ik een hele stapel heb kunnen we samen aan de slag.
Dan peutert Henk de ruggetje van de tape los en trekt het eraf zodat ik daar geen oponthoud meer mee heb, even alle dubbele rillen vouwen, flapje vastplakken en in no-time hebben we toch mooi samen de doos,  die Henk van te voren( precies, toen ik de stripjes plakte)  in elkaar heeft gezet,  volgemaakt!

Weet je wát….? Ik druk een rol dubbelzijdig tape achterover en draai  mevr. Huppeldepup zo zwaar in de tape dat niemand een beginnetje van het ruggetje kan vinden, dát zal haar leren.

héél boos….

Met driftige aanslagen tik ik deze brief in de late middag van 4 juli 2018 voor de mevr. van de WMO

“Mevr. Huppeldepup
Op 27 juni 2018 had U een telefonische afspraak tussen 14 uur en 14,45 uur in Uw agenda staan met mijn man, dat gesprek kan hij niet zelf voeren en stond dus ook in mijn agenda.
Op 28 juni ontving ik van U een nieuwe telefonische afspraak voor 4 juli 2018 tussen 13 uur en 13,45 uur. Op de brief een gele post it geplakt met de mededeling dat de afspraak van de 27 ste helaas niet door kon gaan.
Ter informatie, ik zorg 24 uur per dag, 7 dagen in de week voor mijn behoorlijk demente,  en ontlasting incontinente,  82 jarige man.
Om hem niet op te zadelen met onnodige schuldgevoelens wil ik in een gesprek met U niet ” gaan zitten klikken over mijn man ” waar hij bij zit.
Dat vraagt dus  geregel en voorbereiding.
Hoewel U er in geslaagd bent me te overtuigen hóe weinig belangrijk wij ouderen zijn, en vooral hoe lastig, verzoek ik U bij deze  een volgende afspraak alléén te plannen als U zeker weet dat U zich eraan kunt houden.
Ik  heb  mijn geduld  en energie heel erg nodig bij de verzorging van mijn man, dat doet mijn bloeddruk niet altijd goed , dit soort onachtzaamheid kan ik daar zeker niet bij gebruiken.
Ondanks mijn toch al lage verwachtingen betreffende dit soort organisaties  bent U er in geslaagd die verwachtingen alsnog naar beneden bij te  stellen.

Mevr. Rietepietz “


Ik zet nét de printer aan  als  om half 6 de telefoon gaat, Mevr. Huppeldepup aan de lijn.
Mevr. treft het, ik heb me aardig op zitten winden  en Henk ligt nog  in zijn tweede tuk van vandaag. Ze wenst me een goede middag  en ik hak er maar meteen in “het is absoluut géén goede middag mevrouw,  U heeft me voor de tweede keer laten barsten”. Mevrouw speelt de onwetende, ik heb U gisteren nog gebeld maar toen  kreeg ik geen gehoor.
“Logische mevrouw, de afspraak stond voor vandaag”  blaf ik haar toe. Daarom probeert ze het nu nóg eens zegt ze . “Maar niet  tussen 13 uur en 13.45 zoals in de brief stond die ik ontvangen heb” bijt ik haar toe. Ze beweert dat ze die afspraken niet zelf maakt, dat wordt voor haar gedaan. “Daar mag U dan de bezem wel eens doorhalen” sneer ik, “maar ze zullen toch wel in Uw agenda gezet worden”.

Op dat moment hoor ik dat Henk boven naar de wc gaat en daar kan ik beter bij zijn leg ik haar uit, ze moet maar terugbellen als ze zeker weet dat de afspraak ook door kan gaan.
Uiteindelijk mag ik het zeggen, Ik pin haar vast aan morgenmiddag 1 uur, dan heb ik Henk naar het biljarten gebracht ( hoop ik)  het blijkt een dag te zijn dat ze niet werkt maar  ze gaat akkoord, heel misschien vindt ze toch dat ze iets goed te maken heeft?

plaatjes van internet

 

héérlijk

Wat een héérlijk weer, net niet té warm en met een lekker windje.
We genieten er optimaal van en wandelen bij voorkeur wat vroeger op de dag want Henk verdraagt de warmte toch wat minder dan vroeger, nou ja, wát minder, véél minder.
Altijd leuke afleiding is langs de vliet wandelen, bankjes genoeg en áltijd wel iets te zien al zijn dat niet altijd zwemmende dames.
Als we een korte wandeling maken beginnen  we bij de hoornbrug , en lopen door tot de nog vrij nieuwe fiets oversteekbrug.   Best leuk om te zien hoe die brug open draait over het water.


Er is vrij veel vaarverkeer en deze fietsbrug is minder hoog dan de hoornbrug, gaat dus vaker open. De brug moest een pontje vervangen dat wat verderop jarenlang zorgde dat voetgangers en fietsers het “heen en weer” konden krijgen. Daar is een hoop gedoe over geweest en naar mijn idee ligt de nieuwe brug véél te dicht bij de hoornbrug waarover je vanuit Rijswijk de snelweg op kunt. Bij dié brug gaat een deel van het wegdek omhoog terwijl het verkeer van en naar de snelweg voor de slagbomen moet wachten.


Daar levert uiteraard een heleboel ongeduldige automobilisten op  want ook die brug gaat bést vaak open. Maar oke,  voor de wandelaar dus altijd wel iets te zien. Zoals dit soort bakbeesten dat niet zelf kan varen.

Links een puntje van een grote bankconstructie waar we soms even zitten, ik kan er zelfs iets te lezen bij pakken uit  het  boekenkastje , áls ik tenminste de bril bij me heb.


Nee voor dit containervervoer heb ik geen bril nodig, daar kijk je echt niet zomaar overheen. Er zit een duwboot achter die zorgt dat het gevaarte vooruit komt ( dacht ik, weet ik veel van dat soort dingen) . Er staan 16 grote containers op en dat willen ze weten ook!


Tja klopt, er staan 2 rijen van 8 grote containers op en die komen nu niét op de weg!
Nu maar hopen dat het opweegt tegen al die bruggen die open moeten waardoor er weer andere files ontstaan waarbij veel chauffeurs  tegenwoordig meestal te beroerd zijn  de motor af te zetten. Als ik twee uur later zélf voor een open hoornbrug sta zet ik wél netjes de motor af, zoals het hoort.

Vorige Oudere items