naweeën

O ja, die scherven en dat geluk weet je nog? Soms moet je geluk een beetje helpen, ja hoor eens, zelfs in de bijbel staat  dat de grote baas slechts hén helpt die zichzelf helpen. Zo kort na Pasen past zo’n bijbel citaat nog naadloos..
Dus toen ik op de regionale radiozender hoorde dat er  (op de meeste onverwachte tijden)  voor gratis theaterkaarten gebeld kon worden zat ik op het puntje van m’n stoel.
Het ging om een toneelvoorstelling van “in de Vlaamse pot” gemaakt naar een hilarische TV serie uit de jaren 90.

Helaas had ónze baas een ander idee over “helpen” en riep ons op om met  wat karweitjes te  helpen en zo gingen de kaarten aan m’n neus voorbij…… dacht ik!
Ach misschien maar goed ook dacht ik,  Henk en theaterbezoek wordt er  niet makkelijker op. Zijn doofheid krijgt dan wel ondersteuning van een ringleiding maar dat wil niet zeggen dat hij begrijpt wat er gezegd wordt. Het gaat allemaal te snel vooral bij cabaret. Dit soort komedie zóu nog te proberen zijn , geen ingewikkelde zinnen of diepzinnige inhoud,  en kijk, dát dacht dochter Inge nou ook.

Volkomen argeloos voldeed ik aan haar verzoek even iets voor haar uit te printen, haar printer deed het niet  en toen…… rolde er twee kaarten voor die voorstelling uit m’n printer voor j.l. vrijdagavond.
Een voorstelling die volkomen aan de verwachting voldeed, wie de serie kent van vroeger   verwacht  hilarische dubbelzinnige onzin en dié was er.
Reden voor een recensent de voorstelling de grond in te boren wat toch zeker niet terecht was. Je moet bij dit soort humor nou eenmaal geen  “literaire” insteek verwachten.

Henk kreeg evengoed  lang niet alles mee, zijn aanstekelijk lach van vroeger was niet te horen,  maar hij amuseerde zich duidelijk wel met wat er dan wél binnen kwam.
Een latertje voor hem en ondanks de “extra na het eten tuk” toch een aanslag op zijn “systeem”  en het levert dus wel wat naweeën op …oeps en we waren óók nog op de paasbrunch bij Inge uitgenodigd.

Té leuk natuurlijk even bijna de hele club bij elkaar dus…. dán maar de naweeën. We  komen   dan pas  binnen  als iedereen al aan tafel zit zodat we niets mee krijgen van de drukte als iedereen binnenkomt met zijn of haar aandeel van het buffet, duh…we komen  écht alleen voor “de gezelligheid” .
En het was héél gezellig……,
Met, hoe bijzonder,  aan de kopse kanten van de tafel respectievelijk de oudste  en de jongste generatie van de familie Rietepietz, overgrootvader en achterkleinkinderen.
Naweeën of niet, dit wil je toch niet missen?

Advertenties

Hélp…hulp!

Had ik al verteld dat Inge ondertussen een huishoudelijke hulp voor me gevonden heeft? Volgens mij wel, alleen nog niet hoe dat verder ging.  Zelf zocht ik niet hard genoeg naar haar zin  en dus vond Inge een vriendelijke dame die zo af en toe  bij mij wil komen “puinruimen”.
Laat ik haar Sjaan noemen, ja precies, naar de onvergetelijke Hetty Blok die  de werkster Sjaan speelde in het hoorspel de familie Doorsnee, alleen spreekt “mijn Sjaan” keurig ABN en niet het zware (welk?) dialect  van Sjaan uit de hoorspelserie.

Omdat Sjaantje, dat klinkt wat liever want lief is ze,  ook al een partimebaan én een gezin heeft spreken we voorlopig om de 3 á 4 weken af. Ja ik wéét het, de droom van iedere vrouw, iemand  die  de rommel voor je op komt ruimen, maar ik moet er nog héél erg aan wennen  om een hardwerkende vrouw dingen op te dragen waar ik zelf een hekel aan heb.

Sjaantje was zelf enorm voor een proefperiode  om te zien of we een beetje in elkaars straat vallen. Er kan zoveel fout gaan in werkrelatie toch? Stel je voor dat Henk haar in #metoo-achtige settings door het huis jaagt, nog afgezien dat Sjaantje dan te moe wordt om te werken…. Henk loopt ondertussen best slecht en zou makkelijk een heup breken, kunnen we niet hebben natuurlijk.

Heel laf heb ik haar tot nu toe alleen maar ramen laten zemen. Niet dat dat overbodig was maar op de een of andere manier hoort dat voor mij niet zo bij “aan m’n spullen zitten” en is vooral ver weg uit de intiemere zones als slaap- en badkamers.
Ze komt op dinsdag en dat is ook de dag dat Inge altijd even present is.
Dan doet Inge meestal iets gezelligs met Henk zodat ik er even alleen uit kan om wat boodschappen te doen.

Als Ruud toevallig in Nederland is  kan het gebeuren dat hij er op Sjaantje ’s dinsdag is en zo is het op dinsdag om de zoveel weken een redelijk drukke boel in huize Rietepietz.
Natuurlijk wordt er dan ook thee gedronken, ik drink mijn thee  altijd koud zónder een zakje erin,    en qua proefperiode lijkt Sjaantje  om, ben ik geslaagd als  werkgeefster.

Toen ik haar de laatste keer  uit liet zei “Ik vind het toch altijd zó gezellig bij jullie, jullie gaan zo leuk met elkaar om”.
Misschien wordt het tijd dat ik haar nu toch maar eens aan een smerige wc laat beginnen en zowel Inge als Ruud niet meer als animatieteam  in laat vliegen,
Of eh… zou  ik Sjaan  voor kunnen stellen voortaan intree te betalen!

 

wegsnelweg

Ik had het er al eerder over, er wordt druk gewerkt aan de Rotterdamsebaan die er voor moet gaan zorgen dat verkeer richting binnenstad Den Haag/ Scheveningen   een afslag krijgt die hen via de Binkhorstlaan sneller ter plaatse brengt.
Ik kom met enige regelmaat op dát deel van de snelweg waar  hard gewerkt wordt  en hoewel ik er vrijwel nooit echt last van heb ben ik tóch regelmatig “de weg kwijt”.

De open dag heb ik helaas gemist, ik hád dan de boor kunnen zien waarmee men een stuk “ondergronds”gaat. Heel jammer voor een blogger, daar  heb ik nu  geen foto’s van.
Vanaf de afslag naar het centrum van Rijswijk zien we  steeds weer kleine veranderingen, alleen is het iedere keer weer lastig te zien wát er dan wel veranderd is.
Die vangrail….. die was er toch nooit? En het valt eigenlijk niet op dat de afrit nu korter is maar er staat vast niet voor niets dát de afrit verkort is.


Op dit punt lijkt trouwens ondertussen (de foto is al wat ouder)  aan een afrit ernaast gewerkt te worden. Maar eh…. dat water … lag dat er altijd al? Of was het altijd een soort grasberm, ik weet het werkelijk niet meer.


Bovenin de foto hier boven loopt de weg die van Den Haag naar Delft/Rotterdam gaat en de nieuwe weg gaat daar onderdoor  wat in de toekomst een ontlasting moet  geven van de A4 vanuit Den Haag bij het  malieveld. De boor  gaat dus blijkbaar onder de A4 door, om dan over te steken…?  Geen idee, mijn voorstellingsvermogen laat me  in de steek.


Maak je nou geen over dat ik foto’s zit te maken achter het stuur, nee natuurlijk.
En nee Henk heeft ze ook niet gemaakt, hij reageert daarvoor véél te traag tegenwoordig en zou nooit tijdig de camera gericht hebben, áls hij hem al kan vinden in mijn tas.
Maar soms rijd er iemand mee die wél tijdig kan reageren.
Aan de andere kant van de afrit verandert óók van alles waarvan in de tijd dat deze foto gemaakt werd eigenlijk alleen deze afzetting te zien.

Maar ondertussen is achter dat hekwerk nú te zien dat ook daar   voorbereidingen getroffen worden om de diepte in te gaan . Als ik goed zag dan hé, ik rijd toch nog altijd van 70 naar 50 km op dat laatste stukje afrit en dan “wapperen” die paaltjes nog aardig


Ook als ik de snelweg opdraai bij Rijswijk zijn er steeds weer veranderingen  waarvan je dán al niet meer weet hoe het ervoor uitzag. Was het alleen gras, was er water….
maar hier worden hellingen gemaakt die misschien wel nieuwe bermen moeten worden, of misschien juist we opritten….het blijft wonderlijk hoe  er gewerkt wordt met minimale hinder voor het verkeer. wat we er van merken is af en toe  wel eens een op/afrit in het weekend afgesloten, maar er liggen nog 2 afritten die ons óók thuisbrengen. Nog 2 jaar te gaan dacht ik maar , misschien kan ik nog wel eens wat g up-date foto’s maken, als ik de weg niet kwijt raak tenminste!

 

zweep d’r over!

Ja hoor, ik gooi de zweep erover bij  Henk, “wie niet werkt zal niet eten ” zeiden mijn ouders thuis vroeger altijd.


Schoonzoon Peter neemt het snoeiwerk al voor zijn rekening maar komt binnen even een “werkmaatje”optrommelen,  want  zóveel vrije tijd heeft hij nou ook weer niet dat Henk op z’n lauweren mag gaan rusten. Ik blijf buiten schot en amuseer me binnen met wat klusjes.
Peter is een rigoureuze snoeier ( of ik heb altijd alles téveel dicht laten groeien daar wil ik vanaf wezen)  dus Henk is wel even druk doende met alles klein knippen anders past niet alles in de container.


Ook de achtertuin levert veel snoeihout op maar we willen onze “tuinman”  nou ook weer niet uitputten dus dat mag nog even blijven liggen, morgen weer een dag.
Als ik de andere morgen samen met Henk een beetje ga knippen  knipt hij nét zo secuur als de dag ervoor al vraagt hij zich wél af wie die zooi daar heeft neergegooid. Terwijl ik de wat dikkere takken met de grote tang vast klein maak knipt hij wat klein spul.


Ik vraag hem of hij  éérst de takken met stekels wil doen, die liggen toevallig vooraan en daar haal je de benen aan open in het voorbij gaan.
Hij zegt “ja” en gaat onverstoorbaar door met de zachte takjes zónder stekels  klein knippen. Ik knip de dikke stekeltakken van vuurdoorn vast een flink stuk kleiner  en vraag hem het resterende kleine knipwerk even te regelen, ook daar klinkt zijn “ja” luid en duidelijk maar ook dan gaat hij rustig door met waar hij mee bezig was.

Ik werk de stekeltakken dan maar zelf  weg maar we zijn nog lang niet klaar als de eerste regen spetters vallen. Henk vind dat we  maar snel naar binnen moeten, als ik nog even doorga maant hij me dat ik binnen moet komen anders wordt ik nat.
Hij is  zelf druk doende zijn schoenen aan te doen als ik binnenkom, daarna doet hij zijn jas aan en op mijn vraag wat hij gaat doen zegt hij; “ik ga even de lege flessen wegbrengen”. De flessencontainer staat op de hoek van de straat, en hij verdwijnt met een tasjes met wat lege flessen en potje die blijkbaar niet kunnen wachten tot het droog is.
Tja….  de meeste regen zal er wel naast vallen, ik  laat hem gaan, niets mis met participatie toch? Of zoals óók een gevleugelde uitspraak van mijn ouders was als we niet wilde helpen “we houden hier geen kostgangers”.

 

zat er muziek in ?

Nou ik kan gerust zeggen dat er géén muziek zat in een muzikale toekomst voor jullie Rietepietz.
Kort geleden vertelde ik al dat ineens alle volwassen kleinkinderen gitaar willen leren spelen, en dat terwijl ze allemaal wel een instrument kunnen bespelen.
Ja, ja, ja , een gitaar is óók een instrument en er zijn mensen die daar ook echt muziek uit kunnen halen, áls je muzikaal bent!

Voor al die andere simpele zielen zoals ik,  is een gitaar een aardige poging om je eigen” zang” te begeleiden door de grepen voor wat akkoorden uit je hoofd te leren en je wat slagtechnieken eigen te maken. Eerst natuurlijk wat eelt op de vingertoppen kweken  en dan kun je los.

Tja op zich vond ik die grepen leren dan nog wel leuk, maar dat zingen….. en de familie die dat dan altijd graag wilde horen als er  een feestje was. Vooral in de wél muzikale schoonfamilie van mijn zus waar altijd wel iemand was met een accordeon.


In die familie werden bruiloften ook nog ouderwets gevierd, met muziek maken en toneelstukjes zodat ik, met mijn gitaar, in de feestgroep integreerde.
Ach, men was niet veel gewend in die tijd en ook bij de jongerenvereniging CJMV werd muziek maken gewaardeerd op de bonte avonden.
Ik vormde zelfs enige tijd een duo met een buurmeisje dat ook lid van de club was, we gaven een “hmmm, spetterend optreden” met cowboy liedjes, aangevuld  met twee mondharmonicaspelende jongens.


Met diezelfde vereniging gingen we ook een week op kamp en natuurlijk moesten de gitaren ook mee.


Ik herinner me de jurk die ik op de foto boven droeg nog heel goed, zelf gemaakt in het blauwwitte BB ruitje. De foto is vast gemaakt met het “boxje”dat om nek hangt.

We gingen mee als “semi-leiding” mee maar waren nauwelijks ouder dan de oudste meisje van de club   en vallen op de groepsfoto ook niet op als leiding.( ik sta rechtsboven ) . Het was een christelijke vereniging en we werden verondersteld ook een dagsluiting te houden, compleet met bijbel vertelling dus dat dééd ik dan ook en schreef mijn eigen verzie van de verloren zoon. Met meer succes   dan m’n gitaarspel! Ik kreeg de raad daar voorál mee door te gaan. Evengoed heb ik zowel de gitaar als de bijbel vertellingen aan de wilgen gehangen, en nooit gemist.

hebbedingtjes

Je weet wel van die spulletjes waar je hebberig van wordt. Die zijn er tegenwoordig te kust en te keur, hele winkels vol met spulletjes waar je gerust buiten kunt maar je eigenlijk tóch niet vanaf kunt blijven als je langs de uitpuilende  schappen loopt. Winkels zoals so low en action bijvoorbeeld met “hebbedingetjes” voor een habbekrats en echt iets van deze tijd.

Vroeger…. ja hoor, gáán we weer, in de tijd van de spulletjes die ik op zolder vond was je al blij wanneer je kon kopen wat je echt nodig had en dat moest dan ook degelijk zijn en lang mee kunnen.
Ik herinner me nog dat mijn jongste broertje eind 50 jaren op de padvinderij zat en een béétje padvinder moest een zakmes hebben, hoe uitgebreider hoe beter.
Daar moest ik aan denken toen ik dit mes tegenkwam.
Weliswaar geen zakmes maar een soort dolk maar nét zo multifunctioneel als de zakmessen. Je moest er je brood mee kunnen snijden maar ook  hout mee bewerken als dat nodig was.

Waarschijnlijk was dit mes toch echt van mijn vader zelf, uit de jaren dat hij in de duinen werkte als semi boswachter  en er van alles op zijn pad kon komen.
De kurkentrekker was standaard op messen al zal mijn vader die niet veel gebruikt hebben, hij was geen wijnliefhebber en had liever een pilsje.
Zo’n mes was dan misschien in die tijd toch een beetje “hebbedingetje” want je kón best zonder als je geen wereldreis ging maken óf  padvinder was natuurlijk.

Maar dit was  toen echt een hebbedingtje denk ik….,
Ik had even geen idee wat het was, ruim  10 cm lang en nog geen centimeter breed op de “rug”, een mooi vormgegeven borsteltje waar de opgedrukte tekst me gelukkig op het goede spoor zet.
Op de ene kant staat sigaren, tabak sigaretten, en op de andere kant de naam en het adres van een takszaak in de Emmastraat  te Loosduinen.
Wat is ons geheugen toch een wonderlijk ding, ik wás het borsteltje helemaal vergeten maar nu toen ik de tekst zag wist ik het weer en zie ik  m’n vader de gemorste sigarenas weer van z’n zondagse kostuum af vegen met dit hebbedingetje!

helemaal vergeten..

Schande, hélemaal  vergeten te vertellen dat we al binnen 2 weken ook echt de invalide kaart af konden halen. Gáát het is een keer goed zeg ik niets, foei!
Bovendien had ik nog een heel prettige verrassing want in Rijswijk wordt je dan meteen aangemeld voor álle parkeerplaatsen in Rijswijk  waarvoor  we dan niét hoeven te betalen ( parkeergarages uitgezonderd natuurlijk.)
Er moest natuurlijk wél voor de vergunning betaald worden en dat is ook niet helemaal niets.
Maar oke,  we krijgen er dus veel voor terug want het is écht veel makkelijker nu om ergens te komen. Wat wel jammer is dat de regels in iédere gemeente weer anders zijn, moet je dus zelf uitzoeken als je ergens heen gaat maar voor ons is dat niet zo erg omdat we niet écht globetrotters zijn.

Het is een passagierskaart op Henk z’n naam, mag dus alleen gebruikt worden als Henk mee rijdt (of gehaald of gebracht wordt) maar dat is geen probleem, we zijn vrijwel altijd samen op stap.
We hebben géén aanvraag gedaan voor een parkeerplek  op kenteken voor de deur, dat hebben we niet nodig omdat er eigenlijk altijd wel een parkeerplek in de straat vrij is.
Bovendien staan we  langs de stoeprand dus de rolstoel in en uitladen is dan geen probleem.

Het lijkt me niet héél sympathiek naar de buren toe  om nóg een parkeerplek ( er is er al één)  te bezetten als we weg zijn. Op de tijden dat de school aan en uit gaat zijn er altijd even veel kortparkeerders en dan krijg je weer gedoe met mensen die “even” op de verkeerde parkeerplek gaan staan. Niet netjes natuurlijk als iemand  écht afhankelijk is  van zo’n plaats dicht bij  huis, bij ons is dat gelukkig niet zo en dan maken we  liever geen gebruik van die optie.

Wij hebben genoeg aan deze kaart al komen we óók wel invalide plekken tegen  waar we niets aan hebben. Dan staat er een heg strak langs de zijkant  terwijl aan de andere kant het verkeer aan je voorbij raast, ff niet nagedacht.
De ergernis over  mensen die hun auto onterecht op een invalide parkeerplaats zetten heeft  mensen blijkbaar creatief gemaakt zoals op het  plaatjes links en rechts te zien is , ik vond ze op het internet.

Vorige Oudere items