goed nieuws

Kunnen we gebruiken toch…… komt mijn goede nieuws,”m’n velletje zit weer lekker”!
Ineens valt alles weer een beetje op z’n plaats, blijkt de nieuwe CV ketelman een echt “mens” en lijkt het probleem opgelost te hebben voor een schappelijke rekening en zo min mogelijk breken, valt er een lieve zelfgemaakte kaart van Amber in de brievenbus, en vandaag ook nog een liefdevolle kaart van Kakeltje!

Bovendien ben ik nodig op de drukkerij, erg nodig zelfs want deze week heb ik al iedere dag gewerkt en morgen en overmorgen zit ik ook niet achter de geraniums vrees ik. Oke, ik werk maar 5 uur per dag, 1x een gekke dag gaat prima maar een week lang zou me opbreken. Maar mens…. wat is werken heerlijk! Het bedrijf vindt op het nieuwe adres steeds meer z’n vorm en ik ben weer als vanouds “één van de jongens”. Ik voel me alsof ik weer bergen kan verzetten en eigenlijk dóe ik dat ook wel een beetje.

Zie je hoge dingen achter me? In totaal 4 pallets vol met grote boeken waar een kaart ingeplakt moet worden. En nee, natuurlijk ga ik niet voor iedere doos (36 p.pallet) hulp vragen, ik pel de pallet zélf af en pak zelfs steeds nieuwe dozen, zeg ik toch, Je bent één van de jongens of niet!
Aan de andere kant van het muurtje waar sinds vorige week mijn werktafels tegenaan staan wordt gewerkt aan een wat oudere boekdruk “cylinder” machine. Zo’n pers als waaraan Henk voor de jaren 80 nog werkte om de Scheveningse krant te drukken, net als de degels nu alleen nog voor de speciale functies want om te drukken ze veel te traag. Het regelmatige doffe tik–ke-boem- tik–ke-boem-tik– enz klinkt door de muur heen een beetje als een hartslag, de hartslag van een bedrijf dat herstellende is van een klein infarct. Of misschien is het wel de hartslag van Henk die ik hoor want die is natuurlijk bij me, (tenzij hij in de auto is blijven zitten, dat kan ook). En volgens mij sleept het geluid mijn hartslag mee, voorziet me van nieuwe energie.
Hoe bedoel je “werken is goed voor een mens” nou ja toch zeker als het vrijwillig is. Maar zeg nou zelf, hoor je m’n hartslag ….? Of is het toch de machine achter het muurtje, ik ga even voor je kijken.

voor de liefhebber

Er zijn op dit moment niet veel TV programma’s die m’n aandacht vast kunnen houden. Maakt niet uit, “jullie zitten toch op mijn schoot” en de TV staat dan eigenlijk alleen maar aan om wat beweging en leven om heen te creëren. Maar ik vond een leuke uitzondering, een nieuw programma voor de liefhebber van het fenomeen escape room. De code van Coppens: de wraak van de Belgen. Heerlijk programma waar de onvermijdelijke BNners een uur de tijd krijgen om via allerlei codes te ontsnappen.

Jullie weten vast nog wel hoe leuk ik het vond om met álle kleinkinderen naar een escape room gestuurd te worden.
We kwamen er maar op nippertje op tijd uit en dat was zeker niet dankzij mij al kon ik wél een keer een nuttige hint geven.
Maar ik was overwegend goed voor de gulle lach.
Je begrijpt , “de code van Coppens ” vind ik een leuk programma.
Op de zondagavond om 10 voor half 9, een tijd dat je toch thuis moet zijn door de avondklok.
Wat voor een deel van mijn lezers wel handicap zal zijn is dat het door SBS 6 wordt uitgezonden. Ik heb daar geen probleem mee, ik kijk altijd of het programma in mijn straatje valt, welke omroep het uitzendt zal me worst zijn. Op zijn tijd heeft iedere omroep wel iets dat me boeit of amuseert en daar gaat het toch om.
Tja, de reclame bij de commerciële omroepen …. ach, altijd goed om even koffie te halen, m’n glas te vullen, een plas te plegen enz! De reclames krijg ik op die manier meestal weinig van mee, maar áls er een opvalt zou ik ze soms zelfs voor een logje kunnen gebruiken.
Als er een enthousiaste verkopen bij één van de hoorboeren staat te beweren dat hij “een onzichtbaar hoorapparaat in het oor kan aanbrengen” heeft dat mijn aandacht, ik zou al heel tevreden zijn als hij “een zichtbaar hoorapparaat zó in het oor aan kan aanbrengen” dat het onzichtbaar is voor de buitenwereld.
Lijkt me trouwens een enorm gepruts met zo’n onzichtbaar hoorapparaat, maar dat zal wel aan mij liggen.

de kop eraf

Zo, de kop is er af van het nieuwe jaar. En nee, natuurlijk helemaal niéts veranderd want Rietepietz doet nou eenmaal niet aan goede voornemens en dan verandert er niet zo veel hé! Ik zóu me het voornemen gemaakt kunnen hebben voortaan Henk uit mijn logje te verbannen….. maar nee hoor, niet gedaan natuurlijk. Ik heb m’n twijfels of dat wel een goéd voornemen zou zijn.
Wie weet dat hij ooit vanzelf een stapje terug doet als ik wat meer andere dingen mee ga maken maar voorlopig kom ik hem overal tegen omdat ik overwegend thuis ben.
Beter zo, ik houd niet van verandering en er is al verandering genoeg waar ik moeizaam mee heb te dealen.

Sommige dingen beginnen een plaatsje te krijgen. Ik vergis me nog steeds dat ik zeg : “ik ben even naar Scheveningen geweest” terwijl ik Pijnacker bedoel maar het ritje is al een beetje gewoon geworden en in het oude jaar heb ik er ook alweer een klusje gedaan.
Ook in het bedrijf schuiven oude en nieuwe onderdelen ondertussen steeds meer in elkaar, net als bij “de medewerkers”.
Er wás wel een bijeenkomst geweest vóór de kerst maar die heb ik niet bezocht wegens het met teveel mensen in één ruimte zitten. Normaal kom ik er als iedereen aan het werk is en dan her en der in het gebouw bezig is, dat is veiliger.
Maar natuurlijk ging ik maandag even nieuwjaar wensen bij m’n “andere gezin”, precies, de drukkerij op de nieuwe locatie. De collega die in het oude gebouw het naambord van de muur had gehaald…..

…… heeft het bord zuinig bewaard en als ik kom ligt het klaar om het samen (eh “met mij” erbij schept vast verwarring) op te hangen zoals hij me beloofd had.
Het belangrijkste werk mag ik doen….. de stofzuiger mond onder de boor houden terwijl hij boort, het mag er dan nog niet helemaal stofvrij zijn….. we gaan er natuurlijk géén zooitje van maken.
Uiteraard komt het bord in het degelhoekje aan de muur te hangen, is zo gepiept. Henk kijkt vanuit de letterbak toe, je weet wel, daar ligt dat oude cliché van zijn foto. En dan heeft Spencer een ingeving…. “Joh Riet, we plakken “die kleine ” óp het bord.
Uiteindelijk is hij de enige van alle personeelsleden ooit die de helft van de ondertussen bijna 130 jaar op de loonlijst stond. Oke, een beetje symbolisch de laatste drie jaar, ik gaf wat uurtjes van mezelf door voor zijn salarisstrook, en soms verdiende hij z’n geld wel eens letterlijk slapend, maar toch!
Goed plan vind ik dus, er moet toch iémand een oogje houden op die knullen als ik er niet ben?

moedertje…

Het was scháttig hoor dat verbod op vuurwerk. De overheid die het verbood deed me denken aan een oververmoeide moeder van een groot gezin die het allemaal niet zo onder controle heeft.
Ze weet precies welke van haar kinderen maling hebben aan ge- en verboden, en ook dat ze domweg niet de mogelijkheden heeft consequent naleven van haar regels af te dwingen.
Maar ze weet óók dat het andere deel van haar kinderen braaf zal doen wat ze vraagt, ze rekent er stiekem op dat daardoor het verbod toch enig effect zal hebben, het is bijna schattig hé!
Nou ja, ik heb makkelijk praten, ik had maar twee kinderen en die wisten donders goed dat hun moedertje nooit dreigde met een straf die ze niet kon of wilde uitvoeren.

Oke, oke, de problemen waren ook minder complex in mijn gezin juist omdat ik altijd heel consequent was in “straffen”. Straffen tussen haakjes ja, want eigenlijk was de straf altijd een voortvloeisel dat de zondaar over zichzelf afriep door “de zonde te begaan”. Zo zou ik nú b.v. beslissen dat een grote groep mensen die betrapt wordt op een illegaal feest géén bekeuring krijgt, dat houdt n.l. géén besmettingen tegen.

Nee ik zou ze láten feesten, twee weken lang, de boel hermetisch afsluiten, desnoods met bewaking voor de deur. Pas na een test die aangeeft dat ze virusvrij zijn mag de deur open. Natuurlijk draaien ze zelf voor de kosten van de test op en ook voor simpele maaltijden die 3 x daags bezorgd zullen worden
(en zélf de toiletten schoonhouden)
Kost de zondaars net zoveel als een bekeuring maar levert meer op want ze kunnen dan niemand besmetten. Dat ze niet helemaal okselfris meer zullen zijn na 2 weken is niet besmettelijk

Maar ik geef toe, het vuurwerk aan banden leggen ligt iets lastiger, de burgerlijke ongehoorzaamheid tiert welig omdat “de stoute kinderen” heel goed weten dat moeder tóch niet overal kan zijn, misschien had een combinatie verbod én avondklok meer pakkans opgeleverd. In ieder geval heeft het “brave deel van de kinderen” toch voor enig effect gezorgd. Minder slachtoffers maar er werd nog wel genoeg andere ellende aangericht. Ook daarbij wordt verwacht dat het “moedertje” (in de vorm van de hulpdiensten) zich vooral met respect gedraagt als de stoute kindertjes haar uitdagen en zich niet aan de regels willen houden. Ze vervelen zich immers, nou dan!

Natuurlijk ben ik één van de brave kinderen, bracht het eerste deel van oudejaarsavond door met een spelletje doen met Inge en haar lief, en toen zij naar huis waren keek ik naar wat Guido Weijers te vertellen had over het jaar 2020. Ik vond hem fantastisch, uiterst beschaaft legde hij de vinger op een paar zeer pijnlijke plekken. Zijn collega Yoep van ’t Hek moet meer kijkers gehad hebben las ik maar ik heb dat vloekende scheldende driftkikkertje al een tijdje uit mijn kijklijstje geschrapt.
Meer kijkers zegt ook niet alles over de waardering voor de show. Maar misschien heb jij ze wél allebei gezien, dan kun je er wél over oordelen!

en verder….

Ja hoor, ik ga natuurlijk gewoon verder al is dit weer zo’n logje waarvan ik nú nog niet weet waar het heen gaat. Als ik de datum zie, ” 20 december”, dan is dat precies een half jaar na 20 juni. Toch een half jaar dat, ondanks alles, omgevlogen is. Niet in de laatste plaats door alle geregel, zelfs de erf belasting aanslag is al binnen, ja ze kúnnen wel dingen snel bij de belasting als het om geld binnen halen gaat, andersom gaat dat blijkbaar lastiger want van de aanvraag om zorgtoeslag waar ik nu recht op heb hoorde ik nog niets.
Gelukkig kan ik me permitteren om het als een extra achterdeurtje te zien en valt ook de erf belasting mee. Zal ik niet écht een rijke weduwe zijn… echt slecht heb ik het gelukkig ook niet, dankzij een kleine resthypotheek heel lage woonlasten.

Maar nog een datum, december 2005 . In die maand besloot ik wegens veranderingen mijn space site om te gooien naar het toenmalige web-log. Wat maar weer bewijst dat als ik me niet bezig houdt met goede voornemens, dan had ik immers wel tot 1 januari gewacht? Mijn Space ruimte werd ( naar mij pas achteraf bleek) overgezet naar WP maar omdat ik niets met de informatie daarover gedaan had werden de logjes niet overgezet. Toen web-log later ook verdween en ik naar WP over wilde stappen bleek ik dus inderdaad daar al een account te hebben, maar wél een account met niets erop.

Waarschijnlijk niets aan verloren, het bloggen was toen echt anders dan nu. Het ging meer om de lay-out dan om het verhaal, er waren groepjes die “keuringen” deden en als je er een beetje bij wilde horen haastte je je natuurlijk de gemaakte aanmerkingen ter harte te nemen….. ,ach je kent me, niets voor mij dus deed ik daar niet aan mee, niet in de laatste plaats omdat het gepriegel met html codes héél zorgvuldig moest gebeuren.

Verder was het bloggen in die tijd meer een gevalletje “ik vind jou leuk, hoe vind jij mij” waardoor regelmatig een soort kampen ontstonden en je verondersteld werd één van de kampen te negeren. Tja , minder mijn ding, een afwijkende mening moet kunnen, daar is niets mis mee.
Ach alle begin is moeilijk, we hebben het wél over 2005 hé! Veel van de bloggers van het begin vonden hun ding uiteindelijk op FB en dat soort media. Zo zijn we nu als bloggers lekker “onderons” al ben ik wél een eigenzinnig blogger gebleven, met eigen hebbelijkheden en regeltjes…… nou én!

bijna…..

De spanning alhier is te snijden
waarmee komt de Sint mij verblijden
Het pakje van Melody’s surprise spel
kwam tijdig aan dus is er al wel …….,

Maar open maken mocht nog niet
de 5de mag het, dus geen verdriet.
Sint viel ook hevig door de mand
want dit is er hier aan de hand
Ik zette gisteren nog m’n schoen
zodat zwarte Piet er iets in kon doen
Blijkt Sint gewoon tegen te vallen
hij maakt gebruik van mega stallen
10 kleine biggetjes, opgepropt
in ’n kleine kist, dat moet gestopt
Ik haal er snel wat kleintjes uit
de rest zo meer ruimte voor de snuit
Zodat ze niet aan krulstaartjes vreten
ze zijn gewoon om “óp te eten”
Maar zelfs 5 vind ik nog teveel
dan blijven die staartje echt niet heel
De kist is wel goud gemaakt
toch wordt hun vrijheid zwaar gekraakt
Ik doe m’n best, haal er nóg meer uit
dan zitten ze niet meer zo op een kluit.
Dierenliefde, zit je te raden?
ach…. marsepein is niet te versmaden!


wat een bende

Toegegeven, het is wat rommeling hier in huis, dat hoort nou eenmaal bij surprises maken, maar om dat nou een bende te noemen gaat me te ver.
Waar het wél een bende is is in de drukkerij, zowel in de oude behuizing als in de nieuwe. Wat in het éne gebouw wordt afgebroken moet in het andere gebouw weer worden opgebouwd.
Vorige week maakte ik een filmpje toen nog lang niet alles weg was.

Eén van de collega’s zorgt ervoor dat het naambord niet vergeten wordt, daar staat tenslotte op hoelang het bedrijf al bestaat onder deze naam, al meer dan 125 jaar. Hij heeft al een plekje bedacht waar het wordt opgehangen zal worden, in het hoekje waar de degels staan die nog steeds voor sommige bijzonder taken gebruikt worden. Bijv. foliedruk.
Diezelfde collega heeft gezorgd dat er, tussen alle oude benodigdheden, óók een plaatsje is waar Henk toe kan kijken.

Ja daar rechts, vlak bij dat stukje blauw, staat het cliché van een foto van Henk. Gemaakt voor een artikel in de Scheveningse krant toen hij daar 25 jaar werkte. Er zouden nog héél veel jaren bij komen en … ik geef het toe, het modebeeld lang haar en een grote baard deed niet écht iets voor hem.
Gelukkig hoeft hij al die onrust niet meer mee te maken, hij zou het niet meer begrepen hebben. Het bankje waar hij wel eens op sliep staat buiten, voor het groot vuil, nou ja, hij heeft het niet meer nodig.
Morgen mag ik nog een dagje werken op het oude adres waar ondertussen ook de allergrootste pers weg is. Maar in het andere pand is de opbouw chaos nog te groot om een rustig werkplekje voor mij te kunnen vinden.
Gaat niet écht gezellig worden maar het moet maar even.
Na die grote klus thuis van vorige week werd er een prachtige bos rozen bezorgd, van de baas voor alle medewerking de laatste paar maanden, is hij lief of is hij lief!

van de wal…

De meeste mensen komen wel eens in een situatie dat ze “van de wal in de sloot raken”.
Bij mij gaat nóóit iets gewoon en dus raak ik binnenkort misschien wel van “de sloot op de wal”.
Nou ja dat hóóp ik in ieder geval.
Ik heb de laatste paar jaar niet onder stoelen of banken gestoken dat mijn huisarts zich nou niet direct het vuur uit de sloffen liep om Henk en mij te ondersteunen.
Toen ik van de week bij thuiskomst een brief van de huisarts op de mat vond dacht ik; “o jé, die gaat zeuren dat ik die twee prikken niet ben komen halen waarover ik eerder een brief kreeg.
Mwah….. ik had beter kunnen weten, dat zal hem worst zijn. Ik hoor het de schouwarts ( die na Henk’s overlijden de dood moest bevestigen) nóg zeggen. “ik geef het door aan Uw huisarts, die komt dan morgen om afscheid te nemen en zal in de komen maanden U af en toe bezoeken om te zien hoe het met U gaat”.
Hij kwám inderdaad de volgende ochtend om te condoleren maar, het is vandaag precies 5 maanden geleden en…. nóóit meer gezien die huisarts.

Maar de brief bracht wél een verheugende mededeling, hij heeft de praktijk overgedaan aan een arts die, na haar stage periode, al één dag per week bij hem werkte . Ze heeft bij Henk destijds de hechtingen uit zijn hoofd gehaald, aardige vrouw.

In de brief betreurt de huisarts het dat er geen receptie gehouden kan worden, hij steekt terecht de assistentes een pluim in een zeker lichaamsdeel en schrijft dan óók nog een stukje over zijn arts zijn dat hij voor mij altijd heel goed verborgen heeft weten te houden….

In ieder geval heb ik zeker niet de ervaring dat ik met hem een huisarts had als in die beschrijving. Die eventuele receptie zou ik ook zeker niét bezocht hebben, heb veel meer de neiging hem “een (niet zo) lief briefje” te sturen. Nee, de nu scheidende arts heet géén “Sloot”, maar ik wel het gevoel dat hij me een uiteindelijk toch een beetje van de sloot op de Wal helpt. Veel beroerder dan met hem kan ik het volgens mij niet treffen.

uitblazen

Hé, he…. , vandaag de laatste plakkertjes geplakt. Het was bést een klusje maar ook wel fijn om mezelf weer eens op te zwepen tot een adrenaline niveau. Echt moe worden zal ‘k maar zeggen. Vandaag stapte Inge binnen en die sloeg spontaan aan het helpen, kijk dát helpt. Meteen maar alles weggebracht en nu……. VRIJ.

Nou ja vrij, ik heb wel wat achterstallige HH klusjes  maar morgen mag ik van mezelf  “de buitendienst” doen.
Eerst maar even naar Delft want ik heb trek in lof. Nee dat haal ik niet in Rusland, het is eigenlijk al belachelijk dat ik naar Delft moet, 5 km verderop, om fatsoenlijk lof te kunnen kopen.

Op donderdag is het markt in Delft, misschien slaag ik daar wel voor het cadeautje  in de surprise voor…… oeps, mondje dicht!
Voor wie er nog rokers in de familie heeft zag ik daar vorige keer bij een kapsalon voor de deur een goed surprise idee…. Beetje groter maken natuurlijk  want deze was, gezien het aantal peuken wat klein uitgevallen. De strook met de waarschuwing voor gevaar had duidelijk geen afschrikkende werking.
Blijft leuk als je onderweg om je heen kijkt.

Zo kon je kortgeleden  in Den Haag dit bord tegenkomen waar menigeen niets vreemds in zal zien.
De “mens” die het bord gemaakt heeft moet gedacht hebben een foutje in de opdracht  gevonden te hebben.
Goedmoedig maakt hij/zij  van het gevraagde Lutherse Burgwal  ff snel een Brugwal, foutje bedankt. Of het was verkeerd op het werkbriefje geschreven, dat kan ook, dan werd er domweg gedaan wat er gevraagd werd.
Als de borden ergens centraal in Nederland gemaakt worden ziet iemand die géén Hagenees is vast niets vreemds in een “brugwal”. Ik zal nooit weten waar het fout ging.
Ik ben weer gruwelijk afgedwaald…..hoogste tijd dat ik m’n geteisterde hand/pols/nek/schouder spieren wat welverdiende rust gun. Ik zie je!!!!!

eet smakelijk

Vorige week moest ik nog even op de Delftse markt zijn, altijd genieten, zelfs in het corona tijdperk als er wat minder kramen zijn.
Er staat ook altijd een kraam met allerlei met kreten bewerkte “plankjes”, je kent ze wel, over hoe oma ’s in elkaar zitten, of over wie er de baas is in huis, en dat het pas écht crisis als de wijn op is. Kopen doe ik ze nooit want het zijn natuurlijk overbodige frutsels maar, ik geef het toe, soms jeuken m’n vingers om er een paar in te slaan voor de Sinterklaas avond.
Ik zou me ook voor kunnen stellen dat een ander het onderstaande plankje voor mij koopt want eerlijk is eerlijk, ik kook niet direct *** maaltijden.

Vorige Oudere items