damesbezoek

Vanuit de serre kijk ik de tuin in en denk ” jéétje, nog even en ik kan me aan lianen slingerend door de tuin voortbewegen als ik naar de schuur moet”. Oke, geschikte kleding of niet, dan pak ik dus even een machete … snoeischaar en kap…. knip (niet gehinderd door enige kennis van zaken) hier en daar grote slierten Kamperfoelie en klim hortensia boven m’n hoofd weg.
Er kriebelt iets in m’n nek als ik m’n emmertje groen in de voortuin in de groenbak wil legen, zal wel een los blad zijn toch? Het valt op de grond als ik langs mijn nek wrijf en het is inderdaad groen…. maar géén blad!

Ik vraag het beest vriendelijk even te wachten tot ik m’n camera gepakt heb en ’t is blijkbaar een ijdeltuit want het beestje zit braaf te wachten bij de groencontainer als ik met camera terug ben.
Maar zodra ik een foto wil maken valt hij aan en beklimt m’n beige pantoffel. Voor de foto niet eens zo gek, hij is nu goed genoeg zichtbaar om op het WWW te kunnen zoeken met wie ik het genoegen heb.
Het moet haast wel de grote groene sabelsprinkhaan zijn, en dan mevrouw grote groene sabelsprinkhaan want het is een flinke grote. Dat mevrouw grote groene sabelsprinkhaan groter is dan meneer is “des sprinkhaans”.

Zo blijkt maar weer, een mens is nooit te oud om te leren want ik heb nooit geweten dat er zulke grote sprinkhanen in Nederland voorkomen.
Ach ja, opgegroeid in de grote stad, dan ken je sprinkhanen alleen van het TV journaal wanneer ze in grote zwermen alles kaalvreten.
Ze moeten hier heel nuttig zijn in de natuur maar mij maak je niets wijs, het zijn luie donders, ze steken geen poot uit om de boel een beetje kort te houden!

groene vingers?

Eigenlijk was Henk hier de man met de groene vingers, ik was altijd meer van ; “zet het maar daar, daar kleurt het leuk bij de rest”. En van” kijken hoe mooi alles het doet” en daar ben ik reuze goed in hoor, dan ben ik ook niet zuinig met complimentjes.
O ja en water geven, dat deed ik natuurlijk ook wel eens. Maar écht verstand heb ik er dus niet van.

En toen kreeg ik vorig jaar tot 2x toe een prachtige paarse orchidee gestuurd door twee ( nee zelfs drie,) verschillende bloggers, zó lief. Natuurlijk doe ik dan m’n stinkende best om ze in leven te houden ondanks dat me dat nog nooit gelukt is.

Ze hebben prachtig gebloeid en ik las dat je de bloemstengels moest afknippen en daarna de plant in een koele lichte ruimte moest laten overwinteren met maar af en toe een klein beetje water.
En zó stonden ze dus op mijn nachtkastje tot het voorjaar werd en ik ze weer naar beneden haalde.
Ik had er hard hoofd in, behalve wat oude luchtwortels en het blad was er niets te zien.

Ze kregen wat extra voeding van me en gelijk met de rest nu weer op tijd water en toen………. ging ik in wonderen geloven. Nee nog geen bloemen maar wél in allebei het bewijs dat daar wél serieus aan gewerkt wordt. In één van de plantjes lopen zelfs twee bloemstelen uit. Ik ben apetrots op m’n groene vingers. Op m’n fotografische kwaliteiten iets minder, maar omdat m’n nieuwe telefoon ook een macro optie heeft wilde ik wel even prutsen, niet héél erg geslaagd.
Zodra de orchideeën hun mooiste paarse “jurkjes” aan hebben maakt ik natuurlijk wéér foto’s, misschien heb dan ondertussen óók de telefooncamera “in m’n vingers”! maar ik beloof niets.

onderbelicht

En toch zitten er voor veel mensen aan die Covid vaccinatie méér haken en ogen dan je uit de luchtige bijsluiters mee krijgt.
Voor mij zijn er nog steeds punten die discutabel zijn en grotendeels neerkomen op de té snelle ontwikkeling van het vaccin waardoor er niet genoeg onderzoek vooraf kon plaatsvinden.

* Bijvoorbeeld het feit dat er totaal niet gekeken wordt of men antistoffen in het bloed heeft.
Er zijn nogal wat mensen die een besmetting doormaken zonder, of met weinig, klachten. Uiteindelijk krijgen véél meer mensen de ziekte in lichte mate dan dat er heel ernstige patiënten zijn.
Alle mensen die niet wéten dat ze corona hadden krijgen dus 2x een vaccin i.p.v 1x, wat niet alleen onnodige verspilling van een schaars goedje is, er is ook een aanname dat men meer bijwerkingen kan hebben van de prik wanneer de ziekte al doorgemaakt is.
Daar is nog niet voldoende over bekend, inderdaad, in de haast nog niet voldoende onderzoek naar gedaan.

* Om de burger voor vaccinatie te winnen wordt de impact van de bijwerkingen behoorlijk onderbelicht.
Oke, sterfgevallen door vaccinatie zijn er veel minder dan door de ziekte corona maar de bijwerkingen gaan soms veel verder dan een beetje zware arm en een dag niet lekker in je vel zitten.
Ook dochter Inge twijfelde heel erg over vaccinatie, en niet zonder reden.
Zij heeft voor een aantal medicijnen een allergie en is héél voorzichtig met onbekende stoffen. In het verleden had ze door medicijnen al eens een anafylactische shock. Gelukkig lag ze toen al in het ziekenhuis en werd er adequaat ingegrepen. Maar ze hield er wél een hartritme stoornis aan over.

Al is er ook verschil in gevaar bij allergische reacties, het kenmerk van dat soort shocks is dat een volgende altijd érger is en in sommige gevallen zelfs dodelijk kan zijn. Ondanks dat uiteraard alles in haar medisch dossier staat vond haar arts geen beletsel voor de prik, een arts weet uiteraard ook geen dingen waar géén onderzoek naar gedaan is. Je begrijpt het al, natuurlijk gaf het wél een allergische reactie en veel angst hoe het zich allemaal verder zou ontwikkelen.

Na drie toch best angstige dagen voor dochterlief gaat het nu weer beter, maar de tweede prik mag ze niet halen. Ze vult meters formulieren in voor het Lareb en heeft een afspraak bij een allergoloog omdat voor de toekomst uitgezocht moet worden welke stof de allergie veroorzaakt.
Allemaal zaken, en nog vele anderen, die naar mijn (bescheiden huisvrouwen) mening natuurlijk éérst onderzocht hadden moeten worden in een testfase voor het spul op de markt mocht. Maar ja, wie ben ik!

uit de sloot

In een eerder logje had ik het over de toevalligheid dat mijn niet zeer gewaardeerde huisarts zijn praktijk over deed aan een arts met de naam v.d. Wal.
Toegegeven veel beroerder kon het niet wat empathie betreft bij de scheidende arts (de sloot zal ‘k maar zeggen) en dus is de kans aanwezig dat ik het nu beter tref en het spreekwoord “van de wal in de sloot”omgekeerd kan werken.

Ondertussen heb ik goede hoop dat ik het inderdaad “op met de Wal” beter ga treffen.
Nadat ik telefonisch mijn gebruikelijke medicijnen had aangevraagd bleek er iets fout gegaan te zijn.
Ik kreeg bij de apotheek maar één inhalator mee i.p.v. de gebruikelijke twee!
Al snel zie ik waar de fout zit, er is voorgeschreven 2x daags 1 inhalatie terwijl dat al jaren lang 2x daags 2 inhalaties is.
Maar weer even bellen, assistente weet ook niet hoe het zit en gaat met de dokter overleggen.

Ze belt terug, het recept kan wel aangepast worden maar…… wanneer het schikt dat de arts me thuis bezoekt. Ze wil dat graag met mij persoonlijk even doorpraten, kennismaken en vindt ook dat er na zoveel jaar medicijngebruik best even wat nagekeken mag worden. Het is natuurlijk belachelijk dat ik meer dan 10 jaar herhaalrecepten kreeg zonder controles, ik vond dat zelf best wel makkelijk wegens “hoe minder gedoe met artsen hoe liever” maar weet donders goed dat het niet deugt. Maar goed, de nieuwe pikt dat dus niet en zoekt me desnoods in m’n hol op.

Het blijkt een vriendelijk jonge vrouw die de tijd voor me neemt, bloeddruk en saturatie opmeet, longen luistert en m’n bloed na wil laten kijken. Ik vraag of ze wil noteren dat ik geen reanimatie wil en geen ingrijpende behandelingen om m’n leven te rekken, ik heb niet de intentie om honderd te worden, hecht alleen waarde aan de kwaliteit van leven.
Naar Covid antistoffen kijken lijkt me ook nuttig, ik heb geen officieel bewijs dat ik corona had.
Voor m’n leeftijd zijn alle uitslagen perfect, alleen de cholesterolwaardes zijn wat aan de hoge kant, niet alarmerend dus geen dieet.
Ik maak maar meteen duidelijk dat ik dat sowieso niet zou doen, kwaliteit van leven weet je wel!

plaatje van het internet

Tja, ik leef best redelijk gezond maar een beetje onder protest.
Doe heus m’n best er nog iets van te maken dus ga zeker geen dingen laten die ik prettig vind, zoveel hang ik niet aan het leven in deze steeds verder “ontmenselijkende” maatschappij.
De C. antistoffen zijn inderdaad aanwezig wat betekent dat ik met één vaccinatie kan volstaan, ze raadt het me sterk aan, zucht….. eigenlijk zie ik er nog steeds weinig voordeel in, afstand houden blijft immers de norm.
De oproep heb ik nog en met een diepe zucht maak ik dan toch de afspraak, al was het maar om bij de krappe voorraden één vaccin uit te sparen voor een ander.
Als ik te lang wacht moet ik er ook twee.

precies op tijd

Natuurlijk is de natuur altijd “op tijd”, de natuur bepaalt gewoon lekker zelf wanneer alles groeit en bloeit.
Ja wij vinden daar dan meestal iets van, alles is te vroeg óf te laat en vrijwel nooit “precies op tijd”.
Bij heel veel bomen en planten heb ik nooit zo’n uitgesproken mening maar de uitzondering bevestigd als gewoonlijk de regel, bij het Lelietje der Dalen vergeet ik alle regels van hoe een gemiddelde tot stand komt. Die zijn zonder uitzondering óf te vroeg, óf te laat. En dit jaar zijn ze laat.

Dat soort “zekerheden” komen nooit uit het niets, daar hangt meestal een datum met een herinnering aan. In mijn geval, en ook dat heb ik al eerder verteld, de verjaardag op 5 mei van mijn overleden zusje. Mijn vader heeft tot zijn dood altijd gezorgd dat er op haar verjaardag een boeketje Lelietjes de Dalen “uit het wild” voor haar was en dat was niet ieder jaar even makkelijk, soms waren ze al bijna uitgebloeid en soms zat er nog nauwelijks bloem in.

Ik heb ze ondertussen zelf in de tuin en een echt mooi boeketje gaat dit jaar niet lukken voor 5 mei dat is wel duidelijk.
Oppervlakkig bezien is er nog nauwelijks iets maar als ik iets beter kijkt zie ik toch hier en daar al wat aankomende “belletjes”. Nog helemaal in de knop en nog groenig, je ruikt ze ook nog niet. Gewoon laat dus!
De koolmees in de appelbloesem van de buurtjes houd alles nauwkeurig in het oog maar wil er geen uitspraken over doen.

als koek

Ja hoor, het gaat steeds weer een beetje beter. Vanmorgen werd ik wakker met “honger”, nou ja trek in m’n twee boterhammetjes.

De boterhammetjes lachen me weer toe.
De één met oude kaas en de ander met abrikozenjam, het ging erin als koek. En steeds meer dingen smaken me weer. Niet gek, precies 2 weken geleden had ik die positieve uitslag van de test en het virus is berucht om de (soms) lange nasleep.
Nou is me dat niet vreemd hoor, herinner me dat ik een jaar of zes geleden ook tegen een lastig virusje aangelopen was en dat het toen erg lang duurde eer ik de vijf verloren kilo’s erbij kon eten om dezelfde reden, niets smaakte me.
Dat valt nu dus alles mee, had gisteren voor de lunch ook al trek in pannenkoekjes, toch niet een luchtig gerechtje voor iemand met weinig eetlust. Roomijs is véél beter en dat is dus niet aan te slepen, ook dat gaat erin als koek. Oeps, zou het bijwerking zijn dat alles naar koek gaat smaken?

Alleen de warme maaltijd gaat nog niet echt van harte, vooral gisteren niet. Het was echt boerenkool met worst weer en er was nog een laatste restje boerenkool in vriezer. Al toen het aan de kook was stond het me tegen maar oke, eten moet dus stortte ik me manmoedig op de boerenkoolberg….. geen succes, bah! Wie kookt er nou ook zo’n machtige maaltijd voor een herstellende patiënt ! Eh…. o ja, dat was ik zelf!
Vandaag maar een hartig woordje gesproken met die domme kokkin, dat ze wel een beetje aantrekkelijke en gezonde maaltijd moest maken. Dat heeft geholpen, andijvie met een vers Duits biefstukje ging er veel beter in, nog niet als koek maar dat is voor de afwisseling beter, zodra álles naar koek gaat smaken is dat ook weer een eenheidsworst, moeten we niet willen.

een verwend mens

Echt wel, ik ben een zéér verwend mens, al vanaf dat ik ziek werd zijn er dágelijks verrassingen voor me, ik wordt er verlegen van. Alles opnoemen is gewoon niet meer te doen maar ik ben héél dank baar voor al die blijken van medeleven uit alle hoeken van de samenleving. Waarvoor héél veel dank natuurlijk.
Maar nú is het mooi geweest, ik ga me generen dat ik niet beter m’n best toe er weer bovenop te komen.

In ieder geval is er vandaag dan gelukkig weer een “negatieve “uitslag van een test. Lichamelijk gaat het echt de goede kant op.
Inge zóu vanmorgen hierheen komen maar ik dacht dat ik nu toch maar eens zelf op uit moest gaan en stapte in de auto. Naar Zoetermeer, Suus wist de weg nog. Samen met Inge een bescheiden wandeling over de dijk langs de polder bij haar gemaakt. Het viel nog best mee hoever we kwamen in het zonnetje dus het begin is er.

Ik ben nog niet de vrolijkheid zelve maar heb weer oog, ( of oor) voor vreemde zaken en/of regeltjes. Wat te denken van de nieuwe woonwijk in Noordwijk. Gemeentelijke regels bepaalde dat de woningen alleen “duurzaam” gebouwd mochten worden, zonnepanelen waren daarbij een voorwaarde. Plaatselijke verordeningen schrijven voor dat de panelen niet buiten de wijk zichtbaar mogen zijn. Geen probleem voor de aannemer, de panelen werden gewoon gelegd op dakdelen waar géén zon staat. Probleem opgelost.
Dat de bewoners slechts een kwart opbrengst hebben van wat zou kunnen als ze goed geplaatst waren was blijkbaar niemands zorg. Zouden er nou helemáál geen mensen meer zijn die hersens hebben en bereid zijn ze ook te gebruiken? Aannemer, gemeente, koper, al had er maar één partij tijdig aan de bel getrokken. Kijk, als dat soort dingen me opvallen moet ik toch op de goede weg zijn.

het moet maar

Nee wéét ik, ik moet niks, maar ja veel keuze heb ik niet. Als je niet dood gaat aan corona blijf je leven, of je dat nou leuk vind of niet. En nee, ik vind het leven niét leuk meer, er moet gewoon steeds meer op een manier die niet bij me past maar ja, hoeveel keuze heb je dan als je niet zelf drastisch in wilt grijpen. Lijkt me heerlijk hoor om gewoon op een ochtend niet wakker te worden….eh… ja dat is waar, dat wéét ik dan helemaal niet, maar ik bedoel maar. Dat soort gemakzucht zit toch wel in me. Vooral niet zélf de verantwoording hoeven nemen omdat ik dan al die mensen die het zo goed met me voor hebben niet teleur hoef te stellen.

plaatje van het internet

Zelfs mezelf verdrinken in tranen is me niet gelukt en daar heb ik heus m’n best voor gedaan de laatste paar dagen. Aan zelfmedelijden vast geen gebrek. Stoppen met medicatie tegen te hoge bloeddruk zet ook geen zoden aan de dijk als je nauwelijks beweegt, waar moet die bloeddruk dan nog hoog van worden, die blijft spontaan laag zónder pilletje.
Nee alles bij elkaar rest me niet veel meer dan mezelf dan maar een flinke schop onder een zeker lichaamsdeel te geven nu corona op afstand gezet is. Mezelf weer met een beetje zelfspot bekijken. En vooral, mezelf weer in jullie wereldje begeven door m’n rondjes te maken om me weer bewust te worden dat ik niet de énige mens op de wereld ben.
Ik beloof beterschap, ik kom eraan!

opladen

Selfie in de trein, tja ik wéét het, het OV mag alleen in noodzakelijke gevallen.
Je kunt erover van mening verschillen maar ik vónd het noodzakelijk om er weer eens écht op uit te gaan.
Toen kortgeleden medeblogger en gepassioneerd wandelaar een blog mét filmpje over het natuurgebied “planken wambuis” plaatste had ik iets van; “dat wil ik óók”. In de reacties blijkt Harry daar ook wel oren naar te hebben en in mailcontact slaan we spijkers met koppen voor de vrijdag.
Voor de auto is die rit me in m’n uppie te lang én te vermoeiend om na een stevige wandeldag ook weer terug te rijden.
Het werd dus toch de trein al heb ik normaal gesproken een slecht effect op de dienstregeling van de ns.
Zo trof ik ooit een treinmachinist die de trein in the middle of no where stil zette om een dik in de vacht zittend omgevallen schaap in de weide overeind te zetten.
Dit keer loopt alles perfect al lijkt het bij aankomst op het station Ede-Wageningen of één van de plaatselijke herders zijn kudde over de rails wil brengen. Dát is nog eens een mural.

Harry blijkt zeg maar, in het verlengde van het station te wonen en vrijwel tegenover het planken wambuis. Hij wacht me op het station op. Wie wel eens bloggers heeft ontmoet herkent het vast, je gaat op stap om een onbekende te ontmoeten maar zodra je tegenover elkaar staat voelt het als een oude bekende. We drinken nog even koffie met zijn lief samen bij hem thuis en gaan daarna op pad.
We komen de schapen later wél tegen maar niet “aan het werk”. Ze liggen in en om de schaapskooi fotogeniek te wezen met een groot aantal jonge aanwas. En ja, de inclusiviteit is weer ver te zoeken, waardoor “het zwarte schaap” echt aanwezig is.

We kletsen minstens 5 kwartier in een uur, Harry is een goed luisteraar en een wijs man. In zijn blogs komt soms wel iets naar voren van zijn veelbewogen leven en zonder meteen in details te treden, hij weet wat rouwen is en dat het leven soms héél oneerlijk kan zijn. Hij “viert” de dagen met een speciale herinnering, ook als dat moeilijke herinneringen zijn, en brengt daar een dronk op uit.
Dagen zoals ik tweede paasdag had, het net gemiste diamanten huwelijk bijvoorbeeld. Heel knap als je dat kunt want ik moet toegeven dat ik nog niet aan de herinnering vieren toe ben, al heb ik me die dag wel mooi aangekleed ondanks dat ik geen bezoek verwachte.

In het het mailcontact dollen we over “we gaan midden in het planken wambuis met appelsap proosten ” als teken van goede wil van mijn kant. Gelukkig loop ik in de supermarkt tegen een (net geen) magnum prosecco aan.
Want Harry heeft juist nu een memorabele dag, alweer 10 jaar geleden dat reanimatie zijn hartstilstand onder controle kreeg, op zoiets proost je niet met appelsap. Ja hoor, we maken jullie graag deelgenoot van onze toast al verloopt het filmen natuurlijk weer niet vlekkeloos, loopt de camera wél als we denken van niet en was de locatie uiteraard niet geschikt voor filmen zonder filmcrew, maar het gaat om het idee.
Lieve Harry heel erg bedankt voor je prachtige levenslessen, én de mooie dag natuurlijk.

onderhoud(end)

Zou over “onderhoud” bloggen wel onderhoudend zijn?
Onderhoudend staat voor ;” amusant, boeiend, gezellig, aangenaam, vermakelijk” en vast nog veel meer.
Natuurlijk hóóp ik dat ik dat allemaal een beetje meebreng in mijn logjes al wil ik nog wel eens zeuren en zuchten als er weer zo nodig iets veranderd is. Daar ben ik waarschijnlijk meer “be”houdend dan “onder”houdend in.
Maar dit keer wilde ik zélf iets veranderen….. niemand in shock….. oke laat het even rustig zakken, zo…., is iedereen er weer? Kreeg ineens een brainwave om “iets leuks” van m’n pagina linkjes te maken.

Die pagina is mijn manier van andere sites “volgen”, na het plaatsten van een nieuw blog ga ik bij alle gelinkte sites een kijkje nemen,
Ooit zei een blogger nadat ik z’n link had geplaatst bij mij dat alleen de AKO literatuurprijs daar nog overheen kon.
Dat bedoel ik, dat is héus niet voor iedereen weggelegd. Dan moet ik toch eerst een beetje “de mens” achter de blog kennen, en aanvoelen of we elkaar een beetje liggen, én ik wil het ook nog bij kunnen houden. Heel veel sites volgen kán een valkuil zijn want natuurlijk breng ik ook iedereen die een reactie zet altijd een tegen bezoekje.

Ik wilde er dus wat linkjes bij zetten en had woeste plannen, wel grandioos de nieuwe editor vergeten….!
Het was al lastig genoeg om er iets bij te zetten op de pagina zoals die nu is. Wat een gepuzzel weer, doe ik gewoon te weinig! Oke niets nieuws dus, alles blijft bij het oude, geen schokkende veranderingen. wel een paar linkjes verwijderd . O.a. van Ria waarvan de site na haar dood nog lang online was maar nu niet meer.
Sites die een tijd inactief zijn vind ik geen probleem. Het zou hard werken worden als al “mijn”linkjes ineens dagelijks een blog gaan schrijven.
Volgorde? Zegt niets over m’n waardering of hoelang die link er al staat, ik dóe maar wat met die plaatjes, vul gaatjes op en kijk een beetje of er niet teveel heel lichte of heel donkere plaatjes bij elkaar staan.

Ook vond ik dat m’n pag. “over Rietepietz” zo niet meer kon, maar een hele nieuwe introductie schrijven ….. ? Precies, je snapt het, dat is wel héél veel verandering. En in grote lijnen klopt het nog wel, alleen de rol die Henk altijd in m’n logjes speel(de)t is toch wat veranderd. Daar heb ik dus in groene letters wat aangevuld , altijd nuttig voor lezers die een site voor het eerst bezoeken, weten ze een beetje waar ze in terecht komen en kunnen ze nog rechtsomkeert maken als het ze niets lijkt. Goh…. toch weer tamelijk “behoudend onderhoud”, en eh… dat onderhoudend vergeten we maar.

Vorige Oudere items