opgelapt

Eindelijk woensdag en dus….. vertrek ik om half 9 om vandaag weer eens heerlijk
opgelapt” te worden bij mooi & fris  de beauty salon van kleindochter Annemarie.
Extra leuk natuurlijk dat de rekening al betaald is, ik hoef alléén maar te genieten  en dát is geen opgave  hoor, écht niet.
Toevallig was Inge ook aan een oplapbeurt toe  en natuurlijk zorgen we dan dat we afspraken hebben die op elkaar aansluiten.

Het is een klein uurtje rijden naar Houten en alleen is maar alleen, ik haal Inge dus op
Ja heel milieubewust hé! Met twee auto’s na elkaar dezelfde rit maken doe je natuurlijk niet, we wachten dan wel even op elkaar. Uiteraard moet je dan niet storen tijdens de behandeling maar ach, sinds het mobieltje is een uurtje zoet brengen totaal geen probleem, zelfs voor mij niet.
Foto’s van hoe ik in model gekneed wordt zijn ondertussen wel bekend dus die zijn  niet gemaakt, Teveel hetzelfde, het enige is dat Anne nieuwe handdoeken en bedrijfskleding heeft, Na alles in het wit, heeft ze nu de handdoeken  en haar kleding in het zwart.
Minder “zuster Anne” dat kittige zwarte pakje staat haar perfect.

We smokkelen een halfuur schoonmaaktijd stiekem weg, uiteindelijk zaten we ook gewoon samen in de auto en alle spullen die Anne gebruikt worden sowieso  voor iedereen schoon gepakt.
Als Inge en ik allebei weer (zo goed als) splinternieuw zijn komt de grote geheimzinnig tas die Inge bij zich had te voorschijn…….
Er komt een complete picknick/lunch  uit de tas, daarbij komt dat gepikte halve uur dan weer goed van pas om aan Anne’s korte lunchpauze toe te voegen want dán kunnen we pas bij kletsen, nou dát kwam wel goed hoor!
Het is wel duidelijk hé, een heerlijke ochtend, ik ben weer als niéuw!

 

windenergie

Je hebt  windenergie én windenergie! Precies, die spuug lelijke windmolens die (lang niet genoeg) energie opwekken uit wind is de éne vorm, gaan we het niét over hebben.
De aandachtige lezer zal het niet ontgaan dat een beetje tegen windmolens vechten me aangeboren lijkt. Waarschijnlijk kruist mijn stamboom érgens die van  ene “Don Quichot ! .

Dat vréét dan energie ja, maar die lijk ik óók uit wind te kunnen halen, wind en ik hébben iets samen.
Ik kan niet zonder en geniet máteloos als ik m’n krachten mag meten met een flinke storm. Lopend dan hé, op de fiets ben ik een stuk minder heldhaftig.
Je begrijpt, gisteren nog een lekkere storm én Suus weer fijn voor de deur dus ik overweeg  of ik gelazer krijg als ik in de auto stap naar het strand. Suus is nou niet direct een zwaargewicht en rukwinden kunnen behoorlijk onberekenbaar zijn. Omdat ik niet de snelweg op hoef  denk ik dat het wel kan, maar dan gaat m’n telefoon……
Inge kent haar moeder  en houdt zelf ook wel een pittige windwandeling met lief.
Of ik mee wil……? Hun auto is meer zwaargewicht dan Suus. Nou wat dénk je! ….

Drie kwartier later laden we alle drie flink wat windenergie op ….ik red een aangespoelde zeeschildpad, helaas wordt die heldendaad melden volledig overstemd  door de wind die op de camera staat….. want wat ging het héérlijk te keer.
Ja natúúrlijk mogen jullie best even meegenieten……… Als je er maar rekening mee houdt dat straks je haren vol met zand zitten……..en mooier word je er ook niet van, nou ja misschien morgen want dan is het effect van zandstralen misschien beter te zien.

zonder downs geen ups

Het blijft  gebeuren….. stap ik ’s morgens de keuken in , zet de radio aan terwijl ik ontbijt ga maken en ploep….  val ik midden in een zin  die weer een parelketting aan barrels rukt.
Het lijkt wel of ze het erom doen.
Vanmorgen was het deze zin  uit het nummer “wonderful life”  wat op zichzelf al een prachtig nummer is maar,  heel breekbaar gezongen door Mathilde Santing wel twee parelkettingen aan kan.  ( klik op het plaatje)


Ik deed hier al eens mijn beklag over het iele, schrille stemmetje van Claudia de Brey en dat zacht zingen niet perse “iel” en een beetje “schril” hoeft klinken maakt Mathilde dan wel even duidelijk.
Even slechte start dus , nou ja, ’t kan niet alle dagen feest zijn natuurlijk, tenzij ik die kleintjes in huis neem.
Mwah… bij nader in zin  toch niet zo’n best plan, gewoon “gevalletje uithuilen en opnieuw beginnen”, moet kunnen.

Suus staat weer met een strak “kontje” voor de deur te glimmen dus ik kan de hort weer op en dat dóe ik dan ook. Alweer een ochtend zwemsessie gedaan, daarna even bij de drukkerij binnengestapt waar ik meteen aan het werk gezet werd met een klein “tel karweitje” en ook al  boodschappen gedaan.
Bij thuiskomst een verrassing in de brievenbus…..  van ’t CBR…. Ik mag mezelf onbeperkt rij geschikt noemen en kan dus een nieuw rijbewijs aanvragen. Hieperdepiep!!!

Ik had begrepen dat het probleem van de vertraging voor rijbewijsverlenging bij ouderen  zit in een gebrek aan keuringsartsen bij het CBR, maar dáár krijg je pas mee te maken wanneer een willekeurige arts,  die de keuring mag doen, aanvullend onderzoek nodig vindt.
Dat wéét je natuurlijk niet van te voren dus, al verwachte ik het niet, na alle gruwelverhalen van ouderen waarvan het rijbewijs verliep tijdens een veel te lang durende procedure begon ik bijtijds.

Kreeg ook al snel bericht dat m’n rijbewijs eventueel nog tot dec  2021 geldig zou zijn  i.p.v. tot dec. 2020 .
Kijk, dat maakt m’n dag dan weer goed, geen extra keuring, en gewoon 5 jaar verlening. .
Als het reactievermogen getest moet worden maak je natuurlijk wel de indruk dat het wel snor zit als je langs je neus weg vertelt dat je, bij een onverwachte opdonder op je achterkant  schade aan je voorkant voorkomt doordat je de  rem weet te vinden.
Ik wacht natuurlijk nog wel even eer ik het nieuwe rijbewijs ga halen, ik ga ze géén 4 maanden cadeau doen, ik ga voor de volle 5 jaar.

arme Suus

Ondanks alle waarschuwingen dus toch weer mensen in zee verdronken dit weekend.
Het blijkt voor veel mensen gewoon té moeilijk om het verstand te gebruiken, men   overschat het eigen kunnen, of onderschat de gevaren van de zee.
Ik wás in zee maandag om kwart over 7 maar ik realiseer me het  bovenstaande gelukkig  allemaal wél. Heb je zeebenen? De zee ging tevéél te keer om rustig te kunnen filmen,(  toch al niet m’n sterkste kant) .

Het logje neemt tóch een andere wending dan ik gisteren  voor ogen had.
Geen ritje naar het strand  ’s morgens vroeg omdat mijn arme Suus een zwaar gehavende achterkant heeft, ze staat ondertussen bij de garage waar morgen de schade expert gaat kijken, want ik kan er niet veilig meer rijden volgens de garagemonteur.


Dat kwam zo: …
0mdat Inge me gevraagd had te komen eten stap ik rond 5 uur in Suus en rijd naar de aangrenzende kade om naar de snelweg te gaan. De weg is smal en wanneer er voor me iemand wil inparkeren  stop ik tijdig om dat mogelijk te maken, ik heb alle tijd en zit ontspannen te kijken tótdat mijn hoofd met een klap tegen de hoofdsteun knalt….. grote oéps.

Suus komt zónder mijn aansporing in beweging omdat een meneer in een bezorgwagentje het druk had met zijn bezorglijst ( zoals hij later gelukkig ruiterlijk toegeeft) en zijn auto fullspeed in de achterkant van Suus zet.
Ik trap het  rempedaal bijna door de vloer en kan gelukkig voorkomen dat ik óók nog eens op de parkerende auto schuif…..pfffttt.
Lieve mensen die het zagen gebeuren komen even vragen of het goed gaat met me en  ik krijg water aangeboden. De man die uit de auto stapt is een fatsoenlijke vent gelukkig en is volgens mij meer geschrokken dan ik.

Hij heeft géén schadeformulier bij de hand, ik gelukkig wel en begin vast in te vullen met de pen van een omstander terwijl hij zijn  baas belt. Hij bezorgt maaltijden en binnen 10 minuten komt een scootertje van het bedrijf zijn spullen ophalen om die alsnog warm te kunnen bezorgen, (lijkt me trouwens geen probleem bij deze temperaturen)  Er is een getuige bereid naam en adres in te vullen  en me een beetje te supporten bij het invullen.

Dan eerst even Inge bellen, na mijn appje  “ik kom eraan”  zou zij me ondertussen wel verwachten, maar ik kom dus niet. Ze zegt resoluut, “wij komen eraan en ik neem het eten wel mee”. De meneer, die zelf weinig schade heeft, wil best even wachten tot ze er zijn zodat  Inge’s lief (hij is beroepschauffeur)  even kan  kijken of alles goed ingevuld is, dat is het. Hij kijkt ook even of er vitale delen geraakt zijn maar zo te zien is het alleen blikschade, wel héél veel blikschade.

Omdat we dicht bij huis zijn stap ik met Inge naast me  weer achter het stuur van Suus en rijden we voorzichtig het kleine stukje naar huis waar we  de schade even in beeld brengen want tja…. natuurlijk, logje! Al had ik liever een uitgebreid logje gemaakt over nieuwe zeeavonturen!
Het goede nieuws is dat ik goed geslapen heb en géén spierpijn of zere nek heb, waarschijnlijk omdat ik het niét zag aankomen en me dus niet schrap gezet heb.

erfrecht en krom

Donderdag was de afspraak bij de notaris, eigenlijk alleen om  laten zien dat “ik” ook echt “ïk” ben volgens mij.
Ik koos voor het dichtstbijzijnde  notariskantoor, bijna om de hoek , 2 statige panden die tot één gemaakt zijn.
Ik word binnengelaten in een stijlvolle  wachtkamer waar een achttal voormalige notarissen opgehangen zijn , vadermoordenaars,,,knevels eh,,, ja natuurlijk keurig in een lijstje, duidelijk  een notariskantoor met een lang verleden. Over twintig jaar zullen er  vast óók vrouwen tussen hangen.

Aan de muur  hangt  de onvermijdelijk kast  die ook bij ziekenhuizen en artsen hangen, met folders van charitatieve organisaties en  van allerlei patiënten verenigingen. In dit geval met de aanmoediging om toch vooral een legaat in je testament op te nemen voor ál die organisaties.
Ook de Alzheimer stichting  laat dus liever dure folders drukken om aan fondsenwerving te doen dan dat ze zich inzetten om voor de mensen beter passende zorg krijgen.
Henk’s testament zit in mijn tas, ik ken de inhoud en als hij niet nog ergens stiekem een ánder testament heeft laten opstellen grijpen ál die organisaties er echt  naast.

Eenmaal binnengelaten in het kantoor van een mooie jongedame blijkt het testament dat ik bij me heb inderdaad het enige  te zijn, ook niet  stiekem nog ergens  een ander gezin,  je wéét het nooit hé! Integendeel……

De in het trouwboekje wél vermelde Ruud  is door de notaris niet gevonden in het digitale gemeentelijke bestand.. Ruud liep daar inderdaad al eerder tegenaan toen hij voor de verblijfsvergunning bezig was . Een ziekenhuis waar hij 35 jaar geleden ooit behandelt was haalde zó zijn gegevens boven water, bij de gemeente moest daarvoor ons trouwboekje op tafel komen. De notaris gaat  “toestemming vragen” Ruud  in het digitale bestand te mogen toevoegen. Het bestand blijkt vóór 1965 lang niet compleet gedigitaliseerd te zijn.
Moet dus wel even rechtgetrokken worden eer Ruud zijn erfenis kan aanvaarden.

Nou ja, voorlopig krijgen de kinderen niéts, we hebben een langstlevende testament dus al is de helft van het huis nu van Ruud en Inge samen, ik hoef ze niet uit te kopen.
Wel moet ik de verschuldigde erf belasting (vroeger successierecht) over hun deel betalen.
We hebben ook in het testament  laten zetten dat we alléén mogen hertrouwen op basis van huwelijkse voorwaarden… dus heren vergéét het, hier geen rijke weduwe, gaat niets opleveren, het huis blijft voor de kinderen.
Als de dame even weg is om kopietjes te maken kijk ik om me heen en  zie  in de hoek dit …..hé?
Maar dat lijkt toch het apparaat  voor de lottotrekking? Vreemd, wat doet dát hier?
Natuurlijk moet ik het naadje van de kous weten….kan jullie toch niet afschepen met alleen  saaie notaris weetjes!
Het blijkt het notariskantoor te zijn dat  de dagelijkse  lotto trekkingen verricht, alleen gebeurt dat tegenwoordig natuurlijk ook gedigitaliseerd. Dit apparaat staat er nog als reserve, om z’n oude taak  te vervullen als de techniek het af laat weten.
En tja…. ook van de lotto inleg gaat als ik het goed heb een deel naar “goede doelen”, daar mogen we de notaris ook wel bij rekenen denk ik!

met en zonder golven

Was de zee aan het begin van week nog zó woelig dat ik bijna omsloeg, vanmorgen liet ik me om half 8 door een mooie gladde zee omarmen…. zó heerlijk!
Kon  vorige week  5 stappen naar voren wel bijna een halve meter verschil maken, nu kon ik tientallen meters lopen om van knie- naar heuphoogte  in het water te komen, en zónder hoge golven.

Ik ben niet de enige in het water, en allemaal “eenlingen”die echt alleen om even te zwemmen komen. Ik geniet en laat me op m’n rug dobberen terwijl ik in de gaten houd dat ik niet te ver afdrijf van m’n “bundeltje handdoek” op het het strand, er is immers geen Henk die een oogje in het zeil houdt  zoals vroeger.

Als ik later overeind kom heb ik oogcontact met een dame die óók net overeind komt , “wat een cadeautje is dit hé! ” zegt de dame,  als ik dat van harte wil beamen   barst ik tot m’n schrik in snikken uit…. overspoeld door een heel onverwachte golf van verdriet  excuseer ik me bij de dame en leg summier  het hoe en waarom uit.
Ze begrijpt het gelukkig en denkt dat ik m’n verdriet domweg te weinig laat zien aan de mensen die er óók verdriet om hebben, omdat die genoeg aan hun eigen verdriet hebben. Misschien heeft ze wel gelijk, we praten nog even en gaan dan ieder onze eigen weg……

Voor mij betekent dat via een uurtje drukkerij doorrijden naar het tuincentrum in Zoetermeer voor kattenbakvulling én een overheerlijk ontbijtje “voor weinig”, precies in het tuincafe bij Inge.
De lunch kan weer overgeslagen worden dat is wel duidelijk.
De weg naar de kassa is uiteraard lang…. om ons te verleiden méér te kopen dan de bedoeling was.
Er loopt een héél slecht lopende dame, ze loopt krom, met een stok en heeft een  zak “spul” (geen idee wat het was) laten vallen. Die raap ik natuurlijk op voor haar, ze scharrelt verder maar het gaat érg moeizaam.
Ze blijkt ook op weg naar de kassa en ik bied aan de zak ik mijn kar te zetten.
Het zweet staat op haar voorhoofd onder de slecht passende synthetische  pruik.

Ik pas mijn tempo aan en vraag of ze op de kar wil leunen, dat wil ze wel. Maar de  kassa is duidelijk geen haalbare kaart voor haar.
We passeren net de tuinmeubelen en ik trek een hoge stoel onder een tafel vandaan en laat haar daarop plaats nemen, vraag haar dáár te blijven zitten tot ik terugkom, ga snel mijn spullen afrekenen en in de wagen zetten.
Daarna pak ik bij de ingang van het tuincentrum een rolstoel en ga weer naar binnen waar de dame inderdaad nog  zit te wachten. Ik zet haar in de rolstoel, rol naar de kassa en daarna naar haar auto.

Wát een treurigheid  om zó alleen op pad te moeten, daar heb ik het even moeilijk mee en ja hoor, zodra ik in de auto zit is daar wéér zo’n golf maar dan eigenlijk meer van  dankbaarheid dat Henk nooit in zo’n situatie kwam.

panne of pannen

Heb je nou “panne” of “pannen” als je bijv een lekke band hebt? Niet dat het er iets toe doet voor dit logje maar ik vroeg het me af en kon het niet vinden.
Ik hád gelukkig geen “panne” ( dat volgens mij dus zonder n miet” maar ik vroeg me ook iets af over mijn “pannen”.

Ik heb n.l. al jaren een pannetje met een doorsnee van 14 cm maar daarvan is de deksel spoorloos. Niet héél erg want van m’n kleinste braad pannetje  kan ik de deksel wel bruikbaar. Maar het is leuk om een reden te hebben om in geschikte winkels te snuffelen naar een nieuw klein pannetje maar…… nergens te vinden.

En dát vind ik vreemd. Vroeger , toen we nog grote gezinnen hadden , en dus grote pannen nodig waren , had iedere pannenset ook een klein pannetje. Nu het stikt van de eenpersoonshuishoudens  zijn juist die kleine pannetjes verdwenen. Kon er zelfs in de kringloopwinkel geen vinden.

Ik eet nu weer best goed, en veel groentes kunnen makkelijk samen met de aardappel(s) in één wat grote pannetje gekookt worden maar bijv met verse spinazie lukt dat niet en dán gebruik ik dus een klein pannetje voor de pieper(s).
En ja zeker, ik kook gewoon iedere dag al vries ik ook wel eens iets in voor als het makkelijk moet. Maar dat meestal in de winter , stamppot leent zich daar prima voor.

Kant en klaar gekochte maaltijden komen bij mij meestal niet door de “keuring” al is er heel veel keus in. De enige uitzondering die ik maak is de kant en klare jachtschotel.
Je weet wel, een vakje met rode kool, vakje aardappelpuree en een vakje met hachee. Dié is goed te eten alleen… zwaar onvoldoende  voor een grote eter. Dát ben ik niet dus ik heb er genoeg aan.
Héél makkelijk voor als ik een dagje op stap ga zoals morgen. Dan hebben we Lady’s dag en ga ik met Inge en Annemarie Utrecht onveilig maken. Je begrijpt, bij thuiskomt ga ik dan niet meer uitgebreid staan koken.
Even gaatjes prikken… 6 minuutjes in de magnetron en gewoon uit het bakje opeten, precies, ook geen afwas want dat bestek kan wel wachten tot de ontbijtboel de andere dag. Geen idee of de andere maaltijden nu beter zijn dan vroeger maar tóen zat er altijd een raar smaakje aan, waarschijnlijk van de conserveringsmiddelen.
Heb jij ze wel eens geprobeerd?

stapje voor stapje

Stapje voor stapje het leven weer oppakken, het moét…. en het kán gelukkig.
Zo hier en daar deed ik in het blogwereldje de belofte “ooit gaan we elkaar in het echie zien” en gisteren kon ik zo’n belofte inlossen.
Het leek me zó leuk om Anneke in Gouda, waar ze vaak komt,  te ontmoeten!
En leuk wás het.

Om zo min mogelijk in het  OV te moeten  reed ik met de auto naar Zoetermeer en stapte daar voor een kwartier mét mondkapje en plastic handschoenen de trein in.
Ruim op tijd de deur uit om open bruggen en overvolle volle parkeerplaatsen op te kunnen vangen maar natuurlijk  loopt dán alles vlotjes en ben ik vroeger dan afgesproken op station Gouda.
Gelukkig had Anneke óók vrijwel alles mee en is zij er  al om me te verwelkomen. Weliswaar zonder hug wegens de corona regels maar met  warme uitstraling.
Eerst maar thee/koffie drinken want ze heeft dan net  20 km gefietst, de poging om een heel uur in een half uur bij te praten  lukt prima!
De markt is wat minder uitgebreid dan anders volgens Anneke, geen kaasmarkt gedeelte maar dat mag de pret niet drukken, we gaan even de waag in waar ik niét gewogen kan worden.
Mooi, dan kan ik ook niet te licht bevonden worden al hoef ik daar eigenlijk niet zo bang voor te zijn, zo’n slank dennetje ben ik nou ook weer niet.
Een Goudse kaas kan tussen de 1 en 16 kg. wegen, laat ik de kazen op de weegschaal gemiddeld inschatten op +/- een 8,5 kg. dan zou de schaal waarschijnlijk aardig in evenwicht hangen wanneer ik  op de andere schaal zou  staan. De kleur van mijn  outfit die ik tot nu toe niet goed kon benoemen, mosterd/mais/okergeel heeft nu een naam, “Goudse kaaskleurig”.

Het stadhuis is  te bezichtigen, Anneke was er al eerder binnen, ik nog nooit. Het is een prachtig oud gebouw dat alleen al aan de buitenkant de moeite waard is en op  het oude plein dominant aanwezig is.


We doorkruisen het hele gebouw van de kelder, waar Anneke zich  met de camera uit leeft op alle prachtige glas in lood raampjes, via oude raadkamers, veel zalen met prachtige houten plafonds en grote open haarden, naar de zolderetage waar ik mijn alter ego Trix tegenkom maar daarover  schreef Anneke  een leuk verslag

Hoewel alles er goed onderhouden uitziet zie ik wanneer ik op de trap loop op één van de schilderijen toch een klein  vergeten stofrandje. Dat gaat Anneke natuurlijk even melden zodra we de verantwoordelijke dienst  gevonden hebben, we zijn  allebei  zúlke huishoudelijke types … die laten zoiets niet over z’n kant  gaan.


We dollen nog wat in de trouwzaal waar de camera’s aanvankelijk een eigen leven lijken te leiden en niet doen wat we willen…..

Daarna een plekje zoeken om de inwendige mens te versterken hier…?


Maar niet, uitsluitend kaasgerechten waarbij ik toch niet het risico wil lopen dat er een koe van zolder word gehaald om op te dienen.
We nemen de tijd voor een gezellige lunch en gaan  daarna winkelend langzaam richting station waar we elkaar uitzwaaien, wat wás het leuk Anneke, dankjewel!

over slakjes…

….. en zout. Hoewel… het is echt slakkentijd dus sommige  slakken zijn best wel uit de kluiten gewassen.
En dan heb ik het niet over die grote naaktslak op het tuinpad waar ik bijna een schuiver over maakt.
Eigenlijk wilde ik hier even wat “metafore”slakjes met zout bestrooien want  ook bij onze overheden e.d. maken “de slakken” soms slijmerige sporen die je naar het zoutvat doen grijpen.

Neem de rijksdienst voor het wegverkeer;
Al een paar dagen nadat ik Suus op mijn naam heb laten overschrijven ligt er een blauwe envelop in de brievenbus aan “de erven van”
Men weet van de overschrijving en laat weten dat het mogelijk is dat  “de vorige eigenaar” nu teveel wegenbelasting heeft betaald, daar hoor ik nog van.
Een week later zelfs drie   blauwe enveloppen tegelijk op de mat..
flop1. meldt het teveel betaalde bedrag, dat gaat men terugstorten.
flop2. bevat een rekening, door mij te betalen.
Het  bedrag dat de dienst terugstort is gelijk aan het door mij te betalen bedrag…..  en de bedragen gaan naar én van het zelfde rekeningnummer!
flop3 zit een brief in die aanmoedigt om automatisch te gaan betalen, dan mag ik als tegenprestatie per maand gaan betalen.
Men wil graag het postverkeer terugdringen!!!!!!
Er zit ook een antwoordenvelop bij.
De dienst moet zware slakkenoverlast hebben, kom maar op met het  zoutvat. In plaats  van 4  (+ antwoordenvelop) poststukken had men kunnen volstaan met één briefje om te melden dat men alles op mijn naam had gezet  en wegens “echtgenote van” én  het gebruik van één en dezelfde rekening geen noodzaak tot verrekening zien.
Zucht…. doe maar zo’n grote bus Jozo zout want ook onze gemeente kan er wat van.
Een brief dat de invalide parkeervergunning per direct is ingetrokken, logisch natuurlijk daar heb ik nu geen recht meer op.
Maar de bewonersvergunning, die op kenteken staat is andere koek……..


De auto staat nu op mijn naam …… pppfffttt… ik woon op hetzelfde adres, rijd met dezélfde auto waar ik de laatste 7 jaar óók altijd in reed maar de bewonersparkeervergunning moet overgeschreven worden…….!
Attent dat men zich realiseert dat je hoofd daar misschien niet naar staat maar waarom ligt die brief dan 2 weken na Henk’s dood al op de mat terwijl men de tijd geeft tot oktober…. die brief ben ik september allang vergeten of kwijt.

Stuur die brief pas na 6 weken, dat is vroeg genoeg. En zorg dat áls  de mensen dan dat nummer bellen  er iemand aan de telefoon zit die zijn of haar weetje weet. Ik kan uit de rood gemarkeerde stukken echt alleen maar lezen dat ik het even telefonisch af kan doen, maar nee hoor, ik moet een afspraak maken om naar het stadhuis te komen…. ja pak het zoutvaatje maar weer, er zijn natuurlijk ergere dingen maar toch, zó slordig! Volgens de dame aan de balie had het inderdaad telefonisch moeten kunnen.
Helaas  zij moet zelf óók nog van alles aan collega’s vragen terwijl ik me aan de balie platvoeten sta te wachten!

blij mee

Héél blij mee zelfs, ja ja, het was donderdag en dat was de dag dat ik m’n trouwring op kon halen.
Zó blij mee, helemaal wat ik in mijn hoofd had. Ik ben niet héél erg sieraad gericht en nog minder van de glimmende steentjes. Heb ook de handen niet voor een elegant ringetje en kies meestal wat robuuster spul áls ik sieraden  draag.
Deze combi-ring past bij me, natúúrlijk al om de emotionele waarde maar ook om hoe hij er nu uitziet.
Echt, ik geniet ervan als ik zit te typen op mijn lappie.

Tja, mijn handen zijn niet erg fotogeniek, oude handen die ook wel gewerkt hebben. Best héél lastig om een mooie foto van de ring aan de hand te maken, er stukjes uit snijden levert soms héél smerige plaatjes op.
Ik doe dan maar een poging met de ring op tafel een foto te maken.
Toevallig ligt er een ingepakt cadeautje in een toepasselijk papiertje. Niet dat de foto’s daar vanzelf beter door worden maar het moet maar.
In de ring van Henk heb ik, naast de verlovingsdatum, nu ook  zijn sterfdatum laten zetten en ze zitten degelijk aan elkaar vast.
Ik zei het toch, hij  kan het nu rustig vergeten, die ringen gaan nóóit meer los. Zei ik al dat ik er blij mee ben?

Vorige Oudere items