ggrrrrrr…

Ja klopt, ik ben geërgerd, heb de pest in, ben teleurgesteld en noem maar op…
Duidelijk plaatje toch? De enige ruimte in de tram waar je een rolstoel vast kunt zetten zodat je niet door de tram gekatapulteerd wordt .
Op de deur waar je naar binnen gaat staat ook dat rolstoelsymbool.
Op de andere deuren staan symbooltjes voor buggy’s en kinderwagens.

Nu snap ik nog dat je als er géén rolstoeler in de buurt is je buggy op de rolstoelplaats parkeert. Maar ik ga er dan wél van uit dat je even op blijft letten of er misschien iemand instapt waarvoor de plaats bedoeld is.
Er is ook nog wel ruimte voor een buggy naast de rolstoel al is het dan was lastig manoeuvreren om de stoel op z’n plaats te krijgen.
Zo’n buggy weegt niets en staat op de rem muurvast in tegenstelling met een rolstoel “met mens”, toch al gauw 70 kg bij elkaar,  vandaar die speciale riem.

De “dame” die haar buggy op de rolstoelplaats had gezet lette niét op, er reageerde niemand toen ik stond te klooien om het wagentje opzij te zetten en probeerde de stoel op z’n plaats te krijgen . Dat duurde natuurlijk even zodat de tram al ging tijden vóór ik het voor elkaar had.

Het is me zonder ongelukken gelukt maar Henk was geschrokken, werd onrustig, wilde de stoel uit, zat zich vast te klemmen waar hij maar kon toen we  er uit moesten  en  dáár ben ik natuurlijk niet blij mee. We kunnen al zoveel niet meer doen en als hij dit niet meer durft moeten we dat dus ook weer inleveren. En inleveren hoort erbij dat weet ik,  maar dit is zó onnodig.
Omdat een moeder, die niet eens een kind bij zich had (zag ik toen ze uitstapte, ze had het wagentje zelfs in kunnen klappen.) even niet nadacht bij wat ze deed.  Gggggrrrr……

Advertenties

losse onderdelen

In de familie-app gooit kleindochter Jennifer een vraag op; ” wie kan er een oog missen, of één of meer vingers”?
Tja, een oog…. dat gaat wel ver hoor, daar hebben we er zelf maar twee van maar vingers valt over te praten.
Toevallig heeft Henk door een val tóch al zijn hand in een “verpakking” dus mmwahh…een paar vingers meer of minder moet kunnen hoor!
Kom maar op met dat grote hakmes Amper, zorg je wel dat je er niet zo’n bloederige zooi van maakt als bij je vorige klantje?
Oke, volgens mij heb je het keurig gedaan, zelfs het verband van opa-grootje is nog schoon.

 

 

 

 

Tja, dan weten we wel hoe laat het is, of liever, welke maand het is want Jennifer heeft een jaar in Amerika gewoon toen ze “jong” was, ze ging daar een jaar naar school en maakte er Halloween mee!
En laat ze nou toevallig in een heel gezellig buurtje wonen waar Halloween óók ieder jaar groter gevierd wordt.
Hoewel we er zelf niet aan meedoen zien we er wel de lol van in en dus kijk ik even of ik mijn laatste oortje al versnoept heb, nee dat heb ik niet ,dus ik kan wel een oortje missen voor de pot sterk water op Jennifers tafeltje.
En Henk doneert twee vingers, dat doe je gewoon voor je kleindochter!

……… Tja, watjes kopen het natuurlijk gewoon in zakje…. vingers, oortje en zelfs ogen!

logje 2015

Had misschien best een goed plan geweest om de logjes domweg te nummeren. Dan had ik niet 2015 x een titel, die toch meestal nergens op slaat,  te hoeven verzinnen.  Heel af en toe  zie ik m’n statistieken bewuster dan alleen  in het voorbijgaan.
Zo zag ik dat dit logje nummer 2015 is , tjongejonge, wie had dát gedacht toen ik ergens in 2005 een bescheiden aantal logjes schreef op mijn “space”.(de voorganger van wordpress maar dat ontdekte is pas véél later)

In december 2005 ging ik het serieuzer aanpakken bij web-log. Ja klopt,  “goede voornemens  maken” is niet mijn ding , waarom wachten tot 1 januari als je ook direct kunt doen wat je wilt doen, maar dit terzijde.
Ik was toch weer verrast dat het al zóveel logjes zijn maar wat me altijd nog meer verbaasd is het aantal landen waar Rietepietz blijkbaar met enige regelmaat in beeld is.
Van een paar landen is het wel verklaarbaar , in België wonen meerdere trouwe lezers , Verenigde staten ook niet vreemd en  Mozambique  snap ik ook. Maar Frankrijk….? Griekenland….? enz enz ik neem maar aan dat er daar wel eens vakantiegangers of expats al googelend per abuis bij mij terecht komen.

139 volgers  zie ik staan….oeps die reageren dus niet allemaal en dat is maar goed ook, ik zou nergens meer aan toe komen als ik 139 reacties allemaal van een tegenreactie zou moeten voorzien. Nou ja, dat móet van niemand  maar dat vind ik wél de leukste manier van bloggen. Het is soms een halve chatroom hier.

Ik ben echt heel blij met mijn leuke groep min of meer vaste lezers maar heb niets tegen “lurkers”. Uiteindelijk krijgt ook een schrijver niet van iedere lezer feedback, waarmee ik mezelf geen schrijfster wil noemen!
Maar als ik zie staan dat er in 2018, wat nog niet eens afgelopen is, al ruim 14.000 bezoekers “over de vloer kwamen” ben ik toch wel blij dat die niet allemaal koffie willen!

Eigenlijk moet ik nodig mijn linkjes bijwerken, in de vakantietijd is het rustig en  wordt de door bloggende  Rietepietz soms door nieuwe lezers gevonden. Maar ik vind het lastig inactieve sites te verwijderen, zelfs als de beheerder overleden is, aan de andere kant wil ik het aantal sites dat ik in ieder blogrondje bezoek ook niet ál te groot laten worden want  het moet wel  “te behappen” blijven.
Bovendien wil ik als ik een link op mijn linken pagina zet het gevoel hebben dat ik de mens achter de site een beetje ken. Dat gaat bij de een sneller dan bij de ander.

Luxe probleem natuurlijk want ik moét niets, ik mag alleen genieten van iedereen die moeite neemt  een reactie te schrijven en natuurlijk breng ik dan een tegen bezoekje. Dus tot gauw hé;-)

schaapje….

 

Nou Rietepietz…. zo kan die wel he! Best wel weer tijd voor een beschaafd logje………..Ja dat kán dan best een beetje saai zijn maar dat moet dan maar!

Helaas hebben we nog  niet onze schaapjes op het droge, integendeel, ons schaap  kreeg zelf een nat velletje.
Het mag dan heerlijk najaarsweer zijn, wanneer je vroeg in de ochtend  buiten bent ligt er overal nog dauw, ook op de bankjes lang de vliet.


Kun je wel even dweilen met een papieren zakdoekje maar echt droog is het dan niet.
Maar geen nood, in de rolstoel van Henk ligt een dikke  schapenvacht …..
Die vacht droogt wel weer als we thuis zijn, heerlijk hoor nog een paar van die zonnige dagen.


Het is zelfs nog druk op de vliet met behalve beroepsvaart ook nog “sporters…..” met z’n vieren met stuurman……


…of met z’n achten met stuurman…….eh… stuurvrouw…..


Werk er dan helemaal niemand meer? Ach ik snap het wel, het kan nog lang genoeg winter zijn hoor!

 

de kantjes….

Ja ik wéét het, ik heb de kantjes er een beetje afgelopen, maar ik weet dat iedereen me dat gunt want er waren weer even wat speciale momenten.
Gelukkig hield Maxima jullie even bezig want alles bij elkaar hadden we best wel drukke dagen met Ruud weer 2 weken in de buurt, een uitnodiging voor een huwelijksvoltrekking  en nog wat klusjes in de drukkerij.

Dan hang ik vroeg in de avond even lekker voor “de buis” die allang geen buis meer is realiseer ik me als ik kijk naar de rentree van de “flying docters” .
De serie over de vliegende dokters in de out-back van Australië  die  in 1986 van start ging en  vijf jaar lang een grote hit op de TV was.

Wat is nou dertig jaar, het lijkt niet zo heel veel tótdat je de Flying docters  met hun communicatie bezig ziet in het “aaifoon”tijdperk. Het  knutselen van de man achter de knoppen om iets  te maken waarmee hij ook op enige afstand van zijn “desk” ( die toen beslist nog niet zo genoemd werd) een eventuele oproep kon horen. Waar bij een noodsignaal iedereen nog gesommeerd werd de lijnen vrij te laten en gesprekken over die lijn nog allemaal met een aantal letters begonnen om duidelijk te maken wié er sprak.

Dertig jaar, het lijkt niets maar welke dorpsagent werk er nog met een grote typemachine en heeft alleen in de auto een mogelijkheid om op afstand te communiceren via zo’n oproepsysteem als waar ik het hierboven over had.
De ziekenhuisbedden waren er  nog reuze simpel, de hotelkamers waren simpel, net als de winkels.

De meeste afleveringen staan op zichzelf en behandelen meestal een medisch probleem. Ook sociaal-maatschappelijke zaken als vrouwenmishandeling binnen het huwelijk, drankmisbruik, homosexualiteit, de positie van aboriginals binnen de Australische samenleving worden aangesneden. ( schuingedrukt volgens Wikipedia)
Daarnaast zijn er doorlopende verhaallijnen die in een soapserie niet zouden misstaan maar ondanks de gedateerdheid ( of misschien wel juist daarom) nog steeds leuk om naar te kijken.

hoezo Koninklijk?

Voor lezers die hier nog niet heel lang lezen zal de naam van mijn blog “van Koninklijk tot knettergek” niet altijd even duidelijk zijn. Het knettergekke deel geeft vast geen probleem , maar waar zit ‘m dat Koninklijke dan in! Dat zit zo!

Als, toch wel,  generatiegenoot van toenmalig Koningin Beatrix kon ik me soms (dan weer wel knettergek) in een persiflage op de troonrede storten.
Dat deed ik voor het eerst in 2008 , In 2010 deed ik het  nog eens dunnetjes over. Meestal werd zo’n logje dan nog gevolgd door een logje met “hoe het zo gekomen was” en wat er allemaal mis kon gaan, bloopers dus.

In 2011 was  ik door de ellende bij web-log in september logloos  maar in 2012 had ik de smaak weer te pakken.
Helaas……, in 2013 besloot de majesteit haar hoed aan de kapstok  te hangen en tja, toen restte mij natuurlijk niets anders mijn hoed er naast te hangen, en het bleef hier dus rustig.

Maar ik miste de alter ego van Trix  en in 2016 had ik gelukkig een  oprisping en liet haar weer opdraven. Ook in 2017 vond ik een reden waarom Trix even haar zegje moest doen! Heel stiekem vind ik het tóch een beetje jammer dat ik geen gekke hoeden meer hoef te knutselen!
Dit  jaar  blijft ze stil maar ik vond het wel tijd dat alter ego in een overzichtje te eren.
Voor wie haar tóch nog graag eens wil horen …. onder alle  onderstreepte jaartallen is ze te vinden.

bezigheidstherapie

We hebben de zomermaanden niet heel veel gewerkt in de drukkerij, er was  weinig handwerk. Dat was aan de éne kant best lekker met die warmte,  maar aan de andere kant is dat werk ook een beetje  “dagbesteding” voor Henk.
Eigenlijk kan hij zelf niet meer zoveel,  zijn brein legt hem teveel in de luren , maar zolang  ik hem een beetje bezig kan houden is het toch een prettig uitje voor hem bij  de oud collega’s.

Vandaag “mochten we weer” al blijkt al vóór we weg zijn dat hij zijn dag niet heeft.
Ik vraag hem zijn schoenen aan te doen, hij schopt de rechter pantoffel uit, doet ook de linker  uit, doet  dan weer de rechter pantoffel aan, én de linker.
Ik zeg nogmaals “doe je schoenen aan dan gaan we naar de zaak”, maar ook dit keer komt het niet goed. Even helpen dan maar!

Op de zaak staat hij nog steeds met de jas aan als ik al geïnformeerd heb waarmee we aan de slag kunnen. Er liggen stapels dunne A4  bloknootjes waar boorgaten in gemaakt moeten worden. Dat lukt hem al een tijdje niet meer maar ik ken het apparaat ( dat me ooit bijna een vingerkootje kostte)  zelf goed genoeg om die klus te klaren.

De blokjes staan op een pallet die ik in één keer naar de boormachine zou kunnen trekken met een palletwagen maar ja….. er moet ook iets te doen zijn voor Henk en dus vraag ik hem een stapel bij me te brengen, terwijl ik zelf vast een stapel meeneem om te kunnen beginnen.
Als ik hem om een tweede stapel stuur weet hij ze nog niet te vinden, bij de derde stapel  twijfelt hij waar hij ze moet brengen maar komt het goed als ik hem roep. Zijn oude drukkersdiscipline  maakt  dat hij zorgvuldig  alles in de juiste richting op elkaar stapelt.
( Iets in de verkeerde richting ergens op leggen kán grote nadelige  gevolgen hebben bij het snijden).

Omdat ik ondertussen al wat klaar heb probeer ik of hij  op zijn volgende rondje alvast de stapel die klaar is mee wil nemen en op de tafel zetten waar ze verder afgewerkt zullen worden.  Hij  neemt ze inderdaad mee, loopt er doelloos een rondje mee en zet ze dan weer bij me neer. Te gecompliceerd voor zijn warrige hersenpan. Hij brengt wél de andere blokjes  al moet ik af en toe even zijn richting corrigeren.

Nee schei nou uit…..slavendrijver….?  Nee dat ben ik niet,  dat heen en weer lopen is nuttig  want als we werken wandelen we niet en als hij na een uurtje moe is heb ik de krant voor hem, hij leest maar even en gaat dan aan de gang om de krant netjes gelijk te stoten.
Hij schuift het  sportkatern in de rest van de krant, stoot nog eens gelijk en  vouwt, keurig punt op punt, de krant dubbel! Eens een drukker altijd een drukker, zelfs met een gemankeerde hersenpan.

Vorige Oudere items