nog even in Ede

We gaan nog even terug naar de Ginkese heide in Ede. Je weet wel , waar ik vorige week vrijdag aan de wandel was met Harry.
Heide was er nu natuurlijk niet, althans niet in bloei.

Wat we wél tegen kwamen was dit airborne monument.Het kunstwerk “venster op het verleden” symboliseert de dropping van ongeveer 1900 parachutisten in 1944.
Meestal heb ik niet zoveel met die “roestige kunstwerken” maar dit werk is prachtig. Zoals die parachutes in de lucht lijken te hangen is echt bijzonder.
Hoewel ik al wel geboren was heb ik natuurlijk geen bewuste herinneringen aan de oorlog, en als ik eerlijk ben, ook geen bijzondere belangstelling voor. Wat niets afdoet aan het respect dat ik heb voor de mensen die destijds hun leven op het spel wilde zetten voor de vrijheid.
Maar dit monument komt me bekend voor, ik weet bijna zeker dat er al eens iemand iets over vertelde in een blog, ik gok op Liesbeth die érg veel over de oorlog weet.

Harry weet ook wel het één en ander te vertellen over alles wat we tegenkomen. Zo is er een verdieping in het bos waar héél lang geleden rechtspraak gedaan werd. Zou daar dan misschien het gezegde vandaan komen dat iemand “laag gezonken kan zijn”? Ja helaas, om de diepte te zien heb je een beter fotograaf nodig dan ik ben, kniesoor wie daarop let!
En uiteindelijk hadden we die dag ook genoeg bij te kletsen zonder ons te verdiepen in de historie.
Zo vertelde Harry dat hij en zijn lief na zijn hartstilstand een reanimatiecursus deden. Ik bind hem meteen op zijn hart álles te vergeten over die cursus mocht ik ter plekke neervallen. Daar kan hij zich wel iets bij voorstellen, hoe ouder je bent hoe beroerder je daar uit kunt komen, en ik zit bepaald niet te wachten op het eeuwige leven, zeker niet als als ik van alles zou mankeren.

Het meer dan vriendelijk aanbod van Harry en zijn lief om te blijven eten sla ik even vriendelijk af. De dag is al vermoeiend genoeg en ik ben , deels door de coronamaatregelen gewoon niéts meer gewend.
Thuis hoef ik urenlang niet te praten en dus is alleen urenlang wél praten al vermoeiend voor me. M’n stem kreeg een paar jaar geleden immers een flinke opdonder door overbelasting in een tijd dat de stem sparen domweg niet kon.
Bovendien loop ik nog redelijk als een kievit zolang ik loop maar áls ik dan ga zitten krabbelt er na een kwartier ineens een heel oud wijfie overeind en lijkt ieder botje in m’n voeten los in de schoenen te liggen.
Dan wil ik maar één ding, met de voeten in dikke sokken gestoken omhoog na een warm bad. En zo geschiede.

Leids singelpark

Door mijn blogmaatje ( van vrijwel het eerste uur) Leidse Glimmer blijf ik aardig op de hoogte van wat Leiden te bieden heeft. De knusse gezellige binnenstad kwam ik met enige regelmaat altijd al, vóór Henk’s toestand het onmogelijk maakte. Uiteindelijk heb ik een enkele spetter Leids bloed in m’n aderen, mijn vader werd er in het universiteitsziekenhuis geboren in 1910.

De laatste jaren werd er in Leiden gewerkt aan het singelpark. Het plan was om alle groenstroken aan en om de singels rondom het oude Leiden met elkaar te verbinden door, waar nodig, extra bruggen te plaatsen en waar mogelijk groen aan te leggen .

Het heerlijke weer van gisteren was heel geschikt om eens te gaan zien hoever het singelpark al gevorderd is. Dat is al héél ver maar nog niet af.
De 6,5 kilometer die het officieel bestrijkt kwam voor mij nog wel een kilometertje bij. Deels omdat ik niet erg goed ben ik kaartlezen, deels omdat er weg- en brug omleggingen waren die tot omlopen verplichtte.
Ook de “bewijzering” “wijst” niet altijd heel erg.
Dankzij een tip van een vriendelijke dame wist ik dat op (niet echte) dieren moest letten, soms aan een lantaarnpaal, soms in het gras en zelfs op plekken waar zowél geen singel als geen park was. Je moet het maar even weten.

Afhankelijk of je linksom ( zoals ik deed) of rechtsom loopt kom je aanvankelijk eerst door meer “stad” en pas later door het meer parkachtige deel. (of omgekeerd)
Er zijn nogal was doorgangen die ik in eerste instantie niet in durf te slaan omdat het lijkt alsof je een “eigen terrein” oploopt. Bijv. bij de sterrenwacht en bij de Hortus. Gehoorzaam als ik ben durf ik pas wanneer ik zie dat anderen ook die ingang nemen. Nu de binnenstad toch weinig te bieden heeft blijkt het Singelpark heel uitnodigend, het wordt er ook relatief druk wanneer ik de meer parkachtige delen bereik.

Feestje natuurlijk op zo’n zonnige dag al blijft het een gemis dat er niets open is om iets te kunnen eten of drinken én van een toilet gebruik kunt maken. Mijn drinken blijft dus in m’n tasje, ik wil graag droog thuiskomen en vertrouw niet heel erg op open toiletten op het station. Te zien is er genoeg, van prachtige nieuwe bruggen, (geen foto van gemaakt) tot een eenzame boom midden in het water , het piepkleine eilandje is met een soort stijger vlonders te bereiken. Voor onderhoud denk ik want voor recreatie is het echt te klein. Ik kom zelfs een tweepersoons bed tegen aan de waterkant….

Wanneer de man links op de laatste foto meer mijn kant, ja die met die camera op zijn buik, herken ik hem! Als je maar lang genoeg in Leiden rondloopt móet je hem wel tegen komen. De énige echte Leidse Glibber, als altijd op zoek naar het nieuws in Leiden.

We praten gezellig bij (ieder aan één kant) op een zonnig bankje .
Samen lopen later een stukje verder, passeren wat kleinschalige woongemeenschappen. De één nog in de bouwfase, in de ander heerst rust, maar heel vaak wordt er gezamenlijk in de tuintjes gewerkt of van het zonnetje genoten.
Of het niets voor mij is vraagt Glibber, gewoon een kleine leefgemeenschap , hij komt er met enige regelmaat.
We kijken er even rond , tja, het is allemaal wél klein maar goed, ik ben ook maar alleen. Glibber wil best een goed woordje voor me doen en informeren naar “beschikbaarheid”. Ach dát kan geen kwaad natuurlijk!
Wordt vervolgd?

voorproefje

Het hoor eigenlijk gewoon bij het Paasfeest, de bloeiende bollenvelden en de Keukenhof.
Helaas, ook dit jaar zal er in de Keukenhof niemand uit z’n bol kunnen gaan bij zien van alle bollenpracht die zo zorgvuldig is geplant en verzorgd.
Door het weekje winter zijn de bloembollenvelden waarschijnlijk ook niet heel vroeg in bloei maar…… dat willen we dan natuurlijk wél zeker weten.

Met een schoonzoon die in de bollenstreek geboren en getogen is valt dat wel te regelen.
Een flink deel van zijn beroepsleven had ook ‘alles te maken met de verkoop van producten”van het land”. De enige bloembollenplekjes die hij misschien niet weet te vinden liggen op een serie postzegels van weleer. Bij hem in de auto stappen voor zo’n ritje is zeker een aanrader.

Al gauw blijkt dat er inderdaad nog maar héél weinig kleur te zien is, en áls er al iets kleurt dan vaak op een veld dat langs een weg ligt waar we niet kunnen stoppen. Inge ziet dan nog wel kans iets op de foto te krijgen vanuit de auto, dat portier knip kan ik er wel vanaf knippen toch? Jammer van de vangrail, niets aan te doen maar er moet wel iéts overblijven van de foto.

Inge’s lief weet ook altijd wel kwekers te vinden die al wat te koop hebben. Geen gewone huis tuin en keuken tulpjes maar de meer bijzondere soorten. Natuurlijk laat ik even zien wat we tegen kwamen en eh…. stap maar niet meteen meteen op de fiets of in de auto om naar de bollenvelden te rijden, het is nog héél weinig maar……gelukkig komen er een paar warme zonnige dagen aan en dan kan het hard gaan. Het begin is er, en wij hebben er al van genoten, dat dan weer wel

polderen

Nee natuurlijk ga ik het niet over politiek hebben, nee hoor, kleindochter Jennifer had een leuk plan. Een beetje aan de rand van de polders rond Zoetermeer ligt de geitjes boerderij ’t Geertje waar ze met de kleintjes graag komt. Natuurlijk óók allemaal aangepast nu en dat doen ze slim, zouden ze dát bedoelen met “boerenverstand”! Daar ben ik dan vóór, roeien met de riemen die je hebt! (en riemen hébben ze want verhuren ook roeiboten)

Normaal kun je er lunchen maar nu dat niet mag kun je een picknickmand bestellen en met een routekaart voor een wandeling afhalen. Ja natuurlijk tegen betaling, de boer is gekke Gerritje niet! Je kunt dan op de route een picknickplekje zoeken en kijk maar wat een grote lol dat weer werd, al wás het nog best een frisse wind. Oma Inge ging ook mee en zelfs opa Peter kwam nog even langs.

Al vroeg op de route vonden we een picknicktafel, kwam goed uit want iedereen had wel trek in alle heerlijkheden en uiteindelijk neem je bijna lege tassen (tja wie wil er met manden gaan lopen slepen) makkelijker mee dan volle, wij zijn óók gekke Gerretje niet hoor.
De routekaart hadden we eigenlijk niet nodig want natuurlijk kennen zowel Inge als Jennifer die omgeving best goed en ik volg braaf als ze een stukje boerenland route meepakken.

Yep….. dat betekent dat je hekken tegenkomt waar je overheen moet klimmen om over de dammetjes te komen….. nou ja, ik wás er toe bereid maar dat was dan weer niet nodig, je kon er langs.
Over smalle boven het slootje hangende constructies…. ach, als kleine Amber dat durft kan oma-grootje niet achter blijven. En alle schaapjes waren ook over de dam. Mens wat was het weer leuk……
Leuk genoeg om een dagje te vroeg te zijn met m’n logje? Voor mij wél ja!

pierewaaien

Het blijft maar tobben met de Scheveningse pier. Nu weer een bericht in de krant dat achterstallig onderhoud opknappen zo’n 5 miljoen Euro moet gaan kosten. Slopen zou een stuk goedkoper zijn volgens het bericht.
Begin jaren 60 werd de vernieuwde pier geopend en moest er nog 1 Gulden toegang betaald worden. Hij werd jaren later voor 1 Euro ( of was dat nog in het Gulden tijdperk) verkocht, dat lijkt me niet écht goed zakendoen, maar wie ben ik.

Er moet nog ergens een foto zijn waarop Henk en ik op de pier staan, dat zal ergens in de eerste jaren geweest zijn want ik was zwanger herinner ik me. Jammer, nu geen zin om op zolder te zoeken maar ik herinner me wél dat ik het niet heel spectaculair vond al was het uitzicht prachtig in die tijd.
Er was nog weinig hoogbouw, het Kurhaus stond nog min of meer vrij en iets meer richting Keizerstraat stond toen nog het theater De_Seinpost met een groot aangrenzend restaurant. Op die plaats staat nu al jaren een groot, wit betegeld, “badhuisachtig”, appartementen complex. Ooit nog eens een voorstelling gezien én wel eens koffie gedronken.

Alleen de naam én het beeld dat boven de ingang zat leven voort bij de ingang van het wooncomplex.

Natuurlijk een goede reden om de pier vandaag nog eens te bekijken, oke je hebt een punt, het weer is óók een goede reden, maar je weet maar nooit of die pier niet ineens verdwenen is. De laatste jaren is er toch wel het nodige aan verspijkerd al is dat nauwelijks te zien. Het meest opvallende is het nieuwe reuzenrad op de pier waar je al draaiend in kunt dineren.
Maar ja, ook dat is nu allemaal dicht en de pier afgesloten.

Het meest opvallende zie je eigenlijk ónder de pier waar men de betonnen steun palen gecamoufleerd heeft als flinke zuurstokken. Althans, het deel van de palen onder pier, niet onder de zij paviljoens, die zijn nog net zo grauw (en waarschijnlijk aangetast door het zoute water) als ze al jaren zijn. Vreemd, héél veel heb ik niet met de pier maar toch, hij hoort wel héél erg bij Scheveningen. Ik zou hem zeker missen als hij afgebroken wordt.

En natuurlijk helemaal nérgens iets open om een vroege lunch of laat ontbijt te verorberen, na anderhalf uur door het zand ploegen zou ik wel iets lusten. Dat wordt dus “lunchrestaurant Rietepietz” precies, daar waar ze verse flinterdunne pannenkoekjes bakken waar je bij staat. Die Henk zo lekker vond al wou hij er altijd spek in en stroop er op. Ik ga voor lekkere abrikozenjam erop en werk er met gemak drie naar binnen. Toegegeven, ze zijn niet heel groot én flinterdun dus zó’n hollebolle Gijs ben ik nou ook weer niet.

van ’t padje af

Ach ik vertel natuurlijk niets nieuws dat ik wel eens “van ’t padje af ben”, geheim houden hoeft dus eigenlijk niet. Dat “sssttt” gebaar is meer voor de locatie waar ik vanmorgen zo héérlijk gewandeld zó afgezien heb. Samen met mede blogster Aukje die in de buurt van dat prachtige eh… waardeloze wandelgebied woont.
Hoe minder bekend dat gebied is hoe beter dan kan ik daar beter geen reclame voor maken. Laat ik dus niet al te lovend zijn. Het is behoorlijk onbegaanbaar gebied waar soms het pad, dat je eigenlijk al geen pad mag noemen, ineens helemáál ophoudt en we dus letterlijk van “het padje af raakten. niét heen gaan dus want dat wil toch niemand?

De grote meerwaarde was natuurlijk de aanwezigheid van Aukje want alleen is maar alleen, ook tijdens het wandelen. Geen zorgen hoor, we hielden goed afstand, vaak noodgedwongen omdat we voor de avontuurlijke paden kozen, daar pas je je aan de flora en fauna aan, precies, je loopt in de ganzenpas. Aanvankelijk zien we zelfs geen kip, nou ja later ook geen kip te zien maar toen kwamen we toch heel af en toe een paar wandelaars tegen.

We liepen zelf ook wel een beetje als een kip zonder kop, deden ons best de watertoren van Monster aan de juiste kant te houden maar dat kreng bleek af en toe stiekem een ommetje te maken.
Het voordeel van de druk bebouwde randstad is dat verdwalen nérgens een optie is, geen enkel natuurgebied is er nog zó groot dat je niet op enig moment contact met de bewoonde wereld tegenkomt.

Je wandelt natuurlijk niet op je zondagse schoenen maar er ligt nogal wat spul dat je echt niet in ribbels van je stevige stappers wilt hebben. Aukje zei “kijk er zitten hier beestjes….” nou… zeg maar gerust beesten hoor. We zagen ze gelukkig alleen uit de verte, ze hoeven uiteindelijk niet eens boos te zijn om je voet in een rampenplan te veranderen.
We zien kans al die hopen te ontwijken en zodra het torentje weer op de juiste plaats staat zijn we ongemerkt alweer een flink stuk op de terugweg en ruim 7 km later stappen we weer in de auto.
Tja, ik ben nogal breedsprakig, het verslag van Aukje op haar site zegt in véél minder woorden en met een paar foto’s eigenlijk ook het hele verhaal, dat vind ik zó knap!

al weer op stap

Ineens moest ik denken aan Landgoed  Clingendaal in Den Haag, In het voorjaar altijd extra mooi omdat  er héél veel soorten rododendrons groeien en bloeien. Meestal kom ik net even te laat op dat idee en is het mooie er al een beetje af dus…. meteen op stap!
Zul je altijd zien, ben ik dit jaar gewoon te vróeg, op één soort na bloeit er nog niets.

Geen probleem, het landgoed is ook zo mooi genoeg om er een uurtje rond te wandelen en dan let je weer op andere dingen dan op de Rododendrons.
Het goed onderhouden Huys Clingendaal ligt er prachtig bij. Het is tegenwoordig eigendom van de gemeente Den Haag maar behoorde  tot aan WO 2 aan “de adel”.
De laatste bewoonster was een barones “huppeldepup”(klik) , die  freule Daisy genoemd werd en  stierf in 1939. Al haar geliefde honden waren haar toen al voorgegaan en kregen van haar een laatste rustplaats onder een grote boom tegenover het huis.

Iedere hondenliefhebber zal de freule begrepen hebben, elke hond kreeg een plaatsje onder deze prachtige Lindeboom en op ieder graf kwam een grafsteen.


De grafsteentjes stonden aanvankelijk  rechtop. In de oorlog maakte het park deel uit van de Alantikwall en werd het grote huis bewoond door  rijkscommissaris Seyss-Inquart.  Hij liet de stenen plat leggen   om uit te sluiten dat   sluipschutters zich achter de staande stenen zouden kunnen verbergen.
Het zijn wel een stuk of 12 stenen, de uitgebeitelde teksten zijn hoewel iets uitgesleten   met een betere fotograaf en wat minder schaduw van de takken  allemaal nog wel  te lezen. Togo hoorde niets, zag niets, maar wist alles!  Zal een geweldige hond geweest zijn.
Dat het park aan  een brede doorgaande weg ligt  kostte één van de honden het leven, motoren waren zelfs in 1921 al levensgevaarlijk blijkt maar weer. De hondjes rusten er in vrede al kán het behoorlijk druk in het park zijn…….., maar nu even niet natuurlijk!

 

vakantiereisje?

Tijdens  zonnige weekenden kun je er vergif op innemen dat er weer gebieden afgesloten worden om te wandelen. Zoals bijvoorbeeld de Scheveningse boulevard en het strand.
Nou ben ik een reuze braaf meisje dus bleef ik zaterdag en zondag keurig in de eigen hof recreëren.
Was vorige week natuurlijk wél op de boulevard te vinden, op die mooie dag weetjewel, het was er héérlijk al was de jas nog wel nodig. Het was er toen uitgestorven rond 10 uur in de morgen, ik vond er  de enige milieustraat zonder rij wachtende auto’s….


Heel schrille contrasten, de stralende zon die uitnodigt op een terrasje neer te strijken  maar vrijwel geen méns op het strand en compleet ingerichte  terrassen  waar geen mens te zien is. Het lijkt een fata morgana die vast verdwenen is als je er dichterbij komt……


Als we er een giraffe tegenkomen die blijkbaar ook in een oase  ergens op de savanne in Afrika  beland is lijkt dat niet  vreemd…..ik ben vast wat verder doorgelopen dan ik dacht, dat kán toch als het zulk heerlijk weer is.


Mwah…. zover ben ik nou ook weer niet gelopen, deze giraffe is van Lego stenen gemaakt en staat op de boulevard  voor de nieuwste attractie van  Scheveningen “Legoland” . Dat zóu  dit voorjaar z’n deuren  openen maar ook daar valt nog geen leven te bespeuren.
Jammer dat we geen lunch kunnen scoren, maar gelukkig zijn de kiosken wél open al is een “patatje” er schandálig duur.
Eén van de drie kiosken durft zelfs 4 Euro voor een meeneem patat zónder “smots” ( vrije vertaling van mayonaise naar wijlen de vader van Rietepietz). Die laten we dus rechts liggen, zo’n hele kiosk versjouwen om hem links te kunnen laten liggen is ook zo wat.
Nummer twee heeft een kleine patat zonder “smots” voor 2,75 en een grote voor 3,50. We nemen een grote en ik graai af en toe ook wat uit de zak wat natuurlijk een stuk makkelijker is dan zelf een zak patat vasthouden als je een rolstoel duwt. Bij de laatste kiosk nemen we een softijsje toe, gelukkig is er dan een bankje in de buurt, anders is een ijsje eten toch een opgave.
Povere lunch maar het was ook nog vroeg, we vullen thuis de gaatjes wel op.  Al met al…. weer een dag met sterretje al was het geen verre reis!

‘k was in Delft

Je weet wel, naar dat groenteboertje voor dat heerlijke lof, wat je ver haalt is lekker  toch? Dit keer was ik mét Henk, dan zet ik de auto nét over de brug bij Calvé op een parkeerplaats waar je tot 12 uur gratis kunt parkeren.
De rest is dan wel aan te lopen zij het dan dat Delft niet direct een pretje is met een rolstoel.
Er is veel “vals plat”zal ‘k maar zeggen, én veel keitjes, en veel té smalle stoepjes, áls er als stoepen zijn.
Niet álle bruggetjes zijn zo onbegaanbaar als deze links, maar vrijwel alle brugovergangen, en dat zijn er nogal wat, zijn  heel geniepig op en af lopend!

Gelukkig kan ik de groenteboer bereiken over een prachtig breed en glad bestraat deel van Delft en dat heeft alle te maken vernieuwing.
Tot een jaar of tien geleden liep er dwars door Delft een bovengrondse treinbaan zo’n drie meter boven de grond. Onder dat “viaduct” waren parkeer plaatsen.
Er is jaren gewerkt om de trein ondergronds weg te werken en het lange viaduct af te breken, van de voorgang  héb ik af en toe  foto’s  gemaakt maar ja, chaootje hé, wáár zijn ze!


In ieder geval is het al een paar jaar klaar en ik moet zeggen het is een verbetering. Men heeft gekozen voor ruimte en water. De rijstroken voor het verkeer zijn hetzelfde gebleven, de winst is voor ruime wandelstroken gebruikt. De parkeerruimte onder het afgebroken viaduct verdween en werd gracht, dat past natuurlijk heel goed bij Delft, ook de molen  bleef gespaard.

Onder de nieuwe “gracht”ligt een grote parkeergarage en dáár weer onder loopt de trein naar het nieuwe station. Je begrijpt, ik maak dankbaar gebruik van deze mooie weg on naar de binnenstad te komen..
Bij mijn wandeling ontdek ik óók nog dat er tegen de oude kerk aan zelfs vier zeer ruime parkeerplaatsen zijn voor houders van een invalidenkaart. Je mag er drie uur staan.
Je begrijpt, dat ga ik diezelfde week nog uitproberen op marktdag want Delft heeft een gezellige markt waar ik vrijwel niet meer kwam omdat ik gesloopt was vóór ik daar aankwam.

A

cadeau dag

Ja toch? Wát een heerlijk weer vandaag! Leek me een prima dag om weer eens het stuk Noorder boulevard op Scheveningen te gaan bekijken. Je weet wel, waar de oude winkeltjes afgebroken zijn en en dit voorjaar keurig op tijd de nieuwe boulevard klaar zou zijn.
Eh…. o wacht ff misschien misschien hadden de winkeliers die zich zorgen maakten of dat ging lukken wel het verkeerde jaartal in het hoofd. Want zoals het er nú uitziet zou dat kunnen lukken.


Ze hebben nog de hele winter om het materieel en de rommel op te ruimen.


En een echte boulevard te maken want Henk stuitert er nu nog zowat uit de rolstoel door alle lapwerk en in de weg liggende stukken betonnen “bielsen”.


Maar het is heerlijk weer en in het andere deel van de boulevard zijn gelukkig meer dan genoeg eet tentjes om een extra ontbijtje te scoren, het is tenslotte al kwart over 11.
Tegen m’n gewoonte in laat ik me keurig tot op de cent wisselgeld teruggeven, Het personeel laat me tobben met het vrij hoge op ritje  voor de deur die niet vanzelf open blijft staan. Gelukkig schiet er wél een klant te hulp.
Ik bestel voor Henk een ontbijtje met koffie en voor mij een koffie met een appelpunt en vraag of het allemaal tegelijk gebracht kan worden.
Natuurlijk wordt tóch eerst de koffie gebracht, ( in de hoop dat het op is en nog een keer bestellen als de rest komt) Dan wordt Henk’s ontbijtje gebracht en als mijn koffie al op is komt pas mijn appelpunt. Maar we hebben het ons evengoed laten smaken, dat dan weer wel!

Al waren we redelijk vroeg, we zijn echt niet de enige . Vooral surfers komen op het mooie weer af.   Gewoon een zomers plaatje, zeilschepen in de verte  en het lijkt wel spitsuur in de branding.


Op dit deel van het strand wordt ook gewerkt aan het strand weer wat ophogen , de pijpen waarmee het uit zee opgezogen zand opgespoten moet worden liggen klaar. Of liggen er nog, want ik heb geen idee hoever ze er mee zijn.


O, waarschijnlijk ligt er al nieuw zand in de branding want meeuwen hebben natuurlijk een neus ….. eh, nou ja een snavel voor zand dat vol met lekkers zit omdat het net uit zee komt.
Er wordt ook gewerkt met tractor maar vanaf de boulevard kom ik er niet dicht genoeg bij om te kunnen zien wat er gebeurt en waar al die wandelaars zo naar staan te kijken. Doet er niet toe, we hebben genoten van de zon op ons snoet, jullie toch ook?

Vorige Oudere items