schitterend

O ja, ik was nog bezig met het dagje Valkenburg (dat je niet denk dat je er zó makkelijk vanaf komt met maar 2 logjes)
Er viel even een hiaat wegens de extreme weersituatie van schitterend winterweer én een klusje hier in huis ( waarover later meer) dat ook schitterende accentjes meebracht.

Ik had het nog niet gehad over de schitterende zonsopgang die we vanuit de trein zagen, uiteraard doet het filmpje niet volledig recht aan de werkelijkheid maar dat belet me niet het filmpje te plaatsen.

Als dát geen goed begin van een dagje uit is! Ik denk zelfs éven dat we iets te ver doorgereden zijn met de trein en richting Eiffeltoren lopen….. maar dat blijkt niet zo te zijn, ach ik zie wel vaker dingen die niet zijn wat ze lijken.

De bebouwing zou soms in de Efteling niet misstaan, tja wie “appelen vaart appelen eet ” zegt een spreekwoord en dat kun je wel vertalen met “wie mergelgrotten heeft bouwt met mergelsteen” neem ik zomaar aan. Natuurlijk extra knus door de kerstsfeer en de doorkijkjes over watertjes die aan Brugge doen denken.

Omdat we bijtijds naar het station willen (achteraf heel verstandig) zien we niet álles in het donker, maar in de grot kregen we echt een flinke portie kerstverlichting mee dus daar konden we goed mee leven. Ach wie weet doen we volgend jaar een overnachting en pakken meteen Aken even mee…. doe eens gek.

Advertentie

chocolaatje toe

We blijven nog even in Antwerpen hoor, sorry, ik ben nou eenmaal nogal “mededeelzaam” .

Zelfs in het kleine stukje Antwerpen dat ik zag was wel duidelijk dat veel van de oude bebouwing, net als in Parijs, vooral groot en sierlijk is. Hoewel op de foto niet zo duidelijk was het moderne gebouw van 6 verdiepingen hoog niét zo hoog als het oude gebouw ernaast maar het léék veel hoger en massiever. Gevalletje verkeerd perspectief, ach ik ben ook geen fotograaf, dat is wel duidelijk.

Een gezellige bistro was snel gevonden, net niet heel druk en nog persoonlijk naar een tafeltje gebracht worden en vooral…… niet opgejaagd worden om te blijven consumeren. In Nederland (althans in de drukke randstad) vraagt de bediening vaak al vóór je glas leeg is “of alles naar wens is” en “kan ik nog iets voor U doen”. En dat op een toontje “aso, als we niets meer aan je kunnen verdienen houd dan die tafel niet bezet. “
Nee hoor, ze lieten ons ongemoeid “lekker bijkletsen”, we hadden tenslotte een uur in te halen. Zonder toetje verlieten we de bistro, op zoek naar de chocolade waar België zo bekend om staat.

Gek genoeg konden we ook dát vinden in het Paleis. In het vierkante paleiscomplex is één van de hoeken in gebruik door de chocolaterie van ” Persoone”.
In Nederland zeggen we wel eens “ik kan er geen chocola van maken” wanneer we met iets geen raad weten.
Bij Persoone zeggen ze waarschijnlijk “ik kan het van chocola maken” want je kunt het zó gek niet bedenken of ze maken het van chocolade. Héél veel smaken bonbons in de luxe winkel waar ik alleen maar likkebaardend langs kan lopen, meenemen is immers niet handig.
Maar er staan ook allerlei grote stukken, wel degelijk van chocolade gemaakt maar met de de nodige toevoegingen om de stevigheid en houdbaarheid te waarborgen.
Zo’n meisje ziet eruit”om op te vreten” maar wegens het voorgaande is dat dus niet verstandig. We mogen een kijkje in “de keuken” nemen, daar worden nú natuurlijk geen kunstwerkjes gemaakt maar van alles in mallen gegoten.

Wat een vakmensen, maar ook wat een sfeer in het winkeltje! De koninklijke zaal maakt een chocolaatje drie keer zo begeerlijk…. daar moet ik een oplossing voor zoeken als we in het voorjaar terug gaan. Een koeltasje meenemen misschien? Maar voor nu….. dag Antwerpen, tot volgens jaar!


d’nantwerp…..

….. Of zoiets, ach ik moet me niet wagen aan een taal die ik niet beheers, maar het klinkt zo gezellig.
Niet dat ik heel véél van Antwerpen gezien heb hoor, al waren de dames heus van goede wil en tot de tanden gewapend met info over wat we tegen zouden komen…… de weergoden besliste anders, in België word je nou eenmaal nét zo nat van regen als in Nederland.

Tja wat doe je dan wanneer je een Queen uit Nederland moet ontvangen….. precies, die ontvang je in stijl….. een paleis!
Het stadspaleis dat (o.a.) ooit in bezit was van Napoleon en al heeft hij er nooit gewoond zijn geest zwerft er rond in de tentoonstelling Burpindale Palace. Verder heeft de tentoonstelling álles met eten te maken.

Behalve dat het paleis natuurlijk de perfecte omlijsting biedt voor een Queen (klik op paleis plaatje voor info, daar ben ik niet voor aangenomen) is de tentoonstelling zeer humorvol, ik zou er zélf de hand in gehad kunnen hebben.
Al had het stralend mooi weer geweest zouden we tóch wel een uurtje zoet geweest zijn met alle grappen en grollen die de tentoonstelling in petto had.

Na het lieve compliment van de dames over m’n leeftijd/uiterlijk weet de tentoonstelling eventuele kapsones meteen de grond de grond in te boren. Omabaard weet niet helemaal wat ze daarvan moet denken en ik ben natuurlijk verbijsterd!

Dé grap van de tentoonstelling zijn “de bordjes” die te pas en te onpas overal hangen met de meest absurde teksten.
Die moet ik natuurlijk niet allemaal hier gaan zetten voor het geval je er ook nog wilt gaan kijken maar er glippen er vast wel een paar door.

In de hal komen we Napoleon tegen, we mogen naar hartenlust in zijn balletjes grabbelen en er van snoepen, dat wordt zelfs aangemoedigd.
We hebben dan al kaartjes gekocht en het bord bij het trappenhuis áchter de badkuip mogen we dus serieus nemen.

Het gaat weer een zéér onvolledig logje worden, ik kan alleen maar hopen dat de dames de gaten op gaan vullen, zij hebben natuurlijk ook de beter foto’s gemaakt al doe ik wel een poging wat details van het gebouw mee te nemen. In één van de plafonds is duidelijk te zien dat er sprake geweest is van “de Nederlanden lang geleden” ( gok ik) , de plafonds hebben vaak prachtige details. In één van de zalen is er in iedere wand een 3D element ingemetseld waarvan ik de voorstellingen natuurlijk weer niet kan benoemen, ik vind ze gewoon mooi, meer hoeft het niet te wezen toch?

Maar al mijn serieuze blogpogingen gaan dan toch weer de mist in wanneer ik de foto’s tegenkom van de spiegelzaal.
Een indrukwekkende zaal waar je “jezelf tegenkomt” in de vele spiegels maar ja, als er dan midden in de zaal deze opstelling staat is de ernstver te zoeken en wordt the dirty mind weer flink geprikkeld…… oke, oke, ik ben al weg, doe nog wel een andere keer een poging tot het een keurig logje, déze tentoonstelling maakt het me gewoon té moeilijk.

zucht…NS weer

Voorop gesteld dat ik met twee medebloggers een gewéldige dag had in Antwerpen moest ik daar wél eerst zien te komen.
In september staakte de NS op de dag van onze afspraak maar kon ik gelukkig de reisdocumenten over laten zetten naar de 18- 11 , de nieuwe afspraak datum.
Ik had keurig op NS internationaal tijden en overstap gegevens opgezocht. In Breda aankomen op perron 2 en overstappen op de internationaal op 3.

De uitgeprinte ticket liet me op het station keurig binnen, maar het laatste stukje naar Breda rijdt de trein ineens stapvoets….. oeps. helemaal niks niet een trein richting Brussel op spoor 3, zoeken naar een medewerken … digitale maatschappij weet je wel.
Maar áls ik iemand gevonden heb hoor ik dat die trein op spoor 7 kwam en allang weg is en ze gaan maar 1x per uur. De man zegt hoofdschuddend; “U had beter in Rotterdam overstappen, hier is het altijd heel krap en dan gaat het vaak fout….eh… maar waarom staat in de routeplanner internationaal dan Breda aangegeven? Tja, daar gaat meneer duidelijk niet over.

Ik informeer via what’s app de dames dat ik een uur later kom. Dat is gelukkig niet heel erg want de dames omabaard en MiryamC hebben elkaar nog nooit ontmoet, kunnen ze mooi even uitgebreid kennis maken zonder dat ik me er “tegenaanbemoei”.
Breda is niet het meest geweldige station om je nog drie kwartier te vermaken.
Zelfs de toiletten zijn niet te bereiken, dan moet ik eerst uit checken en dat durf ik niet, op mijn Parijse reisje bleken mijn meijes voor 80 euro “verplast” te hebben doordat op een bordje niet alle mogelijke opties vermeld waren. (ze hebben het geld terug gehad maar veel gedoe)

Ook hier zie ik een bordje dat voor problemen kan zorgen.
Het is bedoeld voor als je vanaf dáár pas met een ticket van ns internationaal reist en met je gewone OV kaart naar het station bent gekomen. Dié OVkaart moet je dan UITchecken en je internationale ticket INchecken. (zoiets speelde ook bij het genoemde toiletbezoek)
Als ik me met mijn internationale ticket zou uitchecken zit ik dus de rest van de reis illegaal in de trein.
Gelukkig ging ik naar België en zou niémand dat gemerkt hebben, controleurs…. poortjes … nóóit van gehoord.

Als de trein komt blijkt dat een, tot internationale trein omgedoopte, doodgewone, vieze en mega drukke NS trein te zijn. Ik verover direct achter de deur (precies tegenover het toilet waarvan de deur zó klemt dat ik er aanvankelijk niet in durf) nog een klapzitting met het riante uitzicht op op allerlei bagage en lichaamsdelen.

Maar ik kom uiteindelijk op het prachtige station Antwerpen aan en kijk rond waar ik heen moet. De lieve dames hadden wel gezegd me op het perron op te halen maar ja, in Nederland kom je zonder OV kaart niét door de poortjes dus ik verwacht ze boven wel te vinden.
Het is best indrukweekend dat er treinen rijden op div. “etages” alsof het een parkeergarage is. Van poortjes om uit te kunnen checken is helemaal geen sprake…… .en zo zoek ik de dames boven en zoeken de dames mij beneden maar natuurlijk vinden wij elkaar (vooral aardig) en maken er ondanks de regen toch een erg leuke middag van, tja….. wordt vervolgd natuurlijk.

gaan we weer….

Ja hoor, we gaan Parijs in, al is dat geen garantie dat je er iets van opsteekt. Echte info weten jullie heus zelf wel op w.w.w te vinden. Nee ik vertel alleen wat ik er van vond en hoe ik het beleefd heb .
In ieder geval vond ik het héél goed te doen om ” een dagje Parijs” te doen. Precies zoals m’n bedoeling was kreeg ik een aardige indruk van de stad in de 7 uur dat we in de stad waren en wát ik zag beviel heel goed, wát een leuke stad om te bezoeken.

De eerste de beste straat die we aflopen (althans de eerste die ik onthouden heb) loop ik kwijlend langs winkels met de meeste práchtige gala kleding. Echt, als ik ooit een galajurk nodig heb ga ik ff op en neer naar Parijs (na een borstreconstructie en een liposuctie sessie) om er iets te kopen, de prijzen waren nog schappelijk ook.
Het vreemde is dat iedereen om ons heen doodnormale kleding droeg maar waar ze dié gekocht hebben zou ik niet weten, ik kwam het niet tegen. Ik bespaar mezelf de desillusie om iets te gaan passen, zonder de ( ) vermeldde ingrepen is het gewoon niet verstandig ik heb immers geen galajurk nodig.
Voor het mooie muurtje van het Louxor theater staan we even stil om de neuzen allemaal dezelfde kant op te krijgen wat de route betreft.

Dat lukt prima, we zetten koers naar de basilique du Sacré-Cœur. Het is niet al te ver lopen waarbij we een ander winkelgebied passeren met héél veel nog ongenaaide jurken…. eh stoffen en fournituren bedoel ik, wát een keuze, nogmaals luilekkerland.
Natuurlijk heb ik nooit naar info over het gebouw gezocht, waarom zoú ik! En ik voel ook nog geen nattigheid wanneer we op korte afstand genaderd een flinke trap omhoog zien liggen. Ongeveer zo hoog als de trap in Kijkduin naar het hemelse gewelf, 82 treden die ik zelf op een smoorhete dag nog moeiteloos opklom. Alleen….. kon ik van beneden af niét zien dat er na dié trap nóg zó’n trap komt, en daarna nóg een. En pas dán kun je weg oversteken en een iets minder hoge trap nemen die je pas écht naar de Sacré Coeur brengt.

De tocht naar boven wordt hilarisch en al speel ik even dat ik aan de zuurstof moet, het is Jennifer die boven even bij moet komen.
Deze stoere meid had een paar dagen geworsteld met een buikgriepje, weinig geslapen, gegeten en gedronken dus een laag energie niveau.Het kwam snel weer goed met even iets eten en drinken.
En dan de beloning voor de inspanning, het prachtige uitzicht dat je over heel Parijs hebt achter het hek met dúizenden slotjes. En natuurlijk het prachtige gebouw, met nog een simpel bijgebouwtje dat ook wel iets heeft, op het drukke plein. Pas later realiseer ik me dat we nooit geen trap meer tegen komen wanneer we via montmartre weer verder wandelen…..!

Eh…. Parijs?

Nou sla dit logje maar over wanneer je info over Parijs verwacht, daar kom ik écht nog niet aan toe hoor, er moet éérst nog met de Thalys gereisd worden. Mens wát een belevenis is dat alleen al wanneer je met met vier fijne meiden zo’n rit mag maken.
Doén hoor zo snelle treinreis, we hebben het gevoel dat we twee dagen weg waren.
Verzamelen op station Rotterdam als het nog maar nét een beetje licht is.

Iedereen heeft er zin in en een (rug) tas meegenomen waarin voorál eet en drinkbare spullen in zitten. Je begrijpt, op zo’n dag moet je 2,5 uur in de trein zitten voorál benutten om te eten en te drinken, we gaan in Parijs écht geen tijd verspillen met een restaurant in duiken.
We zijn totaal met vijf wat een beetje onhandige verdeling in de trein tot gevolg heeft maar dat belet het onderlinge contact geenszins. En we hebben natuurlijk allemaal een telefoon waarin Jennifer de info deelt met waar we ongeveer zijn en hoe hard de trein rijdt waar we trouwens geen fluit van merken.

Het is wel duidelijk hé, dikke pret en de tijd in de trein vliégt om met heel veel ongein . Hoewel de comfotabele stoelen qau beenruimte het niet slecht zouden doen in een vliegtuig zijn de toiletten in de Thalys echt een pluspunt, brandschoon (al hangt er een benauwd ontsmettingsluchtje) en er zijn er veel. De trein zelf is trouwens ook brand schoon.
Ook wij doen ons best om geen rommel achter te laten en ik werp me op als verzamelaar van koffie- en yoghurtbekertjes, bananenschillen en drinkverpakkingen enz en prop alles zo klein mogelijk in elkaar om het aan het eind van de rit makkelijk mee te kunnen nemen voor de afvalbakken buiten. Dat blijkt alleen niet nodig, aan het eind van de rit komt er een Thalys medewerker met een grote afvalzak alle rommel ophalen, klasse!

Later op de dag krijgen we nog te maken met de metro. De meiden weten welke stukken minder interessant zijn om te lopen en daarom doen we 2x een stukje metro, waar ik zelf trouwens voor eeuwig onder grond verdwenen zou zijn regelen de dames dat alsof ze er dagelijks mee reizen. In de vroege middag is het druk maar kunnen Inge en ik zelfs nog een zitplaatsje veroveren. Als we rond 5 uur terug richting station gaan is het een ander verhaal en hangen we als haringen in een ton. Mag de pret niet drukken natuurlijk al hadden de (voor alle zekerheid) meegebrachte mondkapjes hier goed dienst kunnen doen maar ja, kom er maar bij in je rugtas…….
Wordt vast nog vervolgd met echt Parijs………..hoewel… de metro is natuurlijk al echt Parijs!

kleren maken….

…….de man, zegt men. Nou vergeet de vrouwen niet hé! Jullie kennen me, ik ben verkleed liefhebber en kan enorm genieten van de dames (natuurlijk alleen uit de betere kringen dat snap ik) van een paar eeuwen geleden.

Prachtig toch? Maar eigenlijk is het contrast tussen de man van toen en nu nog groter dan bij de vrouwen. Kleurige, sierlijke lange mantels zoals deze man bijvoorbeeld, ik vind het geweldig.
Kijk de schilderijen van de oude meesters er maar op na.
Heel sfeervol staan rondom de kerk (dan weer wél eigentijdse) kraampjes met oude beroepen. Naar ik aanneem bemand door vrijwilligers, die veel te vertellen hebben.
Zo wil deze meneer in het paars alles over zijn fluit vertellen, zijn er mensen die weten wat men vroeger allemaal met wol deed, tot zelfs een wieg maken toe. En wat zóu die rode hoed een aanwinst zijn voor mij als ik onze voormalige Koning Beatrix nog zou persifleren.
Bij een andere kraam is te zien wat een verfijnde spullen men vroeger maakte van de over gebleven botten van geslachte dieren. De fijnste kammetjes en sieraden liggen er bij en na veel gerommel in een kistje laat de eenvoudig geklede “verkoopster” ons een pincetje uit been zien om eventuele haartjes op de kin eruit te trekken. Met het achtereind kon volgens haar het oor schoon gepeuterd worden. Een mandenmaker mocht zeker niet ontbreken.

Er is gewoon té veel, we kunnen boogschieten bij de monniken, daarvan heeft Ferrara de foto’s geplaatst ik schiet zelfs 2 ballonnetje kapot (Ferrara miste er 1, dat pik ik natuurlijk niet, ere wie ere toekomt) wat één van de monniken doet verzuchten “nou ik kan wel weer ballonnen op gaan blazen”.
Zij heeft ook een foto van de slimme manier om mosterd te maken, daar kwam Abraham helemaal niet aan te pas. De marskramer die zij aan de voorkant fotografeerde heb ik aan de achterkant waar heel zijn handel hangt.

Door de drukte was foto’s maken die de prachtige oude gebouwen recht doet vrijwel onmogelijk en eigenlijk zou je alle bezoekers naar huis willen sturen voor een zo “oud” mogelijk plaatje.
Maar er was óók de gewone weekmarkt rondom het prachtige stadhuis en daar tussendoor gebeurt ook van alles. Ik heb bewondering voor “de bedelaar” die op blote voeten over de keitjes loopt die ik door mijn 2 cm dikke zolen nóg voel steken. De kerk staat in de steigers, dat biedt de mogelijkheid vanaf het dak over Gouda uit te kijken, tja…. trappen lopen na een urenlang over de keien slenteren? Dacht het niet hé!

achtervolging..

Het moet niet gekker wórden. Kwam ik vorige week in Rotterdam op héél veel plaatsen Erasmus tegen had ik me niet gerealiseerd dat je ook in Gouda niet om hem heen kunt. Erasmus ja, die van ” het lof der zotheid”. Ik heb me nooit zo met Erasmus bemoeid maar als ik wiki erop nazoek kun je hem gerust een multitasker noemen.

Maar goed, Ik had met Ferrara nog een afspraak in te halen, in Gouda was het vandaag “zotte zaterdag” en dan is 1+1 gewoon 2 en zo doken we samen Gouda in. (en natúúrlijk werd het weer een geweldige dag)
Ja, ja, ja daar horen jullie natuurlijk méér over maar vandaag beperk ik me even tot Erasmus die we heel snel tegen kwamen in de prachtige Sint Jan kerk.
Echt alleen die kerk is al een bezoekje aan Gouda waard met alle prachtige glas in lood ramen. Het is ook de eerste kerk die ik zag waarin sprake is van een deels schuin oplopende vloer waardoor je “achter de schutting” een paar doorgangen met trapjes hebt.
Dat theater uit de kerkgeschiedenis ontstaan is lijkt hier een stuk waarschijnlijker.
De bankjes zijn zelfs, ten gerieve van zachte billetjes, bekleed met iets zachts en een lekker warm groen stofje.
In gedachte hoor ik de dominee na een hamerslag roepen “order…order… i.p.v we zingen nu psalm 971

We horen een middeleeuws koortje zingen en als we rustig staan te kijken blijkt ineens Erasmus in beweging te komen. Het koortje zingt onverstoorbaar verder maar ik vertrouw het niet en zoek even een rustig plekje…… je weet maar nooit!

en vérder..

……… Rotterdam in. Wat ik vooral in grote steden altijd belangrijk vind en ook graag wil zien is “is er ook nog wat groen te vinden.” En zo lopen we dus op advies van Dorothé naar de historische tuin Schoonoord.
Een heerlijke oase in een grote drukke stad.

Een flinke tuin die echt een bezoekje waard is en waar ik m’n best doe zoveel mogelijk van de pittige herfstlucht op te snuiven. Dorothé schreef er 2 jaar geleden een lezenswaardig uitgebreid blog dus link ik heel gemakzuchtig hier haar logje
Waarschijnlijk ben ik nog wat onder de indruk van de “blote man”in de stadhuis hal want want ik zie toch echt in deze boom een stel mannenbenen die eindigen in een strak mannenkontje…. of ligt dat echt aan mij en zie jij alleen maar een boom. Zal het m’n dirty mind wel weer zijn.

En dan pap ik nog aan met een andere man, de reus van Rotterdam. Het standbeeld is op ware grootte gemaakt, dus 2meter30 lang met schoenmaat 62. Ik kom tot ongeveer een hoofd boven zijn navel en zijn schoenen lijken door de regen kleine vijvertjes waar bloemetjes ingewaaid zijn. Mijn maatje 39 valt in het niet.

We zien héél veel murals in alle kleuren van de regenboog maar ook prachtige in zwart/wit al is er niet altijd goed bij te komen voor foto’s. Dat murals iets van deze tijd zijn is misschien toch niet helemaal waar. Bij een groot naoorlogs huizencomplex zie ik over de hele breedte bij ieder huis toch iets van cemente “kleurigheid” in een gemetseld kadertje.

We komen natuurlijk niet om het depot heen….. eh jawel daar komen we juist wél omheen want je kunt er helemaal omheenlopen. Je weet wel, die grote glimmende bol, een net even ander museum dan gebruikelijk.
Je kunt er o.a. iets meer zien van wat er allemaal komt kijken om kunstwerken op te slaan maar nog veel meer.
Het glimmende ronde gebouw is aan de buitenkant nooit hetzelfde, door de weerspiegeling zie je bij iedere stap die je verzet steeds iets anders maar vooral jezelf als je er dichtbij bent. Grappig.
Ook één van de dikke sluisachtige deuren die openstaat is nog net op de foto te zien.
Nee we zijn er niet naar binnen gegaan dat duurt natuurlijk veel te lang. Dat Rotterdam ook veel studenten herbergt is duidelijk te zien als we onze weg voortzetten een woonwijk in……….

Natuurlijk valt er nog zóveel meer te vertellen maar op dit moment ontbreekt me de tijd, ik werk me een slag in het rond. Dat moet dus maar weer wachten het is niet anders.

inspectie “rotjeknor”

Nou geloof me, we hebben serieus werk gemaakt om Rotterdam te inspecteren nu het a.s Koningsdag het Koningspaar zal ontvangen.
We zeg ik, want natuurlijk heb ik daar hulp bij nodig, dus had ik een afspraak met Dorothé van Djaktief die Rotterdam als haar broekzak kent.
Het weer is vroeger op de dag nog niet zoals we het hadden willen hebben, een miezerig regentje dat soms wel, en soms niet valt.
Ik worstel wat met een paraplu en m’n capuchon maar besluit toch dan maar voor een verregend hoofd te gaan om van dat gedoe af te zijn.
Dorothé komt op de fiets en is duidelijk beter op de regen berekend dan ik, ook geweldig voor de herkenning dat knalgeel,
Natuurlijk is de kennismaking als altijd, vertrouwd en gezellig. Maar we hebben werk te doen dus gaan snel op stap.
Het prachtige stadhuis uit het begin van de vorige eeuw zal zéker bij dat bezoek betrokken worden dus we nemen een kijkje en tja….. het gebouw is ook van binnen prachtig maar toch een kleine kanttekening over één van de kunstwerken in de hal.

Precies, die “man” op de rechter foto die ik decent van opzij op de foto heb gezet. Kán dat wel voor zo’n bezoek, de man staat er met alle “onderdelen” nauwkeurig op de juist plaats volledig naakt, nogal uitdagend bij en wie weet wat er gebeurt wanneer Maxima, charmant als altijd, het beeld in de problemen brengt. Je moet er niet aan denken.

Problemen waar ook even naar gekeken moet worden is de bestrating, we lopen elkaar constant te waarschuwen voor los liggende bestrating, wetende dat Maxima altijd op mega hoge hakken loopt is het niet ondenkbaar dat ze meteen het Erasmusziekenhuis zal moet bezoeken om een gebroken enkel te laten behandelen.
Maar er blijkt al aandacht voor te bestaan want Dorothé wordt een paar keer gehinderd in haar routeplannen door wegwerkzaamheden, we moeten een paar keer terug omdat zélfs voetgangers er niet door kunnen. Het is voor het goede doel denken we dan maar al verontschuldigd Dorothé zich voor de extra kilometers. Ze verontschuldigd zich ook, volkomen overbodig, dat ze teveel praat.
Natuurlijk moet je als gids wel een verhaal hebben en ze weet véél te vertellen. Fijne bijkomstigheid is dat ik niet heel veel hoef te praten. Ik kan een flinke wandeling prima aan maar ja, toch geen dertig meer en heb geen lucht genoeg om véél te praten als ik stevig doorstap. En we stáppen stevig door.
We zien dat er extra gelet wordt op fietsendieven en inspecteren de Erasmus brug waar ik duidelijk even het volkslied zing voor de sfeer.
Uiteindelijk hebben we er vertrouwen in dat het wel goed komt met de veiligheid en gaan we meer voor ons plezier verder…. oeps dat moet dan maar in een volgens logje.

Vorige Oudere items