meer historie

Jullie mogen wel blij zijn dat we niet aan álle onderdelen toekwamen, er waren extra rondleidingen in de Ridderzaal en in de Gevangen poort. De paleistuin lieten we ook links liggen….  of was het rechts, ik navigeer ook al niet geweldig nee,
We waren vroeg en vielen in het startsein van het Hollandse kampement langs de hofvijver.
Hier en daar werd de kleding nog nog wat geperfectioneerd en hielp men elkaar zo nodig een handje.

Een enkeling zat al “mooi te wezen”, en hóe!

 

 

 

 

De stadsomroeper maakte bij gebrek aan belangrijk nieuws even een praatje! Ja ik was incognito, er werd dus niet omgeroepen dat Rietepietz op het terrein was.

Het wordt wéér woekeren met de ruimte want er was echt veel te zien, ik probeer de krenten uit de pap te halen maar neem niet alles mee.
Bijvoorbeeld hoe men vroeger papier maakt, dat geschept papier zeker geen loze kreet was, maar dat hadden wij al eens gezien dus niet op gewacht.

De “vrouwe” die op dat papier dan weer in heel mooie sierletters  kunstwerkjes maakte was ook nog niet helemaal in bedrijf, maar had wel van alles liggen waarop te zien is dat zij een prachtige hobby heeft. .

In de middeleeuwen moest er natuurlijk ook gegeten worden, zelfs als het “look a like’s” zijn en dus worden in deze tent voorbereidingen getroffen om  een groep van 60 mensen “min of meer middeleeuws” te voeden.


Niks niet catering, middeleeuws ploeteren met dit soort spullen…..


Wat verderop worden gewone leuke knullen  “ingeblikt” om als ridder  in de voorstelling van 12 uur  “op leven en dood “te vechten.


Later blijken de ridders behoorlijk beweeglijk te zijn in hun harnas wat de veronderstelling wettigt dat  de harnassen niet origineel zijn. Ze lijken gemaakt van heel  licht materiaal, daar konden de vroegere ridders alleen maar van dromen.

Er vallen uiteraard “doden” in de voorstelling en al gauw liggen er her en der geharnaste ridders in het stof te bijten. Of ze rusten even uit daar doe ik geen uitspraken over.


Hoewel…. op de foto boven is het wel duidelijk, deze ridder heeft gewoon  een “appelflauwte”
Kijk dan zélf……… !
Evengoed was het een zéér koene ridder.
De appel werd later gebruikt om een andere ridder een proeve van bekwaamheid met het zwaard te laten doen.
Zou ik daar gestaan moeten hebben  terwijl de ridder op zijn paard met geheven zwaard aan kwam stormen had ik zéker net zo’n grote hoop neergelegd als één van de paarden deed.
Maar de ridder overleefde en de appel werd gehalveerd, net als een  meloen die ter  vervanging van een schedel diende!
Ja natuurlijk heb ik nog een klein stukje film en tja….. het is wel duidelijk, de heren vechten niet echt een oorlog uit , daarvoor hebben ze er toch net even teveel lol  in je ’t mij vraagt. Oh,  je vraagt me niets, ook goed hoor!

Advertenties

wat jammer nou..

Nu we de begeleiderskaart voor het OV hebben stappen we toch iéts makkelijker in de tram naar Den Haag. Eigenlijk hadden we dat vanmiddag ook willen doen want in  het oude centrum is het dit weekend het ” Hollands Historisch Festijn ” .
“Op en rond het Binnenhof in Den Haag komt de geschiedenis van Nederland tot leven,  met  Willem van Oranje,  een middeleeuws kampement langs de hof vijver enz, enz….”

Een ander onderdeel speelt zich af in de paleistuin………
De 8 Koninginnen uit ‘200 jaar Koninkrijk’ – van koningin Wilhelminavan Pruisen uit 1815 tot koningin Máxima – komen om 11.00 uur met de koets aan in de Paleistuin.

Neem je eigen picknickmand mee en kom gezellig met hen picknicken. Om 15.00 uur is de Prinses van de Dag-verkiezing en mag de gekozen Prinses met de Koninginnen om 16.00 uur mee met de koets naar het Binnenhof voor de Slotparade om 16.30 uur. Meisjes tot ca. 13 jaar worden uitgenodigd om in hun mooiste kleren te komen!”

Tja, mijn kleindochters zijn te oud om tot prinses gekozen te worden anders had ik zéker in de verkleedkist gedoken al weet ik niet zeker  of het prinsessen setje  bewaard  gebleven is.
Voor kleindochter Annemarie (die op de foto het wuiven oefent)  maakte ik destijds deze waarlijk koninklijke “statie robe”.
Toegegeven, Jan Taminiau’s  stof gebruik is geraffineerder, maar  er is dan ook sprake van een ( niet al te )  bescheiden prijsverschilletje.
Ik maakte gebruik van  materialen die uit de boedel van mijn schoonmoeder kwamen, te weten. …..
1.Een nooit gebruikt, scharlaken rood kussensloop van prachtig glanzend satijn.
2.Een net zo glanzend kussensloop in hemelsblauw.
3.Enkele meters eveneens nooit gebruikte vitrage valletjes! Ik weet zéker dan Jan Taminiau het ontwerp gegapt zou hebben voor Maxima  als hij toen niet nog in de luiers gelopen zou hebben.
Annemarie had in  deze out-fit zeker prinses van de dag geworden maar ja, Anne is al even niet meer onder de 13 jaar.
Jammer, naar mijn idee zou ze het prima doen in de Oranjezaal van Huis ten Bosch.


Nou ja, misschien komt het er morgen nog van om even te gaan kijken want ik houd wel van verkleedpartijen en die zijn er volop te vinden neem ik aan, ridders en jonkvrouwen gaan tegenwoordig gewoon op in de massa wat kleding betreft maar in de middeleeuwen zeker niet.

Ja  ja, wéét ik, de middeleeuwen zitten een beetje in het verdomhoekje bij bepaalde groeperingen maar het is nou eenmaal onze geschiedenis en wat mij betreft hoort die er gewoon ongecensureerd  bij.
Uiteindelijk zal er bij de voorvaderen in mijn familie óók wel eens iemand iets verkeerds gedaan hebben, maar moet  ik daar nú  over wakker gaan liggen?

,

 

 

op een koopje

Natuurlijk hádden we best “een bakkie kunnen doen”in het statige  hotel des Indes, zelfs al zóu een kop koffie daar onbeschoft duur zijn,( waar ik geen zekerheid over heb) is dat als eenmalige ervaring wel te doen. Maar zou ik me  er op m’n gemak voelen?
We kiezen er dus voor om tot 10 uur  een ommetje te maken en gaan i.p.v. over het schelpenpad  langs de vijverberg richting het binnenhof langs de zijkant van het Mauritshuis.
Sinds de verbouwing nog niet binnen geweest en verhip, als we het passeren is het er een drukte van belang voor voor de deur.


Een partytent voor de deur en overal mensen die met koffie en gebak rondlopen.


Voor de deur een wagen van “maison Kelder”, een banketbakker met grote faam  wegens z’n overheerlijke hazelnoottaarten. Daar moet “deze taart”natuurlijk het fijne van weten.
Voor wie is die koffie met gebak die, zo te zien, gratis is.


Tja, stiekem aansluiten met een “bloedende neus” is niet zo mijn stijl en bovendien, met een rolstoel  is “niet opvallen” alleen mogelijk tijdens een rolstoelvierdaagse. Ik schiet een toevallig naar buiten komende suppoost aan en vraag wat er te vieren valt, en vooral wie er mee mag vieren of dat het een bobo feestje is.

Meneer Rembrandt van Rijn blijkt zijn 412de geboortedag te vieren en is zelf aanwezig, hij ligt op tafel uitgestrekt en laat zich (een soort van) vierendelen.


En ook wij zijn welkom om ( gratis) mee te vieren. Helaas niet de befaamde hazelnoottaart maar ook deze taart is heel prettig om Rembrandt’s laatste oortje te mogen helpen versnoepen.
We hoeven er zelfs geen toegangskaartje voor te kopen, als dát geen koopje is ?


In een kartonnen bekertje  maar oke, je kunt niet alles hebben. En geen tafeltjes en stoeltjes maar Henk heeft toch zijn eigen stoel dus het gaat prima.
Best een mooi gebouw trouwens dat Mauritshuis als je er zo voor staat. Voor de nieuw uitbreiding moest men uitwijken naar een gebouw aan de overkant en de verbinding is ondergronds.

Een grote glazen cilinder op het voorplein blijkt een lift ( of was het toch een trappenhuis) te bevatten  zodat het gebouw helemaal zichtbaar blijft, daar is over nagedacht, al is de oude ingang vast nog wel in gebruik als hoofdingang via het souterrain.


Volgende keer toch maar eens binnen kijken, maar voor deze zondag hangen we  de profiteur uit en vertrekken als koffie en gebak op zijn.
Via één van de poorten van het binnenhof, waar mijn alter ego Beatrix maar net onderdoor kon in haar gouden koets,  rijden we over het binnenhof naar de tramhalte terug.


De “kinderhoofdjes” in die poortjes laten Henk bijna uit de rolstoel stuiteren en hij vraagt me bij de volgende poort een zijpoortje te nemen, daar liggen gewone klinkertjes. We hebben alsnog medelijden met Trix in dat gouden kreng waarvan de vering “nul”was. Gelukkig wordt er voor een paar centen aan verspijkerd, beter voor de billetjes van Maxima.

 

Ja…ja.. jah…

Daar komen de schulpturen, hoewel…. heel veel nieuws was er niet natuurlijk. Toen we er de vorige keer  keken waren de meeste sculpturen op de onderkant na al af.  Ik had ze niet allemáál laten zien en tipte de verkeerde winnaar. De winnaar werd deze stoomwals  van een kunstenaar uit Engeland


Een keuze die ik zeker niet gemaakt zou hebben omdat mijn criteria voor kunst ongeveer zo liggen “zou ik het min of meer  gelijkend na kunnen maken” . Nou dit lijkt me toch minder ingewikkeld dan wanneer je met lichamen en gezichten werkt. Oke, de details zijn perfect uitwerkt………


Maar toch, heel verfijnt is het alles bij elkaar niet al is de gelijkenis wél zo dat het vermoeden dat hij het schelpenpad wel even onder handen gaat nemen gerechtvaardigd lijkt.


Zo, genoeg aandacht voor de winnaar die met zijn vrij grove vormen wél het voordeel heeft dat de vormen ook na een maand nog vrij strak zijn. Het sculptuur waar bij ons vorig bezoekje de maker nog aan de tenen zat te kriebelen  had duidelijk iets meer te lijden van de wind ….

Het was eigenlijk meer een “srubtuur” want de fijne trekken van het gezicht waren vervaagd alsof de schoonheidsspecialiste er met een flinke hand scrubzout overheen gegaan was. Net als bij bijna alle beelden lag er ook daar veel afgevallen en kurkdroog blad.
Bij “haar” was het zelfs wel sfeervol maar bij de rest toch wat rommelig.
Gezichten lijken meer last te hebben van “slijtage”dan scherpe vormen…….


Mooi hé, zelfs al is de vrouwenfiguur niet helemaal scherp meer, alle decoratie eromheen vind ik zelf dan weer “kunstiger”dan de stoomwals.
En dan nóg een werk dat ik vorige keer niet interessant genoeg vond voor een foto, iets
Picasso-achtigs als ik me goed herinner….


Tja….. knap gemaakt zal ‘k maar zeggen maar echt lyrisch werd ik er niet van. Had wél als voordeel dat het van alle kanten “iets te zien” gaf.
Hoewel alle kunstwerken natuurlijk rondom afgewerkt waren  was dat bij de één ook echt afwerken maar bij de ander gewoon nog een stukje kunstwerk!


Ze blijven nog tot half augustus staan maar als ik eerlijk ben is het allermooiste er nu eigenlijk al een beetje af. Voor ons nog steeds leuk om even te kijken maar een lange reis zou ik er niet voor maken.
Met een half uurtje heb je het wel gezien , kopje koffie scoren dan maar, oeps, nog vóór 10 uur!
De meeste terrasjes staan nog op slot, alleen bij “des Indes” aan de overkant zie ik beweging maar nee, we vinden vást wel iets voordeligers……… , wordt vervolgd

 

 

zand depot ?

O ja, jullie hebben natuurlijk geen óóg dicht gedaan omdat ik nog niet verteld heb wat we in Den Haag deden. Gewoon overgeslagen door Klaas Vaak  want die had wel iets anders te doen dan jullie zand in de, al dan niet, pientere oogjes te strooien.
Het zand stortte hij dit keer in grote  houten bekistingen  ten behoeve van ” 200 jaar Scheveningen badplaats” op het lange Voorhout in Den Haag.

Waarom dáár als  het feestje op Scheveningen is? Gaan we moeilijke dingen vragen….,? daar is vast over nagedacht! In ieder geval is daar het wereldkampioenschap  zandkastelen bouwen en dáár wil ik graag met Henk gaan kijken maar hoe kom ik daar het makkelijkst. Terwijl hij donderdag aan het biljarten is spring ik even in de tram om te zien hoe ik dat het best aan ga pakken. Er wordt nog volop   gewerkt om de 4 meter hoge  klompen zand te bewerken zie ik, en ik maak foto’s en filmpjes ….. althans dat dénk ik.
Maar als ik  voor de zóveelste keer  een vreemd piepje hoor leg ik eindelijk de link met de camera…….. de geheugenkaart ontbreekt! Ik kan met de telefoon nog snel een paar foto’s maken maar ik moet naar huis om Henk op te halen van het biljarten.
Op zondagmorgen gaan we dan toch samen kijken en kan ik zien dat er hard gewerkt is stond er donderdag nog dit……


Zondagmorgen was de zandkunstenaar, want kunstenaars zijn het, al flink gevorderd en druk doende om de achterkant af te werken.


Het is echt bewonderenswaardig met hoeveel geduld er gewerkt wordt  en nee, ik ga ze niet allemáál laten zien, je gaat zelf maar kijken.
Wat mij betreft is de inzending van Mexico de winnaar, zijn sculptuur  “liefde voor altijd”is echt indrukwekkend.


Ook daar wordt nog hard aan gewerkt , donderdag zag ik hem bezig op de achterkant  prachtige lelies te maken, een groot deel van de bekisting zit er nog omheen waardoor hij er makkelijk omheen kan lopen.


Op zondagmorgen is hij aan een ander stuk achterkant bezig met een roos maken tussen de kleine figuurtjes die hij als decoratie heeft aangebracht.


Onder de lelies heeft hij ook zijn best gedaan, wát een geduld moet die man hebben.


De titel verwijst naar een echtpaar met een tumultueus huwelijksleven, ze konden niet mét elkaar maar ook niet zonder elkaar, trouwden ook twee keer met elkaar. De vrouw had de man in haar hart, echt héél bijzonder gedaan. Hoe iemand met zand zúlke fijne gezichten kan maken is echt prachtig.


En er zijn meer prachtige vrouwengezichten te zien, oke, ééntje dan nog , ook nog niet af maar mevrouw ligt er nu al levensecht bij terwijl de zandarchitect haar voeten teentje voor teentje   aan het uitpeuteren is.


Wat mij betreft een aanradertje om te bezoeken, ze blijven nog staan tot 19 augustus.
Als je de heren nog aan het werk wilt zien, wat  zeker een meerwaarde heeft, moet je snel zijn want ik schat dat ze nog een weekje werk hebben (maar wie ben ik)  maar ik ga ook vast nog een keer kijken als alles klaar is.

wauw-momentjes

Twee weken geleden  had dochter Inge het plan om iets gezelligs met paps te gaan doen.
Heerlijk natuurlijk  even een paar uurtjes zónder mijn zorgenkind   maar toen ik hoorde wat ze wilde gaan doen  wilde ik zelf eigenlijk óók graag mee.
Helaas, het was dinsdag, op de dag dat Sjaantje mij vroeg in de middag zou komen helpen, bálen!
Inge wilde naar park Clingendael en dat is in de maand mei  ábsoluut  het allermooiste park in de verre omtrek! Echt genieten,  dus zet in je agenda voor volgend jaar mei.


In mei leggen niet alleen alle vogeltjes een ei, o nee, in  Clingendael bloeien er dan complete muren van Rododendrons , prachtig….


En ze bloeien er in héél veel kleuren , kijk ze genieten die twee……


Maar…… mei was nog lang niet afgelopen  en dus toog ik samen met Henk een dag of tien later zélf naar het park. Heel vroeg in de morgen want het is er in deze tijd altijd druk.


Ik weet niet wat mooier is de veelheid van  bloemen van een afstandje , alsof er een emmer verf over het blad gevallen is,  óf van zo dichtbij dat je bloemen ongegeneerd tot in de stampertjes kunt bekijken.


Wat mij betreft is de paarse soort toch dé  ultieme Rodo, al zijn alle andere soorten ook héél erg de moeite waard.
De éne soort bloeit wat vroeger dan de andere, de paarse en rode soorten zijn  op z’n mooist als Henk en ik er zijn. De andere kleuren hebben hun top al een beetje gehad.


De grootste publiekstrekker is de Japanse tuin die slechts korte tijd per jaar geopend is wegens de kwetsbaarheid.
We waren héél vroeg maar ondanks dat is het onmogelijk een stukje film te maken zónder dat er mensen  rond lopen.


De karakteristieke rode bruggetjes zijn reuze fotogeniek maar een flink obstakel voor Henk.
De rolstoel hebben we bij de ingang achter gelaten die is té lastig op de kwetsbare smalle paadjes. Als wij er zijn klinkt er monotone pianomuziek uit het Chinese huisje waar je over het bruggetje kunt komen. Er blijkt dit jaar regelmatig een pianist in dat huisje te zitten.
Als we het huisje passeren zie ik door het enige raampje iemand bezig de piano te stemmen.


Voor het concert begint zijn wij al weg uit de Japanse tuin, we scoren koffie met iets erbij in het theehuisje dat ook in het park te vinden is.

 

 

je heb zand en zand


Ja hier had ik het al een paar keer over, de zandhopen van het kunstwerk op Scheveningen, Ik heb er ook al even in gestaan zónder “de hellingen te betreden” zoals op de rode bordjes stond.


Maar kijk nou hier eens, hebben we hier te maken met een “mens” die zich niet aan de rode bordjes stoort?

Ik zie hier dúidelijk iemand van de zandhelling af komen stormen, het moet niet gekker worden.


De oplettende lezer heeft natuurlijk al gezien dat de “zandlopers” in korte broek lopen, geen aanrader op het moment in Scheveningen zou ik zeggen. Maar is dit Scheveningen wel…….


Aan de zandhopen te zien zou het zeggen, ja toch?


Het zóu zomaar het al wat verwaaide zandkunstwerk   in Scheveningen kunnen zijn maar ….. dat is het niet.
Dochter Inge  stuurde vorige week een paar foto’s vanaf haar (weekje) vakantie adres  op de Canarische eilanden. Ze ging er helemaal “uit haar kanarie” (die naam zal toch wel érgens vandaan komen)  op de enorme zandhopen waar je wél op de toppen mocht lopen.
Kwam geen met zilverfolie beplakte graafmachine aan te pas, het lag er gewoon en het voelde, volgens Inge, heerlijk bevrijdend om je van de zandbergen af te storten en er weer tegenop te klauteren.
Ze waande zich  een beetje in de Sahara met al dat zand, of misschien was het wel  de voorraadkamer van Klaas Vaak want geslapen dat ze er heeft!!!.
Kinderen en zand…… ach, als je kind maar gelukkig is !

Vorige Oudere items