zand depot ?

O ja, jullie hebben natuurlijk geen óóg dicht gedaan omdat ik nog niet verteld heb wat we in Den Haag deden. Gewoon overgeslagen door Klaas Vaak  want die had wel iets anders te doen dan jullie zand in de, al dan niet, pientere oogjes te strooien.
Het zand stortte hij dit keer in grote  houten bekistingen  ten behoeve van ” 200 jaar Scheveningen badplaats” op het lange Voorhout in Den Haag.

Waarom dáár als  het feestje op Scheveningen is? Gaan we moeilijke dingen vragen….,? daar is vast over nagedacht! In ieder geval is daar het wereldkampioenschap  zandkastelen bouwen en dáár wil ik graag met Henk gaan kijken maar hoe kom ik daar het makkelijkst. Terwijl hij donderdag aan het biljarten is spring ik even in de tram om te zien hoe ik dat het best aan ga pakken. Er wordt nog volop   gewerkt om de 4 meter hoge  klompen zand te bewerken zie ik, en ik maak foto’s en filmpjes ….. althans dat dénk ik.
Maar als ik  voor de zóveelste keer  een vreemd piepje hoor leg ik eindelijk de link met de camera…….. de geheugenkaart ontbreekt! Ik kan met de telefoon nog snel een paar foto’s maken maar ik moet naar huis om Henk op te halen van het biljarten.
Op zondagmorgen gaan we dan toch samen kijken en kan ik zien dat er hard gewerkt is stond er donderdag nog dit……


Zondagmorgen was de zandkunstenaar, want kunstenaars zijn het, al flink gevorderd en druk doende om de achterkant af te werken.


Het is echt bewonderenswaardig met hoeveel geduld er gewerkt wordt  en nee, ik ga ze niet allemáál laten zien, je gaat zelf maar kijken.
Wat mij betreft is de inzending van Mexico de winnaar, zijn sculptuur  “liefde voor altijd”is echt indrukwekkend.


Ook daar wordt nog hard aan gewerkt , donderdag zag ik hem bezig op de achterkant  prachtige lelies te maken, een groot deel van de bekisting zit er nog omheen waardoor hij er makkelijk omheen kan lopen.


Op zondagmorgen is hij aan een ander stuk achterkant bezig met een roos maken tussen de kleine figuurtjes die hij als decoratie heeft aangebracht.


Onder de lelies heeft hij ook zijn best gedaan, wát een geduld moet die man hebben.


De titel verwijst naar een echtpaar met een tumultueus huwelijksleven, ze konden niet mét elkaar maar ook niet zonder elkaar, trouwden ook twee keer met elkaar. De vrouw had de man in haar hart, echt héél bijzonder gedaan. Hoe iemand met zand zúlke fijne gezichten kan maken is echt prachtig.


En er zijn meer prachtige vrouwengezichten te zien, oke, ééntje dan nog , ook nog niet af maar mevrouw ligt er nu al levensecht bij terwijl de zandarchitect haar voeten teentje voor teentje   aan het uitpeuteren is.


Wat mij betreft een aanradertje om te bezoeken, ze blijven nog staan tot 19 augustus.
Als je de heren nog aan het werk wilt zien, wat  zeker een meerwaarde heeft, moet je snel zijn want ik schat dat ze nog een weekje werk hebben (maar wie ben ik)  maar ik ga ook vast nog een keer kijken als alles klaar is.

Advertenties

wauw-momentjes

Twee weken geleden  had dochter Inge het plan om iets gezelligs met paps te gaan doen.
Heerlijk natuurlijk  even een paar uurtjes zónder mijn zorgenkind   maar toen ik hoorde wat ze wilde gaan doen  wilde ik zelf eigenlijk óók graag mee.
Helaas, het was dinsdag, op de dag dat Sjaantje mij vroeg in de middag zou komen helpen, bálen!
Inge wilde naar park Clingendael en dat is in de maand mei  ábsoluut  het allermooiste park in de verre omtrek! Echt genieten,  dus zet in je agenda voor volgend jaar mei.


In mei leggen niet alleen alle vogeltjes een ei, o nee, in  Clingendael bloeien er dan complete muren van Rododendrons , prachtig….


En ze bloeien er in héél veel kleuren , kijk ze genieten die twee……


Maar…… mei was nog lang niet afgelopen  en dus toog ik samen met Henk een dag of tien later zélf naar het park. Heel vroeg in de morgen want het is er in deze tijd altijd druk.


Ik weet niet wat mooier is de veelheid van  bloemen van een afstandje , alsof er een emmer verf over het blad gevallen is,  óf van zo dichtbij dat je bloemen ongegeneerd tot in de stampertjes kunt bekijken.


Wat mij betreft is de paarse soort toch dé  ultieme Rodo, al zijn alle andere soorten ook héél erg de moeite waard.
De éne soort bloeit wat vroeger dan de andere, de paarse en rode soorten zijn  op z’n mooist als Henk en ik er zijn. De andere kleuren hebben hun top al een beetje gehad.


De grootste publiekstrekker is de Japanse tuin die slechts korte tijd per jaar geopend is wegens de kwetsbaarheid.
We waren héél vroeg maar ondanks dat is het onmogelijk een stukje film te maken zónder dat er mensen  rond lopen.


De karakteristieke rode bruggetjes zijn reuze fotogeniek maar een flink obstakel voor Henk.
De rolstoel hebben we bij de ingang achter gelaten die is té lastig op de kwetsbare smalle paadjes. Als wij er zijn klinkt er monotone pianomuziek uit het Chinese huisje waar je over het bruggetje kunt komen. Er blijkt dit jaar regelmatig een pianist in dat huisje te zitten.
Als we het huisje passeren zie ik door het enige raampje iemand bezig de piano te stemmen.


Voor het concert begint zijn wij al weg uit de Japanse tuin, we scoren koffie met iets erbij in het theehuisje dat ook in het park te vinden is.

 

 

je heb zand en zand


Ja hier had ik het al een paar keer over, de zandhopen van het kunstwerk op Scheveningen, Ik heb er ook al even in gestaan zónder “de hellingen te betreden” zoals op de rode bordjes stond.


Maar kijk nou hier eens, hebben we hier te maken met een “mens” die zich niet aan de rode bordjes stoort?

Ik zie hier dúidelijk iemand van de zandhelling af komen stormen, het moet niet gekker worden.


De oplettende lezer heeft natuurlijk al gezien dat de “zandlopers” in korte broek lopen, geen aanrader op het moment in Scheveningen zou ik zeggen. Maar is dit Scheveningen wel…….


Aan de zandhopen te zien zou het zeggen, ja toch?


Het zóu zomaar het al wat verwaaide zandkunstwerk   in Scheveningen kunnen zijn maar ….. dat is het niet.
Dochter Inge  stuurde vorige week een paar foto’s vanaf haar (weekje) vakantie adres  op de Canarische eilanden. Ze ging er helemaal “uit haar kanarie” (die naam zal toch wel érgens vandaan komen)  op de enorme zandhopen waar je wél op de toppen mocht lopen.
Kwam geen met zilverfolie beplakte graafmachine aan te pas, het lag er gewoon en het voelde, volgens Inge, heerlijk bevrijdend om je van de zandbergen af te storten en er weer tegenop te klauteren.
Ze waande zich  een beetje in de Sahara met al dat zand, of misschien was het wel  de voorraadkamer van Klaas Vaak want geslapen dat ze er heeft!!!.
Kinderen en zand…… ach, als je kind maar gelukkig is !

kunstje

Zoals ik al zei, er wordt druk gewerkt aan het zandkunstwerk op Scheveningen  in het zand.
Ja ik héb foto’s maar ik had éigenlijk ook nog een andere foto willen hebben maar daarover straks meer.
Nou ja soms wordt er even niét gewerkt en zet de bestuurder z’n zilveren  graafmachine gewoon stil, stapt uit met z’n rugtasje en gaat een boterhammetje eten, moet óók gebeuren natuurlijk.

Na de pauze en een kort overleg met (naar ik aanneem) de kunstenares,  die er nog een tijd rondloopt met een knol van een camera,  gaan de machines weer aan. |

Ondanks dat ik op het lage deel van de boulevard loop, vanwege de foto’s van het vissersnamenmonument, is het toch al redelijk  zichtbaar wat het moet worden.


Iedere graafmachine werkt op één helft naar het midden toe, de betonnen strandstoeltjes gebruiken we maar niet om op te zitten, nog wat te koud,   nu gebruik ik ze  met gevaar voor eigen leven om even iets hoger te staan.


O je wilt weten wat er op dat rode bordje staat?  Ga ik even voor je uitzoeken want er staan er meerdere  dus dat gaat wel lukken.


Dat “op én tussen de ringen”dat snap ik niet helemaal, …. op de ringen dat snap ik, maar tússen de ringen  liggen toch de hellingen zou ik denken en dié mag je niet betreden.


Bovenstaande foto moest ik aan denken toen we via de snelweg naar huis reden, kort voor de afslag Rijswijk  gebeurt van álles  in verband met de aanleg van de Rotterdamse baan. De veranderingen gaan zó geleidelijk dat je er meestal niet de vinger op kunt leggen wát er weer veranderd is. Maar juist die keer zag ik dat er met een graafmachine  een schuine zandwal werd opgeworpen á la het kunstwerk op het strand. Gewoon met een groene graafmachine maar met hetzelfde vakmanschap. Maar ja, dáár een foto van maken terwijl ik 100 km per uur rijdt  lijkt me toch een gevaarlijk kunststukje. Je hebt kunst en kunst hé!

 

vissersnamenmonument


Ja klopt, we waren weer even poolshoogte gaan nemen bij het Scheveningse kunstwerk , op bovenstaande foto zie je álles dat er ervan ziet als je er al betrekkelijk dichtbij bent, en bescheiden verhoging in het zand. En ja natuurlijk heb ik foto’s gemaakt want hoewel er nog aan gewerkt wordt was er nu toch wel genoeg te zien.
Het kunstwerk ontstaat  ter hoogte van de Keizerstraat vlak voor het deel van de boulevard waar bij  het vernieuwen van de boulevard  iets heel bijzonders is gemaakt. het vissersnamen monument.

Ik realiseer me ineens dat ik daar wel eens eerder aandacht aan had mogen besteden. Dat was ook wel m’n bedoeling maar tot nu toe werden m’n pogingen om er filmpje van te maken door een pechduiveltje gedwarsboomd.
Nu ga ik dat hóe dan ook goed maken, ook al zijn de foto’s ook nu zeker niet toereikend en is het filmpje slecht én te kort omdat de batterij  de geest gaf.

Het VissersNamenMonument bestaat uit 21 platen van zwart gezoet graniet uit India, elk van 118 cm breed en 85 cm hoog, die naast elkaar zijn bevestigd aan de muur van de vernieuwde Scheveningse boulevard ter hoogte van en vlak voor het monument van De Scheveningse Vissersvrouw aan de kop van de Keizerstraat.


Niet terug gekeerd van zee, naam voor naam gegrift in steen


Zoals ik al zei, de foto’s doen geen recht aan de werkelijkheid en zonder groothoeklens krijg ik het niet eens leesbaar op één foto. Op een aparte foto kun je dan gelukkig iets beter zien dat tussen die hier zichtbare  mega grote letters 1.366 namen staan gebeiteld.


Op jaartal van vermissing gerangschikt, ook dit beslaat precies 200 jaar Scheveningen,  en voorzien van de leeftijd op dat moment.
Het is een heel indrukwekkend monument en één van de redenen dat ik nooit een hebbelijk filmpje van kon maken is dat er eigenlijk altijd mensen  de namen lopen te lezen. Ik heb niet kunnen achterhalen wat dit monument gekost heeft. Het werd “meegenomen” in het miljoenen project van de ophoging en vernieuwing van de boulevard, waarschijnlijk “peanuts”dus !
Misschien zelfs nog wel ruim minder dan de anderhalve ton die het zandkunstwerk moet kosten.
Maar zelfs al zóu het veel meer zijn, dit staat er over 100 jaar nóg!
De foto’s van het  “kunstwerk” houden jullie tegoed, dit  monument heeft gewoon  recht op  voorrang .

in de knip

Alweer een heerlijke nazomerdag in de knip maar dan moet je wél “een knip” (portemonnee)  hebben natuurlijk.  En de mijne zat in de tas die ik verloren ben.
Lederwarenzaken liggen niet meer voor het opscheppen en het vroeger zo grote assortiment van de HEMA is flink uitgedund.
Nou is donderdag niet alleen Henk z’n biljartdag, het is ook marktdag in Delft en daar ben ik vrij lang niet geweest.

Ik breng Henk weg en stap dan op de fiets richting Delft, héérlijk, heen langs de Vliet en terug door het Elsenburgerbos. Ik weersta de verleiding om even een terrasje te pikken, maar ga op jacht naar een stand met lederwaren en die is er wel.


Prima portemonnee gevonden voor een hebbelijke prijs, helemaal zoals ik ‘m wil hebben.
(ja klopt, oude camera met een licht lek uit de kast getrokken)
De Delftse markt is véél leuker dan  de Haagse markt, knusser en met nog div stoffen stands


Ook nog zo’n heerlijke “fourniturenkraam” met kantjes, knoopjes kleurige garens  en weet ik veel wat voor frutsels je maar nodig kunt hebben als je kleding naait, ik krijg ter plekke zin om de naaimachine weer uit de kast te trekken  en  kleding in elkaar te gaan knutselen. (gelukkig is dat gezakt voor ik thuis ben)


Kleurig is ook het werk dat een galerij in huis heeft . Ik stap er even binnen en zeg meteen eerlijk dat ik alleen maar wil kijken. Er hangen prachtige werken waar delen van het schilderwerk gewoon óp het doek liggen. De  galerijhouder staat sinds kort alleen vertelt hij, dat komt door het internet denkt hij.
Het werk dat mijn aandacht trok was te koop voor 12.000 euro en mijn gedrag kan de goedkeuring wegdragen van de man die zich beklaagd dat vooral ouderen zich vaak misdragen en het werk rustig stonden te “bevingeren” om te zien of er  écht hoogteverschillen in zitten. Op mijn vraag of ik er foto van mag maken kijkt hij bedenkelijk en zegt”dat vinden de kunstenaars meestal niet prettig. ”
Kan ik inkomen, jammer het was erg mooi maar een foto van de winkel mag wel al doet die geen recht aan de kunstwerken natuurlijk. Al met al een heerlijke middag en ik ben ruim op tijd thuis om een vermoeide Henk op te vangen, moe maar helemaal happy na een gezellige biljartmiddag met zijn toffe maatjes.

lekker bakkie?

Het lekkerste “bakkie” koffie maak je natuurlijk van vers gemalen koffiebonen. Volgens mij is er een trend naar koffiezet apparaten die  eerst  precies de benodigde koffie malen en dan een kop koffie voor je maken.
In de jaren 40/50 kocht vrijwel iedere huisvrouw   een pak koffiebonen en maalden zélf de bonen “op maat” als ze  koffie moest zetten.
Zij had daarvoor een koffiemolen tot haar beschikking die tussen de knieën geklemd werd óf een wandkoffiemolen  die vaak bij elkaar gespaard werd met bonnen van het koffiemerk Douwe Egbert.
Daar moest ik aan denken toen op Terschelling  ook een oude koffiemolen tegenkwam, maar dan weer nét even anders!


De molen maalden natuurlijk zélf geen koffie maar de naam is toch wel aardig gekozen omdat je er wél koffie kunt drinken, uiteraard tegen betaling. Er  was tevens de  “uitgifte” van de benodigdheden voor  de mini golfbaan dus de molen draait prima maar puur voor de show.
Wij konden buiten op het terras koffie drinken maar keken natuurlijk  wel even in de molen   rond.


De hele inrichting  staat  in het teken van koffiemolens uit vervlogen tijden, altijd leuk om te zien.
Er stond genoeg dat ik ooit gebruikt heb voor de eerste elektrische Moulinex apparaten zwaar verguist in het begin want dat kon niet goed zijn voor de koffie. hun intrede deden.
Zo’n  delftsblauwe  wandkoffiemolen had m’n schoonmoeder ooit ook.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

De molen voorziet ook in een mogelijkheid de genuttigde koffie weer af te voeren,  precies, er zijn toiletten.
Een klein meisje probeert daar met een molentje de lucht fris te houden, volgens mij lukte dat prima, niéts op aan te merken.

Vorige Oudere items