tropisch?

Was Rietepietz het koude voorjaarsweer weer zat en is ze naar een tropisch eiland gevlucht?

Nee natuurlijk niet, jullie kénnen me toch, reizen is niet mijn ding. Maar de strandpaviljoens op Scheveningen doen hier en daar hun best om een tropisch sfeertje neer te zetten, zelfs als het ondanks het zonnetje nog fris genoeg is om blij te zijn met een jas,
Je was toch niet echt het spoor bijster hé, anders leg ik wel even een spoor voor je neer want sporen zijn er altijd genoeg op het strand als je vroeg bent.
Ze zijn zó fotogeniek dat ik het nooit kan laten er foto’s van te maken om er vervolgens niets meer mee te doen, de schelpenbanen hebben hetzelfde effect!
Het zal wel voer voor psychologen zijn dat ik er iets mee heb, maar het is ongevaarlijk volgens mij.

Over het strand wandelen maakt hongerig en het is nog vroeg genoeg om ergens een ontbijtje te scoren. Dat zo’n ontbijt zodra het door m’n keel glijdt verandert in een lunch heeft toch niemand door. M’n eerste ontbijtje was nog vóór 7 uur dus dat is tegen 11 uur wel gezakt. Meestal zijn de ontbijtjes zó ruim voorzien dat ik de helft niet op kan krijgen maar sommige paviljoens spelen daar goed op in.
Ik vind “een klein ontbijt” en voor € 4, 95 krijg ik een ontbijtje dat precies goed is, alleen iets te drinken is niet inbegrepen.
Dat ik geen kruimel overlaat is overdreven, de croissant kruimelt een beetje, maar dát is het dan ook wel.

geroosterde boterham, krentenbolletje, croissant, plak ham, plak kaas, jam en boter.

schade inhalen

Door het verhuizen van de drukkerij kom ik duidelijk minder aan strand wandelen toe. Maar met het heerlijke voorjaarsweer haal ik dan weer even wat in.
Bij voorkeur op rustige momenten natuurlijk en deze week al twee keer.
Zo liep ik vanaf het hemelse gewelf (waar ik het al over had) door de duinen het strand op en nam de richting Monster. Een voor mij minder bekend gebied maar verdwalen op het het strand is natuurlijk godsonmogelijk. Je kunt in Noordelijke dan wel in in Zuidelijke richting lopen en dat is het dan. Je kunt hooguit een verkeerd duinpad oplopen maar zult uiteindelijk altijd in bewoond gebied uitkomen.
Het is me dus een raadsel waarom ik midden op het strand een “steenmannetje” tegen kwam.

(Wiki) Een steenmannetje wordt wel gebruikt om een pad of de top van een heuvel te markeren. In het verleden zouden reizigers die onherbergzame gebieden doorkruisten, de gewoonte hebben gehad om onderweg stenen op te rapen en toe te voegen aan het eerstkomende steenmannetje dat ze tegenkwamen.”

Het strand is niet per definitie een terrein waar stenen voor het oprapen liggen, al is volgens zeggen iédere zandkorrel een ooit een totaal afgesleten steentje was. Ik kwam zegge schrijven één steentje tegen van het formaat dat een beetje op het steenmannetje paste.

In de verte zag ik de strandmotor liggen en dat leek me een leuk doel om even heen te lopen.
(WikI) In 2011 werd voor de kust van Kijkduin een schiereiland van 21,5 miljoen kuub zand aangelegd volgens het principe van Bouwen met de Natuur. Wind en stroming verspreiden het zand langs de kust en richting de duinen. Het doel is om de kust op de lange termijn te versterken en een dynamisch natuur- en recreatiegebied te creëren.
Dat is toch nog een flinke tippel want afstanden zijn bedrieglijk op het strand, ik kwam er dicht in de buurt maar met de 85 treden omhoog en omlaag in de benen is door het zand struinen ook niet niks.
Maar ik zie de lange zendmast waarin camera’s hangen om te volgen hoe de zandmotor zich verspreid.
Zo weten ze ook dat er zich soms wel eens zeehond laat zien, of een bruinvis.
Volgens mij zit er ook een prehistorisch grote rog in de zee , ik wacht het monster niet af en draai om voor de terugweg…… Het was welletjes, in totaal 2 uur gewandeld.

de helse hemel

Laten we het eens over de hemel hebben, of eigenlijk over “het hemelse gewelf. O wacht, ik laat de inleiding over aan een site die het verhaal vertelt;

In de duinen van Den Haag waar het licht zo tastbaar aanwezig kan zijn, heeft Turrell een plek gemaakt om naar de lucht te kijken: Hemels Gewelf in Kijkduin. Op de top van een van de puinduinen is een kom aangelegd in de vorm van een ellips, 30 meter breed, 40 meter lang. Een aarden wal van ongeveer 5 meter hoog omsluit de kom.
Om in deze kunstmatige krater te komen loop je eerst over houten treden het duin op en vervolgens door een betonnen doorgang van 6 meter lang
.”


Het is een “kunstwerk”(klik) , dat er sinds 1998 “ligt”, je kent me hé, een grote graskuil met een bank in het midden is voor mij toch eigenlijk een beetje een teleurstelling wanneer ik als ’t hijgend hert de 85 treden beklommen heb.
Naar ik aanneem zijn de houten treden in die 20 jaar versleten want de treden zijn nu echt van steen. Ook de bank, waar ik op zou moeten gaan liggen om het hemels gewelf te ontdekken is van steen. Hij stáát in de kuil en omdat regenwater nou eenmaal het laagste punt zoekt staat de bank midden in grote plassen water.

Geen badpak bij me natuurlijk dus ik sla het over.
Eenmaal boven heb je wél een mooi uit zicht én prima zicht op het restaurant de Haagse beek, daar beloof ik mezelf een flinke uitsmijter.
Dat is voor mij dan weer een koud kunstje om die weg te werken

Maar éérst nog even 85 treden af én een strand en duinwandeling maken, en zo geschiede………….
(als ik een beetje hemelse sferen mag blijven)

onverwacht uitje

Als ik Inge aan de telefoon heb zegt ze dat ze met haar lief naar Leiden gaat fietsen, ze willen een museum bezoeken maar weten nog niet welk. Nou wil ik zelf graag weer eens naar …

……het wetenschappelijk museum Boerhaave, dat vindt Inge ook een goed plan en dus spring ik in de trein want het is natuurlijk gezelliger om samen te gaan dan alleen. Het museum is een paar jaar geleden helemaal gemoderniseerd en is reuze de moeite waard.
Ook al door de actuele tentoonstelling “besmet”, over epidemieën vroeger en nu, waar we nu gelukkig zonder mondkapje in kunnen.
Een erg lange lijst ziektes van toen en nu laten dodentallen zien met soms héél veel nullen. Corona is wordt ruimschoots verslagen door HIV/Aids dat, net als de “zwarte dood” 75,000.000 doden veroorzaakte. De pokken deed er zelfs nog een schepje bovenop met 100.000.000 doden. De Spaanse griep mocht er ook zijn met 50.000.000 altijd nog 10x zoveel dan waar de coronateller nu op staat. De tentoonstelling laat zien hoeveel er veranderd is bij de bestrijding van besmettelijke ziektes.

Ik kan me nog goed de laatste grote uitbraak van polio herinneren, doordat er vaak kinderen het slachtoffer waren werd het ook kinderverlamming genoemd.
Je kun er het verhaal horen van een (nu volwassen) kind dat de ziekte overleefde maar wél enige tijd de nachten in een “ijzeren long” door moest brengen Er staat ook zo’n ijzeren long. Het moet een gruwel geweest zijn om alleen met het hoofd buiten het apparaat te steken, met het hoofd op het rode “plankje”terwijl in het apparaat de techniek de boel ritmisch vacuüm trok om de ademhaling te ondersteunen.

Maar het mooiste is toch de vaste collectie met als klapstuk het oudste nog bestaande “Theatrum Anatomicum”.
Het is werkelijk prachtig en na de vernieuwingen gebruikt men uiteraard de modernste middelen om zo veel mogelijk te laten zien. Bij een informatief beeldverhaal van 7 minuten, waarbij ook de muren rondom beelden laten zien, kun je gerust twee of drie blijven zitten omdat je nou eenmaal niet overal tegelijk kunt kijken en makkelijk iets mist.
Het onderwerp van de “anatomische les” ligt er net zo dood bij als in vroeger tijden. Aanvankelijk werd er uitsluitend aan “dode lichamen geknoeid”, niet om ze te genezen dus maar…. ga zelf maar eens kijken en luisteren voor het héle verhaal en ga, net als Inge, braaf zitten luisteren en kijken.

Er komen nog heel veel zalen met even zoveel wetenswaardigheden, ondanks dat het niet heel druk is worden we moe van alle indrukken, we hebben lang niet altijd meer door “waar me mee bezig zijn” als we ons aan interactieve zaken wagen, we zakken voor het apothekers examen en staan er verderop “gekleurd op” al weten we echt niet meer waardoor. We gaan gewoon nog een keer terug want van wat ik nú onthouden heb kan al niet eens alles in één logje kwijt, wordt vervolgd.

eh…plannen?

Het zullen de voorjaarskriebels wel zijn maar ineens krijg ik weer zin om het “uitstapjes maken” weer op te pakken. Vakanties zijn nog steeds niet mijn ding maar zo af en toe een dagje uit met de trein werd vorig jaar extra leuk doordat ik altijd aan het eind van de reis één ( of meer) van m’n medebloggers tegenkwam. Nee natuurlijk niét per ongeluk, dan hadden we natuurlijk wel een soort afspraakje gemaakt en telefoonnummers uitgewisseld om elkaar niet mis te lopen. Ik vond het fantastische dagen die ook allemaal verschillend waren.

Het reizen wordt nu weer vrijwel normaal in Nederland aan het eind van maart, en waarschijnlijk zal het in België ook wel aardig die kant op gaan en dus gaat het inderdaad kriebelen. Inge was kort geleden met haar lief in Antwerpen, een prachtige stad vond ze met een Zoo die wel een bezoekje waard is.
België is weliswaar buitenland maar vraagt maar de helft van de reistijd naar onze Noordelijke provincies, het lijkt me wel iets. Ik moet nog gaan uitzoeken hoe dat zit met onze OV chipcard, kan ik daar ook mee reizen in België, en zo niet, moet ik dat dan dáár regelen of zijn er hier misschien wel combikaarten te regelen met bijv. intree voor de Zoo. De NS heeft wel vaker dat soort tripjes.

En ook over datum en dag moet ik nog even denken, liever niet in het weekend, vanwege de drukte en misschien zijn er wel dagen dat er héél toevallig andere Belgische medebloggers naar de Zoo in Antwerpen willen, dat zou toch kúnnen! Dat zou natuurlijk gezellig zijn en in een dierentuin loop je elkaar toch ook niet gauw in de weg. wie weet heb ik het er wel zó naar m’n zin dat ik een avond in een hotelletje duik, ( mits het een zwembad heeft natuurlijk anders is duiken niet verstandig.)
Nou ja, ik zit gewoon wat te brainstormen nu, naar ik hoop, eind van de maand zelfs de mondkapjes niet meer hoeven in de trein. Het lijkt me dan nog steeds wél verstandig om even een thuistest te doen voor ik van huis ga, met “virussen” de trein in ga ik niet aan beginnen, dat wordt me te duur want die hebben nooit een cent op zak. Best wel een leuk plannetje toch, ik brainstorm nog even verder.


Zand is zand

Ja toch? Vandaag moest ik richting Kijkduin een boodschap doen. Prachtig herfstweer dus dan knoop ik daar een wandeling aan vast die deels over het stand gaat en deels door de duinen.

Het is niet helemaal helder maar in de verte is nog vaag de zandmotor voor Ter heide te zien. En daar nog achter Hoek van Holland. Maar zó ver loop ik niet hoor, ik ga door de duinen weer terug en kies voor een voetpad dat heel dicht langs het strand loopt. Meestal kies ik voor de grotere paden die er parallel langs lopen en daardoor loop ik nú een verrassing tegen het lijf.

Er stond en oude meneer bij die me vertelde dat er er soms rondleidingen zijn , hij had dat wel eens gedaan en was onder de indruk van hoever het onder duinen doorloopt. Maar vandaag was het hek voor het trapje naar de gesloten grijze deuren dicht.
Ik weet ook niet of ik erin gegaan zou zijn. Ik heb ooit een rondleiding gehad door een groot bunker complex op de grens van Rijswijk, in Overvoorde.
Indrukwekkend maar eigenlijk vind ik één keer wel genoeg. Ik heb niet heel veel met de oorlog, al zóu ik wel meer geweten willen hebben van hoe mijn ouders het ervaren hebben. Die info was, zoals bij veel mensen die het meemaakte, maar mondjesmaat.
Nou ja, al met al had ik wél een heerlijke wandeling met als toegift iets dat ik nog niet wist. Ach, een mens is nooit te oud om iets te leren.

“Oer”gezellig

Misschien waren we niet helemáál in de oertijd maar in het Archeon ben je toch wél een flink stuk terug in de tijd.
Niet dat ik héél erg opgelet heb in welke tijden we allemaal rondhingen, ik had het veel te druk met meegenieten met Levi en Amber.
Het park heeft té leuke dingen voor kinderen om kennis te maken met het verleden.
Ach jullie kennen het misschien ook wel.
We konden niet al te lang blijven maar dat is geen probleem omdat we allemaal een museumjaarkaart hebben. Dan stap je makkelijker voor 2 uurtjes binnen…. eh eigenlijk meestal buiten, dan wanneer je gewoon intree moet betalen.
Dat was lang genoeg om naar muziek te luisteren, op spierkracht een boot over het water trekken, de kinderen op te laten leiden tot legionairs, een enorme kei met spierkracht te verplaatsen en vuur te maken met vuursteentjes.

Er loopt een ridder rond waar alle kinderen die dat willen mee op de foto mogen, oude omaatjes óók natuurlijk
Ik weet zéker dat ik voorop het paard mee had gemogen, maar ja, hij hád helemaal geen paard.
Ik had ook wel een ridder kunnen gebruiken om de weg voor me te effenen in alle stikdonkere huisje met ongelijke vloeren van vroeger.
Ik heb even geen tijd om alle foto’s te verkleinen, druk,druk,druk ja!
Maar ik heb wat stukjes film aan elkaar geplakt, ook niet van álles dat we gedaan hebben maar wél een stukje dat door Amber gefilmd is.
Ze doet het niet eens slechter dan ik en zó grappig hoe ze Levi in de gaten houdt en heel moederlijk zegt “Levi toch!”
Ach met dat kleine spul is álles gewoon leuker. toch?

geschiedenis á la Rietepietz

Oke… oke, natuurlijk keek ik óók naar de schilderijen in het Mauritshuis maar je kent me, daarbij wordt ik niet gehinderd door enig verstand van kunst. Uiteraard vind ik veel schilderijen écht mooi, en heel knap geschilderd maar de belachelijk hoge prijskaartjes die eraan hangen zie ik er niet af.
Bovendien…. hoe origineel zijn de schilderijen nog als er een aantal malen restauraties “gepleegd” werden.
Heel kunstig zo’n restauratie maar “op z’n Rietepietz” zijn dat stukjes schilderij die door ándere knappe schilders “overgeverfd” werden.
Komt bij dat ik nogal in “het nu” leef en het vak geschiedenis zich niet overmatig in mijn belangstelling mag verheugen.

Maar als ik dit schilderij zie hangen, nog zonder op de beschrijving te letten, zie ik hier toch echt de bolle toet van diverse Oranjes.
Mijn alter ego Trix, de huidige koning W.A. …. en als ik een vluchtige blik op het naambordje werp gelukkig net even geen bewaking in de buurt want met blikken gooien is natuurlijk not done in het Mauritshuis springt de naam “van Mecklenburg” als eerste in het oog.
Ik graaf in m’n geheugen, was Koningin Wilhelmina niet met een van Meckelenburg getrouwd?
Ja toch, Prins Hendrik van Mecklenburg!
Verder lezen dan maar, het blijkt te gaan om gaat om …….

1479-1552, toegegeven, ik ben niet héél piep meer maar ik kán me Wilhelmina herinneren. Het kan niet háár Hendrik zijn op dit schilderij, dat scheelt toch een paar eeuwen.
Na een paar paar kilo zout ingeslagen te hebben zoek ik op wiki wie deze man was en óf hij te linken aan de het huidige koningshuis wat de gelijkenis zou moeten bewijzen.
Als het zout op is geef ik het op, wie ben ik om al die lijnen te kunnen volgen, dus ik link aan het naambordplaatje de site voor wie denkt er wél wijs uit te worden.
Natuurlijk zoek ik ook de pagina op van de echtgenoot van Wilhelmina en de enige overeenkomst die ik kan vinden is de naam ; ” van Mecklenburg – Schwerin”.

En dat hij, op 3 jaar na, precies 4 eeuwen later geboren werd dan de man op het schilderij. En dat hij een behoorlijke schuinsmarcheerder was maar dat wist ik al van “horen zeggen”, dat was immers een publiek geheim.
Niets is mij teveel voor mijn volgers dus ik worstel me ook door zijn wiki pagina heen met hetzelfde resultaat, ik kan de link niet leggen tussen de twee mannen, link dan maar deze pagina (voor de liefhebbers van geschiedenis) aan zijn de foto hiernaast.
Zo leverde het museumbezoek toch nog een logje op waarop ik mijn licht laat schijnen over ons culturele verleden.
Dat jullie niet denken dat ik 100% cultureel onderontwikkeld ben, dat kan heus wel een procentje minder. .


het kwam goed…

Ja hoor, natuurlijk werd het na de valse start tóch een geweldige dag.
De treinreis liep voorspoedig al dacht ik nog héél even dat de trein flink uit de koers lag.
Maar toen ik me realiseerde dat nieuw Amsterdam tegenwoordig New York heet en de trein niet vliegt was ik gerustgesteld.
Perfect op tijd was ik op station Emmen waar Melody me oppikte om het jubilerende Wildland te bezoeken.
Vijf jaar alweer bestaat de dierentuin nieuw stijl! Dat betekent dat de dieren de ruimte hebben in ” een soort natuurlijke omgeving” waar het belang van de dieren prevaleert boven ” zijn ze altijd wel van dichtbij zichtbaar”, niéts mis mee zou ik zeggen.

Als park vond ik het prachtig al ben ik niet de aangewezen persoon om te beoordelen hoe natuurgetrouw de habitat van de dieren is weergeven, wat weet ik van werelddelen! Medeblogger Koen zou dat beter kunnen beoordelen maar ja, dié was er niet.
In ieder geval zag ik rimboe , steppen enz als dat de bedoeling was. Met als toegift óók nog dieren die er thuis horen, soms van dichtbij en soms uit de verte. Waar iedereen met de camera dan de dieren dichtbij haalt is dat met mijn camera geen optie. Maar de indruk van de leefomgevingen laat zich ook met een simpel automaatje vast leggen. De platte grond is in de kalk op de muren afgebeeld.

Het was druk voor de huidige begrippen dus overdekte onderdelen hebben we gemeden. Het was toch al een kluif om op één dag het hele park te doorkruisen. Dat lukte omdat Melody op haar scootmobiel er een aardig tempo in had, ook prettig voor mij want van slenteren wordt een mens doodmoe. En we wilden véél! O.a. de “kunst” olifanten bekijken die wegens de feestelijkheden door het hele park staan,ze zijn práchtig.
Om ze allemaal te zien kun je beter bij Melody kijken, die heeft een betere camera én weet ‘m ook te gebruiken. Zij heeft iets met Wildlands én olifanten.

Al kort na de ingang stuiten we op een groene olifant én een medeblogster die als vrijwilliger regelmatig tijd doorbrengt in Wildland. Staartje staat er om mensen uit te nodigen een handtekening op de groene olifant te zetten.
Wie wil er zo’n aardige dame nou iets weigeren en dus staat mij naam nu voor eeuwig (of iets korter) op een groene olifant, waarin een blogger maar groot kan zijn.
Een andere blogster heb ik blijkbaar net misgelopen want de Willy’s die er in de rimboe is achter gebleven kán gewoon niet anders dan die van Frans en Liesbeth zijn, slordig hoor!

Net als de overdekte delen slaan we ook het kindervertier over maar dat is er meer dan voldoende. Het water dat uit de grond spuit op het grote voorplein zal op warme dagen voor veel kinderen een leuke waterspeelplaats zijn. Ook horeca is er ruim voldoende met als vette + dat er overal keurige toiletten gratis beschikbaar zijn. Maar natuurlijk kan zo’n dag al helemaal niet stuk als je prettig gezelschap hebt. Het was weer een prachtige blogger meet blogger dag , dankjewel Melody.

waar zijn ze?

Weet je nog dat ik vertelde over het miljoenen verslindende project Amare? En dat daar het vorige weekend open huis gehouden werd? En dat de rondleidingen allemaal besproken waren? Maar wie wilde mocht wél zelf komen kijken al moest er gewacht worden wanneer het té druk werd.
En dus stond ik er zondagmorgen om 10 uur, terwijl iedereen naar bos of strand ging, voor de deur van Amare.
Het gebouw moet onderdak bieden aan Nederlands Dans Theater, Koninklijk Conservatorium en Residentie Orkest en wordt gepresenteerd als; “huis voor cultuur, educatie, events en ontmoeting“.

Binnen word ik (daar zit nog een verhaal aan) verwezen naar het eind van de grote lichte hal waar een vriendelijke knul me vraagt of ik zelf rond wil kijken of een rondleiding wil…????? Hij blijkt nog één kaart te hebben voor de eerstvolgende rondleiding van 10,15 bingo!!!
De ruimte beneden is toegankelijk voor iedere passant en loopt parallel met de straat, fijn als het regent toch?
Het is ruim…. héél ruim en leeg, toch raadselachtig dat zoveel “ruimte”zoveel miljoenen heeft opgeslokt.

De gids vertelt dat vooral goud en hout de invalshoek waren voor de “aankleding”.
Helaas toch geen verklaring voor al de miljoenen want het is geen goud wat er blinkt.
Dan is deze goudkleurige wandbekleding ook nog grotendeel wegbezuinigd en veel van de grote hallen zijn er niét mee bekleed zoals de bedoeling was.
Er zijn veel roltrappen, veel houten vloeren en veel héél hoge, loodzware glazen deuren, naar ik aanneem heeft dat alles te maken met geluidshinder van elkaar voorkomen en akoestische belangen.
En ja, goud kleurige bekleding op de 1500 stoeltjes in de grote theaterzaal. Ook daar is bezuinigd, er kwam géén beweegbare vloer maar álle stoeltjes staan op een licht hellende vloer en kunnen verwijderd worden voor grote evenementen.

Een etage hoger is het domein van het danstheater, Ook daar een theaterzaal met goud bekleding op de stoeltjes en een doodeng hoog balkon vanwaar je natuurlijk wél goed zicht hebt op de voeten van de dansers. We zien de ruimte waar de dansers zich kunnen voorbereiden en de grote licht zaal waar leerlingen kunnen oefenen. Veel spiegels en licht met foefjes.
Natuurlijk leg ik even mijn voet op de bar maar als ik kijk hoe de foto is geworden blijkt die mislukt, gewoon te lastig licht denk ik.
In één van de keurige houten vloeren valt mijn oog op een nauwelijks zichtbare onvolkomenheid. Ik zie zo’n vloerlegger dan twijfelen, tja , deze naad is niet helemaal goed maar ja, in het grote geheel ziet niemand dat.
Zo’n man heeft dan buiten Rietepietz gerekend want die legt het genadeloos vast , ja dáár, zo’n 30 cm iets schuin rechts vóór haar linkervoet.

Helaas is het conservatorium deel grotendeel niet te bezichtigen, jammer want dat had natuurlijk wel mijn interesse omdat het nog steeds de bedoeling is dat Sebastian daar terecht komt. Vierde etage en alleen de zaal waar de studenten hun werk kunnen uitvoeren mochten we zien.
Het conservatorium trekt er pas over een paar maanden in want dat veel van de hekken weg zijn en er plantjes in het perk voor de deur zijn gepland betekend geenszins dat alles nu klaar is. ach, ze zijn ook maar een half jaar te laat met opleveren.

Vorige Oudere items