terug naar zee

Oke, Kijkduin voldeed niet helemaal aan m’n verwachtingen maar ik zal er evengoed nog wel eens komen hoor. Net als op de Scheveningse boulevard die ook al behoorlijk uit z’n krachten gegroeid is en er wordt nog stééds gebouwd.
Dit keer rondom de vuurtoren waar nog geen hoogbouw staat. Er wordt al druk gewerkt met een grote kraan ondanks protesten door omwonenden, zij vinden het 75 appartementen tellende complex van 34 mtr. hoog té hoog om de slechts 30 meter hoge vuurtoren nog beeldbepalend te kunnen laten zijn. Projectontwikkelaars hebben daar geen boodschap aan. Zij knutselen een fantasierijke perspectieftekening in elkaar en de bezwaren worden ongegrond verklaard.

De linker foto laat trouwens mooi zien dat er een flinke wolkenpartij voor de kust hangt, Inderdaad ervoor want boven zee was er een vrijwel wolkeloze blauwe lucht. Dag gebeurt vaker en dus ook van de week toen ik met behoorlijke bewolking van huis ging maar op het strand heerlijk in het zonnetje liep.
Lekker met de voeten in het water lopend zie ik dan niet zoveel van de boulevard, langs en in het water is er genoeg te zien.
Op zo’n dag hebben de surfscholen het druk met kinderen in alle leeftijdsgroepen hun “vaar”digheden bij te brengen. Altijd leuk om te zien hoe dat spul ploetert in het water. Iets verderop is een deels drooggevallen golfbreker ten prooi gevallen aan een meeuwenkolonie.
De stenen zitten flink onder een dikke groene laag van, wat zal het zijn, zeewier….algen… mossen, ik heb geen idee. Voor de meeuwen lijkt het de ultieme voedselbank, ze laten zich door niets storen, niet door de steeds opspattende golven en niet door mij.

De ongelijke keien zijn spekglad door de begroeiing en natúúrlijk wordt er al over gepraat dat ze weg moeten omdat ze geen nut meer zouden hebben en wél gevaar mee brengen. Hoe is mijn generatie in ’s hemelsnaam oud geworden met , met gladde golfbrekers…. en echte boten op de boulevards om kinderen op te laten spelen. Zowel in op Scheveningen als op Kijkduin lag zo’n boot op het droge, ze komen allebei niet terug, té gevaarlijk. Zouden de kinderen tegenwoordig dan toch écht van suiker zijn? Nóg een wonder dat ze niet uit de zee gehaald worden!

Kijk…duin!

Ja hoor en is nog duin in Kijkduin, zelfs het kleine randje groen dat voor het knusse piepkleine boulevardje liep is er nog,

Alleen het boulevardje is weg, net als het grote plein met de stenen verhogingen waar je met vele even kon zitten om een patatje of een broodje uit het handje te eten. Ook de knusse winkeltjes zijn weg, ze lagen achter de rij restaurantjes met grote terrassen waar je heel betaalbaar iets kon eten.
Een reclame op de regionale radio meldt dat het nieuwe Kijkduin zó mooi is geworden dat het wel Nieuw Kijkduin genoemd mag worden, tja dat wil dan wel even zien en ik reed er vorige week even heen.

Het blijkt nog helemaal niet klaar te zijn, er ligt nog een flinke bouwput tussen het appartementen complex dat er al een jaar of veertig geleden gebouwd werd en de drie nieuwe flinke flatgebouwen die een deel van de oude boulevard bestaan. Er zijn gelukkig nog wel wat gratis parkeerplekken op een niet zo drukke dag maar de nieuwe parkeergarage maakt een vakantiedagje strand en duinen een dure grap.

Het strand is gelukkig als vanouds, de zee ook, je jurk wordt er nat van als je niet oplet maar dat geeft niet. Als ja vanaf het strand richting ( verdwenen) boulevard kijkt is al veel veranderd en met de bouwput in gedachten zal de rode rechthoek dat ik om de nieuwbouw tekende nog wel dubbel zo groot worden, zó jammer. Onder de gebouwen die al klaar zijn al wat winkels open, een grote (stinkende) foodhall waar je bij de bakker in de rij mag gaan staan om iets te bestellen. De paar tafeltje voor de deur waar je dat dan gebracht kan worden hebben uitzicht op de flat aan de overkant, daar heb ik geen zin in, ik weet wel een leuker plekje om even iets te eten.
Zó jammer dat het grote geld ook hier uiteindelijk weer regeert, het wás er zo knus!
Ja, ja. ja, ik zeur natuurlijk weer over veranderingen, ach je kent me toch? Daar houd ik gewoon niet van.

schoolreisje

Nou ja, een schoolreisje voor “wat oudere meisjes”. Een reisje waarover je toch ook een soort opstel wilt maken al móet dat van niemand. Nou heeft Neeltje al een behoorlijk compleet “opstel” gemaakt over het verloop van de dag maar natuurlijk ontkom je niet aan mijn kant van het verhaal.
Een dag die vroeg begon om tijdig op het station te komen. Als ik de keus heb en die had ik, kies ik natuurlijk voor HS Den Haag i.p.v. CS Den Haag. Al was het maar om van de oude glas in lood kap te genieten, en van in de houten lambrisering geïntegreerde bankjes vóór ik me (niet bepaald met de ellebogen) een rustig plaatjes in de intercity naar Tilburg weet te veroveren.
Dan heb ik 59 minuten om de sudoku op te lossen, het groepje uitbundige schooljeugd dat bij station Rotterdam de rust verstoort kan ik wel hebben, ze kruipen bij elkaar, misschien hebben zij wel écht een schoolreisje.

De NS heeft blijkbaar z’n leven gebeterd, alles verloopt kéurig op tijd. Voor alle zekerheid app ik Neeltje even dat ik groen/geel gekleed ben maar dat leest ze pas als we elkaar al lang en breed gevonden hebben.

Ondanks dat was elkaar herkennen geen énkel probleem en was de actie van Neeltje heel grappig maar overbodig. Haar altijd stralende snuit herkende ik direct van foto’s.en filmpjes.
We struinen heel Tilburg af terwijl we ons de kaakkrampen kletsen. En zeker niet alleen over koetjes en kalfjes. Langs het water zittend ga je makkelijk de diepte in, maar we hielden het droog. We zijn niet meer zo piep en hebben dus wel wat (herkenbare) bagage.

Maar de lol voerde toch de boventoon. We poseerden op een mozaïek sofa die voor het paleisje stond van één van mijn “voorvaderen” Koning Willem 2.
En als ik de kans krijg m’n arm om een echte kruikenzeiker te slaan zal ik dat niet laten. Of het iets met de kruikenzeikers te maken had dat er zoveel mensen met grasgroen haar rondliepen hebben we niet bevestigd kunnen krijgen.
We maken natuurlijk selfies en ontdekken in een de etalage van een naaispullen winkeltje borden die wel speciaal voor mij gemaakt leken te zijn. En natuurlijk duiken we de winkelstraten in waar ik een nieuwe afwasborstel kan scoren. Geen dagje uit is compleet zonder toch?Als ik érgens vrolijk van wordt….!!! Je dag is pas geslaagd als je op de terugweg een afwasborstel in je tasje kunt laten zien. En dan nog een echte ouderwetse, niet zo’n geval van nauwelijks afbreekbaar kunststof.
Dat de trein ook op de terugreis punctueel op tijd is maakt het een dag met zelfs meerdere gouden randjes.

het land in

Begrijp me niet verkeerd hoor, ik ben niet ” ontevreden, gemelijk, kort aangebonden, landerig of landziekig Zoals ongeveer de betekenis is van “het land (in) hebben” Het is een uitdrukking die uit een ver verleden komt.
zoo gestemd zijn als een zeeman op het land; als een matroos ‘die koortsen haalt op ’t land, en lucht schept op de vloeden’ (Vondel, Lof der Zeevaart, vs. 6) “

Oke, een luchtje scheppen, al hoeft dat niet perse op de “vloeden” willen we allemaal wel na al die weken met beperkingen. Zelfs ik, al ben ik geen globetrotter en niet overdreven reislustig ik wil nu toch een beetje “het land in.
Er was nog die uitgestelde afspraak met Neeltje waar we zo naar uitgekeken hadden.
Ondertussen hebben we allemaal als speldenkussen gediend en jippie …. de nieuwe afspraak is gemaakt.

Donderdag zoek ik Neeltje op in Tilburg. Ach opzoeken…., dat hoeft natuurlijk niet want ook Neeltje is zo lief me op het station af te halen en we gaan elkaar zonder meer herkennen, zelfs áls ze als clini clown Loeloe zou komen. Tilburg is makkelijk per doorgaande trein te bereiken al zal ik helaas nog een mondkapje op moeten.
Is te doen voor reis van iets langer dan een uur.

Zo zag ik het laatste jaar Glibber in Leiden, Anneke in Gouda en Harry in Ede. Op vakantie hoef ik niet maar dat soort dagen vind ik leuke uitjes met een erg leuke “meerwaarde”.
Natuurlijk hoef ik niet iedere blogger persoonlijk te leren kennen (dat is omgekeerd vast ook zo) maar er staan er toch wel een paar op mijn verlanglijstje zonder dat het “moeten is”.

Zat het van de week aan Inge te vertellen en vertelde dat er ondertussen ook veel bloggers uit Belgie meelezen, We waren het er over eens dat ook daar leuke uitstapjes te maken zijn, wat is er leuker dan bijv. Antwerpen, Gent of Brugge en daar koffie drinken met een blogger of lunchen met een andere. In geval van “stormloop” kan ik altijd nog een hotelletje opzoeken voor een dagje extra.
Oeps ik sla een beetje op hol geloof ik. Dat soort reizen zijn nog veel te lang, net als het Noorden en Zuiden van Nederland. Op zich vind ik met de trein reizen prettig maar dan niet gemuilkorfd. Reisjes als nu donderdag naar Tilburg trek ik prima, als de trein het óók trekt dan hé! Ik wil nog wel eens een slechte invloed op de dienstregeling van NS hebben.

terug in de tijd

Vandaag nam Aukje me een beetje mee terug in het verleden. We hadden een wandelafspraak voor in het Haagse Zuiderpark en gisteravond stuurde ze per app de treurige vooruitzichten voor het weer, 92% kans op regen en max. temp. 16 graden. Of ik dan nog wel mee wilde.
Natúúrlijk wilde ik mee, ik ben niet van suiker en het Zuiderpark had in mijn herinnering uitsluitend verharde paden.

In mijn herinnering ja, want ik ben opgegroeid op een goed half uur wandelen van het Zuiderpark.
Op zondagmiddag liep m’n moeder dan soms met mij en m’n jongere broertje naar het park om er op de grote speelweide te kunnen ravotten. Lopend ja en “met zonder niks”, geen flesjes water of zo want “we waren niet van suiker hé”! Het is een groot park en ik leerde maar een deel van het park goed kennen, daar zou Aukje vandaag verandering in brengen.

Er zijn aan alle kanten ingangen en vanaf de kant waar we nú het park in gingen kwam ik op voor mij onbekend terrein, het was er prachtig! De grote groene muren die we passeren zijn door de regen natuurlijk een lust voor het oog, zó frisgroen. Er is een soort park in het park, een leerzame heemtuin. Zelfs met dit druilerige weer is het er goed toeven, hoe mooi moet het er zijn met een zonnetje.

Met een paraplu gewapend (regenjassen zijn veel te benauwd) trotseerden we de gestaag vallende (meestal) motregen op grote paden, onder de bomen kon de plu soms nog even dicht. We komen natuurlijk óók bij de grote speelweiden waar ik vroeger speelde.
Waar destijds ook 1x per jaar de politie en brandweer demonstraties gaven, dat wás me een feest als je daarheen mocht. Later werden die weiden bij vorst ondergespoten en heb ik er nog wel eens de kinderen laten schaatsen.
Pré-corona was er op die plek later jaarlijks parkpop, een groot muziekfestijn.
Als de wind goed stond konden we daar flarden van horen toen ik nog in Den Haag woonden.

Ongemerkt hebben we ruim 5 km gewandeld en niet eens alles gezien, komt wel goed, ik ga er vast nu weer vaker wandelen. Tja, natuurlijk maakte ik foto’s maar helaas, de foto’s zijn vlekkerig, misschien een beslagen lens, of een licht lek van een eerdere val.
Gelukkig stuurde Aukje een paar leuke foto’s door en een stukje film dat ik tussen twee stukjes “film met vage vlekken” van mezelf plakte. Dankjewel Aukje, het was ondanks de regen weer een top wandeling.

nog even in Ede

We gaan nog even terug naar de Ginkese heide in Ede. Je weet wel , waar ik vorige week vrijdag aan de wandel was met Harry.
Heide was er nu natuurlijk niet, althans niet in bloei.

Wat we wél tegen kwamen was dit airborne monument.Het kunstwerk “venster op het verleden” symboliseert de dropping van ongeveer 1900 parachutisten in 1944.
Meestal heb ik niet zoveel met die “roestige kunstwerken” maar dit werk is prachtig. Zoals die parachutes in de lucht lijken te hangen is echt bijzonder.
Hoewel ik al wel geboren was heb ik natuurlijk geen bewuste herinneringen aan de oorlog, en als ik eerlijk ben, ook geen bijzondere belangstelling voor. Wat niets afdoet aan het respect dat ik heb voor de mensen die destijds hun leven op het spel wilde zetten voor de vrijheid.
Maar dit monument komt me bekend voor, ik weet bijna zeker dat er al eens iemand iets over vertelde in een blog, ik gok op Liesbeth die érg veel over de oorlog weet.

Harry weet ook wel het één en ander te vertellen over alles wat we tegenkomen. Zo is er een verdieping in het bos waar héél lang geleden rechtspraak gedaan werd. Zou daar dan misschien het gezegde vandaan komen dat iemand “laag gezonken kan zijn”? Ja helaas, om de diepte te zien heb je een beter fotograaf nodig dan ik ben, kniesoor wie daarop let!
En uiteindelijk hadden we die dag ook genoeg bij te kletsen zonder ons te verdiepen in de historie.
Zo vertelde Harry dat hij en zijn lief na zijn hartstilstand een reanimatiecursus deden. Ik bind hem meteen op zijn hart álles te vergeten over die cursus mocht ik ter plekke neervallen. Daar kan hij zich wel iets bij voorstellen, hoe ouder je bent hoe beroerder je daar uit kunt komen, en ik zit bepaald niet te wachten op het eeuwige leven, zeker niet als als ik van alles zou mankeren.

Het meer dan vriendelijk aanbod van Harry en zijn lief om te blijven eten sla ik even vriendelijk af. De dag is al vermoeiend genoeg en ik ben , deels door de coronamaatregelen gewoon niéts meer gewend.
Thuis hoef ik urenlang niet te praten en dus is alleen urenlang wél praten al vermoeiend voor me. M’n stem kreeg een paar jaar geleden immers een flinke opdonder door overbelasting in een tijd dat de stem sparen domweg niet kon.
Bovendien loop ik nog redelijk als een kievit zolang ik loop maar áls ik dan ga zitten krabbelt er na een kwartier ineens een heel oud wijfie overeind en lijkt ieder botje in m’n voeten los in de schoenen te liggen.
Dan wil ik maar één ding, met de voeten in dikke sokken gestoken omhoog na een warm bad. En zo geschiede.

Leids singelpark

Door mijn blogmaatje ( van vrijwel het eerste uur) Leidse Glimmer blijf ik aardig op de hoogte van wat Leiden te bieden heeft. De knusse gezellige binnenstad kwam ik met enige regelmaat altijd al, vóór Henk’s toestand het onmogelijk maakte. Uiteindelijk heb ik een enkele spetter Leids bloed in m’n aderen, mijn vader werd er in het universiteitsziekenhuis geboren in 1910.

De laatste jaren werd er in Leiden gewerkt aan het singelpark. Het plan was om alle groenstroken aan en om de singels rondom het oude Leiden met elkaar te verbinden door, waar nodig, extra bruggen te plaatsen en waar mogelijk groen aan te leggen .

Het heerlijke weer van gisteren was heel geschikt om eens te gaan zien hoever het singelpark al gevorderd is. Dat is al héél ver maar nog niet af.
De 6,5 kilometer die het officieel bestrijkt kwam voor mij nog wel een kilometertje bij. Deels omdat ik niet erg goed ben ik kaartlezen, deels omdat er weg- en brug omleggingen waren die tot omlopen verplichtte.
Ook de “bewijzering” “wijst” niet altijd heel erg.
Dankzij een tip van een vriendelijke dame wist ik dat op (niet echte) dieren moest letten, soms aan een lantaarnpaal, soms in het gras en zelfs op plekken waar zowél geen singel als geen park was. Je moet het maar even weten.

Afhankelijk of je linksom ( zoals ik deed) of rechtsom loopt kom je aanvankelijk eerst door meer “stad” en pas later door het meer parkachtige deel. (of omgekeerd)
Er zijn nogal was doorgangen die ik in eerste instantie niet in durf te slaan omdat het lijkt alsof je een “eigen terrein” oploopt. Bijv. bij de sterrenwacht en bij de Hortus. Gehoorzaam als ik ben durf ik pas wanneer ik zie dat anderen ook die ingang nemen. Nu de binnenstad toch weinig te bieden heeft blijkt het Singelpark heel uitnodigend, het wordt er ook relatief druk wanneer ik de meer parkachtige delen bereik.

Feestje natuurlijk op zo’n zonnige dag al blijft het een gemis dat er niets open is om iets te kunnen eten of drinken én van een toilet gebruik kunt maken. Mijn drinken blijft dus in m’n tasje, ik wil graag droog thuiskomen en vertrouw niet heel erg op open toiletten op het station. Te zien is er genoeg, van prachtige nieuwe bruggen, (geen foto van gemaakt) tot een eenzame boom midden in het water , het piepkleine eilandje is met een soort stijger vlonders te bereiken. Voor onderhoud denk ik want voor recreatie is het echt te klein. Ik kom zelfs een tweepersoons bed tegen aan de waterkant….

Wanneer de man links op de laatste foto meer mijn kant, ja die met die camera op zijn buik, herken ik hem! Als je maar lang genoeg in Leiden rondloopt móet je hem wel tegen komen. De énige echte Leidse Glibber, als altijd op zoek naar het nieuws in Leiden.

We praten gezellig bij (ieder aan één kant) op een zonnig bankje .
Samen lopen later een stukje verder, passeren wat kleinschalige woongemeenschappen. De één nog in de bouwfase, in de ander heerst rust, maar heel vaak wordt er gezamenlijk in de tuintjes gewerkt of van het zonnetje genoten.
Of het niets voor mij is vraagt Glibber, gewoon een kleine leefgemeenschap , hij komt er met enige regelmaat.
We kijken er even rond , tja, het is allemaal wél klein maar goed, ik ben ook maar alleen. Glibber wil best een goed woordje voor me doen en informeren naar “beschikbaarheid”. Ach dát kan geen kwaad natuurlijk!
Wordt vervolgd?

voorproefje

Het hoor eigenlijk gewoon bij het Paasfeest, de bloeiende bollenvelden en de Keukenhof.
Helaas, ook dit jaar zal er in de Keukenhof niemand uit z’n bol kunnen gaan bij zien van alle bollenpracht die zo zorgvuldig is geplant en verzorgd.
Door het weekje winter zijn de bloembollenvelden waarschijnlijk ook niet heel vroeg in bloei maar…… dat willen we dan natuurlijk wél zeker weten.

Met een schoonzoon die in de bollenstreek geboren en getogen is valt dat wel te regelen.
Een flink deel van zijn beroepsleven had ook ‘alles te maken met de verkoop van producten”van het land”. De enige bloembollenplekjes die hij misschien niet weet te vinden liggen op een serie postzegels van weleer. Bij hem in de auto stappen voor zo’n ritje is zeker een aanrader.

Al gauw blijkt dat er inderdaad nog maar héél weinig kleur te zien is, en áls er al iets kleurt dan vaak op een veld dat langs een weg ligt waar we niet kunnen stoppen. Inge ziet dan nog wel kans iets op de foto te krijgen vanuit de auto, dat portier knip kan ik er wel vanaf knippen toch? Jammer van de vangrail, niets aan te doen maar er moet wel iéts overblijven van de foto.

Inge’s lief weet ook altijd wel kwekers te vinden die al wat te koop hebben. Geen gewone huis tuin en keuken tulpjes maar de meer bijzondere soorten. Natuurlijk laat ik even zien wat we tegen kwamen en eh…. stap maar niet meteen meteen op de fiets of in de auto om naar de bollenvelden te rijden, het is nog héél weinig maar……gelukkig komen er een paar warme zonnige dagen aan en dan kan het hard gaan. Het begin is er, en wij hebben er al van genoten, dat dan weer wel

polderen

Nee natuurlijk ga ik het niet over politiek hebben, nee hoor, kleindochter Jennifer had een leuk plan. Een beetje aan de rand van de polders rond Zoetermeer ligt de geitjes boerderij ’t Geertje waar ze met de kleintjes graag komt. Natuurlijk óók allemaal aangepast nu en dat doen ze slim, zouden ze dát bedoelen met “boerenverstand”! Daar ben ik dan vóór, roeien met de riemen die je hebt! (en riemen hébben ze want verhuren ook roeiboten)

Normaal kun je er lunchen maar nu dat niet mag kun je een picknickmand bestellen en met een routekaart voor een wandeling afhalen. Ja natuurlijk tegen betaling, de boer is gekke Gerritje niet! Je kunt dan op de route een picknickplekje zoeken en kijk maar wat een grote lol dat weer werd, al wás het nog best een frisse wind. Oma Inge ging ook mee en zelfs opa Peter kwam nog even langs.

Al vroeg op de route vonden we een picknicktafel, kwam goed uit want iedereen had wel trek in alle heerlijkheden en uiteindelijk neem je bijna lege tassen (tja wie wil er met manden gaan lopen slepen) makkelijker mee dan volle, wij zijn óók gekke Gerretje niet hoor.
De routekaart hadden we eigenlijk niet nodig want natuurlijk kennen zowel Inge als Jennifer die omgeving best goed en ik volg braaf als ze een stukje boerenland route meepakken.

Yep….. dat betekent dat je hekken tegenkomt waar je overheen moet klimmen om over de dammetjes te komen….. nou ja, ik wás er toe bereid maar dat was dan weer niet nodig, je kon er langs.
Over smalle boven het slootje hangende constructies…. ach, als kleine Amber dat durft kan oma-grootje niet achter blijven. En alle schaapjes waren ook over de dam. Mens wat was het weer leuk……
Leuk genoeg om een dagje te vroeg te zijn met m’n logje? Voor mij wél ja!

pierewaaien

Het blijft maar tobben met de Scheveningse pier. Nu weer een bericht in de krant dat achterstallig onderhoud opknappen zo’n 5 miljoen Euro moet gaan kosten. Slopen zou een stuk goedkoper zijn volgens het bericht.
Begin jaren 60 werd de vernieuwde pier geopend en moest er nog 1 Gulden toegang betaald worden. Hij werd jaren later voor 1 Euro ( of was dat nog in het Gulden tijdperk) verkocht, dat lijkt me niet écht goed zakendoen, maar wie ben ik.

Er moet nog ergens een foto zijn waarop Henk en ik op de pier staan, dat zal ergens in de eerste jaren geweest zijn want ik was zwanger herinner ik me. Jammer, nu geen zin om op zolder te zoeken maar ik herinner me wél dat ik het niet heel spectaculair vond al was het uitzicht prachtig in die tijd.
Er was nog weinig hoogbouw, het Kurhaus stond nog min of meer vrij en iets meer richting Keizerstraat stond toen nog het theater De_Seinpost met een groot aangrenzend restaurant. Op die plaats staat nu al jaren een groot, wit betegeld, “badhuisachtig”, appartementen complex. Ooit nog eens een voorstelling gezien én wel eens koffie gedronken.

Alleen de naam én het beeld dat boven de ingang zat leven voort bij de ingang van het wooncomplex.

Natuurlijk een goede reden om de pier vandaag nog eens te bekijken, oke je hebt een punt, het weer is óók een goede reden, maar je weet maar nooit of die pier niet ineens verdwenen is. De laatste jaren is er toch wel het nodige aan verspijkerd al is dat nauwelijks te zien. Het meest opvallende is het nieuwe reuzenrad op de pier waar je al draaiend in kunt dineren.
Maar ja, ook dat is nu allemaal dicht en de pier afgesloten.

Het meest opvallende zie je eigenlijk ónder de pier waar men de betonnen steun palen gecamoufleerd heeft als flinke zuurstokken. Althans, het deel van de palen onder pier, niet onder de zij paviljoens, die zijn nog net zo grauw (en waarschijnlijk aangetast door het zoute water) als ze al jaren zijn. Vreemd, héél veel heb ik niet met de pier maar toch, hij hoort wel héél erg bij Scheveningen. Ik zou hem zeker missen als hij afgebroken wordt.

En natuurlijk helemaal nérgens iets open om een vroege lunch of laat ontbijt te verorberen, na anderhalf uur door het zand ploegen zou ik wel iets lusten. Dat wordt dus “lunchrestaurant Rietepietz” precies, daar waar ze verse flinterdunne pannenkoekjes bakken waar je bij staat. Die Henk zo lekker vond al wou hij er altijd spek in en stroop er op. Ik ga voor lekkere abrikozenjam erop en werk er met gemak drie naar binnen. Toegegeven, ze zijn niet heel groot én flinterdun dus zó’n hollebolle Gijs ben ik nou ook weer niet.

Vorige Oudere items