buitengewoon

Hoewel…. het meeste dat ik vandaag gezien heb zou “buiten”
niet zo  “gewoon” zijn! Ruud bezocht van de zomer met Sebastian het Louman museum in Den Haag en was dermate verrast dat hij vond dat wij er ook eens kijkje moesten nemen.
Tja, een automuseum….mwah dacht ik altijd, dan moet je toch op z’n minst iets meer van auto’s willen weten dan waar  het gas- en rempedaal zit, o ja en de benzinetank opening natuurlijk!

Nou dát bleek een  misvatting, ik heb genoten van de 150 jaar autohistorie die het museum te bieden heeft. Als ik niet zo’n vreselijk slordige warhoofd was zou je nu natuurlijk   een overzichtelijk fotoblog te zien krijgen, en foto’s maakte ik genoeg, helaas meestal zonder de ter zake doende informatie, zodat ik dáár dan weer niets van weet. Mij stoort het niet maar waarschijnlijk kun je op hun site genoeg info vinden als je “liefhebber”bent.
Vanaf de draagstoel voor 2 MK die Henk hier lijkt te trekken, tot aan prachtig gestroomlijnde auto’s  die “de motor achterin” hebben een heel nieuwe betekenis geven.

Het is er allemaal, vaak achter glas dat zó onzichtbaar is dat ik er in mijn enthousiasme bijna doorheen knal.
Met heel veel oog voor details…. zoals het rieten mandje voor de wandelstok en en de rubberen knijptoeter die z’n geluid uit een prachtige koperen slangen bek perst.

En dat er niets nieuws onder de zon is met elektrisch rijden, dat kon ruim een eeuw terug ook al, maar ja, dan hád je wel een accu nodig.

Je vindt er motoren van “alle leeftijden” en in alle soorten en maten  en natuurlijk geldt hetzelfde voor benzinepompen.

En dat allemaal in een prachtig ruim gebouw waar je steeds weer onverwachte nieuwe opstellingen vindt.
Het restaurant ligt op een heel sfeervol pleintje in een gezellig “straatje” waar vandaag toevallig ook een beeldschoon bruidspaartje liep.
We hebben niet alles kunnen zien Henk werd te moe  en wilde naar huis.
Tja, het is even afzien om dan weer gewoon in de eigen koets, (de Splash) te stappen.
Maar het is wel zeker, we gáán nog een keer terug!
Of ik er dán een wat informatiever logje over kan schrijven? Ik beloof niets, je kunt gewoon beter zelf even gaan kijken als je er in de buurt bent.

 

 

 

Advertenties

weer op pad

Hé hé, we konden eindelijk weer eens een beetje op pad. Eerst was er de warmte waardoor we alleen heel vroeg op de dag een uurtje weg konden en in het weekend waren er de naweeën van de traplift in huis waar Henk aanvankelijk niet mee om kon gaan. Hij raakte  daardoor helemaal uit zijn “gewone” doen!
Ondertussen is alles, na een tamelijk heftig weekend, weer een beetje onder controle, net als het weer. Hoogste tijd weer eens een expeditie naar de Scheveningse boulevard op touw te zetten.

Het was er héérlijk, iets drukker dan normaal maar niet zo druk dat het niet gezellig was. Niet veel veranderd in het Noordelijke deel dat   al de hele winter op de schop lag en klaar zou zijn voor het nieuwe seizoen begon……. niet dus, nog steeds héél veel te doen eer het ergens op zal lijken. Nog géén winkeltjes en géén restaurantjes.


Verder alles zoals het hoort te zijn, zonnende mensen.. wat wolkjes, en zeilscheepjes in de verte…..


Even denk ik dat ik een opspringende walvis in zee zie….ja daar links mwah… zal de warmte zijn….


Maar op de terugweg trekt toch iets op het strand m’n aandacht…
Wat is die grote grijze hoop daar net voor  die oranje  politiepost?


Verhip,  een aangespoelde walvis dat ik dat weer mag treffen…


Ik bekijk hem van alle kanten voor zover dat kan zonder het zand op te  gaan.


Best wel jammer dat ik het zand niet op kan, ik durf Henk niet alleen op de boulevard te laten staan, hij is me al kwijt als ik een tijdje niets zeg wanneer ik achter de rolstoel loop, hij kan me dan niet zien natuurlijk en gaat soms een beetje paniekerig roepen.
Jammer want “de walvis” is erg mooi gemaakt alleen kan ik niet zien of hij van plastic flessen of glazen gemaakt is. Hij glinstert prachtig in de zon. Gemaakt door de mensen waar ik vorig jaar ook al eens over schreef, trashure hunt.
Een organisatie  die hard werkt om mensen bewust te maken van alle plastic dat, vaak via het strand, in zee terecht komt.
Deze walvis  hebben vrijwilligers dus  ‘uit zee gered”, mooi werk dat zeker wat close-up foto’s had verdiend. Maar ja, van een afstandje lijkt hij natuurlijk wél echter.

hoffelijk

We waren ” hof”felijk vandaag. Net als vorig jaar was er ook dit jaar van alles te beleven  aan muziek en poëzie in de Haagse  ” hofjes”  en wij  waren in het hofje van nieuwkoop, het grootste hofje in Nederland met maar liefst 62 huisjes.


Zo druk als op de foto is het er normaal nóóit natuurlijk maar nu lopen groepjes  muzikanten  met hun spullen  rond en natuurlijk publiek dat  dit keer ook zomaar binnen mag komen lopen. Iedereen wordt verzocht over het grote middenpad te lopen, de smallere paden langs de huisjes moeten vrij blijven om de bewoners een beetje met rust te laten.
Maar natuurlijk heeft  jullie Rietepietz  zich er in weten te smoezen  bij één van de bewoonsters  en zit pontificaal in een heerlijk rotanstoeltje terwijl de rest van het publiek op van die “blikken” klapstoeltjes moet zitten.

 

Riante plaats, recht tegenover een harmonieorkestje én ons natje en droogje

Aan het eind van het bovenstaande filmpje is de regentenkamer te zien, normaal niet toegankelijk maar vandaag “zit er muziek in”, vier muzikanten maken  een soort Ierse volksmuziek , ik krijg ter plekke aandrang om de handen in de zij te zetten en te gaan springen.,het klinkt lekker. En Henk blijkt niet de enige in een rolstoel  kijk maar……


De zangeres bespeelde ook een soort trommeltje waarvoor ze de muziek die op de grond lag serieus bestudeerde, ben zó benieuwd wat daar dan op staat, boem boem tik, bis… tik  tik boem boem… bis…en de man helemaal rechts bespeelde een soort doedelzak … maar dan anders,  al zou ik het verschil dan weer niet helemaal kunnen duiden. Hij droeg gelukkig geen kilt, als ik de verhalen mag geloven zou dát nog een  muziek instrument in beeld gebracht hebben zoals hij zittend zijn bezig was.

 

Het is me trouwens een raadsel hoe men die rolstoel boven heeft gekregen want er was géén lift. De trap naar de eerste etage ging  in drie korte stukjes met mooie brede treden naar boven, dus wij lieten de rolstoel beneden.
Met zoveel hulp moest het wel lukken.

 

Gelukkig  was het niet heel druk op de trap en vond niemand het erg dat het “niet zo snel ging”, op de laatste trede  wist hij het even niet meer en blokkeerde , niet alleen zelf maar ook de trap. Het  wordt steeds meer afwegen wat hij nog wel en niet aan kan, met twee  stevige dutten vooraf  heeft hij  het eerste uur  best wel babbels en de lachers op zijn hand. Dat hij bij thuiskomst helemaal op is nemen we dan maar voor lief, als hij wakker is (en dat is steeds minder ) proberen we hem tóch  te laten “leven”, nou weer even helemaal gelukt dankzij allemaal lieverds die me er mee helpen en niets te gek vinden.

onder zeil

We waren al vroeg niet meer “onder zeil” vandaag(zaterdag) en dat kwam mooi uit. Ik hoorde n.l. donderdag de hele dag op de regionale radio dat er in de Scheveningse havens steeds meer grote schepen binnen gemanoeuvreerd werden voor de Sail happening. Maar donderdag was het regenachtig en met een rolstoel én paraplu lopen is niet echt handig.
Ik ken Scheveningen bij de havens wel een beetje en weet dat het al lastig genoeg is om bij dat soort evenementen overal tussendoor te laveren ( om maar in scheepstermen te spreken)
Eigenlijk zou ik zondag willen gaan kijken, dat gaat het hele spul onder zeil   langs de kust, dat moet práchtig zijn met zoveel driemasters waarin zelfs het kraaiennest misschien wel bemand is.
Nee zulke mooie foto’s maak ik nooit, deze is eerlijk gepikt, met toestemming dus.
Op zaterdagmorgen leek het me wel te doen en zo parkeerde ik de auto al om 9,15 uur op de boulevard waar ze geweldige invalide plaatsen hebben.
Je kunt er écht van alle kanten bij de auto, dat mankeert er  hier in Rijswijk nog wel eens aan.
Ik neem zomaar aan dat niemand bij mij prachtige foto’s van de driemasters verwacht, daar heb ik gewoon geen kijk op maar ook dan is er genoeg dat ik een plaatje waard vind.
De parkeerplaats dus, en sommige obstakels  die door vriendelijk mensen  voor me werden weggenomen.

 

Al die schepen hebben stroom nodig, vandaar dat er flinke kabels over de grond kronkelde. Uiteraard was er veel afgezet met van die grote  rood/wit gestreepte “kaboutermutsen”  die door verkeersregelaars of beveiligingsmensen steeds keurig voor me opzij gezet werden.
Maar behalve die prachtige driemasters ( waar ik dus geen mooie foto’s van kan maken,) is er nog meer te zien, boten van de marine, heel grote vissersboten met zóveel netten dat het lijkt alsof je zó de auto wasserette in rijdt.

 

Veel schepen mogen bezocht worden maar de steile loopplankjes zijn geen optie, Henk zou dat nog wel kunnen lopen maar op de schepen barst het van de trapjes.
Evengoed is er toch meer  te zien dan ik verwacht had en ik ben  blij dat we gegaan zijn al heeft Henk meer interesse in de vliegtuigstrepen in de blauwe lucht.
Pas als we thuis zijn en hij een uurtje geslapen heeft blijkt dat hij er toch wel iets van meegekregen heeft. Dat lukt omdat ik erbij was,  een vreemde zou  aan  zijn verhaal geen touw  vast kunnen knopen,  nou misschien een bemanningslid van één van die grote schepen want dáár hebben ze touw genoeg.

weer iets geleerd

Dat zeiden sommige lezers bij het vorige logje, er waren dus mensen die er iets aan hadden en eigenlijk had ik dat niet verwacht, leuk hoor.
Maar gisteren heb ik weer iets geleerd, we waren vorig jaar in de Japanse tuin op landgoed Clingendaal .
Die tuin is maar een paar weken pers jaar open wegens de kwetsbaarheid van de beplanting. We lieten toen de rolstoel bij de (hoofd) ingang achter en het lukte om Henk aan de arm langs alle hindernissen en smalle paadjes te loodsen.


Toen we gisteren aan de poort stonden te overleggen of het nu ook nog zou lukken hem zonder stoel mee te nemen  viel de beslissing  “niet doen” hij loopt daarvoor ondertussen té slecht en de paadjes zijn soms echt te smal om hem tussen 2 helpers in te nemen.
Maar de man aan de poort hoorde ons en vroeg ons even te wachten,hij was alleen maar zou zó de ingang voor ons openmaken die er dus wél speciaal voor rolstoelers blijkt te zijn maar dat bordje stond pas ná een dubbel hek en valt niet op.
Eh…. speciaal voor “rolstoelhouders” tja, een tikkie typische benaming, daar zal wel over nagedacht zijn.  De man is vriendelijk genoeg, wél erg langzaam dus wij zijn allang bij de ingang een tiental meters verderop als hij heb hek open komt maken.

Nooit geweten dat die ingang er is en vandaar af kun je over een aantal paden aan de buitenkant van de tuin bij het punt komen waar je het mooiste zicht hebt. Deze paden zijn ook niet heel breed maar wel goed begaanbaar, we kregen zelfs een plattegrondje mee over waar we wél en niét moesten komen. De portier  vroeg om de deuren goed te sluiten bij het verlaten van de tuin, dan zou hij de sloten open laten… hij was alleen, weet je wel, en dan moet hij bij het in en uit laten  de hoofdingang zonder toezicht laten.
Het was er weer prachtig! Dat is het in de rest van Landgoed  Clingendaal natuurlijk ook, al waren  de Rododendrons soms al  nét over hun hoogtepunt heen. Er viel nog genoeg te genieten.

 

 

naar de bollen

Natuurlijk had vrijwel iedereen in de gaten dat  de foto’s op de Keukenhof gemaakt zijn>
Daar komen we zeker niet jaarlijks maar toen dochter en schoonzoon vroegen of we mee wilden zeiden we geen nee, zo vroeg in het seizoen is het nog niet zo erg druk.
O wacht, ik denk nu ineens aan een heel oud liedje van Louis Davids, grappige tekst dus ik zet de link, klik, er even bij voor de sfeer terwijl je “plaatjes kijkt.”.

Hoewel dus nog vroeg in het seizoen waren er  toch ook al veel tulpen in bloei. Opvallend veel erg grote soorten, soms bijna zo groot als een mannenhand.
Ach, men doet het natuurlijk niet voor het eerst. In perken waar veel laatbloeiers staan zet men er gewoon wat kleine vroeg bloeiers tussen zodat er tóch overal wat kleur te zien is.
Er zijn dit keer ook veel gemengde perken, echt plaatjes. Voordeel van “vroeg in de tijd”gaan is ook dat er veel hyacinten bloeien , die verspreiden hun heerlijke geur door het hele park.
Nadeel is misschien dat er nog weinig bloesem aan de bomen is en de rododendrons nog grotendeel groen zijn  maar… mooi groen is niet lelijk.
Sommige grasperken hebben “groene ” randen en verder is het éne groen het andere niet.

Al met al een paar heerlijke uurtje, gewoon fijn dat er wat handen meer zijn om de rolstoel te duwen en Henk aandacht te geven die geneigd is alleen maar stilletjes om zich heen te zitten kijken. De intree is best pittig als je er niet een hele dag  kunt verblijven, 18 Euro is geen kattenpis. Maar oke, alle  investeringen moeten natuurlijk in relatief korte tijd terugverdiend worden. Dat merk je ook als je iets zou willen eten, Een broodje kroket, aan een karretje, voor uit het vuistje, durft men € 4,25 voor te vragen. Doe dus net als Inge, in haar rugtasje zat wat “snelle hap” voor de lekkere trek.

raad het plaatje

We moesten  er even uit……we zochten ontspanning  bijvoorbeeld in een hangmat tussen twee bomen in de buurt van wuivende palmbomen en een wit zandstrandje…..


Een beetje prettig oord met misschien hier en daar een klein watervalletje over een rotsachtige hoogte…..


Maar ja, jullie kennen me, het moet ook wel iets vertrouwds hebben, leuke grachtenpandjes…….


en als het even kan ook iets als een Delfts blauwe Smurfachtige ……


We hebben het allemaal gevonden in een gebied  waar je niéts te zoeken hebt wanneer je alleen maar in zwart/wit kunt denken….. weet jij waar we  waren?

Vorige Oudere items