geschiedenis á la Rietepietz

Oke… oke, natuurlijk keek ik óók naar de schilderijen in het Mauritshuis maar je kent me, daarbij wordt ik niet gehinderd door enig verstand van kunst. Uiteraard vind ik veel schilderijen écht mooi, en heel knap geschilderd maar de belachelijk hoge prijskaartjes die eraan hangen zie ik er niet af.
Bovendien…. hoe origineel zijn de schilderijen nog als er een aantal malen restauraties “gepleegd” werden.
Heel kunstig zo’n restauratie maar “op z’n Rietepietz” zijn dat stukjes schilderij die door ándere knappe schilders “overgeverfd” werden.
Komt bij dat ik nogal in “het nu” leef en het vak geschiedenis zich niet overmatig in mijn belangstelling mag verheugen.

Maar als ik dit schilderij zie hangen, nog zonder op de beschrijving te letten, zie ik hier toch echt de bolle toet van diverse Oranjes.
Mijn alter ego Trix, de huidige koning W.A. …. en als ik een vluchtige blik op het naambordje werp gelukkig net even geen bewaking in de buurt want met blikken gooien is natuurlijk not done in het Mauritshuis springt de naam “van Mecklenburg” als eerste in het oog.
Ik graaf in m’n geheugen, was Koningin Wilhelmina niet met een van Meckelenburg getrouwd?
Ja toch, Prins Hendrik van Mecklenburg!
Verder lezen dan maar, het blijkt te gaan om gaat om …….

1479-1552, toegegeven, ik ben niet héél piep meer maar ik kán me Wilhelmina herinneren. Het kan niet háár Hendrik zijn op dit schilderij, dat scheelt toch een paar eeuwen.
Na een paar paar kilo zout ingeslagen te hebben zoek ik op wiki wie deze man was en óf hij te linken aan de het huidige koningshuis wat de gelijkenis zou moeten bewijzen.
Als het zout op is geef ik het op, wie ben ik om al die lijnen te kunnen volgen, dus ik link aan het naambordplaatje de site voor wie denkt er wél wijs uit te worden.
Natuurlijk zoek ik ook de pagina op van de echtgenoot van Wilhelmina en de enige overeenkomst die ik kan vinden is de naam ; ” van Mecklenburg – Schwerin”.

En dat hij, op 3 jaar na, precies 4 eeuwen later geboren werd dan de man op het schilderij. En dat hij een behoorlijke schuinsmarcheerder was maar dat wist ik al van “horen zeggen”, dat was immers een publiek geheim.
Niets is mij teveel voor mijn volgers dus ik worstel me ook door zijn wiki pagina heen met hetzelfde resultaat, ik kan de link niet leggen tussen de twee mannen, link dan maar deze pagina (voor de liefhebbers van geschiedenis) aan zijn de foto hiernaast.
Zo leverde het museumbezoek toch nog een logje op waarop ik mijn licht laat schijnen over ons culturele verleden.
Dat jullie niet denken dat ik 100% cultureel onderontwikkeld ben, dat kan heus wel een procentje minder. .


het kwam goed…

Ja hoor, natuurlijk werd het na de valse start tóch een geweldige dag.
De treinreis liep voorspoedig al dacht ik nog héél even dat de trein flink uit de koers lag.
Maar toen ik me realiseerde dat nieuw Amsterdam tegenwoordig New York heet en de trein niet vliegt was ik gerustgesteld.
Perfect op tijd was ik op station Emmen waar Melody me oppikte om het jubilerende Wildland te bezoeken.
Vijf jaar alweer bestaat de dierentuin nieuw stijl! Dat betekent dat de dieren de ruimte hebben in ” een soort natuurlijke omgeving” waar het belang van de dieren prevaleert boven ” zijn ze altijd wel van dichtbij zichtbaar”, niéts mis mee zou ik zeggen.

Als park vond ik het prachtig al ben ik niet de aangewezen persoon om te beoordelen hoe natuurgetrouw de habitat van de dieren is weergeven, wat weet ik van werelddelen! Medeblogger Koen zou dat beter kunnen beoordelen maar ja, dié was er niet.
In ieder geval zag ik rimboe , steppen enz als dat de bedoeling was. Met als toegift óók nog dieren die er thuis horen, soms van dichtbij en soms uit de verte. Waar iedereen met de camera dan de dieren dichtbij haalt is dat met mijn camera geen optie. Maar de indruk van de leefomgevingen laat zich ook met een simpel automaatje vast leggen. De platte grond is in de kalk op de muren afgebeeld.

Het was druk voor de huidige begrippen dus overdekte onderdelen hebben we gemeden. Het was toch al een kluif om op één dag het hele park te doorkruisen. Dat lukte omdat Melody op haar scootmobiel er een aardig tempo in had, ook prettig voor mij want van slenteren wordt een mens doodmoe. En we wilden véél! O.a. de “kunst” olifanten bekijken die wegens de feestelijkheden door het hele park staan,ze zijn práchtig.
Om ze allemaal te zien kun je beter bij Melody kijken, die heeft een betere camera én weet ‘m ook te gebruiken. Zij heeft iets met Wildlands én olifanten.

Al kort na de ingang stuiten we op een groene olifant én een medeblogster die als vrijwilliger regelmatig tijd doorbrengt in Wildland. Staartje staat er om mensen uit te nodigen een handtekening op de groene olifant te zetten.
Wie wil er zo’n aardige dame nou iets weigeren en dus staat mij naam nu voor eeuwig (of iets korter) op een groene olifant, waarin een blogger maar groot kan zijn.
Een andere blogster heb ik blijkbaar net misgelopen want de Willy’s die er in de rimboe is achter gebleven kán gewoon niet anders dan die van Frans en Liesbeth zijn, slordig hoor!

Net als de overdekte delen slaan we ook het kindervertier over maar dat is er meer dan voldoende. Het water dat uit de grond spuit op het grote voorplein zal op warme dagen voor veel kinderen een leuke waterspeelplaats zijn. Ook horeca is er ruim voldoende met als vette + dat er overal keurige toiletten gratis beschikbaar zijn. Maar natuurlijk kan zo’n dag al helemaal niet stuk als je prettig gezelschap hebt. Het was weer een prachtige blogger meet blogger dag , dankjewel Melody.

waar zijn ze?

Weet je nog dat ik vertelde over het miljoenen verslindende project Amare? En dat daar het vorige weekend open huis gehouden werd? En dat de rondleidingen allemaal besproken waren? Maar wie wilde mocht wél zelf komen kijken al moest er gewacht worden wanneer het té druk werd.
En dus stond ik er zondagmorgen om 10 uur, terwijl iedereen naar bos of strand ging, voor de deur van Amare.
Het gebouw moet onderdak bieden aan Nederlands Dans Theater, Koninklijk Conservatorium en Residentie Orkest en wordt gepresenteerd als; “huis voor cultuur, educatie, events en ontmoeting“.

Binnen word ik (daar zit nog een verhaal aan) verwezen naar het eind van de grote lichte hal waar een vriendelijke knul me vraagt of ik zelf rond wil kijken of een rondleiding wil…????? Hij blijkt nog één kaart te hebben voor de eerstvolgende rondleiding van 10,15 bingo!!!
De ruimte beneden is toegankelijk voor iedere passant en loopt parallel met de straat, fijn als het regent toch?
Het is ruim…. héél ruim en leeg, toch raadselachtig dat zoveel “ruimte”zoveel miljoenen heeft opgeslokt.

De gids vertelt dat vooral goud en hout de invalshoek waren voor de “aankleding”.
Helaas toch geen verklaring voor al de miljoenen want het is geen goud wat er blinkt.
Dan is deze goudkleurige wandbekleding ook nog grotendeel wegbezuinigd en veel van de grote hallen zijn er niét mee bekleed zoals de bedoeling was.
Er zijn veel roltrappen, veel houten vloeren en veel héél hoge, loodzware glazen deuren, naar ik aanneem heeft dat alles te maken met geluidshinder van elkaar voorkomen en akoestische belangen.
En ja, goud kleurige bekleding op de 1500 stoeltjes in de grote theaterzaal. Ook daar is bezuinigd, er kwam géén beweegbare vloer maar álle stoeltjes staan op een licht hellende vloer en kunnen verwijderd worden voor grote evenementen.

Een etage hoger is het domein van het danstheater, Ook daar een theaterzaal met goud bekleding op de stoeltjes en een doodeng hoog balkon vanwaar je natuurlijk wél goed zicht hebt op de voeten van de dansers. We zien de ruimte waar de dansers zich kunnen voorbereiden en de grote licht zaal waar leerlingen kunnen oefenen. Veel spiegels en licht met foefjes.
Natuurlijk leg ik even mijn voet op de bar maar als ik kijk hoe de foto is geworden blijkt die mislukt, gewoon te lastig licht denk ik.
In één van de keurige houten vloeren valt mijn oog op een nauwelijks zichtbare onvolkomenheid. Ik zie zo’n vloerlegger dan twijfelen, tja , deze naad is niet helemaal goed maar ja, in het grote geheel ziet niemand dat.
Zo’n man heeft dan buiten Rietepietz gerekend want die legt het genadeloos vast , ja dáár, zo’n 30 cm iets schuin rechts vóór haar linkervoet.

Helaas is het conservatorium deel grotendeel niet te bezichtigen, jammer want dat had natuurlijk wel mijn interesse omdat het nog steeds de bedoeling is dat Sebastian daar terecht komt. Vierde etage en alleen de zaal waar de studenten hun werk kunnen uitvoeren mochten we zien.
Het conservatorium trekt er pas over een paar maanden in want dat veel van de hekken weg zijn en er plantjes in het perk voor de deur zijn gepland betekend geenszins dat alles nu klaar is. ach, ze zijn ook maar een half jaar te laat met opleveren.

is dát genieten!

Yep, de boerenland route was eindelijk een beetje opgedroogd, ….ach wat valt er nog te vertellen, 7 kilometer genieten met een ijsje toe!

alweer op stap

Ja hoor, ik begaf me ook vandaag weer “onder het volk” op mijn rondje Nederland. Een heerlijk bezoek aan Zeist bij Trees en Jan. (aka hulk) Omdat ik natuurlijk met het koninklijke rijtuig van NS naar huis moest, dit keer geheel zonder oponthoud, staat het verslag van de dag al op zijn site vóór ik zelfs maar thuis ben.
Bovendien was ik m’n camera vergeten en had zelf geen foto’s gemaakt.
Zijn verhaal lijkt erg compleet te zijn maar toch….is hij een kleinigheid vergeten…..

Hij had n.l. een afspraak bij de tandarts en om dié te ontlopen vluchtte hij de piramide van Austerlitz op.
Trees en ik, licht als een veertjes, achter hem aan én hem naar beneden gehaald.
Onderaan even in het schandblok vastgezet waar hij kon wachten tot Trees de auto had gehaald en zó hebben we hem tijdig bij de tandarts kunnen droppen.
Klik maar even op de foto om zijn verhaal te lezen en de foto’s te zien!

kerks…

Voor iemand die ongelovig is kom ik best vaak in een kerk, ja gisteren óók alweer. Dit keer in Alkmaar. En dan was ik er met iemand die héél veel van zowel de kerk als van Alkmaar weet.
Oude kerken zijn zonder uitzondering prachtig en verdienen een betere fotograaf dan ik ben maar natuurlijk belet dat me niet toch wat prutswerk van mezelf te gebruiken. Al was het maar omdat ik dingen zag die ik nog niet eerder zag.
De door z’n eenvoud indrukwekkende ronde voorkant van de kerk kwam terug in de rij houten kerkbankjes er onder. Eh… dat ronde deel het “schip”? Klok horen luiden, eh… maar dat schip aan de zijkant dan? Ja daar bij dat glas in lood dat ook al relatief eenvoudig is met héél veel kleine ruitjes.
Behalve dat heb ik de toilet eenheid nog nooit zó mooi weggewerkt gezien als daar.

Ach hemel, hoe ga ik de dag én Ferrara recht doen binnen 500 woorden. Alweer zo’n fijne dag met een fijn mens in een mooie oude stad.
Alkmaar is heel zuinig op oude panden, in plaats van platgooien krijgen veel oude panden een nieuwe bestemming met behoud van oude details. De oude waag, het paradepaardje van steden als Alkmaar, is natuurlijk nog steeds wat het was. Helaas alleen op vrijdag kaasmarkt, geeft niet, het weer werkt toch ook niet erg mee. Zodra we uit het station zijn zie ik dat men er ook heel zuinig is op voetgangers.

We scoren eerst kleine paraplu omdat de regen een blijvertje lijkt te worden en we willen toch niet de héle dag in het knusse restaurant blijven zitten.
Tegen lunchtijd is goed te merken dat op een terrasje zitten geen optie is, álle restaurants zijn rond 1 uur áfgeladen .
We stranden bij ( jawel Anneke) de HEMA waar je voor een uitgebreide lunch aan het verkeerde adres bent. Geeft niks want de “gezinsformaat” appelpunt van bij de koffie staat nog in de maag.

Het blijkt een goede keus want met een broodje en een kop koffie veroveren we een tafeltje aan het raam dat leuk zicht geeft op het oude stadhuis. We halen nog maar eens koffie en kletsen alsof we elkaar al járen persoonlijk kennen i.p.v. een paar uur.
Niemand stoort zich eraan dat we daar 2 uur min of meer zitten schuilen op 1 broodje en 2 koppen koffie p.p.
Vrijwel ieder restaurant zou ons de deur uitgekeken hebben. En dóór naar eh… theater? Bioscoop?

Inderdaad de bioscoop….. boven de drie meter nog bijna echt de bioscoop die het vroeger was maar onder de drie meter een filiaal van een bekende schoenenketen. Kijk dát is nog eens oude details bewaren en een winkelinrichting aanpassen.

Toch weer snel laat want de reis per trein duurt anderhalf uur, niet door de afstand maar de helft van de reis gaat per sprinter, dat zijn nazaten van de vroegere hondenkop treinen en tja bij een mannetjeshond is iedere boom raak. Met stops op soms maar 2 minuten, maar nooit meer dan 5 schiet het niet echt op.
Tijd voor mijn slechte invloed op het spoorboekje……. bij de overstap Haarlem zitten mensen al 2 uur te wachten wegens een aanrijding, Ik kom er vanaf met 3 kwartier wachten en een stik drukke trein.
IK stort neer op het eerste de best klapstoeltje en laat me insluiten door 6 mensen met een fiets, prima, afstand verzekerd én frisse lucht bij open deuren.

App overleg met de achterban als de trein nog steeds niet verder kan dan Leiden, dan haalt dochterlief me daar op, blijkt gelukkig niet nodig. Ik beloof mezelf een taxi vanaf het station naar huis, maar voor de taxistandplaats gevonden is komt de tram aan en nog voor 7 uur stap ik moe van een leuke dag de deur in.

ben ik weer

Jippie…… mens wat heb ik iedereen gemist. Er kwam een schat van een monteur die heel goed luisterde en meteen weer naar buiten verdween waar zijn vermoeden werd bevestigd, er zat érgens een verkeerde kabelaansluiting na werkzaamheden in de vorige week…….. in no time werkte álles weer.
Eigenlijk is het verhaal van m’n uitstap met Neeltje naar Delft nu behoorlijk afgekoeld, heel jammer want ik heb er altijd zoveel plezier in om het “heet van de naald” te schrijven.
Ondanks dat de meeste van jullie het verslag bij Neeltje al gelezen hebben toch nog even mijn visie op die dag.

Ben het natuurlijk hélemaal eens met haar dat het een topdag was en in Delft is dat wel héél makkelijk. Je struikelt er niet alleen over scheve stoepjes, stenen of ongelijke grafmonumenten maar óók over de terrasje. Daar hebben we goed gebruik van gemaakt om de voeten af en toe even bij te laten komen. We gebruikten de luncht op een bootterras van de door mij al ooit eens genoemde bakker Suikerbuik, een echte aanraden wat mij betreft. Betaalbaar een ruime keuze in “normale”zaken als omelet en uitsmijter maar ook keus genoeg in de wat “modernere” lunchgerechten.
Dan kan mijn dag al niet meer stuk.

Natuurlijk kom ik vaker in Delft maar dit keer hing ik, ten behoeve van Neeltje, ook de toerist uit. Bezochten we uiteraard zowel de oude als nieuwe kerk. Er werd in geen van beide gezongen dus we hadden geen haast om er uit te komen. De nieuwe kerk had een verrassing in petto. Het is de kerk waar in gewelven onder de grond de graftombes van de Oranjes liggen en bij binnenkomst leek de kerk me ineens zo klein.
Aan de rechterkant is een flink deel van de kerk verstopt achter een houten “huisje” waar je door kijkgaten de vorderingen kunt volgen van de vergroting van de grafkelder.

Op dit moment is er een ploeg archeologen bezig elkaar in de weg te lopen eventuele bodemschatten veilig te stellen vóór er verder gegraven zal worden. Wat er door die blauwe slangen loopt die uit de toiletruimte komen willen we niet weten denk ik.
De kerk blijft tijdens de werkzaamheden gewoon open en aan de tijdelijke houten wand hangen schermen waar je op video de bijzettingsplechtigheden kunt zien van o.a. Koningin Juliana. Voor zo’n gelegenheid wordt dan de zware steen links op bovenstaande foto verwijderd die nu de trap afsluit en de boel uiteraard met bloemen versiert. Best wel een meerwaarde bij het bezoeken aan de kerk dat we mee mogen gluren.
Ook Neeltje laat zich betrappen bij “de piepshow” (aan de andere kant van het gat lijkt ze ineens het melkmeisje van Vermeer) terwijl ik een andere piepshow lijkt te ontdekken, die bij het praalgraf van Willem van Oranje…. Neeltje maakte al melding van het feit dat “ze (ik dus) in veel dingen iets ziet wat een ander niet ziet”…. ach het zal de lichtval wel zijn denk ik……..”a dirty mind is a joy for ever.”

zonnebril

Waar zoek je naar je zonnebril als je die nérgens kunt vinden? Natuurlijk op de plaats waar je ‘m het laatst nodig had denk ik.
Even denken dan waar had ik het laatst m’n zonnebril op….eh… o ja op het strand!
Op naar het strand dan en…. wat is dát daar in de verte?

In mijn gedachten was m’n zonnebril kleiner maar eens even iets dichterbij gaan kijken.

Mwah… niet mijn bril zie ik direct, het is trouwens een joekel van een bril. Zo’n 3 meter hoog en 10 meter breed en diep. Wie bedenkt dit en voor al waarom. Het internet brengt uitkomst;
Met het kunstwerk ‘Scheveningen kijkt naar je uit’ wil stichting Buitengewoon Scheveningen haar gasten na een moeilijk jaar weer een gastvrij welkom bieden. “We hopen dat het kunstwerk kan inspireren en verbinden”!
Oh… het is kunst, zeg dat dan.
En het moet verbinden, verhip ja, nu snap ik het helemaal, een bril verbindt het éne oor met het andere.
Doet me denken aan flauw oud grapje. “dat het toch wonderlijk is dat al bij het ontstaan van de mens de oren precies op de juiste plaats werden gezet voor de bril die toen nog lang niet bestond.”

Een kunstwerk dus, ik nog kijken of er, zoals bij brillen altijd het geval is, een prijskaartje aan hangt maar dat zag ik niet.
Met in gedachten de anderhalve ton ( geen zand maar Euro’s) voor 20 zandringen, een kunstwerk dat in 2018 de 200 jaar badplaats moest verbeelden, neem ik maar aan dat er toch een fiks prijskaartje zal komen te hangen.
Precies, brillen zijn nu eenmaal niet goedkoop!

terug naar zee

Oke, Kijkduin voldeed niet helemaal aan m’n verwachtingen maar ik zal er evengoed nog wel eens komen hoor. Net als op de Scheveningse boulevard die ook al behoorlijk uit z’n krachten gegroeid is en er wordt nog stééds gebouwd.
Dit keer rondom de vuurtoren waar nog geen hoogbouw staat. Er wordt al druk gewerkt met een grote kraan ondanks protesten door omwonenden, zij vinden het 75 appartementen tellende complex van 34 mtr. hoog té hoog om de slechts 30 meter hoge vuurtoren nog beeldbepalend te kunnen laten zijn. Projectontwikkelaars hebben daar geen boodschap aan. Zij knutselen een fantasierijke perspectieftekening in elkaar en de bezwaren worden ongegrond verklaard.

De linker foto laat trouwens mooi zien dat er een flinke wolkenpartij voor de kust hangt, Inderdaad ervoor want boven zee was er een vrijwel wolkeloze blauwe lucht. Dag gebeurt vaker en dus ook van de week toen ik met behoorlijke bewolking van huis ging maar op het strand heerlijk in het zonnetje liep.
Lekker met de voeten in het water lopend zie ik dan niet zoveel van de boulevard, langs en in het water is er genoeg te zien.
Op zo’n dag hebben de surfscholen het druk met kinderen in alle leeftijdsgroepen hun “vaar”digheden bij te brengen. Altijd leuk om te zien hoe dat spul ploetert in het water. Iets verderop is een deels drooggevallen golfbreker ten prooi gevallen aan een meeuwenkolonie.
De stenen zitten flink onder een dikke groene laag van, wat zal het zijn, zeewier….algen… mossen, ik heb geen idee. Voor de meeuwen lijkt het de ultieme voedselbank, ze laten zich door niets storen, niet door de steeds opspattende golven en niet door mij.

De ongelijke keien zijn spekglad door de begroeiing en natúúrlijk wordt er al over gepraat dat ze weg moeten omdat ze geen nut meer zouden hebben en wél gevaar mee brengen. Hoe is mijn generatie in ’s hemelsnaam oud geworden met , met gladde golfbrekers…. en echte boten op de boulevards om kinderen op te laten spelen. Zowel in op Scheveningen als op Kijkduin lag zo’n boot op het droge, ze komen allebei niet terug, té gevaarlijk. Zouden de kinderen tegenwoordig dan toch écht van suiker zijn? Nóg een wonder dat ze niet uit de zee gehaald worden!

Kijk…duin!

Ja hoor en is nog duin in Kijkduin, zelfs het kleine randje groen dat voor het knusse piepkleine boulevardje liep is er nog,

Alleen het boulevardje is weg, net als het grote plein met de stenen verhogingen waar je met vele even kon zitten om een patatje of een broodje uit het handje te eten. Ook de knusse winkeltjes zijn weg, ze lagen achter de rij restaurantjes met grote terrassen waar je heel betaalbaar iets kon eten.
Een reclame op de regionale radio meldt dat het nieuwe Kijkduin zó mooi is geworden dat het wel Nieuw Kijkduin genoemd mag worden, tja dat wil dan wel even zien en ik reed er vorige week even heen.

Het blijkt nog helemaal niet klaar te zijn, er ligt nog een flinke bouwput tussen het appartementen complex dat er al een jaar of veertig geleden gebouwd werd en de drie nieuwe flinke flatgebouwen die een deel van de oude boulevard bestaan. Er zijn gelukkig nog wel wat gratis parkeerplekken op een niet zo drukke dag maar de nieuwe parkeergarage maakt een vakantiedagje strand en duinen een dure grap.

Het strand is gelukkig als vanouds, de zee ook, je jurk wordt er nat van als je niet oplet maar dat geeft niet. Als ja vanaf het strand richting ( verdwenen) boulevard kijkt is al veel veranderd en met de bouwput in gedachten zal de rode rechthoek dat ik om de nieuwbouw tekende nog wel dubbel zo groot worden, zó jammer. Onder de gebouwen die al klaar zijn al wat winkels open, een grote (stinkende) foodhall waar je bij de bakker in de rij mag gaan staan om iets te bestellen. De paar tafeltje voor de deur waar je dat dan gebracht kan worden hebben uitzicht op de flat aan de overkant, daar heb ik geen zin in, ik weet wel een leuker plekje om even iets te eten.
Zó jammer dat het grote geld ook hier uiteindelijk weer regeert, het wás er zo knus!
Ja, ja. ja, ik zeur natuurlijk weer over veranderingen, ach je kent me toch? Daar houd ik gewoon niet van.

Vorige Oudere items