te grijs

Soms heb ik blijkbaar écht een helderziende gave denk ik. Hoewel, helderziendheid bestaat waarschijnlijk gewoon uit je gezonde verstand gebruiken in combinatie met wat levenservaring en opmerkingsgave.
In 2015 werden op sommige trajecten deze nieuwe trams ingezet!

Ja mooi hoor, en bij de juiste perrons helemaal geschikt om er met kinderwagen en/of rolstoel zó in te kunnen rijden. Ook de binnen boel is prachtig, niets op aan te merken .
Maar het éérste dat mij opviel was de kleur, de donkergrijs met wat rood combi mag er dan reuze chique uitzien maar was naar mijn idee niet de meest veilige kleur in het drukke stadsverkeer.
Vooral in de vroege winteravond valt de tram nauwelijks op in de spits, wat toch onhandig is wanneer ze drukke kruispunten moeten passeren.
Volgens mij heb ik daar toen al eens een logje over gemaakt maar dat kan ik zo gauw niet terug vinden.
Ik vroeg me destijds al af welke (niet) verlichte geest die kleuren goedgekeurd had. Wij mogen zelfs als voetgangen nog amper naar buiten zonder een lichtgevend hesje aan en dan krijgt zo’n tram een schemer grijs kleurtje.
Blijkbaar is ondertussen er ook bij de HTM een lichtje gaan branden want kortgeleden stond er dit in de krant…. beter laat dan nooit hé!

“kleine” oeps..

Je moet natuurlijk ergens beginnen als je in “het land waar je vader geboren is” naar school wilt.
Er werd gewerkt aan een aanvraag voor een verblijfsvergunning én een inschrijf procedure gestart voor het conservatorium. Kort geleden bleek dat de opleiding “Art of Sound“, die Sebastian graag wil doen téveel aanmeldingen heeft, hij valt buiten de boot.
Jammer, héél erg jammer zelfs maar hij is nog jong en probeert het volgend jaar nog een keer.

Wat hij nu precies gaat doen wordt nog over nagedacht maar hij wil in ieder geval toch graag dit jaar naar Nederland komen, misschien is een jaartje Nederland leren kennen zo gek nog niet. Hij heeft misschien wel een wat verkeerd beeld van in Nederland wonen.
Hij kent het land alleen als “de vakantieganger” waarvoor iedereen zich uitslooft om het bezoek léuk te maken.
Dat zal volstrekt anders zijn wanneer je hier, al dan niet tijdelijk, woont.

Hij moet dan wél de eigen broek op kunnen houden, gelukkig kan dat met behulp van z’n vader en de familie. De rechten en plichten voor een soort “emigrant zijn (terecht) anders dan voor “vluchtelingen”. Hij heeft al wat horeca ervaring en daar is hier schreeuwend gebrek aan. Dat hij nog nauwelijks Nederlands spreekt lijkt geen probleem, we troffen van de week weer 2x bediening die geen woord Nederlands sprak en met vloeiend Engels, Spaan en wat Frans zal hij met open armen worden. Hij wilde dus toch verder met die verblijfsvergunning en dát werd weer een echt Rietepietz verhaal.

De afspraak staat om 11 uur, dag na aankomst, jetlag? jammer dan, kunnen we ff niets mee.
Inge zorgt dat hij tijdig in de randstad rail zit voor ze naar haar werk gaat.
Ik zorg (ondanks de verzekering van Ruud dat het niet nodig is) tóch dat ik op centraal station ben om hem op te vangen, zo slordig als hij slapend in de trein achter blijft (Sebastian valt zónder jetlag al in iéder rijdend voertuig in slaap)
Maar de trein die om half 11 zou komen komt niet, er is een storing. Veel geapp over en weer, informatie inwinnen. Volgens zeggen is de storing opgelost maar de trein waar Sebastian in zit staat nog steeds stil.

Gelukkig héb ik zijn afspraakgegevens en is het IND kantoor tegenover het station. Maar even melden dat, en waarom, hij 11 uur niét gaat halen. Een vriendelijke dame noteert de gegevens en zegt ” meldt U zich maar zodra hij er is, alleen tussen 12 en 1 uur kan het niet” .
Natuurlijk stel ik Sebastian gerust per app, de stress houdt hem in ieder geval wakker, ieder nadeel ….enz

( Later in de week is een ritje naar Kijkduin al genoeg)
Dat bij de IND niet altijd álles zo soepel loopt blijkt wanneer we eindelijk om 10 over half 12 op het gebouw aflopen. Er komt een scheldende man naar buiten die z’n telefoon tegen een bord aan smijt, hem driftig opraapt en vloekend de voorstelling herhaalt…., maar als wij naar binnen gaan is het een kwestie van foto maken, vingerafdrukken maken, handtekening zetten en we staan weer buiten…..!
Daar maakt Sebastian dan een vliegreis van bijna 7 uur voor, had een ritje randstad rail alles nog glansrijk kunnen verstieren!

slimmertje

Wie? Ik natuurlijk, maar niet heus. Nog héél even en ik moet de autosleutels inleveren en mag niet meer alleen op stap, óf het parkeerdak van het voormalige winkelcentrum leidschenhage heeft iets tegen mijn bezoek, dat kan ook!

Na de grootscheepse vernieuwing die gepaard ging met een nieuwe, zéér pompeuze, naam (hij past zelfs niet op m’n selfie) ben ik er één keer geweest. Juist ja, die keer dat ik m’n lichten blijkbaar had laten branden met het gevolg dat de accu leeg was en ik hulptroepen moest inschakelen om er weg te komen.
Hoewel “the mall” volgens zeggen teveel parkeerdrukte veroorzaakt winkel ik op tijden dat je er een kanon af kunt schieten, mits je dat bij je hebt natuurlijk.
Vóór ik uitstap regel ik nog even iets op de telefoon en ga dan op m’n gemak winkelen. Dat ik daarbij tegen een paar schoenen aanloop die maar niet op zij willen gaan is niet onoverkomelijk, ik neem ze gewoon mee naar huis. Probleem opgelost!
Met m’n aankopen ga ik na ruim een uur weer naar het parkeerdak en tast in m’n jaszak vast naar de autosleutel eh…. geen sleutel in mijn rechter jaszak…. en ook niet in de linker jaszak. De tas overhoop…. geen sleutel. Misschien de sleutel in het slot hebben laten zitten, afgeleid door het rommelen met de telefoon voor ik uitstapte? Dat moet haast wel dus snel naar de auto …. die echter hartstikke op slot zit, en nee… de sleutel is ook niet op de grond gevallen.
Of áls dat zo was heeft iemand hem gevonden want er ligt géén sleutel rond of onder Suus.

Dan moet ik ‘m verloren hebben, al snap ik niet hoe, ……. op zoek naar een beveiliger met m’n verhaal. Gewillige man hoor daar niet van maar nee, er is nergens een autosleutel gevonden, wat nú!
Ik zóu naar Inge kunnen bellen, of ze éven vanuit Zoetermeer naar Rijswijk rijdt om m’n reserve sleutel op te halen en dan éven naar Leischendam te rijden om me die te brengen, maar ja, waar heb ik die reservesleutel op alweer opgeborgen. En wil ik zo lastig zijn bij een stommiteit van mezelf.
Het is rond de 6km. lopen naar huis, waarvan ik een deel nog met de bus zou kunnen doen en dan met de sleutel weer terug.

Ik besluit toch eerst nog even terug te gaan naar winkels waar ik binnen was en in m’n tas open had. Terwijl stevig doorstap voel ik voor de zoveelste keer in de zakken….. óeps… ik heb voor het eerst m’n dunne zomerjasje aan, met daarin aan beide kanten een leuke zak constructie. Iedere zak is in twee delen gemaakt, en sluit dus ook twee delen met een rits af. Het hoge deel met de rits omhoog open te maken het onderste, deel met de rits naar beneden open te maken! Afgeleid door m’n telefoon heb ik blijkbaar onbewust de sleutel in het bovenste deel van de zak gedaan maar later alleen in het onderste deel gezocht, het andere deel totaal vergetend. E
En ja, bij thuiskomst éérst gezocht naar de reservesleutel, en óók gevonden!


waarom makkelijk…..

We verzuchten het allemaal wel eens, “waarom makkelijk doen als het ook moeilijk kan”.
Nou dat hebben de Lelietjes der dalen úitgevonden! Ieder fatsoenlijk plantje hoort toch wel te weten dat je het best met de voetjes ruim in de aarde kunt staan, en dat je lekker de ruimte moet nemen om te kunnen groeien.

Die ruimte heb ik voor ze in de tuin, een klein hoekje maar ja, ze laten zich ook alleen maar een korte periode zien in het voorjaar.
En kijk, er zijn duidelijk een aantal van de Lelietjes goed opgevoed, ze komen al keurig met hun nieuwe puntjes naar boven op de voor hen gereserveerde plek.
Er zijn er die de grenzen opzoeken en langs de tegels een plekje zoeken, Dat zullen wel pubers zijn, die hebben er een handje van om de grenzen op ter zoeken, ach, dat moet maar kunnen.

Het is een lekker zonnig hoekje dus hebben ze eigenlijk niets te klagen maar een aantal is dus van het type “waarom makkelijk doen als het ook moeilijk kan”.
Niks niet gebruik maken van de toegewezen ruimte. Ze wurmen zich onder alle steen formaten door en langs de grindtegels, het maakt ze niet uit, ze wringen zich door het eerste de beste kiertje waar ze het verbindende zand uit hebben kunnen drukken en steken daar hun nieuwe puntjes door. Méga eigenwijs. Ik moet eigenlijk even die steentjes eruit wippen om de koppige Lelietjes tot de orde te roepen en ze keurig op hun eigen plekje zetten. Maar ja, die krijg ik er nooit meer netjes in teruggelegd.
Sorry hoor, Ze moeten de consequenties van hun eigenwijsheid maar dragen!

je kán niet zonder

Van de week was ik ineens m’n “hurken” kwijt, zolang ze d’r gewoon zijn heb je ze meestal niet eens in de gaten, net als je kladden maar o wee als ze je ineens niet van dienst kunnen zijn.
Woensdag had ik ze nog, Kleindochter Jennifer is bezig de zolder te veranderen in een slaap kamer annex wasruimte annex kastruimte en ze zocht behanghulpen.
Behangen is leuk en dus bood ik me aan als vrijwilliger, net als Jennifers schoonmoeder waardoor we de taken konden verdelen.
Ik koos voor de 15 baantjes in en onder de uitgebouwde dakkapel. Klinkt heel wat maar het waren natuurlijk allemaal korte baantjes, wél veel gepruts met schuine kantjes, leuk hoor.
Bij de 8 baantjes onder het raam gebruikte ik m’n hurken dus nog veelvuldig, ook als ik een beetje half op de knieën werkte omdat het toch wel een onhandige hoogte was.

Maar goed, de klus werd geklaard en na een lekker warm bad wist ik nog van niets, voetjes op de bank, dekentje erover om het “na gedane arbeid is het goed rusten” in praktijk te brengen.
Pas toen ik een plaspauze in moest lassen miste ik ineens m’n “hurken”. Zonder hurken stort je neer in het kleinste kamertje. Nog snel een appje gestuurd naar Jennifer “of mijn hurken nog dáár lagen”. Ze heeft álles afgezocht maar niets gevonden.
De andere dag nog in de auto gekeken maar ook daar was niets achtergebleven.
Ik vertel maar niet waar ze uiteindelijk tevoorschijn kwamen maar jippie….. vrijdag had ik ze weer terug en, nog mooier, werkten ze weer als vanouds.

volkstoneel

Om naar de Haagse binnenstad te gaan is even in de tram springen het handigst, nee dat bedoel ik natuurlijk overdrachtelijk.
Ik stap gewoon rustig de tram in en ga óók niet midden in de tram staan springen (ik moet ook alles uitleggen),
Maar goed, onverrichter zake (de nieuwe modekleuren staan me niet) stap ik na een uur weer in de tram terug , tegelijk met twee jonge vrouwen die een kinderwagen bij zich hebben.
Ik zit allang als de dames nog druk kakelend (zonder incheck) het gangpad blokkeren met de kinderwagen.

De bestuurder roept via de intercom;”willen de dames met de kinderwagen in de ruimte in het midden van de tram gaan staan, U verspert het middenpad “. Hoewel de dames met veel rollende r.r. vloeiend “verwegistan” spreken verstaan ze dit prima en zoeken de inham op die er voor bedoeld is.
Het kindje in de wagen is naar schatting een maand of negen, het snoetje zit helemaal onder de chocolade. In z’n handje zit, op een soort sateprikker, een ronde chocoladeschijf van +/- 5 cm.
De motoriek is blijkbaar nog niet helemaal ontwikkelt want de chocoladeschijf, en erger de prikker, wappert alle kanten op en komt slechts af en toe in het mondje terecht. In gedachten zie ik al een oogje aan dat prikkertje hangen maar de dames kakelen rustig verder.

De dames hebben zicht op de deuropening en als we vier haltes verder langzaam uitrijden maakt de moeder ineens een paar stappen naar een oplaad/kaart automaat die naast de deuren hangt. Zodra de tram stil staat stappen er controleurs in, dat verklaart veel. De controleurs komen de helpende hand bieden bij de dames maar …. de dames verstaan geen Nederlands maken ze duidelijk, en ook geen Engels. En ze kunnen niet betalen want ze hebben geen kaart, én geen geld. Ze laten wél steeds hardere r r rollen en nee, ze hebben géén ID of een paspoort.

Het kindje laat ondertussen de chocolade stok op de grond vallen en gaat huilen, het deert de dames niet, ze kijken even maar laten de kleffe zooi op de grond van de tram liggen en het kindje met een vuile mond zitten huilen.
Ze gooien er nog een schepje bovenop met hun geratel terwijl de htm mensen hun best blijven doen een oplossing te vinden. Aan de arm van één van de dames bungelt een papieren tasje van de primark, tja, daar was blijkbaar geen geld voor nodig geweest. De controleurs hebben zich nu alle 4 verzamelt bij de kinderwagen en het woord politie valt.

Voor mij is wel duidelijk dat de dames een stukje volkstoneel opvoeren, ze kennen het systeem, want reageerden toen ze controleurs op het perron zagen staan, ze verstonden Nederlands want ze reageerden op de oproep van de bestuurder toen ze de boel blokkeerden. Wat de bestuurder omriep is toch niet direct een zin die je als eerste op Nederlandse les leert. Hoe het verder ging? Ik zal het nooit weten, ik moest uitstappen maar nam wél m’n petje af voor de rust uitstralende controleurs.

verdwenen kater

Nee ik had me niét “bezopen” dus ik hoefde géén kater weg te werken, mijn kater was gewoon zoek.
Gisteravond miste ik ineens Beau. Meestal ligt hij wel ergens op de bank op één van de kussentjes die hij dan eerst omtrekt.

Of hij kruipt in onder een dekentje van zijn stoel, dat heb niet altijd direct door omdat er dan alleen een grote bult te zien is die niet zo opvalt. Dan gooi ik wel eens mijn tas in die stoel en ik weet niet wie er dan meer schrikt, Beau of ik. Ook ligt hij soms op een eetkamerstoel die natuurlijk onder de tafel geschoven is en dan zie je een zwarte kat ook niet een, twee, drie liggen.
Maar op ál die plekjes lag Beau nu ff niet, naar buiten gaat hij nooit en er was bovendien geen buitendeur open geweest.
Boven komt hij nooit, alleen tegenwoordig wél in de ochtend om mij wakker te maken, maar overdag is de slaapkamerdeur dicht dus valt er boven geen warm plekje te vinden voor slaperige poes.
De meeste kussentjes staan nog gewoon overeind op de bank, zonder dat er een kat op ligt….Ik geef het op en plof neer op de bank, naast de kussentjes en wat denk je?

ggrrrrr

Ze hadden keurig een berichtje gestuurd hoor van de kabelmaatschappij, vanmorgen tussen 7 uur en 10 uur waren er werkzaamheden en lag alles even plat. Geen probleem ik moest tóch werken dus zou er niets van merken. Bij thuiskomst werkt alle weer normaal, geen centje pijn dus…….. tótdat ik even een foto van de telefoon af wil halen om in dit logje te gebruiken……. niks, noppe, nada, de laptop kan de telefoon niet vinden en dan moet ik dus weer de truckendoos in duiken…. en daar heb ik nou toevallig even helemaal geen zin in!

’t Wordt dus improviseren eh….. waar gaan we het over hebben.
Dat de puzzel van 4000 stukjes nog niet af is kunnen jullie ook allemaal wel zelf bedenken, veel te veel gewerkt en er is nog steeds te kort daglicht, schiet niet op áls die puzzel al een interessant onderwerp zou zijn.
Het is wat het is, dan stort ik me maar op de grote doos overheerlijk bonbons die ik van de week van Inge kreeg, tja, ik kan het ook niet helpen dat ik niet rond kan gaan met die doos bonbons bij jullie.
Maar ach, jullie doen natuurlijk nog allemaal aan de lijn, goede voornemens weetjewel, toch?
Jammer, jammer, jammer, dan neem ik zelf nog maar zo’n heerlijk gevuld stuk pure chocolade.
Jullie amuseren je wel hé! Maak er een gezellig weekend van!

blijven leren…

Ja zeuren en delen dat er dingen fout gaan is één ding, maar als er iets opgelost is moet ik daar natuurlijk ook even melding van maken. Tot m’n verrassing werken ineens de “aanhalingstekens” weer zoals het hoort. Dat is niét mijn verdienste hoor, ik had het alleen maar in de gaten want het was knap lastig dat ik bij een logje schrijven altijd een dubbel aanhalingsteken moest intikken en er dan weer één weghalen. Inderdaad, ik ben nooit zuinig met leestekens al ben ik dan weer niet zo héél nauwkeurig in waar ze moeten staan.

Wat ik wél zelf uitgevogeld heb is waarom ik bij sommige blogs ineens niet het volledige reactieveld kreeg en dus vaak niet kon regeren. Dat heeft te maken met een “verbeterde bescherming tegen trackers” van WP . Ineens viel me op dat er een nieuw icoontje voor de zoekbalk stond. Ja ja, dat wist jij natuurlijk alláng maar half digibeten als ik vinden dat dan weer het vermelden waard.
Kijk daar bij dat rode pijltje.

En dan klik ik, vergetend dat ik vroeger van mijn vader vooral niet mócht klikken, even op dat icoontje en rolt er een venstertje uit waar ik kan lezen dat die extra beveiliging aan staat. Mijn conclusie kan dan alleen maar zijn dat op de sites waar ik niet kan reageren dus gebruikt gemaakt wordt van trackers waar WP me tegen wil beschermen. En ja hoor, zodra ik het schuifje naar “uit” zet komt het juiste reactievenster tevoorschijn zodra ik wil reageren.
Tot vóór dat nieuwe icoontje reageerde ik ook op die sites zonder dat er ( voor zover ik weet) olifanten uit de kast rolde dus ik neem de gok van trackers. Blijft het nog een beetje raadselachtig waarom het eerder soms wél en soms niét lukte, maar in ieder geval is voor mij nu het probleem opgelost.

Oke, het was niet direct een wereldprobleem maar een mens moet klein beginnen om ergens te komen. Wie weet kom ik ooit aan het grote werk toe. Je dacht toch niet dat Steve Jobs van de éne dag op de andere met al die ingewikkelde computerprogramma’s aan de slag ging. Nu nog uitvogelen waarom in niet ingelogd blijf als ik dat vinkje heb aangeklikt….zucht…stilstaan is achteruitgang zeggen ze, zéker in Blogland!

ondoorgrondelijk…

Inderdaad, ik dwaal weer door de ondoorgrondelijke internet krochten, of misschien beter ik lig overhoop met de blog krochten die op onverklaarbare wijzen soms maling hebben aan mijn opdrachten.
Zet ik bij Neeltje ( van golven in zee) een reactie met m’n WP inlog, geen vuiltje aan de lucht, op naar haar volgende logje, reactie geschreven, met dezelfde inlog gegevens de reactie plaatsen…… lijkt WP een beetje moe en vertikt het om te reactie te plaatsen. Bij navraag ligt die óók niet in de SPAM. De andere dag op een ander logje plakt de reactie er moeiteloos in, vol goede hoop dus nog ff proberen in het logje dat eerder weigerde ……je weet nooit toch? Maar … niks noppes, nada.

Bij sjannesblog gebeurde hetzelfde al meerdere malen, soms lukt het, een andere keer blijft het inlog veld zeuren dat m’n inlogcodes niet kloppen terwijl ik met diezelfde code in het vorige logje moeiteloos een reactie zet.
Bij veel andere sites moet ik óók inloggen ( wat nooit hoefde) maar de reactie zetten lukt, alleen lijdt dat venstertje ernstig aan Alzheimer want hoe vaak ik ook een vinkje “onthouden” aanklik, de volgende keer moet ik wéér inloggen.

Bij John ( van naast m’n schoenen) gebeurt al een tijd iets vreemds. het reactieveld laat de cursor z’n werk niet doen en het reactieveld is ook al niet compleet, geen optie om m’n gegevens in te vullen. Helemaal onderaan staan vier icoontje van accounts waarmee je ook in kunt kunt loggen, ik klik Instagram aan, wat ik zelf helemaal niet héb zie niets bijzonders, klik het weg en heb , wonder boven wonder ineens wél een goed reactieveld dat nog werkt ook. Oke een omweg maar zo lukt het steeds wél..

Bij Matroos Beek kan ik niet liken. Normaal like ik nooit maar als de reactiemogelijkheid afgesloten is like ik soms wel. Helaas, daar werkt de truc met de ikoontjes niet, dan verschijnt er écht een veld waarin ik in moet loggen mét een eigen account van bijv. FB, maar dat heb ik allemaal niet.

Wás ik maar helderziend, of een flinke nerd, dan zou ik wel weten waar de problemen vandaan komen.
Zijn het plaagstootjes van WP zelf, er staat immers óók ineens reclame onder mijn logjes, jammer maar voor wat hoor wat natuurlijk als je een gratis site hebt.
Of misschien heeft het wel te maken met W 11, dat ik zélf nog niet heb gedownload, maar anderen misschien wel. Geen idee waar het aan ligt, vandaar dat ik het maar in de groep gooi, zijn er meer bloggers die tegen dit soort toestanden aanlopen?

Vorige Oudere items