streep eronder…

Onder de logjes ja, maar dan letterlijk dus, nee hoor, ik stop niet met bloggen.
het gaat om een soort streep die ik de laatste tijd vaker onder een logje zet (als ik het niet vergeet), zoiets!

Heb ik natuurlijk een reden voor. Mijn blog is nog steeds een gratis blog, niet omdat ik niet wil betalen maar om dat (er voor mij , als anti internet bankierster) geen betalingsoptie is. En dus staat er tegenwoordig reclame op mijn blog. Snap ik best hoor “voor wat hoort wat” en eigenlijk doen ze het best netjes vergeleken bij het toenmalige streepjesweblog die de reclame bóven ieder log zette.

De reclame in zijkolom stoort me eigenlijk niet zo maar die onderaan ieder logje staat er zó dicht onder dat het vaak bij het logje lijkt te horen en dát vind ik dan weer niet leuk. Al begrijp ik het “waarom” dat wil niet zeggen dat de toegevoegde reclame ook mijn support heeft.
Ik zou graag wat meer ruimte zien tussen het eind van een logje en de reclame en dat is helaas niet op te lossen met een paar extra spatie regels, dié verdwijnen zodra het logje gepubliceerd is. Wie niet sterk is moet slim zijn en dus zet ik dan maar een streep onder het logje, dan is in ieder geval duidelijk waar het ophoudt. En dan maar af en toe nieuwe “streepjes maken” om ze niet van héél ver uit de media te hoeven opduiken. Leuker kan ik het niet maken, en makkelijker ook niet denk ik.
.

.
,

honds

We weten ondertussen allemaal wel dat mensen soms in het verkeerde lichaam zitten, kan gebeuren !
Maar dat het ook bij diéren gebeurt wist ik nog niet.
Weet je nog dat leuke poezenkitten dat bij Inge haar intrek nam? Guusje ja, dat mooie Rusje.

Maar laat je niets wijsmaken, dit is een hond in een kattenlichaam., kijk zélf dan!

is dát boffen

Dinsdagmiddag bliepte whatsapp , “of ik woensdag zou kunnen en willen werken in de drukkerij”.
Dat kon én wilde ik wel en zo stortte ik me woensdag op wat plakwerkzaamheden. Er kwam nog het één en ander tussendoor waardoor niet alles af kwam én er waren boekjes nog niet klaar waar ik ook nog iets mee moest. ” Geeft niet, morgen weer een dag” zeg ik met de gedachte om donderdag ook te werken.
Laat er nu nét dit jaar in de CAO opgenomen zijn dat bevrijdingsdag voortaan ieder jaar een vrije dag is.
Het wordt dus vrijdag werken en vandaag had ik “een vrije dag” als dát geen luxe is voor een pensionado! Echt ik had in geen járen een “vrije dag” gehad!
Ehhh…..waarom moet ik nou ineens aan Pippie Langkous denken?

uit eten

Wat de temperatuur betreft lijkt het wel herfst de laatste dagen, althans vroeg in de morgen. Als de zon zich laat zien en je ziet kans een beschut plekje te vinden is het wel lekker.
Maar als je dit ziet zou je toch denken dat het herfst is….!

Alsof de tafel gedekt staat voor een uitgebreide maaltijd met gevarieerde soorten, waarschijnlijk gepofte, paddenstoelen. De stoeltjes staan al aangeschoven alleen….. geen eikeltjeskoffie toe want eikels zijn er nog niet.
Mwah…. zonder eikeltjeskoffie is de maaltijd niet compleet natuurlijk, dan eet ik liever gewoon thuis. Dan maar geen paddenstoelenmaaltijd maar gewoon andijvie met een balletje gehakt, moet kunnen.
Ik bedenk me ineens dat het misschien wel mijn schuld is dat de zon de laatste dagen regelmatig verstek laat gaan. Ik was druk doende wat wolken te organiseren in een strak blauwe lucht, sorry!

geen inspiratie?

Heeft iedereen op z’n tijd blijkbaar last van, al kan ik me er niet veel bij voorstellen. Ik heb vaker een probleem ” welk onderwerp geef ik voorrang. Maar als ik bij m’n linkjes kijk staan er toch wel veel sites min of meer op pauze.
Nou heeft natuurlijk niet iederéén zo’n geweldige site met altijd interessante en zeer diepgravende onderwerpen zoals ik (not) en dán weet je natuurlijk wel eens niet waar je over moet schrijven.

Voor mij is het makkie, had ik in mijn vorige logje het reuze interessante nieuws dat ik eindelijk nieuwe bakken gevonden heb waar de LP’s ingezet kunnen worden… Dan wéét ik dat iedereen, zenuwachtig als een ijsberende jonge vader wiens vrouw aan het bevallen is, wacht op het bericht dat ik de boel schoongemaakt én in gebruik genomen heb. Liefst met foto’s en daar hebben jullie natuurlijk recht op, ik wil niet op m’n geweten hebben dat er ook maar iémand geen oog dicht doet.
Dat ik hier en daar nog een hoekje met een warm mes moest wegsnijden omdat er een stopcontact in de weg zat is niet jullie pakkie an, dat los ik tussen neus en lippen door (zonder me te snijden) wel even op.

En dan hebben nog die eigenwijze Lelietjes der dalen, je weet wel, die zich tussen de stenen door proberen te wurmen. Een mens vreet de vingernagels op zolang je niet weet of er toch nog iets van terecht komt, dat begrijp ik. En dus verlos ik iedereen uit z’n lijden…. Ja ze doen het, net als de bollen die bij de voortuin renovatie achtergebleven waren c.q. geplant waren. Het gaat misschien wat ver om het met de Keukenhof te vergelijken maar wat scheelt het!
Toegegeven, ik maak me er een beetje makkelijk vanaf terwijl er twee ándere onderwerpen trappelen van ongeduld maar ja, alles op z’n tijd natuurlijk, het is wél weekend já!

fijne paasdagen

Eigenlijk ben ik al maandenlang met het paasfeest bezig , hoe dan? Ja precies… de 4000 stukjes puzzel die immers een afbeelding laat zien (als hij klaar is) van het het laatste avondmaal. Had mooi geweest om nu het héle plaatje te kunnen zien als paasafbeelding maar helaas…. , er ontbreken nog ongeveer duizend stukjes schat ik, misschien iets minder.

Maar het gaat er nu echt een beetje op lijken, is ook wat makkelijker nu er niet meer zo’n berg stukjes is waar uit gezocht moet worden. In ieder geval is de hoofdpersoon aan tafel nu wel compleet.

Dan waren ze bij het restaurant waar ik van de week was beter voorbereid op de paasdagen. In de hal stond een paashazenechtpaar iedereen welkom te heten. Daar maak ik dan maar gebruik van om iedereen fijne paasdagen te wensen, dat gaat vast en zeker wel lukken met dit prachtige voorjaarsweer.

aprilletje zoet

Tja… als ik vandaag schrijf;
” ik heb een flinke sneeuwpop gemaakt in de tuin”
is dat dus géén 1 aprilmop!

…… het is hoogstens een klein beetje overdreven…….

ja hoor….

……. natuurlijk geniet ik me te pletter, dat zie je toch wel op de foto die kleine Amber van me maakte. Vanavond aten we met de héle bups (14 – 1 quarantaineslachtoffer) bij Inge die een stamppotbuffet organiseerde.
De keuken door wat tegenvallers nog niet helemaal af maar ver genoeg om het door te kunnen laten gaan.
Een zeldzaamheid dat ik alles bij elkaar heb dus daar wordt ik blij van. Ruud en zijn lief zien elkaar uiteraard ook veel minder dan zij zouden willen, maar zijn nu ook samen, ik ga niet aanwijzen waar ze zitten, dan voelen ze zich zo bekeken en zo vallen ze niet op. 😉

Na het eten gaan we de oude familiefilm bekijken, als er iéts leuk is….., dan wel aan je kinderen en kleinkinderen beelden van je eigen jeugd te laten zien. De kleinkinderen van Inge , Levi en Amber, hébben het niet meer als ze hun oma Inge als kind zien, en Sebastian moet bijna aan de zuurstof als hij vader Ruud als kind ziet.
In de huidige tijd zou er zéker een ADHD etiket opgeplakt zijn. Ook de overeenkomsten met Levi en Amber zijn soms heel duidelijk maar het is vooral grote lol. Ach hoor maar even hoe we film keken.

stukje voor stukje

Veel te weinig tijd gehad voor de 4000 stukjes puzzel…… ,rechts en links had ik wel al een rand van een paar centimeter breed aardig opgevuld. maar deze week heb ik hier en daar weer wat mensen/beelden/engelen deels in elkaar kunnen knutselen. Alleen nog éven aan elkaar zien te puzzelen ….. mooi klusje voor zoon Ruud om me mee te helpen, hij nam de puzzel voor me mee tenslotte. Jawel, dat kan, over twee weken is hij weer even hier, mét (kleinzoon) Sebastian dit keer. Ik neem zonder meer aan dat zij samen de resterende +/-3000 stukjes er wel even in leggen. 😉

winderig…

En het was zeker niet alleen buiten winderig dit weekend. Dat moest ik helaas in de nacht van zaterdag op zondag ervaren, niet alleen Corrie ging goed te keer , ook mijn darmen wisten er wel raad mee.
Bij het naar bed gaan was er al sprake van veel geborrel, (zónder zelfs maar 1 procentje alcohol).
De genoten maaltijden bleken onrustig op zoek naar een uitgang en het leek ze niet veel te kunnen schenen of dat de voor- of de achteruitgang was. Uiteindelijk werd het gelukkig de achteruitgang, in de haast werd blijkbaar wél vergeten om de zooi keurig te scheiden in vloeibaar en niet vloeibaar zodat het een nogal “winderige”gebeurtenis werd toen alles vloeibaar werd afgevoerd.

Om de gemoederen tot rust te manen dus maar een dagje bankhangen voor zover niet op de porseleinen troon doorgebracht. Meer hadden de gemoederen gelukkig niet nodig om tot rust te komen, het spreekt vanzelf dat ik ze niet in hun rust stoorde door nieuwe “te verwerken zooi” tot me te nemen, rust is rust.
Gelukkig kan de rust vandaag opgeheven worden en alles weer voorzichtig opgestart worden.
Wel héél jammer ik niet niet even naar de boulevard en de haven kon in Scheveningen. De zee moet spectaculair geweest zijn bij wat Corrie er aanricht, dát is pas winderig.

Om toch m’n kracht met de wind te kunnen meten liep ik even naar de Vliet, tja, geen vergelijking met de zee al was de normaal spiegelgladde vliet ook best behoorlijk woelig.
Een eenzame meerkoet ploegt net onder de walkant zonder veel succes tegen de stroom in, net als ik op het pad met wel iets meer succes, al voel ik wel dat de benen nog wat wiebelig zijn.
Maar toch, ik heb de wind gevoeld en (relatief) wild water gezien al was het niet de zee. Een mens kan niet álles hebben.

Vorige Oudere items