mooie paasdagen

Eigenlijk best jammer dat het “lesjes maken”in psp  een beetje uit is. Ik vond het altijd leuk om te doen  want om zélf leuke dingen te bedenken ben ik gewoon niet creatief genoeg.
Zo’n lesje  geeft dan voorbeelden voor bijv. een paaswens, met richtlijnen en voorbeelden waar je desgewenst je eigen draai aan kunt geven. En dáár kan ik dan weer prima m’n draai in vinden.
Ik vond zo’n zelfgemaakt plaatje terug  van Pasen 2013, nog wat knutselen hier en daar en een éitje,  het plaatje kan weer bést  een jaartje mee om jullie allemaal……….. vrolijke-fijne-gezellige- feestelijke-zalige- rustige- vredige- vooral toch normale- paasdagen toe te wensen(*)

* doorhalen wat niet van toepassing is .

lege batterij

Lieve allemaal, Ik wil jullie even laten weten dat mijn moeder nu even aan het opladen is omdat haar batterij helemaal leeg is. Zij is herstellende van een fikse blaasontsteking. Dus helaas afgelopen dagen geen log-fut hopenlijk is ze snel weer op de been. Dit berichtje is meteen voor mij een test om te kijken of ik hier iets voor de trouwe lezers op kan zetten . Wie weet staat er straks dus niks op ….nou dan is het dus duidelijk mislukt. Ik weet zeker dat jullie mee duimen dat ze snel weer beter is.
Groetjes van Inge oftewel sweetlake

speels

Ja, ja, ja , hoogste tijd voor een wat meer speels logje, doe ik hoor!
Eerst maar even lekker met de LEGO spelen. Als kind heb ik daar natuurlijk niet mee gespeeld want dat bestond toen nog niet.
legoWaarschijnlijk daardoor komt metéén het kind in me boven als we de wachtkamer van het gezondheidscentrum waar ook onze tandarts zit binnenstappen.
De twee meisjes van tussen 3 en 6 jaar  die dan net met hun moeder een spreekkamer instappen hebben er overduidelijk veel plezier mee gehad.

Ik durf er nog niet aan te komen natuurlijk, ze hebben zorgvuldig hun kunstwerkjes door de hele wachtkamer tentoongesteld  en mijn verwachting is dat ze straks, vóór ze naar huis gaan, nog even verder mogen “spelen” van hun moeder.
lego1Maar ik heb geluk, druk babbelend komen moeder en dochtertjes al weer snel te voorschijn en laten alles achter zoals het was, bof ik even.
Ik haast me om er mijn eigen kunstwerk van te maken al zouden  de meisjes mijn kunstwerk, met álle legostukjes in de bak,  maar saai gevonden hebben.
Laten we maar hopen dat deze “creatieve meisjes”  later tegen een “opgeruimde” man aan lopen.

Tja thuis heb ik  geen lego en behelp ik me maar met  een spelletje Candy Crush saga.
Kan bést een kinderspel zijn maar hé, wie het kind in zichzelf kan bewaren heeft gewoon een veel leuker leven  hoor.

saga
En als ik daar al m’n levens verspeeld heb, nee natúúrlijk ga ik niets kopen, het is maar een spelletje hé, een niemendalletje, net zoiets al legpuzzelen….maar dan anders…….!
…..dan doe ik nog even een rondje Candy Crush Soda Saga.
De kinderen van tegenwoordig boffen toch maar, na  een computer spelletje hoef je nóóit je rommel op te ruimen…… verhip nu snáp ik ineens waarom kleine meisjes hun rommel niet opruimen.

candy-crush-soda-saga

doet alle liefde mee?

 

Misschien niet helemaal de ware  Valentijngedachte, maar wél echte liefde….! .


je bent een dreumes van nét 2 jaar….

je bent gewend dat je grote broer er altijd voor je is…..

je speelkameraadje, waar je altijd grote pret mee hebt…..

en dan ineens….. moet hij naar school

en mist hij jou  misschien wel nét zoveel als jij hem……

alweer interactie

Ja klopt, ik maakt alwéér een staaltje interactie mee  waar jullie natuurlijk weer in mee gaan delen. Het blijft bijzonder voor me dat er toch heel wat mensen de moeite nemen om te reageren op een site die  verre van “informatief, diepgravend, intelligent, cultureel enz.” is.
In grote lijnen zijn de meeste bloggers toch wel “schrijvers” maar de uitzondering bevestigd als gewoonlijk de regel.

Enige tijd geleden stond er een reactie op een oud logje over Henk z’n diensttijd  van Peter Jansen. Hij schreef dat hij dat logje van mij had gelinkt op zijn site en dan ga ik natuurlijk even kijken. Hij bleek  een site te hebben waarop hij zelf maar heel weinig schrijft, in plaats daarvan laat hij  andere aan het woord over een onderwerp dat zijn belangstelling heeft, de vroeger “verplichte diensttijd“!

Zo linkt hij dus ieder bericht dat  over de militaire dienstplicht gaat op zijn site .
Maar omdat hij bij mij zonder zijn link had gereageerd kwam ik daar pas achter  toen ik in een mailtje gevraagd had op welke site  het logje dan wel gelinkt was…. Tja, een zó lang getrouwde vrouw  wil natuurlijk altijd weten waar haar man uithangt, dat is het behoud van je huwelijk!
Dat wil niet zeggen  dat Henk aan de riem ligt hoor, als ik maar weet waar hij is.

Ik heb hem toch ook over Peter vertelt? Ook  dat ik van de week wéér een mailtje van hem kreeg waaruit blijkt dat hij zich een beetje heeft ingelezen bij Rietepietz.
Hij gag me  een heel aardig compliment én een link waarvan hij dacht dat ik er misschien iets mee kon in een logje.
Nou gebruik ik natuurlijk meestal “eigen werk” maar soms kan ik ook best iets met wat “er op mijn pad komt”  in dit geval een link om New York te beleven zonder eerst 7 uur te moeten vliegen….wat niet mijn hobby is zoals jullie weten.

Zoon Ruud woont op 4 auto uren van van New York en komt er regelmatig, de half broer van  onze kleinzoon (Sebastian), Santiago, woont in New York omdat hij daar op een kunstacademie zijn ding doet. Het is dus niet onmogelijk dat ik,  in  een  live stream  van New York,  Santiago voorbij  kan zien wandelen, oke, oke,  natuurlijk  niet héél waarschijnlijk,

Toen Henk een paar jaar geleden even van de riem mocht  in New York  was  had zo’n live stream natuurlijk  wel makkelijk geweest.
Dan had ik vanuit Rijswijk een oogje op hem kunnen houden in de big Apple, er gaat toch een heel oud  verhaal rond over wat er allemaal verkeerd kan gaan als mannen zich aan appels vergrijpen.
Als je op de foto klikt kun je even in New York rondkijken.

big-apple1

al gevonden?

Dat zég ik nou wel in het vorige logje,  dat ik wel een kerstverhaal kan schrijven bedoel ik.
Maar dat kan ik niét uit m’n duim zuigen, dan moet ik wél iets meemaken, en dat gebeurde kort voor kerst 2007 zodat ik toen het volgende logje schreef.
Ik hoop toch zó dat deze jongeman nu, 9 jaar later, “gevonden is”!

Hij staat ineens naast ons, een nog jonge man met een warme muts op zijn hoofd, zijn rechterhand tot aan de knokkels in blauw gips dat in zijn mouw verdwijnt.
Een beetje onhandig houdt hij met die hand een fikse camera vast terwijl hij die met de andere hand instelt op het groepje schaatsers op de bevroren vijver.

Ook ik sta onhandig te knoeien met m’n camera, de wandeltocht naar het winkelcentrum om een bepaald soort kaarsen leverde óók nogal wat niet geplande  pakjes op en de handvatten van de plastic tasjes snijden diep in mijn vingers omdat ik niet, zoals Henk, aan handschoenen gedacht heb.

tegel_schaatser_Het ijs en de rijp verbroederen en de man vertelt dat hij ondanks de op twee plaatsen gebroken pols niet binnen kon blijven, het is té mooi om er geen plaatjes van te kunnen maken.
Hij is gék op schaatsen vertelt hij, en eergisteren hebben zijn vrienden hem uitgedaagd het ijs op te gaan, voor een joet. “Maak er een meier van” heeft hij gezegd en zó heeft hij de pols dus gebroken, op het ijs dat blijkbaar al hard genoeg was.

Hij  blijft naast ons lopen als wij doorlopen  en blijft praten over van alles en nog wat.
Bij het kruispunt moeten we wachten voor rood voetgangerslicht, hij kijkt naar het aanstormende verkeer en zegt;
“het heeft me mijn vrouw gekost, een bezopen chauffeur reed haar dood”……  hij is even stil terwijl ik met ontzetting naar hem op kijk, hij lijkt nog zo jong om zulke droevige ogen te hebben. Dan gaat hij verder;
“ze was zwanger van ons kindje, en nu ben ik ze dus allebei kwijt” …..!

Het blijkt nu drie jaar geleden te zijn en hij kijkt zichtbaar opgelucht als ik zeg dat dat nog maar kort geleden is.
Zijn vrienden vinden dat hij ondertussen maar eens op zoek moet naar een nieuwe vrouw maar hij is daar nog niet aan toe, hij zegt;… “mijn moeder was negen en dertig toen mijn vader overleed en zij is nóóit meer aan een andere man begonnen omdat zij hem niet kon vergeten.”
Als ik opmerk dat je het geluk niet kunt zoeken, maar dat het misschien, als de tijd rijp is, hém zal kunnen vinden zegt hij; “dat is nou precies zoals ik het voel, ik wil niet op zoek”!
Hij kijkt me aan alsof hij me nu pas ziet en geschrokken is dat hij zich zo heeft laten gaan  “ik moet dáárheen”, wijst hij naar rechts en beent met snelle stappen naar de overkant nadat we elkaar de allerbeste wensen hebben toegewenst.

Hij laat me achter met het gevoel dat ik iemand in de steek gelaten heb, en vraag me af wat ik voor hem zou hebben kunnen doen behalve hopen dat “hij snel gevonden zal worden”!
Het enige dat in me opkomt is dit log schrijven om  iedereen er nog eens aan te herinneren dat rijden en alcohol niet samen gaan,  maak het gezellig en drink gerust wat máár ……. niet als je nog moet rijden, een ongeluk zit tóch al in zo ’n klein hoekje!

interactie op de ‘”asman”

Had ik al eens gezegd dat  de interactie rond het bloggen zó leuk is?  Oh… al té vaak…. maar het is écht leuk hoor en ik héb me toch weer een leuk voorbeeld.
In januari schreef ik het logje “de asman”  dat óók al een gevalletje interactie was omdat je Marja me met haar limerick inspireerde.
Gisteren zag ik dat er op dat oude logje een nieuwe reactie stond  en omdat jullie nou eenmaal niet dagelijks terug gaan zitten bladeren  zet ik die reactie  van Sjef hier neer.

vuilniswagenWat een mooi geschreven “eerbetoon” aan de Asman/vuilnisman ! Zelf ben ik al enige jaren chauffeur op een vuilniswagen, en blijven er altijd mensen die denken dat we niet “al te frisse jongens” zijn…. Gelukkig maakt het ideaalbeeld, wat ik altijd had als kleine jongen; “hard werken, veel vrijheid, leuk contact met mensen in de wijken”, toch wel behouden! Veel tijd om met mensen te praten, of te leunen is er niet bij, de route`s moeten af, en zonder klachten., maar eens een kopje koffie drinken mag best. ( je mag zelf je pauzemoment bepalen / rijtijdenwet ), Vroeger was het werk fysiek veel zwaarder, en gevaarlijker, vuilniszakken en grofvuil werd achter in de laadbak gegooid, waar een persklep met tanden, of een draaiende trommel met schoepen het vuil meteen gekraakt, danwel gemalen werd. Die tijd ligt -vrijwel- achter ons, de persklep van de tegenwoordige wagens is veilig weggewerkt achter de lift-installatie van de kliko`s….. Toch een kijkje in het heden gehad.. groet, Sjef.. “

Is dit leuk of is dit leuk! Ja en jullie kennen me, dán neem ik contact op per @mail met de schrijver van de reactie en als die dan ook nog reageert wordt pas echt leuk.

“Als klein kind was ik al gefascineerd, geobsedeerd door de vuilniswagen…….    de vuilnismannen waren elke week vriendelijk als ik ze tegenkwam op weg naar school,  en mocht in de vakantie wel eens meerijden naar het stort, buiten dat mijn ouders dit wisten …….  “  schrijft hij op mijn vraag hoe hij in dit werk terecht is gekomen, en hij gaat verder;

De opzichter van de reinigingsdienst liet dat oogluikend toe, en vertelde me; “als je achttien bent, en geen werk hebt gevonden, dan moet je je maar aanmelden”, dat was niet tegen dovemansoren gericht…….. dat advies nam ik letterlijk met twee handen aan…… en met een verbaasd gezicht , gaf de opzichter me later  de kans.”

Wat me opvalt is dat zowel uit de reactie op het oude logje als in de @mail veel  beroepstrots door klinkt, iets dat je tegenwoordig vrijwel niet meer tegen komt.
Zijn werk is gedeeltelijk ook zijn hobby schrijft hij op mijn vraag hoe hij op mijn site terecht kwam;

vuilniswagenplus” Vooral het materieel waarmee gewerkt werd wekt mijn interesse ( bv. “echte” vuilniswagen, vrachtwagen met open laadbak,  of zoals hier in de buurt gebruikelijk was, een kiepkar met een -open- tractor ervoor)  zodoende kwam ik via de afbeeldingen op uw blog/site terecht”.

Hij is iets jonger dan mijn kinderen en doet dit werk in de regio Brabant  sinds 1990, eerst als “belader” (zakken ingooien), daarna als chauffeur/belader en na een bazenwissel werkt hij als chauffeur “oud papier”, vaak overdag alleen, bedrijfsroutes,  en in de avond of zaterdagen met vrijwillige ophalers namens verenigingen.

Kortom…. een “vent” die  blij is met z’n werk en duidelijk laat zien dat het beroep méér waardering verdient dan het meestal krijgt.
Ik vond  het  een mooie aanvulling op het logje “de asman” want wie kun je nou béter aan het woord laten dan “iemand uit het vak”, en ik kréég die kans dankzij alwéér de interactie.

Vorige Oudere items