een spetterend nieuwjaar

Gewoon lekker burgerlijk ongehoorzaam beginnen aan het nieuwe jaar en ik gooi er stiekem wat vuurwerk tegenaan om jullie mijn welgemeende állerbeste wensen voor 2021 over te brengen!
Het is “oud vuurwerk” met een aangepaste datum maar nog altijd beter goed gegapt (van mezelf) dan slecht geprutst.

coronaproof

Oh mensen, wat hádden we een geweldig Sinterklaasfeest!! Zo goed mogelijk coronaproof natuurlijk en gelukkig heeft kleindochter Jennifer een zó ruime huiskamer dat toch het grootste deel bij haar thuis kon.
En per stelletje mag je natuurlijk naast elkaar zitten. Op de foto missen we nog één stel achter dat grote pak buiten beeld zit en je ziet, jullie Rietepietz zit op “een eilandje bij de tuindeur”.
Het was bést even scharrelen met onze eerste, en naar ik hoop enige, coronaproof Sinterklaasfeest. Om de facetime/skype kijkers mee te laten kijken in de surprise moest er soms met de apparaten gesleept worden om te zorgen dat de thuisblijver ook alles konden zien….op enig moment zelfs drie schermen omdat er ook in de USA even meegekeken werd. Zucht, het hééft z’n beperkingen natuurlijk maar kijk, ook dié maakte foto’s.

Natuurlijk lagen de kleintjes al in bed toen de surprises open gingen. Een ingelukkige Levi kwam tot de slotsom: “wat hebben wij een geluk met al die mooie cadeaus” zó schattig en natuurlijk gingen de favoriete spullen mee naar bed als dat mogelijk was.

Om alle surprises de eer te geven die ze verdienen zou ik tot oudejaarsdag Sinterklaas logjes over jullie moeten uitstorten…. zó jammer, maar dat doe ik maar niet. Het was te zien dat we een paar jaar géén surprises gemaakt hadden want wat wás iedereen creatief. Ook de de nieuwe technieken maken meer mogelijk, bijna overal konden lichtjes aan en en uit, er werd zelfs met timers gewerkt en wat al niet meer.

Ook de afmetingen waren veelal uit de hand gelopen. In de oma app werd al een week gekeet, Inge had het er maar over dat haar surprise misschien niet in de auto zou passen. We hielden allemaal de optie open dat dus juist haar surprise een pakje van van 10x10x10 cm zou zijn…… tótdat het “pakje “binnen kwam.
Kijk en huiver in het filmpje, het is ( voor mijn doen} alweer wat langer dan wenselijk is voor een logje.
Ik plaats het toch omdat het pak voor mij bleek en een wel zó gave surprise was die ook vraagt om een dia show voor de details. In het filmpje wordt ook een grandioos gedicht voorgelezen en oke, dáár zit Inge misschien iets dichterbij dan zou mogen maar het huis was toen ook al een keer door gelucht.

Eerst maar het filmpje ( sla gerust over maar het móet er voor mezelf in) en dan de dia show die laat zien waar het gedicht over gaat……En geloof me… ik heb me héél erg ingehouden om er geen drie meter log van te maken.

Inge was er wéken zoet mee en miste haar project toen het niet langer bij haar thuis deel uitmaakte van de inboedel… maar ja, de boekenkast staat nu bij mij thuis natuurlijk!

cursus….

Ach een beetje overdrijven moet kunnen hoor. Maar Mr. T vroeg wat ik dan nu te zien krijg als ik “een nieuw bericht” aanklik omdat ze geen idee heeft waar het allemaal over gaat met die nieuwe editor. Nou ik zie dan dit….

Dat is wel héél minimalistisch hé! De paar tekentjes die ik zag staan wilde ik dan nog wel aanklikken die eerste keer, maar dat maakte niet héél veel duidelijk. Eerst dus maar een titel intypen en zodra je bij de vaag geschreven zin “begin te schrijven enz…” ook daadwerkelijk gaat typen krijg je bovenaan wat van de oude bekende tekentjes waarmee je iets met de tekst kunt doen, cursief, vet enz. maar dan heb je het wel gehad.

Je eerste reactie is vast niét (althans niet bij mij) om dat zwarte kruisje aan te klikken en juist dáár moet je zijn voor alle mogelijkheden die de editor in de aanbieding heeft. Daarin o.a. ook de optie “klassiek” wat de omweg van eerst een log in concept opslaan overbodig maakt.
En dan is het maar gewoon aanklikken en zien wat er gebeurt of wat voor voorbeelden er te zien zijn.

Maar waarom dingen gaan zoáls ze gebeuren ben ik nog lang niet altijd achter. Media & tekst……
De foto is heel makkelijk naar de gewenste maat te schuiven.
Gisteravond lukte het om er tekst in gewone letters naast te zetten maar vanmorgen kreeg ik er alléén maar mega grote letters in. Ben maar even een portie “engelengeduld” gaan halen en zie daar, na veel gepruts dan toch gewone letters.

Deze Engel heeft trouwens nog een verhaal, precies het is één van de kerstengelen die Sinterklaas hier vorig jaar bracht na een onwijs liefdevolle “blogactie”.
Henk hád iets met de engeltjes die ook ná de kerst nog op de schoorsteenmantel stonden. Hij pakte ze som op en kon er heel intens naar kijken totdat….. hij déze uit zij handen liet vallen.
De engel bleek niet te kunnen vliegen, brak een vleugel én haar hoofd.
Daarna borg ik het nog gave engeltje op en ging met een tube lijm aan de slag.

Als je haar in handen hebt kun je nog wel zien dat de engel “een rugzakje heeft” maar zo in het voorbijgaan zie je er “geen barst” meer van en is ze nog steeds in beeld als mijn persoonlijk beschermengel.
Haar collega zal zich rond de kerst weer aanmelden. omdat er dan wel wat extra werk te doen zal zijn. Ach , mijn log wereld is nooit ver weg.

De 2 orchideeën die zo mooi gebloeid hebben overwinteren koel en licht in mijn slaapkamer.
De doos met lieve kaarten en brieven is nooit ver weg en de bloemen op een schilderstukje blijven mooi op kleur.
Vanaf de andere kant houdt Marion een oogje op me. Als gewoonlijk kijkt
Henk me op de vingers als ik er even ” getegelde kolommen” in frommel.

ik heb hier zó geen zin in

Waarom moet in ’s hemelsnaam álles steeds weer veranderen waar ik aan gewend ben, ik heb hier z’po geen zin in deze “vernieuwende onzin”.

ik wil geen blokken, ik wil geen bouwstenen en wil helemaal niets.!

de groeten van H…

Nee niét de groe(n)ten van Hak….. maar de groeten van Henk!
“Tijd” om iets van zich te laten horen moet hij gedacht hebben, en hoe doe je dat beter dan door een horloge terug te laten vinden.
Zijn horloge lag de laatste keren dat ik het terugvond zonder uitzondering “ergens” in het dressoir, vaak in het rommelige laatje steeds ergens anders tussen,of achter gestopt. Of in één van de kastjes waar verstoppen nóg meer mogelijkheden bood.

In de keuken was zijn favoriet de hoekkast waar op een draaibare schijf de pannen staan. (en die hij meestal half open liet staan waardoor ik vaak wist dat er “iets” moest liggen dat er niet hoort.)  Daar vond ik in hoofdzaak zijn kunstig gevouwen zakdoekjes, maar ook wel eens een theebeker of bierglas, nooit zijn horloge. Toch hád ik wel gezocht in de twee keukenladen die het meest gebruikt worden, géén horloge.

Maar vorige week had ik het weegschaaltje nodig dat in de enige lade in het linker deel  ligt met allerlei spul dat niet dagelijks gebruikt wordt.
Het is ook de enige lade waar, door de ligging, achteraan weinig daglicht in schijnt wanneer hij open staat. Leek me dus nuttig om eens wat te schuiven en wat dénk je….. BINGO

 

de bovenste trede….

Afbeelding

en toch….

Oke,  vandaag ben ik braaf, na het sms alert om vandaag binnen te blijven dóe ik dat ook braaf. Eigenlijk óók als normaal( voor mij) want met zo’n mooie blauwe lucht laat ik in het weekend graag de ruimte voor mensen die de hele week binnen zaten om te werken, ja zelfs thuis moet het werk natuurlijk doorgaan.

Maar verder ga ik tóch iedere dag wel even naar buiten, in ieder geval om boodschappen te doen al hoeft dat niet iedere dag.  Maakte ik trouwens nog een foutje mee!
“Ik ga boodschappen doen,  het officiële advies is dat een masker en handschoenen dragen voldoende is en dat dóe ik dus braaf, zie ik in de winkel dat iedereen wél kleren aan heeft! ”
Tja…. , eens taalautist altijd taal autist, maar dit terzijde.

Daarna een lekker wandelingetje langs de Vliet waar alles heerlijk “gewoon “is.
Ze zijn nog steeds aan het werk aan de oevers en dat gaat dus gewoon door.
Hoewel er verder vrijwel niemand in de buurt is kan ik de verte over de hoornbrug ook “gewoon”verkeer over de snelweg zien rijden.

Op een andere zonnige maar ijskoude dag lopen we langs het Noord A in Zoetermeer. De straffe wind laat  het normaal zo rustige water tegen de kanten klotsen en zwiept de  pluimen aan de waterkant heen en weer.


De  normaal, beige/ bruine pluimen   lijken doorzichtig zilver in de zon al brengt  mijn simpele cameraatje dat weer net niet helemaal in beeld. Hoewel… misschien is met iets meer verdiepen in wat de camera wel en niet kan  uiteindelijk wel meer mogelijk. Maar toch…. om een idee te krijgen!


Vandaag dus gewoon thuis, de heg in de voortuin even aangepakt, dat je niet denkt dat ik  alleen maar buiten rondjes maak, dát doe ik als het kan en op rustige plekjes! En natuurlijk, dan laat ik ook iedereen even mee genieten.

T.M.I.

In iedere familie heb je verhalen over toen de (klein) kinderen klein waren waar een ” gevleugelde uitdrukking”  van blijft hangen. Om er maar één te noemen  die bij ons in de familie geen uitleg nodig heeft maar voor mijn lezers  wél.

Het zal rond 1994 geweest zijn dat Henk en ik in de winter met het gezin van Inge mee gingen naar een bungalowpark ergens in Duitsland. Er was ook een tropisch zwemparadijs waar je de winterkou prima kon verdrijven maar waar met drie peuter/kleuters wat extra hulp zeer welkom was, dat je niet denkt dat we voor ons lol meegingen!

Kleindochter Annemarie was nog klein genoeg om op de arm gedragen te worden en sprak nog geen hele zinnen maar had al heel snel door dat het zwembad leuk was. Zodra  het gebouw in zich was begon ze wild te  hippen op de arm waar ze op zat en krijste met haar toen schattig hese stemmetje “Annie wemme… Annie wemme … Annie wemme…. !!!!! Dat is niémand vergeten.

Kijk dat bedoel ik dus, even zwemmen schiet er voor mij tegenwoordig bij in, teveel geregel om weg te kunnen. Toen ik het er gisteren met Inge over had bleek dat zij óók graag wil eens wilde zwemmen, het zwembad hier op 10 autominuten afstand hád vandaag vrij zwemmen  op de tijd dat wekelijkse de zorghulp voor Henk anderhalf uur komt.
Ik stuurde haar een app, of het héél slecht voor haar zou uitkomen áls ik iets langer dan anderhalf uur weg zou zijn, waarschijnlijk niet nodig omdat ik na een kwartier zwemmen op apegapen lig, geen conditie maar voor alle zekerheid. Het was géén probleem  en ze gunde me het uitje van harte, niet haasten.

En zo haalde Inge me vanmiddag op, trokken we een paar baantjes, lieten ons meeslepen in de wildwaterbaan en zaten even in het bubbelbad… hééérlijk!
We waren nog 10 minuten voor tijd thuis.

Toen ik in badpak omgekleed uit het badhokje kwam liet ik Inge even zien hóe graag ik wil zwemmen, ze kon er nog een glimp van filmen om naar de kleinkinderen te sturen in de app…
Ja hoor, oma wemme oma wemme …. dán is voor  iedereen wel duidelijk, oma heeft er zin in!  ( Het filmpje is kort genoeg om niet griezelig T.M.I te zijn, tja oudje in badpak weet je wel. Nou ja van de achterkant in een bloemetjesjurk  is ook niet alles bleek al eerder)

 

beter een half ei

Moest ik van de week aandenken toen ik dit zag in het gras langs de Vliet…… ”
“Beter een half ei dan een lege dop”.


Ik dacht nog, hoe komt hier nou een kapotte lege eierdop maar dat raadsel werd even verderop, waar nog zoiets lag, opgelost.
Jullie vinden vast allemaal een mooi geverfd paaseitje aan het ontbijt, dat gaat hier waarschijnlijk niet helemaal goed komen , de paashaas had andere dingen aan zijn kop dan netjes verder gaan met eieren verven …….

nog een kloof?

Vandaag was  de nevel en grauwigheid opgetrokken en kwam de zon weer tevoorschijn, héérlijk! Een goede reden om de jongens in de drukkerij weer eens gedag te zeggen.
Als er weinig werk voor ons is vallen we toch af en toe even binnen  zodat ze met eigen ogen kunnen zien dat we in blakende, oke, misschien iets geblakerde, welstand verkeren.
Ja Spencer, ik hoor het je zeggen, “ls die kleine nog geweest om een visje te halen”?
Anders worden ze ongerust en dat kunnen we niet hebben Uiteraard kiezen we dan als het éven kan een dag met een zonnetje zodat we ook even de boulevard op kunnen, zo ook vandaag.


Ze waren nog niet helemaal klaar voor bezoekers, de traptreden (waar wij toch niets aan hebben),  naar het tegelpad óp het strand waren nog niet helemaal uitgegraven, het pad zelf was wel zandvrij.


Er wordt nog druk gewerkt om de strandpaviljoens op te bouwen, sommige moeten nog beginnen maar er zijn er ook al een paar in bedrijf, je begrijpt , we moeten éven controleren of het terras in orde is.
Kwart over 11 is een prima tijd voor een tweede ontbijt, ze hebben alleen een zeer uitgebreid ontbijt dus ik bestel er maar één en zeg tegen het  meisje dat we ons daar samen over gaan ontfermen. Ze brengt heel lief 2twee  bestekjes mee, en twee bordjes en als ik vraag of ze ook het dienblad bij ons wil laten (de banken zijn erg diep en tafel ver weg) zegt ze “wat jij wil hoor”! Ze is écht heel vriendelijk en toch vind ik het niet kunnen dat ze een “stokoud” echtpaar zo aanspreekt, toch een klein generatie kloofje denk ik.

Dat denk ik nóg een keer als ik een gesprek mee krijg van een “oudere jongere” met een dame aan de tafel naast hem. Meneer bestelt nog maar een whiskey om de keel te smeren en vertelt dat hij zijn volwassen kinderen wel eens wat geld toestopt. Hij lacht erbij als hij zegt ; ” ik vertel ze erbij dat ze ik misschien later ooit zelf wat van hen nodig zou kunnen hebben, dat ze daar rekening mee houden.”

Verder vertelt hij zijn ouders gezegd te hebben  dat ze het maar moeten vragen als ze ergens geld voor nodig hebben, op een nogal denigrerend toontje gaat hij verder dat ze slechts AOW en een pensioentje hebben. Maar zijn ouders bleken het niet nodig te hebben, hij begreep niet waarom ze zo bescheiden leefden want met kerstmis was er voor de kinderen zomaar 1000 Euro.
Maar ja, ze hadden ook hun huis verkocht en nu hadden ze twee en een halve ton terwijl ze tachtigers zijn., hij begreep dat niet zo!
Tja, ook dan zie ik een generatiekloof, voor je oude dag zorgen lijkt niet zijn ding te zijn, wie dan leeft dan zorgt of zoiets,  hij laat zich de whisky smaken.

Vorige Oudere items