eindstation?

Ja sorry, als ik hetzelfde tempo doorga hang ik hier drie weken in Parijs rond, dat vraagt wel héél veel van m’n lezers.
Foto’s/filmpjes in een you tube filmpje met een korte opsomming van we nog meer deden/zagen in die 7 uurtjes dan maar?

Kunstenaarswijk Montmartre!
De Moulin Rouge
Arc de Triomphe
Met een rondvaart boot over De Seine
Natúúrlijk zagen we de Eiffeltoren
en tot slot .. de Notre-Dame

Zie je, ik kán best een kort verslag maken, dan vertel ik gewoon niéts over al die grote, mooie, huizen die we echt óveral wandelend passeerden…
…. en ook niet dat die mooie luiken soms best een verfje konden gebruiken.
Je komt niet aan de weet dat we de Moulin Rouge alleen maar passeerden, wie gaat er zo’n club nou in om 2 uur in de middag.

Je zult moeten ráden dat we vanaf de Sacre Couer door Montmatre teruglopend géén tekening van onszelf laten maken maar wél genieten van de prachtige inkijkjes in zijstraten die allemaal behoorlijk stijl naar beneden lopen al heeft de grote straat waar wij lopen daar minder last van.

Jullie blijven in het ongewisse of Inge de verleiding kon weerstaan om van die (peperdure) verleidelijke macarons te kopen, en zo ja, of het doosje van de heerlijkheden op de boot weer dicht gaat zónder dat de macarons op wonderbaarlijke wijze verdwenen blijken te zijn…..

Je mist ook al die super toeristische selfies van 5 vrolijke snuiten met de Eiffeltoren op de achtergrond, óf de arc de Triomphe én vul maar in….. jammer hé!

De mevrouw die in de Seine half ontbloot haar yoga-oefeningen stond te doen hoeft zich geen zorgen te maken, van mij horen jullie niéts….., ik maak een beknopt logje weetjewel!

Geen gezeur over dat het in de overdekte boot zó rumoerig was dat we niet konden verstaan welke gebouwen we passeerden, dat zou ik hier toch al niet vertellen nu ik een kort logje maak en of dat mega grote gebouw nou wél of niet de achterkant van het Louvre was doet er dus niet toe.

De mensen die met gevaar voor eigen leven, en onder luid getoeter, het plein van de Arc de Triomphe over staken hebben de pers niet gehaald omdat ze het overleefden …. en ik héb het er niet over.
Ze zullen niets geweten hebben van de voetgangerstunnel onder het plein, jij nu ook niet!

Over “op de stoep slapende mensen” heeft niemand het in Parijs, daar loop je gewoon omheen dus “die zijn er niet”. hoef ik niets over te vertellen.

Dat de Notre Dame na de grote brand van 3 jaar geleden grote schade opliep weet iedereen wel, dát was wereldnieuws. Dat het gebouw in de steigers staat is dus naar verwachting, dat de gehele voorkant er fris en vrolijk bij staat had ik jullie wél kunnen vertellen maar ja…. ik hield het kort vandaag!

Dat mijn ambtgenoot “Koning B” ons op de valreep een eenvoudige maaltijd aanbood blijft onder ons.
Jammer jullie missen dus van alles…… kijk de foto’s ff, misschien vullen die de gaten nog een beetje op!

Advertentie

back to normal?

Ach wat is normaal bij jullie Rietepietz. Nou eigenlijk is al dat gereis niet normaal maar het lóópt gewoon even zo! Yep, morgen staat dus Parijs op het programma, en dat zal zéker geen normale dag worden.
De Parisiennes zijn, volgens zeggen, zeer elegante dames en dus gooide ik er een nieuw herfstmanteltje tegenaan.

Zo’n leuke moderne ruit en wat gebeurt me…., precies, breekt de zomer opnieuw uit. Vanmorgen even een trammetje naar Delft om heerlijk witlof te halen.
Meteen even het manteltje uitproberen en oef…. dat heb ik geweten, véél te warm. En een paar naaldhakken kan ik óók wel vergeten, reuze elegant voor wie er op kan lopen maar voor mij nekbrekers en daar zitten we op zo’n dag niet op te wachten natuurlijk. Ik heb al moeite genoeg om op de been te blijven op stevige stappers met al die oneffenheden. Zelfs in Delft al.
Ik was er nu toch voor m’n Brussels lof en doe dan ook even mijn favo kapelletje aan. Ik steek dit keer maar een grote kaars op want enige bijstand van Henk zal ik wel kunnen gebruiken. Niet voor de dag Parijs hoor, oudste kleindochter Jennifer is op reisgebied een bijdehandje, ze heeft alles al tot in de puntjes uitgezocht en geregeld, dat komt wel goed.

Nee enige bijstand de dag erna zou fijn zijn. Door ervaring wijs geworden wéét ik dat na zo’n gezellige dag onherroepelijk de man met de hamer thuis klaarstaat om er even in te wrijven dat “alleen” toch best wel alleen “zonder Henk is”.
Het overkomt me nog steeds na iédere uitstap, maar dat moet dan maar, het enige alternatief is nooit meer iets gezelligs doen.

Het kaarsje werk in zoverre direct dat ik heelhuids het donkere halletje van de kapel uitkom. Het kleine trapje heeft een leuning dus is geen probleem, het geniep zit ‘m in de dorpel als je de treden al achter je gelaten hebt en denkt dat je er bént. Keurig beplakt met zo’n gestreept gevarenlint daar niet van, wel ff jammer dat je dat pas ziet wanneer je deur open hebt en er daglicht binnenkomt. Helaas…, dan heb ik mijn aandacht bij de deur openen… verstap me dus tóch weer een beetje en maak een keurig “knikje” bij het afstapje.
Alsof ik alsnog het kleine knieknikje wil maken dat ik er wel eens voor dat Mariabeeld zie maken.
Uiteindelijk kom ik bezweet, maar heelhuids, thuis met m’n lof. Het nieuwe jasje laat ik morgen thuis dat lijkt me een goede beslissing.

stik….

Ja dat zei ik van de week hardop maar ik bedoelde het gewoon als een aanmoediging, niet als iets lelijks, heus niet! M’n naaimachine werd aangespoord te doen waar ik hem héél lang geleden voor kocht, stikken! Maar ja, ik hoorde al langer de meest vreemde geluiden en er waren ook regelmatig wel steekjes los. En nu plofte ineens het halve spoelhuis eruit dat ik met engelengeduld en kunst en vliegwerk er weer weer in kon fabrieken. Helaas werd het daar allemaal niet beter van.

Tijd om eens te overwegen hoe nu verder. Echt kleding naaien doe ik niet meer maar er komt toch nog regelmatig wel iets van een herstelwerk voorbij, een broek korter maken of een kussenhoesje maken. Moet ik dáár nou nog een nieuwe machine voor kopen? Maar eens overleggen met Inge die zélf geen machine heeft en dus ook wel eens een klusje voor me heeft. Ze wil eigenlijk ook wel zelf om leren gaan maar mééstal komt ze pas met een klusje wanneer het te ingewikkeld is voor “een leek” en dan ben ik een slechte leermeester, “doe ik wel even zelf”, tja, daar leert ze het natuurlijk niet van.

We gaan gingen dus samen op pad, op zoek naar een simpel machientje. Dat simpelste machientje kan nog altijd méér dan m’n oude machine die alleen kon zigzaggen en knoopsgaten maken. Het simpelste waar we naar kijken kan ook nog een aantal afwerk- en sier steekjes maken. Er kunnen zelfs 2 naalden tegelijk in. Alles in te stellen met drie knoppen.

Maar wat de doorslag geeft is dat de draad door een handig apparaatje zélf door het oog van de naald gedaan wordt, dat is naarmate mijn oogjes achteruit gaan wel een dingetje.
Voorlopig is het nog gewoon mijn naaimachine maar Inge’s naam staat er al op zal ‘k maar zeggen. Eerst moet ze er mee leren omgaan en daar gaan we van de winter samen aan werken, precies, een soort workshops.
Ondertussen heb ik het klusje waar ik mee bezig was afgemaakt, de draad eigenlijk zonder er erg in te hebben wonderbaarlijk “vanzelf in de naald gekregen”.
Alleen, toen ik het later bewust nog eens probeerde lukte het me niet meer… het ligt op het puntje van tong om te zeggen dat ik gena….. ,eh…. nee, dat zegt een dame niet.
Ik ga het nog wel eens navragen bij die aardige meneer die het voordeed.

.

.

     

zonnig

Waar werd deze foto zaterdag gemaakt door jullie eigen Rietepietz…..?
Eh….. moet bijna wel Frankrijk zijn hé, zou ze dan toch stiekem naar Frankrijk afgereisd zijn om met eigen ogen te zien of al die zonnebloemvelden die ze op logjes tegen komt wel écht zijn?
Ze is er onberekenbaar genoeg voor want ik héb horen verluiden dat als het maar een beetje gek is zij er wel voor te porren is.
Zo liet ze ooit uit haar haar mond vallen dat ze Parijs wel eens wilde zien maar niét in Parijs wilde overnachten, ze spreekt de taal niet en het eten is niet haar ding.
Maar met de Thalys op en neer op één dag dan toch zou moeten kunnen vond ze. Gekkenwerk natuurlijk vond iedereen terwijl een bezoek aan Groningen nét zoveel reistijd vraagt.

Gelukkig zitten de Rietepietz genen wel in meerdere familieleden en zo zat oudste kleindochter Jennifer (onze persoonlijke reisplanner) al snel te spieken of het een betaalbare optie is… en dát is het mits ver vooruit geboekt. Nog stééds knettergek plan natuurlijk maar steeds meer van m’n “meiden” vinden knettergek wel leuk.
En zo drukte Jennifer ( na héél veel heen en weer appjes) op de knop”boeken” en gaan eind oktober “5 meiden een dagje Parijs doen”. Gelukkig zijn alle kleindochters én dochter Inge er al eens geweest.
Dat zal het makkelijker maken de hotspots op in een uur of vijf wel mee te krijgen, tegen die tijd zullen m’n voeten het wel opgegeven hebben maar ok, in de Thalys is het goed rusten.

Dus nee, de zonnebloemen knipte ik niet in Frankrijk maar gewoon op de Rijswijkse markt. Een slimme bloemen verkopen vulde de, door vakantie lege, standplaatsen op met zijn zonnebloemen wat toch een zomers zomers plaatje werd…. ik zie het maar als een voorproefje Frankrijk al zijn dáár in oktober de zonnebloemen wel uitgebloeid denk ik.


.

.

   

nog nét niet

Nee ik loop nog nét niet mezelf voorbij in deze vakantietijd en ja natuurlijk moet ik daar af en toe een beetje voor boeten. M’n voeten liggen, al is het nog zo warm, onder een dekentje omdat de spieren dat blijkbaar nodig hebben, en dan krijgen ze dat ook. Of dat allemaal goed is voor me?
Tja, toevallig las ik bij Karel een gedicht …. en dan dénk ik dat het goed is en de dichter dit een beetje bedoelt..
Ik kopieer even het laatste stukje.

En ja, ik zie het gebeuren in mijn directe omgeving, een tot voor kort vieve dame, 2 jaar ouder dan ik die bij een val een heup breekt. Ook zij is alleen, nog iets korter dan ik en na de revalidatie is ze nu weer thuis maar lijkt de moed opgegeven te hebben om nog iets uit het leven te halen.
Ze legt zich erbij neer dat er over haar hoofd heen dingen beslist worden terwijl ze best wel weer opgepept is als ik haar ophaal en mee naar buiten neem. In de rolstoel omdat ze met de rollator nog niet zo ver kan lopen, maar ook een stukje lopend achter de rolstoel.

Zeker, ik ben een bofkont, ik word aangemoedigd om “te blijven leven” en ja, dat valt me nog best vaak moeilijk. Maar als ánderen al zo hun best voor je doen mag je zelf niet achter blijven. Oke, Inge vond het niet raadzaam dat ik in het Archon wilde proberen of ik nog kon stelt lopen….. daar wil ik me dan wel figuurlijk bij neerleggen, want letterlijk bij neer”leggen” zou het met gemak een gebroken heup opleveren, moeten we niet hebben natuurlijk.
Maar meestal láten ze me als ik zelf denk dat het wel kan. Grote pret als ik, nét als Levi en Amber, over voor hen bedoelde slootjes “spring”. Toegegeven, die kleine apen gaan soepeler dan ik maar een kniesoor die daarop let.
En natuurlijk hakt na zo’n leuke dag het lege huis er regelmatig flink in, maar toch, die dag kan niemand meer van me afpakken.
En dan nog, als ik thuis ben zitten jullie allemaal al braaf op mijn avonturen te wachten. Zeg ik toch, ik ben een (soms wat zeurende) bofkont.

.

.

.

,

   

groot denken…

Kennen we allemaal wel denk ik, er heeft iemand iets te vieren en dan moet er gezamenlijk al dan niet leuke herinneringen opgehaald worden, of je maar even een A4 tje vol wilt schrijven.
Inge wilde het anders doen toen haar lief 60 werd en hij dat heugelijke feit met de mensen “van het eerste uur” (zijnde zijn 5 broers en zussen met aanhang en zijn kinderen item) wilde vieren in een megagroot huis.

Zij vroeg ieder familielid om twee foto’s uit die periode van 60 jaar met de boodschap er een vraag bij te stellen om het geheugen van ” de nu bijna bejaarde broer/vader te kunnen testen. Inge was van plan daar een memorie spel van te maken en vroeg mij om hulp, zoiets kon ze thuis natuurlijk niet ongezien realiseren. Al brainstormend kwam het project van de grond, vooral niet al te gewoon zijn en de foto’s op briefkaart formaat leek Inge wel wat. Mwah…. “denk groot voor een groot man” maande ik Inge en denkend aan een héél groot huis zagen we iedereen al over de grond kruipen om memorie kaarten op A4 formaat om te draaien.

lang verhaal kort, geschikte foto’s stroomde binnen, ik plunderde de drukkerij op gebruikte kartonnen dozen die weg mochten en sneed daar A4 kartonnetjes uit, 40 stuks ja. In een behangzaak scoorden we “voor weinig” een geschikte rol behang en vonden in de schuur nog voldoende plaksel …….
Inge zocht alle foto’s en vragen uit, ik vond een betaalbare oplossing om de foto’s op het juiste formaat te printen en we konden aan de slag.

Deels samen, maar ik had natuurlijk meer tijd dan Inge, plakten we 40 kantjes geruit en 40 de andere kantjes met foto’s! Omdat zowel Inge als ik haar lief pas ruim 10 van de 60 jaar kennen was die foto’s uitzoeken een leuk klusje, ongeveer een kwart in zwart/wit, de rest in kleur!
Al prutsend kwamen de ideeën vanzelf, Inge schreef alle vragen op aparte kaartjes en ik maakte er een bijpassend envelopje voor.
Een goed passende doos werd ook “behangen” en kreeg met uit de krant geknipte letters een “inhoud vermelding”.

We hebben er wekenlang plezier mee gehad om het te maken maar dat was niéts bij de pret die het feestvarken met Inge en z’n familie er een avond mee hadden. Over de grond kruipen hoefde niet eens, er was zelfs een tafel die groot genoeg was om het hele spel uit te leggen.
De normale spelregels werden uiteraard een beetje aangepast, alleen de jarige kreeg steeds weer de vragen gesteld die bij een compleet setje hoorde, met zijn geheugen is nog niets mis al was er soms een kleine hint nodig om het juiste antwoord boven tafel te krijgen. Er werden nog héél veel herinneringen opgehaald aan de hand van de foto’s , en er werd voorál veel gelachen.

   

.

   

afruimen

Zo hé hé, eindelijk had ik iedereen aan tafel om de maaltijd te nuttigen. Dat er drie stukjes waarschijnlijk ongemerkt verorberd zijn is niet zo erg, in het grote geheel valt het niet op. Ik hoop dat ze nog ergens opduiken, in de stofzuigerzak misschien. (er viel een keer een doos met heel veel stukjes op de grond) Wel jammer als ze echt weg zijn want dan kan ik hem niet meer doorgeven aan een andere liefhebber zoals ik hem óók van een voorganger kreeg.
Maar goed na de foto kon ik dus weer aan de slag en begon als een echte sloopdeskundige de pilaren om te halen, ze stortten ineen alsof ik er explosieven op losgelaten had.
De nog aan elkaar hangende brokstukken konden meteen in de “container”, in casu de doos waar het hele spul ook uitgekomen was.

Toen iedereen weg was en de stofwolken gezakt waren moest ik de tafel nog afruimen en de flinke afwas doen. Normaal zet ik de afwas in de keuken in de gootsteen, hoeveel afwas heb je als je alleen bent, één bord, één set bestek en een schaaltje van een toetje. Dan nog een pannetje ( want meestal kook in de aardappels en groente in één pan) en wat klein spul van bij het koken. Dat laat ik dan staan tot de volgende morgen zodat m’n glas van m’n neutje in de avond en de ontbijtboel van de ochtend meteen mee kan. O ja, en de etensbakjes van de kat.

Vroeger zou men me een slechte/luie huisvrouw genoemd hebben (en sommige misschien nog wel) maar tegenwoordig kan ik dat klimaatvriendelijk onderbouwen. Het kost véél te veel warm water om zo’n klein afwasje te doen, alleen al het koude water dat wegstroomt eer het water warm genoeg is. Dat vang ik dan altijd wel op in de plantengieter maar die heb ik ook niet iedere dag vol nodig. Ik ben dus heus niet te lui maar gewoon reuze milieubewust bezig, dat je dat weet. En uiteindelijk doet tegenwoordig bijna iedereen dat niet ánders, maar zet dan de vettig druipende zooi uit zicht…. in de afwasmachine en spaart het daar op.
Maar goed, de afwas van het laatste avondmaal is gedaan en álles opgeruimd, alleen de tafel heb ik niet ingeklapt, die komt vast wel weer van pas.

kan dit wel?

Best riskant wat ik nu ga schrijven, we moeten tegenwoordig overal een mening over hebben en collectief van alles verguizen en of schuldigen aanwijzen. En dan wil ik hier tóch even melden dat dochter Inge kort geleden een “Rus” in huis haalde. Wel met ” blauw bloed”dus van adel en reuze vriendelijk maar toch, het blijft een Rus. Ze noemt hem Gijs om zijn afkomst een beetje te verbloemen .
Toen ook zijn dochter een thuis zocht, nog maar 8 weken oud was dat voor Inge geen vraag, natuurlijk was ook de dochter welkom al kreeg ook zij een verhullende naam om de afkomst te verdonkeremanen, ze heet nu Guusje.
Gijs en Guusje vallen gelukkig niet op al is aan de vorm van hun slaapplaats hun afkomst nog wel te zien, toch duidelijk een verbouwde kozakkenmuts.

Al begrijp ik de beslissing van Inge wel, heb ik haar toch gewaarschuwd, het kúnnen natuurlijk vooruitgeschoven spionnen zijn, ze geloofde me niet!
Ze wil er niet aan dat hij hier z’n ware aard laat zien…. gelooft nog dat hij moegespeeld heel erg moet geeuwen…. , jij en ik weten wel beter, je kunt tegenwoordig niet voorzichtig genoeg zijn met wat je in huis haalt.!

de bak in

Natuurlijk hoef ik niet “de bak in”, ik ben gewoon een braaf oudje en doe nooit ondeugende dingen. (dat ik gisteravond héél even op de uiterst linker baan130 reed om in te halen heeft hopelijk niemand gezien)
Nee hoor ik heb het over ……..

Het is wel duidelijk hé, de LP’s liggen grotendeels gewoon op elkaar gestapeld, niet goed voor de langspeelplaten maar ook reuze onhandig wanneer je een bepaalde plaat zoekt.
Het linker deel van de collectie staat nog netjes in zo’n “plasticopbergrekje” dat in het laatste kwart van de vorige eeuw in ieder huis wel te vinden was. In alle modekleuren uiteraard.( ja oma vertelt) Maar ja, toen de Compact Disk de LP verdrong verdwenen óók die handige rekjes. Onze LP’s stonden enige tijd in platenkoffers op zolder omdat de draaitafel ter ziele was maar uiteindelijk kochten we toch weer een platenspeler. Deels omdat aanvankelijk lang niet álles op CD te koop was en deels uit nostalgische overwegingen. We hadden nog maar één zo’n rekje en daarom werd de rest onder de apparatuur opgestapeld, zoals ik al zei, niet goed voor de platen én lastig bij het zoeken.

Nou, dát werd dus iedere kringloopwinkel die ik passeerde in duiken want nieuw zijn ze niet meer te koop.
Maar ook in de kringloop kwam ik ze niet tegen, ze blijken heel gewild door de herwonnen populariteit van de LP. Tot vandaag….. natuurlijk vráág ik er altijd naar als ik in de winkel niets kan vinden en vandaag zei er eindelijk iemand; “Ja ik héb net een hele partij LP’s gekocht die deels in opbergrekjes zitten. Maar ze staan nog in het magazijn, zijn ook nog niet schoongemaakt.
Ja ik wéét het, ik héb de pest aan schoonmaken, maar hebben is hebben dus ja hoor, ik neem ze zó mee als U ze tevoorschijn wilt halen. Jippie…… Het is er maar één zoals ik hier al heb maar de drie anderen zijn wat mij betreft ook prima. Van de rekjes zelf zie je immers niets zodra de LP’s erin staan.
Mocht jij ze ook nodig hebben, in Delft zijn ze nu weer uitverkocht….. !
Zucht…. maar nu eerst soppen voor ze “de bak in kunnen…. dat is wel zwáár minder!

flexibel …U naam is….

En tóen was ik ineens weer druk aan het werk, mooi uit gemikt want het mooie weer is over.
Het is altijd weer een verrassing wat er te doen is en zelfs áls ik van te voren weet wat er te doen is loopt het toch vaak weer nét even anders.
Dit keer hoorde ik vooraf , “kom je even om 1000 boeken een stofomslag doen? Eerste vouw wordt vooraf machinaal gevouwen” (de tweede maak je dan makkelijk om het boek heen)

Het begint al goed, maandag een belletje,”spullen nog niet allemaal binnen, wordt dinsdag”. Dinsdagmorgen appje, “Je kunt pas om 10 uur beginnen”. Oke, jas weer uit en een uur later de deur uit.
Aan gekomen blijkt dat machinaal de omslag vouwen problemen geeft….er zijn niet genoeg niet genoeg over om verder te experimenteren en dus…
.. met de hand vouwen,
.. zonder lijntje “waar”op blanco papier
.. flap rechts en links gelijk moeten zijn
.. én strak om het boek heen moeten
.. en het boek blijkt eigenlijk een dikke brochure
.. niks niet kracht op de kaft zetten om te vouwen, te slap.
Eh…. “Daar verzint Riet vast wel handigheidje op” wordt er gemompeld.

Ja hoor ik ben flexibel maar eh… is de leverdatum dat óók? Niet echt! Ruim een dag later beginnen, dubbel zoveel werk maar oke, ik begin gewoon, uiteindelijk hoef ik de telefoon nooit aan te nemen als er boze klanten bellen, ik ben zóóóó flexibel.

Van twee op maat gemaakte, en aan elkaar geplakte, kartonnetjes maak ik een maatje voor de vouw. schuif één kant van het omslag tussen de kartonnetje en vouw het naar binnen, kartonnetje weg en daar is de vouw op de juiste plaats. Links én rechts natuurlijk. Zodra ik weet hoeveel tijd ik nodig ga hebben geef ik dat door en vraag er een hulpje bij als het echt op tijd klaar moet.
En ja hoor dat krijg ik, het werk is prima te verdelen, we gaan de leverdatum wel halen.
Alleen valt m’n zwemochtendje met Inge in het water. Sinds het weer mag gaan we op woensdagmorgen wat baantjes trekken. Helaas nu geen tijd om te zwemmen jammer maar geeft niet, dan zwem ik gewoon in het geld aan het eind van de maand. Zeg ik toch, ik ben zó flexibel!

Vorige Oudere items