om óp te vreten

Het was bij de bakker dat ik een  zwarte Piet om óp te vreten zag!
Kijk maar, lekker ding hé!
Ondanks het vorige logje was ik toch ff niet echt bij de tijd en volkomen verrast  dat het al zó snel Sinterklaas avond is.
Temeer daar de ouders van onze kleine gelovigen bericht hebben gekregen dat Sinterklaas en zwarte Piet al op zondagmiddag 3 december  graag persoonlijk langs willen komen. Oepssss, dat is al over een week.

Dat komt natuurlijk doordat we dit jaar niet zijn mee geweest om Sint van de boot te halen, en dan nog een paar dagen werken… dan glippen de dagen je zómaar door de vingers.
Gelukkig maar dat ik bij de bakker even met de neus op de feiten werd gedrukt door deze echte zwarte Piet.
Hij was me iets te groot om mee naar huis te nemen maar er was keuze genoeg. Ook wel een wat kleiner taartje zoals dit schattige “cadeautje”, een 4 tot 6 pers chipolata taartje  dat we met z’n tweetjes vást wel “uitgepakt” krijgen.

Moeilijk kiezen hoor want er was ook nog een geweldig mooi en dik boek van Sinterklaas, iets groter dan het cadeautje maar dat zóu met enige opoffering toch wel  te doen moeten zijn.
Wat zijn ze léuk hé, en van het cadeau taartje weet ik ondertussen dat het ook héérlijk smaakt.

Advertenties

Liebster Award

Ja de Liebster Award is op herhaling en  ik werd tot m’n verrassing genomineerd door Neeltje van:  “golven in zee” 

De  5 vragen beantwoorden doe ik natuurlijk graag maar…..  er moeten óók 5 nieuwe bloggers  genomineerd worden…oeps….!

Nee nee, niet wegduiken, mooi, dan ben jij nr.1. En jij leest ook al zólang bij mij dus jij bent nr.2
eigenlijk verdienen al mijn linkjes een nominatie dus ik prik  even blind  nr.3 , nr.4 en nr. 5 zo, hebben we dat gehad!

 

 

1) Wat vind je fijn aan bloggen”.

“Hebbie ff”……..,

A. Het heeft een soort dagboek functie voor me, ik lees dan ook regelmatig logjes terug.
B. De interactie met andere bloggers is onwijs leuk, in de reacties wordt niet zelden het onderwerp bij stukjes en beetjes uitgediept al is het soms alleen maar “keten”,… érrug leuk!.
C. Vooral de laatste jaren is het ook dé manier om de buitenwereld binnen te halen, bij het ouder worden kán je wereld zomaar ineens een stuk kleiner worden.
D. Mijn trouwe lezerskring, bloggers  die nét zo makkelijk meegaan in mijn “kolder” als in mijn soms toch wel “serieus ondertoontje”.
E. Het hartelijke medeleven  met  elkaar wanneer er ergens ( mea culpa)” stront aan de knikker is”.

Nou ja, je begrijpt het idee  toch? Ik schrijf anders nét zo makkelijk een heel alfabet over de lol van het bloggen.

2) Wat wil je graag doorgeven aan anderen

Poehee, héb ik iets door te geven?
Nou misschien dat er aan alles twee, of meer,  kanten zitten. Ik prijs me gelukkig met lezers die voor hun mening uit durven te komen ( dat ook altijd heel nétjes doen)  wanneer die een beetje, of een beetje veel  afwijkt van de mijne. Een vorm van vertrouwen waar ik best trots op ben.

3) Kun je jezelf in vijf woorden omschrijven?

Lastig… , Dat moet natuurlijk een beetje objectief,  ik ben geen Heilige en wil me niet op de borst rammen,  maar om nou mezelf tot aan de grond toe af te branden is ook weer zoiets.
Knettergek, maar dat is een open deur, misschien toch maar trouw
Eerlijk, ik gruwel van huichelen en huichelaars, maak je geen vrienden mee ;-(.
Consequent,  anderen noemen dat ook wel  koppig, of eigenwijs, het zij zo!
Sociaal, dat hoop ik althans, maar  niet Asociaal, toch wel B (eetje) sociaal!
Nuchter, als ik onder een appelboom zit verwacht ik niet  dat er een peer uit komt rollen.

4) Wat zijn jouw dromen voor de toekomst?

Ik ben 75, hoeveel toekomst en dromen hééft een mens dan nog.
Je zou het een droom kunnen noemen dat ik hoop lang genoeg fit te blijven om Henk thuis te kunnen houden en, desnoods met hulp aan huis, te verzorgen.
Tja, als dat in mijn macht lag dementie genezen natuurlijk, en kanker… en nog wel een paar ellendige ziektes.

5) Wat is jouw favoriete jaargetijde en waarom?
Dat heb ik niet, op z’n tijd zijn ze allemaal even heerlijk  of vervelend.

 

Vragen voor wie de Liebster wil meenemen:

1.Blog jij “gender neutraal”  of heb je een voorkeur voor mannen- of vrouwenblogs
2.Heb je wel eens het gevoel dat je site een “blog” aan het been is?
3.Verwijder je reacties die niet leuk of niet netjes zijn?
4.Weet je een beetje  hoe je vaste lezers “in elkaar zitten”?
5.Wat wil je zelf graag kwijt over het bloggen.

 

de kus

Dan heb ik het over de kus die ik van onze buurvrouw kreeg, nee laat me nou uitpraten, ik héb niet staan zoenen met de buurvrouw, ik kreeg déze kus van haar!


Het is een schilderij van de kunstenaar Gustav Klimt maar dát had buurvrouw niet bij zich, nee zij had een in 1000  stukjes gesneden versie waar ( gelukkig) grote delen van de bruine achtergrond onder en boven weggelaten waren. Je begrijpt, ik helemaal in m’n knollentuin want als je Rietepietz érgens blij mee kunt maken is het wel met een legpuzzel.

Niets voor de beginnende puzzelaar dat is wel duidelijk, vooral de nog overgebleven stukken bruine achtergrond zijn  een uitdaging. Maar ook bij de rest moet je toch drie keer kijken wil je “het plaatje”zien.
Zelfs de randjes in elkaar leggen was al niet eenvoudig en dan had ik ook nog weinig tijd, tel uit je winst.


Heel toevallig blijkt de jongste kleindochter sinds kort een reproductie van “de Kus”  boven de bank te hebben hangen, zij herkende de puzzel dus direct terwijl het plaatje voor mij helemaal nieuw was.
Al met al ben ik nog wel even bezig, het laatste deel dat nog gedaan moet worden   zal wel heel veel één voor een passen worden.
Tja en dan….. ? Gewoon weer terug in de doos als hij klaar is, tenzij er zich iemand meldt die deze kus aan de muur wil hebben. Eh…. wie wil er een kus van mij?

opladen

Het blijft geen feest natuurlijk hé!  Hoogste tijd dat “de lezer” zich eens van z’n creatieve kant laat zien.  Nee wees niet bang, niemand hoeft een hoed in elkaar te prutsen al weet ik zéker dat er onder m’n lezers mensen zijn  die het heus beter zouden kunnen dan ik.

Ik heb het me makkelijk gemaakt en gewoon een filmpje dat ik bij “de boerin zonder naam” zag  gepikt!
En wel … omdat het me “het ei van Columbus” lijkt, helaas heb ik het zelf nog niet kunnen proberen bij gebrek aan een lege shampoofles.
Ja hoor eens, de nood is nou ook weer niet zó hoog dat ik een net geopende fles shampoo door de gootsteen spoel en met mijn dunne vlaskoppie doe je een eeuwigheid met zo’n fles.

Het is trouwens bést mogelijk dat mijn probleem allang door jullie opgelost is  zónder deze knutsel  en dan kan ik daar mooi  nog  op anticiperen zonder mezelf in de vingers te snijden bij het bewerken van een plastic fles..

Maar voorlopig is het bij mij nog knap irritant dat het snoertje van m’n  telefoon zó kort is dat ik niet weet waar de telefoon veilig ligt tijdens de oplaadsessie. Nu eerst mezelf maar even opladen om aan de slag te gaan zodrá ik een lege fles heb.

geknipt en geschoren

Ja dan heb ik het over Henk z’n baard al wéét ik eigenlijk niet of hij nou geknipt of geschoren is. Hij gebruikte al jarenlang één van de eerste trimmers die er voor particulieren op de markt kwamen en waar toen nog een aardig prijskaartje aan hing.
Volgens mij gebruikte vroeger uitsluitend  herenkappers ze, maar ik kán iets gemist hebben.
Maar goed sinds de stoppelbaard zijn ze dus in alle soorten en maten te koop, voor “heel weinig” tot “voor heel veel” dus er viel wat te kiezen toen de oude trimmer het kort geleden begaf….., dat hij ruste in vrede.

De keuze was snel gemaakt, niet de áller goedkoopste maar zeker niet de duurste ging mee naar huis en tóen hadden we een probleem. Henk kan de overschakeling naar een nieuw apparaat niet verwerken. Hoewel de verschillen niet héél groot zijn pikt hij het niet meer op dat alles net even anders werkt.
Dat wordt dus een snelcursus “barbier”  voor me, of heet dat anders als je vrouw bent, eh…. barbiëra….? barbierin misschien? Ach, dat doet er ook niet toe, feit is dat ook ik er natuurlijk mee om moet leren gaan en dat levert Henk al gauw een stijve nek op.

Lastig hoor om die die hals onder de kin onder handen te nemen zonder zijn nek te breken want dat hoofd moet natuurlijk best ver achterover hangen. Vol vertrouwen levert hij zich over maar aan de bewegingen van zijn adamsappel zie ik dat “de held” toch regelmatig even moet slikken.
Door het mooie weer vind ik ineens een oplossing voor, of liever tegen,  die knik nek….. eureka…. de verstelbare tuinstoel.
Gaan we proberen natuurlijk en het blijkt tot tevredenheid te werken.
Dankzij het mooie weer kan hij in “de blote bast liggen, scheelt een hoop gekriebel van haren in z’n overhemd toch? Wat een gedoe is dat om rondom die mond alles netjes te krijgen.
Ik heb écht nog wel iets te leren en sta zélf m’n mondhoeken  in de meest vreemde figuren te trekken.
Ja precies, zoals je  óók doet wanneer je een klein kind aan het voeren bent en bij iedere hap ook zelf je mond beweegt.
Het uiteindelijke  resultaat is redelijk, de baas is tevreden. Nu nog even denken  hoe ik dat in de winter op ga lossen!

 

die oudjes toch

Tjongejonge, zó druk bezig geweest in de drukkerij dat ik gewoon  niet in de gaten had dat ik eigenlijk gisteren al een nieuw logje had moeten schrijven. Ik meld het maar even voordat jullie me “op m’n vestje spugen” dat ik te laat ben want dat gebeurt niet zo vaak.
Maar we zijn nu eindelijk door een paar grote klussen heen, wel ff jammer dat het mooie weer nu ineens op is. Attelenooien,  je waait hier aan de kust uit je hemd!

We hadden gelukkig wél een extra lang weekend dus we kwamen ook nog wel even buiten hoor, geen zorgen, zelfs al liep ik (waarschijnlijk daardoor)   tóch weer een verkoudheid op. Snotterdesnotter, bálen, kan óók  een gevalletje verlaagde weerstand zijn, daar wil ik vanaf zijn.
En ik had nog zo’n charmante omslagdoek omgeslagen (heeft Henk gruwelijk de pest aan) maar het mocht blijkbaar niet baten.


Ja klopt, ook  even langs de vliet gewandeld toen de regen nog niet met bákken uit de lucht viel en zelfs nog even op een bankje kunnen zitten in een mager zonnetje. Niet dat ik standaard een boek bij me heb als we wandelen, nee hoor. Maar er staat daar een mini-biep in het gras langs het water en daar snuffel ik wel eens in.

Er staat een boek tussen over de ontvoering van twee 10 jarige meisjes, een waargebeurd verhaal.

Oppervlakkig gezien is het vlot geschreven (voor zover ik dat zonder bril kan zien) dus ik besluit het mee naar huis te nemen.
Aanvankelijk vertellen “de meisjes over hun jeugd” .
Dan komt de ontvoering aan  bod en dán weet ik eigenlijk niet of ik nog wel verder wil lezen.
Hoewel uit het feit dat het boek met hun medewerking geschreven is  blijkt dat ze het overleefd hebben  zijn de details behoorlijk gruwelijk, dit ondanks dat het “beschaafd kinderlijk” beschreven wordt.
Met de vermoorde tienermeisjes in m’n achterhoofd ga ik er nog eens over denken, misschien zet ik het wel weer gewoon terug in de minibiep, met  een boek van mezelf als bonus voor het lenen.

eh… dispenser?

Met sommige zaken lopen wij oudjes toch wel een beetje achter, oke, een hangend toilet hébben we, maar aan de muur hangt nog steeds zo’n ouderwets zeepbakje….iéks!
Kan natuurlijk helemaal niet meer, niet hygiënisch om met z’n allen hetzelfde stuk zeep te gebruiken.
Daar moet dus nodig een “zeep dispenser” voor komen zodat ieder z’n eigen klodder zeep kan tappen.
Waarom dat dan weer een zeep dispenser moet heten  is me niet helemaal duidelijk want uiteindelijk zou zeep- houder of automaat wél zo duidelijk zijn.

Maar  wij dus óp naar een  “badstore” waar zoiets wel  te koop is, helaas  voor prijzen waarvan het je spontaan dun door de broek loopt en dat kun je nou net niet hebben zonder zeep dispenser.   Gelukkig heeft de bouwmarkt ze óók, en veel betaalbaarder (al kún je er ook wel voor “duur” terecht).
Maar dan moet het nog even opgehangen worden…… oéps!

Henk denkt dat hij dat niet meer kan maar om nou voor ieder wissewasje andere lastig te moeten vallen ….? We hebben altijd wel veel samen geklust maar boren was toch meestal wel Henk z’n klusje, zéker met de zware, grote  boor  die de enige is die we nog hebben.
Ik denk aan  medeblogster Anneke die daar haar hand niet voor omdraait en besluit Henk tóch te motieveren om samen aan de slag te gaan.

Het zou bést snel gegaan zijn als……. ik iets minder eigenwijs zou zijn……….
We hebben niets aan de gaatjes waar het zeepbakje hing,  dat hing niet boven het fonteintje  en een dispenser kun je beter wél boven fonteintje hangen om te voorkomen dat bij ál te enthousiast op de knop rammen de tegelvloer in een balletvloertje verandert.
Henk wil graag dat ik aanteken waar de gaatjes moeten komen, komt helemaal goed. Er zitten 2 schroefje mét plugjes bij en ik help even een passend boortje uitzoeken want Henk zoekt een boortje uit waar je volgens mij een gat mee maakt waar de hele dispenser in verdwijnt.

Weet ik véél,  Henk boort braaf met een dunner boortje dat ik aan geef, hij ziet dat de boor op terug draaien staat, ( is wist niet eens dat kón) en we zoeken samen hoe dat weer terug gezet kan worden. Ik wil de plug er wel even in slaan voor hem, zijn commentaar “het gaatje is echt te klein” wordt door mij overruled “die plug is flexibel en moet een beetje strak zitten”……. en sla vervolgens de plug aan gort, mea culpa, mea culpa, mea maxima culpa!!
Als boetedoening ga ik in de schuur zoeken of er nog passende plugjes in huis zijn ….. die zijn er gelukkig!

Met het boortje dat Henk al eerder uitzocht boort hij de gaatjes verder uit, plugjes erin en dan zal ik de schroefjes er wel even in draaien…….. helaas laat  ik het eerste schroefje  uit m’n handen  vallen…ploep zó door de gaatjes  het zwanenhalsje in!
Nog maar eens naar de schuur voor een passend schroefje dat  gelukkig óók  te vinden is.
Zoals ik al zei, Henk zou het zó gepiept hebben als ik niet zo “geholpen had”, als eerste steekt hij z’n handen onder de dispenser  en wast z’n handen geheel terecht  in onschuld, ik  moet eerst nog even m’n  handen  in  de eigen boezem steken, bij deze !
En natuurlijk krijgt hij daarna een dikke knuffel van me, zó verdiend met zo’n eigenwijze muts om zich heen!

 

Vorige Oudere items