stand van zaken

Ja natuurlijk houd ik jullie op de hoogte van de reacties op de  4 brieven die ik op 8 november verzond.
Nu 2 weken later…..
Ministerie van volksgezondheid:,
…….zelfs geen ontvangstbevestiging 0,0 reactie
Gem Rijswijk afd WMO :
…….zelfs geen ontvangstbevestiging 0,0 reactie
Tros /radar:
……. na een week een brief met adressen  die ik beter aan kan schrijven
meeste al gedaan dus, verder de belofte dat men contact op zal nemen zo het ooit in een uitzending zou passen;-(
De ombudsman
stuurt per direct ontvangstbevestiging en belooft binnen drie weken te laten weten of men  iets met mijn klacht kan en mag.

Dat gebeurt ook, na 10 dagen een telefoontje van een zeer invoelende medewerkster van de ombudsman, hele brief gelezen, leeft mee maar…… voel je ‘m aankomen……
Ze kan helaas niets doen wat de traplift vergoeden betreft, gemeentes mogen zélf regels vaststellen en tenzij die “onbehoorlijk zijn” doet niemand daar iets tegen.
Ik leg maar even uit dát het onbehoorlijk is regels zó te stellen dat je vrijwel nooit hoeft uit te betalen omdat goedkeuring krijgen zó lang duurt dat je wel zelf móet in grijpen als je niet wilt dat er doden vallen.

De dame gaat ( net als een eerdere beleidsmedewerker van de WMO)  wél mijn voorstel voor nachtopvang op de agenda proberen te krijgen, Ook zorgmedewerkers geven volmondig toe nog nóóit bij dit probleem stil gestaan te hebben. Dit is de vierde zeer verbaasde dame  …. wat niet wil zeggen dat het nu ook gaat gebeuren, je kent het wel, daar hangt een prijskaartje aan enz enz.
Ze adviseert me nog  bij de gemeenteraad van Rijswijk een klacht in te dienen over dat art, 9 . Dáár kan men regels veranderen.

Er ligt nog een uitdraai van mijn  brief , ik krabbel er in mijn hanenpootje nog even bij dat ik op advies van de ombudsman een klacht in wil dienen tegen een onbehoorlijk wetsartikel
Ze dóen het er maar mee.

Twee uur vóór de ontvangstbevestiging vandaag in de bus viel belde een   medewerkster van de juridische afd. gem Rijswijk .
Soortgelijke aardige inlevende  dame, ándere regeltjes waarom ) ze (nog?) niets kan doen. Ik moet eerst een afwijzing hebben van de WMO, die heb ik volgens haar niet, ik heb slechts een ondersteuningsplan dat ik niet ondertekend heb en waaruit men wél af kon leiden dat ik het er niet mee eens was.
Het ondersteuningsplan erbij en tja… hoe moet een afwijzing er dán uit zien……


Mevrouw krijgt nog flink wat van mijn ergernissen  in deze zaak voor de kiezen, en dat dit art. 9 écht van tafel moet, niet alleen voor mij maar voor iédereen, de regel zegt niets over de noodzaak, niets over je financiële situatie maar bestaat slechts om niet uit te hoeven betalen.
Met de belofte dat zij mensen aan gaat spreken op het niet reageren, en zorgen dat er een officiële  “afwijzing” komt als men écht niet gaat betalen waarna ik alsnog een beroep op haar kan doen om een klachtprocedure te beginnen.
Ze belt over een week terug……. wordt vervolgd dus……..

 

eerste schaap…..

Volgens Inge zijn er toch al organisaties in beweging  gekomen na mijn verzonden brieven, zij vond deze advertentie…..


Klinkt allemaal leuk maar bij die organisatie heb ik een jaar geleden al  geïnformeerd (dit logje over gemaakt) toen bleek daar  een flink prijskaartje aan te hangen, drie nachten per week zou al meer dan ons jaarinkomen opslokken en of men zóveel PGB zou verstrekken betwijfel ik. Waarschijnlijk kun  je daar als werknemer  goed verdienen,  als de klant bijna € 40,– per uur moet  betalen  kan het er af.

Om nog even terug te komen op de verzonden brieven van vorige week,  dinsdag kreeg ik al een ontvangst bevestiging van de ombudsman, dat kon écht niet sneller, hulde.
Het  betekent  niet dát de klacht ook in behandeling genomen zal worden omdat men ook daar niet iedere klacht kán of mag behandelen. Maar het streven is ons binnen drie weken te laten weten “of men er iets mee kan”.

Het blijft een vreemde zaak dat we zó weinig invloed uit kunnen oefenen om  dit soort kromme regeltjes aan te pakken. We doen blijkbaar iets verkeerd  als ik naar de zwarte Piet tegenstanders kijk.
Een kleine groep mensen weet hun zin zelfs door te drijven met onzinnige argumenten én tegen een grote meerderheid in.
Daar zou ik iets van moeten kunnen leren, moet ik organisaties gaan bedreigen, zoals KOZP bij winkeliers doet, moet ik in de zorginstellingen gaan demonstreren tussen de patiënten, zoals dat clubje  bij de intocht tussen de feestende kindertjes mag demonstreren?  Wie bij een moskee wil demonstreren krijgt (terecht)  géén toestemming  “wegens uitlokking” en wordt naar een andere locatie verwezen.  Bij de Sinterklaasintocht gelden blijkbaar andere regels en mogen ze wél tussen de kinderen staan, wat natuurlijk óók ongeregeldheden uitlokt. vraag me echt af waarom ze het opzoeken als het ze zo ergert.

Ja hoor, ik heb met mijn aftakelende man écht serieuze  dingen om me zorgen over te maken maar toch maak ik me druk over een leuk kinderfeest dat verziekt wordt. Er is in de winkels nog geen greintje  Sinterklaas sfeer te bekennen.
De meeste winkeliers spelen op safe door alvast in de kerstetalage te duiken. Nergens leuke Sinterklaas liedjes te horen, en veel mensen vinden naar de intocht gaan kijken een risicovolle onderneming.
En natuurlijk politiek correct inpakpapier.
Gelukkig vinden we af en toe nog ergens oude voorraad en een enkeling die heel slim kans ziet er tóch een zwarte Piet  door op te drukken zoals zeeman.
Het zal wel duidelijk zijn, voor mij is zwarte Piet  precies wat zijn naam zegt, ZWART.
Daarvoor stond ik met Henk én Leidsche Glibber in 2013  inderdaad te demonstreren op het Malieveld, een ludieke actie die helemaal aan het eind nog verstoord werd  door “foute voorstanders” want die zijn er helaas ook. Maar oke, op het malieveld kon dat zonder de intocht verstoren en zo hoort het ook. En bij een eventuele volgende demonstratie sta ik er wéér, wel zonder Henk dit keer maar  een schaarse oppas inschakelen is het me wel  waard.

 

te wapen….

Halleluja, de aanvraag om een bijdrage voor de traplift heeft dan toch eindelijk de instantie die daarover moet gaan beslissen bereikt. Néé , natuurlijk nog geen toezegging, zo werkt dat niet (en dát begrijp ik, dat het zo lang moet duren niet) .
23 oktober komt er een dame op huisbezoek, dat is precies drie maanden nadat de aanvraag gedaan is, en dan héb je nog geen toestemming. Je zal het maar niét alvast zelf kunnen betalen.
In de brief staat nog een interessante passage……..deze…..


Eh…… was er niet ruim een jaar geleden door de casemanager om maatwerk gevraagd, voor  wel 2×2  hele uren per week. En kreeg ik daar toen niet een heel onaangename afwijzing op?
En wordt hier weer niet van alles in het vooruitzicht gesteld waar een onaangename dame telefonisch  een oordeel over heeft  geveld? O ja, ik schreef er dit logje over, maar in het dossier, dat er ongetwijfeld over Henk is, blijkt dat dus niet bekent.

Of het is een gevalletje “standaardbriefje” en is de typiste  te laks geweest om het even aan te passen want bovenaan staat wel degelijk dat het huisbezoek een melding van een traplift betreft.
Ik heb nóg een kater van “het mens” van toen, dat twee gemaakte afspraken niét nakomen niet haar schuld vond, die werden op kantoor gemaakt. Er staat een andere naam in deze brief en ik hoop dat deze dame wél van een afspraakje houdt.

Ze doet natuurlijk ook maar haar werk maar ze staat door haar collega  toch al op 0-1 achter. Die brief van haar collega destijds  ligt al klaar voor het geval ze me gaat vertellen wat er allemaal ” wel niet” kan!
Klopt, “wel niet”  is een beetje rare manier die wij Nederlanders gebruiken om te zeggen dat er héél veel kan. In dit geval kun je het beter letterlijk nemen, wat er wel allemaal niét kan, zodra je er naar vraagt. Het zal van de dame in kwestie af hangen  hoe ik haar ga benaderen maar geloof me, de messen zijn geslepen! Op naar de 23ste…….

 

bankzaken

In 2006 schreef ik nogal eens over mijn “onmin met de banken”, maar in mei van dat jaar schreef ook dit over ándere banken.

“De nieuwe meubelstukjes zijn binnen en ik laat jullie even zien hoe het zit deel van onze kamer er nu uitziet .
De kleuren van het lichte bankje en de stoel zijn vertekend de één lijkt te donker de ander te licht want ze zijn van dezelfde kleur .
We komen ’s avonds helemaal bij als we weer op ons eigen stekkie zitten, het is écht naar ons zin geworden “.


Ondertussen is de bekleding van vooral het beige bankje ( de 2,5 zit)  op, én de zitting is verzakt.  Nieuwe zittingen en opnieuw bekleden gaan de kosten van een nieuwe bank ruim  te boven, hoewel het frame er zeker nog goed genoeg voor is. Maar dan nog, zelfs het grootste bankje is eigenlijk toch te klein voor Henk om comfortabel te kunnen liggen.

De huidige bankstellen zijn allemaal erg kolossaal, armleggers van 35 cm breed x2 is voor een kamertje van 3.20 toch wel erg veel ruimteverlies. De meeste zijn ook veel te diep, vaak zelfs meer dan een meter met de rug meegerekend.
Je begrijpt, toen we kort geleden tegen een mooie hoekbank aanliepen die relatief bescheiden afmetingen heeft. Weliswaar nog steeds wat groter dan huidige bankjes, maar met slechts aan één kant een niet al te dikke leuning en ruim onder de meter diep .


Met een  uitschuif stuk als je even lekker onderuit wilt, maar ook met veel meer lengte  door de hoek, zodat Henk dan wél lekker languit kan liggen.
Met een diepe zucht heb ik die bank besteld, het gaat me aan het hart die andere twee weg te doen.

De kringloop, ooit opgezet als leerproces voor mensen die een vak wilde leren, Is ondertussen gewoon een tweedehandswinkel, en daar zijn ze niet goed genoeg meer voor. Jammer, de bankjes zouden een prima project zijn om het stoffeer vak  onder de knie te krijgen, niet heel gangbaar stoffeer werk omdat de stijl semi twintiger jaren is.
De rest van de inrichting is daar op aangepast, de nieuwe bank gaat er dus niet echt  bij passen.

Ach, voorlopig is het belangrijkste dat Henk wat comfortabeler kan liggen, de boel overhoop gooien om te behangen kan altijd nog. Bovendien….  na de traplift en deze nieuwe bank zouden we eerst even een andersoortige  bank moeten beroven om álles te kunnen vervangen.
Eerst maar eens zien hoe het eruit ziet als volgende week de nieuwe bank gebracht wordt. Wanneer Henk op die bank dan veel beter slaapt lukt het hem misschien wel om “slapend rijk te worden”, die uitdrukking moet toch érgens vandaan komen?

 

in de watten…

Echt waar, ik wordt door mijn lezertjes in de watten gelegd. Eh… lezetjes is misschien niet het juiste woord als ik het over Melody heb want ze steekt een behoorlijk stuk boven me uit als ik de beloofde knuffel in ontvangst wil nemen.
Waren het enige tijd geleden Trees en Jan die een knap stuk omreden om het voor mij makkelijk te maken ze te ontmoeten, dit keer was het Melody die  met haar “schoonmeisje*, ( met pakweg 10.000) een stukje (s) omreed en een stop inlaste om elkaar te ontmoeten.

Op een zonnig terrasje langs de snelweg bij Delft konden we proosten op  het feit dat  ik,  met behulp van de routeplanner,  precies op tijd ter plaatse was wat bij mij zeker niet altijd een gelopen race verondersteld kan worden. Ondanks mijn  onderontwikkeld geografisch  inzicht belet mijn eigenwijsheid me nooit  het richtinggevoel van de dame in mijn routeplanner in twijfel te trekken. Maar dit keer liep alles perfect en zat ik al snel  met de dames aan een heerlijk glas  vers geperst sinaasappelsap.


Nou mag ik daar normaal gesproken graag een flinke scheut Gin in gieten maar dat is natuurlijk geen optie als je nog moet rijden. Bovendien is lunchtijd  daar nog wat te vroeg voor wat mij betreft.
Gewoon jus’d orange dus die zich ontpopte  als prima spraakwater.
Weinig kans op een stuk in m’n kraag,  maar wél een heleboel stukjes, meer dan 10.000 bij elkaar die op mijn achterbank werden gestapeld!
Melody hield grote opruiming in haar kasten  en had  uit sommige van mijn logjes begrepen dat ik puzzelen een leuk tijdverdrijf vind, oke, daar hoef je niet héél diep voor te graven in mijn logjes want ze zijn een beetje mijn stopwoordje als ik ff geen log onderwerp  heb komen met enige regelmaat voor. Soms weet ik er zelfs een culturele,   of actuele,  draai aan te geven.
Jawel hoor dat kan ik best.
Oke, voor wie het té stil in logland vindt hier en hier het bewijs.
Rest mij de dames nogmaals te bedanken voor dit heerlijke staaltje interactie van bloggers onder elkaar, bij deze Melody en Daphne!

 

 

 

 

we doen gewoon….

Ja hoor , we doen gewoon dat is echt gek genoeg!Het hittealarm leg ik even naast me neer want m’n gezonde verstand werkt nog prima.
En als onze werkgever  vrijdag een app stuurt met de vraag ” of we hem kunnen helpen met wat tabbladen vergaren en boren zeg ik dus “oke, je ziet ons maandagmorgen.

We zijn sowieso altijd vroeg op, maar stappen nu al vroeg in de auto. Het is pas kort warm, de warmte zit nog niet in het gebouw en het is er in de ochtend prima te doen. Thuis heb ik alle zonneschermen laten zakken na de boel eerst door gelucht te hebben.

Het zijn maar 300 setjes van ieder 10 tabbladen, een eitje! Het vergaren doe ik, pak 1 setje naar  rechts lopend en meteen 1 setje als ik terug loop.
Daarna kan Henk de setjes gelijk stoten, dát zit nog zo in zijn systeem dat hij thuis zelfs de krantjes  drie maal daags gelijk zit te stoten.

Hij werkt heel secuur, door de blauwe tabjes is vergissen uitgesloten, áls hij een setje verkeerd oppakt ziet hij dat er iets niet klopt en vraagt mij hoe dat nou zit, dat is dan gauw herstelt.
Ik zie toch niemand meewarig het hoofd schudden hé, zo van “die arme man, met die warmte nog aan ’t werk zetten”, niet doen hoor, zinvol werk is een zegen en véél beter dan  bezigheidstherapie

Er staat geen druk op de ketel en natuurlijk hou ik een oogje in het zeil, hij  zou  niet door hoeven gaan als hij niet meer wil. Ze moeten ook nog geboord worden, je weet, wel 4 gaten erin boren zodat ze in een map gehangen kunnen worden.
De boormachine is  een tamelijk oud geval dat handmatig  op maat gezet moet worden en makkelijk van maat af geslagen wordt bij gelijkstoten, dat heeft Henk al jaren geleden afgezworen maar gelukkig kan ik het zelf ook. Hij heeft geen zin meer om de stapels naar de boormachine te brengen maar komt bij me zitten kijken, ik vind het prima.

Die boormachine ken ik van haver tot gort en ik wéét dat hij lelijk kan “bijten” als je even niet oplet. In een grijs verleden kostte het mij bijna het eerste kootje van m’n linker wijsvinger, die daarna nooit meer dezelfde was.
Het was zo’n dag dat echt álles tegenzat, als dan de boortjes steeds vollopen en je hebt de hele trukendoos al uitgeprobeerd ga je boortjes wisselen, daarvoor moet je in een vakje zijn waar de , door transportbandjes aangedreven,  heel snel draaiende boorkoppen zitten.


Klopt, dat mag je niet open maken als de boel draait, maar ja, ik was een beetje dom en vergat dat het aan stond, er is zoveel andere herrie daar.
Het werd voor mij een nachtje ziekenhuis en voor mijn lezers een mega lang log;-) voor wie het nog niet kent en toch nieuwsgierig is….

“schoon”moeder

Schoonmoeders  hebben een slechte naam, zó  slecht dat  deze grote ronde cactus met gemene prikkers “schoonmoeder stoel”   genoemd wordt.
De boodschap lijkt me duidelijk, schoonmoeders moeten hun bezoek niet te lang rekken  en het aanbieden van deze cactus als zitplaats maakt wel duidelijk wat de bedoeling is.  Ik had tot nu toe de indruk dat ik bij onze nieuwe schoondochter wel een potje kon breken…… maar  het geeft me toch te denken dat ik in de tuin bij haar onderstaande stoel voor me  klaar zie  staan.
Ik zou zeggen “de ultieme schoonmoeder stoel”.  Die weiger ik beleefd maar kordaat al heeft de stoel waar ik dán op ga zitten , ondanks het kussentje, moeite om zijn zitting bij elkaar te houden.

Ach…. geintje hoor,  we mogen elkaar héél graag maar ze woont héél klein, zeker nu Ruud ook bij haar woont en heeft dus weinig ruimte om tuinstoeltjes  voor de winter op te bergen. en tja, alles dat in weer en wind buiten staat knapt er niet van op.
We waren er met Inge op bezoek en kennen schoondochter /schoonzus ondertussen wel zo goed dat splinternieuwe stoeltje kopen verspilling gevonden wordt.

Als Henk en ik met Inge weer naar huis rijden krijgen we onderweg  een ouderwets knettergek idee….. we rijden even langs de kringloopwinkel in Rijswijk….. snuffelen daar  rond en jawel….. we zien deze twee schatjes “voor weinig” , we spannen per app even met Ruud samen of ze deze leuk zou vinden  en bij een bevestiging  realiseren we ons dat we met drie volwassenen in de Splash zitten….oeps….


We klappen één deel achterbank neer en gaan proppen, ja handig zijn stoelen natuurlijk niet  in een wel heel bescheiden personenauto maar Inge is niet zo dik  en jawel hoor….
Na wat gerommel rijden we mét de stoeltjes in de auto weg…..er gaan niet alleen veel makke schapen in een hok, bij stoeltjes werkt dat blijkbaar ook.
Missie geslaagd, je hebt ook als  schoonmoeder toch   recht op  een stoel zonder stekels onder je gat, écht wel?

 

Vorige Oudere items