zeker weten…

Ja dat heb je toch wel eens, je weet zéker dat het in huis moet zijn  alleen, het ligt niet waar je dácht dat het ligt. Ik zocht me mottig naar dat jubileumkrantje van Henk.
Mapje hier, doosje daar, de zolder omgespit enz,enz!
Dat Inge óók zo’n krantje heeft doet er niet toe, ik wist zeker dat er ook minstens één in huis moest zijn en uiteindelijk ging e een lampje  bij me branden.

Bij de laatste opruim bevlieging, je weet misschien nog wel, we kochten toen een shredder om overbodig bevonden paperassen te vernietigen, deed ik een aantal  zaken in een rieten koffertje van A4 formaat.
Had ooit een kerst pakket in gezeten en het leende zich prima voor zaken als boekjes van bruiloften en jubilea ….pffftttt, hebbes!

Niet alleen het krantje zat erin, ook een vijftien jaar latere  extra editie waarin over het 40 jarig jubileum van Henk verslag gedaan werd.
Er werd ook even teruggeblikt naar dat 25 jarig jubileum  mét “boevenfoto”.
Met 40 dienstjaren hád Henk, toen, bijna 58 jaar oud, al in de fut gekund  maar hij koos om het werken af te bouwen in deeltijd fut. Eerst 4 dagen, toen drie enz. Het  was  een mooie manier om af te bouwen tot aan het pensioen.
Op dat moment kwam ik juist in dienst van de drukkerij als snijder/ afwerker en werkte wél 5 dagen. Zo kreeg Henk de kans om zich geleidelijk in de huishouding te bekwamen zonder dat ik hem op de vingers keek.
Hij leerde koken en ik had het geweldig naar m’n zin, het huis aan kant (op wat kleinigheden na)  als ik thuis kwam  en het eten kant en klaar voor m’n neus. Die mannen hádden het zo gek nog vroeger vond ik al gauw. Ik kan het iédereen aanbevelen.
Het bedrijf groeide  waardoor  er een  nieuwe snijder afwerker  nodig was (ik liep uiteindelijk ook tegen de 60 en het wás zwaar werk voor een vrouw)   voor ons  kwamen er  de nul uren contracten om samen wanneer het nodig was bij te schieten  heel handig omdat we het bedrijf allebei door en door kennen. En al wordt het langzaam minder …we doen het nog steeds .

Maar kijk nou toch eens naar die twee foto’s, volgens mij is Henk in die vijftien jaar tussen die twee jubilea vijftien jaar jonger geworden i.p.v. ouder. Lang leve het korte koppie én de kortere baard voor Henk!

Advertenties

terugbliktag

Villasappho, bedacht alweer even geleden een terugbliktag met  vragen over 2017.
Op zich leuk bedacht allemaal  maar met de meeste vragen kán ik niets, het geheugen van een 75 jarige vertoont een opvallende overeenkomst met een zeef.
Behalve dat zijn veel (eerlijke)  antwoorden   verre van gezellig leeswerk. Maar oke, ik zou Rietepietz niet zijn wanneer ik “geen antwoord” niet als “een antwoord” zou kunnen presenteren. Gaan we dan.

Beste aankoop?
ik heb werkelijk géén idee, volgens mij niets bijzonders. Misschien de rolstoel.
Welk nieuwsitem staat je nog bij?
Moet ik nu gaan kiezen uit alle ellende die er in de loop van het jaar over ons werd uitgestort? Of alle zwaar over correcte zeurderige onzin items?
Best gelezen blog post? Of je favo dat mag ook?
Te gek, toch een vraag waar ik een antwoord op weet, dat was het log “lastig logje in februari waarin ik voor het eerst over de dementie schreef, de reacties lieten me met dikke strot achter, hartverwarmend.
Welke 3, 4, 5, 6 foto’s vertellen over jouw 2017?
En nóg een vraag waar ik iets mee kan, dat zijn de foto’s van onze midweek Terschelling, onder de kerstboom bij Inge  lagen al die foto’s in een  prachtig boek verwerkt.
Wat deed je dit jaar voor het eerst/laatst in je leven?
Op zich best een goede vraag  maar de dingen die ik dit jaar voor het eerst deed wil je  niet weten,  wat ik voor het laatst deed wil ik zelf nog niet weten.   
Wat heb je te weinig gedaan?
Héél veel !
Wat wil je volgend jaar anders doen?
Dat is geen kwestie van “willen” steeds meer dingen zullen anders “moeten”.
Welk nummer van 2017 staat in jou top 10?
Werkelijk géén idee  welke nummers anno 2017 zijn
En welk nummer van dit jaar wil je nooit meer horen?
Gezien het vorige antwoord  lig ik er niet wakker van als ze allemaal verdwijnen.
Heb je leuke vooruitzichten voor 2018?
Eh…… vast wel, in ieder geval verheug ik me op een  nieuw blogjaar met jullie allemaal.

kerstgoud

Tja, de echte Rietepietz lezer weet  dat mijn Kerstboodschap  op kerstavond verschijnt in de vorm van  “een cultureel zeer verantwoord filmpje”  waarin een “kerstgerelateerd figuur” een warme boodschap uitspreekt.
Soms hilarisch, soms wat minder maar altijd met groot plezier gedaan sinds 2008.
Hoewel mijn cameraman de laatste jaren al moeite met de knopjes had lukte het, met of zonder zijn hulp,  nog steeds een  filmpje te produceren.

Natuurlijk werd het ieder jaar lastiger want kijkt zelf;

2008  strik ik een kerstkaars
2009  ben ik gewoon mezelf  een kerstengel
2010 hielp moeder natuur een handje en ben ik een sneeuwpop
2011  moest de kerstman eraan geloven en werd kerstvrouw
2012 een  kerstster met echte lichtjes
2013  een kerst tafelstuk
2014 is Rudolph the rendier  de klos
2015  heb ik een kerstboom opgezet
2016  een grote kerstkaart

Nee ik heb ze niet aan de linkjes vastgemaakt, ik wil niemand overvoeren maar ze zijn natuurlijk in het archief te vinden, of tik in de zoekfunctie kerst in en je komt ze tegen.

Er blijven niet écht veel kerstgerelateerde figuren over hé, ik weet er nog één te verzinnen maar het is lastig te realiseren, temeer waar m’n altijd zo trouwe maatje echt niet meer kan helpen.
Het blijft bij een beetje proberen maar de echte motivatie wil niet komen, de pret ontbreekt  en m’n maatje heeft meer dan ooit aandacht nodig, heel jammer maar ik ga de 10 jaar net niet volmaken.
Waarschijnlijk zal niemand daar wakker over  liggen en ik leg me erbij neer, uiteindelijk kan ik best één van de eerdere  filmpjes  gebruiken die voor veel lezers helemaal nieuw zijn.

Maar dán komt het mijn gouden meisje ter oren, “wat nou geen filmpje, zo slecht is je probeerseltje niet, kan heus wel iets worden, schei nou uit, je gaat er gewoon mee verder”. Ze trekt haar agenda,  kruist één van haar in deze maand spaarzame vrije dagen aan en zegt; “je gaat niét een leuke traditie stopzetten zolang je nog een idee hebt, ik kom me met je zorgenkind bemoeien én film voor je en jij gaat je ding doen”!

Het wordt een ouderwetse giebeldag, met veel improviseren, met dingen die mislopen of   juist beter uitpakken dan we dachten, met ook een taak voor Henk die het allemaal welwillend volgt.
En er kómt een filmpje waarvoor Inge zich in een vreselijk lastig hoekje staande moest zien te houden én het beeld in de gaten moet houden.
De tekst is niet heel geweldig, niet alleen omdat de tijd wat krap was. Normaal sta ik altijd  even stil bij de mensen die het niet makkelijk hebben, en ook dit jaar zijn er onder m’n lezers wel een paar die door diepe dalen gaan of gingen.
Daar een tekst over schrijven is één ding, hem uitspreken is iets  anders, ook mijn emoties vertonen dit jaar  soms een treffende gelijkenis  met een rollercoaster…..  en ik ben gewoon niet zo goed in rollercoasters. Nou en?

om óp te vreten

Het was bij de bakker dat ik een  zwarte Piet om óp te vreten zag!
Kijk maar, lekker ding hé!
Ondanks het vorige logje was ik toch ff niet echt bij de tijd en volkomen verrast  dat het al zó snel Sinterklaas avond is.
Temeer daar de ouders van onze kleine gelovigen bericht hebben gekregen dat Sinterklaas en zwarte Piet al op zondagmiddag 3 december  graag persoonlijk langs willen komen. Oepssss, dat is al over een week.

Dat komt natuurlijk doordat we dit jaar niet zijn mee geweest om Sint van de boot te halen, en dan nog een paar dagen werken… dan glippen de dagen je zómaar door de vingers.
Gelukkig maar dat ik bij de bakker even met de neus op de feiten werd gedrukt door deze echte zwarte Piet.
Hij was me iets te groot om mee naar huis te nemen maar er was keuze genoeg. Ook wel een wat kleiner taartje zoals dit schattige “cadeautje”, een 4 tot 6 pers chipolata taartje  dat we met z’n tweetjes vást wel “uitgepakt” krijgen.

Moeilijk kiezen hoor want er was ook nog een geweldig mooi en dik boek van Sinterklaas, iets groter dan het cadeautje maar dat zóu met enige opoffering toch wel  te doen moeten zijn.
Wat zijn ze léuk hé, en van het cadeau taartje weet ik ondertussen dat het ook héérlijk smaakt.

Liebster Award

Ja de Liebster Award is op herhaling en  ik werd tot m’n verrassing genomineerd door Neeltje van:  “golven in zee” 

De  5 vragen beantwoorden doe ik natuurlijk graag maar…..  er moeten óók 5 nieuwe bloggers  genomineerd worden…oeps….!

Nee nee, niet wegduiken, mooi, dan ben jij nr.1. En jij leest ook al zólang bij mij dus jij bent nr.2
eigenlijk verdienen al mijn linkjes een nominatie dus ik prik  even blind  nr.3 , nr.4 en nr. 5 zo, hebben we dat gehad!

 

 

1) Wat vind je fijn aan bloggen”.

“Hebbie ff”……..,

A. Het heeft een soort dagboek functie voor me, ik lees dan ook regelmatig logjes terug.
B. De interactie met andere bloggers is onwijs leuk, in de reacties wordt niet zelden het onderwerp bij stukjes en beetjes uitgediept al is het soms alleen maar “keten”,… érrug leuk!.
C. Vooral de laatste jaren is het ook dé manier om de buitenwereld binnen te halen, bij het ouder worden kán je wereld zomaar ineens een stuk kleiner worden.
D. Mijn trouwe lezerskring, bloggers  die nét zo makkelijk meegaan in mijn “kolder” als in mijn soms toch wel “serieus ondertoontje”.
E. Het hartelijke medeleven  met  elkaar wanneer er ergens ( mea culpa)” stront aan de knikker is”.

Nou ja, je begrijpt het idee  toch? Ik schrijf anders nét zo makkelijk een heel alfabet over de lol van het bloggen.

2) Wat wil je graag doorgeven aan anderen

Poehee, héb ik iets door te geven?
Nou misschien dat er aan alles twee, of meer,  kanten zitten. Ik prijs me gelukkig met lezers die voor hun mening uit durven te komen ( dat ook altijd heel nétjes doen)  wanneer die een beetje, of een beetje veel  afwijkt van de mijne. Een vorm van vertrouwen waar ik best trots op ben.

3) Kun je jezelf in vijf woorden omschrijven?

Lastig… , Dat moet natuurlijk een beetje objectief,  ik ben geen Heilige en wil me niet op de borst rammen,  maar om nou mezelf tot aan de grond toe af te branden is ook weer zoiets.
Knettergek, maar dat is een open deur, misschien toch maar trouw
Eerlijk, ik gruwel van huichelen en huichelaars, maak je geen vrienden mee ;-(.
Consequent,  anderen noemen dat ook wel  koppig, of eigenwijs, het zij zo!
Sociaal, dat hoop ik althans, maar  niet Asociaal, toch wel B (eetje) sociaal!
Nuchter, als ik onder een appelboom zit verwacht ik niet  dat er een peer uit komt rollen.

4) Wat zijn jouw dromen voor de toekomst?

Ik ben 75, hoeveel toekomst en dromen hééft een mens dan nog.
Je zou het een droom kunnen noemen dat ik hoop lang genoeg fit te blijven om Henk thuis te kunnen houden en, desnoods met hulp aan huis, te verzorgen.
Tja, als dat in mijn macht lag dementie genezen natuurlijk, en kanker… en nog wel een paar ellendige ziektes.

5) Wat is jouw favoriete jaargetijde en waarom?
Dat heb ik niet, op z’n tijd zijn ze allemaal even heerlijk  of vervelend.

 

Vragen voor wie de Liebster wil meenemen:

1.Blog jij “gender neutraal”  of heb je een voorkeur voor mannen- of vrouwenblogs
2.Heb je wel eens het gevoel dat je site een “blog” aan het been is?
3.Verwijder je reacties die niet leuk of niet netjes zijn?
4.Weet je een beetje  hoe je vaste lezers “in elkaar zitten”?
5.Wat wil je zelf graag kwijt over het bloggen.

 

de kus

Dan heb ik het over de kus die ik van onze buurvrouw kreeg, nee laat me nou uitpraten, ik héb niet staan zoenen met de buurvrouw, ik kreeg déze kus van haar!


Het is een schilderij van de kunstenaar Gustav Klimt maar dát had buurvrouw niet bij zich, nee zij had een in 1000  stukjes gesneden versie waar ( gelukkig) grote delen van de bruine achtergrond onder en boven weggelaten waren. Je begrijpt, ik helemaal in m’n knollentuin want als je Rietepietz érgens blij mee kunt maken is het wel met een legpuzzel.

Niets voor de beginnende puzzelaar dat is wel duidelijk, vooral de nog overgebleven stukken bruine achtergrond zijn  een uitdaging. Maar ook bij de rest moet je toch drie keer kijken wil je “het plaatje”zien.
Zelfs de randjes in elkaar leggen was al niet eenvoudig en dan had ik ook nog weinig tijd, tel uit je winst.


Heel toevallig blijkt de jongste kleindochter sinds kort een reproductie van “de Kus”  boven de bank te hebben hangen, zij herkende de puzzel dus direct terwijl het plaatje voor mij helemaal nieuw was.
Al met al ben ik nog wel even bezig, het laatste deel dat nog gedaan moet worden   zal wel heel veel één voor een passen worden.
Tja en dan….. ? Gewoon weer terug in de doos als hij klaar is, tenzij er zich iemand meldt die deze kus aan de muur wil hebben. Eh…. wie wil er een kus van mij?

opladen

Het blijft geen feest natuurlijk hé!  Hoogste tijd dat “de lezer” zich eens van z’n creatieve kant laat zien.  Nee wees niet bang, niemand hoeft een hoed in elkaar te prutsen al weet ik zéker dat er onder m’n lezers mensen zijn  die het heus beter zouden kunnen dan ik.

Ik heb het me makkelijk gemaakt en gewoon een filmpje dat ik bij “de boerin zonder naam” zag  gepikt!
En wel … omdat het me “het ei van Columbus” lijkt, helaas heb ik het zelf nog niet kunnen proberen bij gebrek aan een lege shampoofles.
Ja hoor eens, de nood is nou ook weer niet zó hoog dat ik een net geopende fles shampoo door de gootsteen spoel en met mijn dunne vlaskoppie doe je een eeuwigheid met zo’n fles.

Het is trouwens bést mogelijk dat mijn probleem allang door jullie opgelost is  zónder deze knutsel  en dan kan ik daar mooi  nog  op anticiperen zonder mezelf in de vingers te snijden bij het bewerken van een plastic fles..

Maar voorlopig is het bij mij nog knap irritant dat het snoertje van m’n  telefoon zó kort is dat ik niet weet waar de telefoon veilig ligt tijdens de oplaadsessie. Nu eerst mezelf maar even opladen om aan de slag te gaan zodrá ik een lege fles heb.

Vorige Oudere items