mist opgelost

Wéét ik wel, er was geen sprake van mist de laatste 2 maanden, buiten niet nee! Maar binnen bij mij was het regelmatig slecht zicht hoor. Dat komt zo!
Ik behelp me al jaren met drie brillen, een lees bril, een veraf  bril( die ik niet altijd nodig heb en een computerbril.  Een multifocale bril schoof ik bewust  voor me uit , het lijkt me maar niks de hele dag zo’n bril op je neus.

Maar ja, er slingeren dus wél altijd drie brillen van mij op tafel  en Henk denkt de laatste tijd regelmatig dat zijn bril erbij ligt en probeert  dan één van mijn brillen over de zijne heen te zetten wat zijn zicht dan weer behoorlijk wazig maakt. ( ja iémand moet toch de schuld krijgen dat ik multifocaal moet) .
Oke, ik dus naar de brillenboer  met dit resultaat.
En tóen bleek pas  dat het géén goed idee was om dit klusje in  deze warme zomerse maanden te klaren.
Het is sowieso  vreselijk wennen om de hele dag  met een bril op m’n neus te lopen, voelt een beetje alsof ik met m’n jas  en schoenen aan in huis loop.
Maar het is ook nog een modern, dus groot, model  waardoor mijn warme gezicht  er voor zorg dat “de ramen beslaan” !
Dus terug naar de  brillenboer en vragen of er geen  accessoire  in de handel is om dat probleem op te lossen.
Niet dus….. zucht, moet ik het zelf maar weer oplossen.

Advertenties

’t gaat ook wel eens goed!

Weet je nog dat we met de tram naar de zandsculpturen gingen kijken in  Den Haag? Ja precies, ik zou terug gaan als ze af zijn en dat deden we zondag. Wéér met de tram maar ondertussen wel véél wijzer zodat het risico dat Henk mensen overrijdt, of zelf over de kop slaat in de tram, uitgesloten is.
Het lukt alleen met deze nieuwe trams……


Dit keer had ik van te voren gekeken naar de symbolen op de deuren en yep….. die deur moeten we hebben.

Ja ja, slechte foto , ik heb maar twee handen hé!
Maar kijk, het rolstoelsymbool staat L. op de deur en als de deuren open gaan kan ik zo naar binnen rollen en zie dat er een ruime plaats is waar ik een riem om de stoel heen kan trekken.

Recht voor een plank waar jij eventueel ook met je rug tegen kunt leunen als je moet blijven staan en  ik er niet ben met Henk..
Logisch dat ik hem er ook met de rug naar toe zet…… dacht ik!
Maar als ik de riem om zijn buik trek en de tram net gaat rijden trekt de riem toch “ff” te strak voor zijn ontbijt.
“Foutje bedankt” zie ik Henk denken, ik draai snel de stoel  en trek de riem om de rug…..
Perféct, hij staat als huis. Al doende leert men.

Zo kan ik makkelijker  de OV kaart scannen , ja dé OV kaart,  ik hoef er maar één te scannen. Ik las 2 weken geleden  ergens dat er een gratis OV begeleiders kaart bestaat en even navragen kan natuurlijk altijd.
Een vriendelijke dame vertelt aan de telefoon hoe het zit en belooft me de volgende dag het aanvraag formulier in de bus te hebben, Ja hó nou even, wat zijn de kosten want zó vaak zullen we er geen gebruik van maken.
De kosten?  Niks, noppes nada, op een postzegel na !

Ik lees het formulier éérst helemaal door, tjonge , wat willen ze veel weten maar helemaal onderaan het tweede blad  staat ….: “als U een invalide kaart heeft hoeft U geen doktersverklaringen in te vullen” , een fotokopie van voor en achterkant van de kaart bijvoegen en identificatie bewijskopie is dan voldoende……
Per omgaande kieper ik het formulier in de brievenbus en een week later ……..
Gewéldig, wat een snelle service.  Henk moet nog steeds betalen voor tram en trein maar ik mag gratis mee!
O ja, de zandsculpturen…. heb ik weer, ben ik nog geen 3 uur van huis… kom ik terug met log voer voor 3 logjes.  Nog een geluk dat ik geen 2 weken op vakantie ga!

 

 

OV oke?

Oke, ik wilde dus  met Henk naar de zandsculpturen maar…. hoe kom ik daar! Eérst maar eens de mogelijkheden verkennen.
De Haagse binnenstad en auto’s is een slechte combi, het oude centrum is auto vrij en de overige wegen er omheen een wirwar van één richting verkeer.
Er zijn wel invalide plekken, die kan ik ook vinden op het internet maar hoe kom je er,  én is er één vrij als ik zoekende ben.  De auto valt dus af !

Lopend?  Het is rond de 6 km., op zich kan ik dat lopen in ruim een uur,  maar ik moet óók weer terug natuurlijk. Bovendien loop ik makkelijk een eind weg in een groene omgeving  met gladde voet-of fietspaden maar  de route’s naar de stad zijn (ongelijk)  stoepje op, (scheef) stoep af”, véél verkeer en niet écht  wandelroutes. Geen aanrader als ik daar ook nog wil rondlopen.

Van de HTM trams die de goede richting op gaan is er minstens één met rolstoelvriendelijke perrons bij de halte en wij schuwen het avontuur niet dus wat let ons!

Ik schreef al eens een logje over het nut (of niet) van de verhoogde perrons. Ze maken het instappen inderdaad makkelijk, voor iedereen , maar in het bijzonder mensen die met rollend materieel  op stap zijn. Moeders met kinderwagen, ouderen met rollator of rolstoelen, het glijdt als een zijtje naar binnen, echt waar.
Je ziet eigenlijk nauwelijks waar het perron ophoud en de tramvloer begint zó mooi gedaan.

 

 

 

Er zijn ruimtes waar je alles dat rolt kunt neerzetten. Maar dan…….. ik meen ooit gezien te hebben dat er een plaats is waar je rolstoelen vast kunt zetten  maar bij de klapstoeltes voor de buggy ruimte zie ik niets. De tram komt in beweging ik ga dus maar zitten bij de klapstoeltjes waar ik binnenkwam. Door de tram lopen mét een rolstoel…?  geen goed plan.
We zijn bewust héél vroeg op de zondagmorgen. Of ik dit kunstje in de spits zou durven uithalen ….? Wat denk je zelf?
Met kunst en vliegwerk heb ik de OV kaarten tegen het kastje gehouden. De stoel heb ik dwars op de rijrichting gezet  want die  wil ondanks de rem er toch tussenuit knijpen bij afremmen en optrekken.

Ik wil  uitchecken vóór we  stilstaan en vraag Henk zich voor alle zekerheid goed vast te houden aan een prachtig vormgegeven palensysteem, helaas zitten de OV apparaten  bij de deuren aan “de overkant”. Hij kwijt zich zó goed van zijn taak dat ik hem als de tram stilstaat niet weggereden krijg. Waarschijnlijk voelt hij zich toch wat onzeker bij ons avontuur en ik moet zijn hand ongeveer los wrikken.

Op het Lange Voorhout ligt een schelpenpad, net als op de vijverberg waar we later ook nog wandelen. Henk kan daar gelukkig een deel zelf lopen, ik had hem bewust nog niet laten lopen want een schelpenpad is  gewoon géén zoab !


We passeren de achterkant van het Mauritshuis en Rutte’s torentje….


…en Jantje, de zoon van de graaf…….


…op weg naar de halte voor de tram terug en ik weet het zeker…. de minister die vindt dat mensen met een beperking ongehinderd in de maatschappij hun gang moeten kunnen gaan lult uit zijn (of was het een zij) nekharen.
Ik ben heel tevreden met wat de mogelijkheden zijn, maar het is niet reëel  om te denken dat iemand met een beperking álles moet kunnen.

 

ff wachten

Zonder dat jullie het weten zitten gezellig (of niet) samen in de wachtkamer. Ik wéét het even niet en dus wachten we gewoon nog even tot ik het ( misschien met jullie expertise) wél weet.
alles op rijtje;
Garantie verlopen,  klantenservice waar je zélfs als de winkel net open is lang moet wachten, blijkt nr. E003 en 4 al geholpen, én P003 én D002 terwijl ik nog steeds sta te wachten toch maar eens vragen waarom ik géén letter voor de cijfers heb….. eh… oooh… dat heb ik wel , de O maar die blijkt maar niet aan de beurt te komen.

De meneer die me uiteindelijk helpt doet dat wél goed, test het snoertje, dat inderdaad fikkert als een net uit de kast gekomen…. oeps, laat maar!
Nieuw adaptersnoer  is niet op voorraad voor de Lenovo lap die ik heb én is duur zegt de man, op internet minstens de helft goedkoper zegt hij…… aardig.
Kleinzoon verklaart me voor gek teveel te betalen en besteld inderdaad voor de helft minder.

Andere morgen in huis… stekkertje in het gaatje en….. nog steeds  flikkert de stroomvoorziening als eh… nou ja , je weet wel.

Conclusie…. dan is ook de poort waar het stekkertje in moet beschadigd en moet vervangen worden…. ppfffttt…..!Néé hé,  wéér naar de klantenservice  , wat gaat dat kosten én hoelang ben ik lappie dan kwijt!

En dán ga ik nadenken want heel tevreden ben ik tóch al niet over dit merk.Het aan/uitknopje zit héél onhandig , de functietoetsen zijn totaal anders dan “normaal”, de batterij kan er niet uit terwijl ik meestal op de stekker werk  en dát is weer niet goed voor de batterij, die kan oververhit raken.

Maar ik raak oververhit van het regelmatig rommelen aan het snoertje, waardoor ik maar met één hand kan typen en het zorgen dat de batterij niet helemáál leeg getrokken is voor ik afsluit.

Behalve dat hebben we toevallig óók nog heel veel werk op de drukkerij dus werk en hebben m’n handen het een beetje gehad na duizenden vouwen maken, net echt handig als je het stekkertje op z’n plaats moet proberen te houden om op te laden.

Misschien is dé oplossing wel “nieuw kopen” en dan beter opletten dan de vorige keer maar dát wil ik weer niet overhaast doen, precies, daarom zitten we even met z’n allen in de wachtkamer tot ik meer tijd heb om te winkelen.
Tot nu toe zag ik deze twee als mogelijke vervanger maar eh… iemand een beter idee?

 

zeker weten…

Ja dat heb je toch wel eens, je weet zéker dat het in huis moet zijn  alleen, het ligt niet waar je dácht dat het ligt. Ik zocht me mottig naar dat jubileumkrantje van Henk.
Mapje hier, doosje daar, de zolder omgespit enz,enz!
Dat Inge óók zo’n krantje heeft doet er niet toe, ik wist zeker dat er ook minstens één in huis moest zijn en uiteindelijk ging e een lampje  bij me branden.

Bij de laatste opruim bevlieging, je weet misschien nog wel, we kochten toen een shredder om overbodig bevonden paperassen te vernietigen, deed ik een aantal  zaken in een rieten koffertje van A4 formaat.
Had ooit een kerst pakket in gezeten en het leende zich prima voor zaken als boekjes van bruiloften en jubilea ….pffftttt, hebbes!

Niet alleen het krantje zat erin, ook een vijftien jaar latere  extra editie waarin over het 40 jarig jubileum van Henk verslag gedaan werd.
Er werd ook even teruggeblikt naar dat 25 jarig jubileum  mét “boevenfoto”.
Met 40 dienstjaren hád Henk, toen, bijna 58 jaar oud, al in de fut gekund  maar hij koos om het werken af te bouwen in deeltijd fut. Eerst 4 dagen, toen drie enz. Het  was  een mooie manier om af te bouwen tot aan het pensioen.
Op dat moment kwam ik juist in dienst van de drukkerij als snijder/ afwerker en werkte wél 5 dagen. Zo kreeg Henk de kans om zich geleidelijk in de huishouding te bekwamen zonder dat ik hem op de vingers keek.
Hij leerde koken en ik had het geweldig naar m’n zin, het huis aan kant (op wat kleinigheden na)  als ik thuis kwam  en het eten kant en klaar voor m’n neus. Die mannen hádden het zo gek nog vroeger vond ik al gauw. Ik kan het iédereen aanbevelen.
Het bedrijf groeide  waardoor  er een  nieuwe snijder afwerker  nodig was (ik liep uiteindelijk ook tegen de 60 en het wás zwaar werk voor een vrouw)   voor ons  kwamen er  de nul uren contracten om samen wanneer het nodig was bij te schieten  heel handig omdat we het bedrijf allebei door en door kennen. En al wordt het langzaam minder …we doen het nog steeds .

Maar kijk nou toch eens naar die twee foto’s, volgens mij is Henk in die vijftien jaar tussen die twee jubilea vijftien jaar jonger geworden i.p.v. ouder. Lang leve het korte koppie én de kortere baard voor Henk!

terugbliktag

Villasappho, bedacht alweer even geleden een terugbliktag met  vragen over 2017.
Op zich leuk bedacht allemaal  maar met de meeste vragen kán ik niets, het geheugen van een 75 jarige vertoont een opvallende overeenkomst met een zeef.
Behalve dat zijn veel (eerlijke)  antwoorden   verre van gezellig leeswerk. Maar oke, ik zou Rietepietz niet zijn wanneer ik “geen antwoord” niet als “een antwoord” zou kunnen presenteren. Gaan we dan.

Beste aankoop?
ik heb werkelijk géén idee, volgens mij niets bijzonders. Misschien de rolstoel.
Welk nieuwsitem staat je nog bij?
Moet ik nu gaan kiezen uit alle ellende die er in de loop van het jaar over ons werd uitgestort? Of alle zwaar over correcte zeurderige onzin items?
Best gelezen blog post? Of je favo dat mag ook?
Te gek, toch een vraag waar ik een antwoord op weet, dat was het log “lastig logje in februari waarin ik voor het eerst over de dementie schreef, de reacties lieten me met dikke strot achter, hartverwarmend.
Welke 3, 4, 5, 6 foto’s vertellen over jouw 2017?
En nóg een vraag waar ik iets mee kan, dat zijn de foto’s van onze midweek Terschelling, onder de kerstboom bij Inge  lagen al die foto’s in een  prachtig boek verwerkt.
Wat deed je dit jaar voor het eerst/laatst in je leven?
Op zich best een goede vraag  maar de dingen die ik dit jaar voor het eerst deed wil je  niet weten,  wat ik voor het laatst deed wil ik zelf nog niet weten.   
Wat heb je te weinig gedaan?
Héél veel !
Wat wil je volgend jaar anders doen?
Dat is geen kwestie van “willen” steeds meer dingen zullen anders “moeten”.
Welk nummer van 2017 staat in jou top 10?
Werkelijk géén idee  welke nummers anno 2017 zijn
En welk nummer van dit jaar wil je nooit meer horen?
Gezien het vorige antwoord  lig ik er niet wakker van als ze allemaal verdwijnen.
Heb je leuke vooruitzichten voor 2018?
Eh…… vast wel, in ieder geval verheug ik me op een  nieuw blogjaar met jullie allemaal.

kerstgoud

Tja, de echte Rietepietz lezer weet  dat mijn Kerstboodschap  op kerstavond verschijnt in de vorm van  “een cultureel zeer verantwoord filmpje”  waarin een “kerstgerelateerd figuur” een warme boodschap uitspreekt.
Soms hilarisch, soms wat minder maar altijd met groot plezier gedaan sinds 2008.
Hoewel mijn cameraman de laatste jaren al moeite met de knopjes had lukte het, met of zonder zijn hulp,  nog steeds een  filmpje te produceren.

Natuurlijk werd het ieder jaar lastiger want kijkt zelf;

2008  strik ik een kerstkaars
2009  ben ik gewoon mezelf  een kerstengel
2010 hielp moeder natuur een handje en ben ik een sneeuwpop
2011  moest de kerstman eraan geloven en werd kerstvrouw
2012 een  kerstster met echte lichtjes
2013  een kerst tafelstuk
2014 is Rudolph the rendier  de klos
2015  heb ik een kerstboom opgezet
2016  een grote kerstkaart

Nee ik heb ze niet aan de linkjes vastgemaakt, ik wil niemand overvoeren maar ze zijn natuurlijk in het archief te vinden, of tik in de zoekfunctie kerst in en je komt ze tegen.

Er blijven niet écht veel kerstgerelateerde figuren over hé, ik weet er nog één te verzinnen maar het is lastig te realiseren, temeer waar m’n altijd zo trouwe maatje echt niet meer kan helpen.
Het blijft bij een beetje proberen maar de echte motivatie wil niet komen, de pret ontbreekt  en m’n maatje heeft meer dan ooit aandacht nodig, heel jammer maar ik ga de 10 jaar net niet volmaken.
Waarschijnlijk zal niemand daar wakker over  liggen en ik leg me erbij neer, uiteindelijk kan ik best één van de eerdere  filmpjes  gebruiken die voor veel lezers helemaal nieuw zijn.

Maar dán komt het mijn gouden meisje ter oren, “wat nou geen filmpje, zo slecht is je probeerseltje niet, kan heus wel iets worden, schei nou uit, je gaat er gewoon mee verder”. Ze trekt haar agenda,  kruist één van haar in deze maand spaarzame vrije dagen aan en zegt; “je gaat niét een leuke traditie stopzetten zolang je nog een idee hebt, ik kom me met je zorgenkind bemoeien én film voor je en jij gaat je ding doen”!

Het wordt een ouderwetse giebeldag, met veel improviseren, met dingen die mislopen of   juist beter uitpakken dan we dachten, met ook een taak voor Henk die het allemaal welwillend volgt.
En er kómt een filmpje waarvoor Inge zich in een vreselijk lastig hoekje staande moest zien te houden én het beeld in de gaten moet houden.
De tekst is niet heel geweldig, niet alleen omdat de tijd wat krap was. Normaal sta ik altijd  even stil bij de mensen die het niet makkelijk hebben, en ook dit jaar zijn er onder m’n lezers wel een paar die door diepe dalen gaan of gingen.
Daar een tekst over schrijven is één ding, hem uitspreken is iets  anders, ook mijn emoties vertonen dit jaar  soms een treffende gelijkenis  met een rollercoaster…..  en ik ben gewoon niet zo goed in rollercoasters. Nou en?

Vorige Oudere items