de kus

Dan heb ik het over de kus die ik van onze buurvrouw kreeg, nee laat me nou uitpraten, ik héb niet staan zoenen met de buurvrouw, ik kreeg déze kus van haar!


Het is een schilderij van de kunstenaar Gustav Klimt maar dát had buurvrouw niet bij zich, nee zij had een in 1000  stukjes gesneden versie waar ( gelukkig) grote delen van de bruine achtergrond onder en boven weggelaten waren. Je begrijpt, ik helemaal in m’n knollentuin want als je Rietepietz érgens blij mee kunt maken is het wel met een legpuzzel.

Niets voor de beginnende puzzelaar dat is wel duidelijk, vooral de nog overgebleven stukken bruine achtergrond zijn  een uitdaging. Maar ook bij de rest moet je toch drie keer kijken wil je “het plaatje”zien.
Zelfs de randjes in elkaar leggen was al niet eenvoudig en dan had ik ook nog weinig tijd, tel uit je winst.


Heel toevallig blijkt de jongste kleindochter sinds kort een reproductie van “de Kus”  boven de bank te hebben hangen, zij herkende de puzzel dus direct terwijl het plaatje voor mij helemaal nieuw was.
Al met al ben ik nog wel even bezig, het laatste deel dat nog gedaan moet worden   zal wel heel veel één voor een passen worden.
Tja en dan….. ? Gewoon weer terug in de doos als hij klaar is, tenzij er zich iemand meldt die deze kus aan de muur wil hebben. Eh…. wie wil er een kus van mij?

Advertenties

opladen

Het blijft geen feest natuurlijk hé!  Hoogste tijd dat “de lezer” zich eens van z’n creatieve kant laat zien.  Nee wees niet bang, niemand hoeft een hoed in elkaar te prutsen al weet ik zéker dat er onder m’n lezers mensen zijn  die het heus beter zouden kunnen dan ik.

Ik heb het me makkelijk gemaakt en gewoon een filmpje dat ik bij “de boerin zonder naam” zag  gepikt!
En wel … omdat het me “het ei van Columbus” lijkt, helaas heb ik het zelf nog niet kunnen proberen bij gebrek aan een lege shampoofles.
Ja hoor eens, de nood is nou ook weer niet zó hoog dat ik een net geopende fles shampoo door de gootsteen spoel en met mijn dunne vlaskoppie doe je een eeuwigheid met zo’n fles.

Het is trouwens bést mogelijk dat mijn probleem allang door jullie opgelost is  zónder deze knutsel  en dan kan ik daar mooi  nog  op anticiperen zonder mezelf in de vingers te snijden bij het bewerken van een plastic fles..

Maar voorlopig is het bij mij nog knap irritant dat het snoertje van m’n  telefoon zó kort is dat ik niet weet waar de telefoon veilig ligt tijdens de oplaadsessie. Nu eerst mezelf maar even opladen om aan de slag te gaan zodrá ik een lege fles heb.

geknipt en geschoren

Ja dan heb ik het over Henk z’n baard al wéét ik eigenlijk niet of hij nou geknipt of geschoren is. Hij gebruikte al jarenlang één van de eerste trimmers die er voor particulieren op de markt kwamen en waar toen nog een aardig prijskaartje aan hing.
Volgens mij gebruikte vroeger uitsluitend  herenkappers ze, maar ik kán iets gemist hebben.
Maar goed sinds de stoppelbaard zijn ze dus in alle soorten en maten te koop, voor “heel weinig” tot “voor heel veel” dus er viel wat te kiezen toen de oude trimmer het kort geleden begaf….., dat hij ruste in vrede.

De keuze was snel gemaakt, niet de áller goedkoopste maar zeker niet de duurste ging mee naar huis en tóen hadden we een probleem. Henk kan de overschakeling naar een nieuw apparaat niet verwerken. Hoewel de verschillen niet héél groot zijn pikt hij het niet meer op dat alles net even anders werkt.
Dat wordt dus een snelcursus “barbier”  voor me, of heet dat anders als je vrouw bent, eh…. barbiëra….? barbierin misschien? Ach, dat doet er ook niet toe, feit is dat ook ik er natuurlijk mee om moet leren gaan en dat levert Henk al gauw een stijve nek op.

Lastig hoor om die die hals onder de kin onder handen te nemen zonder zijn nek te breken want dat hoofd moet natuurlijk best ver achterover hangen. Vol vertrouwen levert hij zich over maar aan de bewegingen van zijn adamsappel zie ik dat “de held” toch regelmatig even moet slikken.
Door het mooie weer vind ik ineens een oplossing voor, of liever tegen,  die knik nek….. eureka…. de verstelbare tuinstoel.
Gaan we proberen natuurlijk en het blijkt tot tevredenheid te werken.
Dankzij het mooie weer kan hij in “de blote bast liggen, scheelt een hoop gekriebel van haren in z’n overhemd toch? Wat een gedoe is dat om rondom die mond alles netjes te krijgen.
Ik heb écht nog wel iets te leren en sta zélf m’n mondhoeken  in de meest vreemde figuren te trekken.
Ja precies, zoals je  óók doet wanneer je een klein kind aan het voeren bent en bij iedere hap ook zelf je mond beweegt.
Het uiteindelijke  resultaat is redelijk, de baas is tevreden. Nu nog even denken  hoe ik dat in de winter op ga lossen!

 

die oudjes toch

Tjongejonge, zó druk bezig geweest in de drukkerij dat ik gewoon  niet in de gaten had dat ik eigenlijk gisteren al een nieuw logje had moeten schrijven. Ik meld het maar even voordat jullie me “op m’n vestje spugen” dat ik te laat ben want dat gebeurt niet zo vaak.
Maar we zijn nu eindelijk door een paar grote klussen heen, wel ff jammer dat het mooie weer nu ineens op is. Attelenooien,  je waait hier aan de kust uit je hemd!

We hadden gelukkig wél een extra lang weekend dus we kwamen ook nog wel even buiten hoor, geen zorgen, zelfs al liep ik (waarschijnlijk daardoor)   tóch weer een verkoudheid op. Snotterdesnotter, bálen, kan óók  een gevalletje verlaagde weerstand zijn, daar wil ik vanaf zijn.
En ik had nog zo’n charmante omslagdoek omgeslagen (heeft Henk gruwelijk de pest aan) maar het mocht blijkbaar niet baten.


Ja klopt, ook  even langs de vliet gewandeld toen de regen nog niet met bákken uit de lucht viel en zelfs nog even op een bankje kunnen zitten in een mager zonnetje. Niet dat ik standaard een boek bij me heb als we wandelen, nee hoor. Maar er staat daar een mini-biep in het gras langs het water en daar snuffel ik wel eens in.

Er staat een boek tussen over de ontvoering van twee 10 jarige meisjes, een waargebeurd verhaal.

Oppervlakkig gezien is het vlot geschreven (voor zover ik dat zonder bril kan zien) dus ik besluit het mee naar huis te nemen.
Aanvankelijk vertellen “de meisjes over hun jeugd” .
Dan komt de ontvoering aan  bod en dán weet ik eigenlijk niet of ik nog wel verder wil lezen.
Hoewel uit het feit dat het boek met hun medewerking geschreven is  blijkt dat ze het overleefd hebben  zijn de details behoorlijk gruwelijk, dit ondanks dat het “beschaafd kinderlijk” beschreven wordt.
Met de vermoorde tienermeisjes in m’n achterhoofd ga ik er nog eens over denken, misschien zet ik het wel weer gewoon terug in de minibiep, met  een boek van mezelf als bonus voor het lenen.

eh… dispenser?

Met sommige zaken lopen wij oudjes toch wel een beetje achter, oke, een hangend toilet hébben we, maar aan de muur hangt nog steeds zo’n ouderwets zeepbakje….iéks!
Kan natuurlijk helemaal niet meer, niet hygiënisch om met z’n allen hetzelfde stuk zeep te gebruiken.
Daar moet dus nodig een “zeep dispenser” voor komen zodat ieder z’n eigen klodder zeep kan tappen.
Waarom dat dan weer een zeep dispenser moet heten  is me niet helemaal duidelijk want uiteindelijk zou zeep- houder of automaat wél zo duidelijk zijn.

Maar  wij dus óp naar een  “badstore” waar zoiets wel  te koop is, helaas  voor prijzen waarvan het je spontaan dun door de broek loopt en dat kun je nou net niet hebben zonder zeep dispenser.   Gelukkig heeft de bouwmarkt ze óók, en veel betaalbaarder (al kún je er ook wel voor “duur” terecht).
Maar dan moet het nog even opgehangen worden…… oéps!

Henk denkt dat hij dat niet meer kan maar om nou voor ieder wissewasje andere lastig te moeten vallen ….? We hebben altijd wel veel samen geklust maar boren was toch meestal wel Henk z’n klusje, zéker met de zware, grote  boor  die de enige is die we nog hebben.
Ik denk aan  medeblogster Anneke die daar haar hand niet voor omdraait en besluit Henk tóch te motieveren om samen aan de slag te gaan.

Het zou bést snel gegaan zijn als……. ik iets minder eigenwijs zou zijn……….
We hebben niets aan de gaatjes waar het zeepbakje hing,  dat hing niet boven het fonteintje  en een dispenser kun je beter wél boven fonteintje hangen om te voorkomen dat bij ál te enthousiast op de knop rammen de tegelvloer in een balletvloertje verandert.
Henk wil graag dat ik aanteken waar de gaatjes moeten komen, komt helemaal goed. Er zitten 2 schroefje mét plugjes bij en ik help even een passend boortje uitzoeken want Henk zoekt een boortje uit waar je volgens mij een gat mee maakt waar de hele dispenser in verdwijnt.

Weet ik véél,  Henk boort braaf met een dunner boortje dat ik aan geef, hij ziet dat de boor op terug draaien staat, ( is wist niet eens dat kón) en we zoeken samen hoe dat weer terug gezet kan worden. Ik wil de plug er wel even in slaan voor hem, zijn commentaar “het gaatje is echt te klein” wordt door mij overruled “die plug is flexibel en moet een beetje strak zitten”……. en sla vervolgens de plug aan gort, mea culpa, mea culpa, mea maxima culpa!!
Als boetedoening ga ik in de schuur zoeken of er nog passende plugjes in huis zijn ….. die zijn er gelukkig!

Met het boortje dat Henk al eerder uitzocht boort hij de gaatjes verder uit, plugjes erin en dan zal ik de schroefjes er wel even in draaien…….. helaas laat  ik het eerste schroefje  uit m’n handen  vallen…ploep zó door de gaatjes  het zwanenhalsje in!
Nog maar eens naar de schuur voor een passend schroefje dat  gelukkig óók  te vinden is.
Zoals ik al zei, Henk zou het zó gepiept hebben als ik niet zo “geholpen had”, als eerste steekt hij z’n handen onder de dispenser  en wast z’n handen geheel terecht  in onschuld, ik  moet eerst nog even m’n  handen  in  de eigen boezem steken, bij deze !
En natuurlijk krijgt hij daarna een dikke knuffel van me, zó verdiend met zo’n eigenwijze muts om zich heen!

 

kerst 2016

Zónder wimpers maar mét alle liefde die ik te bieden heb………!


Steeds meer mensen vinden een kerstkaart schrijven en versturen teveel moeite.

Maar  hier bij Rietepietz  staat natuurlijk een  met zorg gemaakte en persoonlijke kerstkaart klaar voor iedereen.

Mede namens Henk
wens ik  iedereen, warme, sfeervolle kerstdagen en een voorspoedig, maar  vooral gezond nieuwjaar .

En kom op hé, stuur nog even snel een kaartje  naar iemand die in deze feestelijke maand  wel wat extra aandacht kan gebruiken!

Maak er mooie dagen van allemaal!

 

blog & blogger-tag

Nee ik ben niet écht een tag liefhebber maar soms kom ik een tag tegen(dit keer bij Melody)  waar ik wel iets mee kan, of wil. Zolang er geen dwang is om anderen te taggen dóe ik dat dan.
Je moet niets maar wie wil mág natuurlijk!

Hoe ben jij bevangen door het blogvirus?
Bijna 11 jaar geleden ( dec. 2005)  doordat ik per ongeluk terechtkwam op een “soort helpdesk ” van Ria Claasen. ( nu “voor het blog gezet”) Een heel pittige tante die me in korte tijd gastschrijver maakte op haar site en me daarna snel  een eigen “space” ( toen nog van msn)   in kletste.
Met éngelen geduld heeft ze de toenmalige zware  digibeet van alles geleerd in een tijd dat het nog réuze makkelijk was je hele site met één druk op een toets te verspelen.

Wat is je favoriete blogplek?
Gewoon op de bank met lappie op schoot, met een half oog meekijkend terwijl Henk TV kijkt.

Heb je een vaste blogroutine?
Na de eerste jaren maar wat “aanklooien” heb ik nu wel een vaste routine. Ik schrijf om de andere dag een nieuw logje. Bloggers volgen doe ik nooit maar wie regelmatig bij mij reageert link ik uiteindelijk op m’n linkenpagina en die  ga ik systematisch af na het plaatsen van een nieuw logje.
Met  Like’s doe ik verder niets,  ja wel leuk hoor maar ik bezoek de bijbehorende site niet als die niet tussen m’n linkjes staat.  Een reactie, bekend of onbekend, beantwoord ik altijd wél en dan breng ik natuurlijk ook een tegenbezoekje.

Spiegelreflex-camera of telefoon als camera gebruiken?
Geen van beiden, gewoon een bescheiden automatisch fotocameraatje.

Social media- fanaat of liever offline?
Ik doe niéts met social media maar bloggen kun je natuurlijk niet offline doen.

Van welk artikel heb je spijt dat je het geschreven en geplaatst hebt?
Van geen enkel, ik sta achter wat ik schrijf, ik  schrijf overwegend  onzin  waar tussen de regels door nog wel eens iets te lezen is.

Op welk artikel ben je juist heel erg trots?
Ach trots, is groot woord hoor maar ik schreef ooit  het verhaal op van Marion op over  het begin van haar huwelijk dat zij me in een intiem gesprek vertelde.
Het heeft me zeer getroffen hoe zij onder de indruk was na lezing van háár  verhaal in mijn woorden.

Een kijkje in de cijfers. Wat was het hoogste aantal bezoekers op je blog op 1 dag?
Geen idee, wat in de statistieken staat geeft weinig houvast en ik kijk eigenlijk alleen maar naar de reacties, dié bestaan voor me.

Wat is jouw slechtste eigenschap als blogger?
Dat m’n hersenpan niet goed samenwerkt met vingers op het toetsenbord, oftewel, dat ik nog altijd veel foutjes maak.

Wat is jouw beste eigenschap als blogger?
Lastig, daar heeft “de lezer” vast wel  een  oordeel over.

Alle artikelen zelf schrijven of gastbloggers inschakelen?
Alles zelf schrijven, al leg ik wel eens anderen woorden in de mond, zo “schreef” jarenlang ons logeerhondje Eyra af en toe een verhaaltje en nu soms de achterkleinkindereen Levi en Amber.

Heb jij typische blogger-kenmerken?
Geen idee, leg eens uit welke dat zijn, graag schrijven bijv.? Ja.

Hoeveel foto’s moet jij maken voordat je de perfecte selfie hebt?
Ik maak nooit selfies.

Wat is jouw ultieme wens voor de blog?
Ach, ik  neem het allemaal niet zo serieus dus ik hoop dat ik er vooral”lol” in blijf houden!

Vorige Oudere items