stik….

Ja dat zei ik van de week hardop maar ik bedoelde het gewoon als een aanmoediging, niet als iets lelijks, heus niet! M’n naaimachine werd aangespoord te doen waar ik hem héél lang geleden voor kocht, stikken! Maar ja, ik hoorde al langer de meest vreemde geluiden en er waren ook regelmatig wel steekjes los. En nu plofte ineens het halve spoelhuis eruit dat ik met engelengeduld en kunst en vliegwerk er weer weer in kon fabrieken. Helaas werd het daar allemaal niet beter van.

Tijd om eens te overwegen hoe nu verder. Echt kleding naaien doe ik niet meer maar er komt toch nog regelmatig wel iets van een herstelwerk voorbij, een broek korter maken of een kussenhoesje maken. Moet ik dáár nou nog een nieuwe machine voor kopen? Maar eens overleggen met Inge die zélf geen machine heeft en dus ook wel eens een klusje voor me heeft. Ze wil eigenlijk ook wel zelf om leren gaan maar mééstal komt ze pas met een klusje wanneer het te ingewikkeld is voor “een leek” en dan ben ik een slechte leermeester, “doe ik wel even zelf”, tja, daar leert ze het natuurlijk niet van.

We gaan gingen dus samen op pad, op zoek naar een simpel machientje. Dat simpelste machientje kan nog altijd méér dan m’n oude machine die alleen kon zigzaggen en knoopsgaten maken. Het simpelste waar we naar kijken kan ook nog een aantal afwerk- en sier steekjes maken. Er kunnen zelfs 2 naalden tegelijk in. Alles in te stellen met drie knoppen.

Maar wat de doorslag geeft is dat de draad door een handig apparaatje zélf door het oog van de naald gedaan wordt, dat is naarmate mijn oogjes achteruit gaan wel een dingetje.
Voorlopig is het nog gewoon mijn naaimachine maar Inge’s naam staat er al op zal ‘k maar zeggen. Eerst moet ze er mee leren omgaan en daar gaan we van de winter samen aan werken, precies, een soort workshops.
Ondertussen heb ik het klusje waar ik mee bezig was afgemaakt, de draad eigenlijk zonder er erg in te hebben wonderbaarlijk “vanzelf in de naald gekregen”.
Alleen, toen ik het later bewust nog eens probeerde lukte het me niet meer… het ligt op het puntje van tong om te zeggen dat ik gena….. ,eh…. nee, dat zegt een dame niet.
Ik ga het nog wel eens navragen bij die aardige meneer die het voordeed.

.

.

     

zonnig

Waar werd deze foto zaterdag gemaakt door jullie eigen Rietepietz…..?
Eh….. moet bijna wel Frankrijk zijn hé, zou ze dan toch stiekem naar Frankrijk afgereisd zijn om met eigen ogen te zien of al die zonnebloemvelden die ze op logjes tegen komt wel écht zijn?
Ze is er onberekenbaar genoeg voor want ik héb horen verluiden dat als het maar een beetje gek is zij er wel voor te porren is.
Zo liet ze ooit uit haar haar mond vallen dat ze Parijs wel eens wilde zien maar niét in Parijs wilde overnachten, ze spreekt de taal niet en het eten is niet haar ding.
Maar met de Thalys op en neer op één dag dan toch zou moeten kunnen vond ze. Gekkenwerk natuurlijk vond iedereen terwijl een bezoek aan Groningen nét zoveel reistijd vraagt.

Gelukkig zitten de Rietepietz genen wel in meerdere familieleden en zo zat oudste kleindochter Jennifer (onze persoonlijke reisplanner) al snel te spieken of het een betaalbare optie is… en dát is het mits ver vooruit geboekt. Nog stééds knettergek plan natuurlijk maar steeds meer van m’n “meiden” vinden knettergek wel leuk.
En zo drukte Jennifer ( na héél veel heen en weer appjes) op de knop”boeken” en gaan eind oktober “5 meiden een dagje Parijs doen”. Gelukkig zijn alle kleindochters én dochter Inge er al eens geweest.
Dat zal het makkelijker maken de hotspots op in een uur of vijf wel mee te krijgen, tegen die tijd zullen m’n voeten het wel opgegeven hebben maar ok, in de Thalys is het goed rusten.

Dus nee, de zonnebloemen knipte ik niet in Frankrijk maar gewoon op de Rijswijkse markt. Een slimme bloemen verkopen vulde de, door vakantie lege, standplaatsen op met zijn zonnebloemen wat toch een zomers zomers plaatje werd…. ik zie het maar als een voorproefje Frankrijk al zijn dáár in oktober de zonnebloemen wel uitgebloeid denk ik.


.

.

   

nog nét niet

Nee ik loop nog nét niet mezelf voorbij in deze vakantietijd en ja natuurlijk moet ik daar af en toe een beetje voor boeten. M’n voeten liggen, al is het nog zo warm, onder een dekentje omdat de spieren dat blijkbaar nodig hebben, en dan krijgen ze dat ook. Of dat allemaal goed is voor me?
Tja, toevallig las ik bij Karel een gedicht …. en dan dénk ik dat het goed is en de dichter dit een beetje bedoelt..
Ik kopieer even het laatste stukje.

En ja, ik zie het gebeuren in mijn directe omgeving, een tot voor kort vieve dame, 2 jaar ouder dan ik die bij een val een heup breekt. Ook zij is alleen, nog iets korter dan ik en na de revalidatie is ze nu weer thuis maar lijkt de moed opgegeven te hebben om nog iets uit het leven te halen.
Ze legt zich erbij neer dat er over haar hoofd heen dingen beslist worden terwijl ze best wel weer opgepept is als ik haar ophaal en mee naar buiten neem. In de rolstoel omdat ze met de rollator nog niet zo ver kan lopen, maar ook een stukje lopend achter de rolstoel.

Zeker, ik ben een bofkont, ik word aangemoedigd om “te blijven leven” en ja, dat valt me nog best vaak moeilijk. Maar als ánderen al zo hun best voor je doen mag je zelf niet achter blijven. Oke, Inge vond het niet raadzaam dat ik in het Archon wilde proberen of ik nog kon stelt lopen….. daar wil ik me dan wel figuurlijk bij neerleggen, want letterlijk bij neer”leggen” zou het met gemak een gebroken heup opleveren, moeten we niet hebben natuurlijk.
Maar meestal láten ze me als ik zelf denk dat het wel kan. Grote pret als ik, nét als Levi en Amber, over voor hen bedoelde slootjes “spring”. Toegegeven, die kleine apen gaan soepeler dan ik maar een kniesoor die daarop let.
En natuurlijk hakt na zo’n leuke dag het lege huis er regelmatig flink in, maar toch, die dag kan niemand meer van me afpakken.
En dan nog, als ik thuis ben zitten jullie allemaal al braaf op mijn avonturen te wachten. Zeg ik toch, ik ben een (soms wat zeurende) bofkont.

.

.

.

,

   

groot denken…

Kennen we allemaal wel denk ik, er heeft iemand iets te vieren en dan moet er gezamenlijk al dan niet leuke herinneringen opgehaald worden, of je maar even een A4 tje vol wilt schrijven.
Inge wilde het anders doen toen haar lief 60 werd en hij dat heugelijke feit met de mensen “van het eerste uur” (zijnde zijn 5 broers en zussen met aanhang en zijn kinderen item) wilde vieren in een megagroot huis.

Zij vroeg ieder familielid om twee foto’s uit die periode van 60 jaar met de boodschap er een vraag bij te stellen om het geheugen van ” de nu bijna bejaarde broer/vader te kunnen testen. Inge was van plan daar een memorie spel van te maken en vroeg mij om hulp, zoiets kon ze thuis natuurlijk niet ongezien realiseren. Al brainstormend kwam het project van de grond, vooral niet al te gewoon zijn en de foto’s op briefkaart formaat leek Inge wel wat. Mwah…. “denk groot voor een groot man” maande ik Inge en denkend aan een héél groot huis zagen we iedereen al over de grond kruipen om memorie kaarten op A4 formaat om te draaien.

lang verhaal kort, geschikte foto’s stroomde binnen, ik plunderde de drukkerij op gebruikte kartonnen dozen die weg mochten en sneed daar A4 kartonnetjes uit, 40 stuks ja. In een behangzaak scoorden we “voor weinig” een geschikte rol behang en vonden in de schuur nog voldoende plaksel …….
Inge zocht alle foto’s en vragen uit, ik vond een betaalbare oplossing om de foto’s op het juiste formaat te printen en we konden aan de slag.

Deels samen, maar ik had natuurlijk meer tijd dan Inge, plakten we 40 kantjes geruit en 40 de andere kantjes met foto’s! Omdat zowel Inge als ik haar lief pas ruim 10 van de 60 jaar kennen was die foto’s uitzoeken een leuk klusje, ongeveer een kwart in zwart/wit, de rest in kleur!
Al prutsend kwamen de ideeën vanzelf, Inge schreef alle vragen op aparte kaartjes en ik maakte er een bijpassend envelopje voor.
Een goed passende doos werd ook “behangen” en kreeg met uit de krant geknipte letters een “inhoud vermelding”.

We hebben er wekenlang plezier mee gehad om het te maken maar dat was niéts bij de pret die het feestvarken met Inge en z’n familie er een avond mee hadden. Over de grond kruipen hoefde niet eens, er was zelfs een tafel die groot genoeg was om het hele spel uit te leggen.
De normale spelregels werden uiteraard een beetje aangepast, alleen de jarige kreeg steeds weer de vragen gesteld die bij een compleet setje hoorde, met zijn geheugen is nog niets mis al was er soms een kleine hint nodig om het juiste antwoord boven tafel te krijgen. Er werden nog héél veel herinneringen opgehaald aan de hand van de foto’s , en er werd voorál veel gelachen.

   

.

   

afruimen

Zo hé hé, eindelijk had ik iedereen aan tafel om de maaltijd te nuttigen. Dat er drie stukjes waarschijnlijk ongemerkt verorberd zijn is niet zo erg, in het grote geheel valt het niet op. Ik hoop dat ze nog ergens opduiken, in de stofzuigerzak misschien. (er viel een keer een doos met heel veel stukjes op de grond) Wel jammer als ze echt weg zijn want dan kan ik hem niet meer doorgeven aan een andere liefhebber zoals ik hem óók van een voorganger kreeg.
Maar goed na de foto kon ik dus weer aan de slag en begon als een echte sloopdeskundige de pilaren om te halen, ze stortten ineen alsof ik er explosieven op losgelaten had.
De nog aan elkaar hangende brokstukken konden meteen in de “container”, in casu de doos waar het hele spul ook uitgekomen was.

Toen iedereen weg was en de stofwolken gezakt waren moest ik de tafel nog afruimen en de flinke afwas doen. Normaal zet ik de afwas in de keuken in de gootsteen, hoeveel afwas heb je als je alleen bent, één bord, één set bestek en een schaaltje van een toetje. Dan nog een pannetje ( want meestal kook in de aardappels en groente in één pan) en wat klein spul van bij het koken. Dat laat ik dan staan tot de volgende morgen zodat m’n glas van m’n neutje in de avond en de ontbijtboel van de ochtend meteen mee kan. O ja, en de etensbakjes van de kat.

Vroeger zou men me een slechte/luie huisvrouw genoemd hebben (en sommige misschien nog wel) maar tegenwoordig kan ik dat klimaatvriendelijk onderbouwen. Het kost véél te veel warm water om zo’n klein afwasje te doen, alleen al het koude water dat wegstroomt eer het water warm genoeg is. Dat vang ik dan altijd wel op in de plantengieter maar die heb ik ook niet iedere dag vol nodig. Ik ben dus heus niet te lui maar gewoon reuze milieubewust bezig, dat je dat weet. En uiteindelijk doet tegenwoordig bijna iedereen dat niet ánders, maar zet dan de vettig druipende zooi uit zicht…. in de afwasmachine en spaart het daar op.
Maar goed, de afwas van het laatste avondmaal is gedaan en álles opgeruimd, alleen de tafel heb ik niet ingeklapt, die komt vast wel weer van pas.

kan dit wel?

Best riskant wat ik nu ga schrijven, we moeten tegenwoordig overal een mening over hebben en collectief van alles verguizen en of schuldigen aanwijzen. En dan wil ik hier tóch even melden dat dochter Inge kort geleden een “Rus” in huis haalde. Wel met ” blauw bloed”dus van adel en reuze vriendelijk maar toch, het blijft een Rus. Ze noemt hem Gijs om zijn afkomst een beetje te verbloemen .
Toen ook zijn dochter een thuis zocht, nog maar 8 weken oud was dat voor Inge geen vraag, natuurlijk was ook de dochter welkom al kreeg ook zij een verhullende naam om de afkomst te verdonkeremanen, ze heet nu Guusje.
Gijs en Guusje vallen gelukkig niet op al is aan de vorm van hun slaapplaats hun afkomst nog wel te zien, toch duidelijk een verbouwde kozakkenmuts.

Al begrijp ik de beslissing van Inge wel, heb ik haar toch gewaarschuwd, het kúnnen natuurlijk vooruitgeschoven spionnen zijn, ze geloofde me niet!
Ze wil er niet aan dat hij hier z’n ware aard laat zien…. gelooft nog dat hij moegespeeld heel erg moet geeuwen…. , jij en ik weten wel beter, je kunt tegenwoordig niet voorzichtig genoeg zijn met wat je in huis haalt.!

de bak in

Natuurlijk hoef ik niet “de bak in”, ik ben gewoon een braaf oudje en doe nooit ondeugende dingen. (dat ik gisteravond héél even op de uiterst linker baan130 reed om in te halen heeft hopelijk niemand gezien)
Nee hoor ik heb het over ……..

Het is wel duidelijk hé, de LP’s liggen grotendeels gewoon op elkaar gestapeld, niet goed voor de langspeelplaten maar ook reuze onhandig wanneer je een bepaalde plaat zoekt.
Het linker deel van de collectie staat nog netjes in zo’n “plasticopbergrekje” dat in het laatste kwart van de vorige eeuw in ieder huis wel te vinden was. In alle modekleuren uiteraard.( ja oma vertelt) Maar ja, toen de Compact Disk de LP verdrong verdwenen óók die handige rekjes. Onze LP’s stonden enige tijd in platenkoffers op zolder omdat de draaitafel ter ziele was maar uiteindelijk kochten we toch weer een platenspeler. Deels omdat aanvankelijk lang niet álles op CD te koop was en deels uit nostalgische overwegingen. We hadden nog maar één zo’n rekje en daarom werd de rest onder de apparatuur opgestapeld, zoals ik al zei, niet goed voor de platen én lastig bij het zoeken.

Nou, dát werd dus iedere kringloopwinkel die ik passeerde in duiken want nieuw zijn ze niet meer te koop.
Maar ook in de kringloop kwam ik ze niet tegen, ze blijken heel gewild door de herwonnen populariteit van de LP. Tot vandaag….. natuurlijk vráág ik er altijd naar als ik in de winkel niets kan vinden en vandaag zei er eindelijk iemand; “Ja ik héb net een hele partij LP’s gekocht die deels in opbergrekjes zitten. Maar ze staan nog in het magazijn, zijn ook nog niet schoongemaakt.
Ja ik wéét het, ik héb de pest aan schoonmaken, maar hebben is hebben dus ja hoor, ik neem ze zó mee als U ze tevoorschijn wilt halen. Jippie…… Het is er maar één zoals ik hier al heb maar de drie anderen zijn wat mij betreft ook prima. Van de rekjes zelf zie je immers niets zodra de LP’s erin staan.
Mocht jij ze ook nodig hebben, in Delft zijn ze nu weer uitverkocht….. !
Zucht…. maar nu eerst soppen voor ze “de bak in kunnen…. dat is wel zwáár minder!

flexibel …U naam is….

En tóen was ik ineens weer druk aan het werk, mooi uit gemikt want het mooie weer is over.
Het is altijd weer een verrassing wat er te doen is en zelfs áls ik van te voren weet wat er te doen is loopt het toch vaak weer nét even anders.
Dit keer hoorde ik vooraf , “kom je even om 1000 boeken een stofomslag doen? Eerste vouw wordt vooraf machinaal gevouwen” (de tweede maak je dan makkelijk om het boek heen)

Het begint al goed, maandag een belletje,”spullen nog niet allemaal binnen, wordt dinsdag”. Dinsdagmorgen appje, “Je kunt pas om 10 uur beginnen”. Oke, jas weer uit en een uur later de deur uit.
Aan gekomen blijkt dat machinaal de omslag vouwen problemen geeft….er zijn niet genoeg niet genoeg over om verder te experimenteren en dus…
.. met de hand vouwen,
.. zonder lijntje “waar”op blanco papier
.. flap rechts en links gelijk moeten zijn
.. én strak om het boek heen moeten
.. en het boek blijkt eigenlijk een dikke brochure
.. niks niet kracht op de kaft zetten om te vouwen, te slap.
Eh…. “Daar verzint Riet vast wel handigheidje op” wordt er gemompeld.

Ja hoor ik ben flexibel maar eh… is de leverdatum dat óók? Niet echt! Ruim een dag later beginnen, dubbel zoveel werk maar oke, ik begin gewoon, uiteindelijk hoef ik de telefoon nooit aan te nemen als er boze klanten bellen, ik ben zóóóó flexibel.

Van twee op maat gemaakte, en aan elkaar geplakte, kartonnetjes maak ik een maatje voor de vouw. schuif één kant van het omslag tussen de kartonnetje en vouw het naar binnen, kartonnetje weg en daar is de vouw op de juiste plaats. Links én rechts natuurlijk. Zodra ik weet hoeveel tijd ik nodig ga hebben geef ik dat door en vraag er een hulpje bij als het echt op tijd klaar moet.
En ja hoor dat krijg ik, het werk is prima te verdelen, we gaan de leverdatum wel halen.
Alleen valt m’n zwemochtendje met Inge in het water. Sinds het weer mag gaan we op woensdagmorgen wat baantjes trekken. Helaas nu geen tijd om te zwemmen jammer maar geeft niet, dan zwem ik gewoon in het geld aan het eind van de maand. Zeg ik toch, ik ben zó flexibel!

weekend

Niet te geloven, nog steeds een heerlijk zonnetje maar toch heb ik niet echt gewandeld. In het weekend is het me overal te druk en laat ik “buiten” voor de mensen die alleen in het weekend op stap kunnen.
Met de mouwen opgestroopt …. ga ik lekker even in het zonnetje zitten om alvast een vleugje kleur op m’n gezicht en armen toe te laten.
Maar ja, dan kijk ik om me heen en zie dat er aardig wat achterstallig tuinonderhoud is, de rozenstruik woekert gewoon overal tussendoor en is behoorlijk uitgeschoten. Veel dunne kale takjes waar never nooit meer een roosje aan zal komen. Hij slingert zich door de Camelia, verdonkeremaand de Skimmia en hangt zelfs bijna in m’n haren.

Tja, ik weet het, ik heb niet écht groene vingers en tuinier niet overdreven deskundig of enthousiast.
Het is duidelijk te zien dat mijn tuinman me in de steek gelaten heeft, hij kon een aanbieding om in de “hof van Eden” te mogen tuinieren niet weerstaan destijds. Met hem verdween ook de klusjesman naar de zelfde werkgever en dus hangt ook een deel van rekje van de klimroos er gedeeltelijk los bij.
Zucht…. de mouwen hád ik al opgestroopt wat achteraf niet zo’n goed idee was en ik ga het gevecht met de rozenstruik aan. De éne tak heb ik nog niet uit mijn vinger losgemaakt of de andere hangt alweer in m’n been.Zeg maar ” grensoverschrijdend gedrag van een rozenstruik” en daar zal hij voor boeten.

Ik maak er meteen korte metten mee, knip álles af tot alleen nog een paar dikke stammetjes kaal staan te wezen, dát zal ze leren. Daarna is alles klein knippen beter te doen want ik hoef de door elkaar heen gegroeide takken niet meer uit elkaar te halen en knip gewoon alles klein zoals het hangt of ligt.
Er kwam zelfs nog een 2 jaar eerder geplante Rododendron tevoorschijn die ik helemaal vergeten was.
Er moet nog veel meer, maar het kleine terrasje ligt er weer redelijk netjes bij met zicht op de prachtig bloeiende Camelia.
Zondag werk ik de laatste takkenzooi weg waarna het na gedane arbeid goed rusten is, mét een licht gekleurd maar ook aardig gehavend velletje. Volgende keer…. meer!

na gedane arbeid….

De oplettende lezer zag misschien wel dat ik wat minder online was dan anders, óf niet natuurlijk.
Dan weet je het wel, de drukkerij, ze zaten in de maag met een paar duizend mapjes die geplakt moesten worden maar die nergens onder konden brengen, of ik er iets in zag. Door het kleine formaat zou ik het thuis kunnen doen en ja , ik zag er wel iets in.
De inslag, die met dubbelzijdig tape van 9 mm. (het smalste dat er is) geplakt moest worden was precies 9 mm. en dát is een uitdaging want over de randjes heen geeft de tape problemen. Of de mappen plakken aan elkaar bij het stapelen of, aan de andere kant er overheen gaan maakt dat wat je in de map stopt vast plakt.

Maar ik houd wel van een uitdaging. Geen werk waar je een universitaire opleiding voor nodig hebt maar je moet je hoofd een beetje bezig kunnen houden terwijl je handen het werk doen, anders wordt het al gauw saai.
Eerst de beste werkwijze uitzoeken, dan proberen er een beetje tempo in te krijgen terwijl het er toch een beetje netjes uit ziet. Precies, stopwatch er naast en de spieren warm laten draaien. De stapeltjes floepen makkelijk uit je handen en het schuift als een gek dus, maniertjes zoeken om het direct netjes weg te kunnen zetten.

Als dat allemaal lukt, dan is er al ongeveer een derde deel klaar, is het tijd om “doelen te stellen”.
Nog een paar duizend te gaan, gedeeld door aantal dagen die ik er voor heb en dus voor mezelf een daglimiet instellen……. en dáár dan aan gaan knabbelen.
Nog éven alvast de tape erop plakken (die later natuurlijk weer losgepeuterd moet worden) van de eerste paar honderd voor morgen…. en dan de volgende dag natuurlijk wéér vroeger aan m’n daglimiet komen en tja, het werkt zo lekker als het eigenlijk niet hoeft dus dan toch maar wat extra doen…. voor morgen weer een verrassing voor mezelf….
Ja hoor, ik lijk wel gek maar echt, het is een feestje als het steeds sneller lukt.
Een dag vroeger dan ik beloofd had is alles af.
Morgenochtend ( vrijdag) snel wegbrengen en op de terugweg passeer ik de sauna waar ik al een afspraak gemaakt heb om de kerstgratificatie die ik kreeg te gaan verbrassen.
Een heerlijke massage moet de best wel mishandelde spieren weer even verwennen, ik heb er zó’n zin in!
Dan ben ik dus weer overdag weinig online want, nee nee, jullie mogen niét mee natuurlijk !

Vorige Oudere items