die oudjes toch

Tjongejonge, zó druk bezig geweest in de drukkerij dat ik gewoon  niet in de gaten had dat ik eigenlijk gisteren al een nieuw logje had moeten schrijven. Ik meld het maar even voordat jullie me “op m’n vestje spugen” dat ik te laat ben want dat gebeurt niet zo vaak.
Maar we zijn nu eindelijk door een paar grote klussen heen, wel ff jammer dat het mooie weer nu ineens op is. Attelenooien,  je waait hier aan de kust uit je hemd!

We hadden gelukkig wél een extra lang weekend dus we kwamen ook nog wel even buiten hoor, geen zorgen, zelfs al liep ik (waarschijnlijk daardoor)   tóch weer een verkoudheid op. Snotterdesnotter, bálen, kan óók  een gevalletje verlaagde weerstand zijn, daar wil ik vanaf zijn.
En ik had nog zo’n charmante omslagdoek omgeslagen (heeft Henk gruwelijk de pest aan) maar het mocht blijkbaar niet baten.


Ja klopt, ook  even langs de vliet gewandeld toen de regen nog niet met bákken uit de lucht viel en zelfs nog even op een bankje kunnen zitten in een mager zonnetje. Niet dat ik standaard een boek bij me heb als we wandelen, nee hoor. Maar er staat daar een mini-biep in het gras langs het water en daar snuffel ik wel eens in.

Er staat een boek tussen over de ontvoering van twee 10 jarige meisjes, een waargebeurd verhaal.

Oppervlakkig gezien is het vlot geschreven (voor zover ik dat zonder bril kan zien) dus ik besluit het mee naar huis te nemen.
Aanvankelijk vertellen “de meisjes over hun jeugd” .
Dan komt de ontvoering aan  bod en dán weet ik eigenlijk niet of ik nog wel verder wil lezen.
Hoewel uit het feit dat het boek met hun medewerking geschreven is  blijkt dat ze het overleefd hebben  zijn de details behoorlijk gruwelijk, dit ondanks dat het “beschaafd kinderlijk” beschreven wordt.
Met de vermoorde tienermeisjes in m’n achterhoofd ga ik er nog eens over denken, misschien zet ik het wel weer gewoon terug in de minibiep, met  een boek van mezelf als bonus voor het lenen.

eh… dispenser?

Met sommige zaken lopen wij oudjes toch wel een beetje achter, oke, een hangend toilet hébben we, maar aan de muur hangt nog steeds zo’n ouderwets zeepbakje….iéks!
Kan natuurlijk helemaal niet meer, niet hygiënisch om met z’n allen hetzelfde stuk zeep te gebruiken.
Daar moet dus nodig een “zeep dispenser” voor komen zodat ieder z’n eigen klodder zeep kan tappen.
Waarom dat dan weer een zeep dispenser moet heten  is me niet helemaal duidelijk want uiteindelijk zou zeep- houder of automaat wél zo duidelijk zijn.

Maar  wij dus óp naar een  “badstore” waar zoiets wel  te koop is, helaas  voor prijzen waarvan het je spontaan dun door de broek loopt en dat kun je nou net niet hebben zonder zeep dispenser.   Gelukkig heeft de bouwmarkt ze óók, en veel betaalbaarder (al kún je er ook wel voor “duur” terecht).
Maar dan moet het nog even opgehangen worden…… oéps!

Henk denkt dat hij dat niet meer kan maar om nou voor ieder wissewasje andere lastig te moeten vallen ….? We hebben altijd wel veel samen geklust maar boren was toch meestal wel Henk z’n klusje, zéker met de zware, grote  boor  die de enige is die we nog hebben.
Ik denk aan  medeblogster Anneke die daar haar hand niet voor omdraait en besluit Henk tóch te motieveren om samen aan de slag te gaan.

Het zou bést snel gegaan zijn als……. ik iets minder eigenwijs zou zijn……….
We hebben niets aan de gaatjes waar het zeepbakje hing,  dat hing niet boven het fonteintje  en een dispenser kun je beter wél boven fonteintje hangen om te voorkomen dat bij ál te enthousiast op de knop rammen de tegelvloer in een balletvloertje verandert.
Henk wil graag dat ik aanteken waar de gaatjes moeten komen, komt helemaal goed. Er zitten 2 schroefje mét plugjes bij en ik help even een passend boortje uitzoeken want Henk zoekt een boortje uit waar je volgens mij een gat mee maakt waar de hele dispenser in verdwijnt.

Weet ik véél,  Henk boort braaf met een dunner boortje dat ik aan geef, hij ziet dat de boor op terug draaien staat, ( is wist niet eens dat kón) en we zoeken samen hoe dat weer terug gezet kan worden. Ik wil de plug er wel even in slaan voor hem, zijn commentaar “het gaatje is echt te klein” wordt door mij overruled “die plug is flexibel en moet een beetje strak zitten”……. en sla vervolgens de plug aan gort, mea culpa, mea culpa, mea maxima culpa!!
Als boetedoening ga ik in de schuur zoeken of er nog passende plugjes in huis zijn ….. die zijn er gelukkig!

Met het boortje dat Henk al eerder uitzocht boort hij de gaatjes verder uit, plugjes erin en dan zal ik de schroefjes er wel even in draaien…….. helaas laat  ik het eerste schroefje  uit m’n handen  vallen…ploep zó door de gaatjes  het zwanenhalsje in!
Nog maar eens naar de schuur voor een passend schroefje dat  gelukkig óók  te vinden is.
Zoals ik al zei, Henk zou het zó gepiept hebben als ik niet zo “geholpen had”, als eerste steekt hij z’n handen onder de dispenser  en wast z’n handen geheel terecht  in onschuld, ik  moet eerst nog even m’n  handen  in  de eigen boezem steken, bij deze !
En natuurlijk krijgt hij daarna een dikke knuffel van me, zó verdiend met zo’n eigenwijze muts om zich heen!

 

kerst 2016

Zónder wimpers maar mét alle liefde die ik te bieden heb………!


Steeds meer mensen vinden een kerstkaart schrijven en versturen teveel moeite.

Maar  hier bij Rietepietz  staat natuurlijk een  met zorg gemaakte en persoonlijke kerstkaart klaar voor iedereen.

Mede namens Henk
wens ik  iedereen, warme, sfeervolle kerstdagen en een voorspoedig, maar  vooral gezond nieuwjaar .

En kom op hé, stuur nog even snel een kaartje  naar iemand die in deze feestelijke maand  wel wat extra aandacht kan gebruiken!

Maak er mooie dagen van allemaal!

 

blog & blogger-tag

Nee ik ben niet écht een tag liefhebber maar soms kom ik een tag tegen(dit keer bij Melody)  waar ik wel iets mee kan, of wil. Zolang er geen dwang is om anderen te taggen dóe ik dat dan.
Je moet niets maar wie wil mág natuurlijk!

Hoe ben jij bevangen door het blogvirus?
Bijna 11 jaar geleden ( dec. 2005)  doordat ik per ongeluk terechtkwam op een “soort helpdesk ” van Ria Claasen. ( nu “voor het blog gezet”) Een heel pittige tante die me in korte tijd gastschrijver maakte op haar site en me daarna snel  een eigen “space” ( toen nog van msn)   in kletste.
Met éngelen geduld heeft ze de toenmalige zware  digibeet van alles geleerd in een tijd dat het nog réuze makkelijk was je hele site met één druk op een toets te verspelen.

Wat is je favoriete blogplek?
Gewoon op de bank met lappie op schoot, met een half oog meekijkend terwijl Henk TV kijkt.

Heb je een vaste blogroutine?
Na de eerste jaren maar wat “aanklooien” heb ik nu wel een vaste routine. Ik schrijf om de andere dag een nieuw logje. Bloggers volgen doe ik nooit maar wie regelmatig bij mij reageert link ik uiteindelijk op m’n linkenpagina en die  ga ik systematisch af na het plaatsen van een nieuw logje.
Met  Like’s doe ik verder niets,  ja wel leuk hoor maar ik bezoek de bijbehorende site niet als die niet tussen m’n linkjes staat.  Een reactie, bekend of onbekend, beantwoord ik altijd wél en dan breng ik natuurlijk ook een tegenbezoekje.

Spiegelreflex-camera of telefoon als camera gebruiken?
Geen van beiden, gewoon een bescheiden automatisch fotocameraatje.

Social media- fanaat of liever offline?
Ik doe niéts met social media maar bloggen kun je natuurlijk niet offline doen.

Van welk artikel heb je spijt dat je het geschreven en geplaatst hebt?
Van geen enkel, ik sta achter wat ik schrijf, ik  schrijf overwegend  onzin  waar tussen de regels door nog wel eens iets te lezen is.

Op welk artikel ben je juist heel erg trots?
Ach trots, is groot woord hoor maar ik schreef ooit  het verhaal op van Marion op over  het begin van haar huwelijk dat zij me in een intiem gesprek vertelde.
Het heeft me zeer getroffen hoe zij onder de indruk was na lezing van háár  verhaal in mijn woorden.

Een kijkje in de cijfers. Wat was het hoogste aantal bezoekers op je blog op 1 dag?
Geen idee, wat in de statistieken staat geeft weinig houvast en ik kijk eigenlijk alleen maar naar de reacties, dié bestaan voor me.

Wat is jouw slechtste eigenschap als blogger?
Dat m’n hersenpan niet goed samenwerkt met vingers op het toetsenbord, oftewel, dat ik nog altijd veel foutjes maak.

Wat is jouw beste eigenschap als blogger?
Lastig, daar heeft “de lezer” vast wel  een  oordeel over.

Alle artikelen zelf schrijven of gastbloggers inschakelen?
Alles zelf schrijven, al leg ik wel eens anderen woorden in de mond, zo “schreef” jarenlang ons logeerhondje Eyra af en toe een verhaaltje en nu soms de achterkleinkindereen Levi en Amber.

Heb jij typische blogger-kenmerken?
Geen idee, leg eens uit welke dat zijn, graag schrijven bijv.? Ja.

Hoeveel foto’s moet jij maken voordat je de perfecte selfie hebt?
Ik maak nooit selfies.

Wat is jouw ultieme wens voor de blog?
Ach, ik  neem het allemaal niet zo serieus dus ik hoop dat ik er vooral”lol” in blijf houden!

van onder je nagels..

Ja dan hébben we het over bloed natuurlijk.  Omdat Henk schildklier patiënt is moet regelmatig zijn bloed nagekeken worden.  Geen probleem, lab West zit op loopafstnd, hij moet dan altijd “nuchter” komen  ál die oudjes zijn zuipschuiten bleek onlangs   en kan vanaf half 8 terecht dus geen probleem.
Maar nee,  er moeten wat aanvullende onderzoekjes gedaan worden en meneer hoeft  op grond van zijn leeftijd helemaal niet zélf te komen, het lab komt wel naar hém. Oke, een mooie aanvulling voor ouderen die géén lab op loopafstand hebben, en misschien geen vervoer  hebben . Voor ons niet nodig, maar nee…. daar denken “ze “anders over, als het lap aan huis komt komen de uitslagen tenminste daar waar ze nodig zijn……!!!!!
Mijn  kritische opvattingen over de zorg gonzen  “zié je wel, het gaat té vaak fout”  maar oke, de bedoeling is goed zal ‘k maar zeggen dus ik geef ze het voordeel van de twijfel.

bloed-prikken“Al ” na 2 weken  een briefje in de bus, vrijdagochtend tussen 8 en 12 komen ze bloedprikken én er moet een potje ochtend ochtendurine (waar niet over gesproken was) klaarstaan.
Als ik zélf urine inlever moet dat altijd binnen twee uur op het lab zijn…… vreemd,  nu blijkt het rustig maximaal 4 uur te mogen duren. ( en dan is het nóg niet in het lab.)
Er staat niets over nuchter zijn, voor de schildklier moet dat altijd wél, maar dán is tot 12 uur té laat.

Er staan  twee telefoonnummers voor als ik vragen heb. Het eerste nummer neemt niet op en de verbinding wordt domweg verbroken.
Nummer 2 dan maar, dat wordt opgenomen door een meneer die  mij nét zo slecht verstaat als ik hem.
Maar het lukt me  hem het juiste “dosier”te laten opzoeken al spreekt hij de naam zó uit dat ik me zorgen maak of ik ondertussen niet met een ándere man getrouwd ben !
“Ik moet geen sorgen make, staat alleen urine inleveren, “menil ” mag gewoon medicijn nemen.”
Ik vertel hem dat in mijn brief staat dat er óók bloed geprikt zal worden en dat ik wil weten of meneer nuchter moet blijven want dán moet dat vroeger gebeuren dan “misschien wel pas om 12 uur”.

plas“Nee “menil” mag gewoon medicijnen innemen, moet alleen urine zijn”,  herhaalt de man aan de telefoon die klaarblijkelijk geen idee heeft wat “nuchter”betekend.
Ik hang op en bel nog maar eens naar de assistente  van de arts die  er dan maar van uit gaat dat er gewoon ontbeten mag  worden als ze er niet direct om 8 uur zijn.

Ik spreek haar nog even aan op een kanjer van een fout die in de beknopte ziektegeschiedenis staat.
In de praktijkcomputer staat dat Henk in 2011 darmkanker had, terwijl  dat (de hemel zij dank) al in 2001 achter de rug was
Misschien toch niet zo’n goed idee destijds  de  handgeschreven patiéntendosiers  door “buitenstaanders” te laten digitaliseren  zoals ik al  hier  schreef.
De zorg…..? ik maak me er zorgen over, m’n bloeddruk  stijgt regelmatig tot grote hoogte,  het bloed lijkt soms rechtstreeks van onder m’n nagels  te komen…..
Je begrijpt, volgende keer lopen we zélf wel even langs het lab, dat “zorgen door de zorg”  kost ons écht teveel tijd!

Morpheus en rijst

Natuurlijk, iedereen kan wel eens niét slapen  al heb ik daar gelukkig weinig last van. Meestal vlij ik me heerlijk in de armen van  Morpheus, (nee  Henk is niet jaloers)  en dut weg terwijl ik net doe of ik TV kijk.
klaasvaak_Maar soms gooit Morpheus  me dan rond half 2 in de nacht ineens uit z’n armen en moet ik het zélf maar een paar uur uitzoeken. Kan ik “vreemd gaan” met Klaas Vaak maar al dat zand in bed lijkt me maar  niets.
Schaapjes tellen vind ik lastig zonder schapen, maar tellen is  op zich wel een goed plan, lekker de weke massa bezig houden en dan houd ik me altijd bezig met onderstaande  legende;

“Volgens deze legende vond een lakei  het schaakspel uit. Toen de lakei het schaakspel aan zijn keizer had uitgelegd werd deze zo enthousiast dat de lakei iets mocht kiezen uit de keizerlijke schatkamers. Maar de lakei zei tegen de keizer:
‘ Ik hoef niets uit uw schatkamers , geef me één rijstkorrel op het eerste veld van het schaakbord en verdubbel het op het tweede veld en verdubbel de korrels van het tweede veld op het derde veld en ga zo door totdat alle velden van het schaakbord zijn gebruikt’.
De keizer dacht : deze lakei is niet goed wijs. Waarom kiest hij niet iets uit mijn schatkamers? Maar als hij zo graag rijstkorrels wil dan geef ik hem die graag, wat een domme lakei!
Maar de keizer , die dacht dat de lakei dom was, kwam er al snel achter dat hij zich had vergist. In zijn hele keizerrijk waren er niet genoeg rijstkorrels om aan de wensen van de lakei te voldoen” .

schaakbordEn dan  wil ik  natuurlijk wéten om hoeveel rijstkorrels het gaat. Een schaakbord heeft 8×8 vlakken = 64 , dát is simpel.
En op ieder vlak moet het dubbele aantal komen van het vorige vlak, dus ….
vak 2 krijgt 1+1=2 *vak 3 krijgt 2+2=4* vak 4 krijgt 4+4=8* vak 5 krijgt 8+8=16 enz…..
Dat is zo moeilijk nog niet maar ik moet natuurlijk bijhouden met het  hoeveelste vak ik bezig ben, dat moet dan maar op de vingers  want álles uit het hoofd is wel héél lastig.
Vak 6 levert dus 32 rijstkorrels op maar dan ben ik nog láng niet aan 64ste vak, en dát is me ook nog nooit gelukt. In het gunstigste geval kwam ik tot het 21ste vak, dat levert dan  1.048.578 rijstkorrels op.

Maar zover  kom ik óók meestal niet, dan  raak ik al eerder een beetje suffig de tel kwijt,  moet opnieuw beginnen omdat ik niet meer weet waar ik gebleven was, en na een paar keer steeds eerder opnieuw beginnen blijkt  Morpheus me weer in zijn greep te hebben.
Duidelijk is  dan wél dat het bij  vak 64 om héél veel rijstkorrels gaat want ……
1 rijstkorrel= +/- 0,025 gram
100.000 rijstkorrels = +/-  2,5 kilogram …. en dan ben je pas op vak 21.
Nou ja,vak 64  dat rekenen jullie zélf wel even uit hé,  als je ook een keer door Morpheus genegeerd wordt!
morpheus-

staartje van de muis

Klopt, “het muisje” uit het vorige logje kreeg nog een staartje. In zijn reactie vertelt John (die onwijs handig is met digitale zooi) dat hij zijn muis af en toe even uit elkaar haalt om er “een stofdoek” doorheen te halen.
Onmiddellijk stort ik me op het bakje “klein afval” waar mijn overleden muis  zijn crematie lag af te wachten nadat zijn lichtje uitging.
PPfffttt… ik heb geluk, het is nog niet geleegd, ik kán er niets meer aan verpesten dus lijkt een reanimatiepoging in het kader van “baat het niet schaadt het niet” op z’n minst leerzaam.
dr. rietz4Met kwetsbare hard-én software  moet je steriel werken,  zo’n open  muis open kan  van álles op  z’n printplaat opdoen, ik neem m’n maatregelen.
Een steriele ruimte is met een kat in huis lastiger, maar ik kan iets huren al is het wel wat groter dan ik echt nodig heb.
dr.rietz2

Nu éérst nog even de gereedschappen steriliseren, en dan kan Dr. Rietepietz aan de slag.

invuusmuisEerst muis maar troostend toespreken en aan sluiten op  de EAD.
Gepiept. Als muis in diepe slaap is leg ik hem op z’n rug  ga ik op zoek naar een “operatie gebied”.
Dat  valt nog helemaal niet mee want de “lichaamsopeningen” van muis zitten zitten flink diep weggestopt.
dr.rietz3Duidelijk een gevalletje van micro-chirurgie en met het kleinste maatje “scalpel” maak ik een “incisie”!
Het is een beetje op de gok werken, een minuscuul kleine “gewone” schroevendraaier om een ver weggestopt kruiskop schroefje los te draaien, hél!

En áls het schroefje dan eindelijk los is wil er maar één kant van muis open, aan de andere kant zit geen schroefje maar tóch houdt muis z’n kaken op elkaar.

muizenissen
Brute kracht dan maar? Of voorzichtig wrikken, het wordt het laatste!
Met het zweet achter m’n mondkapje smaak ik de voldoening dat muis me z’n ingewanden laat zien en waar ik eigenlijk bákken stof had verwacht valt dat éigenlijk wel mee!

openmuis
Henk dept  m’n voorhoofd droog, je wilt natuurlijk  geen zweetdruppeltjes op een blootliggende chip! Het lijkt allemaal wel mee te vallen tót ik de bewegende delen inspecteer.

muiswiel
Ik laat even de “huishoudster in mij” erop los. Moeizaam pruts  ik daarna het schroefje weer in het gaatje, een gruwelijk gepriegel vanwege de diepe ligging!
En dán wordt het spannend….. ik steek het usb kabeltje in de gleuf en wauw… het rode lampje brándt weer alleen…., de rechter en linker muisknop doen niets.
Bij nadere inspectie blijkt  weer dezélfde  kant tegen te werken, die waar géén schroefje zit. Met een heleboel gepruts lukt het om de gleuf er goed in te klikken en dan EUREKA….  operatie geslaagd!
Reuze  gezellig voor de  adoptiebroer van muis die ik gisteren al had aangeschaft!
Ik noem hem vanaf nu John, precies, naar de man  die z’n reanimatie in gang heeft gezet.

 

 

Vorige Oudere items