de kloof

We moeten het even over de kloof hebben, nee niét over de generatiekloof want die is er in het log wereldje niet of nauwelijks. Nee ik las vorige week een stukje over het bestaan van een “ orgasme kloof ” die gedicht moet worden, het moet niét gekker worden. Sorry, je kunt de site nog sluiten maar ik krijg het onderwerp niet meer uit m’n hoofd. “Men” vindt het niet oke dat vrouwen nog altijd minder orgasmes hebben dan mannen, dat is ongelijkheid en dat mag niet pppffftt.

Als ik het met een natte vinger  “wetenschappelijk” benader ben ik geneigd daar wel een evolutionaire  reden in te zien. Mannen kunnen ieder moment van de dag een vrouwtje (proberen te ) bevruchten  en hebben daartoe natuurlijk de oerdrang voor toebedeeld gekregen. Bij vrouwen ligt dat iets anders, die zijn slechts enkele dagen per maand vruchtbaar, voor de voortplanting zijn die andere dagen nutteloos en neemt  de oerdrift misschien wel lekker vrijaf.

Maar ja, ik ben geen wetenschapper en heb zelf nooit geturfd  “hoe de stand was” en ja, ik ben wel weer geneigd er mijn zienswijze  op los te laten al laat  het onderwerp  zich toch wat lastig  beschrijven.
In Zuid Afrika zou  ik misschien nog weg  komen met schrijven “de man lijkt  het plezier knoppie  van de vrouw niet te kunnen  vinden” maar of dat nou echt de oorzaak is betwijfel ik.
De naam orgasme kloof is  trouwens nogal suggestief zou ik zeggen, alsof het de stoere naam is voor het vrouwelijk lichaamsdeel dat voor  kinderen verhullend “voorbips” wordt genoemd, maar dit geheel terzijde, dat is mijn dirty mind.

Laat ik er dan maar de metafoor van  een smakelijke maaltijd op los laten.
We zijn meestal wel gewend om samen te eten maar we hebben niet altijd tegelijkertijd evenveel honger, toch? En soms smaakt het de één beter dan de ander. Omdat “de één, de ander”  zijn lievelingskostje gunt bijvoorbeeld, en zelf voor dat moment wel met iets minder genoegen wil nemen.
Moet je dan eten op blijven dringen omdat zij nét zo lekker moet eten als jij?
Misschien heeft zij  op een ander moment behoefte aan een lekker hapje en zolang dat allemaal over en weer naar behoefte op het menu mag staan zie ik geen reden om te gaan turven wie er het vaakst zijn bordje leeg gegeten heeft!
Mogen we anno 2019 misschien zélf bepalen hoe vaak en wanneer we onze maaltijd met een heerlijk toetje bekronen?

Advertenties

uitdaging?

Het valt me op dat er, sinds tijden, weer regelmatig “uitdagingen” opduiken in het log wereldje. Het doel was altijd, om door het plaatsen van een link mensen naar je site  te krijgen en dat was voor mij nou juist de reden om er niet aan mee te doen. Ik vind het altijd leuker om gewoon gevonden te worden, bijv. door een reactie  bij iemand anders.
Hoe leuk veel lezers hebben ook is, ik heb graag lezers die een beetje bij me passen want volgens mij ben ik toch wel een beetje “apart geval”.

Ik ken m’n lezers meestal vrij goed en heb ook regelmatig  dat ik iets tegenkom waardoor ik aan één  of meer van m’n lezers moet denken.
Daar ben ik ook niet de enige in, het overkwam Leidse Glibber in 2010 ook een keer. Hij maakte foto’s van “het object” waardoor hij aan mij moest denken en stuurde mij die foto’s en  wilde tekst en uitleg! Kijk,  dát vond ik nou een leuke uitdaging en al snel  vloeide het  logje “oeverloos” uit de dikke duim…..

serieuze poging…

Oke, proberen kan altijd hé,  wanneer vind ik iets kunst!
Even heel kort door de bocht, het “ding” moet me aanspreken, iets zeggen, ik moet er iets bij voelen en ik moet het vooral niet zélf kunnen maken.
Wat de kunstenaar erin gestopt heeft kán dus totaal iets anders zijn dan ik er in zie en ik hoef de kunstenaar niet te begrijpen. Nee, het moet lijken of de kunstenaar mij begrepen heeft……!
Bij dit beeldje heb ik dat om niet nader uit te leggen redenen.


Zelfs wanneer ik het van achteren op afstand passeer zie ik aan de houding wat het voorstelt…….


Een jochie dat in zijn onderbroek staat te kijken, in brons gemaakt “kleine jongetjes van binnen”. ontroerend! Ik weet niet of het de bedoeling van de kunstenaar was maar het broekje staat heel toepasselijk vol met water dankzij de enorme buien van de dag er voor. Zo’n kind kijkt natuurlijk niét in die broek of alle naden nog wel heel zijn.
Zucht…. toch wel moeilijk hoor om serieus te blijven maar  ja, ik blijf Rietepietz, mij vallen blijkbaar altijd weer net even andere dingen op en mijn manier van schrijven blijft  onlosmakelijk met mij verbonden.
Ik zie heus wel dat  deze “hovenier” heel knap gemaakt is en ik kan dat zélf zeker niet.
Maar ik heb dan weer vragen… waarom staat deze tuinman in zijn blootje!
Meestal zoek ik dan zelf naar een antwoord en in dit geval ligt dat nogal voor de hand.
De tuinman zorgt voor de tuin, dan moet er, behalve gesnoeid,  soms gezaaid worden … en dan is het toch reuze makkelijk wanneer je een zakje zaad bij je hebt. ..toch?
Oh gottegod daar gaan we weer, de bedoeling was écht goed hoor….  maar er waren nogal wat kunstwerken  met een min of meer ” seksuele lading”, kan ik het helpen.

Ik herpak me…. met de hofjesdame moet het helemaal goed komen.
Zij het dan dat ik haar niet herkende toen ik er twee keer aan de achterkant langs was gelopen.
Zij is ter plaatse gemaakt van staal en wilgentenen en vanaf de achterkant lijkt ze het meest op een mislukte  hooiberg.

Best mogelijk dat ik de kunstenaar nu op de “tenen” trap maar echt, alleen vanaf de voorkant kan ik er met héél veel goede wil een soort logge vrouwenfiguur in zien.

Nog een veilig onderwerp dan maar,  “De lokkast voor Nemoura avicularis” die   naast de “lokkast voor Amphinemura standfusie” gezet is.
Wát er in ’s hemelsnaam mee gevangen kan worden is me een raadsel maar het zullen geen olifanten zijn gezien het formaat van de lokkasten. ……ach, hoe kon ik het vergeten……
het zijn steenvliegen  uit de familie beeksteenvliegen, maar dat wisten jullie natuurlijk wel!


Laat je nou niet afleiden door die twee groene  figuren links boven in epoxy kunsthars . Half man half paard verbeelden zij “de balts” , ik zeg niks…..!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

mist opgelost

Wéét ik wel, er was geen sprake van mist de laatste 2 maanden, buiten niet nee! Maar binnen bij mij was het regelmatig slecht zicht hoor. Dat komt zo!
Ik behelp me al jaren met drie brillen, een lees bril, een veraf  bril( die ik niet altijd nodig heb en een computerbril.  Een multifocale bril schoof ik bewust  voor me uit , het lijkt me maar niks de hele dag zo’n bril op je neus.

Maar ja, er slingeren dus wél altijd drie brillen van mij op tafel  en Henk denkt de laatste tijd regelmatig dat zijn bril erbij ligt en probeert  dan één van mijn brillen over de zijne heen te zetten wat zijn zicht dan weer behoorlijk wazig maakt. ( ja iémand moet toch de schuld krijgen dat ik multifocaal moet) .
Oke, ik dus naar de brillenboer  met dit resultaat.
En tóen bleek pas  dat het géén goed idee was om dit klusje in  deze warme zomerse maanden te klaren.
Het is sowieso  vreselijk wennen om de hele dag  met een bril op m’n neus te lopen, voelt een beetje alsof ik met m’n jas  en schoenen aan in huis loop.
Maar het is ook nog een modern, dus groot, model  waardoor mijn warme gezicht  er voor zorg dat “de ramen beslaan” !
Dus terug naar de  brillenboer en vragen of er geen  accessoire  in de handel is om dat probleem op te lossen.
Niet dus….. zucht, moet ik het zelf maar weer oplossen.

’t gaat ook wel eens goed!

Weet je nog dat we met de tram naar de zandsculpturen gingen kijken in  Den Haag? Ja precies, ik zou terug gaan als ze af zijn en dat deden we zondag. Wéér met de tram maar ondertussen wel véél wijzer zodat het risico dat Henk mensen overrijdt, of zelf over de kop slaat in de tram, uitgesloten is.
Het lukt alleen met deze nieuwe trams……


Dit keer had ik van te voren gekeken naar de symbolen op de deuren en yep….. die deur moeten we hebben.

Ja ja, slechte foto , ik heb maar twee handen hé!
Maar kijk, het rolstoelsymbool staat L. op de deur en als de deuren open gaan kan ik zo naar binnen rollen en zie dat er een ruime plaats is waar ik een riem om de stoel heen kan trekken.

Recht voor een plank waar jij eventueel ook met je rug tegen kunt leunen als je moet blijven staan en  ik er niet ben met Henk..
Logisch dat ik hem er ook met de rug naar toe zet…… dacht ik!
Maar als ik de riem om zijn buik trek en de tram net gaat rijden trekt de riem toch “ff” te strak voor zijn ontbijt.
“Foutje bedankt” zie ik Henk denken, ik draai snel de stoel  en trek de riem om de rug…..
Perféct, hij staat als huis. Al doende leert men.

Zo kan ik makkelijker  de OV kaart scannen , ja dé OV kaart,  ik hoef er maar één te scannen. Ik las 2 weken geleden  ergens dat er een gratis OV begeleiders kaart bestaat en even navragen kan natuurlijk altijd.
Een vriendelijke dame vertelt aan de telefoon hoe het zit en belooft me de volgende dag het aanvraag formulier in de bus te hebben, Ja hó nou even, wat zijn de kosten want zó vaak zullen we er geen gebruik van maken.
De kosten?  Niks, noppes nada, op een postzegel na !

Ik lees het formulier éérst helemaal door, tjonge , wat willen ze veel weten maar helemaal onderaan het tweede blad  staat ….: “als U een invalide kaart heeft hoeft U geen doktersverklaringen in te vullen” , een fotokopie van voor en achterkant van de kaart bijvoegen en identificatie bewijskopie is dan voldoende……
Per omgaande kieper ik het formulier in de brievenbus en een week later ……..
Gewéldig, wat een snelle service.  Henk moet nog steeds betalen voor tram en trein maar ik mag gratis mee!
O ja, de zandsculpturen…. heb ik weer, ben ik nog geen 3 uur van huis… kom ik terug met log voer voor 3 logjes.  Nog een geluk dat ik geen 2 weken op vakantie ga!

 

 

OV oke?

Oke, ik wilde dus  met Henk naar de zandsculpturen maar…. hoe kom ik daar! Eérst maar eens de mogelijkheden verkennen.
De Haagse binnenstad en auto’s is een slechte combi, het oude centrum is auto vrij en de overige wegen er omheen een wirwar van één richting verkeer.
Er zijn wel invalide plekken, die kan ik ook vinden op het internet maar hoe kom je er,  én is er één vrij als ik zoekende ben.  De auto valt dus af !

Lopend?  Het is rond de 6 km., op zich kan ik dat lopen in ruim een uur,  maar ik moet óók weer terug natuurlijk. Bovendien loop ik makkelijk een eind weg in een groene omgeving  met gladde voet-of fietspaden maar  de route’s naar de stad zijn (ongelijk)  stoepje op, (scheef) stoep af”, véél verkeer en niet écht  wandelroutes. Geen aanrader als ik daar ook nog wil rondlopen.

Van de HTM trams die de goede richting op gaan is er minstens één met rolstoelvriendelijke perrons bij de halte en wij schuwen het avontuur niet dus wat let ons!

Ik schreef al eens een logje over het nut (of niet) van de verhoogde perrons. Ze maken het instappen inderdaad makkelijk, voor iedereen , maar in het bijzonder mensen die met rollend materieel  op stap zijn. Moeders met kinderwagen, ouderen met rollator of rolstoelen, het glijdt als een zijtje naar binnen, echt waar.
Je ziet eigenlijk nauwelijks waar het perron ophoud en de tramvloer begint zó mooi gedaan.

 

 

 

Er zijn ruimtes waar je alles dat rolt kunt neerzetten. Maar dan…….. ik meen ooit gezien te hebben dat er een plaats is waar je rolstoelen vast kunt zetten  maar bij de klapstoeltes voor de buggy ruimte zie ik niets. De tram komt in beweging ik ga dus maar zitten bij de klapstoeltjes waar ik binnenkwam. Door de tram lopen mét een rolstoel…?  geen goed plan.
We zijn bewust héél vroeg op de zondagmorgen. Of ik dit kunstje in de spits zou durven uithalen ….? Wat denk je zelf?
Met kunst en vliegwerk heb ik de OV kaarten tegen het kastje gehouden. De stoel heb ik dwars op de rijrichting gezet  want die  wil ondanks de rem er toch tussenuit knijpen bij afremmen en optrekken.

Ik wil  uitchecken vóór we  stilstaan en vraag Henk zich voor alle zekerheid goed vast te houden aan een prachtig vormgegeven palensysteem, helaas zitten de OV apparaten  bij de deuren aan “de overkant”. Hij kwijt zich zó goed van zijn taak dat ik hem als de tram stilstaat niet weggereden krijg. Waarschijnlijk voelt hij zich toch wat onzeker bij ons avontuur en ik moet zijn hand ongeveer los wrikken.

Op het Lange Voorhout ligt een schelpenpad, net als op de vijverberg waar we later ook nog wandelen. Henk kan daar gelukkig een deel zelf lopen, ik had hem bewust nog niet laten lopen want een schelpenpad is  gewoon géén zoab !


We passeren de achterkant van het Mauritshuis en Rutte’s torentje….


…en Jantje, de zoon van de graaf…….


…op weg naar de halte voor de tram terug en ik weet het zeker…. de minister die vindt dat mensen met een beperking ongehinderd in de maatschappij hun gang moeten kunnen gaan lult uit zijn (of was het een zij) nekharen.
Ik ben heel tevreden met wat de mogelijkheden zijn, maar het is niet reëel  om te denken dat iemand met een beperking álles moet kunnen.

 

ff wachten

Zonder dat jullie het weten zitten gezellig (of niet) samen in de wachtkamer. Ik wéét het even niet en dus wachten we gewoon nog even tot ik het ( misschien met jullie expertise) wél weet.
alles op rijtje;
Garantie verlopen,  klantenservice waar je zélfs als de winkel net open is lang moet wachten, blijkt nr. E003 en 4 al geholpen, én P003 én D002 terwijl ik nog steeds sta te wachten toch maar eens vragen waarom ik géén letter voor de cijfers heb….. eh… oooh… dat heb ik wel , de O maar die blijkt maar niet aan de beurt te komen.

De meneer die me uiteindelijk helpt doet dat wél goed, test het snoertje, dat inderdaad fikkert als een net uit de kast gekomen…. oeps, laat maar!
Nieuw adaptersnoer  is niet op voorraad voor de Lenovo lap die ik heb én is duur zegt de man, op internet minstens de helft goedkoper zegt hij…… aardig.
Kleinzoon verklaart me voor gek teveel te betalen en besteld inderdaad voor de helft minder.

Andere morgen in huis… stekkertje in het gaatje en….. nog steeds  flikkert de stroomvoorziening als eh… nou ja , je weet wel.

Conclusie…. dan is ook de poort waar het stekkertje in moet beschadigd en moet vervangen worden…. ppfffttt…..!Néé hé,  wéér naar de klantenservice  , wat gaat dat kosten én hoelang ben ik lappie dan kwijt!

En dán ga ik nadenken want heel tevreden ben ik tóch al niet over dit merk.Het aan/uitknopje zit héél onhandig , de functietoetsen zijn totaal anders dan “normaal”, de batterij kan er niet uit terwijl ik meestal op de stekker werk  en dát is weer niet goed voor de batterij, die kan oververhit raken.

Maar ik raak oververhit van het regelmatig rommelen aan het snoertje, waardoor ik maar met één hand kan typen en het zorgen dat de batterij niet helemáál leeg getrokken is voor ik afsluit.

Behalve dat hebben we toevallig óók nog heel veel werk op de drukkerij dus werk en hebben m’n handen het een beetje gehad na duizenden vouwen maken, net echt handig als je het stekkertje op z’n plaats moet proberen te houden om op te laden.

Misschien is dé oplossing wel “nieuw kopen” en dan beter opletten dan de vorige keer maar dát wil ik weer niet overhaast doen, precies, daarom zitten we even met z’n allen in de wachtkamer tot ik meer tijd heb om te winkelen.
Tot nu toe zag ik deze twee als mogelijke vervanger maar eh… iemand een beter idee?

 

Vorige Oudere items