afruimen

Zo hé hé, eindelijk had ik iedereen aan tafel om de maaltijd te nuttigen. Dat er drie stukjes waarschijnlijk ongemerkt verorberd zijn is niet zo erg, in het grote geheel valt het niet op. Ik hoop dat ze nog ergens opduiken, in de stofzuigerzak misschien. (er viel een keer een doos met heel veel stukjes op de grond) Wel jammer als ze echt weg zijn want dan kan ik hem niet meer doorgeven aan een andere liefhebber zoals ik hem óók van een voorganger kreeg.
Maar goed na de foto kon ik dus weer aan de slag en begon als een echte sloopdeskundige de pilaren om te halen, ze stortten ineen alsof ik er explosieven op losgelaten had.
De nog aan elkaar hangende brokstukken konden meteen in de “container”, in casu de doos waar het hele spul ook uitgekomen was.

Toen iedereen weg was en de stofwolken gezakt waren moest ik de tafel nog afruimen en de flinke afwas doen. Normaal zet ik de afwas in de keuken in de gootsteen, hoeveel afwas heb je als je alleen bent, één bord, één set bestek en een schaaltje van een toetje. Dan nog een pannetje ( want meestal kook in de aardappels en groente in één pan) en wat klein spul van bij het koken. Dat laat ik dan staan tot de volgende morgen zodat m’n glas van m’n neutje in de avond en de ontbijtboel van de ochtend meteen mee kan. O ja, en de etensbakjes van de kat.

Vroeger zou men me een slechte/luie huisvrouw genoemd hebben (en sommige misschien nog wel) maar tegenwoordig kan ik dat klimaatvriendelijk onderbouwen. Het kost véél te veel warm water om zo’n klein afwasje te doen, alleen al het koude water dat wegstroomt eer het water warm genoeg is. Dat vang ik dan altijd wel op in de plantengieter maar die heb ik ook niet iedere dag vol nodig. Ik ben dus heus niet te lui maar gewoon reuze milieubewust bezig, dat je dat weet. En uiteindelijk doet tegenwoordig bijna iedereen dat niet ánders, maar zet dan de vettig druipende zooi uit zicht…. in de afwasmachine en spaart het daar op.
Maar goed, de afwas van het laatste avondmaal is gedaan en álles opgeruimd, alleen de tafel heb ik niet ingeklapt, die komt vast wel weer van pas.

kan dit wel?

Best riskant wat ik nu ga schrijven, we moeten tegenwoordig overal een mening over hebben en collectief van alles verguizen en of schuldigen aanwijzen. En dan wil ik hier tóch even melden dat dochter Inge kort geleden een “Rus” in huis haalde. Wel met ” blauw bloed”dus van adel en reuze vriendelijk maar toch, het blijft een Rus. Ze noemt hem Gijs om zijn afkomst een beetje te verbloemen .
Toen ook zijn dochter een thuis zocht, nog maar 8 weken oud was dat voor Inge geen vraag, natuurlijk was ook de dochter welkom al kreeg ook zij een verhullende naam om de afkomst te verdonkeremanen, ze heet nu Guusje.
Gijs en Guusje vallen gelukkig niet op al is aan de vorm van hun slaapplaats hun afkomst nog wel te zien, toch duidelijk een verbouwde kozakkenmuts.

Al begrijp ik de beslissing van Inge wel, heb ik haar toch gewaarschuwd, het kúnnen natuurlijk vooruitgeschoven spionnen zijn, ze geloofde me niet!
Ze wil er niet aan dat hij hier z’n ware aard laat zien…. gelooft nog dat hij moegespeeld heel erg moet geeuwen…. , jij en ik weten wel beter, je kunt tegenwoordig niet voorzichtig genoeg zijn met wat je in huis haalt.!

de bak in

Natuurlijk hoef ik niet “de bak in”, ik ben gewoon een braaf oudje en doe nooit ondeugende dingen. (dat ik gisteravond héél even op de uiterst linker baan130 reed om in te halen heeft hopelijk niemand gezien)
Nee hoor ik heb het over ……..

Het is wel duidelijk hé, de LP’s liggen grotendeels gewoon op elkaar gestapeld, niet goed voor de langspeelplaten maar ook reuze onhandig wanneer je een bepaalde plaat zoekt.
Het linker deel van de collectie staat nog netjes in zo’n “plasticopbergrekje” dat in het laatste kwart van de vorige eeuw in ieder huis wel te vinden was. In alle modekleuren uiteraard.( ja oma vertelt) Maar ja, toen de Compact Disk de LP verdrong verdwenen óók die handige rekjes. Onze LP’s stonden enige tijd in platenkoffers op zolder omdat de draaitafel ter ziele was maar uiteindelijk kochten we toch weer een platenspeler. Deels omdat aanvankelijk lang niet álles op CD te koop was en deels uit nostalgische overwegingen. We hadden nog maar één zo’n rekje en daarom werd de rest onder de apparatuur opgestapeld, zoals ik al zei, niet goed voor de platen én lastig bij het zoeken.

Nou, dát werd dus iedere kringloopwinkel die ik passeerde in duiken want nieuw zijn ze niet meer te koop.
Maar ook in de kringloop kwam ik ze niet tegen, ze blijken heel gewild door de herwonnen populariteit van de LP. Tot vandaag….. natuurlijk vráág ik er altijd naar als ik in de winkel niets kan vinden en vandaag zei er eindelijk iemand; “Ja ik héb net een hele partij LP’s gekocht die deels in opbergrekjes zitten. Maar ze staan nog in het magazijn, zijn ook nog niet schoongemaakt.
Ja ik wéét het, ik héb de pest aan schoonmaken, maar hebben is hebben dus ja hoor, ik neem ze zó mee als U ze tevoorschijn wilt halen. Jippie…… Het is er maar één zoals ik hier al heb maar de drie anderen zijn wat mij betreft ook prima. Van de rekjes zelf zie je immers niets zodra de LP’s erin staan.
Mocht jij ze ook nodig hebben, in Delft zijn ze nu weer uitverkocht….. !
Zucht…. maar nu eerst soppen voor ze “de bak in kunnen…. dat is wel zwáár minder!

flexibel …U naam is….

En tóen was ik ineens weer druk aan het werk, mooi uit gemikt want het mooie weer is over.
Het is altijd weer een verrassing wat er te doen is en zelfs áls ik van te voren weet wat er te doen is loopt het toch vaak weer nét even anders.
Dit keer hoorde ik vooraf , “kom je even om 1000 boeken een stofomslag doen? Eerste vouw wordt vooraf machinaal gevouwen” (de tweede maak je dan makkelijk om het boek heen)

Het begint al goed, maandag een belletje,”spullen nog niet allemaal binnen, wordt dinsdag”. Dinsdagmorgen appje, “Je kunt pas om 10 uur beginnen”. Oke, jas weer uit en een uur later de deur uit.
Aan gekomen blijkt dat machinaal de omslag vouwen problemen geeft….er zijn niet genoeg niet genoeg over om verder te experimenteren en dus…
.. met de hand vouwen,
.. zonder lijntje “waar”op blanco papier
.. flap rechts en links gelijk moeten zijn
.. én strak om het boek heen moeten
.. en het boek blijkt eigenlijk een dikke brochure
.. niks niet kracht op de kaft zetten om te vouwen, te slap.
Eh…. “Daar verzint Riet vast wel handigheidje op” wordt er gemompeld.

Ja hoor ik ben flexibel maar eh… is de leverdatum dat óók? Niet echt! Ruim een dag later beginnen, dubbel zoveel werk maar oke, ik begin gewoon, uiteindelijk hoef ik de telefoon nooit aan te nemen als er boze klanten bellen, ik ben zóóóó flexibel.

Van twee op maat gemaakte, en aan elkaar geplakte, kartonnetjes maak ik een maatje voor de vouw. schuif één kant van het omslag tussen de kartonnetje en vouw het naar binnen, kartonnetje weg en daar is de vouw op de juiste plaats. Links én rechts natuurlijk. Zodra ik weet hoeveel tijd ik nodig ga hebben geef ik dat door en vraag er een hulpje bij als het echt op tijd klaar moet.
En ja hoor dat krijg ik, het werk is prima te verdelen, we gaan de leverdatum wel halen.
Alleen valt m’n zwemochtendje met Inge in het water. Sinds het weer mag gaan we op woensdagmorgen wat baantjes trekken. Helaas nu geen tijd om te zwemmen jammer maar geeft niet, dan zwem ik gewoon in het geld aan het eind van de maand. Zeg ik toch, ik ben zó flexibel!

weekend

Niet te geloven, nog steeds een heerlijk zonnetje maar toch heb ik niet echt gewandeld. In het weekend is het me overal te druk en laat ik “buiten” voor de mensen die alleen in het weekend op stap kunnen.
Met de mouwen opgestroopt …. ga ik lekker even in het zonnetje zitten om alvast een vleugje kleur op m’n gezicht en armen toe te laten.
Maar ja, dan kijk ik om me heen en zie dat er aardig wat achterstallig tuinonderhoud is, de rozenstruik woekert gewoon overal tussendoor en is behoorlijk uitgeschoten. Veel dunne kale takjes waar never nooit meer een roosje aan zal komen. Hij slingert zich door de Camelia, verdonkeremaand de Skimmia en hangt zelfs bijna in m’n haren.

Tja, ik weet het, ik heb niet écht groene vingers en tuinier niet overdreven deskundig of enthousiast.
Het is duidelijk te zien dat mijn tuinman me in de steek gelaten heeft, hij kon een aanbieding om in de “hof van Eden” te mogen tuinieren niet weerstaan destijds. Met hem verdween ook de klusjesman naar de zelfde werkgever en dus hangt ook een deel van rekje van de klimroos er gedeeltelijk los bij.
Zucht…. de mouwen hád ik al opgestroopt wat achteraf niet zo’n goed idee was en ik ga het gevecht met de rozenstruik aan. De éne tak heb ik nog niet uit mijn vinger losgemaakt of de andere hangt alweer in m’n been.Zeg maar ” grensoverschrijdend gedrag van een rozenstruik” en daar zal hij voor boeten.

Ik maak er meteen korte metten mee, knip álles af tot alleen nog een paar dikke stammetjes kaal staan te wezen, dát zal ze leren. Daarna is alles klein knippen beter te doen want ik hoef de door elkaar heen gegroeide takken niet meer uit elkaar te halen en knip gewoon alles klein zoals het hangt of ligt.
Er kwam zelfs nog een 2 jaar eerder geplante Rododendron tevoorschijn die ik helemaal vergeten was.
Er moet nog veel meer, maar het kleine terrasje ligt er weer redelijk netjes bij met zicht op de prachtig bloeiende Camelia.
Zondag werk ik de laatste takkenzooi weg waarna het na gedane arbeid goed rusten is, mét een licht gekleurd maar ook aardig gehavend velletje. Volgende keer…. meer!

na gedane arbeid….

De oplettende lezer zag misschien wel dat ik wat minder online was dan anders, óf niet natuurlijk.
Dan weet je het wel, de drukkerij, ze zaten in de maag met een paar duizend mapjes die geplakt moesten worden maar die nergens onder konden brengen, of ik er iets in zag. Door het kleine formaat zou ik het thuis kunnen doen en ja , ik zag er wel iets in.
De inslag, die met dubbelzijdig tape van 9 mm. (het smalste dat er is) geplakt moest worden was precies 9 mm. en dát is een uitdaging want over de randjes heen geeft de tape problemen. Of de mappen plakken aan elkaar bij het stapelen of, aan de andere kant er overheen gaan maakt dat wat je in de map stopt vast plakt.

Maar ik houd wel van een uitdaging. Geen werk waar je een universitaire opleiding voor nodig hebt maar je moet je hoofd een beetje bezig kunnen houden terwijl je handen het werk doen, anders wordt het al gauw saai.
Eerst de beste werkwijze uitzoeken, dan proberen er een beetje tempo in te krijgen terwijl het er toch een beetje netjes uit ziet. Precies, stopwatch er naast en de spieren warm laten draaien. De stapeltjes floepen makkelijk uit je handen en het schuift als een gek dus, maniertjes zoeken om het direct netjes weg te kunnen zetten.

Als dat allemaal lukt, dan is er al ongeveer een derde deel klaar, is het tijd om “doelen te stellen”.
Nog een paar duizend te gaan, gedeeld door aantal dagen die ik er voor heb en dus voor mezelf een daglimiet instellen……. en dáár dan aan gaan knabbelen.
Nog éven alvast de tape erop plakken (die later natuurlijk weer losgepeuterd moet worden) van de eerste paar honderd voor morgen…. en dan de volgende dag natuurlijk wéér vroeger aan m’n daglimiet komen en tja, het werkt zo lekker als het eigenlijk niet hoeft dus dan toch maar wat extra doen…. voor morgen weer een verrassing voor mezelf….
Ja hoor, ik lijk wel gek maar echt, het is een feestje als het steeds sneller lukt.
Een dag vroeger dan ik beloofd had is alles af.
Morgenochtend ( vrijdag) snel wegbrengen en op de terugweg passeer ik de sauna waar ik al een afspraak gemaakt heb om de kerstgratificatie die ik kreeg te gaan verbrassen.
Een heerlijke massage moet de best wel mishandelde spieren weer even verwennen, ik heb er zó’n zin in!
Dan ben ik dus weer overdag weinig online want, nee nee, jullie mogen niét mee natuurlijk !

voor ’t geval dát…

Ja we gaan al aardig richting half november en dus snel richting Sinterklaas feest. Wij deden vorig jaar surprises en wat wás het een geweldige avond ondanks de corona hindernissen. De surprises vielen vorig jaar wel héél er leuk uit, we waren allemaal reuze geïnspireerd. Het feest een paar jaar echt in het teken van een bezoek van de goedheiligman met zijn zwarte Piet gestaan voor de kleintjes. We gingen echt los en ik kreeg een prachtige boekenkast met allemaal zeer toepasselijke ( uiteraard zelfgemaakt) boeken.

Over de surprise die ik toen gemaakt had voor Annemarie kon ik vooraf natuurlijk niets schrijven dat doe ik dan nu maar, voor het geval er nog iemand zucht onder de surprise druk.Een idee was snel gevonden, de beautysalon van Anne was toen op last van Rutte gesloten en om nog iéts te verdienen had Anne met haar lief een website op poten gezet om sieraden te verkopen. Ze maakten ze zelf van (half) edelsteentjes die bij je sterrenbeeld passen en dáár kon ik wel iets mee.

Ik haalde wat grind uit de voortuin en zocht daar wat mooi gevormde steentjes uit. Met wat sleutelhanger kettinkjes aan elkaar, plakspullen, een stuk karton en een oud diepblauw velours joggingjack knutselde ik een mooi showtableau met “peperdure ” edelsteenhangers. Kort ervoor was er boeket bloemen bezorgd in een heel handige waterdichte kartonnen bruikbare bak.
Op haar verlanglijstje stond een flesje handzeep van een bepaald merk, groen van kleur, het zou zomaar jade kunnen zijn.

Met wat verdwaalde velletjes kinder knutseljuwelen werd de fles helemaal volgeplakt om op de bodem van de bak, diep onder een lading tuinaarde, een op te graven edelsteen voor te stellen. Anne moest natuurlijk schatgraver worden en om dat iets enger te maken moest ze zich door allerlei aards leven als wormen , (nep) uitwerpselen en dat soort viezigheid tegraven.
Néé natuurlijk geen echte wormen maar gekookte spaghetti en macaroni slierten lijken in de aarde best echt.

Die moet je er niet te vroeg tussen doen anders zijn ze verteerd ontdekte ik.
Toen nog even de twee koordhengels door het tableau trekken en het hele geval was draagbaar. Tja, in de aarde wroeten krijg je vieze nagels van maar ze kon tóch niet werken.

Voor dit jaar moet een goed idee helaas nog komen, maar ik heb nog een week of drie, zal vast wel goed komen.
En nu maar hopen dat we dan ook echt weer allemaal in één (grote) kamer mogen zitten en niet, zoals vorig jaar, op drie verschillende locaties via het internet het feest moeten vieren.

van de hoed en de rand

Komt wel eens voor hé, dat iemand in een column of interview precies verwoord hoe jij over een bepaalde zaak denkt. Meestal heb ik niet de behoefte zoiets als blog neer te zetten, ik kan over het algemeen net zo goed zelf verwoorden wat ik wil zeggen als een willekeurige BNner die het vanaf ongeveer dezelfde uitvalhoek bekijkt.
Zo beweer ik hier en daar gerust dat al die woke toestanden juist in de hand werken dat groepen uit elkaar gedreven worden i.p.v met elkaar verbonden worden.

Maar als er dan in de krant een groot interview staat met eenman die de woke van ”de gekleurde kant” kan bekijken wil ik toch wel wat stukjes plaatsen uit dat interview.,
Nee ik kén hem niet, de hiphopstroming was en is niet aan mij besteed maar met zijn gezonde verstand is niets mis.
Zijn band groeide in de jaren 90 uit naar “wereldbekend” en bestond naar zijn zeggen uit “Twee blanke jongens, een Indo en twee zwarte muzikanten, waaraan hij toevoegt ” niet dat de bandleden zich destijds zo bewust waren van hun huidskleur.

Hij heeft het ook over het feit dat de blanke Ned. dichteres Marieke Lukas het gedicht van de zwarte Amanda Gorman niét mocht vertalen en zegt daarover…..

Wat mij betreft zou het hele interview best geplaatst kunnen worden maar ja, ik ben ik en doe toch ook altijd weer graag mijn eigen zegje. Neem nou de heisa om “etnisch profileren”. De politie in Amsterdam krijgt toezichthouders om te zorgen dat er niet alléén gekleurde mensen aan gehouden worden. Dat er relatief veel criminaliteit is onder de gekleurde medemens is een gegeven. het hoe en waarom doet nu even niet ter zake, het is er. Over het algemeen hebben die wat minder herkenbare kenmerken als haarkleur en dragen bovendien vaak gelijksoortige donkere kleding met bij voorkeur een hoody.

Het heeft dus bar weinig zin ook mensen met andere e uiterlijke kenmerken aan te houden wanneer er gezocht wordt naar “getinte” daders. ( let wel, dat betekent niét dat er geen blanke criminelen zijn).
En de wijken waar vrijwel uitsluitend mensen met een andere etnische achtergrond wonen?
Moet je daar dan maar niet meer zoeken of controleren omdat de vereiste aantallen aan ” blanke” er niet aangehouden kunnen worden.
Ik kan het niet helpen maar moet aan heel oud mopje denken van Max Tailleur……een Jood met enorm veel zelfspot waar menigeen met lange tenen een voorbeeld aan kan nemen… dat mopje ging ongeveer zo;

Moos komt holletje nacht Sam tegen die op het Leidsplein zoekend rondloopt.
Moos; wat doe jij hier nou ?
Sam; Ik ben m’n sleutels verloren .
Moos; En je weet zeker dat je ze hier op het Leidseplein verloren bent?
Sam : Nee ik ben ze op het Rembrandtplein verloren
Moos; Maar waarom zoek je dan hier en niet op het Rembrandtplein
Sam : Omdat hier beter licht is…………!

kunstwerk

Eén van de leukste complimenten die ik ooit kreeg is ; “jij kan schilderen met woorden”! Als dat al waar is is dat ook echt de énige affiniteit die ik met schilderen heb. Ik bewonder mensen die kunnen tekenen en/of schilderen, op welk niveau dan ook. Misschien zóu ik best een volkomen abstract, veelkleurig, kunstwerk op een doek kunnen kladderen als ik een beroemde artiest zou zijn, beroemde mensen schijnt de schilderkunst aan te komen waaien. Maar dan nog is het de vraag of ik dat gedoe met kwasten er voor over zou hebben.

Kwasten en ik hebben niéts met elkaar, en ja, dat geldt óók voor de gewone kwast van de huisschilder. Ik kán er niets mee, ik blijf nét zo lang aan de kwast met verf trekken tot ik de nieuw aangebrachte laag verf er weer zo goed als helemaal afveeg en ik een lamme arm heb. Dan heb ik het nog niet eens over alle verf die miraculeus op de steel van de kwast terecht komt, en vandaar natuurlijk aan m’n handen, en vandaar aan m’n armen, m’n neus, m’n kleding en eigenlijk overal waar de verf nou juist niét moet komen.

Maar goed, dan moeten tóch een keer de schuurdeurtjes geverfd worden, er was ook wat herstelwerk dat Inge’s lief kwam al eerder kwam doen. En natuurlijk wilde hij ook wel komen beitsen maar ja, dan moeten zijn vrije dagen wél samenvallen met een geschikt “verf-weertype”. En eigenlijk is het werk dat ik ook wel zelf kan doen, de deuren zijn niet heel hoog. Ik vind het alleen “rotwerk” maar ja, is dat een reden om een ander ermee op te knappen …. en dus was het tijd om me op het creëren van “een kunstwerk” te storten toen het geschikt weer was.
Het resultaat is niet om over naar huis te schijven, dat hoefde gelukkig niet want he, dit is m’n huis toch?
Van een afstandje ziet er goed uit, en het voornaamste is dat het hout weer beschermd is met een flinke beitslaag. Van dichtbij blijkt duidelijk dat dit soort schilderen een kunstje is dat ik niet beheers…. maar kijk het eens glimmen! Ik zie mezelf erin! Nog even de tape eraf halen en het “kunstwerk” is klaar.

op herhaling

Dat zei ik toch, de klusjeswind is mijn kant op. De kamer van Levi is aan een “upgrade” toe. Zijn muur met de leuke vliegtuigjes “met ogen” is natuurlijk echt kleuterwerk. En dus kwam er een app van Jennifer of ik haar wilde helpen met de banen behang alvast op maat maken, dan kon ze later op de dag meteen van start als haar schoonzus komt helpen.

En zo was ik vanmorgen in de weer met banen voor de effen muur op maat klaarleggen. Jennifer is net zo’n juffertje ongeduld als ik ben, je begrijpt het al…….. we kunnen de verleiding niet weerstaan vast die éne lange muur te doen, dan kan de kast weer op z’n plaats. Jennifer doet het klauterwerk. Toen we in 2014 de vliegtuigjes erop plakten was ze hoog zwanger en hadden we een andere rolverdeling.
O wacht….. ik plak het logje er even achter dat ik daar toen over schreef, kun je de vliegtuigjes die er nu afgekrabbeld zijn ook nog even zien…….

november 2014

Kijk, de hele discussie over de bijtelling voor   een “auto’s met een stekker” moet waarschijnlijk alsnog op de helling. Vandaag zag ik dat er mensen zijn die méédenken en nú  al veel verder zijn met energiezuinig reizen.  Het blijkt al mogelijk om “te vliegen met een stekker” !
Ja héus, ik heb het zélf gezien …gewoon  een laadstation bij de derde wolk van links, stekker erin en laden maar….. die stekker erin steken, en later weer uit het contact halen, is nog even een dingetje… het vergt wat creativiteit van de kleine vliegtuigjes die daar verantwoordelijk zijn maar je bent sportvlieger of niet toch?

stroomvlieger

Goh….. je trapt er niet in?  Oke oke…. dan de gruwelijk waarheid maar.
Nu Levi in februari een zusje krijgt  wordt er voor hem een nieuwe kinderkamer ingericht. Behang voor één van de muren was al snel gevonden, Levi is gék op vliegtuigen en deze poster in 8 delen leek  geknipt voor  hem.
Maar ja, kleindochterlief moet een beetje voorzichtig zijn met op trapjes staan  bij deze zwangerschap, dochterlief zou óók graag behangen maar moet wat voorzichtig zijn haar nek en schouders en kan niet bovenaan werken…. ik zou zélf ook graag voor haar willen behangen maar ben niet zo soepel meer als ik eenmaal op de grond kruip en kan dus niet makkelijk onderaan werken……. !

Maar wácht even dacht onze kleindochter …. met z’n  drieën (én opa als vliegende keep ) kunnen we de héle muur toch bewerken, ieder op z’n eigen hoogte,  want geloof me….  wat onze Jennifer in de kop heeft  heeft ze niét in eh…. het ondereind van de rug.

bukken.

Het is een beetje dringen zo met z’n vieren en het valt niet mee om de acht onderdelen precies pas te krijgen, er is af en toe flink wat “turbulentie” waardoor de vliegtuigen soms een beetje uit hun voegen getrokken lijken te worden ….. maar uiteindelijk zijn we een paar uurtjes later allemaal in de wolken!
Zó echt dat we de wind door de haren voelen waaien als Inge en ik , voor alle zekerheid gebukt, onder het vliegtuig doorlopen. We gaan vliegensvlug naar huis.

Vorige Oudere items