max (imale) inzet

Tja, als Jan Slagter laat weten  dat
……
verandering in de zorg voor dementerenden niét de taak van omroep Max is,
……dat hij normaal gesproken mijn brief doorgestuurd zou hebben naar de redactie van het programma ” tijd voor Max”
……maar dat niét doet omdat men in de zomerstop zit …..
….. ram ik zélf wel even een brief uit mijn toetsenbord naar de redactie………..

Geachte redactie van omroep MAX

Naar aanleiding van 10 november “de dag van de mantelzorger “ graag Uw aandacht voor het volgende.
Mijn ervaringen als (thuis) mantelzorger voor mijn dementerende (inmiddels ook thuis overleden) echtgenoot leerde me dat  “de mantelzorger die 24/7 voor een partner zorgt een andere mantelzorger is dan  die met een partner of ouder in een tehuis.

Deze groep lijkt niet te bestaan, wordt niet gehoord of gezien, zij  hebben immers  geen tijd of energie zich te láten zien en overlijden niet zelden vóór de dementerende partner. De huidige zorg sluit totaal niet aan op juist déze groep patiënten  én hun mantelzorgers

Omdat ik uit ervaring weer waar dan wél behoefte aan is probeer ik daar belangstelling voor vinden, helaas vinden organisaties als mantelzorg.nl, Alzheimerstichting, WMO, zorginstellingen politiek enz…. dat niet hun taak. Zij houden zich in hoofdzaak bezig met fondsenwerving en/of bestaande regels doorgeven of uitvoeren.

Er is veel belangstelling voor dementie maar de “24 uurs mantelzorger “ die in de praktijk  leert in oplossingen te denken lijkt niet te bestaan. Ook Jan Slachter maakt zich drukker over ouderen in Moldavië  dan iets te doen met een brief die ik eerder schreef en hier bij insluit.

Iedereen roept dat er een golf dementeren op ons af komt maar  de thuiszorg blijft gericht op  mensen die hun hoofd nog redelijk bij elkaar hebben en verzwaard soms eerder de taak van de mantelzorgen dan die te verlichten.  Wat zou het mooi zijn als op de dag van de mantelzorg er aandacht zou zijn voor de ( wat ik noem) 24 uursmantelzorgers, die geen lintjes krijgen, geen gehoor vinden in de zorg en geen boeken  promoten.

Bij de bijlages vind U  enkele willekeurige  pagina’s  van mijn ervaringen die ik noteerde om de kinderen  op de hoogte te houden ( géén boek dus) maar de rauwe werkelijkheid  uit jarenlange 24/7 mantelzorg waarbij  mijn eigen leven totaal ondergeschikt was.
Er zijn bétere oplossingen dan er nu zijn, misschien niet voor iedereen ( zie briefd.d.1  juli j.l.)
maar als er een kwart geholpen kan worden gaat het al om héél veel mensen die dan, zoals de regering wil,  langer thuis kunnen blijven wonen.

Hélp U mij . Léés  de bijlages en besef dat dit géén uitzonderingen zijn maar een paar jaar  de dagelijkse werkelijkheid van een 24 uursmantelzorger
U heeft de connecties die misschien iets kunnen bereiken en het spreekt vanzelf dat ik me hiervoor in wil zetten  nu mijn man overleden is en ik er wél tijd en energie voor heb.

met hoopvolle groet, Rietepietz

open brief

Twee onderzoekers aan de rechtenfaculteit van de Universiteit Leiden,schreven een  open brief ter verdediging van het vrije debat,  de strijd voor de vrijheid van meningsuiting en tegen de zogeheten cancel culture

De open brief is sinds donderdag 16 juli meer dan 12.000 keer ondertekend.

Omdat ik deze open brief nauwelijks kon vinden, laat staan dat er aandacht voor is,  plaats ik de brief hier. Dat tegenwicht is héél hard nodig door de volkomen ontspoorde racisme discussie, eh…wat voor discussie moet doorgaan nu  relativerende/ nuancerende geluiden tot een “cansel culture”  blijken te leiden.
De open brief is niét door mij geschreven, ik zou minder mild geweest zijn want dát er groeperingen  zijn die iedere nuance uit het oog verliezen staat voor mij wel vast  en dat baart me zorgen.

Na de dood van George Floyd in de Verenigde Staten laaide de discussie omtrent (institutioneel) racisme op. Hoewel iedere vorm van racisme moet worden afgewezen en de bestrijding hiervan belangrijk is, zitten er zorgelijke kanten aan de richting waarin deze discussie zich ontwikkelt.

Als gevolg van het optreden van radicale groepen die (institutioneel) racisme zeggen te willen bestrijden, komt de vrijheid van meningsuiting onder druk te staan. Deze groepen willen anderen die niet “de juiste mening” voorstaan, het recht op het geven van hun mening ontnemen.

De vrijheid van meningsuiting is een van de belangrijkste waarden van onze democratische en open samenleving. Het is een grondrecht waar we pal voor moeten staan en dat we ons niet moeten laten afnemen door een kleine groep intoleranten.

In een open en democratische samenleving heeft iedereen immers recht op vrijheid van meningsuiting en dient het debat over ieder onderwerp te kunnen worden gevoerd. Daar hoort ook – en misschien wel juist – bij dat er meningen geuit moeten kunnen worden waar u het ten diepste niet mee eens bent of die ingaan tegen het huidige maatschappelijk discours.

Wij roepen eenieder op om pal te staan voor het vrije debat.

Was getekend……….

Dát ik het hier 100% mee eens ben mag duidelijk zijn, kijk maar wat er staat boven het veld waar je de reactie kunt schrijven. Nooit op gelet?  komt tie dan, er staat ;
“Rietepietz is gék op reacties, dus …..ga je gang ! je hoeft het niet noodzakelijk met me eens te zijn!”

 

tijdverdrijf

Uiteraard komt mijn favoriete tijdverdrijf goed van pas ,, we zijn alles bij elkaar toch weer meer thuis dan anders, alleen al omdat Henk nu met boodschappen doen minder makkelijk mee kan.  Er wordt dus enthousiast gepuzzeld, Inge kan er ook nooit van afblijven als ze hier is, dan zit ze ook ver genoeg van ons af, Ja ja…. zodra ze hier binnenstapt doet ze een paar handschoentjes aan om hier geen “sporen” achter te laten, kijk maar op de foto!


Voor Henk is puzzelen ondertussen te moeilijk, hij maakt er een zooitje van als hij mee komt helpen. Niet heel erg als ik erbij ben om te voorkomen dat er stukjes verdwijnen. Dat ze verkeerd liggen is niet erg, dat is zo verholpen. Erger is het als hij bij het plantjes water geven ook even de zee waarop het schip dobbert bij gaat vullen….. zucht, even niet opgelet.
Ik kan het meeste nog wel droog deppen maar later blijken toch hier en daar stukjes foto van het karton losgelaten te hebben. Nou ja, die plak ik zo goed mogelijk weer vast, dat is ook tijdverdrijf he!

Maar ondertussen léés ik ook over puzzels. Van onze schoondochter kreeg ik  een boek over het ontstaan van de legpuzzel. Ik ben er al  wel in begonnen maar het is héél veel informatie, namen, jaartallen, landen en ontwikkelingen in veel kleine lettertjes dicht op elkaar geschreven.

M’n concentratievermogen  is  geloof ik niet helemaal wat het zijn moet want als ik aan het eind van de pagina ben kan ik eigenlijk weinig op spuiten van wat ik gelezen heb.
Tja dat de puzzels aanvankelijk uit hout gezaagd werden en  als leermiddel bedoeld waren. Vooral voor aardrijkskunde werden ze gemaakt maar de puzzelstukken werden dan langs de land- of provinciegrenzen gezaagd. De manier die je nu nog wel ziet in de houten kinderpuzzeltjes waar een beeld nooit doorsneden wordt.
In Frankrijk werden ze ook gebruikt om  alle koningen  uit het verleden uit het hoofd te leren. Ik kon het natuurlijk niet laten om vast even “plaatjes te kijken” verderop in het boek en zit dan ergens in 1850 of zo! (als de zeef in mijn hoofd nog iets binnen kon houden)

.

’t blijft behelpen

Hoewel de storm al behoorlijk is gaan liggen was het aan de kust nog best een pittig windje. Het bloed kruipt waar het niet gaan kan n al wéét ik dat ik het strand niet op kan…. ik wilde toch graag even over de boulevard rijden met Henk.
Niet dat hij dan uit de auto wil, jammer maar ik snap het wel, hij staat al zo wiebelig op zijn benen en stilzittend in de rolstoel waait hij natuurlijk uit zijn hemd! Ja, ja, ja, snap ik , moet ik hem geen hemd aandoen maar dat pikt mijn koukleum niet.

Het liefst had ik natuurlijk lekker over het strand gaan lopen, zoals Inge met haar lief én de hond Bailey ( van haar dochter Jennifer). Dan kun je ook naar het strand achter de duinen, wat veel leuker is  door de duinpannetjes .
Nadeel is dat er zóveel zand opgewaaid is dat de paden onder  een dikke laag los zand liggen, op anders doorgangen zijn er weer stukken pad weggeslagen. Het stel had er een flinke klus aan om van het strand áf te komen, Inge waande zich weer even in de sneeuw, daar kwam je nét zo moeilijk uit.

Wij bleven dus in de auto en reden even door naar de visafslag áchter de boulevard die in de luwte ligt van het enige  duinachtige hoge stuk aldaar. Maar zelfs  voor de deur van het grote visrestaurant lag nog een flinke laag zand. Met Henk samen haalde ik een portie kibbeling waarna ik de auto op de boulevard  parkeerde om  de kibbeling  te eten.

Altijd genoeg te zien  daar, juist met een beetje ruw weer! Ik  wipte ikeven uit de auto om  aan de balustrade de camera op zee te richten.
Beetje te ver weg  maar het gaat om het idee!
Van Leidse Glibber kreeg ik laatst de tip dat filmpjes plakken knippen prima gaat in de video editor  die in het Microsoft programma  voorhanden is.  Met vier filmpjes van vandaag dus hoogste tijd om er eens mee aan de slag te gaan en….het wérkt.
Minder  goed dan het oude you tube bewerkingsprogramma maar er kan méér dan in de nieuwe  you tube optie. Wel even wennen maar  dat komt wel goed als ik het vaker doe.

in afwachting….

In gespannen verwachting loopt ik rond kwart voor twee het plein voor het stadhuis op……
Voor de grote draaideur zie ik een brede rode loper liggen, voor mij begrijp ik direct want uiteindelijk wordt ik verwacht. Ik zet “Koers” naar de balie waar ik natuurlijk hartelijk verwelkomt wordt  en heel even mag plaatsnemen  totdat  de commissie van ingeleide me met gepaste eerbied naar de lift begeleid.

Klokslag 2 uur betreden we een kleine ruimte alwaar men me toespreekt,  omarmt en het  klaarliggende  ordeteken van de Nederlandse Leeuw opspeld uit naam van “zijne Majesteit”. Voor bewezen diensten aan de WAO en indirect aan het gehele Nederlandse volk  door het besparen van héél veel zorgkosten Daarna krijg ik de gelegenheid voor een dankwoord…….

Nou ja het ging iétsje anders bij die hoorzitting,  men gaat de zaak  heroverwegen, dus moet ik wéér wachten en heb ik eigenlijk niets te vertellen, wat doe je dan…. precies, dan laat ik m’n fantasie even de vrije loop.
Geen rode loper, geen welkomstcomité en zeker geen onderscheiding.

Wél alle gelegenheid om mijn kant van het verhaal te vertellen aan twee vriendelijk ogende dames waarvan de één de vingertjes blauw schreef  en ook steeds precies op het moment ging schrijven dat ik iets zei  dat ik zélf heel belangrijk vind. Hoewel ik alle brieven en papieren meegenomen had had ik ze zélf niet nodig maar met één van mijn brieven kon ik “de stukken” compleet maken voor de dames, er was één van de twee bladen zoek die ik , zeker weten,  aan elkaar had geniet vóór ik ze verzond. Met een mild gebaar overhandigde ik de dames mijn complete exemplaar.

In ieder geval heb ik ál mijn grieven kunnen spuien en dat voelde héérlijk. Geen idee of ik punten heb gescoord met mijn zienswijze maar eigenlijk hadden de dames weinig tot geen tegengas. Zijn ze vast niet voor aangenomen, dáár zijn  vast weer andere mensen voor in dienst.

Saillant detail is dat een uur vóór de hoorzitting de telefoon ging, aan de lijn een dame die voor de ombudsman werkt,  met haar had ik enige tijd geleden gesproken, zij had destijds de WMO ook achter de vodden gezeten dat ze alsnog contact met me moesten opnemen. Ze wilde weten of dat ook gebéurd is en was blij te horen dat ik klaarstond om naar een hoorzitting te gaan.  Ze wil me over een paar weken nogmaals bellen om te horen hoe het verloopt, wat een kanjer hé!

stand van zaken

Ja natuurlijk houd ik jullie op de hoogte van de reacties op de  4 brieven die ik op 8 november verzond.
Nu 2 weken later…..
Ministerie van volksgezondheid:,
…….zelfs geen ontvangstbevestiging 0,0 reactie
Gem Rijswijk afd WMO :
…….zelfs geen ontvangstbevestiging 0,0 reactie
Tros /radar:
……. na een week een brief met adressen  die ik beter aan kan schrijven
meeste al gedaan dus, verder de belofte dat men contact op zal nemen zo het ooit in een uitzending zou passen;-(
De ombudsman
stuurt per direct ontvangstbevestiging en belooft binnen drie weken te laten weten of men  iets met mijn klacht kan en mag.

Dat gebeurt ook, na 10 dagen een telefoontje van een zeer invoelende medewerkster van de ombudsman, hele brief gelezen, leeft mee maar…… voel je ‘m aankomen……
Ze kan helaas niets doen wat de traplift vergoeden betreft, gemeentes mogen zélf regels vaststellen en tenzij die “onbehoorlijk zijn” doet niemand daar iets tegen.
Ik leg maar even uit dát het onbehoorlijk is regels zó te stellen dat je vrijwel nooit hoeft uit te betalen omdat goedkeuring krijgen zó lang duurt dat je wel zelf móet in grijpen als je niet wilt dat er doden vallen.

De dame gaat ( net als een eerdere beleidsmedewerker van de WMO)  wél mijn voorstel voor nachtopvang op de agenda proberen te krijgen, Ook zorgmedewerkers geven volmondig toe nog nóóit bij dit probleem stil gestaan te hebben. Dit is de vierde zeer verbaasde dame  …. wat niet wil zeggen dat het nu ook gaat gebeuren, je kent het wel, daar hangt een prijskaartje aan enz enz.
Ze adviseert me nog  bij de gemeenteraad van Rijswijk een klacht in te dienen over dat art, 9 . Dáár kan men regels veranderen.

Er ligt nog een uitdraai van mijn  brief , ik krabbel er in mijn hanenpootje nog even bij dat ik op advies van de ombudsman een klacht in wil dienen tegen een onbehoorlijk wetsartikel
Ze dóen het er maar mee.

Twee uur vóór de ontvangstbevestiging vandaag in de bus viel belde een   medewerkster van de juridische afd. gem Rijswijk .
Soortgelijke aardige inlevende  dame, ándere regeltjes waarom ) ze (nog?) niets kan doen. Ik moet eerst een afwijzing hebben van de WMO, die heb ik volgens haar niet, ik heb slechts een ondersteuningsplan dat ik niet ondertekend heb en waaruit men wél af kon leiden dat ik het er niet mee eens was.
Het ondersteuningsplan erbij en tja… hoe moet een afwijzing er dán uit zien……


Mevrouw krijgt nog flink wat van mijn ergernissen  in deze zaak voor de kiezen, en dat dit art. 9 écht van tafel moet, niet alleen voor mij maar voor iédereen, de regel zegt niets over de noodzaak, niets over je financiële situatie maar bestaat slechts om niet uit te hoeven betalen.
Met de belofte dat zij mensen aan gaat spreken op het niet reageren, en zorgen dat er een officiële  “afwijzing” komt als men écht niet gaat betalen waarna ik alsnog een beroep op haar kan doen om een klachtprocedure te beginnen.
Ze belt over een week terug……. wordt vervolgd dus……..

 

eerste schaap…..

Volgens Inge zijn er toch al organisaties in beweging  gekomen na mijn verzonden brieven, zij vond deze advertentie…..


Klinkt allemaal leuk maar bij die organisatie heb ik een jaar geleden al  geïnformeerd (dit logje over gemaakt) toen bleek daar  een flink prijskaartje aan te hangen, drie nachten per week zou al meer dan ons jaarinkomen opslokken en of men zóveel PGB zou verstrekken betwijfel ik. Waarschijnlijk kun  je daar als werknemer  goed verdienen,  als de klant bijna € 40,– per uur moet  betalen  kan het er af.

Om nog even terug te komen op de verzonden brieven van vorige week,  dinsdag kreeg ik al een ontvangst bevestiging van de ombudsman, dat kon écht niet sneller, hulde.
Het  betekent  niet dát de klacht ook in behandeling genomen zal worden omdat men ook daar niet iedere klacht kán of mag behandelen. Maar het streven is ons binnen drie weken te laten weten “of men er iets mee kan”.

Het blijft een vreemde zaak dat we zó weinig invloed uit kunnen oefenen om  dit soort kromme regeltjes aan te pakken. We doen blijkbaar iets verkeerd  als ik naar de zwarte Piet tegenstanders kijk.
Een kleine groep mensen weet hun zin zelfs door te drijven met onzinnige argumenten én tegen een grote meerderheid in.
Daar zou ik iets van moeten kunnen leren, moet ik organisaties gaan bedreigen, zoals KOZP bij winkeliers doet, moet ik in de zorginstellingen gaan demonstreren tussen de patiënten, zoals dat clubje  bij de intocht tussen de feestende kindertjes mag demonstreren?  Wie bij een moskee wil demonstreren krijgt (terecht)  géén toestemming  “wegens uitlokking” en wordt naar een andere locatie verwezen.  Bij de Sinterklaasintocht gelden blijkbaar andere regels en mogen ze wél tussen de kinderen staan, wat natuurlijk óók ongeregeldheden uitlokt. vraag me echt af waarom ze het opzoeken als het ze zo ergert.

Ja hoor, ik heb met mijn aftakelende man écht serieuze  dingen om me zorgen over te maken maar toch maak ik me druk over een leuk kinderfeest dat verziekt wordt. Er is in de winkels nog geen greintje  Sinterklaas sfeer te bekennen.
De meeste winkeliers spelen op safe door alvast in de kerstetalage te duiken. Nergens leuke Sinterklaas liedjes te horen, en veel mensen vinden naar de intocht gaan kijken een risicovolle onderneming.
En natuurlijk politiek correct inpakpapier.
Gelukkig vinden we af en toe nog ergens oude voorraad en een enkeling die heel slim kans ziet er tóch een zwarte Piet  door op te drukken zoals zeeman.
Het zal wel duidelijk zijn, voor mij is zwarte Piet  precies wat zijn naam zegt, ZWART.
Daarvoor stond ik met Henk én Leidsche Glibber in 2013  inderdaad te demonstreren op het Malieveld, een ludieke actie die helemaal aan het eind nog verstoord werd  door “foute voorstanders” want die zijn er helaas ook. Maar oke, op het malieveld kon dat zonder de intocht verstoren en zo hoort het ook. En bij een eventuele volgende demonstratie sta ik er wéér, wel zonder Henk dit keer maar  een schaarse oppas inschakelen is het me wel  waard.

 

te wapen….

Halleluja, de aanvraag om een bijdrage voor de traplift heeft dan toch eindelijk de instantie die daarover moet gaan beslissen bereikt. Néé , natuurlijk nog geen toezegging, zo werkt dat niet (en dát begrijp ik, dat het zo lang moet duren niet) .
23 oktober komt er een dame op huisbezoek, dat is precies drie maanden nadat de aanvraag gedaan is, en dan héb je nog geen toestemming. Je zal het maar niét alvast zelf kunnen betalen.
In de brief staat nog een interessante passage……..deze…..


Eh…… was er niet ruim een jaar geleden door de casemanager om maatwerk gevraagd, voor  wel 2×2  hele uren per week. En kreeg ik daar toen niet een heel onaangename afwijzing op?
En wordt hier weer niet van alles in het vooruitzicht gesteld waar een onaangename dame telefonisch  een oordeel over heeft  geveld? O ja, ik schreef er dit logje over, maar in het dossier, dat er ongetwijfeld over Henk is, blijkt dat dus niet bekent.

Of het is een gevalletje “standaardbriefje” en is de typiste  te laks geweest om het even aan te passen want bovenaan staat wel degelijk dat het huisbezoek een melding van een traplift betreft.
Ik heb nóg een kater van “het mens” van toen, dat twee gemaakte afspraken niét nakomen niet haar schuld vond, die werden op kantoor gemaakt. Er staat een andere naam in deze brief en ik hoop dat deze dame wél van een afspraakje houdt.

Ze doet natuurlijk ook maar haar werk maar ze staat door haar collega  toch al op 0-1 achter. Die brief van haar collega destijds  ligt al klaar voor het geval ze me gaat vertellen wat er allemaal ” wel niet” kan!
Klopt, “wel niet”  is een beetje rare manier die wij Nederlanders gebruiken om te zeggen dat er héél veel kan. In dit geval kun je het beter letterlijk nemen, wat er wel allemaal niét kan, zodra je er naar vraagt. Het zal van de dame in kwestie af hangen  hoe ik haar ga benaderen maar geloof me, de messen zijn geslepen! Op naar de 23ste…….

 

bankzaken

In 2006 schreef ik nogal eens over mijn “onmin met de banken”, maar in mei van dat jaar schreef ook dit over ándere banken.

“De nieuwe meubelstukjes zijn binnen en ik laat jullie even zien hoe het zit deel van onze kamer er nu uitziet .
De kleuren van het lichte bankje en de stoel zijn vertekend de één lijkt te donker de ander te licht want ze zijn van dezelfde kleur .
We komen ’s avonds helemaal bij als we weer op ons eigen stekkie zitten, het is écht naar ons zin geworden “.


Ondertussen is de bekleding van vooral het beige bankje ( de 2,5 zit)  op, én de zitting is verzakt.  Nieuwe zittingen en opnieuw bekleden gaan de kosten van een nieuwe bank ruim  te boven, hoewel het frame er zeker nog goed genoeg voor is. Maar dan nog, zelfs het grootste bankje is eigenlijk toch te klein voor Henk om comfortabel te kunnen liggen.

De huidige bankstellen zijn allemaal erg kolossaal, armleggers van 35 cm breed x2 is voor een kamertje van 3.20 toch wel erg veel ruimteverlies. De meeste zijn ook veel te diep, vaak zelfs meer dan een meter met de rug meegerekend.
Je begrijpt, toen we kort geleden tegen een mooie hoekbank aanliepen die relatief bescheiden afmetingen heeft. Weliswaar nog steeds wat groter dan huidige bankjes, maar met slechts aan één kant een niet al te dikke leuning en ruim onder de meter diep .


Met een  uitschuif stuk als je even lekker onderuit wilt, maar ook met veel meer lengte  door de hoek, zodat Henk dan wél lekker languit kan liggen.
Met een diepe zucht heb ik die bank besteld, het gaat me aan het hart die andere twee weg te doen.

De kringloop, ooit opgezet als leerproces voor mensen die een vak wilde leren, Is ondertussen gewoon een tweedehandswinkel, en daar zijn ze niet goed genoeg meer voor. Jammer, de bankjes zouden een prima project zijn om het stoffeer vak  onder de knie te krijgen, niet heel gangbaar stoffeer werk omdat de stijl semi twintiger jaren is.
De rest van de inrichting is daar op aangepast, de nieuwe bank gaat er dus niet echt  bij passen.

Ach, voorlopig is het belangrijkste dat Henk wat comfortabeler kan liggen, de boel overhoop gooien om te behangen kan altijd nog. Bovendien….  na de traplift en deze nieuwe bank zouden we eerst even een andersoortige  bank moeten beroven om álles te kunnen vervangen.
Eerst maar eens zien hoe het eruit ziet als volgende week de nieuwe bank gebracht wordt. Wanneer Henk op die bank dan veel beter slaapt lukt het hem misschien wel om “slapend rijk te worden”, die uitdrukking moet toch érgens vandaan komen?

 

in de watten…

Echt waar, ik wordt door mijn lezertjes in de watten gelegd. Eh… lezetjes is misschien niet het juiste woord als ik het over Melody heb want ze steekt een behoorlijk stuk boven me uit als ik de beloofde knuffel in ontvangst wil nemen.
Waren het enige tijd geleden Trees en Jan die een knap stuk omreden om het voor mij makkelijk te maken ze te ontmoeten, dit keer was het Melody die  met haar “schoonmeisje*, ( met pakweg 10.000) een stukje (s) omreed en een stop inlaste om elkaar te ontmoeten.

Op een zonnig terrasje langs de snelweg bij Delft konden we proosten op  het feit dat  ik,  met behulp van de routeplanner,  precies op tijd ter plaatse was wat bij mij zeker niet altijd een gelopen race verondersteld kan worden. Ondanks mijn  onderontwikkeld geografisch  inzicht belet mijn eigenwijsheid me nooit  het richtinggevoel van de dame in mijn routeplanner in twijfel te trekken. Maar dit keer liep alles perfect en zat ik al snel  met de dames aan een heerlijk glas  vers geperst sinaasappelsap.


Nou mag ik daar normaal gesproken graag een flinke scheut Gin in gieten maar dat is natuurlijk geen optie als je nog moet rijden. Bovendien is lunchtijd  daar nog wat te vroeg voor wat mij betreft.
Gewoon jus’d orange dus die zich ontpopte  als prima spraakwater.
Weinig kans op een stuk in m’n kraag,  maar wél een heleboel stukjes, meer dan 10.000 bij elkaar die op mijn achterbank werden gestapeld!
Melody hield grote opruiming in haar kasten  en had  uit sommige van mijn logjes begrepen dat ik puzzelen een leuk tijdverdrijf vind, oke, daar hoef je niet héél diep voor te graven in mijn logjes want ze zijn een beetje mijn stopwoordje als ik ff geen log onderwerp  heb komen met enige regelmaat voor. Soms weet ik er zelfs een culturele,   of actuele,  draai aan te geven.
Jawel hoor dat kan ik best.
Oke, voor wie het té stil in logland vindt hier en hier het bewijs.
Rest mij de dames nogmaals te bedanken voor dit heerlijke staaltje interactie van bloggers onder elkaar, bij deze Melody en Daphne!

 

 

 

 

Vorige Oudere items