even iets anders

Het is nu wel even mooi geweest met het gemopper en gepruts. Gelukkig kom ik ook nog wel eens andere zaken tegen die om een logje schreeuwen.
In eerste instantie wilde ik deze foto naar Ferrara sturen…..

Bakker SUIKERBUIK

Ferrara heeft een rubriek met dit soort vaak komische naam/beroep toevalligheden.
Maar ja, dan kom ik deze column tegen en lees éérst wat meneer Zaat te vertellen heeft!

Voor het onderwerp hoef ik alleen maar langs de suikerbuik van de bakker af te zakken. Meneer Zaat blijkt, vergeef me, de uitdrukking past bést in de context, enigszins “op de pik getrapt” te zijn. Hij schrijft o.a. dit.

Dat je meisjes niet mag besnijden vinden we gelukkig normaal. Alle vormen van meisjesbesnijdenis – ook de symbolische – zijn wettelijk verboden, maar bij jongetjes mag dat allemaal wel. Er is alleen geen enkele verschil alleen  tussen jongens- en meisjesbesnijdenissen. Ik snap dus niet dat mensenrechtorganisaties en kamerleden wel opkomen voor de rechten van meisjes maar niet voor die van jongens.

Nou ben ik het gloeiend met hem eens dat besnijdenis zonder een medische noodzaak bij geen énkel kind uitgevoerd mag worden.
Zoals ik álle (behalve hersteloperaties ) niet medisch noodzakelijke ingrepen not done vind.
Maar de bewering “dat er geen enkel verschil zou zijn tussen besnijdenis bij jongens en meisje” doet me toch denken dat meneer Zaat zijn huiswerk maar eens over moet doen.

Even daar gelaten dat de ingreep zelf ook bij jongens wel eens dodelijke slachtoffers maakt door bloedingen, geeft de besnijdenis bij jongens in het latere leven zelden problemen. Misschien hooguit dat het “werken met de blote sabel” wat makkelijker opgewekt wordt door de wrijving, maar daar hoor je zelden mannen over klagen.

Voor besneden vrouwen ligt dat totaal anders. Afhankelijk van de gebruikte methode  wordt vrouwen vaak de optie ontnomen zelf ook een bevredigend seksleven te hebben.
In het ergste geval wordt de boel zó ver dichtgenaaid dat er slechts een opening open blijft om te kunnen plassen, afschuwelijk.
Je hoeft geen ervaringsdeskundige te zijn om te bedenken dat bij een bevalling “de ontplofte egel”, waarmee schrijfster Daphne Dekkers het rampgebied ooit omschreef, in zo’n geval een stevig understatement lijkt.

Dus, nee ik vindt het niét vreemd dat er méér aandacht is om meisjes besnijdenis te voorkomen, dat mag zelfs nog flink wat méér zijn wat mij betreft.
Meneer Zaat maakt zich eigenlijk nodeloos zorgen over dat er meer aandacht is voor de meisjes dan voor de jongens, Nederland maak mensen in snel tempo geslachtloos dus……, weer een probleem opgelost.



 

gemaskerd bal

O ja, het vorige logje sloot ik ongeveer zo af; ” En zo af en toe plan ik leuke dingen, of wórden ze voor me gepland voor zover de corona regels niet dwars liggen.”.
Maar het logje werd te lang als ik het ook dáár nog over ging hebben, (je weet hoe breedsprakig ik ben)
Toeristische attracties hadden altijd een beetje afschrikkende werking op me , je weet wel, te druk, te ver rijden, te veel wachten.

Giethoorn…..Marken… Volendam..Kinderdijk …..allemaal nog nooit geweest. En de kinderen  óók niet en zelfs de kleinkinderen niet.
Nu zijn er  door de corona beperkingen véél minder buitenlandse toeristen en deed Inge met haar lief een inhaalslag. Een paar dagen Giethoorn, dat echt prachtig moet zijn, maar voor mij nog steeds te ver om “even te doen”.

Op de terugweg deden ze nog een dagje Volendam  wat natuurlijk allemaal foto’s in de oma-app opleverde, én veel appjes in de trant van; “goh leuk, ook nooit geweest, moeten we ook eens doen” enz….
Lang verhaal kort, veel data over en weer  en “oma ga je mee met ons (Jennifer Maikel en Annemarie) naar Volendam op 12 oktober?”.
Tijden veranderen hé, vroeger nam ik de kleinkinderen mee, nu nemen de kleinkinderen oma mee , moet kunnen hoor.

En  er staat zelfs  al eerder, op 1 oktober,  een afspraak met Neeltje. Veiligheidshalve “buiten” en ze is zo lief me tegemoet te reizen met de trein zodat we elkaar in Dordrecht ontmoeten.
Daar begin ik me toch een beetje zorgen over te maken nu Zuid-Holland grotendeels code rood is.
Al heb ik een prima mondkapje voor in de trein is het toch de vraag of dat volgende week wel door kan gaan. Neeltje had het er pas nog over dat ze slecht hoort, ik weet nog van Henk dat je dan meer lip leest dan hoort en tja…. dan is het mondkapje op houden ook niet echt handig. Zeker de mijne niet want dat is niét zo’n “niet medisch” kapje dat aan alle kanten open staat. lijkt me niet héél veel tegen houden als ik zou moeten niezen.
Nee het mondkapje dat ik bij voorkeur gebruik  sluit aan alle kanten goed af omdat het elastisch materiaal is (waar dan nog een filter in kan.)
De bril er overheen zetten  sluit de bovenkant helemaal af en scheelt ook in de “beslagen ramen”, al blijft het zaak om vooral niet opgewonden te raken van eventuele spannende heren die passeren.
Maar ook de zijkanten en het deel onder de kin sluiten echt goed af. Of het afspraakje desondanks door kan gaan?  We moeten daar nog maar eens over in conclaaf Neeltje, we hebben nog een week om af te wachten !

 

lezen….

Lezen is een logisch gevolg op schrijven natuurlijk. Ik zei het al eerder dat ik het lezen weer probeer op te pikken . De tweeling  waar ik in begonnen was is inderdaad lastig  als je je hoofd nog niet helemaal bij elkaar hebt. Maar ondertussen kan ik dus eindelijk de tweeling uit elkaar houden  en kom ik er een beetje in. Wat niet helpt is dat de drukkerij me ook bezighoudt, niet erg natuurlijk, in tegendeel, nodig zijn is op dit moment een cadeautje voor me.

Ik kwam ook nog ander leeswerk tegen in de boeken kast, dit…….
Jaren geleden voor 50 eurocent gekocht toen de biep uitverkoop hield.
Ik had me toen in een overmoedige bui opgegeven voor bridge les  bij het wijk en dienstencentrum alhier.
Helaas waren de lessen nog maar nét goed op gang toen de vrijwilliger die ons de beginselen zou leren overleed. Een nieuwe “leraar” was niet zo snel te vinden en zo kwam het er nooit meer van.
In het gezin waar ik opgroeide was “klaverjassen troef” en de kinderen werden verondersteld aan te schuiven als er een vierde man ontbrak.
Maar als er genoeg liefhebbers waren werd er óók pandoer gespeeld.
Dat vond ik eigenlijk leuker dan klaverjassen, minder “passen” omdat er meer speloptie zijn dan gaan of passen. Ooit wel eens gehoord dat het een boeren variant van het bridgespel zou zijn.

Omdat ik nog steeds graag wil leren bridgen  heb ik me een tijd geleden dus wéér opgegeven voor een beginnerscursus. Dit keer (geloof ik) bij een vereniging. Normaal gaan alle cursussen in september van start maar dat kan dit jaar ( door corona weetjewel)  op z’n vroegst oktober worden werd me verteld. En dan nog alleen als er voldoende aanmeldingen binnenkomen.

Ja natúúrlijk weet ik dat je het ook online kunt spelen en/of leren maar een spel doe ik liever met echte mensen, zeker nu is het een manier om onder de mensen te komen, digitale contacten heb ik ruim voldoende. Ik hoop dat er  snel genoeg mensen zijn om de cursus van start te kunnen laten gaan, maar ja, als iedereen online gaat spelen schiet dat niet op natuurlijk.

Het boekje kan ik  best al even doornemen, wat er blijft hangen is meegenomen. Uiteindelijk ligt de pandoer tijd al ruim een halve eeuw achter me en heb ik ook al héél lang geen klaverjas gespeeld. Jij wel?

 

onderhoud plegen

Tja waardoor ik even  niet zo goed in m’n vel zat heeft natuurlijk álles met het rouwproces te maken. Zonder het zelf in de gaten te hebben wapen je jezelf die eerste maanden na een verlies nog  met adrenaline om op de been te blijven.
Als  de rust om je heen een beetje weerkeert moet het zonder en ben je dus eigenlijk “ontwapend” en reuze kwetsbaar. Je loopt óveral in huis tegen tegen dingen aan die anders waren dan nu.
Je maakt verse tomatensoep en moet zélf de balletjes draaien en je ziet meteen voor je hoe zorgvuldig hij daar de laatste jaren aan werkte.

Je hoort de hele dag muziekstukken die herinneringen oproepen uit de mooiste tijd van je leven.  En je weet; “zó mooi wordt het leven nooit meer”!
Natuurlijk komen er vast nog wel mooie momenten, of zelfs dagen, maar een echt doel is er niet meer. Ik hoef niets meer op te bouwen en geen gezin meer te stichten. Al is een gezin stichten niet voor iedereen zaligmakend, bij iemand met een “zorgende aard” staat dát toch meestal wel met stip op één!

Dan mag je best een week om ieder wissewasje janken maar dán is het toch wel tijd om te zorgen dat je weer beter in dat vel komt te zitten. Eh…  onderhoud plegen aan dat  vel? Uiteindelijk heeft álles onderhoud nodig dus ook “een Rietepietz .
En waar kan ik daarvoor nou beter terecht dan in de salon  van kleindochter Annemarie!
Zéker wanneer je óók nog een VIP-bon hebt liggen die Sinterklaas in december persoonlijk kwam brengen. Ze zat voor deze week al vol, (ze moet  nog steeds ruim plannen, tussen de klanten door alles schoon maken) maar volgende week woensdag  gaat ze me weer verwennen en zorgen dat het velletje van m’n gezicht weer helemaal past.

Maar ook morgen (vrijdag)  ga ik in “onderhoud”, ik kreeg kort geleden van het gezamenlijke (klein)-kroost een rittenkaart voor de sauna, en daar was morgen al een tijdslot voor me, héérlijk. Rust en ontspanning met een natje en een droogje. Het is wel duidelijk, met al die lieve “bonnen” wordt me bij al die heerlijkheden niet “het vel over de neus gehaald”!

open brief

Twee onderzoekers aan de rechtenfaculteit van de Universiteit Leiden,schreven een  open brief ter verdediging van het vrije debat,  de strijd voor de vrijheid van meningsuiting en tegen de zogeheten cancel culture

De open brief is sinds donderdag 16 juli meer dan 12.000 keer ondertekend.

Omdat ik deze open brief nauwelijks kon vinden, laat staan dat er aandacht voor is,  plaats ik de brief hier. Dat tegenwicht is héél hard nodig door de volkomen ontspoorde racisme discussie, eh…wat voor discussie moet doorgaan nu  relativerende/ nuancerende geluiden tot een “cansel culture”  blijken te leiden.
De open brief is niét door mij geschreven, ik zou minder mild geweest zijn want dát er groeperingen  zijn die iedere nuance uit het oog verliezen staat voor mij wel vast  en dat baart me zorgen.

Na de dood van George Floyd in de Verenigde Staten laaide de discussie omtrent (institutioneel) racisme op. Hoewel iedere vorm van racisme moet worden afgewezen en de bestrijding hiervan belangrijk is, zitten er zorgelijke kanten aan de richting waarin deze discussie zich ontwikkelt.

Als gevolg van het optreden van radicale groepen die (institutioneel) racisme zeggen te willen bestrijden, komt de vrijheid van meningsuiting onder druk te staan. Deze groepen willen anderen die niet “de juiste mening” voorstaan, het recht op het geven van hun mening ontnemen.

De vrijheid van meningsuiting is een van de belangrijkste waarden van onze democratische en open samenleving. Het is een grondrecht waar we pal voor moeten staan en dat we ons niet moeten laten afnemen door een kleine groep intoleranten.

In een open en democratische samenleving heeft iedereen immers recht op vrijheid van meningsuiting en dient het debat over ieder onderwerp te kunnen worden gevoerd. Daar hoort ook – en misschien wel juist – bij dat er meningen geuit moeten kunnen worden waar u het ten diepste niet mee eens bent of die ingaan tegen het huidige maatschappelijk discours.

Wij roepen eenieder op om pal te staan voor het vrije debat.

Was getekend……….

Dát ik het hier 100% mee eens ben mag duidelijk zijn, kijk maar wat er staat boven het veld waar je de reactie kunt schrijven. Nooit op gelet?  komt tie dan, er staat ;
“Rietepietz is gék op reacties, dus …..ga je gang ! je hoeft het niet noodzakelijk met me eens te zijn!”

 

vervelen?… wie?

Vervelen….? Ik niet hoor. Hoewel ik bewust de dagen niet propvol plan zie ik iedere dag wel iémand. En dan tel ik de boodschappen doen niet mee.
Zo had ik vrijdag bijvoorbeeld een afspraak met een mij nog onbekende man en daar werd ik blij van eh…,,,,,,,, nee wácht nou ff!
Je denk nou niet dat ik aan het daten ben hè!  Nee het was weer zoiets waarvan je zegt; “het zal wel voorbestemd zijn”.
Vorige week stond er een reactie van Anja, een mijn (nog) onbekende blogster, en dan breng ik natuurlijk een tegen bezoekje op haar site. Het logje dat ik las ging over “bewaar niet teveel spullen in huis”.

Nou ben ik niet héél erg van het “ontspullen” maar ja, na het overlijden van iemand moet er toch wel iéts weggedaan worden. Dus ik klikte even de op de  site gelinkte adreslijst aan, zou zómaar iets bruikbaars bij kunnen staan.  Yep….. hier had ik wel iets aan.

Dovenschool Sri Lanka via dhr C.M. JanssenGlenn Millerstraat 100, 2625 WM Delft

Er liggen, eh… lagen ondertussen,  twee setjes peperdure hoorapparaten én een vrijwel nieuwe ringleiding. Je begrijp als ik daar iemand blij mee kan maken doe ik dat graag dus ik bel direct dat  telefoonnummer en dat resulteert  in een afspraak.

De meneer komt samen met zijn vrouw op de fiets, Rijswijk/ Delft en  vice versa is een wippie! Het blijkt een bevlogen echtpaar te zijn dat zich samen al jarenlang inzet voor én in dat doven instituut in Sri Lanka. Ze staan in contact met een audicien aldaar die de spullen die zij uit Nederland meebrengen geschikt maken voor  dove kinderen in het tehuis. Dan worden die kinderen minder afhankelijk van gebarentaal waardoor ze beter kansen hebben.

Mooi toch, de meeste  grote charitatieve  organisaties hebben veel geld  nodig om zichzelf in stand te houden, dure directeuren, dure gebouwen enz. En dan blijft er vaak ook nog geld op de plank liggen omdat er geen geschikte onderzoeken zijn om te financieren. Dan heb ik meer vertrouwen in dit soort kleinschalige projecten.
Zij zien wat er met de spullen gebeurt en hoe blij de kinderen zijn wanneer ze ineens weer iets kunnen horen!
Lijkt me een prima bestemming voor Henk z’n “oorbellen” toch?

overacting

Zo af en toe krijg ik iets mee van alle uitingen van eerbetoon aan zorgmedewerkers. Het ligt me niet zo om “mensen die  hun werk doen” op te hemelen al had ik niet veel ervaring met die beroepsgroep.

Ondertussen  kan ik die ervaring goed bijspijkeren. Er komen op dit moment afwisselend 5 dames over de vloer ( ja helaas, alle  diversiteit/inclusiviteit ten spijt, geen heren)  waarvan ik er vier van harte verwelkom. Alleen de dame van het eerste uur (je weet wel, die vond dat Henk beter opgenomen kon worden)  ligt me nog wat zwaar op de maag. Ze komt gelukkig minder vaak,  doet wat ze moet doen maar lijkt niet al te veel betrokken te zijn bij wat ze doet.

De ochtendzorg wordt al de hele week door dezelfde lieve dame gedaan, de nacht zorg is overgenomen,  maar ook met de nieuwe dame is er al een klik en zij blijft nu de hele week in dienst. Dat is prettig want de washulp in de ochtend is er al voor de nachthulp weg gaat, de dames helpen elkaar en delen ervaringen. Prachtige samenwerking terwijl ze ieder voor een andere organisatie werken. De “nieuwe” nachtzuster is een forse, sterke vrouw die het presteerde om Henk alléén te verschonen, al werd ze wel iets geholpen door de morfinepleister die Henk rustiger maakt.

Als ze haar collega helpt om Henk te wassen zie ik hoe ze in één greep Henk op zijn zij legt, ongeveer zoals mijn slager een halve kant rund op zijn hakblok draait om te kunnen uitbenen.
Ziet er best heftig uit maar Henk geeft geen kik, terwijl hij anders kreunt en steunt bij iedere keer dat hij gedraaid wordt. Gevalletje “zachte heelmeesters maken stinkende wonden”?

Door de samenwerking van de dames is er  wat tijd om te babbelen en blijkt mijn nuchtere kijk op zorgmedewerkers zo verkeerd nog niet.
De dames zijn gelukkig in hun werk vertellen ze, doen het iedere dag weer met plezier omdat ze graag met mensen werken. Ze nemen even de voordelen door en hoe ze het combineren met het gezin en toch ook een vorm van uitgaansleven waarbij écht nachtbraken niet aan de orde is maar tot op zekere hoogte niet gemeden wordt.

Dus toch gewoon “werk” maar wel werk dat ze met hart en ziel doen. Er is ook aandacht voor mijn positie en  grote bereidheid de énige zorgmedewerkster waarmee de klik er niét is  buiten spel te zetten.
Omdat zij slechts een paar keer in week de niet zo intensieve avondzorg doet laat ik het toch maar op zijn beloop. Ze is getint en je hebt zó een naam toch? ….

O maar wacht ff, álle andere  dames zijn óók getint, van licht tot zéér donker. Het kán dus ook domweg niet klikken met “een getint mens”, precies zoals het ook wel eens niet klikt met “niet getinte mensen”!
Heb ik dan toch gelijk dat veel van dit soort dingen totaal niéts te maken hebben met kleur/afkomst.

Wat me wél zorgen baart is dat ook hierin de diversiteit/inclusiviteit volkomen zoek is, wáár zijn “de blanke” dames in dit mooie beroep.
Gelukkig heeft  mijn “getinte” viertal (nummer 5 telt hierin  niet mee)  zeker wél een blanke ziel.
Mijn hémel….. kán die uitdrukking  nog wel?
Wil ik eens een lief compliment maken…. stigmatiseer ik er weer lustig op los, sorry sorry, sorry!

gewoon doen!

Tja, niemand verwacht van me dat ik onder de huidige omstandigheden keurig op tijd mijn logjes plaats, en het  dan ook reuze komisch is  en/of een diepere inhoud heeft.
Voor mezelf is het echter belangrijk dat ik een klein beetje “gewoon” blijf doen al is er op het moment natuurlijk niéts gewoon.
Best mogelijk dat de rondjes langs mijn linkjes er een beetje bij in schieten. Niet eens uit tijdgebrek, slaapgebrek is nog steeds een wezenlijk onderdeel van mijn dagen al is het erger gewéést, slecht voor de concentratie bij lange teksten lezen.

Natuurlijk zal de situatie door mijn logjes heen verweven zijn, ik maak verder écht niets mee op het moment. Volg ook nog amper de journaals al kreeg ik natuurlijk wél al dat demonstratie gedoe mee. Voel me er (misschien helaas)  niet door aangesproken, ik ben ik en ik doe m’n best op mensen op “hun zijn” te beoordelen als ik al een oordeel zou moeten geven. En ik ben van “woordgrappen en humor” om het leven lichter te maken.

Als dame nr 2,(de begripvolle uit het vorige logje) met mij eens is dat de zorg véél te weinig tijd krijgt om goed te kunnen zorgen, zegt zij; ” soms zitten we echt met de handen in het haar”!  Wijzend op de  strak om het hoofd gebonden zwarte hoofddoek waar geen sprietje haar onder vandaan komt zeg ik; “nou dat zal bij jou toch lastig gaan”.
Misschien lijkt dat voor sommige discriminatie, voor mij is het zoals zo vaak, een spreekwoord letterlijk nemen en dat  als een soort  contradictie ervaren met de situatie.
Ze kan er om lachen. In mijn gevoel zou ik ook pas discrimineren als  ik de opmerking inslik, het is zó mezelf zijn en niet gemunt op haar geloof maar op het feit dat zij iets zegt wat helemaal niet kan.

Ook de zwarte/galgen humor die in de familie app zó aanwezig is  en zo heerlijk relativerend kan werken, wordt door mij niet uit de weg gegaan.
Zo kan dat dus leiden tot het plaatje waar ik Henk rondjes laat draaien  boven mijn hoofd op het moment dat mij echt wel duidelijk is dat  hij zijn voet op de eerste trede van de “. stairway to heaven” heeft gezet. Misschien zal niet iedereen dezelfde humor waarderen maar laten we toch eens niét direct bij álles van kwaadwillendheid  uitgaan, niet zo vreselijk overdrijven.
Waar we  in sommige gevallen van hogerhand  “niet mogen generaliseren omdat één  incident niets zegt over de hele groep”, lijkt nú iedere blanke latent  racistisch  te zijn door een incident.
Goh…. toch nog een heel klein beetje  maatschappij kritisch logje geworden!
Ik doe dan wel graag gewoon maar….. die trap naar de hemel houdt me toch wel bezig dus eh… laten we géén echte discussie aan slingeren over “je weet wel”.

roeien met….

Dat kunnen we wel zeggen, het is een tijd van ” roeien met de riemen die je hebt” en ik moet zeggen dat veel mensen dat ook heel goed doen.
Markten zijn hier en daar afgelast maar in Rijswijk ging de zaterdagmarkt gelukkig door. Onder streng toezicht losten alle marktkooplieden het allemaal weer net even anders op maar het werkte allemaal!

Ook bij de slager waren met tape grote vierkanten geplakt  waarbij ik de aanvechting om te gaan hinkelen maar  ternauwernood kon onderdrukken en er mochten niet meer dan 5 mensen tegelijk binnen.
Gelukkig kan onze kleine middenstand dus nog iets verdienen  en waar het voor de éne branche helaas rampzalige tijden zijn  kunnen andere bedrijven het hoofd goed boven water houden.
Alle aanpassingen vragen wél veel inzet van het personeel, dat weet ik uit betrouwbare bron.
Van Inge ja, zij werkt sinds een half jaar in  het restaurant van een groot tuincentrum maar dat moest dicht natuurlijk.
Het tuincentrum bleef open want nu mensen meer thuis zijn  wil iedereen de tuin voorjaar klaar maken. Drukke tijden daar  in het voorjaar, Inge  zit dus niet thuis   maar kan zich anders nuttig maken.  Kijk,  “chefkarretjes ontsmetten”  om  het winkelen zo veilig mogelijk te maken.
Ook dáárhelaas nog steeds mensen die niet doorhebben dat  die maatregelen voor ieders veiligheid zijn zodat Inge te dealen heeft met mensen die overtuigd moeten worden dat ze zónder kar (wegens het te controleren aantal) de  winkel niet in mogen. Gelukkig is Inge een “diplomaat” waar menig politicus nog wat van kan leren en dat lukt haar wel.
Knap hersenloos  dat er mensen zijn die, nu er geen munt in het karretje hoeft de kar gewoon in de winkel achterlaten (dat waren er zaterdag maar liefst 70)  i.p.v.  inleveren zodat de kar weer  schoongemaakt kan worden want inderdaad, in het tuincentrum wordt iédere kar al twee weken lang na gebruik schoongemaakt. Tja, zij schenkt óók liever een kopje koffie voor de klanten maar  ziet het nut van schone karren, ze klaagt niet al is het niet haar werk.
Ze draagt wél handschoenen maar geen mondkapje, de karren zorgen ervoor dat de afstand met de klant er altijd is, de hele dag zo’n kapje op je gezicht is echt geen pretje. Ze komt wél hier maar houdt flink afstand.
Ruud houdt héél veel afstand, hij was werkgerelateerd in Amerika. Hij wordt uiteraard node gemist door zowel zijn lief als door ons, maar zaken gaan nog altijd voor het meisje. 100% van hieruit werken kan helaas  niet,  en op en neer reizen is geen optie  dat is wel duidelijk.
Een mondkapje dragen is hem niet vreemd, wie met cellenonderzoek te maken heeft werkt  altijd al in een extreem steriele omgeving waar  een mondkapje maar een onderdeel van beschermende kleding is. Maar om nou een mondkapje te dragen voor een facetime gesprek lijkt me érrug overdreven
Zucht…. ik gooi er nog maar even een aangepast muziekje tegenaan, omdat het zó  geweldig gedaan is!

voor wat, hoort wat

Een Nederlands gezegde dat “voor wat hoort wat”, betekent ongeveer, als iemand iets aardigs voor de doet doe je, de gelegenheid zich voordoet , ook iets aardig voor die “iemand”. Wat mij betreft is dat niet perse móeten, je mag best iets aardigs voor iemand doen zónder iets terug te verwachten. Maar inderdaad,  het wordt óók vaak een  beetje als  verplichting gevoeld,  Dat kan zowel bij de gevende als de ontvangende kant voorkomen.

Voor mij is het  nooit een verplichting, de gedachte dat “geven zaliger is dan ontvangen” speelt daarbij een rol. Vroeger  had ik best wel moeite met de rol van ontvanger maar juist omdat ik zelf geven zo prettig  vind had ik op enig moment toch door dat je een ander óók dat plezier moet gunnen. Laten zien dat je blij gemaakt werd is dan toch een soort …”hoort wat” en gewoon voldoende.

Dus toen de heren stratenmakers 2 weken geleden ongevraagd zo’n mooie gladde overgang van ons tuinpad naar de stoep maakten ben ik even naar de mannen toegelopen om ze laten merken dat ze me blij gemaakt hadden.  Vonden ze leuk hoor! Maar gisteren kon ik dus toch iets terug doen.

Weet je nog, met bákken kwam de regen uit de lucht en de vier mannen gingen alleen voor de ergste buien even in de keet zitten maar waren verder in oranje regenpakken gehuld met capuchons  als een soort grote kabouters  gewoon aan het werk.
Op weg naar de auto om de rolstoel te halen riep ik;  “jullie treffen het niet hé, maar je maakt zo toch  wel een lekker warm bakkie koffie in de keet?”
Helaas kon dat even niet vertelde hij, het water was op! Zo’n keet is natuurlijk geen luxe caravan had ik in het voorbij gaan al gezien als de deur open stond.

Kleine moeite om de ( stoffige) lege jerrycan even met fris water te vullen  met de boodschap dat ze daar altijd voor mogen aanbellen. Op mijn vraag of ik ook even snel een pot koffie voor ze zou maken werd  “nou heel graag”gezegd.
Eigenlijk niet eens écht  een wederdienst want mensen die hard werken in dat hondenweer zou ik zonder meer óók koffie aanbieden als zou blijken dat ze dat zelf even niet kunnen maken. Het zijn overwegend nog jonge knullen  die ook nog de hoffelijkheid hebben om snel aan te komen lopen als ik met de jerrycan met water de deur uit kom stappen, leuk toch , heb ik ; “een steentje bijgedragen” om hun werkdag draaglijker te maken….

kijkt het steentje ligt op de grote hoop, ja dáár onderaan, want ondertussen rijden ze met het hef truckje af en aan om weggehaalde stenen op de hoop te gooien.

Vorige Oudere items