medewerking is fijn

In de tijd dat ik iedere donderdag met Marion op stap ging had ik al ontdekt  dat veel parkeerplaatsen net even te krap zijn om een rolstoel van de achterbank uit te kunnen laden.
En in onze auto is de achterbank voor mij het makkelijkst te behappen.
Met Henk ben ik vaker op stap  en  het begint lastig te worden. Als ik net genoeg ruimte heb bij het uitstappen kán er bij terugkomst een andere auto staan die weliswaar netjes binnen de lijnen staat maar toch té dichtbij staat  om de rolstoel er weer in te kunnen schuiven.

Henk is op vreemd terrein “ontheemd” dus hem even alleen laten staan  om de auto eruit te rijden zou hem in paniek brengen, ik zou trouwens dan ook de weg blokkeren. Dé oplossing leek me een invalidenkaart  aanvragen voor passagiers.
In de straat sta ik langs de stoep, dáár heb ik geen probleem, parkeerplek voor de deur is dus niet nodig.  Na informatie blijkt dat de norm  is “de invalide passagier” kan niet meer dan 100 meter lopen.
Probleem, Henk kan zeker wél 100 meter lopen en ik wil er niet om  gaan liegen. Bovendien moet hij dan gekeurd worden wat weer stress veroorzaakt, word ik  niet blij van.

Ik waag er een belletje aan naar de keuringsinstantie, of het zin heeft een aanvraag in te dienen. Aan de aardige dame leg ik het hoe, en waarom uit, zeg eerlijk dat hij meer dan 100 meter kan lopen, heeft het zin een aanvraag te doen. Ja zeker, is het antwoord, er zijn wel meer redenen die “ter zake doend kunnen zijn “. Dan waag ik  er een aanvraag aan en j.l.vrijdag konden we voor de keuring terecht.

Zo laat mogelijk pas aan Henk vertelt maar ondanks dat had hij toch een slechte dag omdat de dag ervoor iets misliep bij de pedicure én Ruud tot onze verrassing ineens op het raam tikte. Henk  reageert nou eenmaal heel slecht op onverwachte dingen.
Hij loopt dus bar slecht die dag, zeker nadat we een ruim half uur op houten stoeltjes hebben zitten wachten in een hal waar steeds de buiten deur open gaat. Als de arts ons komt halen loopt hij schuifelend en voetje voor voetje aan mijn hand achter de vooruitlopende man aan.
De arts  lijkt niet te willen horen dat ik zeg ” hij kan best 100 meter lopen”, komt met vragen aan Henk, of hij pijn heeft aan de benen, en waar dan wel. Ik laat het beantwoorden aan hem zelf over, hij zegt dat hij zo wiebelig loopt en z’n benen zo stijf zijn en dat is waar.

Ik bevestig dat hij altijd aan mijn hand loopt ( heeft de arts ook gezien in de gang)
Hij begint over hulpmiddelen, rollator? En dan vertel ik dat we daarom de rolstoel gebruiken, hij loopt áchter de stoel of zit erin terwijl ik m’n broodnodige beweging krijg. De arts zegt dat hij het aannemelijk vindt dat 100 meter moeilijk is, ik spreek hem niet tegen omdat hij liet door schemeren dat hij dát echt in moet vullen, en  Henk loopt  ook écht heel slecht die dag, maar het gaat ook nog vaak wel  beter, is dat boffen.
De arts zegt de vergunning toe en we schuifelen weer naar de uitgang. Wat heerlijk toch dat je soms tóch tegen “mensen” aan loopt in een starre organisaties.

Advertenties

half november?

Pfftt, weer een paar dagen hard gewerkt, inderdaad op Scheveningen dus dan is er óók vaak  wel even tijd voor een ommetje over, of langs, het strand. We werken meestal niet zo lang meer achter elkaar, zodra Henk moe wordt raakt hij de draad makkelijk kwijt en moet ik dus steeds de draad helpen zoeken, maar even een ommetje wil dan wel eens helpen.
Aan het strand zijn altijd wel mensen, zeker als er een zonnetje is al is de temperatuur maar een graadje of 9 en is Henk al in vol winter ornaat, de bent een notoire koukleum  of niet hé!


Altijd wel iets ze zien aan het strand  zo denken we éven afgedwaald te zijn naar de Sahara waar net een kudde kamelen passeert.


Wat verderop  komen  we dit tegen……


Een normaal verschijnsel in de zomermaanden  maar hé, het is wel half november. Natuurlijk zijn er altijd wel mensen in zee die zich met een plank en/ of andere spullen amuseren , van top tot teen in een  wed suite is de zee niet echt gauw te koud.


Maar mééstal hebben die óf hun spullen in de auto óf laten die in de permanente surfclub op het strand achter. We zien wel mensen in zee al is  van een afstandje niet te zien of het surfers zijn


Dat zijn het niet, het lijkt wel 1 januari , maar dan minder druk! De dames slaken gilletjes bij iedere golf die ze weer wat  hoger op het lichaam raakt maar ze gáán ervoor  en hebben de grootste lol.
Misschien wel een vrijgezellendag, of een weddenschap.


We lopen achter ze aan als ze , volgens zeggen, tintelend uit het water komen want wij hebben natuurlijk geen tijd om even een duik te nemen, er moet nog een uurtje gewerkt worden.

Hendrik

En….? Volg jij de serie over het geheime dagboek van  Hendrik Groen.
Gisteren aflevering 3 van de serie die omroep Max naar het boek maakte.
Van een aantal lezers weet ik  dat ze zeker kijken én genieten.
Het boek is geweldig en dan houd je je hart vast als men er een TV serie over maakt, meestal blijft er dan weinig over van het oorspronkelijke  boek en wordt er veel naakt en/of vrij scenes  aan toegevoegd om kijkers te trekken.

Toegegeven, in het bejaardenhuis is dat misschien  toch iéts lastiger in te vullen, al  zien we de onderbroek van Hendrik Groen in beeld met een warm kruis maar dát heeft niet met vrijen te maken.
Nee ik ben verrast hoe dicht men bij het boek is gebleven, hoe goed men de sfeer heeft getroffen en zijn humor overeind is gebleven. Heerlijk om eens niét  12 scenes in een seconde voorbij  te zien komen  maar “Hendrik’s” rustige stem als voice-over  de scenes aan te horen vullen.

Er is ook veel herkenbaarheid voor mensen die enige “bejaardenhuis ervaring” hebben en die heb ik,  ik kwam 9 jaar lang in een verzorgingshuis over de vloer  bij/door Marion.
Marion was eigenlijk een beetje Hendrika Groen, dezelfde humor als Hendrik en dezelfde inzet   om zich niet mee te laten slepen  in  het tehuisklimaat waar ook Hendrik  zich tegen afzet.

Aan de andere kant begreep ik van haar dat niet alles zo pesterig  is als het lijkt. Neem nou dat gedoe  om niet aan een tafel aan te mogen schuiven op een lege stoel omdat “mevr. Huppeldepup daar altijd zit”.
Het lijkt inderdaad heel kinderachtig maar….. zo’n tehuis is dus op dat moment het “thuis” van die bejaarde. De eetzaal is thuis en éigenlijk is het  redelijk normaal dat je een vast plekje om te eten hebt met mensen waar je je prettig bij voelt. Je gaat thuis ook niet iedere dag ergens anders zitten toch?

Een nieuwe bewoner kreeg destijds bij Marion in het tehuis te horen dat hij/zij óveral mocht gaan zitten maar ook daar kreeg men toch  vaak een weigering. Marion had een gezellig tafeltje van vier dames  waar het altijd plezierig tafelen mee was…. tót een van de dames  naar de gesloten afdeling moest.
Er kwam een nieuwe tafelgenote bij, een arrogante dame waarmee het totaal niet klikte wat  Marion uiteindelijk  zelfs de eetlust benam. Ze zag er  wekenlang tegenop om te gaan eten en was daar verdrietig over.

Uiteindelijk werd het tafeltje door de arrogante  tante verlaten met medeneming van één van de dames waar Marion het wél mee kon vinden maar daar had ze vrede mee.
Tja, toch ook hier weer twee kanten aan een zaak, ik daar moest ik even aan denken bij één van de afleveringen.
Maar het meest denk ik  aan alle mooie middagen die we samen hadden om, net als Hendrik, het gewone leven op te snuiven. Wat hébben we “buiten” genoten terwijl in het tehuis de bingoballetjes in hun kooi rammelden.

 

hé meisjes….

Standaard maak ik op zaterdagmorgen mijn rondje markt in Rijswijk. Een kleine maar gezellige markt waar ik groenten, en bloemen koop. Keus genoeg want er zijn zelfs drie bloemen kramen en bij één daarvan  staan 2 verkopers die wel iets van de ouderwetse standwerkers hebben overgehouden.


Ze hebben altijd hun woordje klaar en de grappen en grollen zijn niet van lucht, gewoon gezellig.
Een beetje ruwe bolster blanke pit types denk ik!
Ik loop weg met m’n bloemetje en zie  twee jonge dames in spannende hardloop pakjes in volle draf de markt oversteken. De bloemenmannen zien het óók  en roepen ze na iets van “kom op meiden, een neuslengte  afstand houden hé”!
De meisjes reageren niet, hebben het waarschijnlijk niet eens gehoord en of ik wil of niet, ik moet even aan de “me too” hype denken.
Om,  zoals nu gebeurt,  iederéén  aan de schandpaal te nagelen die zich met vrouwen bemoeid gaat me te ver.

Sorry maar ik erger me er aan, aan de volkomen overtrokken en uit het verband getrokken “bekentenissen” soms over  tientallen jaren geleden. Waar soms een arm om de schouders als “aanranding” gebracht wordt. Het doet afbreuk aan échte slachtoffers van dit soort nare zaken.
Is het zo rampzalig als mensen laten merken dat ze leuk vinden, moeten we daar nu echt een drama van maken en zo de echte gevallen ontkrachten. Kunnen wij vrouwen niet een kléin beetje voor ons zelf uitmaken wat we wél en niet prettig vinden.

Oke, misschien heb ik wel makkelijk praten, ik was niet mooi genoeg,  ik heb al vanaf m’n dertiende jaar tussen mannen gewerkt, en geloof me, dan heb je het niet makkelijk want wat is er leuker dan een jong meisje te laten blozen, maar het  heeft me weerbaar gemaakt.
In mijn gevoel moest ik gewoon zélf bepalen wat ik wel en niet kon tolereren, en vooral van wie want dat maakt echt verschil.

Ik herinner me een oergezellig feest, ik denk eind jaren 60 begin jaren 70. De flowerpowertijd met de “alles is liefde” benadering, de tijd van de partnerruil  en wat van jou is mag  ook even van mij zijn, die tijd ja.
Met een beetje intiem dansen onderling had jullie Rietepietz geen moeite maar verder…… nee geen polonaise aan m’n lijf. Toen dus een man uit de vriendengroep me op de mond wou kussen en probeerde een lap vlees in te brengen was  dat wat mij betreft een straat te ver, ik beet hem venijnig hard op het puntje van zijn tong, einde oefening!
Ik hoor hem nog een beetje meelijwekkend zeggen “puriteintje” , waarna ik hem nog toevoegde “hou daar voortaan maar rekening mee! ”

Geen haar op mijn hoofd die er aan denkt daar nu een aanklacht over in te dienen, er is niets gebeurd dat ik niet zelf af kon en ik heb geen schade geleden, hij wel, onherstelbaar aan het ego en aan de tong maar dát was  tijdelijk.  Het spreek vanzelf dat écht seksueel misbruik een ander verhaal is maar laat die vreselijke hetze  a.u.b. snel stoppen.

 

consequent

Zei ik toch in mijn beschrijving van mezelf, wat ik consequent noem wordt door anderen in mijn omgeving vaak vertaald naar “koppigheid”, je begrijpt het niet! Ik ben zo’n lief en meegaand oudje als ik slaap.
De betekenis van het woord laat moet ik wat ongemakkelijk toegeven,  inderdaad wel de ruimte om koppigheid in te vullen.   Er staat;
”    Consequent houdt in dat er rechtlijnig wordt vastgehouden aan iets dat eerder gedaan of besloten is.”
En ja, daar zijn wel voorbeelden van te vinden in mijn 12 jarige bloggeschiedenis.
De wetenschap dat ik in m’n uppie niets zal bereiken weerhoud me niet  van dingen die ik niet vindt kloppen aan de kaak te stellen bij de mensen die  de zaken zouden kunnen láten kloppen, als ze maar zouden willen.
Oeverloos zeuren tegen anderen heeft niet zoveel zin en al zal zeuren bij de juiste mensen meestal ook niets opleveren, ik wil het wél gedaan hebben. Dán maar koppig en eigenwijs!
En zo ging gisteren deze brief de deur uit. ……..

 

Afd. klachtafhandeling.

KPN Postbus 2547

3500 GM

Utrecht.

Mijne dames/ heren,

Begin oktober verloor ik mijn tas met daarin veel noodzakelijke spullen waaronder mijn mobile telefoon die wegens de thuissituatie onmisbaar is.
Geen nood, geld had ik voldoende in huis dus dacht ik even bij de KPN winkel een vervangende telefoon te kopen.
Héél onaangenaam getroffen ( zeg maar gerust woedend)   kreeg ik te horen dat betalen met ons wettig betaalmiddel, t.w. geld, géén optie is in de KPN winkel.

Onbuigzaam bediend men zich van de dooddoener “dat is ons beleid”, ónbegrijpelijk omdat er op z’n minst bij calamiteiten toch met geld moet kunnen worden afgerekend. Stroomstoring, pinstoring of, zoals in mijn geval, een verloren of gestolen bankpas.
De mogelijkheden een klacht in te dienen  zijn vrijwel onvindbaar, waar het lukt beperkt tot een onbegrijpelijke,  ingeblikte  melding met vermiste lettergrepen.
Uiteindelijk telefooncontact gaat ook  niet verder dan “dat is ons beleid”.

Nou is het mijn beleid bedrijven die mijn geld niet goed genoeg vinden te schrappen, gelukkig is men bij Vodafone een stuk klantvriendelijker  en waardeert men ook klanten die hun aankopen cash willen voldoen. U begrijpt, KPN is  provider-af voor mijn mobile telefoon, die klandizie gun ik Vodafone. Bovendien ga ik me oriënteren wat men te bieden heeft  om mijn vaste KPN lijn en internetverbinding te vervangen. Het is mijn beleid klantvriendelijkheid te belonen.

In de media werd bekend dat de winstcijfers er niet best uitzien bij KPN  en dat begrijp ik.
Handel is een wisselwerking tussen koper en aanbieder, dat heeft U niet helemaal begrepen.
Het lijkt me ook zinvol de ombudsman  een kopie van deze brief (eventueel mét Uw reactie) te sturen.

 

Met teleurgestelde groet,

Mevrouw Rietepietz

 

knuffelbeest…

Hebben jullie vast al gehoord, er is weer een nieuw  dier als “huisdier” in opmars.  Een man die deze dieren kweekt zegt erover;
“Het is een heel vrolijk dier en  ze  worden, afhankelijk van de soort, minimaal 4 en maximaal 7 jaar oud. Ze eten alles wat mensen ook eten. “Fruit en groente vooral. Zout natuurlijk niet, en ook geen zure dingen.

Je ziet vast al een plaatje van schattig wollig diertje dat de rol van familieknuffel bij jou thuis kan vervullen.
Maar ik wéét het niet, de kweker richt zich nou juist op dieren die al een thuis hebben, en dat terwijl er óók zoveel zijn die het zonder huis moeten doen. In deze tijden van politieke  correctheid is het op z’n minst “not done” om de dakloze aan hun lot over te laten. O wacht ff, ik vergeet helemaal om te vertellen wélk dier de geluksvogel is en  nu als huisdier z’n intrede mag doen, dat is deze lieverd…..


De reuzenslak,  bofkont natuurlijk want veel van z’n soortgenoten verdwijnen in de pan bij Franse lekkerbekken maar deze slak heeft het gemaakt als huisdier.
O dat heb je niet meegekregen? klik
Evengoed toch sneu voor al die slakken die géén huisje hebben  en aan hun lot overgelaten worden.
Ach…., die stumpers  moeten zelf maar hun kostje bij elkaar scharrelen en hebben geen onderdak terwijl de reuzen slak, niet óp de lepel komt maar ván de lepel mag eten (zie filmpje op de gelinkte site)

Trendgevoelig als ik ben ging ik meteen op zoek naar het nieuwe huisdier, nee niet naar de fokker natuurlijk, het nieuwe huisdier is onder ons.


Zie je wat ik bedoel, als schoonzoon Peter z’n koffie op heeft zet hij het kopje even op de grond.
Nee dat is niet een  verguisd zelfgebakken koekje van z’n schoonmoeder dat op het schoteltje is achtergebleven.
Heel diervriendelijk heeft hij een drupje op het schoteltje “gemorst”, leer mij Peter kennen, dat ging écht “perongelukexpres” om de  slak een beetje te verwennen.


Ik sta natuurlijk klaar met de camera want dat zijn jullie zo gewend, al onze huisgenoten komen aan bod in een logje. Kijk ‘m genieten onze huisvriend!!

fietsend Nederland

Even een stukje uit de krant van  14-6-’17

“Met tranen in hun ogen staan ze soms te kijken naar een rotonde” .…. dat zeg ik niet, maar de directrice van de Dutch Cycling Embassy. Zij  krijgt wekelijks wel tien verzoeken uit het buitenland  om hulp bij het ontwikkelen van fietsbeleid.  en ze gaat verder;

Laatst was er een groep Amerikanen op bezoek om de Nederlandse fietspaden te bekijken, zegt Borsboom. “Ze vonden het geweldig hoeveel rekening iedereen hier met elkaar houdt. Sommigen werden emotioneel.” Maar, zo relativeert ze droogjes, “je weet hoe Amerikanen zijn”.

Tja…. waar hálen ze het vandaan  dat rekening met elkaar houden…., ik wéét het niet hoor,  “met elkaar ” wil toch zeggen dat fietsers rekening houden met overige verkeer en omgekeerd?

“Vanuit de hele wereld zijn er deze week  wetenschappers, beleidsmakers en belangenclubs  in Nijmegen bijeen voor Velo-city, het grootste fietscongres ter wereld. Wat kunnen andere landen leren van het Nederlandse fietsbeleid?”

Eh…. zal hen verteld worden dat in Nederland een fietser nóóit iets fout doet en dus nooit schuld heeft aan een ongeval? Maakt het “appen” op de fiets een stuk makkelijker natuurlijk want (op die enkele aso na)  de automobilist haalt zo nodig  halsbrekende toeren uit om een stuntende fietser te mijden.

Goh….ik wist helemaal niet we ons in het verkeer zo keurig gedragen tegenover elkaar, je hád me kunnen foppen hoor. Maar oke, we zijn dus blijkbaar een “wereldvoorbeeld” en het is in ieder geval wáár dat er hier heel veel fietsers de wegen bevolken.
Met als uitschieters de  Universiteitssteden waar je bij ieder station over de hoofden fietsen kunt lopen.


Nee de foto hierboven is niet bij een station, die foto is een gevalletje “jong geleerd is oud gedaan” . Dit het het schoolgebouwtje bij ons op de hoek van de straat, een basisschool waar buurtkinderen tussen de 4 en 12 jaar klaargestoomd worden om professor te worden….. of een ietsje minder.

Ik kan me niet herinneren dat er in mijn lagere  basisschooltijd   kinderen op de fiets naar school kwamen. En volgens mij was er zelfs nog geen verkeersexamen, ik hád ook gewoon geen fiets. De enkeling die wél een fiets had zat  in de hoogste klas en had een afgedankte fiets van een ouder met blokken op de trappers om het tekort aan lengte in de benen te overbruggen.

Er was in die tijd ook bar weinig keuze in kinderfietsjes, zeker niet “alle soorten en maten” zoals ik nu bij het schooltje zie staan. Echt al héél kleine fietsjes voor kinderen waar ik mezelf nooit mee in het verkeer zou durven storten. En ze hoeven het niet eens “op een oude fiets te leren” want het zijn allemaal juweeltjes.

Verhip, ineen realiseer ik me dat zelfs Levi bij voorkeur op de fiets naar school gaat, vier en een half jaar oud en de zijwieltjes uit het filmpje zijn er ondertussen  vanaf.
Het troost me een beetje dat de weg naar zijn school op één oversteek na uitsluitend over woonerven gaat, ttjjjsss, ook bij Levi….jong geleerd…….

Vorige Oudere items