voorlichting?

Oeps, zag ik in een onbewaakt ogenblik op TV dat “men” zich in de media druk maakt over iemand (is me ontgaan  wie) die haar kind van 2 jaar seksuele voorlichting geeft. Nou moet ik toevallig toch een logje maken dus ik neem het onderwerp even mee. En dan natuurlijk vanuit mijn zienswijze.

In mijn tijd ging dit soort voorlichting niet verder dan de boodschap “dat je een groot meisje was geworden”als  je  bijgekomen was van  de schrik dat je ineens door  een bloederige massa (sorry mannen) was overvallen.
Voor mij kwam de voorlichting op de HH-school nog op tijd maar alle  klasgenootjes wáren al “een groot meisje”.

En tóch gaf ik mijn kinderen eigenlijk géén voorlichting maar dat komt omdat ik een paar dingen anders zie. Een kind is nieuwsgierig en komt met vragen want “van vragen wordt je wijs” nietwaar?
En zolang je kinderen nou maar bevredigende  eh… misschien een tikkie suggestief in dit verband antwoorden geeft
blijft het kind met z’n vragen bij je komen.
Helaas  wordt (nog steeds) door veel ouders een vraag  op dit gebied afgehouden,  en tja, dán moet je een 12 jarige op een stoel zetten met de mededeling ” je krijgt nu seksuele voorlichting” waar zowel het kind als de ouders heel ongemakkelijk bij zijn, je bent dan gewoon keihard te laat.

Geen voorlichting dus maar gewoon áltijd antwoord geven op vragen, een kind vraagt niet meer dan het wil weten of aan kan. Zodra dat nodig ik kun je op zoek naar een boekje met plaatjes  zodat je een volgende keer “gewapend” bent, maar hoofdzaak vond ik dát ze altijd durfde te vragen over ieder onderwerp en ook het gevoel hadden dat dat mocht.
Als ze wat ouder worden horen ze van alles van andere kinderen, dat vond ik  prachtige gelegenheden om op in te haken maar…. zoals ik al zei, dan moeten ze wél zeker weten dát ze alles mogen vragen.

Zo hebben onze kinderen al heel jong meegekregen dat “je lichaam van jezelf is” en “dat alleen jij bepaalt wat je daarmee doet, c.q.. wie daar aan mag komen.En ook dat alleen jij bepaalt wat prettig is en wat niet, zelfs als je een relatie hebt. Onze dochter haalde dat een tijd geleden toevallig nog eens aan, ze is het nóóit vergeten en mede daardoor  misschien wel aan “#me too” toestanden ontkomen.
Wat ik bedoel is dus dat je geen   speciaal gesprek hoeft te hebben wanneer je  ook dit soort vragen  gewoon blijft beantwoorden, dat voorkomt ongemakkelijke toestanden.

Ieder kind is anders, en zal andere vragen stellen en ook de leeftijd waarop ze dingen vragen is verschillend. Maar als ze maar weten dat het thuis gewoon is om vragen te stellen, ook over dát onderwerp is “voorlichting” niet nodig.
Naar mijn idee ben je gierend te laat als je kinderen op TV voorgelicht moeten worden, ik zag  ooit een stukje op TV van dokter Corry die voorlichting gaf,  ik zat met plaatsvervangende schaamte en kromgetrokken tenen, laat staan een kind, wat een  eng programma.

                                                                                                                                               plaatjes van het internet
Advertenties

actueel logje

Laat ik eens een actuele boom opzetten….eh, nee juist niet een boom ópzetten. Gistermorgen stond er in een landelijk dagblad een foto mét verhaaltje over deze boom.


Deze grote kastanjeboom staat nogal beeldbepalend  in “het dorp” in de voortuin  van het Rijswijkse museum.
De boom is bepaald niet van gisteren,  hij biedt al 200 jaar een leefomgeving aan vogels (soms) uilen en vleermuizen.
Maar ja, zelf voor een boom is 200 jaar stokoud en onderzoek wees uit dat er helaas een ziekte in de boom zit.
Omdat men bang is dat er bij een volgende voorjaarsstorm takken af zouden kunnen breken móest er dus iets gebeuren. En dan houden we ons hart vast als we op een dag dit zien…….


Met groot materiaal zijn ze aan de slag als we toevallig passeren terwijl we boodschappen doen in het dorp en natuurlijk blijven we even kijken als de eerste takken in de versnipperaar verdwijnen.


Maar dát waren nog niet de takjes waar men schade van verwachte, die kwamen pas iets later aan de beurt.

Inderdaad, dit soort takjes wil je niet op je hoofd krijgen natuurlijk…….


Eh, néé nee, dat is niét de stam want de boom krijgt nog een tweede kans. De boom zélf staat er nog en is nog best indrukwekkend groot. Men kiest er voor om de boom te kandelaberen , zo krijgt de boom nog de kans om opnieuw uit te lopen maar levert  toch geen gevaar op.


Het zal toch wel even wennen zijn om in het voorjaar geen groot bladerdak te zien ontstaan.
Toch heb ik er wel vertrouwen in, aan  onze achtertuin grenst een tuin waarin óók een grote kastanjeboom staat.
We hebben al drie keer gezien dat de boom “een kandelaar werd” en iedere keer loopt alles weer uit en is er drie jaar alweer sprake van een bescheiden bladerdak  en vogelhuisvesting.
We hebben nog gezocht naar jaarringen maar in de takken is dat blijkbaar  niet heel duidelijk te zien, ach, misschien  moet je ook niet naar “de ingewanden” willen kijken van zo’n oude dame.

 

 

rechts of links

Niet schrikken hoor, ik ga er echt géén politiek logje van maken, rechts en links hebben  tegenwoordig eigenlijk alleen nog een politieke associatie, sorry voor wie op dit onderwerp  op google zocht, die  heeft vette pech.
Er is nog zo iets als rechts- dan wel linkshandig en daar kom ik weer helemaal per ongeluk op als log onderwerp, echt waar!
Ik wilde alléén maar een logje maken over een schaartje dat ik ook in de spullen van m’n vader op zolder vond, maar het liep natuurlijk weer even allemaal net even anders.
Het ging om dit schaartje……


Juweeltje toch?  Wat een vormgeving, ik schat ergens uit de jugendstil periode  van rond de jaren 20/30. Kijk nou toch, met hoeveel aandacht  dit schaartje gemaakt   is……


Ook voor de veiligheid is gezorgd, je kunt jezelf niet in je vinger knippen doordat de scherpe kant van het éne deel in een afgeschermde kant valt.


Een kunststukje uit de tijd dat de schaar nog geen wegwerp artikel was, zoals de scharen met de gekeurde plastic oren van tegenwoordig,
Juist, de tijd dat de scharensliep nog met zijn kar door de straten liep om huis aan huis de scharen en messen te slijpen.
En tóen wilde ik jullie natuurlijk zo’n moderne schaar laten zien, ik heb er  een met blauwe oren, maar met flitsen werd die foto niks. Gelukkig hebben we Google afbeeldingen en was een schaar zo gevonden.


Toen ik het plaatje een beetje op maat maakte zag ik pas dat het een schaar voor linkshandige is, ja echt kijk maar. Het is goed te zien dat de delen net even anders over elkaar heen sluiten en dat is geen onzin!
Onze dochter is linkshandig en er ging een wereld voor haar open toen ze haar eerste linkshandige schaar kocht. Probeer zélf maar eens links te knippen met een “gewone”rechtse schaar als je rechtshandig bent.
Het is aan te leren maar het blijft altijd een beetje wringen, volgens mij niet heel ongewoon bij rechts en links  maar dat weet je niet van mij!
Kijk, zo kom ik nou aan mijn logjes, er is wel een ideetje maar dat pakt, linksom of rechtsom, altijd nét even anders uit zodra ik ga schrijven…. het zij zo!

medewerking is fijn

In de tijd dat ik iedere donderdag met Marion op stap ging had ik al ontdekt  dat veel parkeerplaatsen net even te krap zijn om een rolstoel van de achterbank uit te kunnen laden.
En in onze auto is de achterbank voor mij het makkelijkst te behappen.
Met Henk ben ik vaker op stap  en  het begint lastig te worden. Als ik net genoeg ruimte heb bij het uitstappen kán er bij terugkomst een andere auto staan die weliswaar netjes binnen de lijnen staat maar toch té dichtbij staat  om de rolstoel er weer in te kunnen schuiven.

Henk is op vreemd terrein “ontheemd” dus hem even alleen laten staan  om de auto eruit te rijden zou hem in paniek brengen, ik zou trouwens dan ook de weg blokkeren. Dé oplossing leek me een invalidenkaart  aanvragen voor passagiers.
In de straat sta ik langs de stoep, dáár heb ik geen probleem, parkeerplek voor de deur is dus niet nodig.  Na informatie blijkt dat de norm  is “de invalide passagier” kan niet meer dan 100 meter lopen.
Probleem, Henk kan zeker wél 100 meter lopen en ik wil er niet om  gaan liegen. Bovendien moet hij dan gekeurd worden wat weer stress veroorzaakt, word ik  niet blij van.

Ik waag er een belletje aan naar de keuringsinstantie, of het zin heeft een aanvraag in te dienen. Aan de aardige dame leg ik het hoe, en waarom uit, zeg eerlijk dat hij meer dan 100 meter kan lopen, heeft het zin een aanvraag te doen. Ja zeker, is het antwoord, er zijn wel meer redenen die “ter zake doend kunnen zijn “. Dan waag ik  er een aanvraag aan en j.l.vrijdag konden we voor de keuring terecht.

Zo laat mogelijk pas aan Henk vertelt maar ondanks dat had hij toch een slechte dag omdat de dag ervoor iets misliep bij de pedicure én Ruud tot onze verrassing ineens op het raam tikte. Henk  reageert nou eenmaal heel slecht op onverwachte dingen.
Hij loopt dus bar slecht die dag, zeker nadat we een ruim half uur op houten stoeltjes hebben zitten wachten in een hal waar steeds de buiten deur open gaat. Als de arts ons komt halen loopt hij schuifelend en voetje voor voetje aan mijn hand achter de vooruitlopende man aan.
De arts  lijkt niet te willen horen dat ik zeg ” hij kan best 100 meter lopen”, komt met vragen aan Henk, of hij pijn heeft aan de benen, en waar dan wel. Ik laat het beantwoorden aan hem zelf over, hij zegt dat hij zo wiebelig loopt en z’n benen zo stijf zijn en dat is waar.

Ik bevestig dat hij altijd aan mijn hand loopt ( heeft de arts ook gezien in de gang)
Hij begint over hulpmiddelen, rollator? En dan vertel ik dat we daarom de rolstoel gebruiken, hij loopt áchter de stoel of zit erin terwijl ik m’n broodnodige beweging krijg. De arts zegt dat hij het aannemelijk vindt dat 100 meter moeilijk is, ik spreek hem niet tegen omdat hij liet door schemeren dat hij dát echt in moet vullen, en  Henk loopt  ook écht heel slecht die dag, maar het gaat ook nog vaak wel  beter, is dat boffen.
De arts zegt de vergunning toe en we schuifelen weer naar de uitgang. Wat heerlijk toch dat je soms tóch tegen “mensen” aan loopt in een starre organisaties.

half november?

Pfftt, weer een paar dagen hard gewerkt, inderdaad op Scheveningen dus dan is er óók vaak  wel even tijd voor een ommetje over, of langs, het strand. We werken meestal niet zo lang meer achter elkaar, zodra Henk moe wordt raakt hij de draad makkelijk kwijt en moet ik dus steeds de draad helpen zoeken, maar even een ommetje wil dan wel eens helpen.
Aan het strand zijn altijd wel mensen, zeker als er een zonnetje is al is de temperatuur maar een graadje of 9 en is Henk al in vol winter ornaat, de bent een notoire koukleum  of niet hé!


Altijd wel iets ze zien aan het strand  zo denken we éven afgedwaald te zijn naar de Sahara waar net een kudde kamelen passeert.


Wat verderop  komen  we dit tegen……


Een normaal verschijnsel in de zomermaanden  maar hé, het is wel half november. Natuurlijk zijn er altijd wel mensen in zee die zich met een plank en/ of andere spullen amuseren , van top tot teen in een  wed suite is de zee niet echt gauw te koud.


Maar mééstal hebben die óf hun spullen in de auto óf laten die in de permanente surfclub op het strand achter. We zien wel mensen in zee al is  van een afstandje niet te zien of het surfers zijn


Dat zijn het niet, het lijkt wel 1 januari , maar dan minder druk! De dames slaken gilletjes bij iedere golf die ze weer wat  hoger op het lichaam raakt maar ze gáán ervoor  en hebben de grootste lol.
Misschien wel een vrijgezellendag, of een weddenschap.


We lopen achter ze aan als ze , volgens zeggen, tintelend uit het water komen want wij hebben natuurlijk geen tijd om even een duik te nemen, er moet nog een uurtje gewerkt worden.

Hendrik

En….? Volg jij de serie over het geheime dagboek van  Hendrik Groen.
Gisteren aflevering 3 van de serie die omroep Max naar het boek maakte.
Van een aantal lezers weet ik  dat ze zeker kijken én genieten.
Het boek is geweldig en dan houd je je hart vast als men er een TV serie over maakt, meestal blijft er dan weinig over van het oorspronkelijke  boek en wordt er veel naakt en/of vrij scenes  aan toegevoegd om kijkers te trekken.

Toegegeven, in het bejaardenhuis is dat misschien  toch iéts lastiger in te vullen, al  zien we de onderbroek van Hendrik Groen in beeld met een warm kruis maar dát heeft niet met vrijen te maken.
Nee ik ben verrast hoe dicht men bij het boek is gebleven, hoe goed men de sfeer heeft getroffen en zijn humor overeind is gebleven. Heerlijk om eens niét  12 scenes in een seconde voorbij  te zien komen  maar “Hendrik’s” rustige stem als voice-over  de scenes aan te horen vullen.

Er is ook veel herkenbaarheid voor mensen die enige “bejaardenhuis ervaring” hebben en die heb ik,  ik kwam 9 jaar lang in een verzorgingshuis over de vloer  bij/door Marion.
Marion was eigenlijk een beetje Hendrika Groen, dezelfde humor als Hendrik en dezelfde inzet   om zich niet mee te laten slepen  in  het tehuisklimaat waar ook Hendrik  zich tegen afzet.

Aan de andere kant begreep ik van haar dat niet alles zo pesterig  is als het lijkt. Neem nou dat gedoe  om niet aan een tafel aan te mogen schuiven op een lege stoel omdat “mevr. Huppeldepup daar altijd zit”.
Het lijkt inderdaad heel kinderachtig maar….. zo’n tehuis is dus op dat moment het “thuis” van die bejaarde. De eetzaal is thuis en éigenlijk is het  redelijk normaal dat je een vast plekje om te eten hebt met mensen waar je je prettig bij voelt. Je gaat thuis ook niet iedere dag ergens anders zitten toch?

Een nieuwe bewoner kreeg destijds bij Marion in het tehuis te horen dat hij/zij óveral mocht gaan zitten maar ook daar kreeg men toch  vaak een weigering. Marion had een gezellig tafeltje van vier dames  waar het altijd plezierig tafelen mee was…. tót een van de dames  naar de gesloten afdeling moest.
Er kwam een nieuwe tafelgenote bij, een arrogante dame waarmee het totaal niet klikte wat  Marion uiteindelijk  zelfs de eetlust benam. Ze zag er  wekenlang tegenop om te gaan eten en was daar verdrietig over.

Uiteindelijk werd het tafeltje door de arrogante  tante verlaten met medeneming van één van de dames waar Marion het wél mee kon vinden maar daar had ze vrede mee.
Tja, toch ook hier weer twee kanten aan een zaak, ik daar moest ik even aan denken bij één van de afleveringen.
Maar het meest denk ik  aan alle mooie middagen die we samen hadden om, net als Hendrik, het gewone leven op te snuiven. Wat hébben we “buiten” genoten terwijl in het tehuis de bingoballetjes in hun kooi rammelden.

 

hé meisjes….

Standaard maak ik op zaterdagmorgen mijn rondje markt in Rijswijk. Een kleine maar gezellige markt waar ik groenten, en bloemen koop. Keus genoeg want er zijn zelfs drie bloemen kramen en bij één daarvan  staan 2 verkopers die wel iets van de ouderwetse standwerkers hebben overgehouden.


Ze hebben altijd hun woordje klaar en de grappen en grollen zijn niet van lucht, gewoon gezellig.
Een beetje ruwe bolster blanke pit types denk ik!
Ik loop weg met m’n bloemetje en zie  twee jonge dames in spannende hardloop pakjes in volle draf de markt oversteken. De bloemenmannen zien het óók  en roepen ze na iets van “kom op meiden, een neuslengte  afstand houden hé”!
De meisjes reageren niet, hebben het waarschijnlijk niet eens gehoord en of ik wil of niet, ik moet even aan de “me too” hype denken.
Om,  zoals nu gebeurt,  iederéén  aan de schandpaal te nagelen die zich met vrouwen bemoeid gaat me te ver.

Sorry maar ik erger me er aan, aan de volkomen overtrokken en uit het verband getrokken “bekentenissen” soms over  tientallen jaren geleden. Waar soms een arm om de schouders als “aanranding” gebracht wordt. Het doet afbreuk aan échte slachtoffers van dit soort nare zaken.
Is het zo rampzalig als mensen laten merken dat ze leuk vinden, moeten we daar nu echt een drama van maken en zo de echte gevallen ontkrachten. Kunnen wij vrouwen niet een kléin beetje voor ons zelf uitmaken wat we wél en niet prettig vinden.

Oke, misschien heb ik wel makkelijk praten, ik was niet mooi genoeg,  ik heb al vanaf m’n dertiende jaar tussen mannen gewerkt, en geloof me, dan heb je het niet makkelijk want wat is er leuker dan een jong meisje te laten blozen, maar het  heeft me weerbaar gemaakt.
In mijn gevoel moest ik gewoon zélf bepalen wat ik wel en niet kon tolereren, en vooral van wie want dat maakt echt verschil.

Ik herinner me een oergezellig feest, ik denk eind jaren 60 begin jaren 70. De flowerpowertijd met de “alles is liefde” benadering, de tijd van de partnerruil  en wat van jou is mag  ook even van mij zijn, die tijd ja.
Met een beetje intiem dansen onderling had jullie Rietepietz geen moeite maar verder…… nee geen polonaise aan m’n lijf. Toen dus een man uit de vriendengroep me op de mond wou kussen en probeerde een lap vlees in te brengen was  dat wat mij betreft een straat te ver, ik beet hem venijnig hard op het puntje van zijn tong, einde oefening!
Ik hoor hem nog een beetje meelijwekkend zeggen “puriteintje” , waarna ik hem nog toevoegde “hou daar voortaan maar rekening mee! ”

Geen haar op mijn hoofd die er aan denkt daar nu een aanklacht over in te dienen, er is niets gebeurd dat ik niet zelf af kon en ik heb geen schade geleden, hij wel, onherstelbaar aan het ego en aan de tong maar dát was  tijdelijk.  Het spreek vanzelf dat écht seksueel misbruik een ander verhaal is maar laat die vreselijke hetze  a.u.b. snel stoppen.

 

Vorige Oudere items