off day

Moet maar kunnen hoor gewoon ff niet lekker in m’n ( toch wel ruim genoeg) velletje zitten.
Geef ik mezelf nog wel een schop onder een zeker lichaamsdeel en kijk of Suus te porren is om verstoppertje te spelen en haar zal het niet liggen, zó heeft ze zich verstopt en zó komt ze weer stralend te voorschijn.

Maar we zijn gauw uitgespeeld , ik probeer nog een tip uit om thuis lekker in beweging te kunnen blijven, bewegen is goed voor de geest…….. maar ik wéét het niet….. het lijkt me minder goed voor mijn ” broze oude vrouwtjes” lichaam.

Mwah….. maar niet, maar eens nadenken over de nieuwe maatregelen die ons te wachten staan, allemaal nog een beetje onduidelijk, ik schrijf maar even een briefje……..

bijna gemist….

Als arbeid écht “adelt” zou ik nu met “douairière” aangeschreven mogen worden. De drukkerij had me twee dagen nodig en ik heb beestachtig hard gewerkt. Krijgt een mens niets van natuurlijk maar ik had even geen tijd om de actualiteiten rond het virus te volgen en had blijkbaar het één en ander gemist.
Niet alleen het praatje van Rutte maar ook het belangrijke bericht van het RIVM. Daardoor begreep ik niet wat ik in de lucht zag vroeg in de avond en ook niet wat de buurman in de tuin deed.
Dát begreep ik pas toen het bericht gelezen had…..!|
Maar jullie hadden het natuurlijk allemaal wél gezien en als gehoorzame burgers aan de oproep gehoor gegeven.
Oh… je had het bericht ook gemist? Lees het dan nog even heel aandachtig.

2020 in / uit

Laatste logje in het veelbewogen jaar 2020, nog één hobbel te gaan, “oud en nieuw”!
Geen idee wat we nog mee gaan maken want “je vervelen” schijnt een min of meer legale reden te zijn om op slooptocht te gaan.
Voor mezelf een andersoortige hobbel dat oud en nieuw. Natuurlijk wordt ik niet aan m’n lot overgelaten maar alle lieve aandacht om me heen kon en kan toch niet voorkomen dat er hier en daar wel degelijk een emotionele dip van gemis langs kwam en nee, zelfs ik kan helaas niet altijd álles met humor onder schoffelen,
het zij zo. Mezelf maar weer op de rails proberen te zetten voor ik weer een code oranje over de blogwereld uitstort.

Me dan maar bezig houden met wat er naar verwachting in & uit zal zijn als ik een dubbele pagina in de krant mag geloven. Dat je niet zegt dat je niet wist dat hoge hakken uit zijn wanneer je er op aangesproken wordt geen sneakers te dragen. Niet dat ik alles snap, honden in en nertsen uit?
Ging men in 2020 met een nerts aan het lijntje wandelen en kan dat nu echt niet meer? Of eh…. gaan we nu massaal bontjassen dragen van hondenvacht?
Dat jenever in is en gin uit zal me worst zijn, ik drink al minstens 40 jaar mijn longdrink met gin. Als het niet anders kan giet ik de gin dan wel over in een jeneverkruikje , dat heb ik nog wel staan ter decoratie.
Een ander stekelig onderwerp is m’n plafond hoge cactusplant die uit zou zijn, daar hang ik dan desnoods wel een zelfgebakken pannenkoek in als het niet anders kan omdat de pannenkoekplant in is.
Nou ja, lees de lijst maar even zelf, doe er je voordeel mee en pas zo nodig nog even snel alles aan.
Of bén je al helemaal IN voor 2021.

therapie of zo

Aan het plaatje wel te zien wélke therapie ik bedoel hé, “Ik loop niet met molentjes” zoals één van onze gezegden het zo netjes uitdrukt als je een beetje “malende” bent en ogenschijnlijk een “klap van een molenwiek hebt opgelopen”.
Lekker op dreef Rietepietz!
Nou ja, de meeste mensen hebben toch al hun bedenkingen bij mijn puzzelverslaving én spreekwoorden tik, je moet toch minstens een gaatje in je hoofd hebben om ” een gat in te zien” in 1000 stukjes karton in elkaar te leggen en ze daarna weer los in de doos te gooien.
Nou is het vreemde dat je er bij het puzzelen nou juist heel góed een gat in kunt zien zodra je de randen in elkaar hebt liggen, dan is er één groot gat.

Pas als de puzzel klaar is “zie je er geen gat meer in” eh…. dat is dan wel een beetje laat om te gaan stressen dat het je niet gaat lukken.(om maar ff snel de uitdrukking te verklaren)
De ongeoefende puzzelaar heeft zich dan allang een “stuk in de kraag gedronken”, die krijgt die puzzel dus nooit af…. precies die mist dat éne stukje dat in zijn kraag zit maar dat hij dan allang vergeten is.
Puzzelen is gewoon een kwestie van “stukje voor stukje” in elkaar passen, lijkt heel simpel maar gek genoeg lukt dat niet zo goed wanneer je “een beetje van je stuk bent”. Had ik de laatste 2 jaar áltijd een puzzel op de plank liggen waar ik mee bezig was, de laatste 4 maanden had ik er totaal geen zin in. Ook de denksportpuzzels willen niet erg en zit ik op te turen zonder iets in te kunnen vullen. Waarschijnlijk is m’n hoofd nog te vol met andere dingen en was er gewoon “geen gaatje” om te puzzelen, net als lezen!
Ik ga dus maar even in puzzeltherapie….. kijk, het begin is er….

streperig

Zwart/wit, stil…. , laat niemand het horen
toch, stiekem… het kan me bekoren
maar géén streepje voor
dat kan echt niet hoor,
hier gaat de nuance verloren

Zwart/wit, ach ze staat op haar strepen
en leeft verder niet zo benepen
er mag zelfs wat geel
al is het niet veel
zwart/wit heeft haar duid’lijk gegrepen.



bewaking?

Zondagmorgen heel vroeg  werd ik opgehaald door Inge met lief, of ik mee wilde naar Clingendaal en dát wilde ik natuurlijk wel. Heel lief heeft het stel hun uitgestelde vakantie (hun echte vakantie werd geannuleerd omdat Henk toen zo snel achteruit ging.) nu in twee stukken gehakt. En zo aten ze hier vrijdag een hapje mee en gingen we zondagmorgen naar Clingendaal. Vroeg,  om niemand in de weg te lopen. Leuk natuurlijk maar ik wéét het niet, het was er toch anders dan anders. Al bij de ingang zagen een groot verschil…..

Héél vreemd,  met op twee plaatsen een opening…. geen zuivere koffie!, alsof we bespied werden, al léék aanvankelijk alles na de ingang weer redelijk normaal en práchtig in herfsttooi.

Maar toch voelt het niet goed, alsof we in de gaten gehouden worden…….

We worden blijkbaar  van álle kanten in de gaten gehouden, waarschijnlijk is die aanval met een eikel op mijn hoofd kortgeleden zo ook te verklaren, ze zijn vast gewapend met een eikeltjes pistool. We letten wat beter op en zien dan gelukkig ook wat vredelievender volk naar ons loeren.

.We nemen het zekere voor het onzekere  en laten een uitnodigend bankje links ( nou ja eigenlijk in het midden)  liggen, we gaan naar huis, Je weet maar nooit of we niet weer met eikels bekogeld worden  door de boa’s in kaboutercamouflage. 

de vrouwen van Loeki de leeuw

Rond de jaren ’90, ik deed toen de moederMAVO, werd de werkgroep;”man,vrouw, maatschappij” opgericht.
Men maakte zich druk over de stereotype uitbeelding van de vrouw in TV reclames, t.w. super huisvrouw en/óf volmaakte schoonheid.
We mochten er destijds een opstel met deze titel over schrijven en tja, dat deed ik natuurlijk mijn manier.
Aannemen dat de gemiddelde mens hulp nodig heeft om te doorzien dat de reclamewereld een ideaalbeeld voorspiegelt kun je immers óók wel een stereotype noemen, nou dan wil ik dat vooroordeel wel even bevestigen!

De werkgroep “man, vrouw, maatschappij” waakt over ons vrouwen, dat geeft rust.
Na jaren gebukt gaan onder de gedachte  dat ik geen normale vrouw ben ontluikt de hoop dat er nog veel meer vrouwen zijn als zoals ik.
Vrouwen die er hard aan werken om, net als in de TV reclames, een voorbeeldige huisvrouw óf een mooie meid te zijn, maar daarin  niet slagen.
Het onderdeel perfecte huisvrouw is bij ons nooit een probleem geweest.
Toen mijn huidige echtgenoot me dertig jaar geleden ten huwelijk vroeg  heb ik de vier magere zesjes voor de huishoudelijke vakken op  mijn H.H.school diploma eerlijk opgebiecht, maar hij wist toen al “een man kan niet alles hebben”!

Achttien was ik toen en beantwoordde volledig aan zijn schoonheidsidealen zodat er geen beletsel was voor een huwelijk.
Wie zeurt er nou over een verkreukeld  overhemd als zo’n prachtmeid je helpt het aan, of nog liever, uit te trekken. En wie proeft er of het eten verbrand is  wanneer hij tijdens de maaltijd in twee stralend blauwe ogen verdrinkt.
Nee geen vuiltje aan de lucht die eerste huwelijksjaren.

Moeilijk werd het pas toen de tand des tijds voorzichtig aan me begon te knabbelen terwijl op de televisie de reclameboodschap z’n intrede deed.
De dagelijkse bevestiging van wat we allebei, diep in ons hart, wel wisten maakte ons somber.
Ons huwelijk kón alleen maar stuklopen als ik de aftakeling geen halt toe kon roepen.

Nachtenlang hebben we machteloos verdriet in elkaars armen uitgehuild bij de eerste diepe rimpel, de echt al uitgezakte buikspieren en de niet meer uit te trekken grijze haren.
De vastberadenheid niet toe te geven aan mijn “anders zijn” hield ons op de been en maakt vindingrijk.
Nog maar kort geleden heeft mijn man het zeepbakje in de douche op 2,5 mtr. hoogte gemonteerd.
Als ik nu s ’morgens  als een pak natte kranten onder de douche sta moet ik me voor zeep zóver uitrekken dat  door de beslagen doucheruit mijn silhouet een lust voor het oog is.

Opgewekt begeeft mijn man zich dan naar de keuken om het ontbijt te maken wat mij de gelegenheid geeft voor de spiegel  aan de slag te gaan met “hulpmiddelen”.
Wij weten al láng dat de mop; “schat je bent nog nét zo mooi als vroeger, het duurt alleen wat langer” niet uit het niets is ontstaan, daar is veel leed aan vooraf gegaan!
Zinloos leed naar nu blijkt uit het verslag van voornoemde werkgroep, we zijn het slachtoffer van de stereotype afbeelding van de vrouw in de reclame waaraan we denken te moeten  voldoen.

moet maar kunnen

Néé….. ik ga er geen woorden aan vuil maken, het heeft m’n dag al genoeg verpest en ik kan óók niets oplossen in m’n uppie……..
Ik duik maar even in m’n telefoon waar in de oma-app tenminste nog wat plaatjes langskomen die m’n mondhoeken nog wél omhoog kunnen trekken. Ben je een beetje bij stem…?
Laten we dan eerst even samen oefenen op het aangepaste volkslied…

Iedereen had toch wél een mondkapje op hé…… voor de mensen die het milieu niet willen belasten met weggooi spul is er ook een biologisch masker, alleen over hoe de maskers gedragen moeten worden bestaan nog wat misverstanden.
O ja, en let op hé, als je getest moet worden let dan op dat je de juiste test aangeboden wordt.

ingang gezocht…..

Het is om moedeloos van te worden, al sinds de dag van Henk’s  crematie ben ik bezig om een ingang te zoeken bij instanties die iets kunnen betekenen om “de zorg”beter aan te laten sluiten op dementerenden en hun mantelzorgers.
En dan in het bijzonder de mensen die een partner/ouder nog helemaal thuis verzorgen en dus vrijwel  168 uur per week “dienst hebben”.

En wel die groep omdat ik als ervaringsdeskundige wéét dat juist die mantelzorgers wegens tijd- en energiegebrek niet gehoord worden. Het is dus nodig dat die mantelzorgers actief benaderd worden om te weten wat ze missen.
Hoewel ik heel goed begrijp dat ziekte zélf goede hulp lastig maakt is er zeker  verbetering mogelijk. Ik zou  zélf veel baat gehad hebben bij nachtopvang op dezelfde basis als er wél dagopvang is.

De WMO ooit al over aangesproken, nooit meer iets over gehoord.
De Alzheimerstichtring aangesproken….,  die is daar niet voor
Mantelzorg.nl aangesproken…. die is daar niet voor
Jan Slagter (omroep Max) aangesproken, je raad het…. die  is daar niet voor enz, enz,

Al deze organisaties doen weinig meer dan bestaande opties doorgeven  en vooral fondsenwerving voor onderzoek, maar niemand lijkt geïnteresseerd  om de zorg aan de patiënt aan te passen i.p.v dat de patiënt zich aan ( niet passende) zorg moet aanpassen.

Pas voor de terminale  patiënt kan er van alles,  de laatste 2 weken  kwamen er afwisselend 5 mensen aan te pas om Henk te verzorgen. Vijf zorgende, die dan nog steeds maar 63 uur van de 168 uur die een week telt van mij en de kinderen  over namen.
Waarbij dan nog één snotneus zat die haar half uur  zorg te zwaar vond.

En nog stééds durft men mij te vertellen dat ik dan maar een PGB had moeten aanvragen om zélf hulp in te kunnen kopen. Alsof je hulp die niet bestaat in kunt kopen. O ja er is nachtzorg te koop, ….. voor € 40. — per uur…. Ik maakte al eens een rekensommetje waaruit  bleek dat je met  €70.000 p.j.  nog niet eens iedere nácht hulp kunt inroepen.

Schrijvers vullen hun zakken met demente ouders, ook vanavond weer een programma op TV over dementie , voorlichtingsfilmpjes met onzin informatie, op straat herken je dementerende echt niet, Henk kon jarenlang vreemde mensen op het verkeerde been zetten, Zelfs de huisarts beweerde  nog dat Henk wist dat hij de dokter herkende en had niet door hoever Henk al weg was.

Ik wéét het niet meer, wie weet er een ingang om de managers lagen in de zorg te overtuigen dát er iets moet veranderen in de zorg voor dementerenden die thuis verzorgd worden door een partner. Zoals het nú gaat overleeft de dementerende  vaak  de mantelzorger die  het loodje leg, oververmoeid, slaapgebrek en geen zorg meer voor zichzelf.

Zucht… loop maar even mee, wandelen we even door Clingendael, komen we misschien op nieuwe ideeën !

 

oorwurm

Heb je wel eens, dat er ineens een kinderliedje in je hoofd schiet dat je er niet meer uit krijgt…… precies, dan wordt het een oorwurm en gaat een eigen leven leiden…….

Zeg (Rood)  Witkapje waar ga je henen
Zo alleen, zo alleen
Zeg (Rood) Witkapje waar ga je henen
Zo alleen

Ik ga (bij) voor  grootmoeder koekjes (brengen) kopen
(In het) met de b(o)us, met de bus
Ik ga  voor  grootmoeder koekjes  kopen
met de bus

In (h) de (t) b(o)us (zijn de) is het  wilde (dieren) virus
In (h) de (t)  b(o)us, in de bus
In de bus is het  wilde virus
in de bus

Ben niet bang voor (de) het wilde (dieren) virus
Ben niet bang, ben niet bang
Ben niet bang voor het  wilde virus
Ben niet bang

‘k Zal eens zien of jij niet bang bent
‘k Zal eens zien, ‘k zal eens zien
‘k Zal eens zien of jij niet bang bent
‘k Zal eens zien

Pas maar op (daar komt de wolf aan) ze gaan vast niezen
Pas maar op, pas maar op
Pas maar op ze gaan vast niezen
Pas maar op

Maar Wit kapje verslaat het virus
in de bus, in de bus
Maar Wit kapje verslaat het virus
in de bus……

Oh…. jij heb een zwart mondkapje, dat kan ook natuurlijk….
Zeg (Rood)  Zwartkapje waar ga je henen
Zo alleen, zo alleen
Zeg (Rood) Zwartkapje waar ga je henen
Zo alleen

enz… enz…

 

 

 

Vorige Oudere items