streperig

Zwart/wit, stil…. , laat niemand het horen
toch, stiekem… het kan me bekoren
maar géén streepje voor
dat kan echt niet hoor,
hier gaat de nuance verloren

Zwart/wit, ach ze staat op haar strepen
en leeft verder niet zo benepen
er mag zelfs wat geel
al is het niet veel
zwart/wit heeft haar duid’lijk gegrepen.



bewaking?

Zondagmorgen heel vroeg  werd ik opgehaald door Inge met lief, of ik mee wilde naar Clingendaal en dát wilde ik natuurlijk wel. Heel lief heeft het stel hun uitgestelde vakantie (hun echte vakantie werd geannuleerd omdat Henk toen zo snel achteruit ging.) nu in twee stukken gehakt. En zo aten ze hier vrijdag een hapje mee en gingen we zondagmorgen naar Clingendaal. Vroeg,  om niemand in de weg te lopen. Leuk natuurlijk maar ik wéét het niet, het was er toch anders dan anders. Al bij de ingang zagen een groot verschil…..

Héél vreemd,  met op twee plaatsen een opening…. geen zuivere koffie!, alsof we bespied werden, al léék aanvankelijk alles na de ingang weer redelijk normaal en práchtig in herfsttooi.

Maar toch voelt het niet goed, alsof we in de gaten gehouden worden…….

We worden blijkbaar  van álle kanten in de gaten gehouden, waarschijnlijk is die aanval met een eikel op mijn hoofd kortgeleden zo ook te verklaren, ze zijn vast gewapend met een eikeltjes pistool. We letten wat beter op en zien dan gelukkig ook wat vredelievender volk naar ons loeren.

.We nemen het zekere voor het onzekere  en laten een uitnodigend bankje links ( nou ja eigenlijk in het midden)  liggen, we gaan naar huis, Je weet maar nooit of we niet weer met eikels bekogeld worden  door de boa’s in kaboutercamouflage. 

de vrouwen van Loeki de leeuw

Rond de jaren ’90, ik deed toen de moederMAVO, werd de werkgroep;”man,vrouw, maatschappij” opgericht.
Men maakte zich druk over de stereotype uitbeelding van de vrouw in TV reclames, t.w. super huisvrouw en/óf volmaakte schoonheid.
We mochten er destijds een opstel met deze titel over schrijven en tja, dat deed ik natuurlijk mijn manier.
Aannemen dat de gemiddelde mens hulp nodig heeft om te doorzien dat de reclamewereld een ideaalbeeld voorspiegelt kun je immers óók wel een stereotype noemen, nou dan wil ik dat vooroordeel wel even bevestigen!

De werkgroep “man, vrouw, maatschappij” waakt over ons vrouwen, dat geeft rust.
Na jaren gebukt gaan onder de gedachte  dat ik geen normale vrouw ben ontluikt de hoop dat er nog veel meer vrouwen zijn als zoals ik.
Vrouwen die er hard aan werken om, net als in de TV reclames, een voorbeeldige huisvrouw óf een mooie meid te zijn, maar daarin  niet slagen.
Het onderdeel perfecte huisvrouw is bij ons nooit een probleem geweest.
Toen mijn huidige echtgenoot me dertig jaar geleden ten huwelijk vroeg  heb ik de vier magere zesjes voor de huishoudelijke vakken op  mijn H.H.school diploma eerlijk opgebiecht, maar hij wist toen al “een man kan niet alles hebben”!

Achttien was ik toen en beantwoordde volledig aan zijn schoonheidsidealen zodat er geen beletsel was voor een huwelijk.
Wie zeurt er nou over een verkreukeld  overhemd als zo’n prachtmeid je helpt het aan, of nog liever, uit te trekken. En wie proeft er of het eten verbrand is  wanneer hij tijdens de maaltijd in twee stralend blauwe ogen verdrinkt.
Nee geen vuiltje aan de lucht die eerste huwelijksjaren.

Moeilijk werd het pas toen de tand des tijds voorzichtig aan me begon te knabbelen terwijl op de televisie de reclameboodschap z’n intrede deed.
De dagelijkse bevestiging van wat we allebei, diep in ons hart, wel wisten maakte ons somber.
Ons huwelijk kón alleen maar stuklopen als ik de aftakeling geen halt toe kon roepen.

Nachtenlang hebben we machteloos verdriet in elkaars armen uitgehuild bij de eerste diepe rimpel, de echt al uitgezakte buikspieren en de niet meer uit te trekken grijze haren.
De vastberadenheid niet toe te geven aan mijn “anders zijn” hield ons op de been en maakt vindingrijk.
Nog maar kort geleden heeft mijn man het zeepbakje in de douche op 2,5 mtr. hoogte gemonteerd.
Als ik nu s ’morgens  als een pak natte kranten onder de douche sta moet ik me voor zeep zóver uitrekken dat  door de beslagen doucheruit mijn silhouet een lust voor het oog is.

Opgewekt begeeft mijn man zich dan naar de keuken om het ontbijt te maken wat mij de gelegenheid geeft voor de spiegel  aan de slag te gaan met “hulpmiddelen”.
Wij weten al láng dat de mop; “schat je bent nog nét zo mooi als vroeger, het duurt alleen wat langer” niet uit het niets is ontstaan, daar is veel leed aan vooraf gegaan!
Zinloos leed naar nu blijkt uit het verslag van voornoemde werkgroep, we zijn het slachtoffer van de stereotype afbeelding van de vrouw in de reclame waaraan we denken te moeten  voldoen.

moet maar kunnen

Néé….. ik ga er geen woorden aan vuil maken, het heeft m’n dag al genoeg verpest en ik kan óók niets oplossen in m’n uppie……..
Ik duik maar even in m’n telefoon waar in de oma-app tenminste nog wat plaatjes langskomen die m’n mondhoeken nog wél omhoog kunnen trekken. Ben je een beetje bij stem…?
Laten we dan eerst even samen oefenen op het aangepaste volkslied…

Iedereen had toch wél een mondkapje op hé…… voor de mensen die het milieu niet willen belasten met weggooi spul is er ook een biologisch masker, alleen over hoe de maskers gedragen moeten worden bestaan nog wat misverstanden.
O ja, en let op hé, als je getest moet worden let dan op dat je de juiste test aangeboden wordt.

ingang gezocht…..

Het is om moedeloos van te worden, al sinds de dag van Henk’s  crematie ben ik bezig om een ingang te zoeken bij instanties die iets kunnen betekenen om “de zorg”beter aan te laten sluiten op dementerenden en hun mantelzorgers.
En dan in het bijzonder de mensen die een partner/ouder nog helemaal thuis verzorgen en dus vrijwel  168 uur per week “dienst hebben”.

En wel die groep omdat ik als ervaringsdeskundige wéét dat juist die mantelzorgers wegens tijd- en energiegebrek niet gehoord worden. Het is dus nodig dat die mantelzorgers actief benaderd worden om te weten wat ze missen.
Hoewel ik heel goed begrijp dat ziekte zélf goede hulp lastig maakt is er zeker  verbetering mogelijk. Ik zou  zélf veel baat gehad hebben bij nachtopvang op dezelfde basis als er wél dagopvang is.

De WMO ooit al over aangesproken, nooit meer iets over gehoord.
De Alzheimerstichtring aangesproken….,  die is daar niet voor
Mantelzorg.nl aangesproken…. die is daar niet voor
Jan Slagter (omroep Max) aangesproken, je raad het…. die  is daar niet voor enz, enz,

Al deze organisaties doen weinig meer dan bestaande opties doorgeven  en vooral fondsenwerving voor onderzoek, maar niemand lijkt geïnteresseerd  om de zorg aan de patiënt aan te passen i.p.v dat de patiënt zich aan ( niet passende) zorg moet aanpassen.

Pas voor de terminale  patiënt kan er van alles,  de laatste 2 weken  kwamen er afwisselend 5 mensen aan te pas om Henk te verzorgen. Vijf zorgende, die dan nog steeds maar 63 uur van de 168 uur die een week telt van mij en de kinderen  over namen.
Waarbij dan nog één snotneus zat die haar half uur  zorg te zwaar vond.

En nog stééds durft men mij te vertellen dat ik dan maar een PGB had moeten aanvragen om zélf hulp in te kunnen kopen. Alsof je hulp die niet bestaat in kunt kopen. O ja er is nachtzorg te koop, ….. voor € 40. — per uur…. Ik maakte al eens een rekensommetje waaruit  bleek dat je met  €70.000 p.j.  nog niet eens iedere nácht hulp kunt inroepen.

Schrijvers vullen hun zakken met demente ouders, ook vanavond weer een programma op TV over dementie , voorlichtingsfilmpjes met onzin informatie, op straat herken je dementerende echt niet, Henk kon jarenlang vreemde mensen op het verkeerde been zetten, Zelfs de huisarts beweerde  nog dat Henk wist dat hij de dokter herkende en had niet door hoever Henk al weg was.

Ik wéét het niet meer, wie weet er een ingang om de managers lagen in de zorg te overtuigen dát er iets moet veranderen in de zorg voor dementerenden die thuis verzorgd worden door een partner. Zoals het nú gaat overleeft de dementerende  vaak  de mantelzorger die  het loodje leg, oververmoeid, slaapgebrek en geen zorg meer voor zichzelf.

Zucht… loop maar even mee, wandelen we even door Clingendael, komen we misschien op nieuwe ideeën !

 

oorwurm

Heb je wel eens, dat er ineens een kinderliedje in je hoofd schiet dat je er niet meer uit krijgt…… precies, dan wordt het een oorwurm en gaat een eigen leven leiden…….

Zeg (Rood)  Witkapje waar ga je henen
Zo alleen, zo alleen
Zeg (Rood) Witkapje waar ga je henen
Zo alleen

Ik ga (bij) voor  grootmoeder koekjes (brengen) kopen
(In het) met de b(o)us, met de bus
Ik ga  voor  grootmoeder koekjes  kopen
met de bus

In (h) de (t) b(o)us (zijn de) is het  wilde (dieren) virus
In (h) de (t)  b(o)us, in de bus
In de bus is het  wilde virus
in de bus

Ben niet bang voor (de) het wilde (dieren) virus
Ben niet bang, ben niet bang
Ben niet bang voor het  wilde virus
Ben niet bang

‘k Zal eens zien of jij niet bang bent
‘k Zal eens zien, ‘k zal eens zien
‘k Zal eens zien of jij niet bang bent
‘k Zal eens zien

Pas maar op (daar komt de wolf aan) ze gaan vast niezen
Pas maar op, pas maar op
Pas maar op ze gaan vast niezen
Pas maar op

Maar Wit kapje verslaat het virus
in de bus, in de bus
Maar Wit kapje verslaat het virus
in de bus……

Oh…. jij heb een zwart mondkapje, dat kan ook natuurlijk….
Zeg (Rood)  Zwartkapje waar ga je henen
Zo alleen, zo alleen
Zeg (Rood) Zwartkapje waar ga je henen
Zo alleen

enz… enz…

 

 

 

zwaktebod

Beetje zwaktebod ja, ik wéét het. We maken niet héél veel mee dus natuurfoto’s is  eigenlijk het enige dat ik op de dagelijkse wandeling kan scoren. Heel soms kom ik iets tegen dat me even op het verkeerde been zet zoals hier … staat hier nou een auto ingepakt mét oranje strik om als cadeau voor een jarige dochter te dienen?


Als ik passeer is daar de waarheid, gewoon een canvas hoes met een oranje sjorband vastgezet. Het lijkt ( aan het beetje dat ik kan zien ) een luxe eend, je kent ze wel, in de stijl van een Rolls in zwart en donkerrood gespoten. Gewoon bescherming dus, niks niet cadeau voor een dochter die 18 werd of voor een aanstaande bruid als cadeau van haar lief.


M’n fantasie was al zover op de loop met me dat ik in de berm begroeiing  een prachtig ouderwets bruidsboeket zag liggen en het gevoel kreeg dat ik in de gaten gehouden werd…..

Snel de brug over dan maar ……….

|
……….. en veiligheidshalve  álleen nog met de natuur bezig houden, ach die is ook meer dan de moeite waard  in het voorjaar, toch?

dus toch…

Dus toch…. dat knettergek in de titel van mijn site komt niet helemaal uit de lucht vallen. En erger nog, de hele familie kreeg er iets van mee , daar is geen ontkomen aan in de “oma-app op mijn telefoon.
Daar stuurt dan weer iemand een grap door , gewoon een paar regeltjes waar we stuk voor stuk vreselijk om moeten lachen en de grap gaat een eigen leven leiden op de oma- app met snelle filmpjes tussen de teksten door……

Geschift? Het zal wel maar altijd beter dan elkaar op de zenuwen werken.
De grappen en grollen gaan ook vaak over de man/vrouw irritaties nu ze  elkaar vaak behoorlijk op de lip zitten.
Deze vrouw heeft het klaarblijkelijk een beetje gehad met haar man….


Maar als haar man een  filmpje maakt blijkt al gauw dat de vrouw ook niet helemaal een heilige is…..

 

de kracht…

Over “de kracht van de lach” stond gisteren een paginagroot artikel in de krant, véél te lang om helemaal over te nemen


In ieder geval is de strekking van het verhaal dat ik volkomen logisch en normaal bezig ben wanneer ik blijf proberen  humor in mijn logjes te gooien.
We blijken er “spanning en onzekerheid”mee te doorbreken, misschien wel omdat de lach en de traan héél dicht bij elkaar liggen.
We doen het massaal en er zijn dúizenden filmpjes, animaties, montages enz. in omloop bleek na een oproep van een hoogleraar sociologie om dat soort dingen in te sturen.
Toch weet ik zéker dat hij er één nog niet heeft want die heb ik gisteren zelf in elkaar geknutseld. Zelfs áls die door de familie gedeeld is zal die de hoogleraar nog niet bereikt hebben.
Leuk…..? Ach misschien niet voor Rutte zelf, die man moet ook maar dealen met zaken die we geen van allen  kunnen overzien, maar toch zie ik hem dan in mijn hoofd schaterend voor me……….

in de ban van

In de ban van het virus, ach wie niet. De ban wordt door mij relatief weinig gevoeld maar ook ik moet me soms toch even oriënteren op de mogelijkheden. Nu in de supermarkt iédereen verplicht is een winkelwagentje te nemen zou ik een probleem kunnen hebben.
Henk alleen thuis laten is geen optie (tenzij hij vast slaapt  maar dan ga ik evengoed niet rustig weg daarvoor is hij te onvoorspelbaar)
Een oppas vragen werkt  niet want je kunt hem niet altijd op afstand houden dus wie wil er dán nog oppassen.

Maar bij navraag blijkt er gelukkig een uitzondering gemaakt te worden  omdat men ook wel begrijpt dat rollator en/of rolstoel bemannen én een kar rijden onmogelijk is. Yep… ik ben dus een uitzondering!
Buiten wandelen lukt gelukkig ook nog altijd omdat ik genoeg plekjes weet waar het rustig is. Vooral nu het wat zonniger er warmer is zijn er meer geschikte opties omdat het niet erg is als er schaduwplekken bij zitten.

Onderweg de oogjes open houden voor wie of wat je tegenkomt, het virus kan immers overál op de loer liggen en mens en dier zijn daarvan doordrongen.
Zie ik hier in het midden niet een vreemd beest zich aan het hek vastklemmen met een grotere vogelachtige  achter hem aan? Volkomen in paniek op de vlucht bij onze nadering.


En wat zie ik daar ik de verte? Zal toch niet een soort pestvogel zijn?

Moeder natuur weet ons soms behoorlijk op het verkeerde been te zetten. Soms waarschijnlijk een handje geholpen door “de mens” want hoe grillig de bomen soms gevormd kunnen zijn…. hiér heeft iemand toch een (zaag)tandje bijgezet.

De bedoeling is niet helemaal duidelijk, een soort voederhuisje?
Voor een nestkastje is het te open, geen vogel gaat zo onbeschermd een gezinnetje stichten.

Wanneer we  er een week later wéér langs komen  is het raadsel opgelost.
Ook onder kabouters heerst woningnood en is een kabouter echtpaar druk doende het huisje bewoonbaar te maken.
Je moet wát als kabouter nu het geen paddenstoelen seizoen meer is!

Vorige Oudere items