onderbewustzijn

Het trapgebeuren houd me blijkbaar toch meer bezig dan ik dacht, ik droomde er vannacht van. Henk kwam in die droom niet voor maar wel mijn overleden vriendin Marion.
Hoewel zij haar laatste jaren in een bejaardenhuis woonde gingen we  wekelijks samen op stap en ik moest het wel héél bont maken wilde zij iets te gek vinden.
Maar zo gek als in mijn droom vannacht is toch niet voor gekomen.

In mijn droom moesten we  ergens de zolder op maar de enige manier om daar te komen was met een gewone keukentrap die tegen het muurtje stond. Ze wou het wel proberen, trap stevig neergezet en met de belofte dat ik achter zou zou lopen liep Marion zo goed en zo kwaad dat ging tegen het trapje op, zoals beloofd liep ik er achteraan.
Pas toen ze op het bovenplateautje van de trap stond bleek dat ze alleen met haar ellebogen in het luik (dat verdacht veel op ons luik van de vliezozoldertrap leek) kon opdrukken maar daar helaas de kracht niet voor had,  niet heel vreemd natuurlijk voor iemand die richting de 90 ging.

Zelfs  mijn aanbod om zich op mijn hoofd af te zetten mocht niet baten, het bleef  net te hoog …. en daar hing ze een beetje tussen hemel en aarde. Ik kon haar natuurlijk niet neer laten storten. Langzaam en voorzichtig liet ik mezelf van het trapje afzakken met Marion  vol vertrouwen op mijn schouders staand tot zij zichzelf weer vast kon pakken aan het trapje. Waarna we nog verdwaalden om naar huis te komen…….

Nadat ik wakker werd nog even naar het luik van de vliezotrap gekeken, het was gewoon dicht en er hing niemand aan;-)
Het is toch rustig in logland dus wie nog leeswerk zoekt en van Marion nooit iets  heeft mee gekregen hier  en hier nog een van de talrijke logjes waar ze in voorkwam. Gewoon omdat ze een kanjer was die ondanks haar beperkingen nog zoveel van het leven wist te maken en een voorbeeld voor me werd.

Advertenties

identiteitscrisis

Ja ik ben eruit, de ammedinges bol moet een identiteitscrisis hebben,


Wat moet ik anders denken, ik hoorde hem fluisteren dat hij in het verkeerde lichaam zit  en dat je daar tegenwoordig  over mag praten.
Als ik eerlijk ben  doen de bladen die  nog steeds groeien inderdaad wel aan de Clivia denken die in de serre 3 jaar lang alleen maar steeds meer blad liet zien….


Toegegeven, die ontwikkelde óók een nieuwe stek die een eigen pot kreeg waarna we twéé van die water slurpende groene zones hadden  die allebei weigerde om de beloofde grote oranje   bloem tussen het blad vandaan te laten komen……totdat….


ze  zich  tijdens de een of andere  voetbal oranjemania  geroepen voelde ieder zo’n  oranje bloem te voorschijn te toveren.
Ik respecteer natuurlijk de gevoelens van de ammedinges, als hij voor een oranje bloem kiest heb ik daar vrede mee maar ja, voorlopig is er nog niéts dat er op wijst dát er een bloem komt.
Mwah…. misschien moet ik tóch wat meer met ‘m praten, of het nog goed kan komen voor de volgende kerstdagen, en of het dan misschien ook rood mag zijn.
Mét alle respect voor zijn anders zijn natuurlijk!

 

in de verlenging

Naar ik  aanneem heeft  iedere voetbal liefhebber  ondertussen z’n voetbalkater onder controle. Dan durf ik nú wel te zeggen dat ik juist reuze blij was met hoe die wedstrijd uitpakte . 
Met angst en beven voorzag ik toestanden  uit een grijs verleden bij winst van de ploeg  waar zo veel van verwachtte.
In  2006 schreef ik al eens een logje tijdens zo’n wedstrijd…… hoogste tijd om dat logje na 13 jaar eens in de verlenging te zetten omdat mijn allergie tegen voetbalgekte alleen maar erger is geworden

Hé he, nu zijn we even met “normale mensen ” onder elkaar !
Een flink deel van Nederland zit , hangt of ligt vanaf vandaag regelmatig úren voor de buis om te kijken of het elf zwaar overbetaalde voormalige straatvoetballers lukt een bal ( of de tegenstanders ) over het veld te schoppen en zien we niet online natuurlijk .
R-tv.gif
“Ieder voordeel heb se nadeel ” zoals Kruyf altijd zei  in het perfecte  Nederlands dat in zo’n Nederlands elftal gebruikelijk lijkt te zijn .
Mijn voordeel is dus dat ik nu ,zonder Henk te verwaarlozen, rustig de halve avond aan de computer kan knoeien .
Dat is ook het énige voordeel want verder is het doffe ellende.
Ik móet en zál met de “oranje gekte” mee doen en voel ik me een roepende in de woestijn.
Of zoals van Gaal zegt (en  daar een extra dikke boterham mee verdient met een reclame)   “ben ik nou zo normaal of zijn zij  zo gestoord ” .
Om maar even dicht bij huis te blijven , in ons kleine straatje hangen bij diverse huizen al wekenlang slierten vlaggetjes  en andere zooi vreselijk te klapperen in de sterke wind .
Vrijwel zonder uitzondering bij  mensen die allang met pensioen zijn .
Bij één stel is  de man zelfs ernstig ziek  en in de terminale fase,ik weet eerlijk niet wat ik ermee aanmoet , moet ik het nou bewonderen of zielig vinden, ik wéét het gewoon niet .
Onze buren hebben, voor hun doen laat, vanavond pas “de boel versierd”, gggrrr !
Om het laatste deel goed aan een boompje vast te kunnen maken hangt de slinger zelfs nog iets over onze voortuin.
De twee bijna volwassen zoons van de buren ( de leeftijd waarvoor ik nog enig begrip kan opbrengen) hebben de hele avond hard gewerkt om te versieren voor een feest  dat er hoogstwaarschijnlijk helemaal niet eens komt.
Eigenlijk dus alsof ik alvast zou gaan versieren omdat we over vijf jaar onze gouden bruiloft vieren en dát is misschien nog wel waarschijnlijker dan dat het nationale voetbal elftal ooit kampioen zal worden!

gemiddeld

Een gemiddelde  komt tot stand door een aantal getallen (zeg even 25)  bij elkaar op te tellen en dan te delen door ( in dit geval) 25, de uitkomst is dan het gemiddelde. Bij het weer van het voorjaar tot nu toe gaat dat blijkbaar even fout, ik hoor uitsluitend over “veel te warm voor de tijd van het jaar” en van “veel te koud voor de tijd van het jaar”.

Alles bij elkaar lijkt het mij dan toch een redelijk gemiddeld voorjaar,  hoewel je natuurlijk nog wel een gemiddelde over eeuwen uit kunt gaan rekenen. Doen we niet hoor, ik ben nog geen eeuweling dus  daar was ik niet bij.
Ik hou me bij de bloemetjes  waar ik een klein beetje houvast aan heb, bijvoorbeeld het lelietje der dalen dat soms vroeg in bloei staat, en soms laat.
En dat wéét ik door een bijzondere herinnering.

Mijn overleden zusje was gek op die lelietjes der dalen én op 5 mei jarig. Het werd al héél snel traditie dat mijn vader op haar verjaardag  een boeketje meebracht. Nee niet gekocht maar puur natuur en “eerlijk” uit het bos gepikt omdat hij daar zo zijn relaties had. Bijvoorbeeld het stukje bos waar ik ze  vorige week ( eind april) in grote getale kon vinden.


M’n vader zou dit jaar  geen probleem gehad hebben en dat kwam vroeger óók vaak  voor. Maar er waren ook jaren dat hij echt moest zoeken omdat er nog weinig in bloei was en hij er slechts hier en daar een paar kon  vinden  en het door veel blad nog iets moest laten lijken.

Het vroege voorjaarsweer liet dit jaar alles snel uit de grond schieten maar de koele periode erna maakte weer dat écht in bloei komen toch vaak nog even duurde. Net als de prunus bloesems in één van de zijstraten hier, die uiteindelijk  niet opmerkelijk vroeger waren  dan het jaar dat wij op 30 maart in Rijswijk kwamen wonen en na 2 weken, volkomen verrast , een boom in de tuin helemaal roze zagen worden. Klopt, ik was een echt stadskind, heb hier in Rijswijk veel bijgeleerd over de bloemetjes en de bijtjes.


Henk heeft ook zo’n herinnering,  omtrent zijn verjaardag staat vrijwel altijd de gouden regen uitbundig  in bloei waarmee dus makkelijk een vroeg of juist laat voorjaar te meten valt. Maar nét als zo’n 80 jaar geleden komt het nog steeds allebei voor. Ik heb op dit moment pas één heel voorzichtig bloeiende gouden regen gezien maar die staan er hier ook niet heel veel in de buurt. Ach, waarschijnlijk heeft iedereen wel  van die bloemen-ijkpuntjes, wie zit er dan nog  gemiddelden te berekenen, ik niet hoor.

jongensdromen

Alle jongetjes  hebben tijden hun ontwikkeling beroepen waar ze van dromen. Dat heeft meestal wel een beetje te maken met waar ze mee in aanraking komen.
Zo was Levi al “in voor” vrachtwagen chauffeur doordat hij met opa Peter zijn vrachtwagen mocht inspecteren , en voor arts nadat hij een kleine ingreep in het ziekenhuis moest ondergaan.


Van de week had hij een paar uur lang een ander beroep op het oog, piloot.
De vlucht verliep vlekkeloos, de kindertjes waren ( volgens hun moeder en  oma maar die geloof ik) voorbeeldig tijdens de 9 vlieguren.
Levi maakte een tekening voor de piloot die hij aan de stewardess gaf maar…. Levi mocht zélf even naar de cockpit om de tekening geven want tja, als je piloot wilt worden kan een babbeltje met een “vakgenoot”nooit kwaad.
Kon hij meteen zien of zo’n pet hem wel staat!
Wel ff jammer dat de landing roet in het eten gooide.
Heel veel turbulentie, wat Amber als een soort achtbaan ervoer en met de armpjes in de lucht lekker mee hupte. Maar toen de landing  eindigde met flink was gestuiter  was voor Levi de maat vol….. hij wordt géén piloot, dat was wel héél korte carrière .

zoek, zoek, zoek

Heel lang geleden was er de kinderserie Ja zuster,nee zuster op TV. In die tijd werden de opnames van de meeste programma’s  gewist en zo  hebben de jongere generaties nooit méér gezien dan wat liedjes uit de serie die wél bewaard zijn gebleven.
Wij hebben ze trouwens nog allemaal op LP  en die zijn destijds zóveel afgepeeld dat ik nog heel wat liedjes zó mee kan zingen.
Eén van de liedjes ; “Lodewijk waar ben je” is ondertussen mijn nieuwe lijflied en wel om de eerste regel…..
Zoek, zoek, zoek in de struiken…zoek,zoek, zoek  enz……

Lodewijk was de poes in huize Clivia maar vervang de naam Lodewijk  voor Beau en het liedje is aardig aangepast aan huize Rietepietz want dáár wordt wat afgezocht.
Inderdaad naar de poes. Hoewel het beest nooit naar buiten gaat raakt Henk in de stress als hij de kat niet direct ziet, en dat terwijl het dier áltijd in de kamer is. Maar soms ligt hij op een stoel die onder de tafel geschoven staat , paniek! Of hij is lekker in zijn stoel onder het dekentje weggekropen, dan kan ik wijzen wat ik wil maar hij ziet Beau niet en die is dus weg.

Behalve dat is Henk nogal “van het ordenen” niets mis mee zou je zeggen maar het zou écht heel veel zoeken schelen als hij wéét waar hij spullen wegruimt. Kammetjes zijn niet aan te slepen, soms vind ik er per ongeluk een terug, of zelfs twee, en hij knikt braaf ja als ik zeg dat er één op het plankje in de badkamer moet blijven liggen en één beneden onder de spiegel, maar ondertussen zijn ze alle twee weer zoek inclusief het reserve kammetje en behelpt hij zich met mijn “spijkerborstel die ook in de badkamer ligt. Als dat maar goed gaat.

Een tijdje geleden  had ik mijn portemonnee op tafel laten liggen, toen ik hem nodig had was de portemonnee pleite.
Het hele huis afgezocht, Henk gevraagd maar die wist van niets. Ineens kreeg ik een brainwave, had ik hem niet  in dressoir zien rommelen? Oeps, waar is de sleutel ? Normaal zit de sleutel áltijd op dat deurtje….zucht, volgende zoektocht…. uiteindelijk komt de sleutel uit de lade van datzelfde dressoir  en mijn portemonnee ( met o.a. mijn rijbewijs)  blijkt inderdaad netjes weggestopt in dat kastje.

Zijn portemonnee is voor de zoveelste keer weg, op zich niet erg maar zijn ID en zorgverzenkringskaart zitten erin, érgens in huis moet dus een soort schatkamer zijn waar al die “keurig opgeruimde spullen” liggen, óf het ging mee in de afvalbak waar ik al een paar keer tijdig dingen uithaalde die zeker niet daar hoorden.
Ik begrijp nu hélemaal  dat in tehuizen “zoveel gestolen wordt”  en moet vaak aan broeder Carlo denken. Die werkte in het tehuis waar mijn schoonmoeder 4 jaar verbleef.
Carlo bleef altijd uiterst kalm als er spullen weg  waren.
Zijn laconieke mededeling was altijd: “het is er wel maar het ligt  even ergens anders” , hij had altijd gelijk.

vliegende schotel

Van tijd tot tijd steekt er  weer een gerucht de kop op… vliegende schotel gesignaleerd. Foto’s zijn er meestal niet, of héél vaag!
En meestal zullen  “de Russen” er wel meer vanaf weten en ons bespinoneren.
Jullie hebben natuurlijk een kwaliteitskrant dus hebben de telegraaf van vanmorgen niet gezien.


“Russische interesse dwingt tot actie” staat er nog half leesbaar onder  maar let ook eens op dat kleine berichtje links.
1+1=2 natuurlijk  en uit “wel ingelichte kringen” hoorde ik dat er ook een foto van is.
Men heeft van hogerhand verboden deze foto te plaatsen, het volk mag niet verontrust worden en krijgt slechts summiere  informatie.
Maar ik ken dat Rijswijkse echtpaar toevallig  en ik laat me natuurlijk niet verbieden een foto te plaatsen van een  neergestorte  vliegende schotel, daar heeft het volk  gewoon recht op!
Klik maar op het krantenartikel !

Vorige Oudere items