debilisering

Gelukkig hoef ik jullie er niet op te wijzen dat het wárm is buiten, de hemel zij dank bestaat er tegenwoordig een hitteplan dat de héle dag door te pas en te onpas “tot ons komt” via de media.
Ik zou er zélf nooit opgekomen zijn om de zonwering goed te gebruiken, en geloof me, zónder al die aanwijzingen zou ik nu rond het middaguur in de volle zon op het strand liggen, uiteraard zónder iets te drinken want ik ben oud en weet niet meer wat dorst is.

Ja hoor, m’n voeten zitten nu in bak koud water om het hoofd koel te houden eh…. nou ja, bij wijze van spreken hé!
Wat een gruwelijke betutteling, alsof ik zélf niet meer kan bedenken waar ik me het prettigst bij voel in deze heerlijke zomer! Een plaatsje maken in de koelkast om ieder uur 10 minuutjes af te koelen wordt nog nét niet geadviseerd. Het is een wonder dat ik eerdere zomers overleefd heb zonder hitteplan. Misschien wel puur op het gezonde verstand dat ons tegenwoordig zo makkelijk ontzegd wordt.
Natuurlijk wéét ik waar mijn trek in hartigheid vandaan komt, ik kook geheel zonder zout toe te voegen en bij dit weer verliest men meer zouten door transpiratie, dus ja, een extra plakje cervelaatworst gaat er graag in en daar krijg je dan weer dorst van, prima toch!
moeder natuur heeft zo haar eigen trukendoos om de mens te laten weten wat er nodig is om bij extreme omstandigheden te overleven.

Feit is dat we tegenwoordig het vertrouwen in de natuur een beetje verloren zijn en maar al te vaak te eigenwijs zijn en (uit eigenbelang) zélf de natuur proberen aan te passen.
In een column van Leon de winter las ik iets over een item uit “nieuwsuur” waarin een boswachter aan het woord was.

Kijk moeder natuur wil best werk maken om de overvloedige stikstof weg te werken en heeft planten/bomensoorten in de aanbieding die dat ook kúnnen maar ja, het flora en fauna beheer gruwt van het ontstaan van bossen die de co2 zouden kunnen verminderen. Oke, waar bomen staan kun je hoogstens een boomhut maar geen huizen bouwen dus nee, vooral terug naar de plantjes van een paar eeuwen terug en de “voorgestelde” aanpassingen van moeder natuur afwijzen.
Zeker, ik begrijp best dat we niet helemaal de natuur z’n gang kunnen laten gaan met zóveel mensen “op dat hele kleine stukje wereld” maar wat zou het fijn zijn als het echte probleem erkent zou worden en men wat meer naar moeder natuur zou luisteren.
Bang zijn voor bossen? Zouden niet eerder bang moeten zijn voor (nog meer) mensen?

.

   

.

.

eco versus IQ

Van de week zag ik ergens op TV een moeder reuze gefrustreerd verkondigen dat zij door de hoge energieprijzen nu gedwongen was haar kinderen te overtuigen dat ze zuinig om moeten gaan met energie. Haar gezicht stond op; “ik moet die arme schapen hun levensgeluk vernietigen”. En ja, natuurlijk, die kinderen zijn opgegroeid in het besef dat energie en warm water ruim voorhanden zijn en gebruikt kunnen worden zonder er bij na te hoeven denken. Best wel heel anders dan toen ik kort na WO2 opgroeide met zuinig zijn, één verwarmde kamer, één verlicht “peertje” in iedere kamer en als de gaspenning op was kon er geen gas gebruikt kon worden.

Natuurlijk was dat ook een tijd zonder energie slurpende apparaten, dat kwam later pas maar toen was het plantje van het besef “energie is duur en daar moet je zuinig mee omgaan” al gepland en dat plantje staat er nog fris en fruitig bij. Ondanks dat gebruik ik nú natuurlijk toch meer energie dan toen ik pas getrouwd was in 1961, toen deed ik het immers nog zonder wasmachine, koel/vrieskast, TV of computer en had géén warmwaterbron.
Allemaal apparaten die , zeker aanvankelijk, energie vreters waren.

Iedere keer wanneer ik een apparaat nieuw aan moet schaffen gebruikt het nieuwe apparaat weer minder energie dan het te vervangen apparaat. Bij mij is dat goed merkbaar omdat oude apparaten hier hun taak moeten verrichten tot ze echt óp zijn en niet vervangen worden zodra er iets nieuwers op de markt komt.
Prima natuurlijk dat ook de fabrikanten hun steentje bijdragen maar soms heb ik toch wel ????? of de vernieuwingen niet hun doel voorbij schieten. Neem nou die “eco stand”.

Niemand heeft mij precies uit kunnen leggen hoe bij zo’n eco programma een machine ruim 2 uur lánger moet draaien dan op een gewone stand en dan toch minder stroom zou verbruiken. De was langer in het water laten draaien zóu minder warm water vragen en dus minder opwarmen nodig maken…tja en dat water maar afkoelen in die 2 uur extra stroom. Misschien is dan ouderwets in de week zetten een betere optie. Ik wil er niet áán, het klinkt niet logisch!

Dan geloof ik bij de drogers nog in énig besparend effect….. als ik 4 uur moet wachten eer de was droog is bedenk ik me wel om die droger te gebruiken, áls ik de droger al gebruik is dat omdat ik snel een droge was nodig heb. Met een goede centrifuge is je wasgoed op een hangertje/rekje in een kamer hangend ook wel in 4 uren droog. (als het niet buiten kan) Dát is pas besparen.
Het mag dan “hot” zijn die eco stand ik laat me niet meeslepen in die hype, niks niet eco stand, gewoon mijn IQ stand om de was te drogen. Of geloof jij wél in die eco stand en legt het mij even simpel uit!

   
   

dure zak

Eh….. nee natuurlijk zit ik niet te schelden op één van onze politici, wéét je toch , zou ik nooit doen al wil ik inderdaad wel eens kritiek hebben. Maar dit gaat om een andere zak, en misschien gaat het dan niet eens echt over de zak, maar over de inhoud.

Deze zak ja, ik ben geen groot patatfriet liefhebber maar een enkele keer wordt ik onderweg overvallen door een knorrende maag en als er dan een frietkraam in de buurt is is dat een oplossing.
Mijn knorrende maag werd overstemd door mijn hartverschuiving toen ik een Kleine friet zonder mayo moest afrekenen…… € 3,60, met verwijzing naar de naam van zaak…. dat is géén kattenpis!
Zucht, ik stam nog uit de tijd van een kwartje dus een eurocent of elf.
En zaterdag kocht ik op de markt nog 2,5 kg aardappels voor € 2,75.
Daar zal na het schillen toch altijd nog wel 7 porties patat uit komen want de kleine porties zijn rond de 300 gram zag ik..
Ja natuurlijk snap ik wel dat ze kosten moeten maken eer je zo’n aardappel friet kan noemen, heb ik begrip voor maar zo’n keer of tien over de kop (want zij kopen natuurlijk bij de groothandel in) lijkt me toch wel héél royaal.
En je wilt niet wéten wat voor zooi er allemaal óp de patat kan, deze tent heeft 22 soorten om je patatje in te verdrinken, bbbrrrr , uiteraard óók niet meer voor een dubbeltje.

Allemaal vette machtige spullen waarvan ik niet begrijp dat mensen dat op krijgen. Voor mij is zelfs een kleine portie “met zonder niks” nog teveel, zodra m’n ergste honger over is vind ik het niet lekker meer. Kijk, dan houd ik dit nog over , toch al gauw voor 60 Eurocent bij de huidige prijzen. Je begrijpt, ik heb niéts met grote zakken!”

echt wel…

Het ochtendblad de Telegraaf staat bekend om z’n “suggestieve koppen” en sensatiezucht. Gewoon een krant waar je zélf wel bij na moet blijven denken (al is dat bij iédere krant wel verstandig) dan is het leuk om ‘m erbij te hebben. Maar ze hebben natuurlijk soms ook helemaal gelijk, zoals met dit artikel van vanmorgen.

Oké, dan zal misschien niet iédere Hagenees er gek van worden, daar staat tegenover dat vele mensen uit de randgemeenten, (zoals jullie Rietepietz) er ook knettergek van worden. (o nee, ik wás al knettergek). Omdat ik er toch al in de buurt moest zijn had ik gistermorgen een bezoekje aan het Haagse Kunstmuseum in de planning. Toen ik er begin maart in de buurt was kon ik lastig bij het museum komen omdat de weg ervoor deels open lag maar ja, het is nu bijna eind mei dus dat zou wel opgelost zijn dacht ik

Niét dus, integendeel, nu is ook de weg ernaartoe afgezet en moest ik met vele verwijzingsborden een flinke omweg maken. Het is dat ik een beetje de weg weet in Den Haag maar ik zou me voor kunnen stellen dat iemand van buiten de stad zich in een doolhof waant.
En als ik dan eindelijk m’n beoogde parkeerplekje heb gevonden blijkt dat ik het museum wel aan de overkant zie liggen maar dat er nu nóg meer afgesloten is dan 2 maanden geleden en ik maar aan een verkeersregelaar vraag hoe ik er kan komen.

Helemaal omlopen naar links, dáár kan ik oversteken en is er, door wat normaal een grasperkje is, een alternatief pad naar rechts gemaakt omdat ook de stoep nog steeds verdwenen is. Ik bedenk me dat ik terug dan maar over de snelweg ga maar oeps…. die is vanuit Den Haag ook nog steeds in onderhoud en dus afgesloten. Nou ja van later zorg en uiteindelijk ben ik een ( afvallige) geboren en getogen Haagse dus ik weet nog wel thuis te komen zonder al die omleidingen nu ik het weet. Wel overal drukker natuurlijk.

Ik wil naar het museum voor het werk van Alphonse Mucha en pak meteen de strandbeesten mee.
Maar na binnenkomst denk ik héél even dat ook het museum in onderhoud is ….. volgens mij is hier toch een stuk muur overgeslagen bij het witten…..

Geen engelen te zien, die zijn ‘m blijkbaar gesmeerd in een droomvlucht nadat ze de muur gestuct hadden. Nu is het wachten op de winterschilder, een andere verklaring heb ik er niet voor. Mijn welgemeende excuses aan de kunstkenners en kunstminnaars onder ons, (ik kon het niet laten.)
Ik maak het goed in een volgend logje want van het werk van Alphonse Mucha heb ik genoten.

creatief of niet

Al doe ik zelf nooit mee aan Satur9’s photo challence (Anne) een aantal van mijn “linkjes”doen dat wél en zo zie ik toch altijd wel iets van de creatieve manier waarop de opdrachten ingevuld worden. Leuke opdrachten die vaak reuze creatief ingevuld worden. Deze week koos Anne als ópdracht creatief en dan denk ik na over “wat is creativiteit eigenlijk”.
Heel lang dacht ik dat alleen mensen die goed kunnen tekenen, schilderen of boetseren het stempel “creatief” op hun voorhoofd mogen zetten. Maar zelf kon ik dat stempel wel op m’n buik schrijven dacht ik altijd.

Gelukkig heb ik ondertussen, mede dankzij m’n medebloggers, die zienswijze behoorlijk bijgesteld. Ik ben zeker wel creatief maar in ándere dingen dan tekenen, schilderen en beeldhouwen.
Misschien ook een klein beetje in het schrijven, ik heb weinig nodig om ergens een verhaal uit te peuteren, maar dat maakt me nog geen literaire duizendpoot natuurlijk.
Nee mijn creativiteit zit in andere dingen om het maar eens over “de naam van m’n site” te hebben.
Dat Koninklijke weet je wel.
Jarenlang maakte ik met weinig gene en veel rommeltjes een persiflage op de troonrede van de toenmalige Koningin Beatrix. Geef me een stuk karton, een lapje tule of wat verpakkingsplastic en ik maak er een “Beatrixhoed” van.

Bij de witte (uit de verkleedkist) tule hoed droeg de majesteit “een robe” van een kunstig in elkaar gevouwen fleece woondeken die destijds ( 2010) zo in de mode waren.
De hoed werd na gebruik weer uit elkaar gehaald en de lap tule ging weer in de verkleedkist, de woondeken weer op de bank.

De zwarte hoed was van oorsprong een kartonnen cirkel van een haspel, heel handig een ronde uitsparing in het midden ter grote van mijn hoofd. Glimmend, dik zwart verpakkingsplastic vraagt echt alleen wat creativiteit, nou ja en veel nietjes en plakband om van het spul samen zo’n karrenwiel te maken die Trix ’s handelsmerk waren.

Bij nader inzien waren ook de teksten die ik de majesteit op liet lezen wel creatief, ze verwezen altijd naar iets dat speelde in de politiek. Zo wijst het piepkleine hoedje van de persiflage uit 2012 op het begrotingstekort in dat jaar waarbij Trix zich natuurlijk geen dure hoed mocht permitteren. Er was ook gedoe over de Europese vlag die men verplicht wilde stellen en de Nederlandse driekleur dus best tot kleding verwerkt kon worden uit bezuinigingsoogpunt. De cancan rokken (uit de verkleedkist), de gekleurde delen van crêpe papier, waren heel geschikt voor de grote wapperen mouwen die Beatrix altijd droeg. Erg flatterend was het niet, maar creatief zéker wel, dát durf ik ondertussen wel te zeggen. En dan héb ik het nog niet eens over de maffe kerstboodschappen, Ja ik ben creatief, maar ánders, en helaas erg slordig… tja creatieve geest hé, die werken (te) snel.

weergoden.

Ja, ja, ja, het is kurkdroog in de natuur ik wéét het en soms lijkt het alsof ik daar iets mee van doen heb.
Niet dat ik weet hoe dat werkt met een regendansen of dat soort bezweringen, als dát zo was zou ik natuurlijk wel tijdig ingrijpen.
Misschien heb ik indirect een klein beetje invloed op de weergoden, dan kondigen de weermannen en vrouwen stevige buien met rukwinden aan en betrekt inderdaad de helderblauwe lucht in de loop van de dag. Natuurlijk ga ik dan in de weer om zonneschermen in te klappen, op te halen of weer open te zetten als het de lamellen betreft.
Ja ik ga niet in het halfdonker zitten natuurlijk wanneer de zon me in steek laat.

Maar dán gooien de weergoden de kont tegen de krib, Ze laten een paar grote spetters vallen (waarschijnlijk wat tranen van teleurstelling) en binnen een half uur schijnt de zon weer stralend.
Echt, de laatste week viel iédere aangekondigde stortvloed in het water eh… laat maar, werd een spetterbuitje!
Dan maar met grof geschut aan de gang, om de weergoden te verleiden een paar fikse buiten af te dwingen lijkt de ramen zemen, de was buiten hangen óf de tuin sproeien. altijd goed te werken.
Oke, na al die droogte leek de tuin sproeien me de beste optie om een broodnodige bui af te dwingen.

Alleen de voortuin dan maar, die is vorig jaar opnieuw aan gepland en de plantjes kennen mij nog niet goed genoeg om te weten dat ze lange wortels moeten kweken om de zomer door te komen zodat ik de zomer vaak zonder sproeien doorkom.
De achtertuin geeft geen krimp, die weet z’n weetje, maar vóór zie ik toch wat hangjongeren en dus zet ik zodra de zon er weg is de tuinslang er op. De zonwering blijft overal gewoon op z’n post, daar trap ik niet meer in
En ja hoor, dát werkt, vannacht viel er een flinke bui en werd het zonnescherm zeikdrijfnat, dat droogt wel weer want in de loop van de morgen schijnt de zon weer.
Ik hang dus een paar stukjes wasgoed buiten voor ik een paar uur de deur uit ga. Ook dát werkt, hoewel ik zelf droog thuis kom is tijdens mijn afwezigheid de was weer zeiknatgeregend!
Dwarsbollen zijn het die weergoden maar ik had ze nu toch te pakken.



vleesvervanger?

En nee, ik ga het ábsoluut niet hebben over sojavlees of wat dies meer zij. M’n stukje vlees hoort echt wel bij de maaltijd al is in de loop der jaren de portie gehalveerd. Zo maak ik bijvoorbeeld de slavinkjes zelf, niet alleen omdat ik er dan tien uit een pond gehakt kan maken, maar ook omdat ik zonder zout toevoegen kook.

Gehakt gekocht bij de ambachtelijke slager, wel iets duurder dan bij de super maar ik koop nooit vlees in de supermarkt, ook geen groenten trouwens.
Maar je blijkt daar ongemerkt toch een soort vleesvervanger te kopen. Dat zit zo……..
De slager is nogal kwistig met van die zwarte plastic schaaltjes , zelfs al in plastic verpakte waren als hamburgers en Duitse biefjes gaan op een schaaltje op de weegschaal…… en dáár zit ‘m de pijn!
In een “pientere bui” zette ik, nadat ik de slavinkjes gemaakt had, zo’n leeg schaaltje eens op mijn keukenweegschaal. Er zijn 2 maten, de één weegt 6 gram en de ander 11 gram.
(Ja natuurlijk is de weegschaal niet brandschoon, opletten hé, ik had net slavinkjes afgewogen)

Voor zo’n schaaltje ( de grotere maat) waar het gehakt op zat betaal ik dus de gehaktprijs eh…. €13,00 voor 1000 gram dus +/- 0.14 €cent voor het schaaltje dat immers meegewogen wordt. En dan gaat het om gehakt. Stel dat er op het kleine schaaltje van 6 gram een kogelbiefstukje ligt, dan hebben we het ongeveer over 3x zoveel kiloprijs, ook voor het vleesschaaltje natuurlijk.
Het kleine “vleesvervangende” schaaltje kost me dan ruim 23 €cent, ( het grotere zelfs 0,43) ja, ja, ik kan bést op de kleintjes letten hoor.
Maar natuurlijk is al dat plastic ook een belasting voor het milieu. Ik zeg dus al heel lang bij veel spullen die ik bij de slager koop “het hoeft niet op een schaaltje”!
De slager koopt ze uiteraard in grote hoeveelheden in en dan kosten ze hem misschien een cent per stuk , oke, laat het twee cent zijn, kassa om ze dan als vlees af te rekenen. En soms zijn ze lastig van elkaar af te trekken en blijken er zelfs 2 schaaltjes in elkaar te zitten.
Gelukkig lenen de meeste plastic (ijs) bakjes en schaaltjes zich wel voor hergebruik, bijv. om kleine porties eten in te vriezen, ja ook een deel van de tien slavinkjes natuurlijk, die eet ik echt niet in twee dagen op. Maar er zijn nog tal van toepassingen mogelijk.
Ja, ja, “ons ben zunig ” al ben ik geen Zeeuws meisje.

echt té erg!

Toegegeven, ik maakte in een eerder logje nogal schampere opmerkingen wanneer dierenliefhebbers naar mijn idee op hol slaan. Bijvoorbeeld toen de partij v/d dieren aankondigde géén spreekwoorden of gezegden meer te gebruiken waar dieren in voorkomen. Denk maar niet dat wanneer je met klacht over dierenleed komt ze bij die partij zullen zeggen “we zullen dat varkentje wel even wassen”, écht niet.
Maar ja, waar moet ik dán heen met het gruwelijke dierenleed dat ik van de week tegenkwam….
Schandalig om deze ijsberen zó in een kooi te stapelen, en dan heb ik het nog niet eens over het feit dat ze ons klimaat niet gewend zijn, je ziet zó dat ze helemaal suffig zijn omdat het veel te warm is voor ze.

Hetzelfde geldt voor de Husky honden, alleen zijn die veel meer beweging gewend , ze worden niet zo snel suffig maar bewegen hemel en aarde om uit de kooite komen en hangen daarbij zichzelf bijna op.
Het was n.b. in een Zweedse “dierentuin”, je zou denken dat men daar toch weet wat kou is en wat Husky’s nodig hebben.

Je hoort vaak dat mensen honden uit andere landen halen omdat ze daar onder “ondierlijke” omstandigheden leven maar déze arme stumpers worden aan hun lot overgelaten.
Als je deze arme beestjes ziet smelt je toch? Laat je hart spreken en adopteer één van deze honden die het slecht getroffen hebben……. Je moet bij die Zweedse “dierentuin” zijn.

overdosis

Nou nou, is dat voorjaar of is dat vóórjaar! Tot m’n schande moet ik bekennen dat ik wat wandelen betreft er in de wintermaanden een beetje “de kantjes afgelopen heb”.
A. was het geen geweldig wandelweer en
B. heb ik dec. en jan. ook heel veel gewerkt.
Maar met het heerlijke weer van de laatste 2 weken ga ik weer los hoor, weg met de vitamine D. pilletjes, ik neem het spul nu puur tot me op het strand, in de duinen of in een park.

Vanmorgen moest ik even iets voor Inge oppikken bij IKEA en daarachter ligt het recreatie gebied Delftsehout, lang niet geweest dus een mooie combi. Ik trakteer mezelf op een dure meeneem lunch een hotdog kost daar 50 Eurocent en zet er stevig de pas in. Ook daar hebben de stormen stevig huisgehouden en op bordjes wordt gewaarschuwd voor vallend hout. Dat lijkt niet echt overdreven.

Zoals in alle parken en bossen ook hier veel omgewaaid spul, er wordt nog druk gewerkt met grote machines om alles weer begaanbaar en veilig te maken.
Het lijkt de vogels niet te storen, die gingen rustig door met hun voorjaarsconcert. Met al dat afgebroken hout kán het natuurlijk niet missen, ik zie weer “dieren”die niet zijn wat ze lijken.
Zit daar aan de waterkant niet een “havikachtige op een paaltje? Er ligt een flinke blubberachtig stuk kapot gelopen gras voor maar ik wil gewoon even kijken en bagger er doorheen, alles voor een foto niet waar? Hoewel het tóch om een boomstronk blijkt te gaan vind ik het eigenlijk steeds meer op een vogel lijken als ik dichterbij kom. Met al z’n mos en schimmelfiguurtjes heeft hij een prachtige tekening dus hij zit er al even lijkt het.
En nee hoor, hij vliegt niet weg dus jullie kunnen niét zeggen ” je zag ze vliegen”.

bekend terrein

Nou dit soort plaatjes kennen jullie ondertussen wel, de pier van Scheveningen.

De linker foto maakte ik zelf en stuurde die in de oma app naar de stumpers die moesten werken. Bleek ineens dat lang niet iederéén aan het werk was en kreeg ik de rechter foto in de app van Inge met de melding; “zie je ons zwaaien? Nee ik zag ze natuurlijk niét zwaaien, daarvoor waren ze te ver weg, zij waren in Wassenaar het strand opgegaan en liepen dus een flink eind aan de ándere kant van de pier dan ik.
Nou ja, dan alleen even virtueel gezwaaid en verder om me heen kijken voor dan wat minder gangbare strandfoto’s….. eh… hebbes , ja schelpjes is wel gewoon maar eh… zie ik daar niet een Fred Flintstone auto liggen, ja daar, midden in de foto tussen die schaduw van m’n benen…..

Helemaal aan het eind van de boulevard is eindelijk ook bijna alles klaar en vanaf het strand denk ik alwéér een auto te zien….maar nu een heel grote….. ja daar bij pijl die naar beneden wijst….eh….oh nee, dat is een kraanwagen die met iets anders bezig is… maar ik zie daar links toch echt een grote luxe witte bolide. Ik zal m’n autobril wel ophebben. Komt “auto” niet uit het Grieks? met de betekenis “zelf”?
Al bijna logisch dat alles vanzelf in een auto verandert.

Alleen deze jongen is dan even een dwarsligger.
Wás het nou maar een snoek geweest, die had ik nog in de auto hoek kunnen drukken, er was immers ooit een type ( ik dacht) Citroën die de snoek genoemd? Daar moet ik dan nog wel een punt aan kunnen lu….kletsen.
Maar het is een platvis, misschien een scholletje dat een beetje slecht in de vlekken zat.
De stumper zal niet in de gaten gehad dat het eb werd en de achtergebleven “binnenzeetjes” steeds kleiner werden. Heeft hij hier toch nog een ereplaatsje.

Vorige Oudere items