donder/Mariondag

Ppffftt…. We wáren op Scheveningen gedurende die heel warme periode  maar niét op het strand of in de duinen, er moest gewerkt worden !
Hebben we niet écht een probleem mee hoor, wat moet dat moet (al is het maar van onszelf)  en zolang men niet aan de donderdag komt vind ik alles best.
Mijn  donderdag “is van Marion” en dus bepaalt Marion op donderdag waar ik me  ruwweg tussen 11 en 4 uur bevind. Natuurlijk heb ik er wel énige invloed op hoor, ik moet de weg een beetje weten en ze moet géén al te  gekke dingen willen….. .

Dhout1
Naar het Delftse hout op zo’n heerlijke dag …. prima…. daar kan ik me in vinden maar piepkleine paadjes met het éne na het andere steile bruggetje… ja hoor eens even, ik ben Popey niet die even z’n spierballen met spinazie bij kan mesten….., dan zeg ik gewoon ;
” Marion … je kan de boom in” ! Wél even schrikken als ze dat dan ook dóet!

in de boom
Zie je die triomfantelijke grijns op haar gezicht, je ziet haar denken  “dát had je niet gedacht hé! ”  m’n eerste reactie is dan ook ….. nou als jij daar lekker zit vind ik het prima ….dan blijf je daar maar zitten tot je  honger krijgt……….. mij boeit het niet!

Dhout3
Maar ja, ze geeft geen krimp en blijft zitten waar ze zit , tijd om  maatregelen nemen….. ik roep pinnig  naar boven;
“En als je nú niet naar beneden komt rij ik alleen naar huis……”

Dhout4
Ze begrijpt dat het me ernst is en laat zich met  het gezicht op onweer met  een plof in haar rolstoel zakken …..

Dhout6
Ik ben stiekem blij dat ze eieren voor haar geld gekozen heeft en ik geef haar nog even de gelegenheid  om ze op te eten voor we we de natuur weer in trekken …… .. Dhout2

Enfin….. zo werd het tóch weer een práchtige middag…………….waar de foto’s misschien  een klein beetje leugenachtig verhaal over vertellen!

DHout
Dit genietende koppie komt toch niet uit de lucht vallen…………………!

DSCN4894

blogpauze?

Nee ik ga géén blogpauze houden maar als ik eerlijk ben is het toch wat lastiger dan normaal om een logje te schrijven. Uiteindelijk doe ik dan tóch maar wat ik altijd doe, schrijven over alles dat ik tegenkom, dat me meer of minder bezighoud.
En dan blijkt tóch dat de grote stortvloed aan informatie over de vliegramp die we nog dagelijks over ons heen krijgen me belet om even een lollig logje  op poten te zetten.
Mijn mening over “de dag van nationale rouw”  dóet er niet zo veel toe. Maar voor wie zijn/haar mening wil toetsen aan de mijne ….vooruit dan maar, ik vond het wat véél allemaal , de rouw  had bést  ” wat minder nationaal gemogen”. Uiteindelijk horen en zien we wanneer we maar willen alle nieuwe ins en outs en wordt er dagelijks wel ergens in grote groepen gerouwd en dat blijft waarschijnlijk nog wel even zo.

Dat neemt niet weg dat de plechtigheid op het vliegveld, naar mijn mening,  terecht wél centraal stond  en …ik kan me natuurlijk héél goed voorstellen dat de  nabestaanden zich getroost zullen voelen door de ingetogen ceremonie en dat is prachtig. Ook de aandacht van  hoogwaardigheidsbekleders en het Koningspaar moet de nabestaanden goed doen.
Temeer daar tijdens de plechtigheid wel duidelijk te zien was dat ook een Koning en een Koningin  uiteindelijk maar “mensen”zijn! Mensen die zelf  ook gevoelige verliezen geleden hebben en mede daardoor wel in kunnen voelen hoe hard dit soort klappen aan moeten komen en, net als ieder ander, een traan weg pinken en elkaars handen zoeken.

groeistreepjes2Maar oke…. hier is dan toch die ingang om naar een “normaler logje “te komen,  die ” gewone menselijkheid” bij  Koninklijke personen  zag ik  op een andere manier tijdens ons bezoek aan paleis Soestdijk dit voorjaar.
In één van de kamers zat een wegklapbaar stuk kozijn naast een deur , achter het kozijn  bleek in potloodstreepjes de lengte van diverse prinsjes en prinsesjes nauwkeurig aangestreept te zijn ….. ach… ‘t zijn nét mensen… gelukkig maar!

wondertje…

Nee ik leef niet op een klein roze wolkje en krijg natuurlijk ook van alles mee over de afschuwelijke vliegtuigramp, via TV,  internet  en persoonlijke ontmoetingen!
We leven mee met de nabestaanden van alle slachtoffers maar dat is eigenlijk het énige dat we kunnen doen.
Ik ga geen conclusies trekken, daar is niemand mee geholpen en daarvoor ken ik natuurlijk de feiten niet goed genoeg, bovendien  heb ik geen oplossingen.
Hóe graag ik ook het verdriet van alle nabestaanden zou wegnemen, ik kán het niet!
Nee …  het lijkt  me beter om ervoor te zorgen dat ik  me niet in de negatieve spiraal laat meetrekken die hier en daar heel aanwezig is , begrijpelijk maar toch, niemand hééft er iets aan!

Ik kies ervoor om de rust te zoeken in de natuur en de kleine wondertjes te laten zien die ik dan soms tegenkom!
Het zwanenechtpaar dat vorig jaar slecht drie van hun acht  jongen groot kon brengen had dit jaar wéér acht eieren, dat had ik al gemeld!
Na een week of drie/vier kon ik een foto maken van de familie zwaan die toen nog stééds  met acht jongen in de buurt zwom. Het  komt zelden voor dat  alle eieren uitkomen en dat de álle jongen de eerste drie maanden overleven is héél zeldzaam……. maar  kort geleden kon ik een stukje filmen van moeder en vader zwaan met hun acht bijna volwassen jongen……  ach….. misschien moeten we tóch maar in wonderen blijven geloven………..

voet tussen de deur…

Wanneer er voor onze overheid een reden is zich te verontschuldigen begint zo’n verontschuldiging vaak met de woorden; “met de kennis van nú bla bla, bla”. Daar moest ik aan denken toen we het vorige weekend het bunkercomplex Overvoorde  mochten bezoeken en er een rondleiding kregen.

1overvoorde
Voor de “liefhebber” zal ik hier een linkje zetten naar de site van de  Nationale Collectie Bescherming Bevolking want je kent me, ik benader dit soort onderwerpen niet  echt “informatief” maar  aan de hand van de foto’s die ik kon maken. In het vorige logje liet ik al een foto zien van één van de “slaapvertrekken”. Een “hok”(veel meer was het niet)  met de afmetingen van zo ongeveer mijn slaapkamer bood destijds slaapplaats aan 9 tot 12 manschappen en in de 2 meter dikke  betonnen muren zaten op regelmatige afstanden houten blokjes   om toch vrij makkelijk iets vast te kunnen zetten.
De bunkers bestaan uit een tweede wereld oorlog deel, dat vrijwel overal kaal is , én een deel dat in de jaren 60 t/m 80 in gebruik was door de B B en in dát deel is nog veel “aangekleed”.  Daar is te zien hoe zo’n slaapdeel overvol gepropt was met stapelbedden aan iedere  muur minus 2 x 1mtr  voor de deur .

1slaapdeel
Dat deze bunker de tand des tijds redelijk doorstaan heeft is te danken aan  het feit hij  in de oorlog gebruikt werd voor afluistertaken, er staat een grote zendmast  waar  KPN ( en z’n voorgangers) dankbaar gebruik van maken  en ( uiteraard uit  eigenbelang) er voor zorgde dat het klimaat in grote delen van de bunkers geschikt bleef om deze voorzieningen in stand te houden. Zo kan de telefooncentrale zo nodig weer in bedrijf gebracht worden met als extra pluspunt dat deze centrale niet “in de war raakt” van een atoom aanval.

1telefooncentr.
Ja wácht nou even, ik heb er natuurlijk géén verstand van maar onze gids kon alles uitleggen,  jammer dat de dame iédere zin begon met een langgerekt  uhmm…. en dat bij de komma ‘s en de eventuele vragen óók deed en tja….. dan loop ik meer te wachten op de vólgende  uhmm…  dan dat ik dingen opsla!
Er was ook een keurige “zaal” die iedere telefoniste uit de jaren 60/70 zal herkennen, met van die kleine nisjes waar je  dan “je ding deed” en waar hier en daar zelfs de tasjes nog staan van de dames ,  alsof ze even naar het toilet zijn.
Helaas, niet te fotograferen zonder mensen van de groep mee te nemen.
Er is  een  nog werkend systeem met hometrainers om zuurstof op te wekken, stroom kan eventueel gemist worden als het om “leven”gaat maar zuurstof is natuurlijk onmisbaar. Helaas óók een te krappe ruimte voor een foto en de gids wilde maar door….. we haalden zelfs de vorige groep bijna in en moesten even wachten eer we de volgende zaal van de   commandopost konden bezichtigen. In grote cirkels werd daar, afhankelijk van de windrichting, over leven en dood beslist  bij een eventuele atoomaanval……wie kunnen gered worden en wie zijn over een half tóch verloren.

1 kaart
Er werd op het complex door de BB geoefend op rampen die gelukkig nooit gekomen zijn, en dat is maar goed ook. In een filmpje doen vrouwen in overalls met een helm op aandoenlijk hun best om de oefenbunker te blussen en ik ben reuze blij dat m’n leven nooit van deze dames heeft afgehangen.

1ruine

De hele opzet van het BB gedeelte van de bunker was er op gericht dat men 2 weken, totaal afgesloten van de wuitenwereld, kon overleven bij een atoom of gas aanval. Onze overheid  had in die tijd nog de naïeve voorstelling dat men daarna weer zonder problemen naar buiten kon stappen . Ongeveer zo naïef als dat men zich schoon  kon spoelen onder douche die nog gebruiksklaar staat, compleet met een grijze overal.

1douche

En  natuurlijk nét zo naïef als de  adviezen  van de BB  die in de jaren 60 huis aan huis bezorg werden.
Ik heb ze niet meer maar herinner me  “ga bij een aanval onder een trap zitten, of onder een tafel en hou desnoods een stevig vergiet over je hoofd bij wijze van helm.
Er moeten zélfs  in die tijd wel mensen geweest zijn die beter wisten maar de burger hoefde dat niet te weten .
Net zo naïef als beloven dat er nooit meer oorlog zal zijn wanneer we lid worden van de EU …..  en dan wordt er een vliegtuig uit de lucht geschoten door kwaadwillenden….. en voorzichtig  zet een Europees conflict  een voet tussen de deur in Nederland ……..

toch maar logje?

Ja hoor, ik schrijf tóch maar een logje al zal menigeen  het loggen nu even op een laag pitje zetten,  hoog vuur is veel te warm  nu  onze onvolprezen overheid al waarschuwingen  heeft doen  uitgaan voor de komende warme  dagen.
Ze hebben zelfs “een hitteplan” opgesteld  met allemaal goede raad waar,  in hun beleving, de gemiddelde Nederlander nóóit op zou komen.
Weten we véél wat warmte is, we hebben natuurlijk tot nu toe in  een ijstijd geleefd!
Het mag een wonder heten dat men in Nijmegen vandaag grotendeels welgemoed de vierdaagse uitliep. Dat dáár morgen, op de laatste dag wat aanpassingen gedaan worden snap ik dan nog, het is niet niks om 30-40-of 50 kilometer te wandelen  in een gebied waar niet altijd schaduw voorhanden is.
Maar ook  ik mag natuurlijk niet eigenwijs zijn want “ouderen” kunnen maar het best een rustig koel plekje zoeken  om de “hittegolf” over zich heen te laten komen…….. en toevállig zagen we dit weekend in de buurt een hartstikke koel plekje.

koel genoeg
De deur stond uitnodigend open en we namen  een kijkje, ook een oude geit is op haar toekomst voorbereid, je weet maar nooit toch?
Het was er koel dus dát is een pluspunt, de muren zijn er dik omdat het verblijf zich ver onder de grond  bevind maar de gezelligheid is er toch ver te zoeken als je het mij vraagt.

koel genoeg1
Nee die deur op ooghoogte is géén koelkastdeur, een koelkast is er niet nodig want het is er koel genoeg maar tóch is het er niet lekker fris, een beetje muf  en eigenlijk  niet héél uitnodigend. Er zijn geen ramen dus last van de zon zullen we er niet hebben  en mocht de deur per ongeluk dichtvallen kunnen we altijd nog door dat gat in de muur naar boven klimmen al is de trap niet heel erg vorstelijk……je moet wát wanneer  het hitteplan in werking treedt! Nou ja, ik hou jullie op de hoogte vanuit onze schuilplaats tegen de hitte ….. áls we niet gesmolten zijn dan hé !

koel genoeg2

vragen staat vrij…

Even een stukje uit de column van psycholoog Jeffrey Wijnberg;

Vraag iemand waar u heen moet, en hij zal u de weg wijzen; zelfs als hij geen flauw benul heeft welke kant hij u op stuurt. Hiermee is simpelweg aangetoond dat mensen bereidwillig zijn. Des te vreemder is het daarom dat er zoveel van deze bereidwilligheid ongebruikt blijft liggen.
Vooral in het huwelijk laten partners kans op kans onbenut om te krijgen wat zij, diep in hun hart, zo begeren. Blijkbaar is het uitspreken van een wens iets wat als emotioneel riskant ervaren wordt. “

Dat las ik in het ochtendblad kort vóórdat Henk  me op zijn witte  T-shirts  wees en zei; “kijk, er  laat een naadje los, FF opletten dat het gaatje  niet groter wordt “! gaatje 2Later op de dag vind ik de T-shirt mét het gaatje op de strijkplank  die in de logeer/computer/strijk/naaikamer  staat!
Henk is niét in de buurt en de T-shirt mét gaatje ligt daar dus helemaal onbeheerd, niémand die “het gaatje in de gaten houdt”!
Voor zover ik kan zien is het nog niet groter geworden dan het in de ochtend wás maar  dat is een kwestie van tijd. Ik herinner me  dat Henk adviseerde er een oogje op te houden  en dus neem ik er een stoel bij  en ga zitten  om “op te letten”of het gaatje groter wordt.
gaatjeEen beetje saai is het wel, ik leg het T-shirt maar even iets anders neer om beter te kunnen beoordelen óf het gaatje al dan niet groter wordt, maar er gebeurt urenlang niéts. Ik laat al wachtend m’n gedachten nog eens gaan over wat ik zoal in de krant las vanmorgen .

O ja, die column van Jeffrey………wat stond er ook alweer  zoiets als;
” Blijkbaar wordt het stellen van een vraag, het uiten van een wens, het doen van een verzoek als een knieval ervaren; als een vernedering die koste wat kost vermeden moet worden” …... !
Zou  Henk…….. nééée…. hij zou toch niet bedoeld hebben dat ik het gaatje in de naad dicht moest naaien……?
Eh….had hij dat dan niet gewoon even kunnen vragen?  Of zou hij  dat, zoals Jeffrey stelt, als vernederend ervaren. Zucht……  tijd voor de ultieme liefdesdaad ……..er moet genaaid worden,  ik ga  op zoek naar naald en draad, óf zou ik beter een afspraak bij Jeffrey voor  Henk kunnen maken, om hem te leren “vragen”?

 

.

onvindbaar…..

Ja wat dóe je als je zo vér mogelijk van de voetbal uitzendingen wilt blijven…. precies, dan is de computer mijn beste maatje …..denk ik dan nog heel argeloos.
Op de PC boven met Windows 8.1 is nog genoeg te ontdekken al staat die er alweer een jaar.
O ja… één jaar, de Norton  beveiliging is op. Niet dat ik héél avontuurlijk surf dus ik denk dat ik makkelijk een gratis beveiliging kan downloaden  Avast ,  is ooit op m’n lappie gezet door de vriend van  een kleindochter  en voldoet goed. Hoe moeilijk kan het zijn, ik weet de naam, een paar keer klikken en de zaak is gepiept.

Pas de ándere dag blijkt dat  ik een reclamelawine over me heen krijg, óveral schieten venstertjes open en zelfs in de teksten staan ineens vette woorden die in een klein venstertje met reclame veranderen wanneer de cursor eroverheen glijdt…..Hééélp!
chilWaarschijnlijk (nou ja dat is wel zeker) niet goed opgelet wat er aan vinkjes  aan stond ! PPffftt…. dan maar via systeembeheer het hele systeem  terug zetten naar een eerder herstelpunt, dat was altijd een fluitje van een cent in XP….. dat is het nóg …. maar dan pas nádat je het systeemherstel hebt kunnen vinden  en dát heeft me aardig wat zweetdruppeltjes gekost!

Evengoed werkt een en ander natuurlijk prima als “anti-voetbalmiddel” maar ik word er toch óók niet helemaal vrolijk van. Toch maar weer snel een “doosje Norton” gekocht en na wat geknoei met WachtWoorden omdat ik ineens een “safe”blijk te hebben is het leed geleden.
Op naar de volgende valkuil dan maar?

De pc boven is d.m.v een draadloze router met m’n lappie beneden verbonden, een soort draadloos netwerkje dus,  en nou hád ik iets voorbij zien gaan over  een soort ” thuis netwerk” waarmee je dus “de spullen  én apparaten van de éne computer” met de “andere laptop kunt delen.
Zal ik…….? Nou ja even lezen kan geen kwaad, alles beter dan voetbal……. tot m’n verrassing lukt het me na wat geklungel om beneden inzage te krijgen in m’n afbeeldingen van boven, niet dat ik er ïets mee kan”maar dat mag de pret niet drukken”ik ben m’n eigen Robben en wordt overmoedig!
netw.

Een printer toevoegen, hoe leuk moet het niet zijn om beneden opdracht te geven bóven iets uit te printen…..de triomfen zijn groot….. en de teleurstellingen nóg groter wanneer na iedere kleine vooruitgang weer een vólgende horde opduikt waardoor de printer “niet gevonden wordt”.
Met kleine stapjes boek ik vooruitgang , krijg uiteindelijk de printer in het netwerk, maar printen hó maar, er is een driver zoek…. die heb ik op schijf….maar ook die  kan de printer,  die allang in het netwerk te zien is, niet vinden.Natuurlijk moeten zowel de PC boven als de printer aanstaan om beneden een opdracht te kunnen geven, maar omdat die allebei  een vorm van slaapziekte hebben kom ik geen beweging te kort ( toch eens uitzoeken hoe ik dat uit kan zetten)
netw.print

Na nog wat onbegrijpelijke adviezen adviezen over “wat ik nog meer kan doen” geef ik het op , ik kan uiteindelijk nét zo makkelijk gek worden van iets ánders waar ik geen verstand van heb t.w. voetbal!
Weer boven aangekomen zie ik in de printerlade vier bedrukte velletjes papier liggen…… de laatste opdrachten die ik op de laptop gaf maar waarbij ik  een melding kreeg dat de printer niet gevonden kon worden……Natuurlijk altijd nog beter dan de printer wél vinden maar niét printen!

Vorige Oudere items

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 30 andere volgers