boekje open doen

Meestal strooi ik met spreekwoorden en gezegden maar dit keer bedoel ik niét het spreekwoord ( of is het een gezegde) met “een boekje open doen”.
Echt een boek lezen schiet er al jaren bij in maar nu ik weer meer tijd heb, nou ja, meestal wel iéts meer tijd, wil ik weer eens gaan lezen.
Een tijdje geleden nam ik al twee boeken mee uit het minibiepje aan de vliet, ja natuurlijk heb ik er óók twee uit mijn oude voorraad ingezet.

Het eerste boek pakje ik een beetje tegen beter weten in, het is een verhalenbundel van Mensje van van Keulen. Ik las ooit voor mijn (moeder-) MAVO lijst  haar “Bleekers zomer”. Literatuur ja….. al weet ik nog steeds niet waarom dat boek literatuur mocht heten. Mega saai boek met als enige attractie voor mij  het feit dat de schrijfster goed bekend is in Den Haag, de stad waar ik na mijn geboorte nog 44 jaar gewoond heb.
Waarom weet ik ook niet, maar het is leuk om in een boek je woonomgeving te herkennen. Of het dáár dan literatuur door wordt durf ik niet te zeggen.

In ieder geval boeit de verhalenbundel me óók voor geen meter. Ze is goed in het tekenen van sfeer, dat is waar, maar van de inhoud van verhalen ga ik niet uit m’n kanarie. Ligt misschien  aan mij hoor,  is m’n concentratieboog nog niet “je van het”, juist dáárom ging ik voor de verhalenbundel. Maar als ik eerlijk ben lees ik onder bloggers vaak boeiender verhalen, al is dat dan géén literatuur.

O ja, ik had nóg een boek, uit de categorie “dikke pil”, en eigenlijk flink tegen m’n “prinsepiepe”, het was in 1994  het Nederlandse boek van het jaar en dat soort uit verkiezingen wantrouw ik altijd een beetje, of eigenlijk best wel veel.
Vanwege een ander spreekwoord: “je moet een gegeven paard niet in de bek kijken”, nam ik het dus toch mee en ga het een kans geven.

Het grappige is wel dat als ik de boeken op elkaar zie liggen “de titels met  elkaar te maken lijken te hebben. Ik herinner me dat er ooit een soort stokje rond ging om met een aantal opgestapelde boeken uit je boekenkast een goed leesbare zin te maken. Dat was eigenlijk bést een leuke uitdaging, zou ik met deze twee toch een leuk beginnetje hebben.

titulatuur

Ja titulatuur, je weet wel, de regeltjes over hoe wij  hoogweledelgefrusteerde en hoogachtelijkgeboren mensen aan moet spreken. Geen zorgen hoor, ik ben héél eenvoudig gebleven en dat “van Koninklijk” in de titel van mijn blog heeft géén consequenties voor jullie, niks niet Uwe maaienmeid eh… majesteit, ik blijf gewoon jullie Rietepietz, “Riet” voor intimi.
Wou het ook helemaal niet over die regeltjes hebben  maar over “titels”, en dan niet eens aanspreektitels maar over “titels boven een verhaal” en in het bijzonder de titels boven mijn logjes. Zo af en toe valt mijn oog daar op en dan zie ik dit…..


B.T.W. We gaan toch niet zeuren dat ik al zo lang dezelfde lay-out heb hé, ik weet het,  die is zó ouderwets dat het ondertussen “cult” is, je moet wát wanneer je je wilt onderscheiden, bij de upper ten is oude zooi  chique.
Maar kijk nou eens even daar rechtsboven onder “meest recente berichten”.
Je ziet niets.? zucht….. daarónder staan de titels van mijn laatste 5 logjes,
Die titels  ontstaan nét zo uit de losse pols als de logjes, ik volg er geen regeltjes voor, doe maar wat, en kan echt niet van doordachtheid beschuldigd worden!
En wat blijkt er dan toch met enige regelmaat…. kijk dan…..
Vóór dit logje vormden de  laatste 5 titels  samen best een aardige volzin. Er hoeven zelfs geen lid- of voegwoorden toegevoegd te worden om de zin te laten lopen.
Hoogstens  hier en daar een komma, vraagteken er achter en het loopt als een trein. Je zou bijna denken dat ik gewoon een zin in vijf stukken hak en bij die stukken een logje schrijf.

terug gelezen

Mijn logjes zijn voor mij  ook een soort dagboek en dus lees ik wel eens wat terug. Bijvoorbeeld om  op te zoeken wanneer een bepaalde gebeurtenis was,
Hoe ouder het logje  hoe beter het me lukt “als een vreemde” te lezen waardoor ik dan véél eerder fouten zie dan wanneer ik een vers logje schrijf.

Maar behalve dat zie ik dan ook zinnen waar ik om moet gniffelen, zoals deze uit een logje waarin ik me beklaag dat “de baas”áltijd een klusje voor ons heeft als het eindelijk stralend mooi weer is.

“Bij Rietepietz schijnt  “mooi weer in combinatie met alle tijd van de wereld hebben”  door de weergoden, in casu onze werkgever , geboycot te worden met een trefzekerheid waarbij vergeleken een micro-chirurg een slordige prutser is!”

Of deze waarin mijn strijd met de moderne elektronica me weer eens tot wanhoop dreef;

“Daarna maakte Canal digitaal de verwarring nog ff compleet door toevallig net dán te rommelen met het decoderen van de zenders waar je een smartcart voor hebt waarna het kastje een serieuze kans maakte op een ruimtevaarttochtje ….als ik het raam maar open had kunnen krijgen met m’n handen vol!

O ja, en toen we op de sportschool ineens les kregen van een nét even te energieke   invalster;

Bij de keus van de gewichten adviseert ze ons “licht ” als je alleen maar wilt onderhouden en wat zwaarder als je kracht op wilt bouwen !
Kracht opbouwen …..? volgens mij is ze even vergeten welke doelgroep ze voor zich heeft,  60 +ers……  en ik slinger de vraag die bij me boven komt maar meteen de zaal in;
“moeten we zélf onze kist gaan dragen dan?

Zelfs  een bijna doodsmak kan ik later nog om lachen  als het  terug lees;

Sierlijk als een middelgroot nijlpaard op het land stort ik ter aarde en ben helemáál niet van plan Henk te kussen die even later met een mooie zweefduik half over me heen valt!
Ja het hád wel gekund natuurlijk, maar we zijn samen even druk doende onze ledematen op bruikbaarheid en aanwezigheid  te controleren waarna we ons enigszins houterig  weer op  richten zoals het de homo sapiens betaamt!

Maar misschien  kennen jullie dit verschijnsel wel, logjes terug lezen en dan soms jezelf schamen voor de domme fouten je er gemaakt werden maar  soms om wat je zelf schreef met een grijns op je gezicht zit te lezen…. of niet?

alweer overmoedig

Kunst…..

maker onbekend

een grote gunst

die mijn ogen verwend

teder, niét op doek gezet

geen  kwast, slechts  een zacht palet

een vroege lentezon strijkt met  fijne toets

gratis, geen  cent, moeder natuur is geen krent

een Monet…een  van Gogh…… ze mochten  het  willen

de  simpele camera van Rietepietz bakt ze een Rododendron  poets

Wel  ff jammer dat ik niet in de gaten had dat ik ongemerkt het  datumstempel  had aangezet;-)

non-poëzie

 

Chocolade paasei

Overheerlijk, verwennerij

Rode verpakking

 

Oh…de verleiding

Niet aan de  kilo’s denken

Aan-vallen, niet af-

 

Veel geluk hormoon

In crisis tijd zo nodig

Ruw open breken
 

Ultiem gesmikkel

Smakkend acrostichon schrijven met nooit meer te vergeten woorden.

 

poging tot…

Beloofd is beloofd en dus ( een soort van) poëzie logje.
Natuurlijk moet je geen échte poëzie bij mij verwachten, ik heb zo mijn eigen opvattingen over dat onderwerp maar ga het desondanks niet altijd uit de weg.
In 2007 schreef ik (naar mijn idee)  een  “literair ” logje waar ik mijn nogal uitgesproken ( niet al te serieuze)  ideeën de ruimte geef. Klopt, linkje onder literair want jullie moeten toch óók de dag door niet waar? En als je toch bezig bent, het daarop volgende  logje Ako  geeft een wat serieuzere   inkijk. en leuk weetje over de versjes van Toon Hermans

Maar nu het heden. Een goede (maar naïeve) ziel vatte kort geleden het plan op een soort kettingbrief te starten  om elkaar van opbeurende  poëzie te voorzien.
Tegen beter weten in stuurde ik de mail door, niet naar 20 adressen maar toch naar 10. Het principe van de kettingbrief werkt, evenals piramide toestanden, zolang de verspreiding nog niet al te groot is. Maar je wéét natuurlijk nooit hoelang het al draait en er komt een moment dat iedereen meerdere epistels ontvangt, einde oefening.

Dat einde was blijkbaar al in gang gezet toen ik de mail ontving want ik kreeg i.p.v. de te verwachten tientallen gedichten er tot nu toe slechts één toegezonden. Kreeg wél weer een uitnodiging om mee te doen…. (gaat ‘m dus niet worden Aukje) En er zullen er misschien nog wel meer volgen.

Literatuur is “de kunst van het weglaten”  de bijdrage die ik keurig naar het bovenste adres in de mail stuurde kan ik dus gerust wél hier neer zetten.

Een “meisje” zit zich te bezinnen
waar moet  poëzie dan beginnen
het moet uit het hart
over  “liefde” of “smart”
en zeker,  het is “taal beminnen”

Leent Toon zich dan  om te citeren
we hoorden hem ooit  wel beweren
die versje van mij,
ze maken me blij
maar poëzie..? moet ik nog leren.

De bovenstaande limericks zijn “eigen werk” en
een verklarende indicatie voor mijn literaire niveau 😉

Pennen

Pennen kunnen op papier
Schreeuwen, vloeken, ketteren
Kunnen ook met veel bravoure
Schallen en trompetteren

Maar ze kunnen ook heel zacht
Een stil verdriet genezen
Met woorden die je nu en dan
Nóg eens een keer wilt lezen.

*Toon Hermans

Tja, Toon Hermans mag dan  in de literaire wereld licht verguist worden, dit “versje” van hem  mag van mij “poëzie heten.

bank zaken

Waarom dit logje in de categorie  taal(on)wijs?  Ach, altijd hetzelfde liedje met mij. Dan wordt mij iets verteld en krijg ik er verkeerde beelden bij omdat onze taal nou eenmaal vaak woorden kent met meerdere betekenissen. En dan kun je er op wachten….. als ik hoor dat er iemand hulp  vraagt om vanavond  “de bank te tillen”  gooi ik wat begrippen door elkaar en zie al in de krant staan.

Asielzoeker tilt bank, politie geeft  signalement en cameraopname  vrij;” blanke man van middelbare leeftijd ,+/- 1.78 lang, normaal postuur”.
De bankoplichter bij aantreffen niet benaderen maar contact opnemen met de politie. Camerabeeld wegens AVG onder de klik!

Doordraven over  vormen van tillen en dat soort toestanden lichtte ik al eerder toe in dit logje uit 2015, dus dat ga ik nu niet doen. Geen tijd, ik moet ons geld  op een andere bank deponeren nu de oude bank opgelicht is.

edit een e.d.i.t.

Als sinterklaasrijmpjes maakster zóu ik me niet aan andere dichtvormen moeten wagen.
Maar je ziet hier en daar dat er veel méér vormen bestaan dan de limerick waar ik me ook wel eens aan waag.
De e.d.i.t. leek me niet héél moeilijk  en wel iets om eens te proberen, maar ja, dat werd toch lang zo vrolijk niet als mijn Sinterklaas gedichten.

 

Hij

Zo verward

Ver van zichzelf

Nog verder van mij

Op zoek naar “de rede”

Die  dwalend, in zijn verwarde  hoofd

Zich niet meer  tot geheel laat vormen

Van al  wat ooit zo simpel was beroofd

Het boek van zijn  leven dat het “zijn” bepaalt

De ooit zo geordende bladzijden, gescheurd, vernield, als door boekenwormen.

 

 

taal autist

Taal autist, zo werd ik kortgeleden gekscherend genoemd, en ik vond het nog leuk ook! Ik kan me er ook wel iets bij voorstellen want inderdaad, ik wil nog wel eens, oke weleens vaak, uitspraken nét zo letterlijk nemen als ze gezegd worden wat dan meestal nét niet de bedoeling is. Je weet wel, iemand zegt; “Ik kom morgen rond 2 uur even langs”, en dan zeg ik ; ” oke, ik sta dan voor het raam om te zwaaien”. Heb ik  alleen maar plezier van want taal is leuk, al zal de gemiddelde middelbare scholier dat niet direct met me eens zijn.

Ja leuk zeg ik, niet makkelijk want  wie hier al langer leest wéét dat ik waarschijnlijk nog nooit een foutloos logje geschreven heb, al is het al die punt/komma  die toch nog heel vaak pas ná een spatie gezet wordt i.p.v. ervoor. Zelfs wanneer ik erop lét gaat het nog vaak fout.
Spelfoutjes sluipen er stiekem  in, In een oud logje kwam ik ooit een  “hooft” tegen dat  dan alsnog met het schaamrood op de kaken verbeterd kan  worden.
Ik troost mezelf dan maar dat ik niet beroepshalve met taal bezig ben. Nieuwslezers zijn dat wel  en die  zetten me toch ook regelmatig aan het denken.

Zo hoorde ik laatst in de verkeersinformatie  dat op een niet meer zo betrouwbare  brug  maatregelen waren genomen om te voorkomen dat  twee vrachtwagens “gelijktijdig naast elkaar “zouden rijden. Kun je ook niét gelijktijdig (op de brug)  naast elkaar rijden?  Kijk dát valt me dan op al weet ik dan niet precies welke stijlfout er gemaakt werd.

Gelijktijdig en naast elkaar betekent niet helemaal hetzelfde. Je kunt  gelijktijdig op de brug rijden zónder naast elkaar te rijden.
Maar rijden ze “naast elkaar” zijn ze wis en wel zeker “gelijktijdig op de brug”…eh… tautologie  of toch een pleonasme? De woorden zijn me bekend, maar de exacte betekenis  wil ik nog wel eens door elkaar husselen.
Heb ik wel vaker last van, zo schreef ik ooit dat ik in een “virtuele cirkel” terecht was gekomen!
Oke,  ik zie  als digitaal onderontwikkelde chaoot héus wel kans om in een virtuele vicieuze cirkel terecht te komen, eitje hoor!   Maar dát was toen niet wat ik bedoelde.

Ach, taal autist vind ik eigenlijk best een leuke “titel”,  taal gaat niét onopgemerkt aan me voorbij en geeft me veel plezier…. én logjes!

de pot van….

Een lief nichtje stuurde me  “de kletspot van destijds”!
Een pot vol kaartjes  met allemaal vragen waar je als senioren lees oudjes mee over vroeger kunt praten.
Het is een beetje vergelijkbaar met  de vragen op de Pickwick theezakjes,.  De vragen gaan misschien iets meer over het verleden, je bent senior of niet hé!
Dat “mijn senior” het niet zo snapt  is niet onoverkomelijk, ik kan jullie er altijd nog mee lastig vallen en pak er maar meteen het eerste kaartje uit.Het kaartje ligt op de tweede van Haasten puzzel die ik aan het “leggen” ben en zodra ik de foto zie valt me een woord in waar ik niets aan heb als antwoord op de gestelde vraag”# me too” een kreet die men vroeger zéker niet kende, die Jan van Haasteren toch!

Tja, als ik hélemaal terug ga naar mijn kindertijd valt me toch wel op dat de toenmalige “scheldwoorden en/of beledigingen wel wat milder/beschaafder waren dan je tegenwoordig (volgens zeggen) op bijv. facebook kan tegenkomen.
Je zat vroeger volgens jou ouders wel eens te zemelen als je maar door bleef zaniken. Een schavuit kon je wel eens beduvelen maar dan zei je gewoon “ben je belatafeld“. Onder het zwetsen kon je best een beetje zitten ginnegappen. Je had brutale vlegels en branieschoppers met als tegenhangers   lulletjes rozenwater.
Aan de andere kant was men vroeger wel fel tegen hokken. ongetrouwd samen wonen,  o gruwel, daar kwamen maar bastaard kinderen van, of ze trouwden alsnog snel bij een zwangerschap maar dat was dan een moetje.
Maar eigenlijk hoef je alleen maar een oud Polygoon journaal te beluisteren om te weten hoeveel er in ons taalgebruik veranderd is, al was het alléén al in de verstaanbaarheid.

Vorige Oudere items