slijk ….

Eigenlijk ben ik vanmorgen door een medeblogster “door het slijk gesleept'”, néé niet schrikken, het was niet gemeen hoor. Aukje is er niet de mens naar om vervelende dingen over mensen te vertellen, zoals de figuurlijke betekenis luidt.
Nee kijk maar, ze trok me een beetje letterlijk “door het slijk” in het prachtige groengebied achter de Haagse schaatsbaan de uithof.

We hadden nou eenmaal afgesproken samen te wandelen en konden gelukkig wachten tot de laatste bui overgetrokken was eer we van start gingen.
Maar ja, dan is zo’n groengebied nog niet dróóg natuurlijk en is het goed oppassen waar je loopt om niet een sliding te maken in “het slijk daar aarde”. Ook dat gezegde in dit geval letterlijk, en dus niet in de figuurlijke betekenis van “geld” waar we allemaal weleens met een sliding in zouden willen duiken.

Gelukkig weet Aukje er goed de weg en ze zoekt dan nog de paden op die min of meer verhard zijn om niet tot de enkels in de bagger te hoeven ploegen of erger.
Evengoed komen we niet altijd om de blubber heen. Ik loop nogal “rommelig” met de voeten schuin, ” schop in een smalle straat aan beide kanten de deuren open” zeiden ze vroeger thuis. Even niet aan gedacht dat zo’n lichte broek misschien niet zo slim is in deze omstandigheden.
Het resultaat is duidelijk te zien op de bovenste foto’s, ik schop met m’n hakken zelf m’n broekspijpen onder de bagger.

Zelfs de naaktslakken vonden het te nat op de grond en zochten een goed heenkomen in de bloemen van de berenklauw.
Misschien zijn het dáárom wel “naakt”slakken, kleding is niet praktisch wanneer je altijd in het slijk rond kruipt. Voor zover ik weet hebben slakken geen wasmachines, ik gelukkig wel dus het komt wel goed met die broek.
’t Was een top wandeling waarbij we zóveel gekletst hebben dat foto’s maken, op die van de slak na, gewoon vergeten werd. Ach, mijn foto’s zijn toch meestal wel een soort van “bagger”.

het land in

Begrijp me niet verkeerd hoor, ik ben niet ” ontevreden, gemelijk, kort aangebonden, landerig of landziekig Zoals ongeveer de betekenis is van “het land (in) hebben” Het is een uitdrukking die uit een ver verleden komt.
zoo gestemd zijn als een zeeman op het land; als een matroos ‘die koortsen haalt op ’t land, en lucht schept op de vloeden’ (Vondel, Lof der Zeevaart, vs. 6) “

Oke, een luchtje scheppen, al hoeft dat niet perse op de “vloeden” willen we allemaal wel na al die weken met beperkingen. Zelfs ik, al ben ik geen globetrotter en niet overdreven reislustig ik wil nu toch een beetje “het land in.
Er was nog die uitgestelde afspraak met Neeltje waar we zo naar uitgekeken hadden.
Ondertussen hebben we allemaal als speldenkussen gediend en jippie …. de nieuwe afspraak is gemaakt.

Donderdag zoek ik Neeltje op in Tilburg. Ach opzoeken…., dat hoeft natuurlijk niet want ook Neeltje is zo lief me op het station af te halen en we gaan elkaar zonder meer herkennen, zelfs áls ze als clini clown Loeloe zou komen. Tilburg is makkelijk per doorgaande trein te bereiken al zal ik helaas nog een mondkapje op moeten.
Is te doen voor reis van iets langer dan een uur.

Zo zag ik het laatste jaar Glibber in Leiden, Anneke in Gouda en Harry in Ede. Op vakantie hoef ik niet maar dat soort dagen vind ik leuke uitjes met een erg leuke “meerwaarde”.
Natuurlijk hoef ik niet iedere blogger persoonlijk te leren kennen (dat is omgekeerd vast ook zo) maar er staan er toch wel een paar op mijn verlanglijstje zonder dat het “moeten is”.

Zat het van de week aan Inge te vertellen en vertelde dat er ondertussen ook veel bloggers uit Belgie meelezen, We waren het er over eens dat ook daar leuke uitstapjes te maken zijn, wat is er leuker dan bijv. Antwerpen, Gent of Brugge en daar koffie drinken met een blogger of lunchen met een andere. In geval van “stormloop” kan ik altijd nog een hotelletje opzoeken voor een dagje extra.
Oeps ik sla een beetje op hol geloof ik. Dat soort reizen zijn nog veel te lang, net als het Noorden en Zuiden van Nederland. Op zich vind ik met de trein reizen prettig maar dan niet gemuilkorfd. Reisjes als nu donderdag naar Tilburg trek ik prima, als de trein het óók trekt dan hé! Ik wil nog wel eens een slechte invloed op de dienstregeling van NS hebben.

mea culpa

O ja, bij deze mijn verontschuldigen voor het typische vrouwen logje hiervoor. Meestal geef ik bij dat soort logjes wel een waarschuwing af voor de mannen, dat ze misschien beter even iets voor zichzelf kunnen doen of zoiets. Maar ja ik was enthousiast met m’n aankopen en vergat “iets herkenbaars” voor mannen toe te voegen.
Ja zeker, ik ben zuinig op mijn (relatief) hoge aantal manlijke lezers en houd daar altijd wel een beetje rekening mee. Ze hebben, ondanks al dat genderneutrale gelobby, vaak een net even andere kijk op de meeste zaken dan vrouwen en dat vind ik een mooie extra.

Natuurlijk hebben mannen óók met kleding te maken,”kleren maken immers de man” maar op de een of andere manier is de emancipatie op dat gebied een beetje onevenwichtig uitgepakt.
Ondanks alle huidige inclusiviteit/ LHBT inzichten is een man in een fleurig bloemetjesjurkje toch nog altijd een bezienswaardigheid.
Een vrouw in een kostuum baart (nog wel, maar) geen opzien. Ook de spijkerbroek met veel meer gaten dan nodig is om ‘m aan te kunnen trekken zijn uniseks. De vrouw heeft duidelijk steeds meer de broek aan!

De uniseks rage uit de jaren 60/70 sloeg niet echt aan, de man wilde niet aan de rok, alleen het rokkostuum bleef overwegend zijn privilege. De jurk en het mantelpakje lieten ze langs hun koude kleren afglijden.
Eigenlijk is er maar één al hele oude uniseks uitzondering, het Adamskostuum van de man en het Evakostuum van de vrouw hebben allebei niets om het lijf.
Maar ja, of deze kostuums nou dé manier zijn om te benadrukken dat er géén verschillen zijn tussen mannen en vrouwen? Ik wéét het niet!

over lopen

Het gaat als een lopend vuurtje door logland dat “in mijn logjes aan de lopende band spreekwoorden en gezegden verwerkt zitten”. Misschien een gevalletje waar het hart vol van is loopt de mond over, maar volgens mij loopt het zo’n vaart niet.
Tja, natuurlijk loopt hier niet altijd alles van een leien dakje. Loop ik bijv.gewoon m’n neus achterna , soms zelfs m’n benen uit m’n lijf, en bam…. is het ineens alsof ik met m’n kop tegen een muur loop.
Gunstige bijkomstigheid is dan ik niet mezelf voorbij kan lopen maar toch loopt het dan wel eens uit de hand.
Menigeen denkt; “ze zal wel met molentjes lopen misschien heeft ze ooit wel een blauwtje gelopen en loopt dat nog als een rode draad door haar leven”. Tja, het leven kan raar lopen maar ik loop heus niet in zeven sloten tegelijk.
Het vuur uit m’n sloffen lopen zit er niet meer in, maar ach, krakende wagens lopen het langst.
Maar moet ik daarom dan maar de kantjes eraf lopen? Nee toch, dan zou ik met m’n ziel onder m’n arm lopen. Ik loop liever overal de deur plat om iemand te vinden die naast zijn schoenen loopt van trots, die schoenen neem ik mee om ze in te lopen.
Dan loop ik weer als een kievit , moet bij wijze van spreken nog oppassen dat ik niemand van de sokken loop.
Natuurlijk loop ik niet aan de leiband en als er hier en daar een zegswijze, spreekwoord of gezegde opduikt so what, wie zich eraan stoort kan naar de pomp lopen. Alleen al met “lopen” zijn 73 opties dan heb je nog “loopt en gelopen” dus nee hoor, het loopt bij mij echt niet de spuigaten uit!

moeilijk woord

Oh.. wat kent onze taal toch moeilijke woorden. Vaak zijn er dan ook nog synoniemen voor zo’n moeilijk woord die de zaak er niet makkelijker op maken. En dan heb je nog moeilijke woorden die in bepaalde kringen blijkbaar ábsoluut onbegrijpelijk zijn.

Neem nou een woord als “kosteloos” in bank kringen, als ze érgens moeite mee hebben dan wel met “kosteloos” en al z’n synoniemen.
De ING gebruikten het woord wél in de papieren waar ik na het overlijden van Henk mee aan de slag moest.
Maar in een half jaar hebben ze nog niémand kunnen vinden die ook de betekenis kent.
Er stond écht in de papieren dat wanneer je een ING hypotheek hebt je (binnen een jaar) “kosteloos” het rentepercentage aan mag passen. Ik hoefde alleen maar een vakje aan te vinken wanneer ik contact wilde hebben met een medewerker.
Nou een kruisje zetten kan ik wel dus dat deed ik. Het gaat slechts om een kleine resthypotheek maar ook een paar tientjes p.m. voelen vast zich prettiger in mijn portemonnee dan op zo’n kille bank vestiging.

Nee natuúrlijk nam er niemand contact met op, niet na een week, niet na een maand en niet na een kwartaal. Kosteloos is gewoon een woord waar banken moeite mee hebben, dat zoeken ze niet op. En dus belde ik zelf maar weer eens.
Ja hoor geregeld, en ik zou alles thuis gestuurd krijgen binnen een week. Inderdaad lagen na een week de papieren op de mat, mét een onkostenrekening van bijna 1.200,– Euro…. zucht… maar weer bellen hé!

Duizendmaal excuus, foutje van de bank, sorry, sorry, sorry! Gaat goed komen, maar voor alle zekerheid zet ik een notitie in m’n agenda op de aangeven datum waarop de bank het bedrag zou innen. Je weet maar nooit of ze nog iemand áán moeten nemen die het woord kosteloos herkent.

Scips….. dat is ze blijkbaar niét tijdig gelukt, het bedrag wordt tóch afgeschreven! Je begrijpt…. wéér bellen, weer excuses, ze gaan het in orde maken…..héél slordig juist in dit soort gevallen, enz enz….
Blijkbaar toch een nóg moeilijker woord dan ik dacht dat “kosteloos”!

onderhoud(end)

Zou over “onderhoud” bloggen wel onderhoudend zijn?
Onderhoudend staat voor ;” amusant, boeiend, gezellig, aangenaam, vermakelijk” en vast nog veel meer.
Natuurlijk hóóp ik dat ik dat allemaal een beetje meebreng in mijn logjes al wil ik nog wel eens zeuren en zuchten als er weer zo nodig iets veranderd is. Daar ben ik waarschijnlijk meer “be”houdend dan “onder”houdend in.
Maar dit keer wilde ik zélf iets veranderen….. niemand in shock….. oke laat het even rustig zakken, zo…., is iedereen er weer? Kreeg ineens een brainwave om “iets leuks” van m’n pagina linkjes te maken.

Die pagina is mijn manier van andere sites “volgen”, na het plaatsten van een nieuw blog ga ik bij alle gelinkte sites een kijkje nemen,
Ooit zei een blogger nadat ik z’n link had geplaatst bij mij dat alleen de AKO literatuurprijs daar nog overheen kon.
Dat bedoel ik, dat is héus niet voor iedereen weggelegd. Dan moet ik toch eerst een beetje “de mens” achter de blog kennen, en aanvoelen of we elkaar een beetje liggen, én ik wil het ook nog bij kunnen houden. Heel veel sites volgen kán een valkuil zijn want natuurlijk breng ik ook iedereen die een reactie zet altijd een tegen bezoekje.

Ik wilde er dus wat linkjes bij zetten en had woeste plannen, wel grandioos de nieuwe editor vergeten….!
Het was al lastig genoeg om er iets bij te zetten op de pagina zoals die nu is. Wat een gepuzzel weer, doe ik gewoon te weinig! Oke niets nieuws dus, alles blijft bij het oude, geen schokkende veranderingen. wel een paar linkjes verwijderd . O.a. van Ria waarvan de site na haar dood nog lang online was maar nu niet meer.
Sites die een tijd inactief zijn vind ik geen probleem. Het zou hard werken worden als al “mijn”linkjes ineens dagelijks een blog gaan schrijven.
Volgorde? Zegt niets over m’n waardering of hoelang die link er al staat, ik dóe maar wat met die plaatjes, vul gaatjes op en kijk een beetje of er niet teveel heel lichte of heel donkere plaatjes bij elkaar staan.

Ook vond ik dat m’n pag. “over Rietepietz” zo niet meer kon, maar een hele nieuwe introductie schrijven ….. ? Precies, je snapt het, dat is wel héél veel verandering. En in grote lijnen klopt het nog wel, alleen de rol die Henk altijd in m’n logjes speel(de)t is toch wat veranderd. Daar heb ik dus in groene letters wat aangevuld , altijd nuttig voor lezers die een site voor het eerst bezoeken, weten ze een beetje waar ze in terecht komen en kunnen ze nog rechtsomkeert maken als het ze niets lijkt. Goh…. toch weer tamelijk “behoudend onderhoud”, en eh… dat onderhoudend vergeten we maar.

guilty pleasure

In vragenlijstjes ontbreekt de vraag vraag zelden, wat is je “guilty pleasure”!
De exacte betekenis is : “iets waaraan men stiekem genoegen beleeft hoewel men weet dat het eigenlijk niet hoort; stiekeme geneugte; heimelijk pleziertje.”
Geen idee waarom een “heimelijk pleziertje” niet goed genoeg aangeeft wat men bedoelt maar dát heb ik nog nooit iemand horen vragen.

Zou het te maken dat guilty pleasure vaak wordt gebruikt als het om, de minder hoog aangeschreven Nederlandstalige volkszanger(essen)s gaat? Of om bijv. het theater van de lach, Andre van Duin, soap series en noem maar op waar wij Nederlanders ons altijd een beetje voor te lijken schamen dát we het leuk of mooi vinden.
Alsof de verhullende naam moet laten zien dat we héus wel reuze ontwikkeld zijn want “we spreken onze talen”.

Afbeeldingsresultaat voor guilty pleasure betekenis

Als ik er op google kom ik dit plaatje tegen met de verklaring die ik in de tweede zin al gaf.
Oke, wat zegt het over mij. Nou in ieder geval dat de voorbeelden van “stiekem pleziertjes” voor mij niet opgaan. Het meeste vind ik echt niets maar er zijn altijd uitzonderingen die wél leuk of mooi zijn, die waardeer ik dan “gewoon” en niet stiekem! Waarom zou ik me in ’s hemelsnaam moeten generen voor iets dat ik mooi of leuk vindt. Zo kan ik bijvoorbeeld niet altijd om persiflages lachen.
Om een goede persiflage te waarderen moet je de gepersifleerde artiest of persoon wél een beetje kennen.
Gaat het om bijv. W.A. kan ik prima beoordelen of het al dan niet goed gedaan wordt en er waardering voor hebben, en sommige artiesten kom je nooit helemaal omheen waardoor herkenning/waardering dan ook wel lukt als het goed gedaan wordt.

Maar zodra het gaat om figuren uit een programma dat ik niet ken gaat voor mij, en naar ik aanneem voor ieder ander, de persiflage verloren. Die spreekt me dan niet aan omdat ik natuurlijk niet voor niets het programma niet kijk, dat heeft m;n interesse niet. Helaas, alweer geen stiekem pleziertje.
Nee, ik ben er nog niet achter of, en zo ja welke, heimelijke pleziertjes ik heb. Misschien zegt het wel over mij dat ik helemaal niets met stiekeme pleziertjes heb.


voor de liefhebber

Er zijn op dit moment niet veel TV programma’s die m’n aandacht vast kunnen houden. Maakt niet uit, “jullie zitten toch op mijn schoot” en de TV staat dan eigenlijk alleen maar aan om wat beweging en leven om heen te creëren. Maar ik vond een leuke uitzondering, een nieuw programma voor de liefhebber van het fenomeen escape room. De code van Coppens: de wraak van de Belgen. Heerlijk programma waar de onvermijdelijke BNners een uur de tijd krijgen om via allerlei codes te ontsnappen.

Jullie weten vast nog wel hoe leuk ik het vond om met álle kleinkinderen naar een escape room gestuurd te worden.
We kwamen er maar op nippertje op tijd uit en dat was zeker niet dankzij mij al kon ik wél een keer een nuttige hint geven.
Maar ik was overwegend goed voor de gulle lach.
Je begrijpt , “de code van Coppens ” vind ik een leuk programma.
Op de zondagavond om 10 voor half 9, een tijd dat je toch thuis moet zijn door de avondklok.
Wat voor een deel van mijn lezers wel handicap zal zijn is dat het door SBS 6 wordt uitgezonden. Ik heb daar geen probleem mee, ik kijk altijd of het programma in mijn straatje valt, welke omroep het uitzendt zal me worst zijn. Op zijn tijd heeft iedere omroep wel iets dat me boeit of amuseert en daar gaat het toch om.
Tja, de reclame bij de commerciële omroepen …. ach, altijd goed om even koffie te halen, m’n glas te vullen, een plas te plegen enz! De reclames krijg ik op die manier meestal weinig van mee, maar áls er een opvalt zou ik ze soms zelfs voor een logje kunnen gebruiken.
Als er een enthousiaste verkopen bij één van de hoorboeren staat te beweren dat hij “een onzichtbaar hoorapparaat in het oor kan aanbrengen” heeft dat mijn aandacht, ik zou al heel tevreden zijn als hij “een zichtbaar hoorapparaat zó in het oor aan kan aanbrengen” dat het onzichtbaar is voor de buitenwereld.
Lijkt me trouwens een enorm gepruts met zo’n onzichtbaar hoorapparaat, maar dat zal wel aan mij liggen.

boekenpraatje

Laat maar zakken hoor die wenkbrauwen, natuurlijk ga ik niet standaard een boekenpraatje houden, weet je toch!
Mijn hoofd heeft nog steeds een beetje moeite om niet af te dwalen al is er wél wat verbetering.
Sinterklaas bracht dit boek.
Een boek dat in Zweden een toppertje was en ook in Nederland flink aan de weg timmerde met lezers die “er vrolijk van werden”.

Natuurlijk ben ik weer een uitzondering, vrolijk ben ik er nog niet van geworden maar oke, ik ben pas op pag. 147 dus dat kan nog komen.
De schrijfstijl is inderdaad leuk en het titel gevende verhaal is zeker grappig maar… (je hoorde de maar al aankomen) steeds als ik echt lekker in het verhaal zit komt er, in chronologische delen vanaf zijn geboorte in 1905, een hoofdstuk uit het leven van de 100jarige.

Of dat een doel dient weet ik nog niet, ik ben geneigd te denken dat het gebeurt om mij uit het verhaal te halen. Al gauw komen de jaren aan de beurt waar ik al herinneringen aan heb en dan begint de ellende.
Op miraculeuze wijze krijgt de man in zijn leven te maken met landen en wereldleiders waarvan de naam mij terug brengt in mijn vroege jeugd. Op de distributie radio kwamen die namen in de “ANP”nieuwsberichten destijds i.v.m. al dan niet schokkende, wereldgebeurtenissen regelmatig voorbij, .

Als het over Iran gaat in de periode 1947- 48 is m’n concentratie echt helemaal weg…. eh… Iran, heette dat in die tijd niet “Perzië”? Ik dwaal af naar mijn tiener jaren en meen toch zeker te weten dat de Sjah van “Perzië” wereld nieuws schreef door te scheiden van zijn prachtige vrouw Soraya wegens het in gebreke blijven van haar broedstoof. Hij hertrouwde kort daarna met een andere mooie vrouw die voor een mannelijke opvolger zorgde .
Wél ff jammer dat deze zoon nooit op de “pauwentroon” kwam. In 1979 werd de Shah met zijn gezin verbannen na een revolutie en werd het land de “islamitische republiek Iran”.
Oke, ik heb de wijsheid niet in pacht en voor ik de vertaler beschuldig van een foutje duik ik even in Wiki;

“In 1935 vroeg de toenmalige sjah Reza Pahlavi andere landen om voortaan de lokale naam van het land, Iran, te gebruiken. Omdat de naam Iran vaak aanleiding gaf tot verwarring met de buurstaat Irak, werd in 1949 voor buitenlands gebruik weer de naam Perzië ingevoerd. Na een protest van de Perzische/Iraanse geleerden, kondigde de regering in 1959 aan dat, in andere talen dan het Perzisch, beide namen officieel gebruikt mogen worden. Een inwoner van Iran/Perzië is een Iraniër of een Pers.

Het klopt dus wel dat ik me Iran als Perzié herinner maar de inwoners noemden het land Iran. Het laat wel duidelijk zien dat een boek schrijven veel vooronderzoek vereist, tenzij je “hij verdronk in haar diepblauwe ogen en ze leefden nog lang en gelukkig” boeken schrijft.
Eh… waar was ik ook alweer, o ja bladzijde 147 , misschien moet ik al die “levens periodes” maar overslaan, of éérst allemaal lezen. Want zó wordt het niets met de concentratie…. die arme Soraya, gewoon uit haar sprookjeshuwelijk geknikkerd omdat ze geen kind kreeg….





veel beloven….

Veel beloven, weinig geven, doet een gek in vreugde leven.

Wie kent het spreekwoord niet! Ik leg het heel summier uit en laat het zien aan de hand van een filmpje.

*Er was veel sneeuw beloofd,
*er kwam heel weinig,
*in het gezin van kleindochter Jennifer werd iedereen gek,
*en ze leefde in grote vreugde …..

………… tot ze moegespeeld naar huis trokken om (deels) véél te laat naar bed te gaan!

Vorige Oudere items