muggenziften

Moet kunnen hoor een beetje muggenziften over taalgebruik waar je meestal niet zo bij stil staat.
Daar heb je het al, taalgebruik “waar je niet zo bij stil staat”, alsof je echt stil moet staan om gebruik te kunnen maken van taal, terwijl jij wandelend nou juist zo makkelijk  een boom op kunt zetten.  Eh….. een boom opzetten terwijl je wandelt….? lijkt me hels karwei maar, ik ga lekker, al twee keer afgedwaald van waar ik het éigenlijk over wilde hebben.

Wat ik bedoel is  dat er in  reclames  soms gevraagd wordt of je je “last van darmklachten” hebt. Of zoals ik ergens op een site van een fysiotherapeut las
“Ik had last van hoofdpijnklachten. De huisarts verwees mij daarom naar de fysiotherapeut”.
Eh.., last van hoofdpijnklachten, kun je dat  zélf hebben? Je kunt hoofdpijnklachten hebben natuurlijk! En je kunt last hebben van hoofdpijn, maar last van de klachten?
Een klacht is volgens mij meer het bekend maken van de hoofdpijn, buikpijn of andere misère  (oke, laat ik het niet meteen zeuren noemen)  bij een ander, heel nuttig wanneer die ander een arts is natuurlijk.
(plaatje van het internet)

Maar wat nou als je bij vrienden en/of bekenden  uit de doeken doet wat er allemaal mis is met je hoofd, of je buik, dán gaat het verdacht veel op klagen lijken.  In zo’n geval heeft die vriend of vriendin dus “last van jouw gezeur over hoofdpijn c.q. buikpijn klachten”, en niét jij, jij hebt alleen maar hoofdpijn ….óf buikpijn waar je best flink  last van kunt hebben, daar niet van.
Pffft… ik ben er nog niet uit, “zift ik nou muggen” of bezorg ik jullie nou  “last met  mijn taalklachten”!

 

verzoekje

De Nederlandse taal is  blijft altijd een fijn onderwerp voor een logje. Van de week hoorde ik een oproep voor “taalvrijwilligers”op de regionale omroep. En nee, het ging niét om afgestudeerde “neerlandici” , gewoon de Nederlandse taal goed beheersen was genoeg.
Tja, ben ik daar de aangewezen persoon voor? Ik  héb  een certificaat HAVO Nederlands met een 8, maar als ik dan zie wat ik allemaal nog fout doe heb ik toch m’n twijfels!

Van de dingen die  ik wél goed doe gaat het meeste immers “op gevoel” goed, domweg omdat ik  met de taal opgroeide, maar uitleggen waarom  het één goed is en het ander fout is een ander verhaal.
Zo kunnen wij iemand iets vragen…. én je kunt iemand  iets verzoeken, wat op het eerste gezicht hetzelfde lijkt maar het zeker lang niet altijd is.

Maar hoe leg je dat verschil nou uit, eh…. een verzoek zul  je meestal alleen maar ja of nee op kunnen zeggen,  het lijkt verdacht veel op iemand verkapt  een “opdracht verstrekken”!
Zoals de ambtenaar van de burgerlijke stand zegt”mag ik U verzoeken elkaar de on gehandschoende rechterhand te geven”. Oke,  dan zeg je geen ja of nee maar voegt de daad bij het woord want anders kun je  in mooie  kloffie  meteen afmarcheren.
Of eh…. een geagiteerde moeder die haar puber  met rollende ogen “verzoekt” voortaan de vuile was in de wasmand te doen. Dan is het voor die puber echt raadzaam met een volmondig JA te antwoorden.

Op een vraag kan ook een ja of nee komen, maar daar zijn véél meer mogelijkheden, daar wordt om informatie, om toe-of instemming gevraagd.  Dus “hoe laat ben je thuis vanavond” aan diezelfde puber, of  ” zal ik je kamer even opruimen als je weg bent”. Nou ja, ik geef maar een voorbeeld hé want voor moeders van pubers is de puberkamer een “no go area”  en hoe laat hij/zij thuis is  kán behoorlijk afwijken van de afgesproken tijd.

Goed lezen is zeker  een must.  Ik las  gisteren een sms je op m’n telefoon; ( tja mijn logjes komen nooit helemaal uit de lucht vallen)   ”  gekke vraag, wil jij wat zeggen op de crematie plechtigheid van mijn vader( mijn zwager) ?” Zoiets lees je dan even snel terwijl je bezig bent  en wanneer je daar nog even over nadenkt slaat de twijfel toe.
Vraagt  ze nou  of ik het  plan heb iets te gaan zeggen…. omdat  zij daar dan tijd voor in moet plannen …. of verzoekt ze me om iets te zeggen  omdat dat eigenlijk binnen de familie ongemerkt mijn taak is geworden.

Ik lees het sms je nog eens over, en dan blijkt het toch een verzoek, ” zou jij wat willen zeggen bij de crematie van mijn vader”.
Ik heb haar maar snel gebeld om te zeggen dat ik dat natuurlijk wil  doen, ze heeft nog meer dan genoeg vragen aan haar hoofd in deze verdrietige situatie.

homo …wátte?

Tja, kwam ik van de week een videofilmpje  tegen waarvan ik maar niet kan beslissen of het om te lachen of om te huilen is.
Er is iemand bezig met mensen interviewen in Barneveld, dat ligt in de biblebelt  ja, dat klopt!
Wat we te zien krijgen in het filmpje is écht om te huilen  maar op de één of andere manier vind ik het óók weer hilarisch en moet er om lachen….. ja hoor eens ik ben ook maar een “homo sapiens” ……. !

Volgens Wiki: “De mens (wetenschappelijke naam:  Homo sapiens) is een tweevoetige primatensoort   uit de  familie Hominidae.”

Tja, ik heb gelukkig een kind dat wetenschapper is en  wéét  dat natuurlijk!  Eh…. oh, jij hebt géén wetenschapper in de familie maar weet dat óók !   Zó jammer  die opschepperij..
Maar oke, niet iederéén is  blijkbaar  zo  “wetenschappelijk georiënteerd” bleek in de video  waar ik het over heb.
Maar kijk eerst even, dan weet je  “waar we het over hebben”…..

Ja het is ronduit schandalig  hoe mensen met de hand op de bijbel “het homo zijn” veroordelen.  Er  zijn natuurlijk wel meer geloven waar homoseksualiteit niet geaccepteerd wordt maar het christelijke geloof,  waarin gelukkig slechts  een klein deel die opvatting deelt,  is makkelijker  aan te pakken.
Zó dapper was die reporter nu ook weer niet, héél Nederland zou over hem heen vallen wanneer hij een dergelijk interview onder bijv. moslims zou houden. Het zou op z’n minst “niet van respect getuigen”!

Ik realiseer me  heel goed dat er natuurlijk veel méér mensen aangesproken zijn door de reporter, en ga er van uit dat een flink deel het woord wél kende en zich niet uit de tent liet lokken.
Maar dié waren niet interessant voor zijn doel, wanneer je een bepaalde indruk wilt wekken laat je uiteraard álles weg dat niet in het beeld past. Daarom heb ik ook nooit zo’n hoge pet op van “filmpjes met de waarheid op het internet”, maar dit terzijde.
En tóch moest ik er ook om lachen, omdat de verwarring van  het genoemde woord met het veronderstelde  woord  de antwoorden gewoon komisch maakt.

Waar ik wél een beetje mee zit is of ik er blij van kan worden dat ik tot een “tweevoetige primatensoort” ben  gebombardeerd……
“De primaten of opperdieren (Primates) vormen een  orde  van de zoogdieren, waartoe alle   halfapen en  apen  (waaronder de mens  worden gerekend.
Tjongejone…..  durven ze wel in die Wiki!

hanepootje

Zeg ik toch altijd, ik schrijf héél slecht en heb een reuze onduidelijk hanenpootje als ik  papier ouderwets  met een pen te lijf ga.
En dat kan ik bewijzen ook! Een teruggevonden brief uit de tijd dat ik “de moeder MAVO” deed,  dus ga er maar vanuit dat ik m’n stinkende best gedaan heb op de brief die we als proefwerk moesten schrijven.
Behalve in de klas ingeleverd is de brief natuurlijk  verstuurd naar  schrijfster  Renate Rubinstein en ik kreeg ook een antwoord van haar.

De beide brieven mogen jullie lezen en ik wens je sterkte met het ontcijferen van  mijn brief….

brief-voor-r
Renate Rubinstein  had gelukkig een typemachine!

antw-rubinstein

Vooruit, ik strijk over m’n hart, voor de liefhebber de “vertaling”

Geachte mevrouw Rubinstein,

Hoewel ik bijna zeker weet dat wat ik in deze brief wil melden U allang bekend is, schrijf ik rustig verder. Als 47 jarige “MAVO”ïste” moet ik veel oefenen in opstellen en brieven schrijven.
Na alle gefingeerde geachte dames en/of heren, kies ik voor een geachte mevrouw van vlees en bloed.
Niet in de laatste plaats omdat  de mogelijkheid op een antwoord dan, misschien klein maar, niet uitgesloten  is.  Maar ik dwaal af, terug naar de waarschijnlijk al bekende feiten.

In Uw bundel; “naar de bliksem? Ik niet”is een foutje geslopen. Mocht U over een voorspellende  gave beschikken dan heb ik niets gezegd natuurlijk. In dat geval is het heel goed mogelijk dat U op  27 november’82 weet wat er in juli ’84 in Opzij geschreven gaat worden.(pag25/26)
Als ik echter zie hoeveel columns  er in dit boekje verzameld zijn zie ik U voor me in +/_1983.
Om U heen stapels papieren, ordners, vorige bundels enz,
Helemaal geen wonder dat een verkeerde datum onder een stukje komt, of een ander foutje aan de aandacht ontsnapt. Het heeft me niet belet het boek met veel plezier uit te lezen, en één van Uw boeken zal zeker op mijn examenlijst voorkomen.
Met dank voor het verlichten van de “literatuurdruk” teken ik met vriendelijk groeten…Rietepietz

 

lust je nog…

….. peultjes? Of lust je er wel pap van! Er gaat nu waarschijnlijk een diepe zucht door logland ,  “heb je háár weer met haar spreekwoorden en/of gezegden”.
Ik kwam het woord “lust” toevallig tegen  en  het viel me ineens op  dat het toch een beetje vreemd woord is. Als zo vaak in de Nederlandse taal, doordat het  meerdere betekenissen heeft.
lust-nietHeel gangbaar in verband met eten, en dan of je iets wél of niet lust. Vooral kleine kinderen zeggen vaak “dat lust ik  niet”. Vroeger zei men ook wel “dat blief ik niet” maar als volwassene  zeggen we nu meestal keurig  “daar houd ik niet van” als we  bijv. meelwormen op ons bordje geschoven krijgen.

Maar dekt dat dan wel de lading, kun je “daar houd ik van” ook altijd vervangen door “dat lust ik graag”.
Wat nou als ik het over muziekgenres heb en ik zeg dan “ik lust graag jaren 60/70 muziek?”  Dan heb je toch je twijfels of het daar in m’n bovenkamer allemaal nog  een beetje de tand des tijds  doorstaat.

Van je vriend of vriendin kun je houden, maar kun je dan ook zeggen dat je hem/haar lust?
Hoewel…. bij nader inzien hoor je wel eens een jongen tegen z’n meisje zeggen dat ze er uit ziet “om rauw in te bijten” maar ik denk toch  dat we  dan waarschijnlijk  met de andere betekenis van “lust”te maken hebben.
Ja hallo, ga je nou niet van de domme zitten houden hé, dat hoef ik toch niet uit te leggen, dié lust  heeft niets met pap of  peultjes te maken, hoewel sommige mensen er wel pap van lusten. Of je moet een héél vreemd fetisjisme  hebben dan heb ik niets gezegd.

Die vriend c.q. vriendin “lust je dan waarschijnlijk rauw” wanneer jij  met een ander  je lust hebt botgevierd  en zal dan niét zeggen dat “daar houd ik van”.
Nee zeker niet, dan krijg je vast met weer een ander spreekwoord   te maken want….  “dan zul je er van lusten”!
Onzin logje….? Vast wel, daar houd ik nou eenmaal van en daar moeten mijn lezers het mee doen,  ook bij het bloggen heb je te dealen  met de  lusten én de lasten al zal een enkeling  misschien de lust vergaan om verder te lezen.
Oke, oke. ik zet er snel een punt achter, een logje alleen voor wie het lust eh…. er van houdt dan maar.

lekker op dreef

kaartjeWe zijn hier aardig op dreef, zelfs de kerstkaarten zijn de deur al uit. Jawel hoor, ik schrijf nog steeds echte kerstkaarten al zijn er steeds meer mensen die  hun wensen digitaal overbrengen.
De enige die ik nog moet schrijven zijn de kaarten voor een stuk of zeven  buurtjes, die doe ik altijd pas op kerstavond in de brievenbus, dat is zóveel sfeervoller.

Is weer even afwachten of ik overal een afzender op gezet heb, er glippen er vrijwel jaarlijks toch een paar door waar ik wél netjes  de kerstwens op schrijf, als ik dat nodig vind met een persoonlijke boodschap,  en dan prompt vergeet onze namen erbij te zetten.
Gelukkig herkent men na ál die jaren meestal wel mijn ongelukkige hanenpootje én het etiket waarop ik de adressen uitprint, dit om de kans dat de kaart ook goed bezorgd wordt zo groot mogelijk te maken.

Klopt, foutjes, slordigheidjes én Riet zijn onverbrekelijk met elkaar verbonden, ach, wie vertel ik het, je leest hier al lang genoeg om daar geen illusies meer over te hebben. Ik schreef kort geleden nog in een reactie  “hooft” nou dan kun je je wel voor het gestoorde “hooft” slaan als je dat toevallig ontdekt.
Maar meestal  ontdek ik het  niet eens,  en  mijn lezers zijn  te beschaafd om me op de vingers te tikken. In een héél enkel geval, als ik door een foutje iets heel anders schrijf dan, blijkens  de context,  de bedoeling is wil iemand wel eens een humoristische hint geven.
Voor mezelf is dat ook de énige reden om iemand op een foutje te wijzen, vooral mét humor en alleen als wat er staat echt een verkeerd beeld kan geven.

Ik schreef 3 jaar geleden al eens een logje over fouten maken en deed  daar m’n stinkende best om géén fouten te maken……. dat had ik naar mijn idee aardig voor elkaar… totdat ik het nú even na las….. ik ben al bij tien fouten. Weliswaar vaak dezelfde fout…… zó hardnekkig die spatie  vóór de punt, komma, vraagteken of uitroepteken i.p.v. van erna. Oeps…. volgens mij ben ik behoorlijk afgedwaald van de kerstkaarten, nou ja, die zijn toch al onderweg.
Het beste maar van hopen en een dikke punt (vooral op de juiste plaats) achter dit logje zetten.

 

 

m’n gram halen

Rustig maar ik bén niet boos. Misschien  was de titel van dit logje zelfs  meer van toepassing op het logje hiervoor.
Je gram halen betekent; ” genoegdoening zoeken (na een teleurstelling) ” en het  gééft natuurlijk wel veel genoegdoening wanneer er dan zoveel bijval is, maar zonder “een reactie uit de zorg” is het toch niet “het volle pond”.

gewichtenMet  dat volle pond lig ik trouwens een beetje  overhoop,  een pond is 500 gram dat weet ik. Is een vol pond dan méér dan 500 gram? En  is 495 gram dan nog steeds een pond ondanks dat de 500 gram niet helemaal gehaald wordt?  Misschien  zoek ik het in m’n onbenul zelfs wel in de goed richting ,  op internet  kom ik  dit  tegen; “gewichtsmaat, 1 pond = 16 ons, = 430-494 gram.
Misschien is dát dan wel het verschil en is “ons” pond van 500 gram het volle pond als tegenwicht voor dat ándere pond dat nét even wat minder vol is.

Maar wacht eens, misschien was déze verwarring  wel de oorzaak dat enige jaren geleden ineens “het pond” net als “een ons” in ongenade viel in Nederland. En dan vergeet ik de kilo nog.
De middenstand moest ineens met “grammen” gaan werken, een pond moest op de bordjes en in advertenties als  500 gram aangeduid worden, het ons als 100 gram.
Oke, je “gram halen” mag dan hierdoor flink opgewaardeerd lijken, waar blijven we met “wachten tot je een ons weegt”, “wachten tot je 100 gram weegt” klinkt toch voor geen meter? (en die meters moeten ze écht van af blijven).

gonsHet viel me op dat in de notenwinkel waar dochter Inge werkt het al  zó consequent doorgevoerd  is dat ook  de klanten in grammen shoppen, behalve jullie Rietpietz.
Natuurlijk heb ik, behoudend typetje als ik ben, daar weer wat moeite mee, ik haal nog altijd onsjes, hele of halve ponden en kilo’s. In mijn oortjes klinkt “mag ik 100 gram ham” een beetje bekakt, en krenterig  die natuurlijk nu óók in grammen moeten alsof ik 3 gram meer niet kan of wil betalen.
En moet ik dan om “1000 gram aardappels” gaan? Een gemiddelde  aardappel weegt toch al gauw rond 60  gram zie dán maar op 1000 gram uit te komen.
Ach, aan mij wordt natuurlijk weer niets gevraagd bij dit soort beslissingen, misschien vindt men mij niet wijs genoeg omdat wel iets in deze tegeltjes wijsheid zie;

“Beter 100 gram een ons geluk dan 500 gram een pond wijsheid.“!

 

 

Vorige Oudere items