vragen? géén vragen!

Als moreel steuntje loop ik met dochterlief in dat geel/blauwe warenhuis als ik tegen dit bord aan loop.

Eh…… hoe bedoeluh….. wie, en vooral wáár, zijn die “we” die mij dat willen vragen. De directie? Nergens te zien natuurlijk dus dan kunnen ze nóg zo graag mij iets willen vragen, dat gáát gewoon niet als ze onzichtbaar zijn.
Toegegeven, ze geven wel een hint wát ze zouden willen vragen maar dat is het dan, nou ja, niemand vraagt me iets en ondertussen heeft Inge wat ze nodig heeft en we vertrekken…
Ik ben gekke Gerritje niet, ik blijf écht niet wachten tot de directie op komt draven om mij die vraag over die gele streep te stellen, dan hoef ik er ook niet over na te denken of ik dat wel of niet wil.

   

.

.

vrijwilligers werk

Naar mijn idee een lastig te definiëren naam. Dit weekend zit ik, geheel vrijwillig, voor de drukkerij 1000 mapjes te plakken. Had niét gehoeven maar het kwam mij beter uit de boel mee naar huis te nemen , vanwege de schilder. Het wordt gewoon betaald als ik de gewerkte uren doorgeef…..ik werk dus vandaag vrijwillig maar is het dan ook vrijwilligerswerk?
Lastig hoor, is vrijwilligerswerk alleen” vrijwilligerswerk” omdat je het onbetaald werk doet?
Wat is het belangrijkste onderdeel van het samengestelde woord , “vrijwillig” of “werk” Goed beschouwd werk ik eigenlijk altijd vrijwillig, toch zeker de laatste 15 jaar waarin het voor m’n inkomen niet perse nodig is om iets te verdienen.

Daar moest ik aan denken toen ik deze brochure over vrijwilligerswerk in de bus vond. Een maatjes project in de gemeente dat de beste bedoelingen zal hebben maar helemaal niéts voor mij is.
Ik doe niet aan vrijwilligerswerk al wil dat zeker niet zeggen dat ik nooit iets voor een ander doe. Dan heb ik het uitsluitend over vrijwilligerswerk dat bedoeld is om het leven van mensen te vergemakkelijken of te “verrijken”. (Dus niet over het verenigingsleven)
Burenhulp, mantelzorg, vriendendienst enz, het loopt als een rode draad door m’n leven zonder dat ik ooit het gevoel had met vrijwilligerswerk bezig te zijn, het hoort gewoon zo!
En als ik eerlijk ben zou dat ook zo moeten zijn zonder mensen te moeten rekruteren om iets voor een ander te doen.
Ergens vind ik het iets gedwongens hebben om, als volkomen vreemde, toegevoegd te worden aan iemands leven. En ook een beetje denigrerend naar de ontvanger. Jáhaa, is een afwijking van mij, ik weet het. Zo liep ik ooit een kennis tegen het lijf toen ik destijds met vriendin Marion in de rolstoel winkelde. De kennis groette mij en vroeg met haar blik op Marion “is dat vrijwilligerswerk”.
Alsof je met een beperking geen vriendinnen kunt hebben die je meenemen omdat ze dat gezellig vinden en de rolstoel als onderdeel van “bij de vriendin horend” zien. Ik gaf zuinigjes antwoord dat ik inderdaad vrijwillig met m’n vriendin op stap was maar dus niet aan het werk.

Alleen al in Rijswijk… 17 “maatjes projecten” waarschijnlijk grotendeels door vrijwilligers gerund maar ongetwijfeld met een subsidietoelage en betaalde organisators.
Nodig? ….Wie om zich heen kijkt zal toch zelf wel tegen mensen aanlopen die ergens een steuntje kunnen gebruiken? Alleen al bij mij in de straat wonen twee “leeftijdgenoten” waar ik af en toe iets voor kan doen, de één heb ik m’n rolstoel geleend en neem ik af en toe mee voor een wandeling, of wat boodschappen. De ander is nog redelijk fit maar is minder digitaal vaardig en heeft zelf geen vervoer waarin ik af en toe iets kan betekenen.
Ga me nou niet vertellen dat ik daarmee vrijwilligerswerk doe, het is géén werken en helemaal vrijwillig is het ook al niet. Ik vind het een soort verplichting die je als mensen voor elkaar doet als het nodig is.
Zó, heb ik óók eens commentaar op “taalgebruik” dat ik niet passend vind, teken des tijds toch?




‘.

.

   

tot het gaatje

Het wordt me wel eens gevraagd, hoe lang ga je door met werken voor de drukkerij. Tja, weet ik veel, zolang ze me nodig hebben én ik nog de mogelijkheid heb om “tot het gaatje”te gaan!

Ook vandaag lagen er weer 500 labels waar ze in de drukkerij even geen gat in zagen, kijk, dan ben ik niks te beroerd om er even 500 gaatjes in te maken. Dat moet er dan uitzien om door een ringetje te halen natuurlijk eh…. oke, dan maak ik die ringetjes er ook maar meteen in.
Zo’n label moet vaak ergens aangehangen kunnen worden maar ze weten er op de drukkerij geen touw aan vast te knopen en praatjes vullen geen gaatjes dus dan neem ik de touwtjes in handen.
Ach, je moet ook niet aan mannen vragen er een knoop in te leggen en dus knoop ik wel even die 500 touwtjes in de gaatjes na ze de maat genomen te hebben.
Aan mensen die niet tot 10 kunnen tellen heb je niets als ze per 50 gebundeld moeten worden.
Al zóu je er in theorie nog wel uit kunnen komen 6x tot 8 tellen en dan nog 2 extra. Voor mij niet nodig gelukkig.
Als alles klaar is even in een doosje verpakken en dan zoek ik het gat van de deur weer op. Leuke bijkomstigheid…. ik heb nu weer écht een vrij weekend want maandag mag ik weer, iets met loten, nieten en grote aantallen!

.

   

taal in en uit

Verwijzend naar ons aller Pannenkoek’s laatste logje, over in onze logjes geslopen taalfoutjes, doe ik ook maar een duit in het zakje. Niet dat ik op taalgebied de strijd aanga met “de Belg” , moesten wij niet jarenlang met het schaamrood op de kaken bij het Nederlands dictee in juist die Belgen onze meerdere erkennen?
Nee dus, geen strijd maar gewoon weer eens bezig zijn met onze taal zoals ik vaker doe. Altijd op zoek naar lastige gewoontes en/of grappigheden of op alle slakjes zout leggend bij spreekwoorden en gezegden.

Fouten maken ben ik niet zo mee bezig…eh… jawel, ik máák ze wel als ik leuk bezig ben maar ze storen me niet (vooral omdat ik ze zelf niet zie) maar ik amuseer me bij voorkeur met het uitmelken van woorden met meerdere betekenissen zoals ik hier in 2015 deed. Een en ander vrijwel altijd gelardeerd met de bijna onvermijdelijke spreekwoorden.
Nieuwe woorden, of juist hele oude, je kunt Rietepietz geen groter plezier doen.

Zo realiseerde ik me laatst dat sinds “de dames de broek aan hebben” ineens “de gulp” verdwenen is. Toegegeven, gulp is een raar woord en heeft ook maar weinig andere betekenissen.
De enige mij bekende betekenis is een “dikke straal” die ik vooral liever niet in verband breng met die straal waarvoor de gulp geopend moest worden. Nee … dié betekenis hoort bijv. bij het door grote dorst gulzig een “gulp” bier drinken waarna die andere gulp, die tegenwoordig met “rits” aangeduid wordt alsnog open moet.
Ik laat het toch wat onsmakelijke onderwerp verder voor wat het is, een ouderwets woord.

Maar ik kom soms ook nieuwe woorden of uitdrukkingen tegen tegen zoals kort geleden “een margarine briefje”!
Wie “het boterbriefje” kent én van de huidige officiële samenlevingsvormen op de hoogte is hoef ik dat niet uit te leggen. Het boterbriefje is een wat smalende naam voor de huwelijksakte.

Boterbriefje is een vertaling van het Latijnse ‘literae butyricae’
Het was van oorsprong een bewijs dat men ontheffing had, om in de vastentijd melkproducten te gebruiken. In dat licht bezien, is een boterbriefje een teken dat men iets mag doen wat men zónder niet mag doen. Mogelijk is deze betekenis spottend toegepast op het huwelijk, als een vorm van toestemming.

Die verklaring is van ver voor de tijd dat margarine de boter grotendeels kon verdringen.
Voor hetzelfde doel gebruikt als boter maar toch op veel punten net even iets minder.
Wat mij betreft dus een erg leuke vondst om nu bij het aangaan van een samenlevingscontract over een margarinebriefje te spreken. Zo’n samenlevingscontract is immers een wat uitgeklede vorm van een huwelijk maar dat om bepaalde redenen dan de voorkeur geniet.
Henk en ik hadden nog een ouderwets boterbriefje, het ging ruim 59 jaar mee voordat mijn “halve trouwboek” verdween. Ja klopt, ook dat “halve trouwboek” is zo’n nieuwe uitdrukking om je partner aan te duiden, waarvan akte ….. om een beetje in stijl te blijven.

   
   

.

.

is dát boffen

Dinsdagmiddag bliepte whatsapp , “of ik woensdag zou kunnen en willen werken in de drukkerij”.
Dat kon én wilde ik wel en zo stortte ik me woensdag op wat plakwerkzaamheden. Er kwam nog het één en ander tussendoor waardoor niet alles af kwam én er waren boekjes nog niet klaar waar ik ook nog iets mee moest. ” Geeft niet, morgen weer een dag” zeg ik met de gedachte om donderdag ook te werken.
Laat er nu nét dit jaar in de CAO opgenomen zijn dat bevrijdingsdag voortaan ieder jaar een vrije dag is.
Het wordt dus vrijdag werken en vandaag had ik “een vrije dag” als dát geen luxe is voor een pensionado! Echt ik had in geen járen een “vrije dag” gehad!
Ehhh…..waarom moet ik nou ineens aan Pippie Langkous denken?

droog brood

Wat hébben we toch veel woorden met twee of meer betekenissen, altijd leuk om een beetje me te spelen al zal ik met zo’n verhaal nooit brood op de plank krijgen. …..

…… Ze nam plaats op de blauwe bank bij haar bank, ze wist dat het door de bank genomen wel een uurtje kon duren. Ze mijmerde dat ze op de terugweg nog een half broodje moest halen en nee natuurlijk kon ze niet het broodje gebruiken dat haar man korst geleden “gehaald had” en dat hier in de kluis had gelegen. Dat zou ze zéker op haar brood krijgen!

Haar lief kwam door dat broodje in de bak, geen slechte tijd hoor, bij een bak koffie werd de éne na de andere bak verteld, ja ze bakten het bruin daar volgens hem.
Wat wél een minpuntje was dat hij nooit op zijn gemak op het gemak kon zitten. De bewaakster was een secreet en wilde hem kunnen zien als hij op het secreet zat. Dat hij zei”ik leer de valkuilen van het Nederlands” maakte geen indruk. Dan trok zij van leer tegen hem, hij moest leer gaan looien bij de dagbesteding, dus tempo.
En natuurlijk werd zijn favoriete gerecht voorlopig niet meer voor hem klaargemaakt na zijn aanvaring met het gerecht.
Ze schrikt op als ze een zoemer hoort, ze staat op en volgt de bankmedewerker. Ze weet dat er een gesprek volgt waar ze geen zin in heeft, ze hoopt alles in één zin uit te kunnen leggen.
Haar man had haar verkeerd begrepen toen ze hem vroeg even een broodje te halen, ach, je moet een man ook niet om een boodschap sturen. ……….
………. Tja, en ik ben dan zo’n type dat lang dit soort onzin kan typen, jullie komen er dus nog gunstig vanaf!

je kán niet zonder

Van de week was ik ineens m’n “hurken” kwijt, zolang ze d’r gewoon zijn heb je ze meestal niet eens in de gaten, net als je kladden maar o wee als ze je ineens niet van dienst kunnen zijn.
Woensdag had ik ze nog, Kleindochter Jennifer is bezig de zolder te veranderen in een slaap kamer annex wasruimte annex kastruimte en ze zocht behanghulpen.
Behangen is leuk en dus bood ik me aan als vrijwilliger, net als Jennifers schoonmoeder waardoor we de taken konden verdelen.
Ik koos voor de 15 baantjes in en onder de uitgebouwde dakkapel. Klinkt heel wat maar het waren natuurlijk allemaal korte baantjes, wél veel gepruts met schuine kantjes, leuk hoor.
Bij de 8 baantjes onder het raam gebruikte ik m’n hurken dus nog veelvuldig, ook als ik een beetje half op de knieën werkte omdat het toch wel een onhandige hoogte was.

Maar goed, de klus werd geklaard en na een lekker warm bad wist ik nog van niets, voetjes op de bank, dekentje erover om het “na gedane arbeid is het goed rusten” in praktijk te brengen.
Pas toen ik een plaspauze in moest lassen miste ik ineens m’n “hurken”. Zonder hurken stort je neer in het kleinste kamertje. Nog snel een appje gestuurd naar Jennifer “of mijn hurken nog dáár lagen”. Ze heeft álles afgezocht maar niets gevonden.
De andere dag nog in de auto gekeken maar ook daar was niets achtergebleven.
Ik vertel maar niet waar ze uiteindelijk tevoorschijn kwamen maar jippie….. vrijdag had ik ze weer terug en, nog mooier, werkten ze weer als vanouds.

leidinggevende..

Yep…de leidinggevende, het blijft wennen voor me. Het klinkt me eigenlijk in de oren als de man bij de bouwmarkt die me op mijn verzoek 3 meter koperen leiding aangeeft. Ook als ik helemaal geen, al dan niet koperen, leiding wil kopen kán het zijn dat iemand er een leidinggevende bij haalt.
De drukkerij is een zó oud (klein) bedrijf dat er zelfs niet eens echt een chef is, laat staan een leidinggevende of een manager. We hebben daar nog heel ouderwets een baas .
Nou dácht ik in m’n onbenul dat “leidinggevende” de moderne naam voor “chef’ is, maar als ik de betekenissen ga opzoeken blijkt dat toch niet helemaal te kloppen.

Dit is de Chef….
“baas; hoofd. iemand die voor zijn beroep de leiding heeft aan het hoofd van een organisatie”

En dit is de leidinggevende…..
Een leidinggevende is iemand die ervoor zorgt dat een groep mensen op een zodanige manier kan samenwerken dat het werk dat zij afleveren voldoet aan de doelstellingen van het bedrijf. ‘

Laat ik meteen de moderne manager even meenemen want ook dat is weer niet zomaar een chef of een leidinggevende.
Er zijn namelijk verschillen in een leidinggevende functie en een leider zijn. … Een leider schept iets uit niets en een manager bouwt verder uit. Een leider is visionair en een manager is meer strategisch en rationeel. Een leider focust zich meer op ontwikkelingen van medewerkers, een manager op doelstellingen

Eh…. begrijp ik het nu helemaal, een leider schept iets uit niets……. misschien was ik als moeder dan wel een leider, twee keer kon ik een kind uit het niets scheppen …. waarbij ik me focuste op de ontwikkeling van de kinderen ,daarna werd ik hun manager waarbij ik me richtte op de doelstellingen, zouden ze dát bedoelen.
En ach, het huishouden managen deed ik er even bij al was ik niet “het hoofd”, dus niet de baas of de chef, van het gezin. Dát was Henk volgens de wet. In een gezin blijkt dat allemaal weer even net wat anders te werken want in de drukkerij was hij dan weer gewoon een werknemer. Ik kan maar lastig wennen aan die leidinggevenden en managers jij natuurlijk wél!





zijwegen..

Gebeurt wel eens toch, dat je ineens allerlei zijwegen inslaat bij een woord. Dat had ik vanmorgen toen Inge me vertelde dat ze bij een jarige nicht, mede namens mij, een bloemetje gebracht had. Ze had gekozen voor een bakje met iets voorjaarsachtigs, bloeiende bolletjes die ze later ook weer in de tuin kan zetten.

Hyacinten en zo, want hyacinten ruiken zo lekker. En ja dáár slaat mijn mijn gekke “taal dingen knopje” op aan. Want noemden we een mooi boeket niet ooit een “ruiker”.
Staat me ergens nog bij uit de jonge meisjes boeken van héél lang geleden. Daarin nam een vriendje die voor het eerst thuis mocht komen bij de ouders van een meisje nog een ruiker mee voor de moeder van zijn uitverkorene.

Je kunt natuurlijk wel ruiken aan een boeketje bloemen dus misschien is die naam nog redelijk te herleiden. En, heel on-Nederlands, ruiker kent vrijwel géén andere betekenissen, althans niet zonder andere voorvoegsels. Behalve misschien “iemand die goed kan ruiken” maar als ik erover nadenk heb ik nog nooit iemand in het zonnetje gezet omdat hij/zij een ruiker is.
En Ruiker is niet de enige oude benaming

De verlegen jongeman uit zo’n boek waar ik het eerder over had zóu ook gekozen kunnen hebben voor een “tuiltje” bloemen, als we het over onverklaarbaar willen hebben is dat wel een kanshebber.
Waar haalden ze het vandaan, het klinkt eigenlijk het meest naar een teiltje en als je maar genoeg tuiltjes en ruikers bloemen krijgt kan een teiltje misschien nog van pas komen als de vazen op zijn. Ook het tuiltje is zo’n eenling die nauwelijks andere betekenissen kent.
Maar de moderne jongemannen brengen voor hun a.s. schoonmoeder gewoon een boeketje mee, of een bosje bloemen… of niet natuurlijk!
Waarschijnlijk zou de huidige a.s.schoonmoeder ook een wenkbrauw flink hoog optrekken wanneer ze een bloemetje aangeboden krijgt met de woorden” ik hoop dat ik U een plezier doe met deze ruiker”. Ach, ik sloeg weer even op hol, vergeef het me maar.

Marja’s limericks

Iedereen die bij (de op 20-12-20 overleden) Marja las weet vást nog wel dat ze op zondag altijd een limerick plaatste.
Daar keek ik altijd naar uit want ik ben gék op goedlopende limericks. Het was mijn persoonlijke uitdaging om een reactie ook in de vorm van een limerick te schrijven.
Aanvankelijk gebruikte Marja foto’s van beroepen als inspiratie, vooral oude beroepen hadden haar voorkeur. mandenvlechters, stadsomroepers, het kwam állemaal voorbij.
Later gebruikte ze ook wel surrealistische plaatjes om haar fantasie op los te laten, of dierenfoto’s. Maar hoe dan ook er rolde áltijd een goed lopende limerick uit.

Zoals ik al eerder vertelde heb ik regelmatig contact met Robbert, de man van Marja, en hij vertelde dat hij verrast werd toen hij zich wat meer in de site ging verdiepen. Hoewel hij op Marja’s verzoek wel eens mee zocht naar bruikbare foto’s had hij zich nooit gerealiseerd hoéveel limericks er op stonden en dát was het begin van een heel bijzonder plan.
Hij wilde ze gaan bundelen en in boekvorm vereeuwigen om ze tenminste voor de kinderen en kleinkinderen te bewaren. Best wel een flinke klus, en die wilde hij óók nog klaar hebben rond Marja’s eerste sterfdag, dus rond 20 december van dit jaar.
Dat hem dat gelukt is mag je gerust een wondertje noemen, hij kwam zélf in het ziekenhuis terecht met een dubbele longontsteking en had veel tijd nodig om weer op krachten te komen.

Hij had mij toen al gevraagd of ik het leuk zou vinden er een voorwoord voor te schrijven, hoe bedoel je “leuk “! Ik vond het een eer en had al gauw iets in een mailtje gezet, maar ja, door die ziekenhuisopname vergat ik dat hele boek, dat zou vast niet gaan lukken.
Tot mijn grote verrassing plofte er vorige week een pakketje in de brievenbus.
Natuurlijk denk ik weer te laat om foto’s te maken bij daglicht, het boek is dik en nette foto’s maken zonder dat iemand het blad plat houdt lukt me niet. Uiteindelijk toch een foto van voor- en achterkant en de opdracht van Robbert (al doen zeker de tekstfoto’s het boek geen eer aan.)

Wat een werk moet het geweest zijn dit allemaal klaar te maken voor de drukker. Op de achterflap zegt Robbert; Dit is geen boek om in één keer uit te lezen. Zelf zou Marja gezegd hebben ” leg het maar neer op kamer 100. Heerlijk om korte stukjes te lezen” .
Die raad ga ik niét opvolgen, het ligt hier gewoon op tafel om zo af en toe even in te kijken. Véél te mooi voor kamer 100, kijk zelf! Petje af voor Robbert die dit prachtige eerbetoon aan zijn meisje bracht.

Vorige Oudere items