mieters

Hoewel ik weinig aan lezen toekom “waait” er soms toch een boek mijn kant op, dit keer dit boek dat uiteraard mooi aansluit bij mijn affiniteit met taalfeitjes.
Alleen de titel al, “mieters” , een kreet uit de tijd van “de bakvis” die te pas en te onpas mieters riep  waar nu iedere tiener “super” roept. Volgens het boek werd in de jaren 50  het woord mieters dan nog vaak versterkt met “verdomd”.
Ongeveer ( denk ik) zoals  het huidige “super” nu versterkt wordt met het woord “mega”.
Nee ik heb het boek nog niet gelezen maar zocht alleen even naar de betekenis van mieters omdat het eigenlijk een raar woord is.
Het blijkt toch een beetje raadselachtig  waarom men het ging gebruiken als een synoniem voor gewéldig/fantastisch
Vroeger thuis werd ik wel eens een “piezenmieter” genoemd omdat ik een lastige eter was. En mijn broers werden wel eens met “een pak op hun mieter” gedreigd al liep het niet zo’n vaart.
Dié mieter heb ik wel kunnen vinden; ”  het is een onbepaald lichaamsdeel: iemand op z’n sodemieter geven, op z’n donder geven. Dan weet je niet welk lichaamsdeel bedoeld wordt.”
Ik ben er vrij zeker van dat mócht er iemand een pak op zijn mieter gekregen hebben  hij dat zeker niet als  “mieters” benoemd zal hebben.

In dat geval werd ook  wel “sodemieter”gebruikt, je kunt dus op je sodemieter krijgen, sorry LHBT, dat schijnt dan te verwijzen naar sodomie; “Sodemieter komt o.a. van het woord sodomie, wat betekent alle sexuele handelsvormen behalve “penis-in-vagina”.
Ja sorry hoor, ik bedenk het ook niet zelf maar vond deze uitleg, en meer, op deze site. ( dan weet je niets van mij hé, heb je het zelf aangeklikt)

Men kan je ook vragen op te sodemieteren, ( omdat je een lastige sodemieter bent)  dan kun je echt beter weg wezen, dat is geen vriendelijk verzoek.
Dat sode”schijnt dan weer iets met Sodom en Gomora te maken te hebben, twee oude bijbelse steden waar de zeden  “tamelijk losjes” waren zal ‘k maar zeggen. Jullie kunnen dan zelf wel bedenken dat “mietje”als aanduiding dat iemand homo is ook uit die hoek komt.

Bij nader inzien is het  misschien maar goed dat “mieters” in onbruik is geraakt als kreet om je enthousiasme te laten blijken, maar wat dan als je “super” meer iets vindt om  in de tank van je auto te doen…. .o ja, “jottum” ook een kreet uit de eerste helft van de vorige eeuw, veel gebruikt in de meisjesromans ( van Sissy van Marxsveldt”) uit die tijd, heel bruikbaar….. jottum, mijn logje is klaar!

Advertenties

goed/fout

Ik heeft gisterafond   onweis leuke interaktie met Neeltje gehebt, ofer” hun” en van alles dat er voud ken gaan in onse Nederlanse  taal bei ferfoechingen. Toen zij ik “best gijnig om is een heel log fout te sgrijven  maar eh……. daar kom ik van terug.
Bij nader inzien is het verrekte lastig ( en héél hinderlijk al die rode strepen)  om alles consequent  fout  te schrijven. Je moet  immers  héél goed weten hoe het wél geschreven moet worden om het fout te kunnen doen en zó goed ben ik nou ook weer niet! Neeltje vergeeft het me hopelijk wel  dat ik “normaal”verder schrijf.

Het is ook eigenlijk te makkelijk om over fouten te vallen want voor sommige lezers  is het de reden dat ze “lurken”, de onzekerheid of  ze iets foutloos kunnen schrijven, of denken niet goed te kunnen verwoorden wat ze bedoelen.
Dat is natuurlijk niet altijd de reden, ook dat werd duidelijk bij de reacties, er stond een glasheldere uitleg bij over het hun/hen/zij dilemma van iemand die nog niet eerder hier reageerde. ( waarvoor dank Francien!)

Wij bloggers schrijven niet beroepshalve  en dan  moet hier en daar een foutje geen belemmering zijn om te schrijven. Ja natuurlijk, ik preek voor eigen parochie want ik kan er ook wat van. Vaak niet eens uit nonchalance of onwetendheid ( al komt dat óók voor) maar meestal omdat het heilig vuur m’n vingers bijna af fikt, dan wéét ik wat ik wil schrijven, en dat stáát er dan ook  volgens mij als ik alles nog eens nalees. Voor al die keren een welgemeende “mea culpa”.
En eh… Neeltje sorry, dit logje is misschien niet helemaal naar verwachting, beetje fout logje toch nog!

 

hun in de Hema

Mede blogster Anneke pikt vaak blogjes op in het restaurant van de Hema. Ik kom er minder vaak omdat ik de zaak duidelijk minder goed gesorteerd vind dan hij vroeger was. Maar in deze tijd van het jaar is een kop erwtensoep daar niet te versmaden.
En  dan overkomt het mij ook dat ik wat van de gesprekken opvang.

Twee jongemannen die overduidelijk hun kantoorpauze bij de Hema doorbrengen, je kent het wel, identificatie card aan de broekriem en meestal keurig in het pak. De jongste lijkt me  een stagiaire, zijn kleding wijkt iets af en in het gesprek blijkt dat zijn woordkeus nog selectief keurig is als hij  meldt; “maar hun communiceren dat dan niet”.

Ik neem maar aan dat hij niet bedoelt dat de “Hunnen ” niet communiceren, dat lijkt me te logisch , zo’n uitgestorven volk houdt noodgedwongen de kaken stevig op elkaar.
Nou is hun/hen/zij/ze  wel vaker een valkuil en ik ben ook weer niet zo taal vast dat ik dan wel even uit leg hoe het precies zit.
Tja, “hun”  kan een  bezittelijk voornaam woord zijn en dan is het ook meteen meervoud .
Daardoor kun je de lunch van de heren wel  “hun” lunch  noemen  maar kun je niet zeggen dat “hun” zitten te lunchen omdat “hun” dan ineens…. ik doe een gok, onderwerp is.
Zet er een voorzetsel bij en de lunch kan ineens zowél van “hun” als van “hen” zijn, maar “zij” of “ze”, en niet “hen” of “hun” werken die lunch smakelijk naar binnen.

Oke oke, ik zit weer door te draven en om het écht duidelijk uit te leggen  ben ik niet genoeg onderlegd. Daar kan ik beter afblijven, onze taal heeft het al  moeilijk genoeg de laatste jaren zonder dat ik hem ook nog eens ga zitten verkrachten.

onderonsje

We zijn nu toch even “onder elkaar”  hoewel ik hier op de bank zit en jij gewoon thuis dus kunnen we net zo goed meteen een “onderonsje” hebben.
Dat soort uitdrukkingen uitpluizen overkomt me vaker en er is altijd een reden waarom  zo’n uitdrukking me dan opeens opvalt.
Dit keer was dat de begrafenis van een 94 jarige oom van Henk  waarvan ik de begrafenis bijwoonde.
“Hij is niet meer onder ons” hoorde ik iemand zeggen, tja hallo, hij ligt nu in het familiegraf waar wij bijna bovenop staan, je kunt eigenlijk niet méér “onder” ons zijn dan onder een berg zand in de aarde .

Waarbij  je in zo’n graf dan weer wel  kunt spreken van “onder elkaar ” zijn , in graven lig je zelden naast elkaar maar altijd boven of onder elkaar. Zijn vrouw is hem voorgegaan en ligt dus onder hem waar ik toch niet teveel bij stil wil staan om niet in dubbelzinnigheden te verzanden, dat past niet bij de situatie!
Nou ja, laat ik dan maar netjes afsluiten, dat hij ruste in vrede al is de rust op die begraafplaats ver te zoeken vrees ik!
Er wordt een nieuwe , grotere aula gebouwd waar men tijden een begrafenis het werk wel even stil legt maar ja, zonder geluid een nieuw gebouw uit de grond stampen zal niet gaan lukken.

ziekelijk…

Geen zorgen, ik ben niet ziek en ondanks alle wervende spotjes om de griep prik te halen ben ik dat  niét van plan. Best mogelijk dat ik dus deze winter op enig moment volkomen terecht “grieplijjer” genoemd kan worden. Mensen die aan griep lijden zijn grieplijders maar geen Hagenaar spreekt het zo uit, die “d” wordt een “j”. dat bekt lekkerder  omdat de term meestal als scheldwoord gebruikt wordt en zelden om aan te geven dat iemand griep heeft.

Daar heb je weer zo’n vreemd randverschijnsel in onze taal, veel scheldwoorden zijn een soort “ziekverklaringen” aan gezonde mensen   die vrijwel nooit gebruikt worden wanneer iemand de genoemde ziekte echt heeft.  Zo was ik jaren geleden  tijdelijk een  echte Haagse “pleurislijjer”!
Ik kan je verzekeren dat  een ontstoken borstvlies geen pretje is  maar dat gelukkig ook niemand je zo zal noemen op het moment dat je met recht aanspraak op die “titel” kunt maken.

Meestal draait het bij scheldwoorden om min of meer ( in Nederland) uitgeroeide ziektes, maar toch kwam er onder  onze  bekenden wel eens een “tyfuslijer” voorbij, tja, je neemt soms  ongevraagd een souvenir mee  uit een vakantieland waar  het met  de hygiëne iets minder  gesteld kán zijn dan in Nederland.
Ook daarbij werd  de patiënt niet aangesproken met deze terechte titulatuur, net als  vroeger de oom die tbc had en  dat in de volksmond vaak  de tering werd genoemd.
Een béétje Hagenees  ziet in een boze bui best kans om  je “lijdend aan zowel tering als tyfus” te verklaren terwijl je kerngezond bent!

Een beetje vreemde eend in de bijt in  dit geval is kanker. De ziekte  maakt ook in Nederland heel veel slachtoffers maar wordt tóch veel als scheldwoord gebruikt wat uiteraard heel kwetsend binnenkomt bij iedereen die met de ziekte te maken heeft of heeft gehad. Ik herinner me vaag dat er ooit iemand met kanker  een aanklacht over zou indienen  na zo aangesproken te zijn.
Nooit  gehoord hoe dat afgelopen is,   toch wel bizar dat,  hoe onbeschoft, onwellevend en not done  het ook is,  het is eigenlijk alleen maar de waarheid zeggen op dat moment.
In de tijd dat Henk kanker had hebben we soms ook wel keiharde  grappen gemaakt, nooit om te kwetsen maar altijd om met galgenhumor het leven draaglijk te houden.

Als scheldwoord zal ik het nooit gebruiken,  ik  heb ook wel eens mensen tot de orde geroepen die dat wél deden en ze plantennamen aangeraden wanneer de woordenschat  te kort schiet.
Stinkende Ballote……  bekt  best lekker, of stuk Guichelheil….. nee hoor, dat zeg ik natuurlijk niét tegen mijn lezers…. ik zou niet dúrven!

TMI

Ppfffttt, druk gehad, moe geworden en eigenlijk wil ik met Henk naar bed. Logje kan morgen maar als ik wil stoppen zié ik ineens wat ik geschreven heb…..
Tja , dat lijkt  “too much information”! Dat is weer zo’n grappig gevalletje Nederlands dat ik nooit kan weerstaan. Wat ik bedoel is dat Henk tegenwoordig meestal al tussen 9 uur en half 10 naar bed gaat, hij is dan echt op. Ik help hem dan naar bed en ga zelf nog een uurtje naar beneden.
Maar vandaag is het aanlokkelijk om ook zo vroeg in bed te kruipen.
Ook zoiets trouwens dat in bed kruipen, ik ga gewoon op de bedrand zitten en trek m’n benen in bed, maar kruipen schijnt de norm te zijn in bed.

Maar met “Henk, of wie dan ook,  naar bed gaan” heeft meestal een andere betekenis…, dat heeft niet te maken met moe zijn, en er hóeft niet eens een bed aan te pas te komen.

Iemand die Nederlands leert en hoort  dat; “die en die  samen slapen ” ziet gewoon twee mensen die samen in bed liggen te slapen, oogje dicht en snaveltjes toe, dat idee.
Maar  iedere Nederlander  weet het wel, het láátste waar “die en die” aan denken is slapen!
Maar ondertussen is het over tienen en hoor ik Henk snurken via de babyfoon dus eh….. ik ga afsluiten en mezelf naar boven slepen om in bed te stappen naast Henk, zo is het volgens mij helder, welterusten!

opwarmen

Lekker hoor, de winterkost komt er weer aan. Omdat wij altijd “groente van het seizoen” eten  komen er nu weer dingen op tafel die we de hele zomer niet gegeten hebben.
Vorige week al een keer een pan zuurkool stamppot gemaakt zodat er ook nog een paar porties in de vriezer in gaan. Heel makkelijk voor een “gevalletje “weinig tijd”, even in de magnetron  en eet smakelijk!

Maar vandaag deed het anders en maakte, heel ouderwets,  in de koekenpan  het eten warm. En dan natuurlijk met een lekker korstje er aan, gewoon zoals dat in het pre-magnetron tijdperk gebeurde.
Een “prakkie” noemde men dat vroeger bij mij thuis en mijn vader was een liefhebber. Er werd in die tijd nog op zaterdagmorgen gewerkt  en menigmaal  stond er dan op het rood snorrende potkacheltje  een  koekenpan met een restje van de stamppot van de dag ervoor op m’n vader te wachten.

Om geen onzin te beweren google ik nog even of “prakkie” een gangbare naam was voor zo’n opgewarmde kliek.
Nou …. dat pakt verrassend uit…….. ik krijg twee verklaringen aangeboden :

het prakkie opwarmen,  de vrouwelijke partner voorbereiden op de coïtus. Prakkie is ‘vrouwelijk geslachtsdeel’. Slanguitdr.

(Daar zet ik maar geen plaatje bij) Er wórdt weliswaar iets opgewarmd maar toch niet helemaal waar ik naar zocht. Ik kan het ook met de beste wil van de wereld niet in verband brengen met mijn ouders, maar dát schijnen kinderen vaker te hebben waar het hun ouders betreft. Kinderen veronderstellen  immers het liefst “onbevlekt ontvangen” te zijn.

De tweede optie kende ik wél maar is ook al niet iets waar je graag een knapperig bruin korstje op  ziet;

slangterm voor de edele delen. ‘Hij kreeg een bal tegen z’n prakkie.

Verder kom ik nog wat kook site’s tegen waar men het over een prakkie heeft maar dat is meestal niet specifiek   het opwarmen van een kliekje stamppot.
Ach, misschien is het woord in deze betekenis  wel streektaal, ik weet dat het in het westland gebruikt werd.

Misschien ook wel een voortvloeisel uit de tijd dat je eten “prakken” normaal was, en dan met een vork, dus zonder mes, gegeten werd. Mogelijk omdat  groente duur was en er dus veel meer aardappels dan groente op het bord lagen, door te  prakken werd de groente nog een beetje gelijkmatig door  de aardappels verdeelde. Ook dat werd wel een prakkie genoemd. Nou ja, in ieder geval heeft het “prakkie”van vandaag  me gesmaakt.

 

 

 

Vorige Oudere items