zorgelijk

Zorgelijk ja, die benamingen in “de zorg”. Wat is er toch mis met het woord “patiënt”?  De patiënt is een beetje ten prooi gevallen  aan de verhullende namen ziekte.

Een patënt is volgens wikipedia;
Een patiënt is iemand aan wie medische, paramedische en/of verpleegkundige hulp wordt verleend.

Lijkt me duidelijk, maar in de zorg heeft men het tegenwoordig over de cliént, door normale mensen meestal uitgesproken als “klant” maar in de zorg zeer nadrukkelijk uitgesproken als  “kliejent” zodat het vooral duur klinkt.
Ergens kan ik wel een link leggen, toen de zorgverzekering  geprivatiseerd werd stond er plotsklaps  een fikse prijs  op het prijskaartje, dan maak je geen indruk met de bekende oude namen uit de zorg.

Het “management” kan zich dus waarschijnlijk  niet vinden  in “de patiënt” en ergens is dat nog te prijzen ook,  ” een klant ” staat immers voor winst en verdienen, en  het management maakt hiermee duidelijk  dat je beter niet “de patiënt ” uit kunt hangen want er moet verdiend worden en daarbij  wordt jouw medewerking  verondersteld.

In het journaal zag ik dat ook vanuit de verpleging  geen patiënt meer bestaat, een “verzorgende” ( nee joh, een verpleegster komt  ook uit het ziekenfonds verleden) vertelt dat zij zich zorgen maakt of ze wel altijd genoeg tijd heeft voor haar “zorg vragenden”!
Zorg vragenden……. ? Ik word niet goed……  is er een dokter in de zaal?

 

 

Advertenties

Oost-Indisch ….

Wie heeft er nou niét wel eens iemand beschuldigd van “Oost-Indische doof heid.”  Henk is ondertussen écht behoorlijk doof en nóg zou ik m’n hand  er niet voor  in het vuur durven steken dat er soms toch sprake is van de Oost-Indische variant.
Er zijn verschillende verklaringen waar deze  uitdrukking vandaan komt maar zeker is wel dat hij stamt uit ons “koloniale verleden”.

Twee van de drie meest gangbare theorieën gaan er vanuit dat een deel van de Oost-Indische bevolking niet wilde luisteren naar bevelen van de Nederlandse koloniale overheerser.

En tja, ons koloniale verleden ligt op dit moment  toch al onder een vergrootglas dus zal deze uitdrukking binnenkort óók wel in de ban gedaan worden door de politiek correcte hotemetoten.
Het zal me niet beletten de uitdrukking te blijven gebruiken, wat mijn voorvaderen ook op hun kerfstok hadden….. het hoorde bij die tijd, moet dus ook in dat tijdsbeeld bezien worden,  en er verandert niets als hun namen uit de geschiedenisboekjes worden geschrapt.
Net zoals ik de huidige generaties Duitsers nooit het oorlogsverleden van sommige voorouders zal verwijten omdat zij daar part nog deel aan hadden.

Misschien ga ik de uitdrukking zelfs we meer gebruiken want er zijn zeker wel mogelijkheden die tot nu toe over het hoofd gezien zijn. Wat dacht je van Oost-Indisch blind zijn?  Als je man de afstandbediening weer niet kan vinden die toch écht op de salontafel ligt, of je kinderen de naast de wasmand “verloren” kledingstukken niet kunnen vinden.

En andere mogelijkheid hoorde ik laatst van Jochem Myer in zijn show, hij vertelde  daarin dat zijn oma Oost-indisch dement was, briljant! Zij begon (in zijn verhaal) zodra ze ergens mee in de problemen kwam te zingen “schaapje schaapje heb je witte wol”,  hilarisch zoals hij het bracht en potverdorie wat heb ik toch vaak het idee dat Henk Oost Indisch-dement, doof en blind is.
Soms wijs ik hem dingen aan waarna hij precies in de tegengestelde richting kijkt, neemt nou juist niét mee naar beneden waar ik om vroeg en gaat de afwas doen als ik zeg dat het even  kan wachten zodat de koffieboel er ook nog bij kan.
Want  dát doet dementie met mensen, de meest logische dingen zijn ineens niet vanzelfsprekend meer en de meest vreemde  dingen zijn voor  hem vaak vanzelfsprekend.

Maar misschien  leven  er nog wel meer  Oost-Indische “kwalen” onder ons,  kom maar op met je voorbeelden.

heel, gecompliceerd

Ja ja, ja…. ondertussen komen al die blije-familie logjes jullie vast een beetje de neus  uit, oke een beetje heel veel!  moffelt snel wat leuke filmpjes van de achterkleinkinderen  weg. 
Zal ik de krant er maar bij pakken, nu de echte komkommertijd  afgelopen is kan ik vast wel  een intrigerend onderwerp vinden om uit te diepen.

Heb ik weer,  het eerste dat me opvalt is een mevrouw die zich met taal bezig houdt en over  het woord “hele” struikelde dat in een  zin gebruikt werd om aan te geven dat “barbecueën  in het hele park niet is toegestaan”.  Ze dolt even heerlijk op een manier zoals ik dat graag mag doen.
Wie gebruikt er nou het héle park in zo’n geval, een paar vierkante meter  is ruim voldoende  dus voel ik me niet aangesproken.

Raar woord dat heel, of hele. Het probleem zit ‘m in de betekenis van het bijvoeglijk naamwoord “heel” volgens van Dale geheel gaaf/ ongeschonden. Daardoor  moet ik me wel eens bedwingen als iemand zegt “ik heb een hele mooie broek gekocht”.  Je begrijpt, ik zóu willen informeren wat er zo bijzonder is aan een “hele” broek kopen, aan een halve heb je niets en als er gaten in zitten…… o wacht even, bij broeken is het tegenwoordig inderdaad wél het vermelden waard als er géén gaten in zitten.

Het maakt trouwens ook wel uit of iets  “heel gewoon is” of “gewoon heel is”. Exact dezelfde woorden maar toch een ander verhaal.
Het woord zit gewoon vol valkuilen  waar van Dale  een halve  pagina tegenaan gooit om duidelijk te maken dat het héél ingewikkeld  in elkaar zit … en hoe dat allemaal heet. Heel als “niet beschadigd” met al z’n mogelijkheden  is wel duidelijk, slaan we over. Ja  bij een brood kun je dan nog wat complicaties hebben, een heel brood kan “kapot zijn”.
Dan is het in keurige sneetjes gesneden, niét heel meer  maar heb je tóch een heel brood. Bij nader inzien kopieer ik slechts het stukje over het gebruik van “hele” dat voor misverstanden  kan zorgen.


Maar zelfs bij “een hele grote (of kleine) neus” kan het met die “zekere nadruk” nog fout gaan. Zo stond Henk  ooit met z’n gezicht over de kofferbak gebogen toen de deksel om één of andere reden dichtviel.
Z’n neus werd in het slot gedrukt, resultaat 12 hechtingen, echt een héle kapotte grote neus.
Volgens mij is dit een héél onsamenhangend logje geworden,ach het moet maar!

 

muggenziften

Moet kunnen hoor een beetje muggenziften over taalgebruik waar je meestal niet zo bij stil staat.
Daar heb je het al, taalgebruik “waar je niet zo bij stil staat”, alsof je echt stil moet staan om gebruik te kunnen maken van taal, terwijl jij wandelend nou juist zo makkelijk  een boom op kunt zetten.  Eh….. een boom opzetten terwijl je wandelt….? lijkt me hels karwei maar, ik ga lekker, al twee keer afgedwaald van waar ik het éigenlijk over wilde hebben.

Wat ik bedoel is  dat er in  reclames  soms gevraagd wordt of je je “last van darmklachten” hebt. Of zoals ik ergens op een site van een fysiotherapeut las
“Ik had last van hoofdpijnklachten. De huisarts verwees mij daarom naar de fysiotherapeut”.
Eh.., last van hoofdpijnklachten, kun je dat  zélf hebben? Je kunt hoofdpijnklachten hebben natuurlijk! En je kunt last hebben van hoofdpijn, maar last van de klachten?
Een klacht is volgens mij meer het bekend maken van de hoofdpijn, buikpijn of andere misère  (oke, laat ik het niet meteen zeuren noemen)  bij een ander, heel nuttig wanneer die ander een arts is natuurlijk.
(plaatje van het internet)

Maar wat nou als je bij vrienden en/of bekenden  uit de doeken doet wat er allemaal mis is met je hoofd, of je buik, dán gaat het verdacht veel op klagen lijken.  In zo’n geval heeft die vriend of vriendin dus “last van jouw gezeur over hoofdpijn c.q. buikpijn klachten”, en niét jij, jij hebt alleen maar hoofdpijn ….óf buikpijn waar je best flink  last van kunt hebben, daar niet van.
Pffft… ik ben er nog niet uit, “zift ik nou muggen” of bezorg ik jullie nou  “last met  mijn taalklachten”!

 

verzoekje

De Nederlandse taal is  blijft altijd een fijn onderwerp voor een logje. Van de week hoorde ik een oproep voor “taalvrijwilligers”op de regionale omroep. En nee, het ging niét om afgestudeerde “neerlandici” , gewoon de Nederlandse taal goed beheersen was genoeg.
Tja, ben ik daar de aangewezen persoon voor? Ik  héb  een certificaat HAVO Nederlands met een 8, maar als ik dan zie wat ik allemaal nog fout doe heb ik toch m’n twijfels!

Van de dingen die  ik wél goed doe gaat het meeste immers “op gevoel” goed, domweg omdat ik  met de taal opgroeide, maar uitleggen waarom  het één goed is en het ander fout is een ander verhaal.
Zo kunnen wij iemand iets vragen…. én je kunt iemand  iets verzoeken, wat op het eerste gezicht hetzelfde lijkt maar het zeker lang niet altijd is.

Maar hoe leg je dat verschil nou uit, eh…. een verzoek zul  je meestal alleen maar ja of nee op kunnen zeggen,  het lijkt verdacht veel op iemand verkapt  een “opdracht verstrekken”!
Zoals de ambtenaar van de burgerlijke stand zegt”mag ik U verzoeken elkaar de on gehandschoende rechterhand te geven”. Oke,  dan zeg je geen ja of nee maar voegt de daad bij het woord want anders kun je  in mooie  kloffie  meteen afmarcheren.
Of eh…. een geagiteerde moeder die haar puber  met rollende ogen “verzoekt” voortaan de vuile was in de wasmand te doen. Dan is het voor die puber echt raadzaam met een volmondig JA te antwoorden.

Op een vraag kan ook een ja of nee komen, maar daar zijn véél meer mogelijkheden, daar wordt om informatie, om toe-of instemming gevraagd.  Dus “hoe laat ben je thuis vanavond” aan diezelfde puber, of  ” zal ik je kamer even opruimen als je weg bent”. Nou ja, ik geef maar een voorbeeld hé want voor moeders van pubers is de puberkamer een “no go area”  en hoe laat hij/zij thuis is  kán behoorlijk afwijken van de afgesproken tijd.

Goed lezen is zeker  een must.  Ik las  gisteren een sms je op m’n telefoon; ( tja mijn logjes komen nooit helemaal uit de lucht vallen)   ”  gekke vraag, wil jij wat zeggen op de crematie plechtigheid van mijn vader( mijn zwager) ?” Zoiets lees je dan even snel terwijl je bezig bent  en wanneer je daar nog even over nadenkt slaat de twijfel toe.
Vraagt  ze nou  of ik het  plan heb iets te gaan zeggen…. omdat  zij daar dan tijd voor in moet plannen …. of verzoekt ze me om iets te zeggen  omdat dat eigenlijk binnen de familie ongemerkt mijn taak is geworden.

Ik lees het sms je nog eens over, en dan blijkt het toch een verzoek, ” zou jij wat willen zeggen bij de crematie van mijn vader”.
Ik heb haar maar snel gebeld om te zeggen dat ik dat natuurlijk wil  doen, ze heeft nog meer dan genoeg vragen aan haar hoofd in deze verdrietige situatie.

homo …wátte?

Tja, kwam ik van de week een videofilmpje  tegen waarvan ik maar niet kan beslissen of het om te lachen of om te huilen is.
Er is iemand bezig met mensen interviewen in Barneveld, dat ligt in de biblebelt  ja, dat klopt!
Wat we te zien krijgen in het filmpje is écht om te huilen  maar op de één of andere manier vind ik het óók weer hilarisch en moet er om lachen….. ja hoor eens ik ben ook maar een “homo sapiens” ……. !

Volgens Wiki: “De mens (wetenschappelijke naam:  Homo sapiens) is een tweevoetige primatensoort   uit de  familie Hominidae.”

Tja, ik heb gelukkig een kind dat wetenschapper is en  wéét  dat natuurlijk!  Eh…. oh, jij hebt géén wetenschapper in de familie maar weet dat óók !   Zó jammer  die opschepperij..
Maar oke, niet iederéén is  blijkbaar  zo  “wetenschappelijk georiënteerd” bleek in de video  waar ik het over heb.
Maar kijk eerst even, dan weet je  “waar we het over hebben”…..

Ja het is ronduit schandalig  hoe mensen met de hand op de bijbel “het homo zijn” veroordelen.  Er  zijn natuurlijk wel meer geloven waar homoseksualiteit niet geaccepteerd wordt maar het christelijke geloof,  waarin gelukkig slechts  een klein deel die opvatting deelt,  is makkelijker  aan te pakken.
Zó dapper was die reporter nu ook weer niet, héél Nederland zou over hem heen vallen wanneer hij een dergelijk interview onder bijv. moslims zou houden. Het zou op z’n minst “niet van respect getuigen”!

Ik realiseer me  heel goed dat er natuurlijk veel méér mensen aangesproken zijn door de reporter, en ga er van uit dat een flink deel het woord wél kende en zich niet uit de tent liet lokken.
Maar dié waren niet interessant voor zijn doel, wanneer je een bepaalde indruk wilt wekken laat je uiteraard álles weg dat niet in het beeld past. Daarom heb ik ook nooit zo’n hoge pet op van “filmpjes met de waarheid op het internet”, maar dit terzijde.
En tóch moest ik er ook om lachen, omdat de verwarring van  het genoemde woord met het veronderstelde  woord  de antwoorden gewoon komisch maakt.

Waar ik wél een beetje mee zit is of ik er blij van kan worden dat ik tot een “tweevoetige primatensoort” ben  gebombardeerd……
“De primaten of opperdieren (Primates) vormen een  orde  van de zoogdieren, waartoe alle   halfapen en  apen  (waaronder de mens  worden gerekend.
Tjongejone…..  durven ze wel in die Wiki!

hanepootje

Zeg ik toch altijd, ik schrijf héél slecht en heb een reuze onduidelijk hanenpootje als ik  papier ouderwets  met een pen te lijf ga.
En dat kan ik bewijzen ook! Een teruggevonden brief uit de tijd dat ik “de moeder MAVO” deed,  dus ga er maar vanuit dat ik m’n stinkende best gedaan heb op de brief die we als proefwerk moesten schrijven.
Behalve in de klas ingeleverd is de brief natuurlijk  verstuurd naar  schrijfster  Renate Rubinstein en ik kreeg ook een antwoord van haar.

De beide brieven mogen jullie lezen en ik wens je sterkte met het ontcijferen van  mijn brief….

brief-voor-r
Renate Rubinstein  had gelukkig een typemachine!

antw-rubinstein

Vooruit, ik strijk over m’n hart, voor de liefhebber de “vertaling”

Geachte mevrouw Rubinstein,

Hoewel ik bijna zeker weet dat wat ik in deze brief wil melden U allang bekend is, schrijf ik rustig verder. Als 47 jarige “MAVO”ïste” moet ik veel oefenen in opstellen en brieven schrijven.
Na alle gefingeerde geachte dames en/of heren, kies ik voor een geachte mevrouw van vlees en bloed.
Niet in de laatste plaats omdat  de mogelijkheid op een antwoord dan, misschien klein maar, niet uitgesloten  is.  Maar ik dwaal af, terug naar de waarschijnlijk al bekende feiten.

In Uw bundel; “naar de bliksem? Ik niet”is een foutje geslopen. Mocht U over een voorspellende  gave beschikken dan heb ik niets gezegd natuurlijk. In dat geval is het heel goed mogelijk dat U op  27 november’82 weet wat er in juli ’84 in Opzij geschreven gaat worden.(pag25/26)
Als ik echter zie hoeveel columns  er in dit boekje verzameld zijn zie ik U voor me in +/_1983.
Om U heen stapels papieren, ordners, vorige bundels enz,
Helemaal geen wonder dat een verkeerde datum onder een stukje komt, of een ander foutje aan de aandacht ontsnapt. Het heeft me niet belet het boek met veel plezier uit te lezen, en één van Uw boeken zal zeker op mijn examenlijst voorkomen.
Met dank voor het verlichten van de “literatuurdruk” teken ik met vriendelijk groeten…Rietepietz

 

Vorige Oudere items