is dát boffen

Dinsdagmiddag bliepte whatsapp , “of ik woensdag zou kunnen en willen werken in de drukkerij”.
Dat kon én wilde ik wel en zo stortte ik me woensdag op wat plakwerkzaamheden. Er kwam nog het één en ander tussendoor waardoor niet alles af kwam én er waren boekjes nog niet klaar waar ik ook nog iets mee moest. ” Geeft niet, morgen weer een dag” zeg ik met de gedachte om donderdag ook te werken.
Laat er nu nét dit jaar in de CAO opgenomen zijn dat bevrijdingsdag voortaan ieder jaar een vrije dag is.
Het wordt dus vrijdag werken en vandaag had ik “een vrije dag” als dát geen luxe is voor een pensionado! Echt ik had in geen járen een “vrije dag” gehad!
Ehhh…..waarom moet ik nou ineens aan Pippie Langkous denken?

droog brood

Wat hébben we toch veel woorden met twee of meer betekenissen, altijd leuk om een beetje me te spelen al zal ik met zo’n verhaal nooit brood op de plank krijgen. …..

…… Ze nam plaats op de blauwe bank bij haar bank, ze wist dat het door de bank genomen wel een uurtje kon duren. Ze mijmerde dat ze op de terugweg nog een half broodje moest halen en nee natuurlijk kon ze niet het broodje gebruiken dat haar man korst geleden “gehaald had” en dat hier in de kluis had gelegen. Dat zou ze zéker op haar brood krijgen!

Haar lief kwam door dat broodje in de bak, geen slechte tijd hoor, bij een bak koffie werd de éne na de andere bak verteld, ja ze bakten het bruin daar volgens hem.
Wat wél een minpuntje was dat hij nooit op zijn gemak op het gemak kon zitten. De bewaakster was een secreet en wilde hem kunnen zien als hij op het secreet zat. Dat hij zei”ik leer de valkuilen van het Nederlands” maakte geen indruk. Dan trok zij van leer tegen hem, hij moest leer gaan looien bij de dagbesteding, dus tempo.
En natuurlijk werd zijn favoriete gerecht voorlopig niet meer voor hem klaargemaakt na zijn aanvaring met het gerecht.
Ze schrikt op als ze een zoemer hoort, ze staat op en volgt de bankmedewerker. Ze weet dat er een gesprek volgt waar ze geen zin in heeft, ze hoopt alles in één zin uit te kunnen leggen.
Haar man had haar verkeerd begrepen toen ze hem vroeg even een broodje te halen, ach, je moet een man ook niet om een boodschap sturen. ……….
………. Tja, en ik ben dan zo’n type dat lang dit soort onzin kan typen, jullie komen er dus nog gunstig vanaf!

je kán niet zonder

Van de week was ik ineens m’n “hurken” kwijt, zolang ze d’r gewoon zijn heb je ze meestal niet eens in de gaten, net als je kladden maar o wee als ze je ineens niet van dienst kunnen zijn.
Woensdag had ik ze nog, Kleindochter Jennifer is bezig de zolder te veranderen in een slaap kamer annex wasruimte annex kastruimte en ze zocht behanghulpen.
Behangen is leuk en dus bood ik me aan als vrijwilliger, net als Jennifers schoonmoeder waardoor we de taken konden verdelen.
Ik koos voor de 15 baantjes in en onder de uitgebouwde dakkapel. Klinkt heel wat maar het waren natuurlijk allemaal korte baantjes, wél veel gepruts met schuine kantjes, leuk hoor.
Bij de 8 baantjes onder het raam gebruikte ik m’n hurken dus nog veelvuldig, ook als ik een beetje half op de knieën werkte omdat het toch wel een onhandige hoogte was.

Maar goed, de klus werd geklaard en na een lekker warm bad wist ik nog van niets, voetjes op de bank, dekentje erover om het “na gedane arbeid is het goed rusten” in praktijk te brengen.
Pas toen ik een plaspauze in moest lassen miste ik ineens m’n “hurken”. Zonder hurken stort je neer in het kleinste kamertje. Nog snel een appje gestuurd naar Jennifer “of mijn hurken nog dáár lagen”. Ze heeft álles afgezocht maar niets gevonden.
De andere dag nog in de auto gekeken maar ook daar was niets achtergebleven.
Ik vertel maar niet waar ze uiteindelijk tevoorschijn kwamen maar jippie….. vrijdag had ik ze weer terug en, nog mooier, werkten ze weer als vanouds.

leidinggevende..

Yep…de leidinggevende, het blijft wennen voor me. Het klinkt me eigenlijk in de oren als de man bij de bouwmarkt die me op mijn verzoek 3 meter koperen leiding aangeeft. Ook als ik helemaal geen, al dan niet koperen, leiding wil kopen kán het zijn dat iemand er een leidinggevende bij haalt.
De drukkerij is een zó oud (klein) bedrijf dat er zelfs niet eens echt een chef is, laat staan een leidinggevende of een manager. We hebben daar nog heel ouderwets een baas .
Nou dácht ik in m’n onbenul dat “leidinggevende” de moderne naam voor “chef’ is, maar als ik de betekenissen ga opzoeken blijkt dat toch niet helemaal te kloppen.

Dit is de Chef….
“baas; hoofd. iemand die voor zijn beroep de leiding heeft aan het hoofd van een organisatie”

En dit is de leidinggevende…..
Een leidinggevende is iemand die ervoor zorgt dat een groep mensen op een zodanige manier kan samenwerken dat het werk dat zij afleveren voldoet aan de doelstellingen van het bedrijf. ‘

Laat ik meteen de moderne manager even meenemen want ook dat is weer niet zomaar een chef of een leidinggevende.
Er zijn namelijk verschillen in een leidinggevende functie en een leider zijn. … Een leider schept iets uit niets en een manager bouwt verder uit. Een leider is visionair en een manager is meer strategisch en rationeel. Een leider focust zich meer op ontwikkelingen van medewerkers, een manager op doelstellingen

Eh…. begrijp ik het nu helemaal, een leider schept iets uit niets……. misschien was ik als moeder dan wel een leider, twee keer kon ik een kind uit het niets scheppen …. waarbij ik me focuste op de ontwikkeling van de kinderen ,daarna werd ik hun manager waarbij ik me richtte op de doelstellingen, zouden ze dát bedoelen.
En ach, het huishouden managen deed ik er even bij al was ik niet “het hoofd”, dus niet de baas of de chef, van het gezin. Dát was Henk volgens de wet. In een gezin blijkt dat allemaal weer even net wat anders te werken want in de drukkerij was hij dan weer gewoon een werknemer. Ik kan maar lastig wennen aan die leidinggevenden en managers jij natuurlijk wél!





zijwegen..

Gebeurt wel eens toch, dat je ineens allerlei zijwegen inslaat bij een woord. Dat had ik vanmorgen toen Inge me vertelde dat ze bij een jarige nicht, mede namens mij, een bloemetje gebracht had. Ze had gekozen voor een bakje met iets voorjaarsachtigs, bloeiende bolletjes die ze later ook weer in de tuin kan zetten.

Hyacinten en zo, want hyacinten ruiken zo lekker. En ja dáár slaat mijn mijn gekke “taal dingen knopje” op aan. Want noemden we een mooi boeket niet ooit een “ruiker”.
Staat me ergens nog bij uit de jonge meisjes boeken van héél lang geleden. Daarin nam een vriendje die voor het eerst thuis mocht komen bij de ouders van een meisje nog een ruiker mee voor de moeder van zijn uitverkorene.

Je kunt natuurlijk wel ruiken aan een boeketje bloemen dus misschien is die naam nog redelijk te herleiden. En, heel on-Nederlands, ruiker kent vrijwel géén andere betekenissen, althans niet zonder andere voorvoegsels. Behalve misschien “iemand die goed kan ruiken” maar als ik erover nadenk heb ik nog nooit iemand in het zonnetje gezet omdat hij/zij een ruiker is.
En Ruiker is niet de enige oude benaming

De verlegen jongeman uit zo’n boek waar ik het eerder over had zóu ook gekozen kunnen hebben voor een “tuiltje” bloemen, als we het over onverklaarbaar willen hebben is dat wel een kanshebber.
Waar haalden ze het vandaan, het klinkt eigenlijk het meest naar een teiltje en als je maar genoeg tuiltjes en ruikers bloemen krijgt kan een teiltje misschien nog van pas komen als de vazen op zijn. Ook het tuiltje is zo’n eenling die nauwelijks andere betekenissen kent.
Maar de moderne jongemannen brengen voor hun a.s. schoonmoeder gewoon een boeketje mee, of een bosje bloemen… of niet natuurlijk!
Waarschijnlijk zou de huidige a.s.schoonmoeder ook een wenkbrauw flink hoog optrekken wanneer ze een bloemetje aangeboden krijgt met de woorden” ik hoop dat ik U een plezier doe met deze ruiker”. Ach, ik sloeg weer even op hol, vergeef het me maar.

Marja’s limericks

Iedereen die bij (de op 20-12-20 overleden) Marja las weet vást nog wel dat ze op zondag altijd een limerick plaatste.
Daar keek ik altijd naar uit want ik ben gék op goedlopende limericks. Het was mijn persoonlijke uitdaging om een reactie ook in de vorm van een limerick te schrijven.
Aanvankelijk gebruikte Marja foto’s van beroepen als inspiratie, vooral oude beroepen hadden haar voorkeur. mandenvlechters, stadsomroepers, het kwam állemaal voorbij.
Later gebruikte ze ook wel surrealistische plaatjes om haar fantasie op los te laten, of dierenfoto’s. Maar hoe dan ook er rolde áltijd een goed lopende limerick uit.

Zoals ik al eerder vertelde heb ik regelmatig contact met Robbert, de man van Marja, en hij vertelde dat hij verrast werd toen hij zich wat meer in de site ging verdiepen. Hoewel hij op Marja’s verzoek wel eens mee zocht naar bruikbare foto’s had hij zich nooit gerealiseerd hoéveel limericks er op stonden en dát was het begin van een heel bijzonder plan.
Hij wilde ze gaan bundelen en in boekvorm vereeuwigen om ze tenminste voor de kinderen en kleinkinderen te bewaren. Best wel een flinke klus, en die wilde hij óók nog klaar hebben rond Marja’s eerste sterfdag, dus rond 20 december van dit jaar.
Dat hem dat gelukt is mag je gerust een wondertje noemen, hij kwam zélf in het ziekenhuis terecht met een dubbele longontsteking en had veel tijd nodig om weer op krachten te komen.

Hij had mij toen al gevraagd of ik het leuk zou vinden er een voorwoord voor te schrijven, hoe bedoel je “leuk “! Ik vond het een eer en had al gauw iets in een mailtje gezet, maar ja, door die ziekenhuisopname vergat ik dat hele boek, dat zou vast niet gaan lukken.
Tot mijn grote verrassing plofte er vorige week een pakketje in de brievenbus.
Natuurlijk denk ik weer te laat om foto’s te maken bij daglicht, het boek is dik en nette foto’s maken zonder dat iemand het blad plat houdt lukt me niet. Uiteindelijk toch een foto van voor- en achterkant en de opdracht van Robbert (al doen zeker de tekstfoto’s het boek geen eer aan.)

Wat een werk moet het geweest zijn dit allemaal klaar te maken voor de drukker. Op de achterflap zegt Robbert; Dit is geen boek om in één keer uit te lezen. Zelf zou Marja gezegd hebben ” leg het maar neer op kamer 100. Heerlijk om korte stukjes te lezen” .
Die raad ga ik niét opvolgen, het ligt hier gewoon op tafel om zo af en toe even in te kijken. Véél te mooi voor kamer 100, kijk zelf! Petje af voor Robbert die dit prachtige eerbetoon aan zijn meisje bracht.

die hakbijl weer

Echt één van mijn stokpaardjes waar het spreekwoorden betreft, in tijd van nood schil je aardappels met de hakbijl. De betekenis is ongeveer hetzelfde als het nu veel bekendere; ” als het niet kan zoals het moet, moet het maar zoals het kan”.
Over het algemeen ben ik redelijk goed in me behelpen als ik niet voorhanden heb wat ik nodig heb.

Zo was ik van de week even niet handig bezig. Moest wat boodschappen doen en kon alleen een parkeerplek vinden die tamelijk ver weg lag met wat onhandige hindernissen voor een winkelwagen. Niet handig om de boodschappen met de kar naar de auto te brengen. Die paar dingen draag ik dan wel, ook die tray met 8 pakken jus ‘d orange (á 1,5 ltr) ik vóel me meestal geen dag ouder dan veertig dus dat moet kunnen…. toch?
Al lopend merk ik toch dat het formaat tray onhandig draagt, als ik even een steuntje kan vinden hevel ik wat pakken over in de tas waar maar een paar kleine dingen in zitten, gewicht verdelen, goed plan.

De tas met de lange lussen slingert lustig heen en weer en … knalt tegen m;n scheenbeen. Oeps, ik mag me dan veertig voelen, mijn huid is echt van een dubbele leeftijd en dus…. flinterdun en makkelijk kapot.
En ik slik braaf mijn pilletje, een bloedvat verwijder, die z’n werk prima doet. Iéder onbenullig wondje maakt een waar bloedbad. Ik voel al een straaltje lopen als ik bij de auto gelukkig de boodschappen kan in laden. Hoewel ik altijd pleisters bij me heb plak ik die liever niet op dat soort wondjes, ze zijn ook te smal. Met een zakdoek deppen helpt niet afdoende, als ik wil rijden kan ik die natuurlijk niet vasthouden dus op zoek naar “een hakbijl” . Nee hou nou óp, ik hak m’n been er niet af, ik zoek een noodoplossing…..

M’n mondkapje, de elastiekjes zijn net lang genoeg om ze aan elkaar te knopen om mijn kuit. Het zit “lekker” strak wat een voordeel blijkt, bij thuiskomst blijkt het bloeden al gestopt , ff jammer dat de boel vastgeplakt zit en dus weer open ligt als ik de mondkap eraf heb. Maar oke, dan ben ik thuis, maak het ondiepe wondje schoon en laat het lekker aan de lucht drogen met m;n been op de bank. Dit soort wondjes zijn berucht als ” kweekvijver voor een open been”.
Gelukkig geneest het meestal redelijk snel bij mij, zo min mogelijk rommel op plakken want ook een pleister er af trekken kán de huid weer beschadigen.

Wat zeg je…? Dan had ik die kar maar mee moeten nemen? Ja duh…. als ik met zo’n kar hindernissen moet nemen stoot ik zéker m’n scheen tegen dat kreng, gevalletje van twee kwaden de minst harde kiezen.

stil staan

Van de week kwam weer even de taalautist in me boven door een radio reclame. Van wie de reclame was weet ik niet eens meer maar er werd geroepen;
” bewegen, we staan er niet bij stil”.
M’n eerste reactie is dan, dat is nogal logisch toch? Echt een open deur intrappen.
Toch bekijk ik dit soort zaken nooit oppervlakkig en tja, als het om lopen gaat is het overbodige informatie, als je stil staat loop je niet én omgekeerd.
Stiekem vind ik de beeldspraak mooi gevonden maar ik wil gewoon ff zeuren dat onze taal soms zulke rare uitdrukkingen kent.

Maar stel dat ik in spreidstand wat rek en strek oefeningen sta te doen, dan beweeg is, maar ik sta óók stil daar hebben die reclamemakers mooi niét “bij stil gestaan”.
In het vorige logje “stond ik stil” bij het maken van surprises, toch wéér een verkeerd beeld van de situatie, ik stónd helemaal niet tijdens het schrijven van dat logje. Ik ben gekke Gerritje niet, dat gaat toch veel prettiger terwijl ik lekker op de bank zit, laptop op schoot en voetjes onder een dekentje op de bank.
Of er nou een paal in de buurt is of niet, “je staat voor paal” als je staand een logje gaat typen.

En dan hebben we nog ; “stilstand is achteruitgang”, dat is pas echt onzin, ’t zou wél lekker makkelijk zijn zeg. Je wilt van A naar B maar hebt geen zin om te lopen, gaat met je rug naar B staan en blijf rustig staan tot je bij B aankomt.
Gaat niet werken hé, tenzij je op de loopband op Schiphol achterstevoren bent gaan staan.
Of dat slim is is weer een andere vraag, de ingeblikte dame roept niet voor niets om de paar seconden ” mind your steps”!
In het Engels ja, Nederlands is té moeilijk voor deze ingeblikte dame, tja, onze taal kán nou eenmaal verwarrend zijn.

slijk ….

Eigenlijk ben ik vanmorgen door een medeblogster “door het slijk gesleept'”, néé niet schrikken, het was niet gemeen hoor. Aukje is er niet de mens naar om vervelende dingen over mensen te vertellen, zoals de figuurlijke betekenis luidt.
Nee kijk maar, ze trok me een beetje letterlijk “door het slijk” in het prachtige groengebied achter de Haagse schaatsbaan de uithof.

We hadden nou eenmaal afgesproken samen te wandelen en konden gelukkig wachten tot de laatste bui overgetrokken was eer we van start gingen.
Maar ja, dan is zo’n groengebied nog niet dróóg natuurlijk en is het goed oppassen waar je loopt om niet een sliding te maken in “het slijk daar aarde”. Ook dat gezegde in dit geval letterlijk, en dus niet in de figuurlijke betekenis van “geld” waar we allemaal weleens met een sliding in zouden willen duiken.

Gelukkig weet Aukje er goed de weg en ze zoekt dan nog de paden op die min of meer verhard zijn om niet tot de enkels in de bagger te hoeven ploegen of erger.
Evengoed komen we niet altijd om de blubber heen. Ik loop nogal “rommelig” met de voeten schuin, ” schop in een smalle straat aan beide kanten de deuren open” zeiden ze vroeger thuis. Even niet aan gedacht dat zo’n lichte broek misschien niet zo slim is in deze omstandigheden.
Het resultaat is duidelijk te zien op de bovenste foto’s, ik schop met m’n hakken zelf m’n broekspijpen onder de bagger.

Zelfs de naaktslakken vonden het te nat op de grond en zochten een goed heenkomen in de bloemen van de berenklauw.
Misschien zijn het dáárom wel “naakt”slakken, kleding is niet praktisch wanneer je altijd in het slijk rond kruipt. Voor zover ik weet hebben slakken geen wasmachines, ik gelukkig wel dus het komt wel goed met die broek.
’t Was een top wandeling waarbij we zóveel gekletst hebben dat foto’s maken, op die van de slak na, gewoon vergeten werd. Ach, mijn foto’s zijn toch meestal wel een soort van “bagger”.

het land in

Begrijp me niet verkeerd hoor, ik ben niet ” ontevreden, gemelijk, kort aangebonden, landerig of landziekig Zoals ongeveer de betekenis is van “het land (in) hebben” Het is een uitdrukking die uit een ver verleden komt.
zoo gestemd zijn als een zeeman op het land; als een matroos ‘die koortsen haalt op ’t land, en lucht schept op de vloeden’ (Vondel, Lof der Zeevaart, vs. 6) “

Oke, een luchtje scheppen, al hoeft dat niet perse op de “vloeden” willen we allemaal wel na al die weken met beperkingen. Zelfs ik, al ben ik geen globetrotter en niet overdreven reislustig ik wil nu toch een beetje “het land in.
Er was nog die uitgestelde afspraak met Neeltje waar we zo naar uitgekeken hadden.
Ondertussen hebben we allemaal als speldenkussen gediend en jippie …. de nieuwe afspraak is gemaakt.

Donderdag zoek ik Neeltje op in Tilburg. Ach opzoeken…., dat hoeft natuurlijk niet want ook Neeltje is zo lief me op het station af te halen en we gaan elkaar zonder meer herkennen, zelfs áls ze als clini clown Loeloe zou komen. Tilburg is makkelijk per doorgaande trein te bereiken al zal ik helaas nog een mondkapje op moeten.
Is te doen voor reis van iets langer dan een uur.

Zo zag ik het laatste jaar Glibber in Leiden, Anneke in Gouda en Harry in Ede. Op vakantie hoef ik niet maar dat soort dagen vind ik leuke uitjes met een erg leuke “meerwaarde”.
Natuurlijk hoef ik niet iedere blogger persoonlijk te leren kennen (dat is omgekeerd vast ook zo) maar er staan er toch wel een paar op mijn verlanglijstje zonder dat het “moeten is”.

Zat het van de week aan Inge te vertellen en vertelde dat er ondertussen ook veel bloggers uit Belgie meelezen, We waren het er over eens dat ook daar leuke uitstapjes te maken zijn, wat is er leuker dan bijv. Antwerpen, Gent of Brugge en daar koffie drinken met een blogger of lunchen met een andere. In geval van “stormloop” kan ik altijd nog een hotelletje opzoeken voor een dagje extra.
Oeps ik sla een beetje op hol geloof ik. Dat soort reizen zijn nog veel te lang, net als het Noorden en Zuiden van Nederland. Op zich vind ik met de trein reizen prettig maar dan niet gemuilkorfd. Reisjes als nu donderdag naar Tilburg trek ik prima, als de trein het óók trekt dan hé! Ik wil nog wel eens een slechte invloed op de dienstregeling van NS hebben.

Vorige Oudere items