terug gelezen

Mijn logjes zijn voor mij  ook een soort dagboek en dus lees ik wel eens wat terug. Bijvoorbeeld om  op te zoeken wanneer een bepaalde gebeurtenis was,
Hoe ouder het logje  hoe beter het me lukt “als een vreemde” te lezen waardoor ik dan véél eerder fouten zie dan wanneer ik een vers logje schrijf.

Maar behalve dat zie ik dan ook zinnen waar ik om moet gniffelen, zoals deze uit een logje waarin ik me beklaag dat “de baas”áltijd een klusje voor ons heeft als het eindelijk stralend mooi weer is.

“Bij Rietepietz schijnt  “mooi weer in combinatie met alle tijd van de wereld hebben”  door de weergoden, in casu onze werkgever , geboycot te worden met een trefzekerheid waarbij vergeleken een micro-chirurg een slordige prutser is!”

Of deze waarin mijn strijd met de moderne elektronica me weer eens tot wanhoop dreef;

“Daarna maakte Canal digitaal de verwarring nog ff compleet door toevallig net dán te rommelen met het decoderen van de zenders waar je een smartcart voor hebt waarna het kastje een serieuze kans maakte op een ruimtevaarttochtje ….als ik het raam maar open had kunnen krijgen met m’n handen vol!

O ja, en toen we op de sportschool ineens les kregen van een nét even te energieke   invalster;

Bij de keus van de gewichten adviseert ze ons “licht ” als je alleen maar wilt onderhouden en wat zwaarder als je kracht op wilt bouwen !
Kracht opbouwen …..? volgens mij is ze even vergeten welke doelgroep ze voor zich heeft,  60 +ers……  en ik slinger de vraag die bij me boven komt maar meteen de zaal in;
“moeten we zélf onze kist gaan dragen dan?

Zelfs  een bijna doodsmak kan ik later nog om lachen  als het  terug lees;

Sierlijk als een middelgroot nijlpaard op het land stort ik ter aarde en ben helemáál niet van plan Henk te kussen die even later met een mooie zweefduik half over me heen valt!
Ja het hád wel gekund natuurlijk, maar we zijn samen even druk doende onze ledematen op bruikbaarheid en aanwezigheid  te controleren waarna we ons enigszins houterig  weer op  richten zoals het de homo sapiens betaamt!

Maar misschien  kennen jullie dit verschijnsel wel, logjes terug lezen en dan soms jezelf schamen voor de domme fouten je er gemaakt werden maar  soms om wat je zelf schreef met een grijns op je gezicht zit te lezen…. of niet?

alweer overmoedig

Kunst…..

maker onbekend

een grote gunst

die mijn ogen verwend

teder, niét op doek gezet

geen  kwast, slechts  een zacht palet

een vroege lentezon strijkt met  fijne toets

gratis, geen  cent, moeder natuur is geen krent

een Monet…een  van Gogh…… ze mochten  het  willen

de  simpele camera van Rietepietz bakt ze een Rododendron  poets

Wel  ff jammer dat ik niet in de gaten had dat ik ongemerkt het  datumstempel  had aangezet;-)

non-poëzie

 

Chocolade paasei

Overheerlijk, verwennerij

Rode verpakking

 

Oh…de verleiding

Niet aan de  kilo’s denken

Aan-vallen, niet af-

 

Veel geluk hormoon

In crisis tijd zo nodig

Ruw open breken
 

Ultiem gesmikkel

Smakkend acrostichon schrijven met nooit meer te vergeten woorden.

 

poging tot…

Beloofd is beloofd en dus ( een soort van) poëzie logje.
Natuurlijk moet je geen échte poëzie bij mij verwachten, ik heb zo mijn eigen opvattingen over dat onderwerp maar ga het desondanks niet altijd uit de weg.
In 2007 schreef ik (naar mijn idee)  een  “literair ” logje waar ik mijn nogal uitgesproken ( niet al te serieuze)  ideeën de ruimte geef. Klopt, linkje onder literair want jullie moeten toch óók de dag door niet waar? En als je toch bezig bent, het daarop volgende  logje Ako  geeft een wat serieuzere   inkijk. en leuk weetje over de versjes van Toon Hermans

Maar nu het heden. Een goede (maar naïeve) ziel vatte kort geleden het plan op een soort kettingbrief te starten  om elkaar van opbeurende  poëzie te voorzien.
Tegen beter weten in stuurde ik de mail door, niet naar 20 adressen maar toch naar 10. Het principe van de kettingbrief werkt, evenals piramide toestanden, zolang de verspreiding nog niet al te groot is. Maar je wéét natuurlijk nooit hoelang het al draait en er komt een moment dat iedereen meerdere epistels ontvangt, einde oefening.

Dat einde was blijkbaar al in gang gezet toen ik de mail ontving want ik kreeg i.p.v. de te verwachten tientallen gedichten er tot nu toe slechts één toegezonden. Kreeg wél weer een uitnodiging om mee te doen…. (gaat ‘m dus niet worden Aukje) En er zullen er misschien nog wel meer volgen.

Literatuur is “de kunst van het weglaten”  de bijdrage die ik keurig naar het bovenste adres in de mail stuurde kan ik dus gerust wél hier neer zetten.

Een “meisje” zit zich te bezinnen
waar moet  poëzie dan beginnen
het moet uit het hart
over  “liefde” of “smart”
en zeker,  het is “taal beminnen”

Leent Toon zich dan  om te citeren
we hoorden hem ooit  wel beweren
die versje van mij,
ze maken me blij
maar poëzie..? moet ik nog leren.

De bovenstaande limericks zijn “eigen werk” en
een verklarende indicatie voor mijn literaire niveau 😉

Pennen

Pennen kunnen op papier
Schreeuwen, vloeken, ketteren
Kunnen ook met veel bravoure
Schallen en trompetteren

Maar ze kunnen ook heel zacht
Een stil verdriet genezen
Met woorden die je nu en dan
Nóg eens een keer wilt lezen.

*Toon Hermans

Tja, Toon Hermans mag dan  in de literaire wereld licht verguist worden, dit “versje” van hem  mag van mij “poëzie heten.

bank zaken

Waarom dit logje in de categorie  taal(on)wijs?  Ach, altijd hetzelfde liedje met mij. Dan wordt mij iets verteld en krijg ik er verkeerde beelden bij omdat onze taal nou eenmaal vaak woorden kent met meerdere betekenissen. En dan kun je er op wachten….. als ik hoor dat er iemand hulp  vraagt om vanavond  “de bank te tillen”  gooi ik wat begrippen door elkaar en zie al in de krant staan.

Asielzoeker tilt bank, politie geeft  signalement en cameraopname  vrij;” blanke man van middelbare leeftijd ,+/- 1.78 lang, normaal postuur”.
De bankoplichter bij aantreffen niet benaderen maar contact opnemen met de politie. Camerabeeld wegens AVG onder de klik!

Doordraven over  vormen van tillen en dat soort toestanden lichtte ik al eerder toe in dit logje uit 2015, dus dat ga ik nu niet doen. Geen tijd, ik moet ons geld  op een andere bank deponeren nu de oude bank opgelicht is.

edit een e.d.i.t.

Als sinterklaasrijmpjes maakster zóu ik me niet aan andere dichtvormen moeten wagen.
Maar je ziet hier en daar dat er veel méér vormen bestaan dan de limerick waar ik me ook wel eens aan waag.
De e.d.i.t. leek me niet héél moeilijk  en wel iets om eens te proberen, maar ja, dat werd toch lang zo vrolijk niet als mijn Sinterklaas gedichten.

 

Hij

Zo verward

Ver van zichzelf

Nog verder van mij

Op zoek naar “de rede”

Die  dwalend, in zijn verwarde  hoofd

Zich niet meer  tot geheel laat vormen

Van al  wat ooit zo simpel was beroofd

Het boek van zijn  leven dat het “zijn” bepaalt

De ooit zo geordende bladzijden, gescheurd, vernield, als door boekenwormen.

 

 

taal autist

Taal autist, zo werd ik kortgeleden gekscherend genoemd, en ik vond het nog leuk ook! Ik kan me er ook wel iets bij voorstellen want inderdaad, ik wil nog wel eens, oke weleens vaak, uitspraken nét zo letterlijk nemen als ze gezegd worden wat dan meestal nét niet de bedoeling is. Je weet wel, iemand zegt; “Ik kom morgen rond 2 uur even langs”, en dan zeg ik ; ” oke, ik sta dan voor het raam om te zwaaien”. Heb ik  alleen maar plezier van want taal is leuk, al zal de gemiddelde middelbare scholier dat niet direct met me eens zijn.

Ja leuk zeg ik, niet makkelijk want  wie hier al langer leest wéét dat ik waarschijnlijk nog nooit een foutloos logje geschreven heb, al is het al die punt/komma  die toch nog heel vaak pas ná een spatie gezet wordt i.p.v. ervoor. Zelfs wanneer ik erop lét gaat het nog vaak fout.
Spelfoutjes sluipen er stiekem  in, In een oud logje kwam ik ooit een  “hooft” tegen dat  dan alsnog met het schaamrood op de kaken verbeterd kan  worden.
Ik troost mezelf dan maar dat ik niet beroepshalve met taal bezig ben. Nieuwslezers zijn dat wel  en die  zetten me toch ook regelmatig aan het denken.

Zo hoorde ik laatst in de verkeersinformatie  dat op een niet meer zo betrouwbare  brug  maatregelen waren genomen om te voorkomen dat  twee vrachtwagens “gelijktijdig naast elkaar “zouden rijden. Kun je ook niét gelijktijdig (op de brug)  naast elkaar rijden?  Kijk dát valt me dan op al weet ik dan niet precies welke stijlfout er gemaakt werd.

Gelijktijdig en naast elkaar betekent niet helemaal hetzelfde. Je kunt  gelijktijdig op de brug rijden zónder naast elkaar te rijden.
Maar rijden ze “naast elkaar” zijn ze wis en wel zeker “gelijktijdig op de brug”…eh… tautologie  of toch een pleonasme? De woorden zijn me bekend, maar de exacte betekenis  wil ik nog wel eens door elkaar husselen.
Heb ik wel vaker last van, zo schreef ik ooit dat ik in een “virtuele cirkel” terecht was gekomen!
Oke,  ik zie  als digitaal onderontwikkelde chaoot héus wel kans om in een virtuele vicieuze cirkel terecht te komen, eitje hoor!   Maar dát was toen niet wat ik bedoelde.

Ach, taal autist vind ik eigenlijk best een leuke “titel”,  taal gaat niét onopgemerkt aan me voorbij en geeft me veel plezier…. én logjes!

Vorige Oudere items