onderhoud(end)

Zou over “onderhoud” bloggen wel onderhoudend zijn?
Onderhoudend staat voor ;” amusant, boeiend, gezellig, aangenaam, vermakelijk” en vast nog veel meer.
Natuurlijk hóóp ik dat ik dat allemaal een beetje meebreng in mijn logjes al wil ik nog wel eens zeuren en zuchten als er weer zo nodig iets veranderd is. Daar ben ik waarschijnlijk meer “be”houdend dan “onder”houdend in.
Maar dit keer wilde ik zélf iets veranderen….. niemand in shock….. oke laat het even rustig zakken, zo…., is iedereen er weer? Kreeg ineens een brainwave om “iets leuks” van m’n pagina linkjes te maken.

Die pagina is mijn manier van andere sites “volgen”, na het plaatsten van een nieuw blog ga ik bij alle gelinkte sites een kijkje nemen,
Ooit zei een blogger nadat ik z’n link had geplaatst bij mij dat alleen de AKO literatuurprijs daar nog overheen kon.
Dat bedoel ik, dat is héus niet voor iedereen weggelegd. Dan moet ik toch eerst een beetje “de mens” achter de blog kennen, en aanvoelen of we elkaar een beetje liggen, én ik wil het ook nog bij kunnen houden. Heel veel sites volgen kán een valkuil zijn want natuurlijk breng ik ook iedereen die een reactie zet altijd een tegen bezoekje.

Ik wilde er dus wat linkjes bij zetten en had woeste plannen, wel grandioos de nieuwe editor vergeten….!
Het was al lastig genoeg om er iets bij te zetten op de pagina zoals die nu is. Wat een gepuzzel weer, doe ik gewoon te weinig! Oke niets nieuws dus, alles blijft bij het oude, geen schokkende veranderingen. wel een paar linkjes verwijderd . O.a. van Ria waarvan de site na haar dood nog lang online was maar nu niet meer.
Sites die een tijd inactief zijn vind ik geen probleem. Het zou hard werken worden als al “mijn”linkjes ineens dagelijks een blog gaan schrijven.
Volgorde? Zegt niets over m’n waardering of hoelang die link er al staat, ik dóe maar wat met die plaatjes, vul gaatjes op en kijk een beetje of er niet teveel heel lichte of heel donkere plaatjes bij elkaar staan.

Ook vond ik dat m’n pag. “over Rietepietz” zo niet meer kon, maar een hele nieuwe introductie schrijven ….. ? Precies, je snapt het, dat is wel héél veel verandering. En in grote lijnen klopt het nog wel, alleen de rol die Henk altijd in m’n logjes speel(de)t is toch wat veranderd. Daar heb ik dus in groene letters wat aangevuld , altijd nuttig voor lezers die een site voor het eerst bezoeken, weten ze een beetje waar ze in terecht komen en kunnen ze nog rechtsomkeert maken als het ze niets lijkt. Goh…. toch weer tamelijk “behoudend onderhoud”, en eh… dat onderhoudend vergeten we maar.

guilty pleasure

In vragenlijstjes ontbreekt de vraag vraag zelden, wat is je “guilty pleasure”!
De exacte betekenis is : “iets waaraan men stiekem genoegen beleeft hoewel men weet dat het eigenlijk niet hoort; stiekeme geneugte; heimelijk pleziertje.”
Geen idee waarom een “heimelijk pleziertje” niet goed genoeg aangeeft wat men bedoelt maar dát heb ik nog nooit iemand horen vragen.

Zou het te maken dat guilty pleasure vaak wordt gebruikt als het om, de minder hoog aangeschreven Nederlandstalige volkszanger(essen)s gaat? Of om bijv. het theater van de lach, Andre van Duin, soap series en noem maar op waar wij Nederlanders ons altijd een beetje voor te lijken schamen dát we het leuk of mooi vinden.
Alsof de verhullende naam moet laten zien dat we héus wel reuze ontwikkeld zijn want “we spreken onze talen”.

Afbeeldingsresultaat voor guilty pleasure betekenis

Als ik er op google kom ik dit plaatje tegen met de verklaring die ik in de tweede zin al gaf.
Oke, wat zegt het over mij. Nou in ieder geval dat de voorbeelden van “stiekem pleziertjes” voor mij niet opgaan. Het meeste vind ik echt niets maar er zijn altijd uitzonderingen die wél leuk of mooi zijn, die waardeer ik dan “gewoon” en niet stiekem! Waarom zou ik me in ’s hemelsnaam moeten generen voor iets dat ik mooi of leuk vindt. Zo kan ik bijvoorbeeld niet altijd om persiflages lachen.
Om een goede persiflage te waarderen moet je de gepersifleerde artiest of persoon wél een beetje kennen.
Gaat het om bijv. W.A. kan ik prima beoordelen of het al dan niet goed gedaan wordt en er waardering voor hebben, en sommige artiesten kom je nooit helemaal omheen waardoor herkenning/waardering dan ook wel lukt als het goed gedaan wordt.

Maar zodra het gaat om figuren uit een programma dat ik niet ken gaat voor mij, en naar ik aanneem voor ieder ander, de persiflage verloren. Die spreekt me dan niet aan omdat ik natuurlijk niet voor niets het programma niet kijk, dat heeft m;n interesse niet. Helaas, alweer geen stiekem pleziertje.
Nee, ik ben er nog niet achter of, en zo ja welke, heimelijke pleziertjes ik heb. Misschien zegt het wel over mij dat ik helemaal niets met stiekeme pleziertjes heb.


voor de liefhebber

Er zijn op dit moment niet veel TV programma’s die m’n aandacht vast kunnen houden. Maakt niet uit, “jullie zitten toch op mijn schoot” en de TV staat dan eigenlijk alleen maar aan om wat beweging en leven om heen te creëren. Maar ik vond een leuke uitzondering, een nieuw programma voor de liefhebber van het fenomeen escape room. De code van Coppens: de wraak van de Belgen. Heerlijk programma waar de onvermijdelijke BNners een uur de tijd krijgen om via allerlei codes te ontsnappen.

Jullie weten vast nog wel hoe leuk ik het vond om met álle kleinkinderen naar een escape room gestuurd te worden.
We kwamen er maar op nippertje op tijd uit en dat was zeker niet dankzij mij al kon ik wél een keer een nuttige hint geven.
Maar ik was overwegend goed voor de gulle lach.
Je begrijpt , “de code van Coppens ” vind ik een leuk programma.
Op de zondagavond om 10 voor half 9, een tijd dat je toch thuis moet zijn door de avondklok.
Wat voor een deel van mijn lezers wel handicap zal zijn is dat het door SBS 6 wordt uitgezonden. Ik heb daar geen probleem mee, ik kijk altijd of het programma in mijn straatje valt, welke omroep het uitzendt zal me worst zijn. Op zijn tijd heeft iedere omroep wel iets dat me boeit of amuseert en daar gaat het toch om.
Tja, de reclame bij de commerciële omroepen …. ach, altijd goed om even koffie te halen, m’n glas te vullen, een plas te plegen enz! De reclames krijg ik op die manier meestal weinig van mee, maar áls er een opvalt zou ik ze soms zelfs voor een logje kunnen gebruiken.
Als er een enthousiaste verkopen bij één van de hoorboeren staat te beweren dat hij “een onzichtbaar hoorapparaat in het oor kan aanbrengen” heeft dat mijn aandacht, ik zou al heel tevreden zijn als hij “een zichtbaar hoorapparaat zó in het oor aan kan aanbrengen” dat het onzichtbaar is voor de buitenwereld.
Lijkt me trouwens een enorm gepruts met zo’n onzichtbaar hoorapparaat, maar dat zal wel aan mij liggen.

boekenpraatje

Laat maar zakken hoor die wenkbrauwen, natuurlijk ga ik niet standaard een boekenpraatje houden, weet je toch!
Mijn hoofd heeft nog steeds een beetje moeite om niet af te dwalen al is er wél wat verbetering.
Sinterklaas bracht dit boek.
Een boek dat in Zweden een toppertje was en ook in Nederland flink aan de weg timmerde met lezers die “er vrolijk van werden”.

Natuurlijk ben ik weer een uitzondering, vrolijk ben ik er nog niet van geworden maar oke, ik ben pas op pag. 147 dus dat kan nog komen.
De schrijfstijl is inderdaad leuk en het titel gevende verhaal is zeker grappig maar… (je hoorde de maar al aankomen) steeds als ik echt lekker in het verhaal zit komt er, in chronologische delen vanaf zijn geboorte in 1905, een hoofdstuk uit het leven van de 100jarige.

Of dat een doel dient weet ik nog niet, ik ben geneigd te denken dat het gebeurt om mij uit het verhaal te halen. Al gauw komen de jaren aan de beurt waar ik al herinneringen aan heb en dan begint de ellende.
Op miraculeuze wijze krijgt de man in zijn leven te maken met landen en wereldleiders waarvan de naam mij terug brengt in mijn vroege jeugd. Op de distributie radio kwamen die namen in de “ANP”nieuwsberichten destijds i.v.m. al dan niet schokkende, wereldgebeurtenissen regelmatig voorbij, .

Als het over Iran gaat in de periode 1947- 48 is m’n concentratie echt helemaal weg…. eh… Iran, heette dat in die tijd niet “Perzië”? Ik dwaal af naar mijn tiener jaren en meen toch zeker te weten dat de Sjah van “Perzië” wereld nieuws schreef door te scheiden van zijn prachtige vrouw Soraya wegens het in gebreke blijven van haar broedstoof. Hij hertrouwde kort daarna met een andere mooie vrouw die voor een mannelijke opvolger zorgde .
Wél ff jammer dat deze zoon nooit op de “pauwentroon” kwam. In 1979 werd de Shah met zijn gezin verbannen na een revolutie en werd het land de “islamitische republiek Iran”.
Oke, ik heb de wijsheid niet in pacht en voor ik de vertaler beschuldig van een foutje duik ik even in Wiki;

“In 1935 vroeg de toenmalige sjah Reza Pahlavi andere landen om voortaan de lokale naam van het land, Iran, te gebruiken. Omdat de naam Iran vaak aanleiding gaf tot verwarring met de buurstaat Irak, werd in 1949 voor buitenlands gebruik weer de naam Perzië ingevoerd. Na een protest van de Perzische/Iraanse geleerden, kondigde de regering in 1959 aan dat, in andere talen dan het Perzisch, beide namen officieel gebruikt mogen worden. Een inwoner van Iran/Perzië is een Iraniër of een Pers.

Het klopt dus wel dat ik me Iran als Perzié herinner maar de inwoners noemden het land Iran. Het laat wel duidelijk zien dat een boek schrijven veel vooronderzoek vereist, tenzij je “hij verdronk in haar diepblauwe ogen en ze leefden nog lang en gelukkig” boeken schrijft.
Eh… waar was ik ook alweer, o ja bladzijde 147 , misschien moet ik al die “levens periodes” maar overslaan, of éérst allemaal lezen. Want zó wordt het niets met de concentratie…. die arme Soraya, gewoon uit haar sprookjeshuwelijk geknikkerd omdat ze geen kind kreeg….





veel beloven….

Veel beloven, weinig geven, doet een gek in vreugde leven.

Wie kent het spreekwoord niet! Ik leg het heel summier uit en laat het zien aan de hand van een filmpje.

*Er was veel sneeuw beloofd,
*er kwam heel weinig,
*in het gezin van kleindochter Jennifer werd iedereen gek,
*en ze leefde in grote vreugde …..

………… tot ze moegespeeld naar huis trokken om (deels) véél te laat naar bed te gaan!

scherven…..

…. brengen geluk zegt een spreekwoord. Het zál wel, maar voorlopig spreekt; “daar heb je het gedonder in de glazen” me meer aan.
Eigenlijk “loop ik een beetje op een glazen bruggetje” al hóóp ik dat “het een storm in een glas water is” want behalve glas breken kan er in een huishouding nog van alles mankementen vertonen.

Zoals een CV ketel met een meer dan dorstige inslag waarvoor de oorzaak nog niet gevonden is… en het probleem óók onder de grond kan liggen.
En een wc vlotter die niet van ophouden weet en maar blijft spoelen maar ja, de winkels zijn dicht dus ff met het spul een passend onderdeeltje halen is niet aan de orde. Gelukkig is het de wc boven en kan ik het kraantje dicht houden.
Je weet wel, van die onbestemde dingen die soms zowel uit de hand kunnen lopen als in de papier.

Dan zijn die scherven zeker overzichtelijker zelfs al hadden ze óók weer iets te maken met iets dat niet goed werkte.
Je kent het wel, spotje in de glazenkast doet het niet meer, zit ingebouwd en een beetje onhandig hoog.
Maar het moet eruit om het te kunnen vervangen en vóór je het weet vliegen de glasscherven je om de oren. En dan heb ik natuurlijk géén geschikt nieuw lampje in huis en is het lampenwinkeltje in het dorp ook al gesloten.
Er zijn 2 glaasjes gesneuveld, op zich zo erg niet.

Het zijn likeurglaasje van een oorspronkelijk 30 delig glasservies.
Het was één van de eerste dingen van “onze uitzet” en we wonnen het nog voor we getrouwd waren tijdens een feestavond van de dansschool, in een tombola als ik me goed herinner.

Op de bier/limonade glazen na heb ik van iedere glassoort nog wel iéts, in totaal nu nog 13 stuks.
Het drinkgedrag was in die tijd ook iets anders dan tegenwoordig.
Vroeger vond ik een likeurtje wel lekker, we hadden een speciaal trechtertje om verschillen kleuren likeur in te schenken die dan op elkaar bleven drijven. Dat had iets met het soortelijk gewicht te maken geloof ik.
De likeurglaasjes (L) vond ik het mooist van vorm. Het glaasje ernaast is een jenever glaasje , oude, jonge bessen- of citroenjenever…. het werd in die tijd op verjaardagen geschonken in deze glaasjes.
Daarnaast het sherry glas, die zijn tegenwoordig veel hoger en smaller uitlopend. Het wijnglas daar weer naast is tegenwoordig véél groter al giet men er in een restaurant maar nét zo veel…. eh weinig in als in dit oude glas past.

Ach, al met al ga ik die glaasje niet missen en nu ze toch in scherven liggen moeten ze maar andere dingen doen dan ze gewoon waren….. zorgen dat ze geluk brengen!
Zorgen dat het probleem met de cv ketel opgelost is met het nieuwe expansievat al heeft de monteur nog twijfels en kán er een lek onder vloer zitten.
Wat denk je, zal ik voor alle zekerheid nóg maar een paar glazen tegen de grond gooien?
We kunnen toch nooit tevéél geluk hebben?

de dader…..?

………ligt op het kerkhof is een oud gezegde dat betekend; “de dader van het een of ander misdrijf is niet te vinden. Men bezigt, deze woorden, wanneer de een de schuld van het kwaad op den ander werpt en de eigenlijke dader niet te vinden is.”

Daar moest ik aan denken toen ik aan de slag ging om de boel een beetje “kersterig” te maken.
Op de piepkleine schoorsteenmantel staat altijd m’n eerste kersthuis dat we ooit van Inge kregen. Uit het begintijd van de kerstdorpen en het is dus ook wat groter dan de anderen.
Voor de kerst kwam ook de tweede engel weer uit de kast waar ze overzomerde!
De engelen kreeg ik vorig jaar na een hartveroverende Sinterklaas actie, ach dat weet iedereen nog wel en Henk hád iets met de engelen.
Steeds weer stond hij met zo’n kwetsbaar engeltje in zijn hand, bekeek het van alle kanten en zette het dan weer heel voorzichtig neer, tot die éne keer!
Vanuit de keuken hoorde ik een klap en het engeltje bleek helaas niét te kunnen vliegen.

Het lag op de grond, het hoofdje afgebroken en de vleugels nog maar aan één puntje vast met wat breukschade aan de aanhechting aan de achterkant.
Gelukkig had ik een grote tube lijm in huis, verder had ik nog wat geduld, in dit geval natuurlijk “engelen” geduld, en zo kunnen de dames toch weer samen hun beschermende taak verrichten.

De reparatie is niet helemaal onzichtbaar gelukt maar de gelijmde breuk in de hals zou évengoed een parelketting kunnen zijn al weet ik niet of engelen iets met sieraden hebben, wél met veren, maar de veren vleugels zitten ook niet echt aerodynamisch verantwoord meer, mwah…ze vloog toch al slecht.
Maar even terug naar de dader….. die zou dus letterlijk op het kerkhof gelegen hebben ware het niet dat hij rustig in zijn urn in de kast staat.
De engelen zijn me natuurlijk dierbaarder dan ooit en zijn onvervangbaar.
En ach, ze zijn in goed gezelschap. Voor het huisgeveltje op de schoorsteen staat een koets met een paard ervoor, ook dát onderdeel heeft schade geleden. Waarschijnlijk is het paard op hol geslagen en heeft daarbij de po…. benen gebroken, de koetsier hangt zonder benen naast de koets en het echtpaar in de koets draagt óók “een ketting” omdat ze het hoofd verloren bij het ongeluk “

Het kerkje besloot op enig moment geen kenmerken van het geloof te voeren maar ik ben voor vrijheid van geloof zolang je er anderen niet mee lastig valt , en een groot kruis naar beneden gooien zie ik als overlast en gevaar. Ik had de lijm toch in m/n hand. Dat de pastoor niet op z’n benen kan staan wijt ik aan de mis wijn , niet aan het eventueel missen van voeten. Er moet vorig jaar ook sprake van vandalisme geweest zijn, in één van de huisje is blijkbaar een raam ingegooid en van de lantaarnpaal zijn twee lantaarns afgebroken.
Ach…. met al z’n onvolkomenheden horen ze gewoon hier, zo héél volmaakt ben ik zelf nou ook weer niet.

rokerig

Regionale omroepen zijn vaak een beetje kweekvijver voor presentators/verslaggevers/nieuwslezers voor de landelijke zenders.
Ik bedoel…. het vak moet geleerd worden en daar moet je meestal op de onderste trede beginnen om het vak met vallen en opstaan te leren.
Er gebeurt best wel van alles bij ons in de regio hoor ik op de radio, ontploffende vuurwerkbommen, aangestoken branden enz….!
Gelukkig geen gewonden bij deze gebeurtenissen maar ik héb toch m’n twijfels of iedereen er wel gezond bij kon blijven.
Ik hoorde de nieuwslezer aan het eind van het brand item zeggen;

“er werden twee mensen voor het inademen van rook naar het ziekenhuis gebracht”.

Ik wéét het niet, past dit wel in het beeld om roken te ontmoedigen? Lijkt me niet écht in een ziekenhuis passen.
Of is het een alternatieve behandeling waar ik nog niet bekend mee ben.
Wie weet is het wel een soort ” beter conserveren” door middel van roken, precies, zoals bij makreel bijvoorbeeld.
Ideaal om het ouder worden een halt toe te roepen.
Gewoon zoiets als een stoombad maar dán een met rook gevuld hok i.p.v. met stoom, adem in……. adem uit…. !
Tja, eerlijk gezegd zie ik voor deze omroeper op korte termijn nog géén baan bij de npo! Hoewel… zeg nooit nooit, want ook daar schrijven nieuwslezers tegenwoordig hun eigen teksten, ook als ze niet écht een taalknobbel hebben.

therapie of zo

Aan het plaatje wel te zien wélke therapie ik bedoel hé, “Ik loop niet met molentjes” zoals één van onze gezegden het zo netjes uitdrukt als je een beetje “malende” bent en ogenschijnlijk een “klap van een molenwiek hebt opgelopen”.
Lekker op dreef Rietepietz!
Nou ja, de meeste mensen hebben toch al hun bedenkingen bij mijn puzzelverslaving én spreekwoorden tik, je moet toch minstens een gaatje in je hoofd hebben om ” een gat in te zien” in 1000 stukjes karton in elkaar te leggen en ze daarna weer los in de doos te gooien.
Nou is het vreemde dat je er bij het puzzelen nou juist heel góed een gat in kunt zien zodra je de randen in elkaar hebt liggen, dan is er één groot gat.

Pas als de puzzel klaar is “zie je er geen gat meer in” eh…. dat is dan wel een beetje laat om te gaan stressen dat het je niet gaat lukken.(om maar ff snel de uitdrukking te verklaren)
De ongeoefende puzzelaar heeft zich dan allang een “stuk in de kraag gedronken”, die krijgt die puzzel dus nooit af…. precies die mist dat éne stukje dat in zijn kraag zit maar dat hij dan allang vergeten is.
Puzzelen is gewoon een kwestie van “stukje voor stukje” in elkaar passen, lijkt heel simpel maar gek genoeg lukt dat niet zo goed wanneer je “een beetje van je stuk bent”. Had ik de laatste 2 jaar áltijd een puzzel op de plank liggen waar ik mee bezig was, de laatste 4 maanden had ik er totaal geen zin in. Ook de denksportpuzzels willen niet erg en zit ik op te turen zonder iets in te kunnen vullen. Waarschijnlijk is m’n hoofd nog te vol met andere dingen en was er gewoon “geen gaatje” om te puzzelen, net als lezen!
Ik ga dus maar even in puzzeltherapie….. kijk, het begin is er….

golfjes

golfjes,
bewegend water
zoet geurend schuim
liefkoost haar naakte lichaam
omhelst het bij iedere beweging
alsof ze in zijn armen ligt
zich zacht vlijend in de warme stroming
kust water haar lichaam van top tot teen

Hóóó nou Rietepietz….. we gaan toch geen poëzie aspiraties ontwikkelen hé!
Die regel van 9 en de volgende van 10 woorden gaan er niet meer komen vrees ik.
Eigenlijk schrik ik zelf altijd als ik dit soort dingen opschrijf maar toch, ze vielen me in toen ik in bad zat te genieten van het omsloten worden door heerlijk warm water.
Dat moet je dan wel een beetje in beweging houden om die warmte te blijven voelen. Maar dán voelt het ook zo als ik hierboven probeer te omschrijven. Nou ja…. voor mij dan hé, want lang niet iedereen vindt een bad nemen prettig, mag van mij.

Voor mij is het nu weer een geniet momentje van de dag, ontspanning die ik lang gemist heb omdat “voor mezelf zorgen” allemaal vlug, vlug moest de laatste jaren. Er is nu ook weer tijd om m’n (perkament) huidje te vertroetelen met een lekkere bodylotion al moet ik het wél allemaal zelf opsmeren.
Niemand meer die “het er wel even lekker in wil wrijven”, hoe komt die uitdrukking toch aan zo’n negatieve klank.
Toch niets zo heerlijk dan een man die je even helpt om de lastig te bereiken partijen in te smeren.
Voor “stevig afgedroogd worden” geldt eigenlijk hetzelfde, staat in een slechte reuk maar, wat was het fijn om te ondergaan toen ik door een bijna verloren vingerkootje zélf even niets kon/mocht doen en ik liefdevol door Henk werd afgedroogd.
Dat ik dat deels best wel zelf had gekund hield ik natuurlijk voor me.
Zucht….. het wordt echt niets met die poëzie van mij, ik ben wel weer héél ver afgedwaald, sorry!

.

Vorige Oudere items