rust roest….

Rust roest ja, maar is af en toe toch best even lekker hoor, dan nemen we bij uitzondering maar eens een glas cola, dat schijnt roest weer heel goed op te lossen.
Met rust bedoel ik dat we even vrijwel niet op de drukkerij nodig zijn want  na een paar héél drukke weken blijken de kaboutertjes hier in huis er ook de kantjes afgelopen te hebben.

En dat met twee ontploffende tuintjes, waar weliswaar weinig onkruid staat omdat het mudje vol staat, maar het is toch wel handig als er nog pad overblijft.
Het weer leende zich er wel prima voor dus eerst maar op de knietjes de voortuin in, de buxushaagjes knippen.
Heel geweldig is het niet geworden maar  ik kan gegarandeerd 2 dagen niet meer op en neer want ; “zij zijn klein en ik ben groot” om de kreet van Calimero  in een nieuwe vorm te gebruiken.
Precies, de bilspieren door het rondkruipen over de piepkleine grindpaadjes die bijna verdwenen waren!

Daarna binnen aan de slag, de vriezer heeft overuren gedraaid met die hoge temperaturen en is toevallig nu bijna leeg…. zucht…. ik wou dat het m’n hobby was, maar dat is het zéker niet.
En nóg zo’n klusje dat je altijd véél te lang uitstelt, de friteuse verversen én schoonmaken, echt “vét”,  en dan bedoel ik natuurlijk niét dat het zo’n  geweldig klusje is, gewoon baggervet!
Ondanks dat we niet zo vaak frituren (of misschien wel juist daarom) moet het tóch zo af en toe gebeuren.

O ja, en achter de was aangerend want de wasdroger  heeft nu écht de pijp aan Maarten gegeven dus moest alles netjes buiten opgehangen worden….. hoe bedoel je rust………..
Laat ik jullie de rest maar besparen, iedereen weet zélf wel wat er allemaal blijft liggen wanneer je veel buitenshuis werkt.
Maar geen zorgen hoor, we hebben natuurlijk wél de momentjes benut dat het weer zich van z’n beste kant liet zien.
Weer eens in het prachtige “te Werve” gewandeld en zo hier en daar onderweg een lunch gescoord, ach het valt met mee met die roest uiteindelijk, het zullen wel sproeten zijn!

 

schaapachtig..

Nou niet écht dagelijkse sleur hoor, maar we gaan steeds meer over tot onze normale manier van leven. Dat betekent  toch dagelijks “even van het erf af” want de hele dag thuis zitten kan altijd nog!
Wel nemen we wat vaker de auto voor afstanden die we een paar jaar geleden lopend of fietsend deden. Dat voorkomt dat we altijd dezelfde rondjes lopen omdat onze actieradius lopend nou eenmaal minder  groot is geworden.

Het aan de vliet grenzende Elsenburgerbos heeft gelukkig altijd wel een parkeerplekje en toen we van de week een mededeling hadden gezien dat er tijdelijk weer schapen rondlopen was de keuze waarheen snel gemaakt. Er zijn aardig wat te begrazen weides dus het wás even zoeken waar  er “gewerkt werd” maar we vonden ze ruim voordat we moe waren.


Helaas geen herder te zien en de schapen hadden het druk met  het schoonvreten van een afgebakend stuk. Als ik het goed begrepen heb zijn deze schapen dol op de jonge scheuten van de berenklauw en laten die nou juist ruim voorradig zijn op een aantal van de weides.
Er lopen meerdere soorten schapen bij elkaar, volgens mij is dit beestje lid van “de zwarte kousen kerk”…… of eh… misschien is het wel een beetje dom  vermomt “zwart schaap” van de familie.


We moesten zelf nog een beetje als klimgeit optreden, de beestjes liepen op een stuk dat behoorlijk stijl omhoog gaat…… hadden we allebei bést een kluif aan maar ja, je wilt toch weten hoevéél schapen er dan rondlopen en boven had je het beste overzicht.
Filmpje is niet sensationeel maar voor mensen als Mirjam en Melody misschien wel nuttig, schaapjes tellen schijnt een beproefde methode te zijn om in slaap te vallen maar ieder ander moet natuurlijk vooral niét gaan tellen, zeker Henk niet!

Voor je het weet ben je uitgeteld………

uit ’t vuistje

Denk nou niet dat we altijd dure terraszitters zijn hé. Soms halen we na gewerkt te hebben gewoon een broodje en eten dat op een bankje op de boulevard op.
Viswinkels genoeg daar bij de haven, blikje bitter lemon erbij en we kunnen er weer tegenaan tot de avondmaaltijd.
Eigenlijk ben ik niet zo’n viseter maar zo op z’n tijd gaat een broodje gerookte zalm er best in.
Voor het broodje van Henk heeft een paling het leven gelaten, klopt, zijn dan weer niét de goedkoopste broodjes  maar oke, we hadden gewerkt dus dan kan dat er wel af.

Gelukkig zijn we geen grote eters want en hebben we ieder aan één broodje genoeg.
Ja hoor, de rommel doen we netjes in de papierbak, die staan er genoeg, zowel op het strand als op de boulevard.
Om de spijsvertering te bevorderen kunnen we ook nog gebruik maken van een soort “stormbaan” op het strand. Je begrijpt, ik ben niet te houden en maak even een rondje over alle attributen….. jammer dat toen nét de batterij van de camera leeg was, dus geen atletisch hilarisch filmpje, zó jammer!
Maar gebruik je voorstellingsvermogen en je ziét hoe ik mezelf aan dat touw  over die klimplank trek …. éitje natuurlijk! Ach, eigenlijk missen jullie dus niets!

inspiratie

Het was natuurlijk een onzin logje dat vorige, als zo vaak bij jullie Rietepietz. Ja ik kán natuurlijk het wereldleed uitputtend gaan beschrijven maar volgens mij voegt dat niet zoveel toe.
Nee ik kies dan toch (te) vaak voor een beetje verstrooiing , ach wat heet kiezen, het overkomt me gewoon.
Als ik onderweg die joggers aan van álles zie duwen  kan ik maar nauwelijks binnen houden “die staat muurvast knul, die krijg je niet om”.

Vaak kom ik per wandeling wel drie blogonderwerpen tegen die strijden “om de eer” hier een plaatsje te krijgen. Het vreemde is dat de andere onderwerpen dan niet  meer aan de bak komen, daar is gewoon de jus af lijkt het wel als ik aan  één onderwerp ben gaan schrijven.
Luxe probleem natuurlijk want menig blogger  vraagt zich van tijd tot tijd af”waar moet ik nú weer eens een logje over maken”, ja toch?

Klopt, ik heb eigenlijk nooit een “writersblog”, schrijf wél bewust maar  om de andere dag een logje, té leuk om in de reacties een bescheiden “chatroom” te hebben en dat vraagt tijd, interactie  weetjewel.
Daarbij wil ik natuurlijk ook m’n linkjes niet verwaarlozen  al houd ik het aantal min of meer strak in de hand, daar kom je echt niet  zómaar tussen hoor , ik dank dan weer wél de hemel op de blote knietjes  dat niet ál “mijn linkjes”  dagelijks bloggen zoals een paar wél doen.

Bewáár me, nee hoor, geef gerust een beetje toe  aan een dipje, of zet gewoon 1x per week een logje als je dat gewend bent, wie ben ik om je daarover op de vingers te tikken. Anderen  zijn soms een tijdje hyperactief om dan ineens weer te vergeten dat er zoiets als blogjes schrijven bestaat, ook helemaal prima zolang je maar  niet ziek  bent. Eh….. waar zou ik het vandaag nou eigenlijk over hebben, o ja, over inspiratie, heb jij er wel eens gebrek aan?
O je wilt nog weten welk onderwerp er verloren ging?  dit zagen we óók tijdens die wandeling maar daar heb ik nu geen verhaal meer bij.

vlekje wegwerken

Je kent het wel,  kom je de badkamer in om je tanden te poetsen …. heeft je voorganger  zich uitgeleefd met de tandpasta en grote klodders van het witte spulletje  ontsieren je aanvankelijk brandschone wastafel.
Niet bij de  bpakken neer zitten, denk ik oplossingen…..en heus die zijn er!

pasta
……een ander merk tandpasta doe wonderen….

pasta1
…….echt  nóóit geen grote witte klodders  meer in de wastafel…..

pastavlek

 

soppig

Nee niét buiten hoor, het heeft nauwelijks geregend dus buiten lopen we niet te soppen, maar ik kreeg binnen een plotselinge sop-opwelling.
Nou héb ik daar een stevige allergie voor maar als ik niet tijdig m’n pilletje heb geslikt  valt de opwelling dus niet te onderdrukken….zucht!
Het betrof de ramen aan de voorkant in deze dakkapel, de linker.
dakramen
Ik vergat een foto vóór de sopbeurt  te maken, maar omdat de buren rechts nog aan de slag moéten heb ik  vóór en ná  de sopbeurt in één foto kunnen vangen.
goorsopJa heus, onze dakkapel was nét zo smerig getuige het “sopje” dat ik overhield toen ik het kleinste raam  van de twee, van de badkamer, aan de binnen- én de buitenkant had gedaan.
Kijk, dán heb je eer van je werk!
Na het tweede deel dus nog meer bagger.  Ja de buitenkant heb ik óók zelf gedaan maar geen zorgen hoor, ik durf tegenwoordig niet meer vanuit de dakgoot te opereren zoals ik tot een jaar of 7 geleden nog wél deed. De goot is er  breed genoeg voor, ik hoefde er niet dwars in te staan.

Ik hád jullie natuurlijk graag een foto laten zien van mijn gestuntel om ook de hoge witte lijst aan de buitenkant schoon te krijgen, maar Henk was even boodschappen doen en de zelfontspanner was ff geen optie.
De 10 sec  die ik dan heb om van de tuin beneden weer boven in het open raam boven  terecht te komen zouden  een ziekenhuisopname  met diverse gecompliceerde  breuken niet onaannemelijk maken.
Ach, het is toch  maar de vraag of “Rietepietz in het raam zittend” wel een esthetisch uitgangspunt is.

goot
En omdat ik het nu echt niet meer durf  is er dus óók al geen foto van “Rietepietz in de goot”. Nu ik het zelf   dóódeng vind durf  ik ook aan niemand  te vragen of ze even de dakhaas uit willen hangen.

Gelukkig hebben we toen we destijds die dakkapel lieten vernieuwen gekozen voor kantel kiep ramen die naar binnen open kunnen. Zodoende kan ik niet mezelf naar buiten kiepen als het sopvirus me in z’n klauwen heeft en is het allemaal weer goed afgelopen! En nu maar snel even snel  pilletje nemen voor ik nog meer ga lopen “emmeren”!

dagelijkse sleur?

Dat we het zo leuk vinden om een handje bij  te steken in de drukkerij  wil natuurlijk niét zeggen dat we ons  vervelen als we  niét werken.
Het kwam wel goed uit dat het een paar weken wat rustiger was want de worsteling met m’n stem heeft heel veel energie gekost.
De stem is nog steeds niet zoals het hoort maar het gaat alwéér een stuk beter, er komt meer klank in, ik kan iets meer toon hoogtes gebruiken én het kost veel minder moeite.

Verder ging alles natuurlijk gewoon door. De combi magnetron  in, wat wij nog steeds de nieuwe keuken noemen, ging kapot en toen bleek de nieuwe keuken niet zó nieuw meer, maar al 12 jaar oud. Een  nieuwe  combi magnetron dus, en die moet natuurlijk even uitgeprobeerd worden.
Dat doet Henk dan wel even want ik ben niet zo’n keukenprinses. Hij krijgt bezoek van dochter Inge ( ik ben dan nog op weg naar huis na een gezellig  bezoekje bij een medeblogster die álles weet van lastige stembanden) en Inge filmt even de voortgang bij “chef appeltaart” zodat bewezen kan worden dat hij het écht zelf gedaan heeft.

Ze blijft uiteráárd wachten tot er iets te proeven valt maar wachten duurt lang.
Haar oog valt op het hoekje met de LP’s, hélemaal jeugdsentiment … hoewel  “een plaatje draaien” lijkt nu juist weer hélemaal hip te zijn.
Ze grasduint even lekker tussen het vinyl en valt van de éne verrassing in de andere….”ach… hébben jullie die nog” of “wauw… die wil ik even horen hoor” het verkort de wachttijd reuze en als Inge in de buurt is moet je je als “oudjes” natuurlijk niet laten verleiden door muziek uit het verleden…. dan snapt ze je met haar telefoon…..

Tja, na zóveel inspanning gaat  een stukje verse appeltaart erin als koek  hé!
appeltaart
Ach….. gewoon een dag als alle anderen, een dag  zoals we allemaal vaak hebben, toch?

Vorige Oudere items