volkstoneel

Om naar de Haagse binnenstad te gaan is even in de tram springen het handigst, nee dat bedoel ik natuurlijk overdrachtelijk.
Ik stap gewoon rustig de tram in en ga óók niet midden in de tram staan springen (ik moet ook alles uitleggen),
Maar goed, onverrichter zake (de nieuwe modekleuren staan me niet) stap ik na een uur weer in de tram terug , tegelijk met twee jonge vrouwen die een kinderwagen bij zich hebben.
Ik zit allang als de dames nog druk kakelend (zonder incheck) het gangpad blokkeren met de kinderwagen.

De bestuurder roept via de intercom;”willen de dames met de kinderwagen in de ruimte in het midden van de tram gaan staan, U verspert het middenpad “. Hoewel de dames met veel rollende r.r. vloeiend “verwegistan” spreken verstaan ze dit prima en zoeken de inham op die er voor bedoeld is.
Het kindje in de wagen is naar schatting een maand of negen, het snoetje zit helemaal onder de chocolade. In z’n handje zit, op een soort sateprikker, een ronde chocoladeschijf van +/- 5 cm.
De motoriek is blijkbaar nog niet helemaal ontwikkelt want de chocoladeschijf, en erger de prikker, wappert alle kanten op en komt slechts af en toe in het mondje terecht. In gedachten zie ik al een oogje aan dat prikkertje hangen maar de dames kakelen rustig verder.

De dames hebben zicht op de deuropening en als we vier haltes verder langzaam uitrijden maakt de moeder ineens een paar stappen naar een oplaad/kaart automaat die naast de deuren hangt. Zodra de tram stil staat stappen er controleurs in, dat verklaart veel. De controleurs komen de helpende hand bieden bij de dames maar …. de dames verstaan geen Nederlands maken ze duidelijk, en ook geen Engels. En ze kunnen niet betalen want ze hebben geen kaart, én geen geld. Ze laten wél steeds hardere r r rollen en nee, ze hebben géén ID of een paspoort.

Het kindje laat ondertussen de chocolade stok op de grond vallen en gaat huilen, het deert de dames niet, ze kijken even maar laten de kleffe zooi op de grond van de tram liggen en het kindje met een vuile mond zitten huilen.
Ze gooien er nog een schepje bovenop met hun geratel terwijl de htm mensen hun best blijven doen een oplossing te vinden. Aan de arm van één van de dames bungelt een papieren tasje van de primark, tja, daar was blijkbaar geen geld voor nodig geweest. De controleurs hebben zich nu alle 4 verzamelt bij de kinderwagen en het woord politie valt.

Voor mij is wel duidelijk dat de dames een stukje volkstoneel opvoeren, ze kennen het systeem, want reageerden toen ze controleurs op het perron zagen staan, ze verstonden Nederlands want ze reageerden op de oproep van de bestuurder toen ze de boel blokkeerden. Wat de bestuurder omriep is toch niet direct een zin die je als eerste op Nederlandse les leert. Hoe het verder ging? Ik zal het nooit weten, ik moest uitstappen maar nam wél m’n petje af voor de rust uitstralende controleurs.

verdwenen kater

Nee ik had me niét “bezopen” dus ik hoefde géén kater weg te werken, mijn kater was gewoon zoek.
Gisteravond miste ik ineens Beau. Meestal ligt hij wel ergens op de bank op één van de kussentjes die hij dan eerst omtrekt.

Of hij kruipt in onder een dekentje van zijn stoel, dat heb niet altijd direct door omdat er dan alleen een grote bult te zien is die niet zo opvalt. Dan gooi ik wel eens mijn tas in die stoel en ik weet niet wie er dan meer schrikt, Beau of ik. Ook ligt hij soms op een eetkamerstoel die natuurlijk onder de tafel geschoven is en dan zie je een zwarte kat ook niet een, twee, drie liggen.
Maar op ál die plekjes lag Beau nu ff niet, naar buiten gaat hij nooit en er was bovendien geen buitendeur open geweest.
Boven komt hij nooit, alleen tegenwoordig wél in de ochtend om mij wakker te maken, maar overdag is de slaapkamerdeur dicht dus valt er boven geen warm plekje te vinden voor slaperige poes.
De meeste kussentjes staan nog gewoon overeind op de bank, zonder dat er een kat op ligt….Ik geef het op en plof neer op de bank, naast de kussentjes en wat denk je?

ggrrrrr

Ze hadden keurig een berichtje gestuurd hoor van de kabelmaatschappij, vanmorgen tussen 7 uur en 10 uur waren er werkzaamheden en lag alles even plat. Geen probleem ik moest tóch werken dus zou er niets van merken. Bij thuiskomst werkt alle weer normaal, geen centje pijn dus…….. tótdat ik even een foto van de telefoon af wil halen om in dit logje te gebruiken……. niks, noppe, nada, de laptop kan de telefoon niet vinden en dan moet ik dus weer de truckendoos in duiken…. en daar heb ik nou toevallig even helemaal geen zin in!

’t Wordt dus improviseren eh….. waar gaan we het over hebben.
Dat de puzzel van 4000 stukjes nog niet af is kunnen jullie ook allemaal wel zelf bedenken, veel te veel gewerkt en er is nog steeds te kort daglicht, schiet niet op áls die puzzel al een interessant onderwerp zou zijn.
Het is wat het is, dan stort ik me maar op de grote doos overheerlijk bonbons die ik van de week van Inge kreeg, tja, ik kan het ook niet helpen dat ik niet rond kan gaan met die doos bonbons bij jullie.
Maar ach, jullie doen natuurlijk nog allemaal aan de lijn, goede voornemens weetjewel, toch?
Jammer, jammer, jammer, dan neem ik zelf nog maar zo’n heerlijk gevuld stuk pure chocolade.
Jullie amuseren je wel hé! Maak er een gezellig weekend van!

blijven leren…

Ja zeuren en delen dat er dingen fout gaan is één ding, maar als er iets opgelost is moet ik daar natuurlijk ook even melding van maken. Tot m’n verrassing werken ineens de “aanhalingstekens” weer zoals het hoort. Dat is niét mijn verdienste hoor, ik had het alleen maar in de gaten want het was knap lastig dat ik bij een logje schrijven altijd een dubbel aanhalingsteken moest intikken en er dan weer één weghalen. Inderdaad, ik ben nooit zuinig met leestekens al ben ik dan weer niet zo héél nauwkeurig in waar ze moeten staan.

Wat ik wél zelf uitgevogeld heb is waarom ik bij sommige blogs ineens niet het volledige reactieveld kreeg en dus vaak niet kon regeren. Dat heeft te maken met een “verbeterde bescherming tegen trackers” van WP . Ineens viel me op dat er een nieuw icoontje voor de zoekbalk stond. Ja ja, dat wist jij natuurlijk alláng maar half digibeten als ik vinden dat dan weer het vermelden waard.
Kijk daar bij dat rode pijltje.

En dan klik ik, vergetend dat ik vroeger van mijn vader vooral niet mócht klikken, even op dat icoontje en rolt er een venstertje uit waar ik kan lezen dat die extra beveiliging aan staat. Mijn conclusie kan dan alleen maar zijn dat op de sites waar ik niet kan reageren dus gebruikt gemaakt wordt van trackers waar WP me tegen wil beschermen. En ja hoor, zodra ik het schuifje naar “uit” zet komt het juiste reactievenster tevoorschijn zodra ik wil reageren.
Tot vóór dat nieuwe icoontje reageerde ik ook op die sites zonder dat er ( voor zover ik weet) olifanten uit de kast rolde dus ik neem de gok van trackers. Blijft het nog een beetje raadselachtig waarom het eerder soms wél en soms niét lukte, maar in ieder geval is voor mij nu het probleem opgelost.

Oke, het was niet direct een wereldprobleem maar een mens moet klein beginnen om ergens te komen. Wie weet kom ik ooit aan het grote werk toe. Je dacht toch niet dat Steve Jobs van de éne dag op de andere met al die ingewikkelde computerprogramma’s aan de slag ging. Nu nog uitvogelen waarom in niet ingelogd blijf als ik dat vinkje heb aangeklikt….zucht…stilstaan is achteruitgang zeggen ze, zéker in Blogland!

ondoorgrondelijk…

Inderdaad, ik dwaal weer door de ondoorgrondelijke internet krochten, of misschien beter ik lig overhoop met de blog krochten die op onverklaarbare wijzen soms maling hebben aan mijn opdrachten.
Zet ik bij Neeltje ( van golven in zee) een reactie met m’n WP inlog, geen vuiltje aan de lucht, op naar haar volgende logje, reactie geschreven, met dezelfde inlog gegevens de reactie plaatsen…… lijkt WP een beetje moe en vertikt het om te reactie te plaatsen. Bij navraag ligt die óók niet in de SPAM. De andere dag op een ander logje plakt de reactie er moeiteloos in, vol goede hoop dus nog ff proberen in het logje dat eerder weigerde ……je weet nooit toch? Maar … niks noppes, nada.

Bij sjannesblog gebeurde hetzelfde al meerdere malen, soms lukt het, een andere keer blijft het inlog veld zeuren dat m’n inlogcodes niet kloppen terwijl ik met diezelfde code in het vorige logje moeiteloos een reactie zet.
Bij veel andere sites moet ik óók inloggen ( wat nooit hoefde) maar de reactie zetten lukt, alleen lijdt dat venstertje ernstig aan Alzheimer want hoe vaak ik ook een vinkje “onthouden” aanklik, de volgende keer moet ik wéér inloggen.

Bij John ( van naast m’n schoenen) gebeurt al een tijd iets vreemds. het reactieveld laat de cursor z’n werk niet doen en het reactieveld is ook al niet compleet, geen optie om m’n gegevens in te vullen. Helemaal onderaan staan vier icoontje van accounts waarmee je ook in kunt kunt loggen, ik klik Instagram aan, wat ik zelf helemaal niet héb zie niets bijzonders, klik het weg en heb , wonder boven wonder ineens wél een goed reactieveld dat nog werkt ook. Oke een omweg maar zo lukt het steeds wél..

Bij Matroos Beek kan ik niet liken. Normaal like ik nooit maar als de reactiemogelijkheid afgesloten is like ik soms wel. Helaas, daar werkt de truc met de ikoontjes niet, dan verschijnt er écht een veld waarin ik in moet loggen mét een eigen account van bijv. FB, maar dat heb ik allemaal niet.

Wás ik maar helderziend, of een flinke nerd, dan zou ik wel weten waar de problemen vandaan komen.
Zijn het plaagstootjes van WP zelf, er staat immers óók ineens reclame onder mijn logjes, jammer maar voor wat hoor wat natuurlijk als je een gratis site hebt.
Of misschien heeft het wel te maken met W 11, dat ik zélf nog niet heb gedownload, maar anderen misschien wel. Geen idee waar het aan ligt, vandaar dat ik het maar in de groep gooi, zijn er meer bloggers die tegen dit soort toestanden aanlopen?

H.H. staat voor…

Nee, niét voor Huishoudelijke hulp. Maar vandaag stond het voor ” Henk Helpt”.
Ja sorry,sorry,sorry sorry, Henk blijft maar langs fietsen in mijn logjes. Geen idee of dat normaal is maar voor mij voelt het als normaal omdat hij altijd veel in mijn logjes voorkwam zonder zelf ooit één woord te schrijven of te lezen.
Maar goed, vanmorgen moest ik voor ( voorlopig hoop ik) de laatste ochtend vroeg naar de drukkerij en hoewel ik wist dat het in de nacht zou vriezen had ik daar verder niet bij nagedacht en dus……

Stond mijn Suus vanmorgen in een beeldig transparant bruidstoiletje beeldig spierwit te wezen.
Een flinterdun laagje ijs op de ramen dat toch net té dik was om iets uit richten met de wisser, en dus grabbelde ik onder de klep op het dashboard waar altijd een of meer ruitenkrabbertjes liggen.

Helaas, ik greep mis, ineens weet ik het weer, heb de laatste eind vorige winter gebroken en weggegooid.
Waarschijnlijk zit er nog wel iets in het gereedschap koffertje in de achterbak maar daar gun ik me de tijd niet voor.
Onder de klep op het dashboard ligt ook nog altijd de invalidenkaart van Henk, (die ik natuurlijk nooit meer gebruik maar blijkbaar óók niet uit de auto kan halen), in zo’n keurig geplastificeerd hoesje waardoor hij stevige scherpe randje heeft.
Met een beetje geluk krijg ik dáár het flinterdunne ijslaagje wel mee weg.
Ik beloof Henk mijn vingers over zijn foto te laten vallen om hem een beetje warm te houden want zoals ik al zei, hij had een hekel aan kou.
Alleen voor jullie doe ik mijn vingers even een beetje opzij, dan werkt hij weer keurig verder tot de voorruit schoon is en ik veilig weg kan rijden.
“Kijk je wel uit voor gladdigheid” hoor ik hem in gedachten nog zeggen!
Jáááhaaaa, zeg ik ongeduldig, dat doe ik toch altijd! Ik heb toch expres gewacht tot het licht werd voor ik de weg op ging! En jááhaaaa, ik ga morgen een nieuwe ijskrabber kopen, áls de supermarkt ze tenminste heeft!

beïnvloed?

Van de week had ik het er nog over, met een mede blogster, of al die aandacht voor inclusiviteit nou wel iets uithaalt, of dat het misschien soms wel averechts werkt. Ik dacht dat het niet veel nut had, maar ondertussen weet ik dat het zelfs mij beïnvloed. Dat komt zo!
Ik sta in de rij voor de kassa van het tuincentrum, er staat een echtpaar voor me met een klein wit hondje dat rustig op zijn gat zit te wachten tot de baasjes alles op de band hebben gezet.
In de rij voor de eerstvolgende kassa die open is sluit een dame aan met een klein zwart hondje.

Er voltrekt zich een metamorfose in het schattige witte hondje, als door een wesp gestoken schiet het venijnig keffend overeind en rukt aan de riem in de richting van het zwarte hondje.
Zie je wel, puur gevalletje racisme denk ik. Ja écht waar dat denk ik, maar ik durf er niemand op aan te spreken, zo laf ben ik dan wel weer. Maar het wordt nog erger. Als de mensen het witte hondje weer in bedwang hebben vraagt de kassière iets aan het baasje, daarna buigt ze zich uit haar hokje en geeft het hondje een honden koekje, het zwarte hondje bij de andere kassa krijgt niéts…….ttsss…..en ook ik krijg er nóóit een koekje als ik lang de kassa loop. Gelijke behandeling…? Ja ik kreeg het mee, maar dáár is nog veel te leren……. inclusief? …….ammehoela!!

die hakbijl weer

Echt één van mijn stokpaardjes waar het spreekwoorden betreft, in tijd van nood schil je aardappels met de hakbijl. De betekenis is ongeveer hetzelfde als het nu veel bekendere; ” als het niet kan zoals het moet, moet het maar zoals het kan”.
Over het algemeen ben ik redelijk goed in me behelpen als ik niet voorhanden heb wat ik nodig heb.

Zo was ik van de week even niet handig bezig. Moest wat boodschappen doen en kon alleen een parkeerplek vinden die tamelijk ver weg lag met wat onhandige hindernissen voor een winkelwagen. Niet handig om de boodschappen met de kar naar de auto te brengen. Die paar dingen draag ik dan wel, ook die tray met 8 pakken jus ‘d orange (á 1,5 ltr) ik vóel me meestal geen dag ouder dan veertig dus dat moet kunnen…. toch?
Al lopend merk ik toch dat het formaat tray onhandig draagt, als ik even een steuntje kan vinden hevel ik wat pakken over in de tas waar maar een paar kleine dingen in zitten, gewicht verdelen, goed plan.

De tas met de lange lussen slingert lustig heen en weer en … knalt tegen m;n scheenbeen. Oeps, ik mag me dan veertig voelen, mijn huid is echt van een dubbele leeftijd en dus…. flinterdun en makkelijk kapot.
En ik slik braaf mijn pilletje, een bloedvat verwijder, die z’n werk prima doet. Iéder onbenullig wondje maakt een waar bloedbad. Ik voel al een straaltje lopen als ik bij de auto gelukkig de boodschappen kan in laden. Hoewel ik altijd pleisters bij me heb plak ik die liever niet op dat soort wondjes, ze zijn ook te smal. Met een zakdoek deppen helpt niet afdoende, als ik wil rijden kan ik die natuurlijk niet vasthouden dus op zoek naar “een hakbijl” . Nee hou nou óp, ik hak m’n been er niet af, ik zoek een noodoplossing…..

M’n mondkapje, de elastiekjes zijn net lang genoeg om ze aan elkaar te knopen om mijn kuit. Het zit “lekker” strak wat een voordeel blijkt, bij thuiskomst blijkt het bloeden al gestopt , ff jammer dat de boel vastgeplakt zit en dus weer open ligt als ik de mondkap eraf heb. Maar oke, dan ben ik thuis, maak het ondiepe wondje schoon en laat het lekker aan de lucht drogen met m;n been op de bank. Dit soort wondjes zijn berucht als ” kweekvijver voor een open been”.
Gelukkig geneest het meestal redelijk snel bij mij, zo min mogelijk rommel op plakken want ook een pleister er af trekken kán de huid weer beschadigen.

Wat zeg je…? Dan had ik die kar maar mee moeten nemen? Ja duh…. als ik met zo’n kar hindernissen moet nemen stoot ik zéker m’n scheen tegen dat kreng, gevalletje van twee kwaden de minst harde kiezen.

naar de knoppen?

Knoppen genoeg toch? Het is de versterker van het geluidssetje, met bijbehorende flinke speakers, dat we kochten ergens in de jaren 80 van de vorige eeuw (dat klinkt zo lekker oud) .
Bijna 40 jaar oud dus, maar eh… ik ben dubbel zo oud en doe het ook nog dus waarom zou dit setje het niét doen.
Een jaar of 5 geleden begaf de CD speler het maar die was nog te vervangen, al was de nieuwe van ander merk.

Maar vorige week hoorde ik uit de hoek van het setje alleen nog wat pruttelende/knetterende geluidjes en dacht; ” die is naar de knoppen”. Als de versterker het niet doet doen óók de draaitafel en de cd speler niets.
Dan hoef ik nog steeds niet zonder muziek in huis te zitten, in de keuken staat een radio, ik kan op de laptop muziek opzoeken, of op de TV. Maar die kan ik geen van allen afspelen over de speakers wat toch écht een wereld van verschil is.

Maar het ergste is dat ik dan niets meer kan met alle LP’s waar we in de loop van ons huwelijk herinnering mee opbouwden, en datzelfde geldt voor de CD tjes. Daar werd ik best wel verdrietig van, héél verdrietig, alsof er wéér een stuk van m’n oude leven weg gevallen is. Ik sla even helemaal dicht en wil niet nadenken over iets nieuws kopen.
Als Inge en haar lief later in de week binnenstappen hoor ik dat ze al gezocht hebben naar iets dat past, nog niets gevonden maar ze willen eerst eens zien of de versterker écht niets meer doet.

Inge’s lief trekt het hele setje uit het vak, iets dat ik natuurlijk iedere week doe om alles af te stoffen…. eh… nou ja, ik kan dat wel eens overgeslagen hebben…… een week of tweehonderdvijftig, misschien wel iets meer. Laat ik het zo zeggen, de versterker heeft een behoorlijk “stoffig imago” aan de achterkant! Gelukkig heb ik nog een busje perslucht ( of zoiets) en dat geef ik mee, maar zonder al te veel verwachtingen.
Ik verwacht eigenlijk dat de versterker bijbels bezig is geweest en (met mijn hulp) het “in stof zult U weder keren” in praktijk heeft gebracht.
Maar kijk nou wat er gebeurt in het filmpje als alles nagelopen is en er eens goed in eh…. uit de bus geblazen is!
Het was voor déze schoonzoon niet nodig, maar als er iéts is waarmee je een warm plekje bij je schoonmoeder kunt verdienen dan dit wel!

zó bij de tijd!

Nee hoor, geen centje pijn met alle klokken weer 60 minuten terug te zetten. Het is hélemaal goed gegaan met de TV, de telefoon, de laptop enz….. Eh… ik beken, dat word allemaal automatisch gedaan en is niet helemaal mijn verdienste.
Maar de combi magnetron heb ik toch maar probleemloos zelf gedaan, geen centje pijn!

De wekkerradio naast m’n bed, precies deze, die nooit als wekker of radio gebruikt wordt,
Hij stond nog op de zomertijd van 2019 omdat ik eerder geen zin had me erin te verdiepen. Maar het is toch lastig als ik in de nacht op de klok kijk en dan terug moet gaan rekenen en dus eh….. hoe ging dat ook alweer.
Hoe moeilijk kan het zijn, gewoon nét zolang op alle knoppen drukken tot de nieuwe tijd erop staat.
Om 9 minuten over 12 in de nacht wordt ik wakker van een irritante piep….
Grrrr… ik blijk ongemerkt de wekker ingesteld te hebben. Stevig nachtblind druk ik op alle knoppen tot de herrie op houdt…… om 10 minuten later te ontdekken dat ik óók op de snooze knop gedrukt blijk te hebben.
De volgende morgen met daglicht én een bril op maak ik eerst een studie van de knopjes. Zie helemaal nergens iets over een alarm. Heel duidelijk is het allemaal niet, de lettertjes zijn heel klein, en knoppen hebben meerdere functies al is niet duidelijk wélke! Ik pruts maar wat.

De volgende nacht om 9 minuten over 12…. hoor ik muziek, hoe is dát nou mogelijk, buren? de TV? Ships, de wekkerradio wekt, dit keer heb ik de radio erbij geactiveerd. Pas dán zie ik dat er voor de tijdsaanduiding ook een rood lichte te zien is dat ongetwijfeld betekent dat de wekker is geactiveerd. Ik sleep me uit bed, licht aan, bril op en stoei met de knopjes.
Het lichtje blijkt van plaats te wisselen, onder boven , rechts links… het kan állemaal.
Met de belofte aan mezelf dat ik het de andere dag écht goed ga uitzoeken trek ik de stekker eruit en ga slapen. Pas de andere dag als ik de foto’s voor het logje gemaakt heb zie ik onder de volume knop AL1 en AL2 staan.
Met een beetje goed wil haal ik daar 2 alarm optie uit. En dan is het een fluitje van een cent op te zien wat er gebeurt bij het bedienen van de knoppen tot ik álle rode lampjes uit heb.
Ff jammer dat ik vergeet dat het een 24 uurs klok is, als je die in de middag op 3.15uur zet zie je in de nacht dus 15.15uur en moet je nóg om gaan rekenen, maar dan anders. Maar vannacht moet het allemaal oke zijn, écht!

Vorige Oudere items Volgende Nieuwere items