Voordat ik me op de kleding stort nog even iets over het salonorkest dat op de Titanic speelde. Ook daar is enige aandacht voor op de tentoonstelling. Het orkest speelde door zolang het kon maar ging met het schip ten onder, alle orkestleden verdronken. Over plichtsbesef gesproken. Volgens het bijgaande bordje in de tentoonstelling werd de orkestleider gevonden met de viool op zijn lichaam vastgebonden. De jaren 20 van de vorige eeuw hadden nog een arbeidsethos waarvan veel mensen uit de huidige jaren 20 ernstige uitslag zouden krijgen. Liefde voor ‘het vak’ is vrijwel uitgestorven, men gaat waar (meer) verdiend kan worden, in welk vakgebied dan ook.
Aan de japonnen (nee zoiets noem je geen jurken) is duidelijk te zien dat handenarbeid in die tijd goedkoop was. En werd ook niet op een metertje stof gekeken, uiteraard alleen voor de betere klasse die het kon betalen. Veel japonnen hebben een sleepje, mooie draperieën en vooral veel borduurwerk, al dan niet met glinsterende steentjes. Ik zie er zelfs mouwen die tot op de grond hangen. Het zou volkomen onpraktische kleding zijn in het nu maar toch…. ik zou wel een paar van deze juweeltjes willen passen. Het zou ‘de Queen’ wel passen toch?
Zó diep ondergedoken dat ik de Titanic tegenkwam, precies, in het Haagse kunstmuseum. Uiteraard ben ik het meest geïnteresseerd in de kleding ‘uit de tijd’ bij die tentoonstelling die opgehangen is aan de ondergang van dat mega grote schip. Men heeft z’n best gedaan de aankleding van de tentoonstelling in de sfeer van zo’n luxe cruiseschip te brengen. Hier en daar nagemaakte machinekamer elementen, wanden die op een scheepswand lijken, en levensgrote foto’s op andere wanden met scheepsinterieurs. Uiteraard ontbreekt er geen mooi Titanic decor om een foto te maken. Jammer dat men daar niet wat kleding uit de tijd heeft voorzien zoals, bijv in Volendam. Een soort jasschort dat op de rug open is en makkelijk over de kleding heen aangedaan kan worden. Hier blijft het bij wat hoofddeksels en een enkele sjaal.
Gemiste kans denk ik, maar gelukkig heb ik een truitje aan dat een redelijk passend dessin heeft. En we zijn wel aardig in de kleur want felle kleuren kwamen in die tijd blijkbaar niet voor. Heel veel keuze is er niet in de hoeden maar de mannen hoge hoed staat Inge prima. We maken dus géén sepia foto voor € 5, — maar doen het met de telefoon.
Een grote projectiehoek laat originele foto’s van het schip en het interieur voorbij komen op de muren, maar ook beelden van de “kunstzinnige” interpretatie van het modebeeld uit die tijd. We komen die modellen ook tegen tussen de kleding waar de tentoonstelling eigenlijk over gaat. Wat mij betreft is die combinatie een volkomen miskleun, maar dat ligt ongetwijfeld aan mij. Ik keur ze dan ook geen foto waardig, met de ander kleding ligt dat zeker anders, daar heb ik van genoten, kom ik misschien nog wel op terug mét foto’s!
Het is natuurlijk niet perse noodzakelijk dat ik bewijs dat ik vrijwel dagelijks leuke filmpjes in de familie whats-app ontvang. Ja duh….. ik laat natuurlijk geen blogonderwerp liggen. Vooral de buitenlandse familieleden zijn een bron voor ah….’s en oh…’s. Uiteraard spelen vaak de kinderen de hoofdrol, ook in Nederland. De meest vertederende filmpjes komen voorbij.
Maar uit Zweden en de USA komen ook vaak filmpjes waarin dieren de hoofdrol spelen. Zowel zoon Ruud in de USA als kleindochter Jennifer in Zweden wonen vrijstaand en dicht bij de natuur en hebben daardoor wel eens bezoek van dieren waarvoor wij hier meestal naar een dierentuin moeten.
Ik plakte dus even een deel van de oogst van de laatste tijd aan elkaar. Filmen lukt natuurlijk niet altijd. Zo was Ruud vorige week niet op tijd met de camera toen een valk, vrijwel voor zijn raam, een koppel Squirrels (een wat grotere eekhoornsoort) op het oog had. De Squirrels hadden dan weer een oogje op de Halloween pompoenen van Ruud.
Later kreeg hij, op klaarlichte dag, bezoek van een echtpaar coyote. Mevr. Coyote, die op een wat grote vos lijkt, bewaterde in alle rust de tuin bij Ruud. Ook haar man kwam even buurten en had weinig haast om weg te komen. Bij Jennifer varieert het van schattige bambi’s tot elanden, al komen die laatste dan nog net niet tot in de tuin, maar wél dichtbij. Nou ja, kijk zelf maar even naar deze beestenboel.
Wil je een goede raad van me? Maakt nooit een vroege afspraak wanneer je iets op het gemeentehuis moet doen. Ik kon vanmorgen m’n rijbewijs afhalen en dát mag nog zonder afspraak maar omdat ik meteen de parkeervergunning wil verlengen heb ik een afspraak om 9 uur.
Nog netjes opgevoed met ‘altijd minsten10 minuten van te voren aanwezig zijn sta ik dus om 10 voor 9 voor de deur. Net voor er een regenbui losbarst…. maar de deuren zijn dan nog hermetisch gesloten. Er lopen wél allerlei mensen rond in de grote hal die ik kan zien maar pas om precies 5 voor 9 is er iemand zo goed de deuren open te doen en spoed ik me naar de balie. Voor de 6 balies zitten de rolluiken nog potdicht maar het apparaat weet dat ik een afspraak heb en spuugt volgnummer 1 uit.
Bij een eerdere confrontatie had ik al gemerkt dat je aanmelden óók kwestie van tijd is. Het apparaat is voorzien van een ‘korte termijn’ geheugen. Een kwartier, langer trekt het apparaat niet, en er valt niets aan te melden wanneer je toevallig 17 minuten eerder aanwezig bent. Klokslag 9 uur gaan, tegelijk als een brandscherm in het theater, alle 6 de rolluiken omhoog en zie ik de poppetjes koortsachtig om elkaar heendraaien om de juiste stoel te vinden. Ik heb alles keurig bij de hand, alleen de apparatuur heeft nog wat last van ochtendziekte…..
Maar na ruim een kwartier is het toch klaar en vraag ik waar ik m’n rijbewijs af kan halen , zonder afspraak zoals afgesproken. Eh….. terug naar de aanmeld eenheid, melden dat ik géén afspraak heb en wat ik dan wel kom doen. Wéér een bonnetje dat ik nummer 1 ben, dit keer voor balie 5 waar het afhalen een fluitje van een cent zou moeten zijn. Handtekening zetten en wég. Niet dus, blijkbaar heeft niémand een fluitje bij zich, moeten er wat zaken intern aangezet worden en ‘moet ik even geduld hebben’. Maar oke, om kwart voor 10 stap ik toch naar buiten met het kersverse rijbewijs én de verlengde ( ja hoor past nog net in m’n zak) parkeervergunning op zak naar buiten. Het werk allemaal zó snel met de moderne hulpmiddelen, alleen ’s morgens om 9 uur nog even niet!
……… niet eert is het grote niet weert, zegt men. Hoogste tijd om wat klein groen te eren zou ik zeggen want in de grote steden in de randstad verdwijnt het groen waar je bij staat.
Storm Bert zorgde kortgeleden voor natuurlijke uitdunning in dit stukje groen in Den Haag. Het lijkt zo op de foto nog best wat toch? En in de ogen van een slimme projectontwikkelaar is het misschien ook zeker nog wel wat. Ik loop tegenwoordig, van uit Rijswijk, wel eens naar Leidschendam en ontdekte daarbij in het bedrijventerrein Binckhorst een stiekem pareltje.
Onzichtbaar als ik met de auto die kant op ga, ligt tussen de Binckorstlaan en het begin van Voorburg een heerlijke groenstrook. Mét een wandelpad én een sloot. Ik schat het bij elkaar minstens 15 meter breed. Met links achter het groen dus die doorgaan, drukke autoweg en rechts van die strook een rij huizen met een benijdenswaardig uitzicht.
De wijk de Binckhorst verandert langzaam van industrie wijk naar woonwijk, er stond al wat hoogbouw en er zal nog wel hoogbouw bijkomen. Je houdt je hart vast dat er zo’n projectontwikkelaar zijn oog op dit stukje groen laat vallen. Een woontorentje of vier zou hier toch wel passen. Of misschien een flinke rij doorzonwoningen á minimaal 7 ton per stuk, ruimte voor de auto zit toch al bijna nergens meer in de planning.
Ik tel m’n zegeningen dat ik op m’n wandelroute meerdere onverwachte stukjes groen kan doorkruisen terwijl ik nooit ver weg ben van een grote doorgaande weg. Dat heeft dan weer het voordeel dat ik altijd wel ergens een bus of tram kan oppikken als de 7,5 km. me toch teveel zou worden. Gelukkig was het dit keer niet nodig en kom ik ruim op tijd aan bij de bridgeclub in Leidschendam en daar kan ik de rest van de middag zitten. Mooie combi toch?
Het weer is altijd goed gespreksonderwerp in Nederland dus laat ik ook eens meedoen. Komt natuurlijk niet uit de lucht vallen dat onderwerp….eh.. jawel, de regen viel hier wél uit de lucht vanmorgen, bij jullie misschien ook wel.
De eerste whatsapp foto vanmorgen was van Jennifer, uit Zweden. Het waren er zelfs meerdere én een filmpje. Het filmpje was van gisteravond toen ze van haar werk af kwam en liet zien dat de winterbanden haar gelukkig netjes tegen de heuvel op trokken waar hun huis op staat. De 7 cm sneeuw waar ze haar auto onder terugvond heeft ze er toen nog afgeveegd. Wij allemaal stikjaloers natuurlijk want we zijn reuze in voor een sneeuwballengevecht maar dat zit er hier nog niet in.
Toch moet het hier vannacht wél gevroren hebben want de volgende foto die binnenkomt is van het dakraam bij Annemarie in Houten. Een echt kunstig bewerkt stukje glas zou ik bijna zeggen. Koud is het dus wel, gelukkig heb ik tijdig een goede winterjas gekocht. M’n oude winterjas was na een paar wasbeurten toch flink dunner geworden. Bij ons in de regio was het vroeg in de ochtend nog droog en probeerde de zon er nog door te komen. maar in rap tempo stapelde de buien zich hier en daar op om los te gaan. En wat krijg je dan? Precies, een regenboog. Kleinzoon Maikel maakte daar een foto van in Zoetermeer. Heel grappig is dat een ander familielid, dat aan de andere kant van Zoetermeer woont, óók een foto maakte van diezelfde regenboog. Ze zaten iéder aan een kant van de regenboog en dus…… moet er toch één aan de kant gezeten hebben waar die pot met goud volgens zeggen staat. Flauw hoor, niemand laat daar iets over los, van je familie moet je het hebben zegt men.
Laten we eens een boom opzetten over een boom opzetten. Ja ja, is nog een beetje vroeg om het over de kerstboom te hebben maar ‘regeren is vooruitzien’ en een kerstboom opzetten is ook wel gebaat bij een beetje vooruitzien. Alleen al een rondje tuincentrum wanneer ze allemaal een kerstshow geopend hebben kun je niet vroeg genoeg doen als je de drukte een beetje wilt ontlopen.
Ik roep al een paar jaar dat ik het gedoe om een kerstboom te versieren niet meer op m’n hals ga halen. Vooral de lampjes erin doen is afzien. Maar ja, als je kerstboompje met gemankeerde kluit al voor de tweede keer een zomer overleeft ? Dat beloon je door toch weer de strijd met een snoer lampjes aan de gaan om z’n doodsstrijd een verlicht karakter te geven. Na drie jaar een glansrol in huize Rietepietz was het dus over en uit met de kerstboom, wat nu!
Eerst maar een zélf m’n licht opsteken in een tuincentrum, een kunstboompje? Deze lijkt een heuse kanshebber, niet al te nepperig, mooi smal, niet té groot en met nog geen 60 Euro zeer betaalbaar! Maar ja, wél nep en ik moet er nog steeds lampjes in frommelen om er wat van te maken. Er staat trouwens óók een mooie conifeerachtige kerstboom, precies, zo een als de vorige die het drie jaar volhield, maar ja, die lampjes hé! En het is ook best een zware pot om mee te gaan lopen slepen. Misschien toch maar eens bij de alternatieve kerstbomen kijken, die zijn er tegenwoordig te kust en te keur. Van een houten geraamte tot de meest kunstzinnige gedrochten.
Maar sommige ook best mooi, deze creatie van wilgentenen is best leuk, en al versiert dus kan na gedane arbeid zó de zolder op. Helaas eigenlijk net een slagje te klein én…. geen lampjes. De zoektocht gaat verder langs alle kleurige glitter en wanstaltige kerstversieringen die op een kermis niet uit de toon zouden vallen. Maar versierspullen heb ik zat, en aan modegrillen doe ik niet mee. Kerst is (voor mij) rood, groen en goud, zilver mag ook nog. Ik wel er ook niet al te veel geld tegenaan gooien want ons ben zunig!
De aanhouder wint hé, kijk nou, een kale boom mét lampjes. Ledlampjes zónder batterijen en best wel een beetje in een kerstboom model te buigen. En belachelijk goedkoop terwijl het ook nog buiten gebruikt mag worden. Oke, de lampjes zijn niet te vervangen maar met een snoertje kerstlampjes blijft het dan altijd nog bruikbaar, en die heb ik genoeg. Met een balletje hier en daar en wat glimmende sliertjes, dat heb ik allemaal wel, moet dit toch zeker wel een aardig kerstboompje kunnen worden. En zo niet…. dan is het leuk in de tuin dus …. deze gaat mee naar huis. En nu maar hopen dat ik niet alsnog overstag ga voor een échte boom, heel diep van binnen vind ik dát toch de enige echte kerstbomen.
Het blijft tobben hé met dat plastic uitbannen. Oke, een plastic heffing op plastic tasjes werkte. Maar dat is dan ook de énige plastic-heffing die werkt, domweg omdat er een goed alternatief is. Het debacle van statiegeld op plastic flesjes ( en blikjes) is wel duidelijk, voornamelijk heel veel gedoe bij de inname van het lege spul maar geen verminderd gebruik.
De plastic-heffing die in juni j.l. werd ingevoerd werkt ook voor geen meter. Waar je voor tasjes heel makkelijk terug kunt vallen op de ouderwetse boodschappentas is er weinig alternatief om kant en klare maaltijden (of onderdelen van) in te verkopen. De handel zélf ligt dwars om bijv. de Chinese maaltijd in een eigen bakje of pannetje af te halen, dat zou onhygiënisch zijn. Bij mijn weten is er in de jaren 60 niemand aan overleden en toen was het volkomen normaal om met een pannetje zo’n maaltijd te halen.
Kortom er wordt nu een plastic-heffing berekend terwijl er niet één plastic bakje minder in omloop komt. Ik kom daarop omdat ik een lade op moest ruimen en nogal wat bakjes van Chinese maaltijden tegen kwam. Feest natuurlijk want er zitten vaak kleine verschillen in de afmetingen van bakjes waardoor het altijd puzzelen is om een passende deksel te vinden als je ze wilt hergebruiken voor in de vriezer. Al haal je maar 1x in de maand zo’n maaltijd heb je al gauw 24 bakjes.
En zelfs ik heb dan nog wel eens een ijsbakje, of ik krijg van Inge iets dat ze extra, of teveel, gemaakt had in een plastic bakje voor de vriezer. Vroeger wáren er geen kant en klaarmaaltijden en dus ook geen bakje voor nodig, en bij de eerste Chinese afhaalmaaltijden was er gewoon dat meegenomen pannetje.
Nou ja, ik heb de lade maar weer eens uitgemest en wat dozen met passende deksels uitgezocht om voor de vriezer te gebruiken. De rest moet dan maar weg in de PB (en nog iets) bak. Kortom, die plastic-heffing werkt voor geen meter, niet zo slim gedaan!
Jááá, ik heb m’n stempel te pakken en ik kreeg 5 jaar. Geen gevangenis straf hoor, maar een verlenging van m’n rijbewijs voor 5 jaar. Je begrijpt dat ik vanmorgen diréct de zaken ging regelen op het stadhuis want m’n huidige rijbewijs verloopt de 26ste. De tractor en de aanhanger staan er ook weer op, niet dat het verstandig is als ik met een aanhanger achter Suus ga rijden, echt dat gaat niet goed komen. Daarin neem ik dan maar m’n eigen verantwoording, net als de tractor, ik zoek geen nieuwe uitdagingen. Geen idee trouwens wat ik hier in de stad met een tractor zou moeten doen, maar áls ik zou willen ik zou ermee rond mogen rijden. Vanmorgen toch nog even een uitdaging die ik wel aan móet gaan voor dat nieuwe rijbewijs….. een pasfoto maken. Gelukkig kan dat in zo’n doe het zelf foto hokje in het stadhuis, al is het maar de vraag of er iets uit komt rollen dat bruikbaar is. Je kunt zelfs nog met muntgeld betalen en voor 10 Euro heb ik 5 rampenfoto’s.
IJdel als ik ben zou ik liever een stukje uit een foto knippen die van de week in het Muzee gemaakt werd maar dat mag dan weer niet. Te kleurig en te vrolijk, op vrolijke pasfoto’s rust een veto. Nou ja, de eerstvolgende agent die e aanhoudt gaat vast op m’n rug zoeken naar de opening waarmee hij m’n mond kan laten bewegen. Bij een beetje buikspreekpop kan het spreekdeel dan bewegen. Evengoed toch heel fijn precies op tijd allemaal gelukt, twee dagen vóórdat het oude verloopt kan ik het nieuwe rijbewijs ophalen, tot m’n 88ste ben ik onder pannen, Volgende uitdaging is of m’n Suus begin december door de keuring komt.
Ja hoor, ik ging vandaag in de herhaling en bezocht het Muzee dat dit keer wél open was. Precies, voor de tentoonstelling ‘draad & dracht’. Behalve de gewone collectie van het kleine museum gaat het nu over de Scheveningse dracht. En nog leuker, ik heb dit keer gezelschap van iemand die al héél lang op Scheveningen woont, dan stap je niét in je spijkerbroek dat museum binnen. We hullen onszelf dus eerst in de dracht. Ik als beschaafde weduwe in de zwarte rouwdracht, voor ’n gezelschap mag het wat frivoler want zij is nog in het bezit van een echtgenoot, een volle neef van Henk.
De gekleurde dracht heeft volgens mij (ik heb weer niet goed opgelet) iets met de vernieuwing van een aantal jaren geleden te maken wan zó kleurig ken ik de Scheveningse dracht niet. De dracht die ik het meest herken is die met de blauwe omslagdoek. Bijvoorbeeld van de vrouw van de visboer die in de jaren 60/70 nog op een vaste dag door de Haagse straten iep met zijn viskar. Ze droeg dan inderdaad niet het ijzer met witte kap en de mooie gouden spelden, maar een klein kapje dat zowel om te werken als om te slapen gebruikt werd. En een schort natuurlijk.
Op de foto met de blauwe omslagdoek hangt nog een foto van een dame met zo’n kap want ik vergat natuurlijk weer om een foto te maken van de vitrine waar ze in alle soorten en maten liggen. Is wel een beetje de schuld van m’n gezelschap, we hebben een schat aan gezamenlijke herinneringen en daar verloren we ons soms een beetje in.
Er marcheert een klasje kinderen door het voormalige schoolgebouw, de meisjes allemaal met een omslagdoek en een mutsje op, de jongens met een stoere vissers pet. Keurig in de rij en muisstil verdwijnen ze in een lokaal waar een voorgetekend poppetje voor ze klaarligt om met lapjes en lijm een eigen interpretatie van de dracht te maken op te maken. Heel stiekem waren wij daar bijna zelf aan begonnen, maar dat was vast niet de bedoeling. We zijn er toch wel een uurtje zoet al zijn we niet ondersteboven van de interpretatie van de dracht door een kunstenares.
Ik lig wel bijna letterlijk ondersteboven als we het gebouw verlaten. Mijn ogen laten me nu alles zó glashelder zien dat ik de dichte glazen deur niet zie en met een enorme klap tegen die deur aanloop, ik zie nog net geen (zee)sterretjes. We liggen in een deuk ja, maar alleen van het lachen. Gelukkig liep ik geen schade op en hoefde nog niet naar huis. We hadden gewoon nog té veel bij te kletsen ….. het was nog een paar uur reuze gezellig en er werd goed voor me gezorgd, je weet maar nooit na zo’n klap toch?.
van koninklijk tot knettergek 
Leuk dat je reageert, dankjewel!