natte rug

Poehwee…. ik heb al een natte rug! Misschien moet ik die uitdrukking even uitleggen.
“Het is een typisch Haagse uitdrukking die verwijst naar het zweet dat op de rug staat na fysieke inspanning.”
Nooit geweten dat het uit het Haagse komt want als geboren en getogen Haagse groeide ik ermee op.
Niet dat ik me vanmorgen al in het zweet gewerkt heb hoor, (nee, ik laat me niet verleiden alle zweetspreekwoorden aan te kaarten) maar wel al wat klusjes gedaan die ik normaal gesproken niet zo vroeg op de dag doe.

Dat kwam éigenlijk omdat ik gisteren letterlijk een natte rug haalde. Het zwembad ja, gewoon een feestje om met dochter, klein- én achterdochter in het zwembad te spetteren. Anne was er met Elise voor uit Houten gekomen. Vliegende tijd natuurlijk en ik moest in de middag nog wat boodschappen doen in Delft. Alles bij elkaar een redelijk vermoeiende dag maar mij hoor je niet klagen hoor.

Wél ff jammer dat ik bij alle drukte vergat dat het brood op was en dus greep ik vanmorgen om 7 uur mis voor een ontbijt. De bakker gaat pas om 8 uur open maar gelukkig had ik nog een grote plak ontbijtkoek als een beginnetje met een kop koffie. En dan kiest de koffiemachine ervoor om het ‘ontkalken’ lichtje te laten knipperen….oéps! Nou ja, dán maar meteen aan de slag al heb ik de laptop nog niet aan. Ik denk iedere keer dat ik het kunstje wel zónder de gebruiksaanwijzing kan volbrengen maar moet toch áltijd weer even spieken. Vandaag begin ik domweg gewoon en, wonder boven wonder, lukt het helemaal. Ondertussen is het 8 uur en kan ik brood halen…… op naar m’n ontbijtje en de ‘ontkalkte’ koffie!

de collectie

Vóór iedereen zich af gaat vragen “wat dóet dat mens in een museum” eerst maar het hoekje ‘gipsotheek’.
Een hoekJE ja, want in het grote geheel is het een klein en propvol stukje museum.
Het voorlichtingsfilmpje vertelt dat iedere beeldende kunstenaar éérst een gipsmodel maakt om de opdrachtgever te kunnen laten zien wat het beeld moet worden.
Daarvoor blijkt gips het beste materiaal. Overwegend achter glas herken ik hier en daar wel beelden o.a. de niet zo elegante verbeelding van toenmalige Koningin Wilhelmina.
Dáár staan prachtige dingen tussen waarbij ik me wel voor kan stellen dat het echte beeld later heel mooi zal zijn geworden.
De lelijke muren vallen daar helemaal niet op omdat er heel veel te zien is. Maar helaas, mooi is mooi, daar valt verder weinig aan toe te voegen. En ik zag bij de andere collectie genoeg waar ik wél de wenkbrauwen bij op trok.

Na het lezen van deze informatie…….

……… valt me natuurlijk zijn naam op, je zal maar Man heten wanneer je blijkbaar iets hebt met geslachtloos zijn.
Zijn filmpjes die er te zien zijn lijken me prima geschikt om iemand te hypnotiseren, draaiende kringen in alle soorten en maten, ik wacht ze niet allemaal af maar ga kijken naar zijn beeld van de geslachtloze figuur.

Tja, kijk zelf…..de prachtige borsten zijn volgens mij toch wel een geslachtskenmerk.
Toegegeven, sommige mannen hebben wel een soort borstvorming maar dat ziet er dan toch héél anders uit.
Het ontbreken van de onderbenen lijkt me eerder een statement, ‘de vrouw heeft geen poot om op te staan’ in sommige culturen. Het beeld op zich is prachtig gemaakt en vind ik mooi, maar ik zie er dus niét in wat de maker gemaakt dacht te hebben.

In het buitengebied vind ik een beeld dat véél beter voldoet aan de omschrijving ‘geslachtloos’.

Kijk, dát noem ik geslachtloos, gewoon een groot (en lelijk) hoofd op een paar ‘Lipoedeem’ benen.
Geen speld tussen te krijgen, laat staan iets anders.
Echt een figuur die ‘nergens mee in z’n maag kan zitten’ want die maag is er gewoon niet.
Hoe het heet of wie de maker is? Ik wil het niet weten, maar ik zóu het zelf bij elkaar gekleid kunnen hebben na een paar slechte nachten.

Sorry, sorry, sorry….. ik weet écht niets van kunst hé, maar ik hoop dat deze kunstenaar niet met subsidie werkt.
Brand maar los, zie jij de kunst wél?

beelden aan zee

Weet je nog waar ik een paar weken geleden op maandag voor een gesloten deur stond? Precies, bij het museum beelden aan zee. Vanaf de Scheveningse boulevard is dit wat je ervan ziet en dat het me zolang ontgaan is komt omdat het er vanaf deze kant zeker niet als een museum uitziet, meer als een bunker wat mij betreft. Misschien ben ik niet zo’n goed voorbeeld van een museumbezoeker, ben er zelden naar op zoek en áls…. gaat het me vaak meer om het gebouw dan om de tentoonstelling.

Maar goed, het was zondag toch nog kouder dan ik dacht op de boulevard en ik ging dus op herhaling naar het museum waar dit keer de deur wel open was.
Welke tentoonstelling er op het moment is maakt me niet zoveel uit, ik wil zien hoe ‘de bunker’ van binnen uit ziet. De warme verwelkoming bij de intree wekt nog de illusie dat het er gezellig is …. maar dat is schijn.
Ligt aan mij natuurlijk, naar een museum ga je niet voor de gezelligheid en echt, ik was ooit in een bunker die reuze knus overkwam vergeleken bij de binnenkant van dit museum.
Het zou me trouwens niet verbaasd hebben wanneer de muren zélf als kunstobject bedoelt zijn, de overal op gelijke afstanden aangebrachte rondjes met een schroeffitting erin roepen meer vragen bij me op dan de kunstwerken.
Soms wordt de sfeer nog een klein beetje goed gemaakt wanneer je naar buiten kunt kijken.

Voor het deel dat buiten is begrijp ik dat nog wel, het buitengebied is voor een museum aan zee best wel een leuke toevoeging.
Met trappen en hellingen kun je een deel van de collectie in de buitenlucht bekijken. Dat moet natuurlijk wel een beetje weerbestendig zijn. Ik neem zonder meer aan dat bij de winterse omstandigheden van deze winter deze afdeling dicht blijft, de hellingen zijn bij gladheid een zekere garantie voor de nodige botbreuken.

Voor binnen is die weerbestendige noodzaak er niet zou ik zeggen. En misschien vindt de directie dat ook wel een beetje, want als ik naar de uitgang ga maak ik nog een praatje met een vrijwillige medewerkster.
Ze vertelt me dat in de herfst de hele binnenboel op de schop gaat. Het museum gaat dan enige tijd dicht, ze klinkt enthousiast over de geplande veranderingen en ik moet zéker nog eens terugkomen vindt ze.
Eh….. wat ik van de collecties vond? Daar kom ik nog op terug in een volgend logje!

’t was druk

Ja zeker wel, en dat kwam door m’n laatste voormalige werkgever. Hij had maar liefst 2 klusjes waar hij geen gat in zag. Aan mij dus de vraag of ik dat gat erin kon maken. En dan natuurlijk niet zomaar een gat, en ook niet maar één gat.

De twee klusje bij elkaar vragen om bijna 5000 gaatjes en het apparaat, waarmee je zo’n gaatje ook netjes met een metalen ringetje kunt afwerken, staat nog bij mij thuis, nog van een vorige keer.
Na de vraag hoe het met me gaat is de voorzichtige vraag is; ‘ kun jij dat klusje voor me doen, of moet ik het apparaat ophalen’?
Als blijkt dat er geen tijdsdruk op staat vind ik het leuk om te doen. Bijna 5000 keer die zwengel over staan halen wil ik niet in 2 dagen moeten doen.
het blijkt niet echt haast te hebben en dus wordt de boel gebracht en ga ik aan de slag.

De grootste partij van de twee is een reparatie label. Heb ik eerder gedaan, en als ik net lekker op dreef mis ik ineens de perforatielijn om het strookje voor de klant af te scheuren…. oeps, zou dat wel kloppen?
Toch maar even navragen, foto maken en appen…..

Natuurlijk is de perforatie érgens in het proces vergeten. Het spul moet dus weer opgehaald worden om die er alsnog in te laten zetten en dan ben je zo twee dagen verder eer ik er weer mee aan de slag kan.
En dan is wél tijdsdruk natuurlijk. Het hele huis ligt dan al snel onder de uitgestanste rondjes waar de carnavalvierders best iet mee kunnen, maar ik niet. En opruimen heeft weinig zin zolang niet álles af is.
Zolang ik bezig ben loopt alles lekker, maar later merk ik toch wel een ietsiepietsie dat de spieren dit soort inspanningen niet meer zo gewend zijn.
Nou ja, ik rammel alles er zo snel mogelijk uit en ik héb nog een bon liggen voor de sauna, daar moet het met die spieren wel weer goed komen denk ik.

meeleven

Soms komt alles een beetje tegelijk, ken je dat? Vast wel want dat maken we allemaal wel eens mee.
Kleinzoon Maikel en z’n vrouw vonden een paar weken geleden ‘het huis van hun dromen’ en wonder boven wonder, hun bod werd aanvaard. Een paar jaar geleden kochten ze een huis dat ‘bijna’ het huis van hun dromen was en nu het droomhuis van een ander stel mag worden.
Dat stel moet nog gevonden worden en daarom waren er twee kijkdagen, het wachten is nu of er op geboden wordt.

Alsof dat nog niet spannend genoeg is heeft Maikel een knie die steeds vaker, en langer, op slot schiet en wordt daaraan vandaag geopereerd. Niet handig met een verhuizing in zicht maar met een knie op slot kun je ook niet veel. Omdat met krukken lopen best vermoeiend is wanneer je een been niet mag belasten kwam m’n zuinig bewaarde rolstoel mooi van pas. Die ben ik maar even gaan brengen. Inmiddels weet ik dat operatie goed verlopen is en Maikel weer thuis is. Ik leef natuurlijk met ze mee op alle fronten.

Bij kleindochter Anne spannende dingen van een andere orde, een opname in een zorghuis van haar schoonmoeder. Een vrouw (in de leeftijd van mijn kinderen, dat zet je gruwelijk aan het denken) die al een paar jaar een aan een bijzondere vorm van dementie lijdt.
Haar man werkt nog en de kinderen, twee jonge gezinnetjes, deden bijna het onmogelijke in afwachting van een geschikte plaats voor de moeder om de man bij te staan.
Wat is het toch een verschrikkelijke ziekte voor zowel de patiënt als de familie.

Mijn ervaring is dat thuis vooral de nachten de mantelzorgen opbreken door het slaapgebrek. Ik zoek nog steeds naar mensen die dáár oplossingen voor willen zoeken. Helaas zijn de meeste organisaties liever bezig met donaties inzamelen en investeren in technische hoogstandjes waar men alleen in het beginstadium iets aan heeft.
Helaas is thuis blijven lang niet altijd een optie, soms door de vorm van de ziekte, soms omdat de omstandig niet goed genoeg aan te passen zijn. En natuurlijk kan ook niet ieder mens een zoveel vragende zorgtaak aan zonder er zelf aan onderdoor te gaan. In die gevallen is een verzorgingshuis een goede oplossing maar ook daar worden de wachtlijsten steeds langer.
Mijn gedachten zijn vandaag dan ook zéker wel bij Anne en haar man. Ik weet nog hoe verschrikkelijk het was om mijn schoonmoeder destijds in het tehuis achter te laten.

mee/napraten

Eigenlijk ben ik een beetje een éénling op het moment, zo voelt het in ieder geval soms want iédereen heeft het over de resultaten van de Nederlanders tijdens de Olympische spelen in Italië.
En helaas, dat boeit me totaal niet. Het zal wel niet sportief zijn maar ik laat het vrijwel helemaal aan me voorbij gaan.
Voor zover men het niet zelf doet heb ik niet zoveel met sport, ik zie wél graag mensen die zich goed kunnen bewegen. Dus alles dat met dansen te maken heeft zal ‘k maar zeggen.

Vandaar dat ik wél iets van het ijsdansen en paarrijden heb gezien. Práchtig, maar vraag me niet naar winnaars want dat weet ik niet.
Ik vind het prachtig wát ze doen, maar of ze dat al dan niet een medaille oplevert boeit me niet, voor mij zijn het overwegend winnaars.

Maar natuurlijk ben ik dan weer inconsequent en maak een uitzondering voor de Zweedse ploeg die ik wél volg in alle disciplines als één en tweemansbob en bijv. afdalingen op de lange latten.
Sterker nog, ik ga jullie er mee lastig vallen en plakte wat filmpjes die hier dagelijks binnenkomen in het kader van alle begin is moeilijk.
Aan de inspanningen die ze zich getroosten ligt het niet, ze maken desnoods thuis nog een bobbaan en trainen zelfs als het al donker is.

ze liggen op straat

Het zal ongetwijfeld aan mij liggen, maar ik zie echt óveral om me heen spreekwoorden of gezegden. Maar misschien heb jij dat ook wel hé, wat denk je als je dit ziet!

Door de werkzaamheden in mijn woonomgeving kom ik dit dagelijks tegen en dan speelt me door het hoofd; “wie heeft die kuil nou gegraven voor wie”! Want ‘wie een kuil graaft voor een ander valt er zelf in’ zegt het spreekwoord.
De ‘graver’ heeft hier dan toch blijkbaar het beoogde slachtoffer meegesleept!

Of misschien is het eigenlijk meer een gevalletje van ‘diep in de put zitten’, met dat miezerige, koude, weer de hele dag dit soort werk doen lijkt me nou niet écht een optie om juichend de dag door te komen.

Zou met een beetje pech zomaar ‘je eigen graf graven’ kunnen zijn, een ongeluk zit nou eenmaal in een klein hoekje!

Flink bikkelen voor die mensen, al kan er gelukkig ook veel machinaal. Oke, het is allemaal best wel lastig al die grootscheepse opbrekingen maar, een beetje waardering voor de mensen die het allemaal moeten doen lijkt me ook wel op z’n plaats. Bij deze, al zullen ze dat helaas helemaal niet meekrijgen.

oud/nieuw

Ik zie jullie denken bij deze titel, het gaat niet goed met Riet, die zit nu al met oud en nieuw in haar hoofd. Geen zorgen hoor, we gaan nog even naar het Loo, daarr is eigenlijk wél sprake van oud en nieuw. Het paleis is enige tijd geleden gerenoveerd waarbij men gelukkig heel veel zo goed mogelijk in de oude staat heeft gelaten, alleen onderhoud gepleegd. Een oud paleis moet er úitzien als een oud paleis toch? Zeker als het een museumstatus heeft.

Dat er om de gordijnen heen plexiglas is gemaakt tot de hoogte waar aso’s er hun ‘fikken’ aan af zouden kunnen vegen vergeef ik ze al is het heel hinderlijk met foto’s maken.
Dat de vleugel waar je binnenkomt heel licht en strak is vind minder geslaagd, je kunt met een ‘doorzon lift’ naar het souterrain dat ook vooral licht en strak is. Ik had daar graag zo’n mooie donkere lift gezien zoals de Beijenkorf in Den Haag nog heeft. En de rest zoals het souterrain er verderop uit ziet nadat je een spierwitte marmeren trap genomen hebt.

Dat ligt aan mij hoor, dat weet ik wel maar paleizen en kastelen moeten (voor mij) niet te modern zijn, en de muren vooral niet strak gestuct en daarna wit gespoten. Liever gewoon zoals het hoort met mooie kleden of stoffen bespannen, een stenen muur of mooi behang kan ook prima. Liefst een houten trap, maar als het dan toch marmer moet zijn dan niet bloot, leg er minstens een mooie loper overheen die vastgehouden wordt met koperen roeden. Het is toch geen van der Valk hotel hé!

En natúúrlijk geen wit plafond met een moderne lamp eraan. De grote bonte boeketten, die op schilderijen van oude meesters vaak staan afgebeeld, staan gelukkig ook in de brede vensterbanken. Échte bloemen want ik ruik de violieren al wanneer ik er in de buurt kom.
Ik kwam er trouwens een kapstok tegen die in ieder huishouden heel praktisch zou zijn. Ik wil ‘m wel hebben, niet aan te komen natuurlijk.
Al met al zag ik toch heel veel moois, beneden de ‘kleren zooi’ en boven de ‘oude zooi’. Terug thuis moet ik het weer doen met een eigen bescheiden stulpje, misschien maar beter ook, je zal zo’n heel paleis schoon moeten houden!

kleurrijk

Oke, de extra tentoonstelling op paleis het Loo heet dus “de dresscode” en was ook de aanleiding om nú te gaan.
Zowel Ferrara als ik hebben iets met kleding en willen zelf ook altijd wel een beetje ‘voor de gelegenheid’ gekleed gaan.
Al direct na binnenkomst mogen we in de garderobekast van het paleis iets uitzoeken om een staatsieportret te maken in de daarvoor gereedstaande salon. Helaas hangt er niets in mijn maat dus ik moet het maar doen met wat ik aan heb, een in geel/grijs/zwart tinten ‘gedessineerde japon’ (ja ik pas me aan) met een zwart jasje. De elegante pump moet je er maar bij denken. Gevalletje elegant zijn versus kunnen lopen, en kunnen lopen is toch wel een pre in een groot paleis.

Vreemd genoeg kom ik thuis met overwegend foto’s van mannen, weinig vrouwenkleding. Meestal ‘werkkleding’, maar natuurlijk heeft dat een imposantere naam, ambtskleding voor hoogwaardigheidsbekleders!
Hoewel de livrei dan toch weer meer onder werkkleding valt, en de livrei stáát er natuurlijk tussen. Hij ontlokt aan zowel Ferrara als aan mij allerlei uitspraken van de onvergetelijk Toon Hermans over die ‘livreier’. Klopt, is best een leeftijd dingetje …. ‘leg néér die bal’ en zo, het is onuitroeibaar. En bij het zien van de overvloedige franje aan schouder epauletten zien we hem daar gewoon met de vingers doorheen woelen terwijl hij tingelende geluidjes maakt, zoals in z’n onemanshow.

Ik kan er niet omheen, hoewel de huidige politici in alle kleuren van de regenboog rondlopen, soms zelfs letterlijk als statement, vond ik het oude ambtskostuum kleurrijker. De prachtige gouden borduursels de steek met veren enz.
Heel ver in mijn verleden zie ik nog een beeld van Luns met een steek! Voor de jongeren onder ons, we hádden geen ‘lunch met een steak’ vandaag. Ik heb het over minister Joseph Luns, en helaas is er geen foto te vinden waarop hij de steek op zijn hoofd heeft. Hij draagt hem onder de arm.
De huidige politici dragen geen steek meer, misschien wel omdat er vaak ‘een steekje los is’ bij ze, al zal niet iedereen dat een steekhoudend argument vinden. Oke…. ik steek er weer de draak mee natuurlijk, ik zie Rutte nog niet met een steek op lopen nu hij dezelfde functie bekleedt als Luns ooit deed.

“Als minister van Buitenlandse Zaken (1956-1971) droeg Luns bij ceremoniële gelegenheden, zoals Prinsjesdag, het toenmalige ambtskostuum. Dit kostuum bestond traditioneel uit een donker rokkostuum, een steek met veren (groot ornaat) en een degen”.

appelig logje

Even een snel logje, ben nog een beetje ‘appelig’ van een vermoeiende dag. Bovendien is het eigenlijk pas morgen blogdag voor mij.
Wel alvast de foto’s op de laptop gezet en toen moest ik ineens aan een héél oud mopje denken dat rondging ten tijden van het huwelijk van toenmalige prinses Beatrix met prins Claus.

Het prachtig bewerkte koper van de deuren die naar de tuin gaan laat zien dat “de oranje appeltjes” niet van vandaag is gisteren zijn. Al ver voor Het Oranje Fonds ( met de oranje appeltjes beloning) als cadeau van alle Nederlanders werd aangeboden aan W.A. een Maxima en Koningin Máxima (bij hun huwelijk) stonden die sinaasappelboompjes al in deze deuren. De appel viel dus weer niet ver van de boom..
Door die deur is ook te zien hoe mistig het gisteren daar was en vanaf het dak de omgeving bekijken weinig nut had.
Eh…… o ja, hoe dat mopje ging waar ik het over had. Men vroeg dan ; “wat zegt prins Claus als Beatrix haar BH uit doet ……..

Sorry, sorry, sorry, ik kon het weer niet laten.