inclusive

Echt handwerk en ik hád het natuurlijk al jaren eerder moeten hebben. Een botermesje, waarmee je geen ‘minifrutsels’ plastic uit een plastic boterkuipje schraapt en op je boterham smeert. Handgemaakt door Amber op school tijdens de handenarbeid lessen. Het is ongelooflijk mooi glad geschuurd en keurig egaal van dik naar dun aflopend voor het deel waar mee gesmeerd kan worden.
Het waren drukke dagen toen ze in Nederland waren tijdens de kerstperiode dus we hebben niet de tijd gehad om het hele proces even door te nemen, maar het moet een bewerkelijk klusje geweest zijn.
Goed over nagedacht ook want ik denk dan nog heel dom dat haar naam en klasgegevens er met een balpen opgeschreven zijn, oeps, dat is dan weer niet zo hygiënisch denk ik nog. Maar het is helemaal niet met balpen geschreven, het is erin gebrand. Dat was je er niet af hoor.
En de héle klas heeft een botermesje gemaakt, jongens én meisjes.

In een hogere klas, die waar Levi in zit gaat dat hetzelfde, ook daar maken jongens én meisjes hetzelfde, er moet een T-shirt genaaid worden met een geborduurd plaatje erop. Ze hebben daar vast héél veel hulp bij gehad, al was het maar met het patroon maken, en een naaimachine bedienen heeft toch ook aardig wat geheimen. Hoewel, bij nader inzien leerde ik dus ook met een naaimachine omgaan toen ik de leeftijd had van Levi nu, maar dan op de huishoudschool. Daar zaten destijds uiteraard alléén meisjes op.
Kijk hem glimmen met zijn zelfgemaakte T-shirt, helaas ook met hem te weinig tijd gehad om het over het maakproces te hebben. Maar het gáát om het resultaat en dat mag er zijn hé!

het kwam goed

Soms kun je niet doen wat je het liefst zou willen doen. Het winterse weer maakte dat ik 2 weken geleden niet af kon reizen naar Tilburg toen de man van Neeltje thuis opgebaard lag.
We hadden al maandenlang een ‘open whatssapp’ lijntje omdat we veel herkenning hadden in de zorgen om een zieke man. Dus gewoon zonder plichtplegingen als aanmelden even kletsen als er behoefte aan was in de stille uurtjes, en zonder afmelden als de aandacht ineens elders nodig was. Dat kwam later wel weer goed.

Maar goed, ik kon dus niet naar Tilburg omdat de treinen in die week volkomen onbetrouwbaar, of niet, reden en hád natuurlijk beter moeten weten dan te verwachten dat het een eitje zou zijn om gisteren naar Tilburg te reizen.
Een treinreis van een uurtje en Neeltje zou me van het station oppikken rond half 11. Thuis nog even gecheckt, ja alles oke. Op het station aangekomen draait er al een lichtkrant dat de trein niet verder komt dan Breda wegens een aanrijding. In korte tijd veranderen de borden drie keer en uiteindelijk vervalt de hele verbinding. De info adviseert dan maar over Utrecht te reizen….. of via Rotterdam om in Breda te komen en vandaar een bus te zoeken. Kortom, ik heb al drie perrons gezien eer ik dan toch in de trein naar Rotterdam zit.

Het voordeel van oponthoud op het spoor is dat je altijd een speciaal sfeertje krijgt, ik heb een mooi gesprek met twee NS mannen die ook gestrand zijn. Dat is ook wel het énige voordeel. En oeps, ik hoor net op de radio dat er de komende 2 weken oponthoud in de dienstregeling zal zijn van en naar Den Haag….. en ik wil de 8ste naar Apeldoorn….! Maar dit terzijde.

Terwijl ik in Rotterdam op de trein naar Breda wacht app ik Neeltje die me wel in Breda wil komen halen maar dat vind ik niet nodig, ik zoek wel een bus. Weet ik veel.
Ik vind die bus maar die blijkt 5 kwartier onderweg te zijn en dat vindt Neeltje te lang….. ze pikt me rond half 12 ergens op de busroute op zodat we een half uur eerder kunnen bijkletsen.
Uiteindelijk kwam alles dus goed en hadden we een heerlijke dag waar Neeltje zelf ook al een logje over schreef.
Met een heerlijke lunch en fijne gesprekken, wat een sterke vrouw is het toch.
Ondanks de tegenstrijdige informatie op onze telefoons blijkt de trein terug gewoon wél te rijden en mis ik alleen de aansluitende tram naar huis, het gaat ook wel eens goed hé!

de kleren

Voór je nu denkt dat ik hier een verwensing m’n blog op slinger zet ik dat even recht, ik héb wel iets met kleding.
Ik mag mannen ook graag in een kostuum zien, liefst driedelig, dus een vestje eronder. Als het éven kan zonder een uitpuilende buik eronder.
Voor vrouwen natuurlijk ook liefst een mooi zandloper figuurtje in een kuitlange rok met een twinsetje er op, of een goed gesneden robe de manteau. Eh ja, dat is maar een ideaal beeld hé, het doet niets aan de mens af als het allemaal net ietsje minder …. eh… meer is. Ik vrees dat ik zelf ook niet aan m’n ideaalbeeld voldoe.

Maar het kán altijd mooier, of liever gezegd het kón allemaal mooier maar dan moeten we een flink stuk terug in de tijd. En daar moeten we ons vooral niet inlaten met het plebs maar uitsluiten met de betere klasse.
De tijd, en de kringen, van de Tudors bijvoorbeeld, waar een TV serie van is gemaakt. Het verhaal volg ik helemaal niet al komen er natuurlijk wel namen langs die ik ken uit de geschiedenis of van bijv. schilderijen. En tjongejonge, wat geniet ik dan van de kleding in die serie. Of het nou een bisschop of een ridder is, een prins of de beul, de kleding ziet er práchtig uit. Kleurig, of zwart met zilver of goud geborduurd, en vooral veel sieraden. Uiteraard zien ook de dames er prachtig uit met hun ruisende lange japonnen, geëtaleerde borsten en mooi opgemaakte haren met schitterende diademen. De TV staat gewoon aan als “behang” terwijl ik op m’n laptop bezig ben, maar ondertussen kijk ik naar de aankleding, geen auto’s maar paarden en koetsen, en de kleding. Ik lijk echt in de verkeerde tijd geboren te zijn.

Het zal wel te ver gaan om te hopen dat dit ooit nog mode zal worden. Volkomen onpraktisch natuurlijk maar wat zóu het straatbeeld er van opknappen, geen spijkerbroeken met gaten meer, maar knielange laarzen waar een enorme pofbroek net in valt. En dan een grove burgemeesters ketting over een jas met heel veel sierstiksels en een mooie rechtopstaande kraag…. wauw!
Nou ja, ik geniet nog even verder bij de serie maar doe jij maar gerust je makkelijke kloffie aan hoor, dat doe ik natuurlijk óók!

onduidelijk

Het is nog niet zo simpel om een verkeersbord te maken dat voor iedereen duidelijk is.
Hier in Rijswijk is men al meer dan een jaar bezig de grote doorgaande Lindelaan helemaal te vernieuwen. Wel in delen, maar heel grootscheeps aangepakt mét veel hinder voor het verkeer.
In delen was nodig om alle straatjes in het oude dorp bereikbaar te houden, soms zelfs door de rijrichting om te gooien van eenrichtingverkeer straten.
Hoewel het nog steeds veel ongemak geeft moet ik tóch zeggen dat men het zo goed mogelijk gedaan heeft.
Alleen die borden maken is blijkbaar wel een dingetje.
Er is langs de huizen altijd een pad gemaakt met rijplaten en hekken, dus echt alleen om de huizen bereikbaar te houden en dus voor voetgangers.
Maar ja, dát staat er niet. Bij iedere overgang staat dit bord.
Voor bronfietsers verboden…dát is wel duidelijk.

En een rijwiel mag er ook niet komen, maar ja, een rijwiel is nooit alleen als het beweegt, dat zit er toch een ‘wielrijder’ op. Maar eh…. is het nou wél of niét verboden voor een wielrijder om er zijn fiets doorheen te trappen? En nee, dát begrijpen de meeste wielrijders dus blijkbaar niet!
En zo wordt ik dus regelmatig, vooral in het donker, zowat van de sokken gereden omdat er te weinig ruimte is voor snel rijdende fietsers om voetgangers de ruimte geven.
Het komt meestal niet in hun hoofd op dat het voor alle partijen veiliger is om dat stukje lopend met de fiets aan de hand te overbruggen.
Heel stiekem kom ik soms in de verleiding met een klein duwtje de fietser in het zandrandje te drukken, ik kan toch m’n evenwicht verliezen omdat ik over een ongelijke aansluiting in de rijplaten struikel? Maar ja, ik ben een braaf meisje en laat gewoon m’n sokken uit zodat ze me niet van de sokken kúnnen rijden.

appelmoes

We hebben een ware appelmoes-gate in Zeeland. Eigenlijk heel geruststellend als men in een land niets anders heeft om zich druk over te maken dan over appelmoes.
Jawel, in Zeeland is een tehuis waar ouderen géén appelmoes meer op het menu krijgen, omdat het ongezond is.
Let wel, in zo’n tehuis kom je tegenwoordig pas wanneer je de 90 gepasseerd bent want er zijn lange wachtlijsten. Maar goed, dan ben je dus in redelijk goede gezondheid en mét appelmoes op het menu 90plusser geworden en dán gaat men in het tehuis aan de slag voor je gezondheid. Afschaffen dat gif voor het lichaam.

Nou zal de huidige appelmoes wel iets anders zijn dan de appelmoes die mijn moeder vroeger maakte. Suiker was duur in die tijd en daar werd zuiniger mee omgesprongen dan in het nu, want suiker is ook een prima conserveringsmiddel. Maar dan nog, zou je er werkelijk ongezond van worden wanneer je af en toe wat appelmoes eet? Het geheim van een gezonde voeding zit toch meer in gevarieerd eten, en wat mij betref nog altijd gevarieerd uit de schijf van vijf. Daar werd toch een aantal generaties steeds langer, gezonder en ouder mee, dus zó verkeerd kan die niet geweest zijn.

Ik bewonder iedereen die probeert zo natuurlijk mogelijk te eten maar dat is helaas niet voor iedereen een optie, je eten zelf verbouwen vraagt ruimte en tijd, is misschien wel meer een manier van leven die in ons klimaat zo makkelijk nog niet is. Eigenlijk dwingt de natuur je dan vaker tot eenzijdig eten omdat je nou eenmaal van oogsttijden afhankelijk bent.

Wat mij betreft ronduit belachelijk deze regel in dat tehuis, zelfs al neemt men de plastic 1 pers. verpakkingen mee als niet milieuvriendelijk. Dat mag dan waar zijn maar juist in een tehuis kan men makkelijk terugvallen op grootverpakkingen en de appelmoes in een afwasbaar bakje opdienen. Geleuter dus en een vorm van “roomser dan Paus” willen zijn.
Gun die mensen hun appelmoesje, op die leeftijd lijkt me comfort en nog een beetje plezier in je leven hebben een stuk belangrijker dan dit soort “gezondheidsacties”. We hoeven toch niet allemáál de honderd aan te tikken?

gestrand…

Klopt, ik was eigenlijk een beetje gestrand maandagmorgen. Waar? Aan het strand natuurlijk, de Scheveningse boulevard. Of eigenlijk wel en niet gestrand, want het strand is daar deels nog steeds niet toegankelijk al zijn de grote roze schuttingen wel weg.

Maar er staan nog steeds hekken vanaf de pier tot voorbij de strandopgang “museum beelden aan zee’. Dat vond ik een mooie gelegenheid nou éindelijk dat museum eens binnen te gaan….. mis natuurlijk, op maandag zijn vrijwel alle musea gesloten.
Alleen de sprookjesbeelden op de boulevard zijn te bekijken en ik zie dit beeld maar als een uitnodiging even m’n favo restaurant in te duiken voor een laat ontbijt. (dat zodra het over m’n lippen is verandert in een lunch,maar dat weet je niet van mij) .

Er wordt nog steeds gewerkt aan de nieuwe keermuren, trappen en noem maar op wat daarbij komt kijken. In de loop der jaren is er daar zóveel overhoop gegooid dat er hier en daar dingen verdwenen zijn waarvan sommige een nieuwe plaats moeten krijgen.
IK herken een oorlogsmonument dat men nu bij één van de strandopgangen aan het plaatsen is.
Ik zou eerlijk gezegd niet meer weten waar het vroeger stond, ja érgens hoog op de boulevard, ik dácht in de buurt van de Keizerstraat maar dat weet ik niet zeker.
Ik kan er nu aan de voorkant niet bijkomen door de hekken waar ik wel een foto kan maken van de achterkant, door de gaten heen. Nou ja, het is wel duidelijk, de toerist heeft nog steeds weinig te zoeken op dit deel van de boulevard, werk, werk, werk….. en weinig strandgenoegens.

licht

Ja hoor, vanmorgen kon je om 8 uur al zien dat het licht begon te worden, dat geeft de burger moed, voor zover dat nodig is. Niet dat ik overdreven last heb van de donkere decembermaand maar toch, heerlijk dat ik niet meer als een mol op de tast door het huis loop te spoken de eerste twee uur dat ik op ben.
Hoewel, ik sta in de winter lang niet altijd al rond 7 uur op dus neem die twee uur maar met een korreltje zout. De zak zout staat in de gang achter de buitendeur. Klopt, een nieuwe want de oude zak heb ik leeggemaakt tijdens de sneeuwperiode.
Op dat moment is het strooizout dan ook meteen overal uitverkocht maar ik ben niet voor één gat te vangen.
Met een kleinzoon die werkt in een winkel waar ze het verkopen is het natuurlijk een eitje om beslag te leggen op de eerste zak van een nieuwe partij die binnenkomt.
Oke, laat de winter maar weer komen, mij kunnen ze niet verrassen, een slimme meid is op een sneeuwbui voorbereid.

oefen AED

Kort geleden werd de aanvraag om een AED te plaatsen bij Inge in de buurt gehonoreerd, maar dan heb je natuurlijk wél mensen nodig die met zo’n ding om kunnen gaan. Ze zamelden geld in om een aantal vrijwillige buurtbewoners de cursus te laten doen en één van die vrijwilligers was Inge.
Ze heeft de cursus ‘met goed gevolg doorlopen; zegt men dan en daar ben ik niet helemaal gerust op.

Allemaal leuk dat ze het kán maar van mij moet ze áfblijven mocht ik ooit in haar bijzijn in elkaar zakken door een hartaanval…. áf Inge, in je hok! Moeders heeft er de leeftijd voor om rustig het loodje te mogen leggen en die ga je vooral niét op de borstkas staan timmeren om op termijn een herhaling van de voorstelling af te dwingen. Inge was zélf trouwens zeer verrast hoe hard je op die borstkas moet rammen om het bloed rond te kunnen sturen. Ze vond het niet niks en snapt waarom mensen soms gekneusde of zelfs gebroken ribben hebben na een reanimatie.
Ik zou bijna zeggen dat ze op mij heeft geoefend want ook mijn ribbenkast rammelt een beetje, van het hoesten dan wel. Reanimatie was niet nodig al lag ik er voor half dood (oke, ik overdrijf een pietsie) op de bank de laatste dagen en was ze gisteren hier. Het wachten is nog op terugkerende eetlust om weer een beetje op krachten te komen.

Maar zeker, ik moet toch eens op zoek naar een ‘niet reanimeren penning’ zonder dat ik meteen lid moet worden van de hart stichting. Dat lijkt nodig te zijn al heb je dan nog steeds geen zekerheid. Iedere EHBOer mág ongeacht de penning toch een reanimatie starten en wordt pas gestopt wanneer een officiële hulpverlener de penning ziet. Je bent gewaarschuwd he, ik kom zéker spoken bij wie mij probeert te reanimeren.

krakkemikkig

Er schijnt een heerlijk zonnetje maar daar doe ik even niets mee. Ik ben een beetje krakkemikkig zei ik tegen Inge. De zon laat genadeloos zien dat m’n serreramen nodig gezeemd moet worden maar ja, je bent krakkemikkig op niet. Niet ziek nee, maar ook niet fit, verkouden met een rammelende ribbenkast van het hoesten en vooral niet warm te stoken.
Of krakkemikkig dan wel een goede woord is? De betekenis is gammel, in slechte staat · 1) Oud en vervallen 2) Krom 3) Oud 4) Gammel 5) Krikkemikkig 6) Zeer gammel 7) Wankel 8) Bouwvallig 9) Aftands 10) Zwak ..
Nou ja, doorhalen wat niet van toepassing is zou ik zeggen, maar daar ga ik zelf niet aan beginnen, dat is beter voor m’n zelfrespect.

Volgens mij keft half Nederland en zolang ik niet boven de 38 graden kom zal het allemaal wel loslopen. Ik mis trouwens wél enorm m’n oude kwikthermometer, die deed gewoon altijd wat hij moest doen. De moderne digitale meters doen het nóóit als ik ze een keer nodig heb, dan is de batterij leeg. En natuurlijk niet de juiste maat batterij in huis. Eigenlijk nét als een doosje paracetamol, als ik dat eindelijk een keer nodig heb is het over de datum heen. Luxe probleem zou je zeggen, want dan ben je gewoon heel weinig ziek, maar toch niet héél handig dat je niets bruikbaars in huis hebt als het nodig is.

Ik hang dus voornamelijk een beetje op de bank, heb het bridgen voor vanmiddag afgezegd want daar worden mensen ook niet blij van dat geblaf aan tafel. Nog afgezien van het feit dat ik zelf ook geen zin heb de hele middag overeind te moeten zitten en alert te zijn. Ik heb er lekker een dekentje bij gepakt om me tegen de kou te wapenen en dut af en toe even lekker weg, dat mag van mezelf!

slim verdienen

Ja hoor post nl. weet wel hoe je wat extra kunt verdienen. Je geeft december zegels uit, die mogen (van de laatste 10 jaar) gebruik worden tot 3 januari in het nieuwe jaar. Dan houd je de post die op 15 december gepost werd op tot ná 3 januari.
Dan is de december zegel niet meer geldig en dus bezorg je de kaart op 5 januari en doet er voor de aardigheid een kaartje voor strafport bij.

Men vraagt maar liefst 3 gewone postzegels, dus een bedrag van meer dan 5 Euro.
Trappen we niet in natuurlijk en ik vul de klachtoptie in. Dat het schandalig is dat een kaart bijna 3 weken onderweg is en dat men duidelijk verkeerde prioriteiten stelt. Het is niet voor het eerst dat ik een verkeerde strafport kaart krijg en ik weet dus al dat er dan een mailtje komt dat ik niet hoef te betalen (wat ik sowieso niet zou doen) zónder verontschuldiging en al helemaal zonder een goedmakertjes om bijv. een keer een kaart gratis te verzenden. Post n.l. acht zich blijkbaar boven iedere fatsoensregel verheven! Waarvan acte!