in oplossingen denken

Volgens mij is deze “modekreet”alweer vervangen door iets als “je moet in je kracht staan” maar oke, wie met een dementerende partner leeft is een mazzelaar wanneer hij/zij  “in oplossingen kan denken”.
Gelukkig kán ik dat best aardig, als Henk in de tram  zich onrustig aan iedere stang vast wil klampen als  we eruit moeten, wat niet handig is omdat de bestuurder niét wacht, laat ik Henk  de boodschappentas vast  houden… probleem opgelost!
Maar helaas zijn er ook mensen, of organisaties, die dat vermogen niet hebben.

Zo zocht ik iets dat kan voorkomen dat Henk in de nacht alleen uit bed, en naar de wc, gaat.  Dat gebeurt gemiddeld 2x per nacht en mééstal wordt ik daar wakker van, dan is er geen probleem en help ik hem. Maar ja, ik slaap óók wel eens te vast, dan hoor ik hem niet en dát geeft een probleem wegens een naar incontinentie probleem waar hij zelf niet mee om kan gaan.
De spullen zijn goed maar ja, die moet je dan wel gebruiken en dat begrip is er niet. Ook niet dat hij mij moet roepen als ik  niet vanzelf wakker word.

Niet “poepgoed” nee, want dat levert niet nader te benoemen ellende op  terwijl alles soepel verloopt als ik hem wél  kan helpen. De casemanager attendeert me op het bestaan van sensormatten  in de zorg. Die kunnen onder de matras gelegd  worden en maken geluid  zodra de druk van een lichaam er af is. Wel duur, tussen de 200 en 300 euro maar beter duur dan niet te koop, óp naar de zorgwinkel, daar moet dat wel te koop zijn lijkt me…. toch?

Niet dus, zit niét in het assortiment, mevrouw wil wel even op het internet laten zien wat er te koop is op dat gebied  dan kan ze wél voor me bestellen. Tja, ik wil wél even zien wat er te koop is op dat gebied voor ik beslis wat ik koop,
Maar dát kan niet, als ze bestelt heb ik een koopverplichting… eh….watte…? Koopverplichting…… Zonder dat ik iets gezien heb… dat zál toch niet!

Je kent me, Rietepietz is van de spullen voelen en zien voor ze koopt, zeker voor dat soort prijzen, ik verlaat de winkel met opgestoken zeilen, en ga zelf maar eens zoeken wat er nog meer voor mogelijkheden zijn om Henk te “verklikken”.
Ik duik na een tip een bouwmarkt in en vraag naar  een sensor met een alarmmogelijkheid. Die zijn er, niet allemaal even geschikt want het is de bedoeling dat ik er wakker van word, niet de halve straat, geen sirene dus!

Voor een paar tientjes slaag ik prima, nu  nog even zoeken naar de beste plaats, Henk gaat (steeds) vroeg(er) naar bed  dus de sensor moet niet op mij aanslaan als ik naar bed ga. Volgens mij is het al aardig gelukt. Misschien ook een goede optie voor die partner die steeds ongemerkt té laat van een té gezellige vergadering thuis komt, die ontsnapt niet meer hoor…..

Advertenties

mijn vrouw begrijpt me niet

Ja helaas,  na 57 jaar huwelijk  lijkt  mijn vrouw me niet meer te begrijpen. Nee, ik wil  me niet beklagen hoor,  maar toch…., het is allemaal zo anders dan ik gewend was.
Voorbeelden…? Tja, ze zit  eigenlijk  de hele dag op m’n lip,  tandpasta op mijn kammetje i.p.v. op een tandenborstel…., niet goed!  Mijn benen in de mouwen van m’n badjas  steken, een ingreep!
Het  begint al vroeg in de morgen als ze me naar de wc stuurt, ( en dan nog alle mensonterende zaken die ze me daar aandoet)

Bij de douche staat ze te wijzen op mijn T-shirt, ik mag niet de onder de douche mét T-shirt aan.
Dan pesten we elkaar vaak even, ik laat haar  gewoon steeds herhalen wat ze bedoelt, zij spreekt Swahilie, wat ik niet versta en zo begrijp ik niet  dat de T-shirt uit moet. Met aankleden hetzelfde verhaal, ze vindt het niet goed dat ik twee broeken over elkaar aan doe, of achterstevoren, wat gaat haar dat nou aan? Ik zie daar niets vreemds in, waarom zij dan wel!

Het ontbijt maken deed ik altijd. Nu mag ik nog net het brood pakken en er boter op smeren. Maar daar heeft ze ook al babbels bij, Boter op het bordje… niet goed, boter op het aanrecht smeren ook  niet. En alle vier de boterhammen moeten gesmeerd, eerder mag de kuip niet in de koelkast (waar is die  ook alweer). Als ik dan eens iets extra wil doen en op het beleg óók nog een laagje boter wil smeren is het wéér niet goed….zucht! Koffie en thee doet ze zelf, lege kopjes brengen was fout, en thee in de suikerpot werd afgekeurd!

Nou ja, jullie hebben het plaatje wel denk ik, steeds meer muggenzifterij van haar kant, appelsap in de yoghurt schaaltjes gieten? Je raadt het al… foute boel! Een papieren zakdoek op willen eten… ze wil het niet hebben! Je kunt wel  zeggen dat ze me als een kleuter behandelt. Best logisch dat ik tegenwoordig  steeds vaker  “mama” roep als ik haar nodig heb,  ze gedraagt zich toch alsof ze m’n moeder is, nou dan!

Meestal voel ik me daar veilig bij maar soms maak ik me er zorgen over, ze is zo veranderd. Dan ben ik gewoon lekker dwars, brabbel onverstaanbaar tegen haar,  doe alsof ik haar niet begrijp of zeg helemaal niets. Of, zoals laatst, dan zeg ik haar de waarheid als ze boos is “meid, wat ben jij veranderd”,  dáár heeft ze niet van terug. lekker puh!

Ze helpt me iedere dag 2 x met me wassen maar maandag wilde ze me ineens door een hulp laten wassen. Een lieve vrouw daar niet van, maar die komt 1x per week  een spelletje met me doen en mij in bad stoppen vond ik géén spelletje en dat heb ik laten merken ook!

Maar dan komt er weer zo’n nacht… dat “ze” me dwars zitten, me willen komen halen…. wie “ze ” zijn weet ik niet eens,  maar ze zijn harteloos en dan moet ik vreselijk huilen.
Dan roep ik om mama, maar aan de manier waarop zij me dan in  haar armen neemt  weet ik het weer, dat is “mijn meisje”! Ze is veel sterker dan ik maar als ik dat tegen haar zeg voel ik ook haar  tranen op mijn gezicht, misschien is ze wel iets minder sterk dan het lijkt………

de eerste van 2019

De laatste 2 weken van 2018  hébben we zo hier en daar al van alles gewenst
maar nu is het echt 2019  en begin ik het nieuwe logjaar natuurlijk  met mijn trouwe achterban ( waar ik echt héél blij mee ben)  een liefdevol en gezond nieuw jaar te wensen.
Ik vond nog een foto van (laat ik het mild schatten) een jaar of 12 geleden. Ons piepkleine open haardje was net klaar  en we hadden er lol in om er voor te poseren  voor een kerstkaart.
Henk als een beetje  overjarige chippendale en ik als een meer dan rijpe callrgirl.
Met een beetje knutselwerk kan “het stel” met jullie allemaal proosten op 2019.
Moge jullie mooiste dag uit 2018 de slechtste dag  in 2019 zijn.

Daar gaan we…………. PROOST

 

kerstwens 2018

En dan……  loopt alles heel  ánders dan gepland.
De van Sinterklaas geleende pruik en baard liggen klaar om Rietepietz  tot Kerstman te transformeren.
Aan Henk de vraag of hij even op een stoel wil gaan zitten om  een goed camerastandpunt te kunnen zoeken en te horen of het geluid ver genoeg reikt.
Pruik, baard en muts voor “het plaatje” ook maar even snel.

En dán gebeurt er een klein kerstwondertje,  Henk  wórdt de kerstman! Met  zijn eigen interpretatie van mijn HOH. HOH. HOH… maar who cares!
Ik sta  áchter de camera in plaats van er voor,  en improviseer dan maar een kerstwens die ik er nog net uit kan krijgen. .
Zo bijzonder,  we maken spontaan weer sámen een kerstwens !
Al is het  met de telefoon…., al is het nog zo  rommelig,  hij is even een vrolijke  kerstman en vooral…. weer even  mijn maatje!
De  krenten rollen zomaar uit de kerststol!

Later vind ik wél een beter standpunt,  voor de gewone camera, maar dan is de vrolijke kerstman  verdwenen… !
,,,,, Toch nog maar even zelf  vóór de camera dan ?
Ach ……. wie zit er nou op Riet met een baard te wachten. Denk dit  achtergrondje er gewoon  bij wanneer je  het filmpje aanklikt.


 

 

melancholie

De reactie  van Leo (de meninggever) op het vorige logje  liet me even niet los.
Hij schreef; ” Jij leeft twee levens lijkt het wel”.
Daar  heeft hij  ook wel een beetje gelijk in denk ik , het is een vorm van overleven in de huidige situatie.
Hij schrijft verder; ” En dat je er dan zo vrolijk (..) in blijft staan is echt een groot compliment waardig!”

Dat compliment is niet helemáál verdiend,   inderdaad, het lukt me vaak wel om het een beetje gezellig te houden maar ik héb natuurlijk ook m’n dipjes.
Dagen dat boosheid niet helemaal te onderdrukken is en  verdriet en melancholie liggen ook regelmatig  op de loer.
Dan weet ik nog steeds dat ik daar niets mee opschiet maar ben ik even niet consequent, ook niet in mijn muziekkeuze .

Ik houd niet van “gil wijven” .( sopranen en zo}
Ik  heb niet zoveel met Strauss.
Ik heb niets met geloof en nonnen.
………Maar dan kan ik helemaal wegduiken in bijvoorbeeld…….

( gewoon niét aanklikken als je ook niet van al die dingen houdt en  niét melancholiek bent)

 

zij….

We zitten aan het ontbijt met ieder ons deel van de krant… dat hij niet veel meer leest maakt niet zoveel uit, het is een oude gewoonte.
Ineens vraag hij ” hoe heet zij?”. Tja, wie bedoelt hij vraag ik,  zijn gedachtegang is tegenwoordig ondoorgrondelijk. Iemand uit de krant? Nee , hij herhaalt de vraag en ik  vraag me ondertussen af wie hij kan bedoelen.
Het afgelopen jaar hebben  twee lieve “vrouwen”  hun intrede in de familie gedaan, eerst  door kleinzoon Maikel, later  door zoon Ruud en Henk heeft  moeite met de nieuwe namen.

Ik vraag nog eens van wie hij de naam wil weten en waarom. Hij reageert een  beetje geërgerd, “ik vraag het alleen maar”.
Het kost me nog steeds veel moeite een nietszeggend antwoord te geven, dan stopt hij vanzelf met vragen. Ik wéét dat zo’n vraag altijd ergens vandaan komt. Ik  probeer het nog eens met “bij wie hoort ze dan, en waar is ze “.
Een beetje knorrig wijst hij naar boven, “boven” zegt hij….en vragend zegt hij “eh… heet ze Marie”?
Met het vage vermoeden dat hij mij bedoelt  vraag ik ; “bedoel je Riet”? Het is zeker mogelijk dat hij “de vrouw” bedoelt die hem boven na het opstaan heeft geholpen met alle  dingen die mensen na het kleutertijdperk normaal zelf doen.

Maar ondertussen is hij de draad alweer kwijt en kijkt verder in de krant. Ik laat de gelegenheid om te horen hoe hij over die vrouw denkt voorbijgaan. Ik wéét dat hij haar af en toe té “energiek “vindt. Dat is ze van nature al maar, als ze na vier keer zeggen “je moet naar die kant voor de douche” geen reactie ziet helpt zij hem in de juiste richting met soms net even meer energie dan strikt genomen nodig is.

Sinds  bij hem alles steeds trager gaat lijkt  hij mijn snelle bewegingen steeds vaker een beetje bedreigend  te vinden. Hoe langzaam hij zelf alles doet heeft hij totaal niet in de gaten.
Ik maakte ongeveer een jaar geleden een filmpje van hem toen hij in de drukkerij met een vouwklusje kon helpen.
Hij deed het prima in zijn eigen tempo (dat een flink stuk lager lag dan het mijne maar dat is onbelangrijk) en werkte rustig en nauwgezet meer dan een uur door. Juist daarom wilde ik dat filmpje aan hem laten zien omdat hij zo goed gewerkt had.
Terwijl de video speelde keek hij aandachtig en vroeg toen: “heb je het vertraagd opgenomen, ik ging  veel sneller hoor!”

Helaas, zijnhersenen maken overuren, en hoe hard ik ook probeer de mijne te laten werken, ze verliezen het toch steeds vaker.

 

vlammen…..

Ja helaas heeft dementie nooit vooruitgang, met een beetje geluk soms wat stilstand maar eigenlijk is het gewoon een wiebelige lijn naar beneden en verdwijnt  de man waar ik zo mee kon lachen steeds meer achter een uitdrukkingloos gezicht met hoogstens grote vraagtekens omdat hij het allemaal niet kan bevatten.

Zijn beste momenten heeft hij altijd buiten, of met anderen waarvoor hij zich dan nog “groot wil houden”, thuis bij mij is hij gewoon zijn verwarde zelf.
Dan roept hij mama, Inge of oma  als hulp nodig heeft.
Wie hij dan in mij zie weet ik niet zeker, maar meer dan waarschijnlijk niet zijn “Riet” want hij vertelt mij soms ook wat “zij zei”! In die gevallen is het voor mij makkelijk zijn verhaal in te vullen als het stopt omdat hij blokkeert.
Hij vertelt dan immers áán mij óver mij. En soms zit ik dan niet eens waar hij dénkt  dat ik zit, maar zit ik  i.p.v op mijn hoekje van de bank  aan de eetkamertafel, maar  steekt hij zijn verhaal  af voor een imaginaire  vrouw op de bank.

Maar héél af en toe vlamt  “de oude Henk”op. Ook bij het biljarten zet hij zijn beste beentje voor, van 12 tot 5 uur is ondertussen van 12 tot 2 uur geworden want dan is hij op. Zijn maatjes zijn schatten en op mijn vraag of het voor iedereen  nog wel leuk is  kwam het antwoord  “zolang hij wil komen is hij welkom en helpen we hem wel waar nodig “.
Ik breng (ook als hij onzeker is of hij wel welkom is, komt goed als hij er is) en haal hem  weer op, dan moet ik soms even wachten, zo ook deze donderdag.

Hij speelde nog toen ik binnen kwam en miste die stoot. Ik maak een opmerking dat hij vast van slag is omdat ik binnenkwam en de heren dollen even door op dit onderwerp.  Ik wordt een beetje “geroast” door de mannen en zeg vermanend, “heren, vergeet niet dat Henk straks met mij mee naar huis moet”!
Met de oude twinkeling in zijn ogen richt Henk zich tot zijn maatjes en zegt ; “wie is die dame”?
Omdat ik zie dat hij op  dát moment dondersgoed weet wie die dame is ga ik erin mee een en geef hem een hand; “mag ik me even voorstellen, ik ben de chauffeur van het busje” en terwijl ik hem in zijn jas help gooi ik er nog achteraan; “vindt je vrouw het goed dat je met een vreemde dame mee gaat? ” Onder luid gelach vertrekken we naar huis.

Toen ik hem vanmorgen hielp met aankleden liep hij ineens terug naar de badkamer, op mijn vraag wat hij daar zocht zei hij; “waar is dat meisje gebleven? ”  Tja….  ergens blijf ik natuurlijk wel zijn meisje, zelfs al kan hij haar niet altijd meer vinden.

Vorige Oudere items