crisis

Nee nog geen gesprek gehad met de casemanager, dat werd (wel redelijk tijdig) afgebeld, ze had een crisisopname en die komt natuurlijk altijd onverwacht.
Nou kwam het me eigenlijk wel gelegen want wij hadden onze eigen kleine crisis situatie die zorgde voor een ochtend die flink anders verliep dan gepland.

De planning was  nog even een “bakkie doen” met  Ruud die voor eigenlijk niet meer dan even “op en neer” in Nederland was en klaar was om naar Schiphol te gaan. Nee, ik durf zelfs nog niet hardop te zeggen dat er een piepklein kansje is dat hij weer in NL komt wonen.
Maar het liep dus even anders omdat Henk me zorgen baarde, erg veel zorgen zelfs omdat hij heel erg buikpijn had en heel ziek oogde. Hij heeft wel vaker buikpijn maar wil nooit naar de dokter.
Maar met zijn “darmkanker”historie ben ik blij dat hij dit keer zelf naar de dokter wil.

Huisarts gebeld, plaatsvervanger had al snel even tijd, dus ik help  Henk de auto in ( gaat sowieso sneller dan wachten op huisbezoek) en tref nog voor 9 uur een leuke jonge dokster (of is het dokteres) ze handelt snel, wil niets uitsluiten.
Belletje naar ziekenhuis voor bloedonderzoek én een echo, nee het baarde mij zorgen, én de dokter, dat Henk zou moeten baren is toch erg onwaarschijnlijk maar tóch een echo. Véél minder belastend dan de echt darmonderzoeken waar Henk een trauma aan overhield. Toen hij 5 jaar kankervrij was zijn we tegen het advies van de dokter in ( als poliepen eenmaal de neiging tot ontsporen hebben kan dat weer gebeuren)  gestopt met controle onderzoeken .

We kunnen Ruud nog net even gedag zeggen voor we naar het ziekenhuis  rijden alwaar we kunnen constateren dat er in  15 jaar véél veranderd is, er staat zelfs een nieuw gebouw. De patiëntenpas is nieuw, moet dus gemaakt worden, bij bloedprikken  de pas scannen, bij de echoafdeling scannen ….. lang leve de stroomstoringen, dan kan er helemaal niéts.

Maar goed dit keer verloopt alles héél soepel en na de vampier tevreden gesteld te hebben is de echo aan de beurt. Dat was er nog niet in mijn zwangere tijd  dus ik ben géén ervaringsdeskundige. Ik ken alleen foto’s van duidelijke baby’s op echo, niet van het rommeltje dat het in Henk z’n buik lijkt te zijn. Ik zie veel zwarte vlekken en krijg zelf rode vlekken in mijn nek bij iedere druk op de knop om een foto te maken of iets te meten.

Als de “echoscopist” zegt “ik zie geen gekke dingen” valt er kilo of 300 van me af. Later blijken ook de bloeduitslagen prima…… de dokter heeft geen verklaring. Zucht….. dementie patiënte kunnen moeilijk verwoorden wat ze voelen, misschien is het toch een vorm van stress. Zoals kinderen ook vaak niet kunnen benoemen wat ze mankeert en dan maar zeggen dat ze buikpijn hebben.
Herinner me dat mijn schoonmoeder destijds ook vaak dagen met  nooit verklaarde  heftige buikpijn had……… Oke dan, crisis afgeblazen!

Advertenties

babbeltje

Zo af en toe komt Henk wel zijdelings in de logjes voorbij maar echt bij praten hoe het nu gaat doe ik meestal niet. Dat doe ik altijd op de prive site om vooral  de kinderen op de hoogte te houden én alles van me af te schrijven.
Ik pluk even twee recente stukjes van die site, die geven zéker geen compleet beeld maar zijn wél de stukjes waar je  nog wat humor in zou kunnen zien.
Alleen…. Henk kan er niet om lachen, het confronteert hem met dingen die hij niet begrijpt. Voor humor  heb je  een klankbord nodig, dat is er dan niet en dus hoef ik ook niet te lachen.  De meest  vervelende kantjes sla ik trouwens liever over, het is gewoon  niét m’n bedoeling “zielig”, dan wel “sterk ” over te komen, ik ben het allebei (meestal) niet!


We gaan maar even boodschappen doen in het dorp, mét de rolstoel al loopt hij er achter bij wijze van rollator,  hij zit er niet in.  Bij het kruitvat zeg ik hem even bij de ruime ingang te wachten, de paden staan vol spullen dus de stoel is dan lastig maar natuurlijk zie ik hem even later, alle spullen uit de paden maaiend, achter me aan komen..
Bij thuiskomst zet ik  de rolstoel in de auto terwijl hij vast naar binnen gaat. FF jammer dat hij mijn sleutel heeft gebruikt,  hij is zo doof als een kwartel en hoort de bel meestal niet, of denkt dat ik wel open doe want ik zal wel binnen zijn. 
Nog net voor ik dóór de ruit heen ram  heeft hij door dat ik voor de deur sta en doet open. Gisteren flikte hij het met de schuifpui, terwijl ik iets uit de schuur pak doet hij de schuifdeur op slot.


Het dagelijkse feest met de programmagids. Als hij op maandag zit te kijken en  niets ziet dat hij leuk vindt bladert hij verder tot hij iets ziet, vouwt het blad op die pagina en zegt bijv. ; “je krijgt tussen kunst en kitsch om 8,30. ” dan kan ik praten als Brugmans dat hij op de verkeerde dag kijkt maar hij zegt , “kijk dan het staat er toch”.
Dat herhaalt zich een paar keer per avond en ik kan de pagina terug leggen, uitleggen, maar hij blijft me wantrouwend aankijken alsof ik hem dat programma niet gun, óf hij gaat zitten mopperen “dat zetten ze er weer niet in” als er iets anders komt dan hij gezien heeft op de verkeerde dag.

Tja….. als dit de beroerdste dingen waren zou ik er vast vaker om kunnen lachen!
Bij zijn door onmacht gepijnigde gezicht  op veel  momenten valt er  niets te lachen.
Toch lukt het  steeds weer  nieuw evenwicht te vinden en aangepast aan “het leven” deel te blijven nemen. Nee zeker niet altijd makkelijk maar reuze ze moeite waard.
En natuurlijk, hiér kan en mag gelachen worden  dus kom maar op met die galgenhumor!

door zijn ogen…

Ik zie dat ze  probeert vandaag eens te schrijven alsof ze alles door mijn ogen ziet, “ze” is mijn vrouw, jullie Rietepietz, maar dat moet je een beetje ruim zien. Sinds “broeder dementie” bij mij zijn slopende werk doet ga ik ook vaak op mijn gevoel af. Als ik haar moederlijke zorgzaamheid  bemerk is het gewoon logisch om  haar “mama” te noemen. Vooral in de donkere nachten voelt dat goed en zij weet wel dat ik haar bedoel als ik “mama” roep omdat ik naar de wc moet en haar hulp nodig heb, soms wel drie keer per nacht, dat schept echt een band. Die was er natuurlijk al járen maar nu wil ik die band ook het liefst altijd voelen.

Wat wel vervelend is dat ik haar soms zo moeilijk duidelijk kan maken wat ik bedoel, zó weet ik wat ik zeggen wil, maar als ik dan ga praten raakt alles in mijn hoofd ineens in de war, en sla ik dicht als een verliefde dwaas. Of ik zeg dingen die ik helemaal niet wou zeggen.
Vaak moet ik lang nadenken na een vraag, eer ik alles “vertaald” heb  denkt zij  allang weer aan andere dingen, maar toch lukt het haar vaak wel  eruit te peuteren wat ik wilde zeggen.

Lastig is ook  dat ik nogal doof ben  en de laatste nieuwe hoorapparaten hebben toch een vervelend kantje, na 2x herhalen kan ik haar meestal wel hóren maar dan blijken de apparaten ineens wat zij zegt in het Swahili te vertalen  en  begrijp ik dus nóg niet wat ze zegt.
Ik zie haar wel eens met van die ten hemel geslagen ogen ongeduldig  kijken, alsof het mijn schuld is.  Misschien zijn het niet eens de hoorapparaten  maar spreekt ze zélf  Swahili, ik zie wel dat ze het ook anders  probeert te zeggen maar dan wordt het Swahili met een Russisch accent, kan ik ook niets mee.

Op die momenten zie ik haar meewarig naar me kijken, waarschijnlijk ziet ze dan wel hoe wanhopig  ik daar van wordt, waarom kan ze nou niet gewoon praten zoals ze altijd deed!
Daardoor lukken veel heel gewone dingen ook niet meer, aankleden is best lastig met al die gaten waar iets door moet.  Toch wil ik  haar gewoon heel graag met alles  blijven helpen, als ik het stofzuigersnoer niet vast houd doet niemand het.
De boodschappen opruimen is soms lastig voor me want “iemand”, ik noem geen namen, blijkt steeds weer alle laden en kasten anders in te richten, hoe moet ik in ’s hemelsnaam  dan weten waar ik alles op moet ruimen, (en later terug vinden)  nou ja, eigen schuld dat zet ik het maar gewoon ergens neer want haar in de steek laten is geen optie voor me, ik weet gewoon dat ze niet zonder me kan.

 

kwetsbaar

Een woord waar je veel betekenissen  aan kunt hangen volgens google,; ” broos, breekbaar, delicaat, fijn, gevoelig, fragile, licht te raken, teergevoelig, wankel, zwak.”

Maar ik kan het gewoon in één woord zeggen; “Henk” want hij is het allemaal.

Wat is er ontzettend lief met ons meegedacht en wat het nodig!

Wat hebben we mooie momenten mee mogen maken.

Maar wat waren sommige nachten woelig en andere momenten angstig.

Wat had onze eigen huisarts weinig begrip,

Wat kwamen er leuke sfeer-foto’s en filmpjes via m’n telefoon binnen op de momenten dat het hier wél redelijk  goed ging zodat we toch bij alle gezelligheid betrokken werden waar we niet bij konden zijn.

En wat waren de lieverds snel hier om me bij te staan toen het even heel erg mis leek te gaan

En wat  was de nachtarts  een meedenkend schatje.

Wat was ik moe, zo moe dat ik door de jaarwisseling heen sliep terwijl de buren een groot feest hadden met een tent in de tuin en veel vuurwerk…..

maar wat was ik klaar  wakker om 1 uur toen Henk me met een zacht stemmetje riep.

Maar wat was ik gelukkig toen hij op een ochtend weer als vanouds aan de afwas ging met zijn favoriete programma aan, “de oude joekel” op radio west.

En wat waren ook de anderen blij toen ik ze onderstaand filmpje kon doorsturen want natuurlijk wilde ik ze ook bij óns feestje betrekken.

En wat was het een tegenvaller dat het op nieuwjaarsdag wéér mis was, maar wat herstelde hij ook toen weer miraculeus.

Maar wát is hij kwetsbaar geworden………

 

ons

2007/8 op herhaling voor 2017/18

Rond oud en nieuw 2007/8 kwam er een nieuwe dimensie  in de logjes van Rietepietz, het gelegenheidsvlog!

Naar aanleiding van een wat kritisch logje over de kersttoespraak van de toenmalige Koningin Beatrix werd ik uitgedaagd hare Majesteit te vervangen in haar  nieuwjaarstoespraak! Dat was niet tegen dovemansoren gezegd.

De feestdagen waren wat teveel voor mijn zorgenkind dus iets nieuws maken was ff geen optie maar ik weet zéker dat jullie  állemaal  die “tien” horen achter  2007 en 2008 ( ja toch?)  want de nieuwjaarsboodschap is zéker niet verjaard, die had ook nu opgenomen kunnen zijn.

kerstmis 2017

De avond van 24 december  luidt de kerstdagen in .

Dat gebeurt  bij Rietepietz natuurlijk met niet zómaar een kerstklok.

Terwijl de kerstklok zijn heldere  geluid laat horen  wens ik iedereen van harte warme en gezellige kerstdagen, maak er iets moois van met z’n allen,

fijne dagen

Alles dat schaars is kostbaar, vooral tijd,  maak er een kerstfeest van dat klinkt als een klok.

onze escape room

Heel toevallig las ik bij twee bloggers iets over een escape room. Ze zijn nogal in die ruimtes waar je voor enige tijd, vrijwillig,  in opgesloten wordt om te proberen er weer uit te komen door het  zoeken naar aanwijzingen. Die aanwijzingen zijn  meestal in codes verpakt, of cryptisch omschreven en het schijnt nog niet mee te vallen de uitgang te vinden binnen de gestelde tijd en dat lukt ook zeker niet altijd.

Een paar maanden geleden werd ik uitgenodigd eens mee te gaan naar zo’n escape room  maar kon de uitnodiging niet aanvaarden, om in stijl  te blijven, Henk alleen thuis laten is  hetzelfde als hem ónvrijwillig opsluiten in zijn eigen  escape room.
Steeds  minder raad weten zijn hersenen met de codes die wij allemaal zo makkelijk kunnen ontcijferen. Ze geven hem informatie  waar hij niets mee kan, zoals “zet het zout maar terug in de rechterlade”, maar je ziet hem denken rechts……, wat moet ik ermee, en waar is die lade dan wel, in de keuken, o ja, dan zal ik de trap wel op moeten.

In zijn escape room krijgt hij verkeerde informatie over waar de wc  is, ja er is wel een deur in de gang maar dat is de buitendeur blijkt later, de wc deur zit nou juist aan de andere kant van de gang. Gelukkig is er iemand “in de groep”die de code wél kan lezen hem in de juiste richting wil sturen, maar verwarrend vindt hij dat wel. Hij moet héél erg nadenken over codes als “schenk jij een kopje koffie in? ” Als een leeg koffie kopje brengen  niet de oplossing blijkt te zijn wordt de code niet gekraakt maar ook dan neemt iemand uit de groep die code voor z’n rekening.

En dan is het nog licht, in de nacht is het nog veel moeilijker, dan kan die wc echt overál zijn en rest hem eigenlijk niet anders dan “mam”om raad te vragen, gelukkig zit “mam” ook in de groep. Zij help hem ook met de kleding die op de meest onmogelijk plaatsen gaten heeft, maar waarin alleen in code vermeld is  of er een arm of een been in past.
Heel soms lukt het hem zélf de codes op te lossen maar juist dan begrijpt hij  hoe opgesloten hij zit in die escape room,  en dan is er verdriet  in de groep omdat ze weten  dat er steeds meer onbegrijpelijke codes zullen komen,  en de enige uitgang   alleen voor hém een ontsnapping zal zijn.

 

Vorige Oudere items