vertrouwd

Heerlijk, ik kies lekker  voor de oude, vertrouwde editor. Even niet na denken en vertrouwd een logje schrijven.
Veranderingen zijn al niet mijn ding en de laatste weken  waren soms wel even lastig door allerlei dingen die óók verandering meebrengen.
Bijvoorbeeld  bij de drukkerij en dat zijn ( voor mij) ingrijpende verandering.
Het bedrijf bestaat al meer dan 125 jaar dus je begrijpt, daar kwamen in de loop der jaren natuurlijk nieuwe eigenaren.

Alleen de eerste , de naamgevers, hebben Henk en ik niet meegemaakt maar we werkten voor nummer 2, 3 en 4. Het bedrijf bleef wél al die tijd in Scheveningen gevestigd al verhuisde het een keer naar een groter pand nog dichter naar de boulevard.
Je begrijpt, voor mij een grote meerwaarde op dit moment omdat “even binnen vallen bij de jongens”, ook als ik niet hoef te werken, altijd een leuke combi is met een boulevard wandeling. En juist in dát gebouw kom ik natuurlijk ook overal  Henk tegen.

En tja, nu wordt het bedrijf samengevoegd met een ander bedrijf dat er de ruimte voor heeft, dat ligt voor mij net zo ver van huis maar…… dan  landinwaarts dus niet meer aan de kust!
Ja zeker, ik ben er óók welkom om te  werken als ik wil, en dat ga ik ook  doen maar  boy, o  boy,  wat heb ik het moeilijk met deze verandering want  m’n ritje “Scheveningen” wordt nooit meer hetzelfde, en het werken kan nooit meer een leuke toegift hebben als, een hapje eten op de boulevard of even in zee plonzen.

Het hakte er harde in dan ik gedacht had, ach misschien wel doordat tegelijkertijd  óók de corona maatregelen verscherpten en ik ook nog ijverig aan de slag ging om de winterkleding van Henk naar de kringloop te kunnen brengen omdat daar nú nog iemand iets aan kan hebben deze winter. Kortom, de parelkettingen waren niet aan te slepen de laatste weken.

Geen zorgen hoor, ik ben weer uit het dal getrokken, er zijn altijd lieve schatten die een kaartje sturen, of een toepasselijk gedicht tegenkomen en me dat sturen. En natuurlijk altijd Inge, die haar vakantie splitste in twee keer een midweek en de kleinkinderen die me even komen “uitlaten” in MeijendeL
Geen zorgen hoor, ze waren getest en negatief, ondanks dat hielden we wél afstand, (alleen voor een foto wat minder) tegen vallende eikels ( en een eventuele regenbui)  had ik een paraplu. Stralend stel toch?

50 tinten Rietepietz

Nog even terug naar het logje “ashes to asches”. Precies, dat eindigde met een beetje ondeugende zin. “Pas als ik mee kan is het voor hem tijd om  uit de kast komen,  gaan we ongezien lekker vulgair in een duin pannetje liggen vrijen.” Met een wetende   glimlach van oor tot  las ik de reactie van Liesbeth:
“Die laatste zin  Rietepietz hoe verzin je het (op jouw leeftijd)”.
Die toevoeging tussen de haakjes bleef een beetje hangen  en zeuren of ik nou eindelijk eens dat taboe wilde doorbreken dat ouderen géén seksuele gevoelens meer zouden  kunnen hebben.
Verzinnen ..? Noem het dierbare oude én nieuwe  herinneringen!

Ze zit op de rand van zijn hoog/laagbed, hij is onrustig en ze streelt over zijn hoofd.  Ze wacht op de nachtzuster en praat geruststellend tegen hem.  Met een beetje hypnotiserend stemgeluid zegt ze : ”droom maar dat je  lekker in een duin pannetje ligt, de zon schijnt heerlijk en misschien kom ik straks wel dicht bij je liggen“ !
Haar stem lijkt hem langzaam  rustiger te maken, en ze denk terug aan hun  verkeringstijd, de tijd  dat ze om  elkaars lichaam te verkennen o.a. van  duinpannetjes  afhankelijk waren, eind jaren 50 had je geen huissleutel  en zeker geen eigen kamer. Ze vertelt hem hoe ze altijd van zijn lichaam genoten heeft dankzij alle geduld dat hij altijd met haar had, en hoe mooi ze het samen hadden.

Ze mijmert  dat het waarschijnlijk het geheim van hun goede huwelijk is. Maak maar eens langdurig ruzie als van twee lichamen iedere vezel naar de ander verlangt. ’t Was al moeilijk genoeg als  “het” niet kon bij serieuze ziektes waar ze mee te maken hadden, maar dan maakte  wederzijds begrip en tederheid dat troost bij elkaar gevonden werd, en niet elders. Alleen die rot dementie maakte “begrip” een eenzijdige opdracht.

Ze heeft haar satijnen kamerjas al aan, het gladde spul glijdt een beetje uit  elkaar waardoor één van haar borsten naar buiten piept  omdat ze er niets onder draagt. Juist op dát moment opent hij nog even zijn ogen en zijn hand tast naar de borst. Haar adem stokt….. ze wéét hoeveel pijn hij haar af en toe doet als hij haar handen af wil weren omdat ze hem moet  verschonen. Zijn handen hebben  nog zóveel  kracht en een borst is zó kwetsbaar. Maar hij  streelt teder haar borst,  ze laat hem begaan tot zijn ogen dichtvallen en zijn gezicht een tevreden glimlach heeft.

Ze geeft hem een kus en voelt zich een beetje opgewonden. Sinds de ontlasting incontinentie een doorlopende  vorm aannam trok hij zich steeds meer terug in zichzelf, raakte haar nog nauwelijks aan en, hoe vaak ze ook herhaalde “je zou het voor mij ook doen”, hij voelde zich waarschijnlijk ondanks de dementie toch erg  gegeneerd.
Ze begreep het wel, al zijn er mensen die er opgewonden van raken zij hebben geen van beiden iets met  Coprolagnie,!
Sommige  dementeren kunnen seksueel  heel ongeremd zijn, hij  trok  zich juist  terug  Zo’n intiem moment in de laatste week  van zijn leven is een cadeautje.

De andere morgen  lijkt hij wat helderder dan anders, heeft met de kinderen ook een contact moment. Wel krijgt hij meer problemen met  slijmvorming, Nadat ze zijn keel en mond zo goed mogelijk schoongemaakt heeft lijkt hij weer te slapen, ze blijft nog even op de rand van het bed zitten.
En dan gebeurt er wéér zo’n klein wondertje.
Langzaam  beweegt hij zijn hand over haar  arm naar boven tot die op haar schouder rust, ze slaat haar arm om zijn lichaam en zijn hand zakt langs haar arm naar beneden tot de rand van haar mouw.
Heel bewust zoeken zijn vingers de mouwopening en glijdt zijn hand in de mouw om haar huid te strelen,  Ze  legt  haar  arm vaster om zijn schouder en geniet van het moment, hij ook want ineens voelt  ze zijn lippen op de hare  in een hartstochtelijke kus die uren later nóg op haar  lippen brandt.
De jaren vallen weg  en de golven van verlangen zijn nog net  als toen in dat duinpannetje ……. óók  op deze leeftijd!
Ze kan er weken later nóg om in tranen schieten!

gewoon doorgaan

Het lukt me nog steeds niet erg om weer eens een vermakelijk logje te schrijven, het zij zo!
Toch ben ik (meestal) niet (erg) verdrietig. En áls…. dan komt het meestal door muziek waarbij me nu vooral soms flarden tekst opvallen.

Dan kom ik beneden, zet de radio aan  terwijl ik m’n ontbijt klaar maak en klinkt precies de eerste zin van….  “Have I told you lately that I love you “ !
Hups…. daar gáát de parelketting weer,  want nee, dat heeft hij me lang niet verteld, de laatste jaren soms nog wel laten merken door m’n handen te kussen, maar geleidelijk kreeg lelijk doen de overhand. Gelukkig was daar nog die  éne mooie dag  in de laatste week, met prachtige momenten die het weer helemaal duidelijk maakte, hij zóu het me willen vertellen als hij nog had gekund.
Nee, die momenten ga  ik niet beschrijven, we zitten niet op een code oranje wegens wateroverlast te wachten toch?

Maar behalve dat soort momenten gaat het steeds beter. Ik sliep vannacht zelfs voor het eerst zes en een  half uur achter elkaar en ik  heb totaal geen moeite om de dagen om te krijgen. Die vliegen eigenlijk nog steeds om, deels door het bloggen maar verder omdat ik toch echt wel weer mee draai in het leven.
Wel in een aangepast tempo, de energieke stap die zo bij me hoort lukt nog niet zo.
Van de week wél moeiteloos naar Delft gewandeld (trammetje terug) maar echt tempo zit er nog niet in, komt vast wel weer.
Heel raar om je gewoon goed te voelen en tóch dat  “ouwe wijven tempo”  met geen mogelijkheid op kunnen peppen.

Ondertussen is de tweede ronde paperassenzooi in gang gezet, dingen die wel even konden wachten zoals de bank, de notaris en toevallig is ook m’n rijbewijs aan verlenging toe…. dat wordt dus naar de keuring binnenkort en maar hopen dat het CBR ondertussen dat jaartje achterstand ingelopen heeft. Hun klusje voor mij moet uiterlijk 20 december geklaard zijn!

Morgen nog even  naar de drukkerij, ga ik lekker vroeg  want het wordt warm en je begrijpt… m’n badpak gaat mee zodat ik  even in zee kan plonzen na gedane arbeid, of misschien wel ervóór dan is het nog rustig. Ja beloofd,  ik doe voorzichtig en ga niet diep het water in.

parels…

Als ik zeg dat het goed met me gaat is dat waar. Het gáát goed,  want momenten dat ik deze  haiku beleef horen er natuurlijk bij…..

glansparels rollen

vanuit te doffe ogen,

ketting gebroken …

Het zou pas niét goed met me  zijn als dat niet zo was, er moet wél verwerkt worden. je wilt niet wéten hoe leeg een slaapkamer lijkt met maar één dekbed op het bed.
Maar overwegend  doe ik het zonder parels….. alhoewel, de meeste bloggers staan in de vakantie stand maar…. hier staan iedere dag weer “pareltjes” van reacties.
Er komen soms  nog  lieve kaarten binnen, worden soms  weer bloemen bezorgd en bij de drukkerij  is het alweer niemand teveel om, na de bijzondere rouwkaart,  nu weer mooie bedankkaartjes te maken met een onderdeel uit een  foto van één van de prachtige bloemstukken.

Het liefs zou ik iedereen een bedankkaartje sturen want ik ontving ook veel  fijne post van mede bloggers, soms met prachtige gedichten of zelfs met een bloeiende groet, of allebei! Omdat het soms via via kwam was er niet altijd een afz. adres bij.  (of ik was niet zorgvuldig genoeg met de envelop, waarvoor excuses)
Met mij zijn de kinderen heel blij met ál die pareltjes die me op de been houden, ze  helpen me  de ketting weer zo goed mogelijk te rijgen.
De ketting zal  korter worden dan hij was,  één parel zal immers voor altijd ontbreken.

Het  bedankkaartje  zet ik dan maar gewoon hier neer voor hen waar ik géén adres van heb. Het is een dubbel kaartje dus het blijft wel staan .


En als je het openklapt  kun je de tekst lezen…… (*


(* de achternamen  wil ik liever niet in de afbeeldingen op het internet laten zwerven dus zijn weggehaald. Op dit soort teksten wordt gezocht als voorbeeld.

 

 

 

 

rustig opstarten

Ja vooral het nu zo rustige opstarten is fijn. De nachten kunnen zeker nog beter, maar ik kan  nu toe geven aan “moe zijn”, loop helaas toch een beetje “oud en moe” naar beneden waar ik nu in alle rust kan ontbijten.
Dat doet me goed, het smaakt me, de grote hoeveelheid bloemen verzorgen wordt tussen nu en 2 dagen echt overbodig maar wat heb ik genoten van  die bloemenpracht om me heen. Was een goede beslissing om al die mooie bloemstukken en boeketten weer mee naar huis te nemen.
En wat voel ik me bijzonder door  alle aandacht voor me, ook nu nog veel post/telefoontjes/bloemenbezorgers uit mijn beide werelden.

Het gaat echt goed met me, al is een “naar omstandigheden” wel op z’n plaats natuurlijk.
Jammer dat het weer ineens zo aftakelt maar  op de  laatste warme dag, de dag ná de crematie, kon ik toch iets doen dat ik al tijden héél erg gemist heb. Staat Inge al om half 9 voor de deur en rijden we richting Scheveningen….

Inge blijft nog voorzichtig met de voeten in het water, toch een kind van haar vader die “hoogwater op Scheveningen” niet echt een must vond.
Maar ik weet niet hoe snel ik het badpak aan moet doen en dobber even later in de golven rond….zó heerlijk!
Het zeewater is al fijn op temperatuur, geen idee hóe warm ( of koud) het is maar ik vind het zálig, zo met de  zon op m’n gezicht rond te dobberen.
De over  mijn wangen biggelende sporen  zoute druppels  mengen zich met het zeewater.  Ach…,  de hoeveelheid zal de zeespiegel niet onverantwoord doen stijgen denk ik, dat jullie me daar niet op aanspreken, het was echt maar heel even.
Ik weet niet wie er gelukkiger werd van mijn ontspannen momentje, Inge of ik.


We laten  in het zand zittend de voeten drogen en lopen daarna door het mulle zand richting het strandpaviljoen dat we ook met de rolstoel konden bereiken, daar  waar Henk  zo vaak smulde van “een broodje hete kip”. Daar zit nog een foto van in de powerpoint, precies die met die de helder blauwe kussens op de banken. Nu komen we er over het zand en bestellen één ontbijt voor ons samen. Het is zó schandalig veel dat we het zelfs samen niet helemaal op krijgen, we hádden natuurlijk thuis al ontbeten als was dat  alweer een uur of drie eerder.
Wie maalt er om thuis puinruimen, ik nog even niet hoor.

84 jaar Henk

Henk (of Henny zoals sommige hem kennen) zag mij ergens in 1959  dansen op een soiree van onze dansschool.
Aan heren was in die tijd schreeuwend gebrek op de lessen dus het was voor hem makkelijk om alle lesavonden te bezoeken tot hij mijn lesavond had  uitgevogeld.
Het werd ook zijn lesavond en sindsdien  liep hij aan het eind van elke les met me mee naar huis, want “dat lag in zijn  richting” zie hij.
Oke, het was niet vér om ontdekte ik later.

Lang romantisch verhaal kort, na een half jaar hadden we dik verkering en een jaar later  waren we verloofd,  zeiden de  andere vaste partners vaarwel en gingen als vast koppel   wedstrijd dansen.

Dat was nog wel een dingetje. Henk gaf nogal stevig leiding, iets wat ik bij die vorige partner niet gewend was.
Ik mocht de franje zo leuk maken als ik wilde, maar de richting bepaalde hij met de onzichtbaar in mijn rug priemende vingers.
De eerste weken was ik gebroken na de les, want een beetje tegengas geven is me niet vreemd.

Een nog  veel langer verhaal kort,  ruim 59 jaar geleden trouwden we en ontdekte ik dat dansen  een prachtige metafoor voor ons  huwelijk is.
Hij bepaalde ongezien de richting, maar de  franje maken liet hij graag aan mij over.
Net als bij het dansen waren  we  in het huwelijk best wel  eens de maat kwijt, of  trapten elkaar behoorlijk op de tenen bij het leren van een nieuwe variatie.
Maar uiteindelijk dansten we toch min of meer  door het huwelijk  alsof Victor Sylvester in strikt danstempo  Liebestraum speelde.

Dansmuziek  motiveerde Henk  nog steeds  tot meedeinen toen hij nog amper op z’n benen kon staan. Soms  schuifelden we samen nog een beetje  door de kamer.
Onze laatste nieuwe variatie in het huwelijk, de verdraaide dementie, was een héél lastige. Alsof ik ineens  een nieuwe danspartner had   die veel van de oude  variaties niet kende of herkende.  Nog één keer nieuwe variaties leren  en onvermijdelijk soms uit de maat zijn.

Gelukkig hadden we mensen om ons heen die wilden helpen .
Uiteraard de kinderen en kleinkinderen waarbij vooral Inge een prima feeling had voor hoé ze kon helpen, ze  beheerste  het moederen over haar vader  tot in de finesses.
Ruud  was Henk’s persoonlijk DJ die ook altijd de lach terug wist te brengen, soms tot tranen toe..

Henk  bleéf  van harte welkom bij zijn biljartclubje    toen hij er “de ballen” niet meer van snapte, daar deed niemand moeilijk over …ze   legde gewoon nóg een keer uit  welke bal hij moest spelen.
Henk had nóg een langdurige relatie,  die met drukkerij Edauw en Johannissen , ook dáár bleef hij welkom  om  te “werken “,  wat aanvankelijk nog tot aardige resultaten kon leiden door de ingesleten routine en vakmanschap , op een laag pitje, oke, op een steeds lager pitje en met soms een dutje op het bankje in de kantine die dan even buitengebruik was…. Sssttt… daar ligt “die kleine”
Wie heeft er nog dagopvang nodig met zulke mensen om zich heen.

We mochten op álle buurtjes rekenen  als  we uit de maat raakten en er hulp nodig was, een trapleuning omgooien, een boodschapje, Henk oprapen ….het kon allemaal.
De  lezers van m’n weblog zorgden voor het broodnodige contact met de gewone wereld,   ze  waren en zijn  een meelevend  klankbord.

Mijn dank kan nooit groot genoeg zijn.
Door de  covid maatregelen gedwongen mag niet iedereen hier aanwezig zijn, Wij  kozen voor al die betrokken mensen hier én een live stream voor hen die niet hier kunnen zijn.

Heel veel dank dat jullie me hielpen om die laatste, moeilijke  dans , thuis ….  samen met hem uit te mogen dansen.

beetje overdonderd

Inderdaad, en eigenlijk niet eens een beetje overdonderd maar een heleboel.Terwijl de kaarten pas morgen op de mat liggen (als post nl. zich van zijn beste kant laat zien, is er heel veel belangstelling en stromen de bloemen binnen. Zou ik per ongeluk tóch een beetje koninklijk zijn?

Echt, het moet niet gekker worden, de crematieplechtigheid van donderdagmorgen om 9 uur is (ook al weer gelimiteerd)  via een live stream te volgen. Het blijkt niet verstandig hier een link te zetten, dat wordt afgeraden  dus  wie het graag wil volgen kan een mail sturen naar
ingehulspas@gmail.com
dan wordt de link je, na woensdag middag 5 uur toegezonden met omschrijving hoe het werkt. Helaas is ook hier “op is op”

We  proberen de beschikbare linken  eerlijk te verdelen tussen familie en bloggers.
Het blijft heel erg jammer dat de covid regels juist bij deze gelegenheden nog zo strak zijn. Het is vervelend, we moeten bijkans een loterij organiseren om mensen hun warme gevoelens te kunnen laten tonen.

Daarom  wachten tot woensdag middag 5 uur  met linken versturen in de hoop dat we niemand teleur hoeven te stellen,
Waarschijnlijk duikel  ik donderdag, als alle drukte achter de rug is, in een mega zwart gat, het zij zo. Dan steek ik mijn handen heel hoog naar jullie uit en gezien alle prachtige reacties wordt ik dan wel geholpen om uit dat gat te klimmen, zoals jullie  al zo vaak deden, soms zonder het zelf te weten. Ach, ik houd gewoon van jullie allemaal!

update

Een echt logje gaat het niet worden maar omdat ik weet hoe jullie allemaal meeleven  wil ik toch een update geven, ook een beetje ter geruststelling want het gaat met mij  goed. Dankzij alle goede zorgen om me heen ben ik veranderd van een wrak dat op instorten stond in ( volgens één van de zorgende dames ) een vrouw die een beetje straalt omdat ze  nú zeker weet dat ze dit mag  volbrengen.

Om het bij die “sterway to heaven” te houden,Henk  is bijna bij de bovenste trede, het omhoog klimmen gaat nogal moeizaam. Zijn gezonde sterke lichaam wil zich nog niet onderwerpen aan de gesloopte hersenen en dat was gisteren heel naar.
Vanmorgen hebben we met de dokter besloten Henk “een kontje te geven” op de trap.
De doses morfinepleister is verhoogd en hij wordt vanaf nu min of meer in slaap gehouden om de nare benauwde momenten wat aan hem voorbij te laten gaan. Sinds een paar uur werkt dat ook .

Ik ben heel blij met de nachtzorg, en vooral de kinderen dagelijks veel om me heen we hebben het goed samen, We draaien muziek die eigenlijk de hele periode van zijn leven beslaat vanaf uit de jaren 50 de grote overbekende crooners Frank Sinatra  en Dean Martin, door Henk consequent Deen Martin  genoemd. Heel oud maar nog steeds heerlijk om te horen.

een lek gezicht

Ze is moe, en teleurgesteld in de zorg. De beloofde nachtzorg voor vrijdagnacht werd afgebeld wegens ziekte, vervanging werd nog gezocht…. maar niet gevonden. Tot nu toe sliep ze boven waar ze over de babyfoon iedere ademhaling hoorde en  op de camera kon zien of hij rustig lag.
Ze hoort ook steeds vaker zijn beetje rochelende gekuch en loopt een paar keer per nacht toch naar beneden.

Dan tóch maar op de bank beneden slapen, de mond moet regelmatig verzorgd worden en zucht….. de beloofde spullen daarvoor werden weer  niet bezorgd. Gelukkig had ze nog wel iets in huis om zich te kunnen behelpen en te zorgen dat de troep zijn luchtwegen niet verspert.
Ze kijkt hoe hij wat scheef in het 90 cm brede eenpersoonsbed ligt en ze denkt aan de zomer 1959.

…… Ze hadden verkering en waren met zijn ouders op vakantie op de Veluwe. Uiteraard zorgvuldig gescheiden gehouden in de nachten want zij moest nog 17 worden.
Op zijn brommertje bezochten ze  een veel jongere zus van zijn moeder die, nog maar pas getrouwd,   óók op de Veluwe in een vakantiehuisje logeerde. Ze mochten er twee dagen blijven al had zijn moeder haar zus op het hart gebonden hen gescheiden te laten slapen.
De tante zélf zag  echter een aparte  mannen en een vrouwen slaapkamer niet zitten. Met de vermaning toch vooral “voorzichtig te zijn” kregen zij  een kamertje toegewezen met een stapelbed. Dat is op zichzelf al een voorbehoedsmiddel, tenzij je slank genoeg bent om samen in  het 80 cm brede bedje te passen, en zij  wáren slank.

Terwijl ze naar hem  kijkt hoe hij nu weer minder lawaaierig adem haalt beseft ze dat ze het mist om met haar hoofd op zijn schouder tegen hem aan te kunnen liggen. Voorzichtig laat ze het hek zakken schuift zo goed en zo kwaad het kan naast hem, haar hoofd op zijn schouder en de rand van het hek ongemakkelijk tegen haar stuitje.
Hij merkt het niet, en ook die tranen die in zijn nek rollen blijven bij hem onopgemerkt. Heel even geniet ze van zijn warme lichaam maar dan probeert ze met houterige bewegingen weer zonder ongelukken uit het bed te komen.

Het zijn niet de eerste tranen van die dag, in de middag snotterde ze samen met haar dochter vreugdetranen, ze zijn zó gelukkig dan het Ruud gelukt is versneld een vlucht uit de USA te regelen…..  vanmorgen lag de hand van de vader in die van de zoon, regelrecht vanaf Schiphol, werd de nietszeggende blik  van de vader opengetrokken. Haar hoofd moet wel lek zijn dezer dagen……..

goed gesprek

*Eh… Rietepietz, ik moet eens even met je praten, kan dat?

– heb je een goede reden waarom ik met mezelf in gesprek moet?

* ja  je weet toch nog wel hoe vréselijk moe je vanmorgen was?

– nou en…? iedereen komt toch wel eens moe uit bed hoor

* vast wel, maar niet al wekenlang  door een  verzwaarde zorgtaak

– maar hij slaapt alweer meer hoor, alleen die sanitaire zaken, zucht

* maar je moest al eens de buurvrouw bellen, hem samen optillen

-Ze had gezegd dat ik mag bellen, hij gaat soms  naast een stoel zitten

* weet ik, maar je moet van dat gezeul met een dwarse man af

– ja,ja,ja , ik wéét het, maar ze begrijpen zo slecht welke zorg nodig is

* nou ja, je hebt toch altijd “je bekkie wel bij je” trek die mond open

– ja joh, ik heb toch al gebeld met de casemanager,

* valt me mee van je, en heb je iets kunnen regelen?

– zucht, maandag komt het hoog/laag bed, van alles dat er bij hoort.

* goh, dat was vast wel even slikken denk ik.

– ja SLIK, waszorg kon tussen 10 en 12, zolang in de poep liggen, not

* snap ik, maar dat pikte je vast niet, maar wat dan!

– “mopperen” zo van; “alles kán altijd … tótdat ik erom vraag”.

* vond “kees” vast niet leuk  maar leverde het iets op?

– ja, ze vond kleine zorggroep in de buurt die wél vroeg kan zorgen

* heb je natuurlijk meteen ja op gezegd

– eh…. nee, ze hebben een klein team met ook tijd voor avondzorg.

* nou waarom aarzel je dan, klinkt ideaal toch?

– slik, heftig hoor, moet ‘r echt ff aan wennen, overleggen met Inge

*  Inge vind het vast geweldig, die maakt zich ook zorgen over jou.

– wéét ik, zij  vindt inderdaad dat ik teveel voor de kiezen krijg

* Nou dan, doe dan niet zo eigenwijs, het zal echt wel wennen.

– zucht….., het is weer  een heel nieuwe, zo’n definitieve  fase

* daar mag je ook best verdrietig om zijn, want dat is het ook.

– oke, beloofd, ik ga het aanbod accepteren, ben moe gevochten

* fijn dat je even naar me wilde luisteren, we komen er samen uit!

Met dank aan Mies die op deze tweestrijd manier een logje schreef op het moment dat ik de juiste vorm zocht voor dit verhaal.

 

Vorige Oudere items