toch maar doorroeien…

Tja, blijven roeien met de riemen die we hebben…. !
Heb dan toch eindelijk de huisarts te pakken gekregen, die zich er aanvankelijk, net als de casemanager, af wilde  maken met een belletje.
En dát pikte ik niet,  al weet ik héél goed dat de huisarts ook weinig kan doen.
Maar ik vond het te gek dat hij Henk al meer dan een half jaar niét heeft gezien en mijn  informatie over de verslechtering schouderophalend ( oke, aan telefoon zie ik dat niet maar hóórde ik wel) opzij wilde zetten.

Nou kán ik best voor m’n mening uitkomen hoor, en dat dééd ik natuurlijk ook! Ach je kent het wel,
-dat ik me  behoorlijk in de steek gelaten voelde,
-dat de 24 uur mantelzorger blijkbaar wel makkelijk is,
-dat ik nou eenmaal géén medische opleiding heb
-maar wél de hele verantwoording moet dragen
-en dat ik  bevestiging c.q. ontkenning nodig heb over mijn inzichten.

En dát hielp, alle controles die hij deed leverden, als gewoonlijk niets op, Henk is kerngezond.
Natuurlijk kon hij verder alleen constateren dát hij hard achteruit gegaan is maar sprak ook zijn verwondering ( misschien wel béwondering) uit dat ik Henk nog naar boven kan krijgen in m’n uppie en zelfs tot voor kort nog iédere dag met hem naar buiten ging.
Henk was moeilijk wakker te krijgen door de arts en ( ja ik bén een kreng) liet hem zélf Henk overeind trekken toen hij even moest zitten om de longen te luisteren. Dat kán een loodzware klus zijn,( maar dat kan hij vaak nog zelf)  en die “lol”gunde ik de arts wel! Hij komt volgende week nog een keer om de bloeduitslagen te bespreken en kijken of de verslechtering nog enigszins herstelt, zo niet… komt het hoog/laag bed in de kamer akelig dichtbij.

De diepe slaapperiodes van het moment kunnen zich nog best tijdelijk weer wat herstellen maar ze duren steeds langer en volgen elkaar sneller op.
In ieder geval blijf ik proberen hem  de uren dat hij wakker is ( nu tussen de 2,5 en 5 uur per etmaal) te laten “leven”. Voor zover hij dat zelf wil natuurlijk.
Hij kan zich goed bezig houden met zinloze dingen. Zolang het geen kwaad kan vind ik het prima al moét ik me, als juffertje ongeduld, wel bedwingen hem niet te helpen als hij een kwartier bezig is een sok (verkeert) aan te doen. Heeft verder niemand last van toch? Zelf aankleden als hulp agressie oplevert…? Ik vind het prima, zolang we niet weg hoeven en hij het niet lastig lijkt te vinden, mijn zegen hoor.
Maar soms danst hij, of schilt de aardappels …. ach het zit allemaal in het volgende filmpje van de laatste 2 maanden dat ik eigenlijk voor mezelf gemaakt heb.
Sla het gerust over, ruim 6 minuten is veel om naar dit soort dingen te kijken, ik ken het ongeduld als geen ander.

blijft onvoorspelbaar

Tja, hoe gaat het met Henk! Hij komt natuurlijk als altijd als “meewerkend voorwerp” voor in mijn logjes maar  meestal niét als enig onderwerp. Wordt wel weer eens tijd om “bij te praten” en dat probeer ik zonder al te veel sentiment te doen. ( wat er natuurlijk volop is)
Allereerst ben ik héél blij dat ik hem thuis heb, ook al is het béétje hulp dat de zorg bood ingetrokken.
De casemanager belde om te vragen of ze iets voor me kon doen en voegde er aan toe “ik zou niet weten wát maar ik vraag het maar”!
Ook op de huisarts hoef ik  niet te rekenen, het menuutje  voor de telefoontjes verandert wel maar biedt slechts opties voor  recepten inspreken óf spoedgevallen óf 112 bellen en tja, wanneer bén je een spoedgeval.

Nou realiseer ik me ook heel goed dát men weinig voor me kan doen en eigenlijk heb ik  zelf wat meer rust omdat Henk steeds meer slaapt. De tijd  dat hij echt op was deze week ligt  tussen de 6 en 4 uur per etmaal , incl. eten wassen en aankleden.
In die tijd probeer ik  met de auto en/of de rolstoel toch met hem naar buiten te gaan. Het stukje dat hij zelf kan lopen is weer kleiner geworden, ook in huis heeft hij ondersteuning nodig en hij loopt  erg krom.
Overdag slaapt hij niet meer boven maar altijd op de bank omdat hij rustiger ligt als ik in de buurt ben en vooral fijne muziek voor hem opzet.

Het gaat echt niet goed, dat realiseer ik me maar juist daarom ben ik blij dat hij gewoon thuis is. Wat wél vervelend is  dat er blijkbaar “alleen  corona bestaat” voor artsen, want tja, is Henk een spoedgeval? Volgens mij niet, alles gaat een beetje naar verwachting maar toch, ik zou wel eens wat bevestiging óf ontkenning van iemand uit het vak willen horen.
Ook al zal een arts misschien weinig kunnen zeggen  over het verdere verloop, je zit als mantelzorgen toch vaak met vragen als je de héél verantwoording draagt.

Als iémand weet hoe moeilijk de voortgang in te schatten is dan ik wel, Henk  heeft me al vaker  verrast door weer miraculeus min of meer op te krabbelen nadat hij 2 dagen “voor einde oefening” lag. Dat ik vond dat hij wat vocht vast hield vond de dokter een half jaar geleden geen  probleem. Dat is er ondertussen niet beter op geworden maar zolang hij geen pijn heeft of echt heel onrustig is zie ik er  toch geen spoedgeval in en dus loop ik tegen het telefoonmenuutje van de dokter aan….! Ik wordt er ook een beetje pissig van in de trant van “dan bekijk ik het allemaal zélf wel maar kom me niet achteraf op de vingers tikken dat ik niet aan de bel heb getrokken“.
Uiteindelijk heeft hij géén Covid 19 en is dus nu even niét interessant, dat is wel duidelijk.

over muziek…

Laten we het voor de verandering eens over muziek hebben. Nog geen idee waar we dan heen gaan want over muziek kun je dágelijks een blog vullen als je het mij vraagt….. oh, je vraagt me niets, jammer dan, je zit er toch aan vast!
Misschien maar de richting van muzieksmaak? Tja, dan kan evengoed  nog zó breed zijn dat één logje niet genoeg is, bij mij dan hé!

Muziek waar ik voor val heeft sowieso met m’n humeur  en omstandigheden te maken.
Zo kan ik  soms helemaal wezenloos luisteren naar symfonische rock  die me een andere keer  met driftige stappen naar de volumeknop kan sturen om die “herrie” uit te bannen. Voor klassieke muziek geldt het zelfde.  Logisch, in de meeste gevallen zijn deze muzieksoorten niet direct geschikt als achtergrondmuziekje bij de gewone dagelijkse geluiden. Althans niet voor mij, maar een “flinke bak lawaai” kán ik intens van genieten. Daarbij is ook meestal de tekst ondergeschikt.

Is tekst überhaupt wel belangrijk bij muziek, ja én nee zou ik zeggen.
In de jaren 60 verstond ik niet of nauwelijks Engels en tóch waren er veel Engelstalige hits  die me wat deden. Ook daarin grote verschillen, van het meestal melodieuze repertoire van de Beatles en Simon & Carfunkel tot de rauwe stemmen van protestzangers als Janis Joplin  en Bob Dylan die fonetisch meegezongen werden.
Ik herinner me  die keer dat Henk, zonder énige Engelse kennis in tranen was bij  de song “tears in haeven” het lied dat Clapton schreef na de dood van zijn zoontje. Al had Henk ongetwijfeld in de media wel iets meegekregen over “het waarom” van de song, zonder het te verstaan kwam de uitvoering van de song keihard binnen.

Van mezelf weet ik dat ik meestal “ga” voor de wat minder zoetgevooisde stemmen, ik houd wel van een stem die een beetje schuurt. Neem de groep Kensington, kende ik tot voor kort niet eens al draait de Nederlandse groep al een tijdje mee. Maar dan hoor ik hun nieuwste  nummer Uncharted en val ik volledig voor die stem. Pas later blijkt dat ik de tekst ook heel goed naar me toe kan trekken, zoals mensen vaker doen met teksten die waarschijnlijk anders bedoeld zijn. Hetzelfde gebeurde met James Blunt’s oude nummer Carry you home waarvan ik eigenlijk niet kan vertellen waarom het me  zó opviel dat ik het opzocht. Een beetje vreemde stem en  qua muziek hélemaal in mijn straatje.

Tja, voor het Ave Maria kan ik genieten van een zuivere hoge vrouwenstem maar het magere iele stemmetje van Claudio de Breij in “mag ik dan bij jou” kan me niet bekoren, hoewel er met de tekst niets mis is  vind ik het nummer niet om aan te horen.
Zo blijkt (voor mij) tekst dus niet het belangrijkst maar kan ik zéker geraakt worden door  tekst, zelfs wanneer je die gerust als een smartlap kunt betitelen zoals ” Always on my mind” van Willy Nelson…..
Misschien zou  Henk, sinds hij  zichzelf niet meer is, deze tekst wel voor mij willen zingen in zijn nep Willy Nelson outfit.
Ik zal het nooit weten maar ik zou in tránen zijn…….

 

góede morgen…

Natúúrlijk, geld maakt niet gelukkig maar  eh….. toch wel héél fijn als er een gaatje opgevuld kan worden. Mijn onvruchtbare poging om de WMO  tot een bijdrage te bewegen is iedereen bekend. De stap naar de rechter is  in dit corona tijdperk, waarin zelfs de rechtelijke macht grotendeels stil ligt , verspilde energie  die ik beter kan gebruiken.
In een persoonlijke brief aan de burgemeester heb ik hem een maand geleden  indringend en met redenen omkleed verzocht, als hoofd van zijn gemeente, zijn invloed aan te wenden om dat art. 9 van tafel te krijgen.  Na een maand zélfs nog geen ontvangstbevestiging,

Op die zelfde dag, ik moest tóch naar de brievenbus, ging er nog iets anders op de post.
Henk is in zijn werkzame leven altijd lid geweest van de grafische  bond. Die bond was heel lang verplicht, een van de duurste bonden maar tevens een heel goed georganiseerde bond. Zij hadden, en hebben, een eigen gezondheidsfonds  waar een beroep op gedaan kan worden wanneer je kosten hebt die niet door de reguliere zorg gedekt zijn.

Ook gepensioneerde ex leden kunnen daar aanspraak op maken, je begrijpt, het formulier had ik al gevraagd. Daar géén gezeur over éérst aanvragen, dat kan tot een jaar na de aanschaf. Wel gaat men er vanuit dat je éérst de gebruikelijke kanalen aanspreekt, ik zou zeggen dat ik dát wel gedaan heb!
Ze vergoeden dan  een percentage van het het bedrag waarover je nog géén vergoeding kreeg.
Natuurlijk moesten er wat bewijsstukken meegestuurd worden maar die hád ik allemaal al en dus kopietjes bijgevoegd. Verder een summier  vragenformuliertje invullen, naam adres rekeningnummer sinds wanneer met pensioen …. meer was het niet en wat denk je……?

Het staat al op onze rekening, 80 % van het hele bedrag dat we voor de traplift betaald hebben. Als dát geen blijmakertje is weet ik het ook niet meer. Niet dat we droog brood hebben moeten eten al die tijd hoor, geen zorgen. We konden een derde betalen van het AOW vakantiegeld, dat is daar niet voor bedoeld maar we kunnen toch niet met vakantie en dan is investeren in je veiligheid niet verkeerd. In goed vertrouwen betaalden we de rest van geld dat voor andere  zaken gereserveerd was. En ruim dát deel kregen we nu dus terug…. !
Gaatje opgevuld… ik wéét dat jullie het ons allemaal vreselijk gunnen, vandaar dat ik het metéén even kom melden. Zijn we allemaal weer even blij!

toch Pasen…

Een  uitbundige Paasvierder  was ik  nooit maar natuurlijk was er wél altijd een gezellig gedekte ontbijttafel, paas servetjes, “aangeklede” eitjes enz.
Steeds meer maakt alles dat anders dan anders is Henk onrustig en  ondanks dat ik niets  anders dan anders deed gaat hij eerste paasdag slecht van start.
Het douchen is nog net geen gevecht (wat ook wel voorkomt) en als hij mijn hulp  afweert bij het aankleden  laat ik hem, nadat hij het (beschermende)  ondergoed aan heeft, maar aan modderen om te voorkomen dat het escaleert.

Zijn kleding had ik al klaargelegd zodat hij niét mijn spullen probeert aan te trekken (ook dat komt voor) en  als het hem niet lukt zijn overhemd als broek aan te doen laat hij het liggen. Zijn broek aantrekken lukt wel, zij het dat de helft van de bretellen in de broek blijft zitten maar daar lijkt hij geen last van te hebben. De andere helft trekt hij zoals het hoort over de  schouder en zo zit hij uiteindelijk dus in de T-shirt aan het ontbijt, so what!

Er staan wel “blote” eitjes op tafel maar hij maakt geen aanstalten die te pellen met de punt van zijn theelepeltje  zoals hij altijd deed. Ik pel vast een eitje tot de helft zodat hij het zelf verder kan eten maar ook dat dringt dit keer  niet tot hem door. Als ik hem het eitje dan maar voer gaat zijn mond steeds verwachtingsvol open, als van een jong vogeltje  dat op de lekkere hapjes van moeder wacht. Het gaat er graag in maar op mijn vraag; “was het lekker”?  zegt hij luid en duidelijk NEE!
Zucht….  ik wéét het, hij zegt vaak precies het tegenovergestelde van wat hij  bedoelt!

Na het ontbijt  valt hij  op de bank direct weer in slaap zoals nu al een paar maanden iedere morgen. Ik ga in de keuken soep maken  en volg onder tussen op de oma app wat de anderen aan het doen zijn.
Kleindochter Jennifer is met man en kinderen aan het fietsen en stuurt af en toe een foto van waar ze fietsen, mooie rustige fietspaden met veel groen. Geen idee waar ze rijden want groen is groen hé!
Henk is rond  tien uur weer wakker  en lijkt een beetje beter “opgedroogd te zijn”.
Ik neem me voor hem beter aan te kleden zodra de soep klaar is. Hij lijkt zich te amuseren met naar buiten kijken dus ik laat hem maar even met rust.
Even later hoor ik gebons op de voordeur en dán blijkt pas wat buiten zijn interesse had gewekt ……
Als ik de deur open doe kijk ik in de glunderende snoetjes van Amber en Levi die voor Paashaas hebben gespeeld en paaseitjes verstopten  terwijl Henk voor het raam stond te zwaaien, eigenlijk zonder te weten wát hij zag……. dat weet hij nóg niet als ik hem ook even buiten  haal. Pasen bestaat niet meer voor hem……… maar voor mij maakt dit lieve gebaar  hét verschil, wat een schatten zijn het toch!

Pasen 2020

Iedere donkere wolk heeft z’n zilveren randje, oftewel…..
……… geniet van het feit dat je geen smoes hoeft te verzinnen om onder een verplicht familie etentje uit te komen…… “HET MÁG NIET” !

( En als je de paashaas nog wilt betrappen  klik dan even op het plaatje) !

edit een e.d.i.t.

Als sinterklaasrijmpjes maakster zóu ik me niet aan andere dichtvormen moeten wagen.
Maar je ziet hier en daar dat er veel méér vormen bestaan dan de limerick waar ik me ook wel eens aan waag.
De e.d.i.t. leek me niet héél moeilijk  en wel iets om eens te proberen, maar ja, dat werd toch lang zo vrolijk niet als mijn Sinterklaas gedichten.

 

Hij

Zo verward

Ver van zichzelf

Nog verder van mij

Op zoek naar “de rede”

Die  dwalend, in zijn verwarde  hoofd

Zich niet meer  tot geheel laat vormen

Van al  wat ooit zo simpel was beroofd

Het boek van zijn  leven dat het “zijn” bepaalt

De ooit zo geordende bladzijden, gescheurd, vernield, als door boekenwormen.

 

 

Vorige Oudere items