de eerste van 2019

De laatste 2 weken van 2018  hébben we zo hier en daar al van alles gewenst
maar nu is het echt 2019  en begin ik het nieuwe logjaar natuurlijk  met mijn trouwe achterban ( waar ik echt héél blij mee ben)  een liefdevol en gezond nieuw jaar te wensen.
Ik vond nog een foto van (laat ik het mild schatten) een jaar of 12 geleden. Ons piepkleine open haardje was net klaar  en we hadden er lol in om er voor te poseren  voor een kerstkaart.
Henk als een beetje  overjarige chippendale en ik als een meer dan rijpe callrgirl.
Met een beetje knutselwerk kan “het stel” met jullie allemaal proosten op 2019.
Moge jullie mooiste dag uit 2018 de slechtste dag  in 2019 zijn.

Daar gaan we…………. PROOST

 

Advertenties

kerstwens 2018

En dan……  loopt alles heel  ánders dan gepland.
De van Sinterklaas geleende pruik en baard liggen klaar om Rietepietz  tot Kerstman te transformeren.
Aan Henk de vraag of hij even op een stoel wil gaan zitten om  een goed camerastandpunt te kunnen zoeken en te horen of het geluid ver genoeg reikt.
Pruik, baard en muts voor “het plaatje” ook maar even snel.

En dán gebeurt er een klein kerstwondertje,  Henk  wórdt de kerstman! Met  zijn eigen interpretatie van mijn HOH. HOH. HOH… maar who cares!
Ik sta  áchter de camera in plaats van er voor,  en improviseer dan maar een kerstwens die ik er nog net uit kan krijgen. .
Zo bijzonder,  we maken spontaan weer sámen een kerstwens !
Al is het  met de telefoon…., al is het nog zo  rommelig,  hij is even een vrolijke  kerstman en vooral…. weer even  mijn maatje!
De  krenten rollen zomaar uit de kerststol!

Later vind ik wél een beter standpunt,  voor de gewone camera, maar dan is de vrolijke kerstman  verdwenen… !
,,,,, Toch nog maar even zelf  vóór de camera dan ?
Ach ……. wie zit er nou op Riet met een baard te wachten. Denk dit  achtergrondje er gewoon  bij wanneer je  het filmpje aanklikt.


 

 

melancholie

De reactie  van Leo (de meninggever) op het vorige logje  liet me even niet los.
Hij schreef; ” Jij leeft twee levens lijkt het wel”.
Daar  heeft hij  ook wel een beetje gelijk in denk ik , het is een vorm van overleven in de huidige situatie.
Hij schrijft verder; ” En dat je er dan zo vrolijk (..) in blijft staan is echt een groot compliment waardig!”

Dat compliment is niet helemáál verdiend,   inderdaad, het lukt me vaak wel om het een beetje gezellig te houden maar ik héb natuurlijk ook m’n dipjes.
Dagen dat boosheid niet helemaal te onderdrukken is en  verdriet en melancholie liggen ook regelmatig  op de loer.
Dan weet ik nog steeds dat ik daar niets mee opschiet maar ben ik even niet consequent, ook niet in mijn muziekkeuze .

Ik houd niet van “gil wijven” .( sopranen en zo}
Ik  heb niet zoveel met Strauss.
Ik heb niets met geloof en nonnen.
………Maar dan kan ik helemaal wegduiken in bijvoorbeeld…….

( gewoon niét aanklikken als je ook niet van al die dingen houdt en  niét melancholiek bent)

 

zij….

We zitten aan het ontbijt met ieder ons deel van de krant… dat hij niet veel meer leest maakt niet zoveel uit, het is een oude gewoonte.
Ineens vraag hij ” hoe heet zij?”. Tja, wie bedoelt hij vraag ik,  zijn gedachtegang is tegenwoordig ondoorgrondelijk. Iemand uit de krant? Nee , hij herhaalt de vraag en ik  vraag me ondertussen af wie hij kan bedoelen.
Het afgelopen jaar hebben  twee lieve “vrouwen”  hun intrede in de familie gedaan, eerst  door kleinzoon Maikel, later  door zoon Ruud en Henk heeft  moeite met de nieuwe namen.

Ik vraag nog eens van wie hij de naam wil weten en waarom. Hij reageert een  beetje geërgerd, “ik vraag het alleen maar”.
Het kost me nog steeds veel moeite een nietszeggend antwoord te geven, dan stopt hij vanzelf met vragen. Ik wéét dat zo’n vraag altijd ergens vandaan komt. Ik  probeer het nog eens met “bij wie hoort ze dan, en waar is ze “.
Een beetje knorrig wijst hij naar boven, “boven” zegt hij….en vragend zegt hij “eh… heet ze Marie”?
Met het vage vermoeden dat hij mij bedoelt  vraag ik ; “bedoel je Riet”? Het is zeker mogelijk dat hij “de vrouw” bedoelt die hem boven na het opstaan heeft geholpen met alle  dingen die mensen na het kleutertijdperk normaal zelf doen.

Maar ondertussen is hij de draad alweer kwijt en kijkt verder in de krant. Ik laat de gelegenheid om te horen hoe hij over die vrouw denkt voorbijgaan. Ik wéét dat hij haar af en toe té “energiek “vindt. Dat is ze van nature al maar, als ze na vier keer zeggen “je moet naar die kant voor de douche” geen reactie ziet helpt zij hem in de juiste richting met soms net even meer energie dan strikt genomen nodig is.

Sinds  bij hem alles steeds trager gaat lijkt  hij mijn snelle bewegingen steeds vaker een beetje bedreigend  te vinden. Hoe langzaam hij zelf alles doet heeft hij totaal niet in de gaten.
Ik maakte ongeveer een jaar geleden een filmpje van hem toen hij in de drukkerij met een vouwklusje kon helpen.
Hij deed het prima in zijn eigen tempo (dat een flink stuk lager lag dan het mijne maar dat is onbelangrijk) en werkte rustig en nauwgezet meer dan een uur door. Juist daarom wilde ik dat filmpje aan hem laten zien omdat hij zo goed gewerkt had.
Terwijl de video speelde keek hij aandachtig en vroeg toen: “heb je het vertraagd opgenomen, ik ging  veel sneller hoor!”

Helaas, zijnhersenen maken overuren, en hoe hard ik ook probeer de mijne te laten werken, ze verliezen het toch steeds vaker.

 

vlammen…..

Ja helaas heeft dementie nooit vooruitgang, met een beetje geluk soms wat stilstand maar eigenlijk is het gewoon een wiebelige lijn naar beneden en verdwijnt  de man waar ik zo mee kon lachen steeds meer achter een uitdrukkingloos gezicht met hoogstens grote vraagtekens omdat hij het allemaal niet kan bevatten.

Zijn beste momenten heeft hij altijd buiten, of met anderen waarvoor hij zich dan nog “groot wil houden”, thuis bij mij is hij gewoon zijn verwarde zelf.
Dan roept hij mama, Inge of oma  als hulp nodig heeft.
Wie hij dan in mij zie weet ik niet zeker, maar meer dan waarschijnlijk niet zijn “Riet” want hij vertelt mij soms ook wat “zij zei”! In die gevallen is het voor mij makkelijk zijn verhaal in te vullen als het stopt omdat hij blokkeert.
Hij vertelt dan immers áán mij óver mij. En soms zit ik dan niet eens waar hij dénkt  dat ik zit, maar zit ik  i.p.v op mijn hoekje van de bank  aan de eetkamertafel, maar  steekt hij zijn verhaal  af voor een imaginaire  vrouw op de bank.

Maar héél af en toe vlamt  “de oude Henk”op. Ook bij het biljarten zet hij zijn beste beentje voor, van 12 tot 5 uur is ondertussen van 12 tot 2 uur geworden want dan is hij op. Zijn maatjes zijn schatten en op mijn vraag of het voor iedereen  nog wel leuk is  kwam het antwoord  “zolang hij wil komen is hij welkom en helpen we hem wel waar nodig “.
Ik breng (ook als hij onzeker is of hij wel welkom is, komt goed als hij er is) en haal hem  weer op, dan moet ik soms even wachten, zo ook deze donderdag.

Hij speelde nog toen ik binnen kwam en miste die stoot. Ik maak een opmerking dat hij vast van slag is omdat ik binnenkwam en de heren dollen even door op dit onderwerp.  Ik wordt een beetje “geroast” door de mannen en zeg vermanend, “heren, vergeet niet dat Henk straks met mij mee naar huis moet”!
Met de oude twinkeling in zijn ogen richt Henk zich tot zijn maatjes en zegt ; “wie is die dame”?
Omdat ik zie dat hij op  dát moment dondersgoed weet wie die dame is ga ik erin mee een en geef hem een hand; “mag ik me even voorstellen, ik ben de chauffeur van het busje” en terwijl ik hem in zijn jas help gooi ik er nog achteraan; “vindt je vrouw het goed dat je met een vreemde dame mee gaat? ” Onder luid gelach vertrekken we naar huis.

Toen ik hem vanmorgen hielp met aankleden liep hij ineens terug naar de badkamer, op mijn vraag wat hij daar zocht zei hij; “waar is dat meisje gebleven? ”  Tja….  ergens blijf ik natuurlijk wel zijn meisje, zelfs al kan hij haar niet altijd meer vinden.

rust roest

Ontspanning is een raar ding, als je lichaam zich er aan over geeft  wil het meer, véél meer!
Je voelt dán pas dat je moe bent !  Ja natuurlijk heb ik wél alle reacties gelezen op het vorige logje, en zó lief dat iedereen me  die verwen uurtjes zo gunt.  Wist ik wel natuurlijk, jullie leven, én denken,  reuze mee met ons wel en wee,  mailtjes waaruit dat blijkt zijn geen uitzondering. Zó lief allemaal.

Maar hier  spanden  broer  ( ja, hij is er weer een paar weken) en zus samen met Annemarie. Ruud zou bij paps blijven, met later de aanvulling van de zorghulp  want tja ,  Ruud heeft natuurlijk een minder goed idee  voor welke verrassingen hij kan komen te staan als ik  ruim drie uur weg ben.
Inge zorgde dat ik niet in m’n uppie naar Houten hoefde te rijden en  dus had ik “mijn meisje” ook eens even helemaal voor mezelf om bij te kletsen. Gesprekken met Henk  bestaan nog vrijwel uitsluitend uit ter zake doende korte  zinnetje die vaak herhaald moeten worden en dan meestal  nog niet begrepen worden.

Natuurlijk hoefde ik niet bepaald overgehaald te worden om in de behandelstoel van Annemarie plaats te nemen. Ze had een nieuwe behandeling bedacht die helemaal op ontspannen gericht is……. man, man, man, is me dát verwennen. ( en jazeker Leo, ze “doet” ook mannen, vrij veel zelfs)
Van m’n voeten  tot m’n kruin werd er gewreven en gekneed met heerlijk geurende “spulletjes”. Schouders, nek en kaaklijn, ik  merkte  pas hóe gespannen dat allemaal was toen ik me overgaf  aan Anne’s vakkundige handen…… ik genoot, en Inge maakte foto’s!
Alleen hélemaal het eindresultaat vergeten…….maar geloof me, de ontspanning droop eraf.

Henk had ook een fijne dag met Ruud, die “samen” even de nieuwe cd speler aansloten, (de oude had het na 30 jaar begeven). Het enige nadeel  van mijn uitje had ik ingecalculeerd. Zodra ik afwezig ben slooft Henk zich uit om “zo normaal mogelijk” te zijn en dat put hem uit. Lichamelijk en vooral geestelijk zijn dan alle reserves op. Dat levert een paar heel slechte dagen op en helaas ook blijvende achteruitgang,
Liever zou ik dus helemaal nooit weg gaan maar gelukkig zien mijn kinderen heel goed wanneer moeders er écht  even uit moet om weer op te kunnen laden, en eh….. helemaal gelukt  hoor , ik kom er weer aan hoor!
Ja ja, ik wéét dat niet iedereen van dit getuttel houdt , sla dan de foto’s maar over;-)

ik snap het (niet)

sorry, ff afreageren!

Hoewel Henk vrijwel niets meer zelfstandig tot een goed eind kan brengen vraagt de zorg voor hem geen medische handelingen. Ik  doe  niets meer dan ik in 57 jaar huwelijk ook voor de (klein) kinderen gedaan heb.
Het enige verschil is dat hij steeds minder dingen begrijpt en ik dus steeds vaker  moet ingrijpen als hij niet, of verkeert, reageert op wat ik vraag .
Probeert bijv. de autogordel in zijn broekzak  vast te klikken, of  plukt aan zijn bretellen  om de gordel vast te maken en kan de echte gordel  niet vinden.
Of als hij zijn glas onderste boven vasthoudt als hij iets in wil schenken enz…..

Op zich allemaal  goed te doen, wat het zwaar maakt is het 24/7  waakzaam zijn. Een week heeft 168 uur en die vul ik grotendeels zelf in. Dát is de reden dat onze casemanager bij de Wmo een “maatwerkverzoek” indiende.
Dat behelst een verzoek  om wel  viér hele uren van die 168 in te laten vullen door één medewerkster  en daarvoor lijkt de Wet maatschappelijke ondersteuning  precies wat ik nodig heb…….zei bieden n.l. o.a.

  • huishoudelijke hulp, woningaanpassingen en vervoer
  • ondersteuning voor jou als mantelzorger, bijvoorbeeld door vervangende zorg
  • begeleiding, dagbesteding en kortdurend verblijf

In antwoord daarop  een brief met een afwijzing  én het advies  een aanvraag in te dienen bij  de WLZ voor een 24 uurs zorgindicatie. Ik zal misschien wat overgevoelig zijn maar de brief  heeft een toontje dat me tegen de borst stuit.
Ik citeer enkele zinnen letterlijk:

“Er is besloten telefonisch onderzoek te verrichten omdat er een casemanager in het spel zit.”  (alsof we samenspannen om ze een loer te draaien)

“Vanwege de hoeveelheid zorg die geboden wordt, ook ’s nachts, is echtgenote overbelast. Zij wil graag ondersteund worden in de zorgtaken zodat zij eventueel dingen voor haar zelf kan doen en bijkomen” ( lullig ja,  dat ik bijv. wel eens  een oogmeting wil laten doen o.i.d.)

“Daarnaast valt de zorg die verzocht  wordt niet onder de Wmo. Er is af en toe overname nodig, maar gezien de ziektebeeld zal in de toekomst vaker overname gewenst zijn. Deze zorg kan op grond van begeleiding de Wmo niet bieden. ( wat bedoelt men dan met vervangende zorg?)
De wmo- begeleiders bieden alleen begeleiding met handen op de rug.Echtgenote gaf aan dat dit niet de bedoeling is.
(
echtgenote weet heel goed dat handen op de rug onmogelijk is) Zij wil juist dat een  aantal ADL-taken overgenomen wordt zodat zij minder zorgtaken heeft en ontlast wordt.” (ja ja, ik ben erg gemakzuchtig )

“De cliënt is nu op de hoogte dat een eigen bijdrage verschuldigd is.” (  alsof ik niet al 2 jaar heel veel kosten uitspaar voor de zorg, zelfs  HH hulp betaal ik zelf )

“Familie is gevraagd bij te springen maar dat is niet voldoende”.( nee die familie deugt niet )

Bij de suggesties  staat dan  dat men de gevraagde zorg wél voor drie maanden als overbrugging kan leveren mits er een indicatieaanvraag gedaan is.
Kortom ik snap ineens hoe de zorg zo duur is geworden.  Je dwingt gewoon af dat men  zwaarder opgeleide mensen in moet huren voor werk dat iedere vrijwilliger  mag doen  zonder er voor geleerd te hebben.
Mantelzorgers kennen hun patiënt van haver tot gort, ze  draaien ongeschoold 24 uursdiensten. Ze  denken te weten met wélke hulp ze het best geholpen zijn,………  lastig die mantelzorgers, dat heeft de briefschrijfster toch zelf wel aan de telefoon geconstateerd!

Vorige Oudere items