wie regelt?

En toch gebeurde er wél weer iets “toevalligs” j.l.maandag. Al schrijf ik niet vaak meer over het gebrek aan passende hulp voor 24 uursmantelzorgers van dementerenden, dat wil niet zeggen dat het me niet meer bezig houdt.
Tja, te vaak stokpaardjes berijden zonder nieuwe vooruitzichten heeft het “ja dat weten we nu wel” effect.
Maar ik blijf er wél mee bezig, letterlijk iédereen die in de media opduikt en (in mijn ogen) de potentie heeft ergens invloed uit te kunnen oefenen schrijf ik aan. Helaas meestal zonder enige reactie, of hoogstens een soort afschuiven van de verantwoordelijkheid.
Zelfs éen van de, voor mij, meest hoopvolle mensen liet uiteindelijk niets meer van zich horen.

Dat was deze Teun Toebes, een jonge knul die tijdens zijn zorgstudie in een zorgcentrum woont op een gesloten afdeling.
Niet als zorgende voor de patiënten maar als huisgenoot en hij vindt dat dementerenden teveel buiten de maatschappij worden gezet en met meer respect behandeld zouden moeten worden.
Op zich een goed streven maar hij signaleert alleen wat er fout gaat, niet wat er nodig is om het op te lossen.
Ik hád telefonisch contact met hem in de hoop dat hij via zijn studie openingen voor mij zou vinden omdat hij duidelijk de weg naar publiciteit had gevonden. ( klik op de foto voor een filmpje met zijn verhaal) Ik stuurde hem wat logjes om mijn insteek te illustreren en hoorde nooit meer iets van hem, en ja….., hij schreef een boek…….
Ruim een maand geleden schreef ik naar aanleiding van een krantenartikel een mail naar “een directrice” van het zorg kantoor. ( of zoiets) @adres via de adm,van de WLZ (wet langdurige zorg) t.a.v. die dame. Ik ben dat na al die weken allang vergeten als uitgerekend maandag ( Henk’s sterfdag) de telefoon gaat en ik even diep moet nadenken waar de dame het over heeft.

Zij blijkt verantwoordelijk voor het inkopen van zorg voor WLZ . Ze luistert aandachtig naar me, probeert natúúrlijk de regels te verdedigen waarbij ik steeds wéér hamer op het feit dat veel van die regels bij dementerenden niet kúnnen werken en dat alles elkaar tegenwerkt. De politiek wil de dementerenden thuis laten verzorgen en de zorg stuurt alleen richting opname omdat hun zorg verlening niet aansluit en tekort schiet enz enz.

Ik leg uit dat wanneer er géén aanpassingen komen in dat soort zorg het fout gaat bij de aanstormende dementiegolf. Ik val haar een paar keer stevig in de rede omdat ik alle bla bla wel gehoord heb en de dame maakt wat aantekeningen (zegt ze, ik kan het niet controleren).
Ze belooft me over mijn ideeën na te denken en “in de groep te gooien” en vraagt of ik het prettig zou vinden wanneer ze me over een paar maanden nog eens belt, wat heet prettig, ik zou het gewéldig vinden.
Zucht….wil ik geloven dat, juist op déze datum, Henk aan de touwtjes trekt?
Nou vást wel als deze dame iets ten goede zou kunnen veranderen!

   
   

toch maar lachen

Helaas, zelfs na 2 jaar nog steeds dagen dat de moed me in de schoen zakt, gelukkig kan ik nu sandalen aan en rolt de moed vanzelf weer uit m’n schoenen, zo kan ik “de moed” weer makkelijk oppakken. En eigenlijk zijn jullie, samen met m’n (klein)kinderen een beetje m’n sandalen die de moed steeds weer bereikbaar maken.
Meer dan er “het beste” van maken zal het niet meer worden maar ik ben heel erg dankbaar voor al die mensen die dat de moeite waard maken.
Genoeg gezeur, ’t lijkt me geen slechte gewoonte Henk te gedenken met oude verhaaltjes waar hij een rol in speelt en ja natuurlijk, er mág gelachen worden.

januari 2011

Jonge mensen zitten wel eens een beetje besmuikt te vissen of mensen van onze leeftijd, na zo’n lang huwelijk, nog met  lichamelijke aantrekkingskracht te maken hebben!
Of ze nog “op elkaar vallen” zal ‘k maar zeggen! Ik kan daar, wat ons betreft, naar eer en geweten  volmóndig ja op zeggen!
Ik hoef maar te gaan liggen…., al is het in een parkeergarage, en Henk duikt er bóvenop!

Wácht !!! Klik nou niet meteen weg, ik zou toch nóóit ons intieme huwelijksleven hier open en bloot op een  log gooien, nee het zit weer nét even anders dan jij met je dirty mind denkt.
We wáren  in een parkeergarage en Henk dóók inderdaad bovenop me maar dat kan ik heus uitleggen zonder obscene beelden op te roepen!

Met kittige pasje stap ik vanmiddag op de betaal automaat af met Henk in mijn kielzog. Na het uitnemen van het kaartje neem ik  de kortste weg richting auto met Henk nog steeds  op m’n hielen, niks mis mee toch?
Alleen lag daar dit keer dan nog zo’n mooi afgerond betonnen stootblok op mijn pad , zo een dat qua kleur  helemaal wegvalt tegen de eveneens betonnen vloer in de parkeergarage als je begrijpt wat ik bedoel .

Sierlijk als een middelgroot nijlpaard op het land stort ik ter aarde en ben helemáál niet van plan Henk te kussen die even later met een mooie zweefduik half over me heen valt!
Dat hád wel gekund natuurlijk, maar we zijn samen even druk doende onze ledematen op bruikbaarheid en aanwezigheid  te controleren waarna we ons enigszins houterig  weer op  richten zoals het de homo sapiens betaamd!

De tranen lopen ons over de wangen, niet van de pijn maar  gewoon van het láchen, het ging zó belachelijk dat we zelfs  toegangsprijzen hadden kunnen bedingen bij een eventueel publiek …. al prijzen we ons gelukkig dat er niemand in de buurt leek te zijn.
Mede dankzij de dikke winterjassen komen we er vrijwel zonder schade vanaf en gelukkig konden we beiden voorkomen dat “er koppen rolden”, over de betonnen vloer zou dat duidelijk meer “gezichtverlies ” opgeleverd  hebben.
Het énige dat schade heeft opgelopen  is ons ego, we voelen ons wél een stel “krukken”!
We kunnen elkaar nog stééds niet aan kijken zonder in de lach te schieten maar ach, daar kunnen we wel mee leven!
Ik bedenk me ineens dat er in parkeergarages vaak camera’s hangen, … staan we morgen misschien wel op you-tube!

   

hé hé….

Een zucht van moeheid, maar óók van opluchting dat ik er nu eindelijk over kan schrijven.
Het was een geweldige week met een grote verrassing waar we ook andere mee verrasten.
Zo’n zes weken geleden liet zoon Ruud weten dat Sebastian “even op en neer” naar Nederland moest voor zijn verblijfsvergunning, en of dat niet leuk te combineren viel met een verjaarsdagsverrassing voor Inge.
Helemaal top natuurlijk maar wat hád ik het moeilijk dat ik daar helemaal niéts over kwijt kon.

Toen Ruud en Sebastian hier in februari waren lukte het de (zeer bereidwillige) dame van de IND niet alles helemaal te regelen vóór de 18de verjaardag van Sebastian. Dan zou het simpeler (en goedkoper) geweest zijn maar oke, regels zijn nou eenmaal regels daar kunnen we mee leven, zeker als het een extra bezoekje van Sebastian oplevert zo kort na zijn vorige bezoek.

In ieder geval lukt het me m’n mond te houden tegen Inge en werken zelfs de invictus games mee, die hebben het zwembad nodig waar Inge en ik op woensdagmorgen zwemmen, precies op de tijd dat Sebastian met de trein vanaf Schiphol onze kant op komt. Ik lok Inge naar Den Haag centraal station met de vraag of we dan i.p.v. zwemmen niet eens gezellig kunnen gaan winkelen in het Haagse centrum. Vindt ze een top idee. Ik heb al een smoes bij de hand voor haar even iets bij de info voor mij te regelen mocht de timing niet helemaal kloppen.

Maar alles komt zelfs beter uit dan ik had kunnen regelen.
Sebastian komt precies op het juiste moment uit de trein.
Van Inge weet ik dat ze dan bijna op het bovendek aankomt met de sprinter uit Zoetermeer. Na een dikke knuffel van Sebastian (dat kan gelukkig weer) lopen we de kant van de trappen op en we zien haar staan. Ze stuurt dan net appje naar mij met de vraag waar ik sta want het station is best groot……. Sebastian benadert haar van achteren … om de weg te vragen naar de tram….., je begrijpt de verrassing is compleet.
Wanneer Inge wat bekomen is van de verrassing en vraagt hoe hij zo ineens hier komt zegt hij ; “om je verjaardag mee te vieren natuurlijk”!
Inge begrijpt natuurlijk ook wel dat het vast niet de échte reden is maar toch, het is erg leuk dat het zo geregeld is.
Wel ff jammer dat ze ook dit jaar haar verjaardag niet groot viert omdat een deel van de kinderen nou juist met vakantie gaat.

We besluiten ter plekke om niets tegen de (klein) kinderen te vertellen maar ook hen te verrassen omdat er toevallig met ieder afzonderlijk een eetafspraak staat. En zo kon ik dus nog steeds niets bloggen over iets dat 5 dagen lang toch behoorlijk m’n dagen beheerste. Ook al stond Inge erop dat Sebastian bij haar logeerde i.p.v. bij mij (zoals de planning was) was ik wel dagelijks present want Inge moest deels toch werken.
Ach, hij is op dit moment alweer op de terugreis naar de USA, je voelt ‘m al aankomen, ik heb even totáál geen gebrek aan inspiratie.

een tientje

Een echte “poëet” ben ik zeker niet en eigenlijk is voor mij een gedicht  zoiets als een Sinterklaas gedicht. Een Sint gedicht moet rijmen en lekker lopen, dat is alles.
Maar al bloggend leer ik toch iets meer van dichtvormen, bijv. de haiku, waar het meer om het juiste aantal lettergrepen en regels gaat. En dan is er nog het “tientje”. Tien tegels  te beginnen met een regel van één woord en daarna iedere regel een woord meer totdat de laatste regel tien woorden heeft.

Dat mag zonder rijm, wat het voor mij dan weer niet echt een gedicht maakt maar oke.
Héél soms waag ik me er aan maar meestal doe  er dan toch weer niets mee.
Het hierna volgende tientje bleek nog in een concept logje te staan. Omdat ik nooit logjes vooruit schrijf toch maar eens gekeken wat ik blijkbaar niet gepubliceerd had.
Het bleek een tientje, eind maart 2020 geschreven en dus kort voor (naar wat later bleek) onze laatste trouwdag   samen op 5 april.
Ineens weet ik het weer, twee jaar geleden schreef ik vaak “brok in de keel logjes”, gewoon uit ons toen best heftige leventje. Deze “poëzie” poging vond ik misschien wel teveel gekunsteld.
Dat was het  niet zie ik nu. Als ik de laatste 2 regels lees  herinner ik me dat moment. Toch wel héél bijzonder dat ik het terugvind kort vóór onze trouwdag die vandaag precies 61 jaar geleden is.

Rusteloos
zijn handen
te vaak werkeloos
toch zoekend naar “toen”
de bewegingen nog zo bekent
maar nu zonder noodzaak, als mechanisme
de pijn soms voelend van versleten gewrichten
rest hem…het vertrouwen op haar helpende hand
de hand die hij lang geleden vroeg….,..en kreeg,
en soms bij verrassing kust,  hij deed het vanmorgen nog.

toch maar even..

k”Was niet van plan was me er tegenaan te bemoeien maar…. ik kan het uiteindelijk toch niet laten.
Precies.. de heisa van grensoverschrijdend gedrag in medialand waar we al dagenlang mee om de oren geslagen worden.
Geen zorgen hoor, natúúrlijk staat ook voor mij vast dat (*) geen énkele vrouw of man met seksueel geweld of verkrachting te maken mag krijgen(*).

Maar ik heb wel vragen bij alles dat ongevraagd tot mij komt ook al zoek ik niets op. Bijna óók een vorm van grensoverschrijdend gedrag, ze gaan over mijn grens. Bijvoorbeeld de, door vrouwen, geplaatste advertentie “het ligt nóóit aan de vrouwen”, waarbij ik liever zou zeggen “het ligt niet altijd alléén aan de mannen”.

De advertentie klinkt voor mij als de bestaande wet die inhoudt dat de automobilist áltijd de schuldige is bij een aanrijding fiets/auto. Fietser in het donker zonder licht/ met de telefoon bezig zijn/ zonder hand uitsteken links afslaan enz… het máákt niet uit, de berijder van de auto is de schuldige!
De fietser lijkt geen eigen verantwoording te hoeven hebben. Natuurlijk lokt de fietser zeker niet bewust een aanrijding uit, hij is niet gek, maar sommige maken de kans op een aanrijding wél een stuk groter.
Er zijn zeker wel automobilisten die zó weinig rekening houden met anderen dat hém/haar veel tot alles te verwijten valt maar in grote lijnen zal toch geen van hen erop uit zijn een fietser het ziekenhuis in te rijden (of erger) De fietser zóu gebaat zijn met wat meer nadenken, net als de mensen die in de media toestanden te maken hebben met zich uitslovende BNers.

Bij mij zou zeker een waarschuwingslampje gaan branden wanneer een BNer met een landelijk bekende relatie mij een foto stuurt waarop zijn intiemste “familielid staat”. Dat lampje knippert in neon letters “iemand die zich zo gedraagt in een relatie is een onbetrouwbare zak”. Niemand verplicht je het bericht in de app te openen, maar waarschijnlijk voelde je je gevlijd met de aandacht ván de BNer waardoor hij interesse vermoed voor deze “familie informatie”. Ieder z’n lolletje, we zijn toch tegenwoordig geëmancipeerde vrouwen, maar dan niet achteraf zeuren over grensoverschrijdend gedrag want in normaal menselijk verkeer geef je vrijwel zonder uitzondering ( zie eerder *) zélf grenzen aan.

De hand op je schouder van de één kan niet onprettig zijn maar van de ander bedreigend. Dezelfde dubieuze grap van de één kan minder leuk zijn bij een ander. Misschien ben ik wel geëmancipeerder dan het jonge spul en zie ik daarom wel kans mannen duidelijk te maken waarvan ik niet gediend ben. Oke, oke… ik heb makkelijk praten want ik ben “een ouwe doos”, maar “het op een oude fiets leren” is voor sommige geen probleem.
Echt, ik erger me gruwelijk dat tegenwoordig ieder woord bekeken moet worden op seksisme, LHBT inhoud, leeftijddiscriminatie en natuurlijk op racisme. Hebben we nou écht zulke tere zieltjes gekregen? Ik hoop dat de mannen onder mijn lezers zich niet al te ongemakkelijk voelen bij al die beschuldigende vingertjes, jullie deden weliswaar niets maar dat is blijkbaar ook al reden genoeg om mannen aan te vallen.
Gelukkig gaan er nog wél genoeg grappen rond die aan censuur ontsnapten.

Marja’s limericks

Iedereen die bij (de op 20-12-20 overleden) Marja las weet vást nog wel dat ze op zondag altijd een limerick plaatste.
Daar keek ik altijd naar uit want ik ben gék op goedlopende limericks. Het was mijn persoonlijke uitdaging om een reactie ook in de vorm van een limerick te schrijven.
Aanvankelijk gebruikte Marja foto’s van beroepen als inspiratie, vooral oude beroepen hadden haar voorkeur. mandenvlechters, stadsomroepers, het kwam állemaal voorbij.
Later gebruikte ze ook wel surrealistische plaatjes om haar fantasie op los te laten, of dierenfoto’s. Maar hoe dan ook er rolde áltijd een goed lopende limerick uit.

Zoals ik al eerder vertelde heb ik regelmatig contact met Robbert, de man van Marja, en hij vertelde dat hij verrast werd toen hij zich wat meer in de site ging verdiepen. Hoewel hij op Marja’s verzoek wel eens mee zocht naar bruikbare foto’s had hij zich nooit gerealiseerd hoéveel limericks er op stonden en dát was het begin van een heel bijzonder plan.
Hij wilde ze gaan bundelen en in boekvorm vereeuwigen om ze tenminste voor de kinderen en kleinkinderen te bewaren. Best wel een flinke klus, en die wilde hij óók nog klaar hebben rond Marja’s eerste sterfdag, dus rond 20 december van dit jaar.
Dat hem dat gelukt is mag je gerust een wondertje noemen, hij kwam zélf in het ziekenhuis terecht met een dubbele longontsteking en had veel tijd nodig om weer op krachten te komen.

Hij had mij toen al gevraagd of ik het leuk zou vinden er een voorwoord voor te schrijven, hoe bedoel je “leuk “! Ik vond het een eer en had al gauw iets in een mailtje gezet, maar ja, door die ziekenhuisopname vergat ik dat hele boek, dat zou vast niet gaan lukken.
Tot mijn grote verrassing plofte er vorige week een pakketje in de brievenbus.
Natuurlijk denk ik weer te laat om foto’s te maken bij daglicht, het boek is dik en nette foto’s maken zonder dat iemand het blad plat houdt lukt me niet. Uiteindelijk toch een foto van voor- en achterkant en de opdracht van Robbert (al doen zeker de tekstfoto’s het boek geen eer aan.)

Wat een werk moet het geweest zijn dit allemaal klaar te maken voor de drukker. Op de achterflap zegt Robbert; Dit is geen boek om in één keer uit te lezen. Zelf zou Marja gezegd hebben ” leg het maar neer op kamer 100. Heerlijk om korte stukjes te lezen” .
Die raad ga ik niét opvolgen, het ligt hier gewoon op tafel om zo af en toe even in te kijken. Véél te mooi voor kamer 100, kijk zelf! Petje af voor Robbert die dit prachtige eerbetoon aan zijn meisje bracht.

fijne kerstdagen

Heeft iedereen alle boodschappen in huis? Oke, dan verklaar ik de kerstavond voor geopend.
Trouwe lezers weten wel dat ik dan al met van alles en nog wat gestoeid heb om een klungelig kerstfilmpje in elkaar te zetten. Niet altijd even succesvol. wél altijd welgemeend.
Standaard is ook dat er van alles fout gaat (jaarlijks terugkerend gaat de klok slaan, we leren het nooit om hem even stil te zetten) maar dat schijnt niemand erg te vinden en meestal had ik dan ook een filmpje met bloopers op 2de kerstdag.
Weet je wát…? Vanwege de roerige tijden zet ik dit keer metéén de bloopers er onder, we zijn wel toe aan even lachen!

Geloof maar dat mijn cameravrouw hard heeft moeten werken om geen geluid te geven zolang het nog leek dat het filmpje iets kon worden. En eh….., geen moeite was haar te veel om het er uiteindelijk toch hebbelijk op te krijgen. Natuurlijk waren we bloedserieus bezig, wat we niet voor jullie óver hebben hé!

over nood en deugd

Nee in ben niet in nood, natuurlijk “wél de deugd zelve “….uche uche..! ( geen corona)
Maar het is dezer dagen weer “van een nood een deugd maken”!
De nood is…jammer jammer jammer… we moeten de surprise avond uitstellen. We zouden het zaterdag vieren maar dat is helaas nog nét een dag of 2 á 3 te vroeg om er zeker van te kunnen zijn dat ook alle viér de coronapatiënten uit quarantaine mogen.

Ze zijn geen van alle écht ziek geweest of geworden, wel hadden ze wat lichte symptomen.
Vooral de kleintjes viel de afzondering en het binnen blijven zwaar. Gelukkig hebben ze een tuin én een vindingrijke moeder en kon papa, die zelfs grotendeels door werkte, soms ook wat tijd vrijmaken en kijk zelf…. zó is quarantaine toch wel uit te houden…. !

De ” deugd” is dat ik nu geen haast meer heb met de surprise af maken en dát komt weer mooi uit omdat het in de drukkerij erg druk is. Ik werk al dagenlang vrijwel hele dagen en er komen nog wel een paar dagen bij. Nee hoor, er hoeft niemand medelijden met me te hebben, is het niet prachtig om als meer dan ruim 65+ser nog zó hard nodig te zijn?
En op 5 december is er tóch een pakje voor mij. Dat lag gisteren in de brievenbus en komt van een deelnemer aan het Sinterklaas surprise spel dat Melody jaarlijks organiseert. Natuurlijk is mijn pakje ook al onderweg Ik moest meteen weer denken aan de zo vreselijk bijzondere Sinterklaas verrassing uit de mooie blogwereld van 2 jaar. Het was zó hartverwarmend.

vreemd mens

Misschien ben ik wel heel ondankbaar, of verwacht ik te veel, of ben ik niet reëel, of wacht ik eigenlijk op wonderen.
Het zal allemaal wel een klein beetje waar zijn. Ik heb zóveel redenen om blij te zijn maar ik bén niet blij. Ja ik doe blij, juist omdat ik alle reden héb om blij te zijn.
Ik me realiseer me zó goed hoeveel fijne mensen ik om me heen heb, en hoe mooi het is dat ik, zoals de laatste dagen gewoon weer nodig was om te werken. En zo kan ik nog wel meer opsommen en tóch komt de blijdschap niet van binnen uit, daar blijft verdriet toch de boventoon voeren.
Misschien dúrf ik niet meer blij te zijn omdat ik geen teleurstellingen verdraag.

En ja, na anderhalf jaar is het eindelijk mogelijk dat Ruud zaterdag weer even naar Nederland komt, je zou toch verwachten dat ik op de tafel dans van blijdschap maar dat dóe ik niet.
Hij komt maar voor 2 weken, en ja, het is nog steeds de bedoeling dat hij weer hier komt wonen maar door corona moesten er ongewild beslissingen genomen worden die dat ook nu nog even onmogelijk maken. Hij gaat dus wéér weg na 2 weken.
Het wordt een beetje warrig logje geloof ik, misschien bén ik wel warrig, of een beetje van de rail!
Dát zal het wel zijn, knettergek zoals in de titel van m’n site…. maar dan anders!
Weet je wát… ik zet de bloemetjes even buiten…. ze staan er zó mooi bij.

ken je dat?

Dat je een bepaalde song al járen kent en je al die jaren de tekst niet op nauwelijks opvalt. Tótdat je omstandigheden veranderd zijn en de tekst je ineens wél opvalt omdat hij voor jou geschreven lijkt te zijn.
Het overkomt me het laatste jaar met héél veel 60gerjaren songs die uiteraard vaak over “liefde”gaan.
Dat de tekst vaak vanuit de gevoelens van een man geschreven is…? mwah … een detail waar ik makkelijk mee deal, ook dat het vaak over een bij leven verbroken liefde gaat is geen probleem, ik trek het allemaal even makkelijk naar mezelf en mijn verloren liefde. Het zal een soort “rode autootjes” effect zijn, je weet wel, zodra je zelf een rode auto gekocht hebt lijken er ineens extreem veel rode auto’s op de weg te zijn.
Op dit moment dringt dit nummer zich vaak aan me op.

klik

Inderdaad een cover van een Bee Gee nummer uit de jaren 60 waarbij ik dan graag opmerk dat het uiterlijk van de zanger van de BeeGees er in zijn glorietijd smakelijker uitzag dan deze Tim met zijn shogun knotje.

klik

Het nummer werd door héél veel artiesten gecoverd in de loop der jaren, ook al in de jaren 60 gecoverd en niet door de eerste de beste, Janis Joplin deed het op haar zeer doorleefde manier. Niet de mooiste uitvoering van het nummer, wel dé uitvoering waarbij ik wel zou zou willen mee schreeuwen als mijn stem dat toe liet want natuurlijk; “you don’t know what live is the way I loved “him”!

klik

Ik bespaar je alle andere covers van het nummer (al is er ook een mooie van Michel Bolton) maar zet de tekst er nog even bij want ik snap wel dat niémand alle drie de nummers aan gaat klikken om de tekst uit z’n hoofd te leren.
En niet vergeten natuurlijk, het gaat gewoon goed met me hoor, ach dit soort “zelfmedelijden momentjes” horen er gewoon nog bij moet je maar denken, dat doe ik ook.

Vorige Oudere items