liften

Een beetje meeliften  op de dwaasheden van de dag in de familie is me wel toevertrouwd, dat was wel duidelijk bij het vorige logje.
Het zijn, met het bloggen samen, de dingen die de emotionele eenzaamheid buiten de deur houden.. .

De warme week deed weinig goeds voor Henk. Op zich voor mij rustige dagen omdat hij dan veel slaapt. Er waren een aantal dagen dat hij niet meer dan 2 á 3 uur achter elkaar op was, de rest sliep hij.
Hij slaapt dan veel op de bank, met een muziekje,  heel ontspannen en ik heb daar geen probleem mee. Dat zie ik liever dan hem  in een stoel hangend zien  slapen.
Hoewel het wel iéts herstelde  duidt dit natuurlijk toch op achteruitgang, hij loopt weer minder goed, heeft als hij praat onsamenhangende  verhalen en verliest  weer verder  de realiteit uit het oog.

Beroerder zijn voor mij de  dagen als na  het vorige gezellige weekend. Hij heeft zich dan binnen zijn mogelijkheden zó uitgesloofd  dat het hem uitput.
Dan wordt hij onrustig, slaapt onrustig  en is narrig omdat hij nog minder dan anders voor elkaar krijgt want  hij   begrijpt niets en doet de vreemdste dingen.

Dié dagen zijn een aanslag op m’n geduld.
Het meeste kan ik domweg niets aan veranderen, hoogstens maar wéér dingen aanpassen die dan niet meer kunnen zoals ik het gewend was, zoals er al zoveel is dat ik niet meer kan doen zoals ik gewend was.

Soms is er iets op te lossen, de laatste weken is het trap lopen, vooral in de avond, bijna niet meer verantwoord.
Hij houdt zich met twee handen vast aan de leuning en sleept zich naar boven.
Onze trap is te smal om naast hem te lopen, ik loop dus achter hem, ook met beide handen aan de leuning en een gebogen rechter elleboog. Daardoor kan ik hem een klein beetje steun geven, maar bij een echte valpartij zou ik waarschijnlijk omgekegeld worden en vallen we allebei. Goede raad is duur, letterlijk want dé oplossing is natuurlijk een traplift.
De nieuwste modellen zijn voor onze trap heel geschikt. Het stoeltje komt niet tegen de muur links boven aan de trap tot stilstand, de afstap ruimte ligt dan te dicht bij de trap om veilig te zijn voor Henk (die soms zelfs niet  weet hoe hij moet gaan zitten)  Nee  het stoeltje stopt bij de bovenste trede en draait dan automatisch met de rug naar het trapgat, de “lifter” kan dan veilig afstappen.

Zucht…. ja ik zóu kunnen proberen of de WMO genegen is die traplift voor ons te betalen maar…….
a. daar komt  papierwerk bij kijken  en moet goedgekeurd worden.
b. dat  zal zeker niet binnen 6 weken geregeld zijn.
c. je  betaalt een inkomensafhankelijke bijdrage,
d. je kunt niet kiezen wélke lift men gaat plaatsen.
e. en ik hád al een aanvaring met de WMO waaruit blijkt dat de gem. Rijswijk het potje geld liever niet aanbreekt waar het voor bedoeld is.

Kortom, we hebben de traplift besteld en nog vóór het eind van de maand kan Henk naar boven liften, gelukkig hebben we wat spaargeld en dat lijkt me zo goed besteed.

Advertenties

z’n kammetje

Toegegeven, er zijn heus dagen dat het hier allemaal verre van lollig is. Maar een flink deel van de dagen blijft het bij  kleine ergernissen, weliswaar soms zóveel kleine ergernissen dat ze flink kunnen morrelen aan de grenzen van de irritatiegrens  door de stapeling.

Zo wordt Henk steeds zuiniger op zijn spulletjes, met enige regelmaat is zijn horloge “gestolen” en zijn portemonnee  is ook regelmatig gepikt.
Iets simpels als een kammetje moet goed opgeborgen worden en dat doet Henk dan ook. Hij heeft er drie waarvan er altijd wel minstens één  “goed zo opgeborgen is” dat het onvindbaar is, maar soms ook wel alle drie.

Soms zie ik tijdig waar het kammetje opgeborgen wordt, zoals gisteravond toen ik hem het kammetje met omzichtige bewegingen  in zijn sok zag schuiven, dat komt dan wel goed bij het uitkleden.
Maar vaker duurt het lang eer het kammetje bij toeval weer gevonden wordt  en verzucht hij na het douchen; “ik begrijp er niks van, ik heb hier áltijd m’n kammetje liggen  en nu is het weg”
Zó had hij het kammetje nog toen Inge vanmorgen even een snel  kopje thee kwam drinken omdat ze een boodschap in de buurt moest doen  ….. en zó was het kammetje weg!
Inge herinnerde zich een oude carnavalskraker van Andre van Duin   die blijkbaar óók wel eens zijn kammetje kwijt is.
Henk vindt het duidelijk minder dramatisch als  iemand anders z’n kammetje kwijt is, puur leedvermaak natuurlijk als even later de tranen over zijn wangen lopen van het lachen.

Toegegeven, het is ook een heel grappige clip bij het liedje van Andre van Duin, oh, je kent het niet? Klik hier dan maar even.

geschrokken?

Wat schrok ik vreselijk toen ik toen ik dinsdag nét even te laat in de gaten had  dat ik het  logje voor mijn prive site  in het venster van dit blog had geschreven én gepubliceerd.
Op die prive site schrijf ik, ongeveer als een in  “ziekenhuis status”( maar toch anders)   alles over het leven met een demente partner, me daarbij niet druk makend of ik onsmakelijke details in verhullende taal zou moeten schrijven.
Ik informeer ook de (klein)kinderen  via deze site.

De fout herstelde ik zo snel mogelijk maar uit de reacties op het snel geplaatste  volgende logje  bleek dat sommige volgers  in de feed het logje toch konden lezer, en ook  dát was schrikken, de titel “escatatie” was veelzeggend genoeg. Tussen de regels door las ik dus hier en daar in de reacties van het ándere logje  toch best wel bezorgdheid en dat was misschien ook wel terecht.

Nee ik ga het logje niet hier alsnog plaatsen, de details zijn minder belangrijk maar ik geef toe dat er zeker een paar heftige dagen passeerden waarbij je gerust van escalatie kon spreken en ik gedwongen werd  na te denken of ik het allemaal nog wel aan kan! Duidelijk werd ook dat er zeker gevaarlijke situaties kunnen ontstaan  en toch wilde ik op dat moment géén hulp van de kinderen  inroepen, misschien wel uit angst dán in een richting gestuurd te worden waar ik ( nog) niet aan toe ben en eigenlijk ook niet over na wil denken.

Natuurlijk dacht ik wél  veel na en sliep ik slecht,  en natuurlijk denken ondertussen de kinderen ook mee maar ja, beslissingen nemen kan niemand anders voor ons doen en échte oplossingen zijn er natuurlijk niet.
Zelfs als Henk wél naar een  goed tehuis zou kunnen maakt dat mijn leven niet leuker, niet makkelijker  en niet minder verdrietig. Dus waar ligt dan de winst!

Ik geef het toe, het is op het moment niet  allemaal even makkelijk maar toch, maak je niet al te veel zorgen. Ik weet goed waar ik mee bezig ben ( al loop ik  af en toe tegen m’n grenzen aan) maar vooral, er wordt op me gepast.
Volgende week is er weer een fijne verwenmiddag voor me geregeld en geloof me,  daar gá ik me toch van genieten!!.

nu even niet!

Ze ziet het al als hij uit bed komt, hij wankelt meer dan hij loopt  en dat verbetert niet als hij gedoucht en aangekleed is. De helft van zijn ontbijt blijft staan en wanhopig brengt hij uit;” Ik begrijp het niet”.
Zij begrijpt het wél, één van die heel slechte dagen die met enige regelmaat voorkomen.
Zijn éne hand is witter dan de andere, waarschijnlijk ergens een kleine storing in de bloedsomloop in de hersenen, daar gaat ze maar vanuit. Wat moet ze anders, die keer dat ze er een arts bij haalde wist die ook weinig zinnigs te zeggen en was het zo goed als over eer er een arts wás. .

Ze doet wat ze dan altijd doet, helpt hem naar de bank , legt een dekentje over hem heen,  en zet zacht muziek aan die hij graag hoort. Hij kijkt haar indringend aan en zegt; “als je me niet meer hoort ben ik er niet meer”, ze geeft hem een kus en zegt dat ze hem altijd zal horen.

Normaal gesproken maakt  het haar niet onrustig. Ze weet dat het ooit fataal  zal zijn en nee natuurlijk, daar moet ze nog niet aan dénken. Maar als het dan toch zover is dan gunt ze hem zo rustig weg te mogen glijden in deze, een beetje serene, sfeer zonder angst, want soms merkt ze wel dat hij angstig is voor de dood.

Maar vandaag  maakt het haar onrustig, vandaag roept haar hele wezen “nú even niet“, niét terwijl hun dochter  op 9  vlieguren afstand zit en die  het zichzelf nóóit zal vergeven  dat ze er niet was.
Ze heeft belooft eerlijk te laten weten hoe het gaat, dat doet ze ook maar gelukkig is het daar dan nog nacht en kan ze  voor het daar ochtend is laten weten dat het weer ietsje beter gaat, dat het kalmerende pilletje én de slaap hem weer wat op de been helpen.

Het regenachtige weer nodigt niet uit om naar buiten te gaan maar daar knapt hij nou juist altijd zo van op, ze maakt dan maar een klein ritje in de auto langs een groene route, dat doet hem goed.
Later op de dag, als hij weer moe is, slaapt hij weer een uurtje, ze luistert naar de wat rommelige ademhaling  én de LP die op staat met precies dát nummer  dat haar gedachten aanvult, laat het alsjeblieft alleen maar “weer zo’n slechte dag zijn”…… let it be…….

bruidsjurk

Er is in de Keukenhof ook een plaatsje ingeruimd voor “de prins op het witte paard”!
Of het wel helemaal politiek correct is dat ook de prins wit is betwijfel ik, maar oke, daar hebben we het niet over.
Natuurlijk heb ik mijn “eigen prins” bij me die dag dat we er vertoeven en het toeval wil dat het óók de week is waarin onze trouwdag valt, de 58ste .
Je begrijpt, toen de gelegenheid zich voordeed even snel in een práchtige lange bruidsjapon te stappen was  de verleiding te groot.
Inge was niet helemaal tevreden met het resultaat maar er wilde nog meer jonge dames een foto maken in de jurk, we doen het er maar mee.


Het werd een beetje dubbele trouwdag, tot nu toe heeft Henk nog nooit één trouwdag vergeten. Vorig jaar nog was hij al twee weken van te voren van de leg . Zodra hij hoorde  dat het bijna april was begon hij dagelijks over 5 april, de trouwdag.

Dit jaar “sloeg hij niet aan” toen april in de datum kwam. Althans zo leek het, maar ik weet het niet zeker. Hij vroeg wél steeds wanneer het kerstmis was, of Sinterklaas . Het is goed mogelijk dat hij wél met de trouwdag bezig was maar het juiste feest niet kon benoemen, zoals hij vanmorgen in de auto “een olifant ” zag onderweg waar ik alleen maar een vrachtwagen zag. Zijn kronkels zijn ondoorgrondelijk en voor een buitenstaander onbegrijpelijk.

Het is niet erg als hij het vergeten zou zijn, het is toch een heel vreemde trouwdag na een best moeilijk jaar. We zijn weliswaar nog steeds samen maar zijn ondertussen helaas meer  moeder en kind dan gelieven. Dat doet pijn ja, want met “mama” ga je toch anders om dan met je lief.
Maar onze kinderen  laten het niet op z’n beloop en seinen me in dat zoonlief vroeg voor de deur staat om met de bruidegom naar de bloemist te wandelen. Ik beloof dat er dan voldoende geld in zijn portemonnee zit want hij wil dan natuurlijk zélf betalen.

Maar de portemonnee zit niet in zijn kontzak als ik die,  wanneer hij  in bed ligt, wil pakken, ook niet in zijn huisbroek, en niet in zijn jaszak, en niet in zak van de badjas, hij ligt niet … ……. na veel zoeken vind ik de portemonnee in een lade van het dressoir.

Hij heeft een slechte start op die vrijdagmorgen, maar uiteindelijk gaat hij met Ruud naar het dorp en…. is even hélemaal “bij”, Ruud vertelt hem onderweg wat voor heuglijke dag het is en dat ik dat vast vergeten ben. Glunderend komt Henk  thuis met een prachtig boeket, héél even  zie ik de ogen van mijn eigen prins op het witte paard, en ik zie dat hij “mij”ziet, maar na een half uurtje dooft het weer en moeten we op zoek naar zijn sleutels en is hij nog lang heel onrustig!

in oplossingen denken

Volgens mij is deze “modekreet”alweer vervangen door iets als “je moet in je kracht staan” maar oke, wie met een dementerende partner leeft is een mazzelaar wanneer hij/zij  “in oplossingen kan denken”.
Gelukkig kán ik dat best aardig, als Henk in de tram  zich onrustig aan iedere stang vast wil klampen als  we eruit moeten, wat niet handig is omdat de bestuurder niét wacht, laat ik Henk  de boodschappentas vast  houden… probleem opgelost!
Maar helaas zijn er ook mensen, of organisaties, die dat vermogen niet hebben.

Zo zocht ik iets dat kan voorkomen dat Henk in de nacht alleen uit bed, en naar de wc, gaat.  Dat gebeurt gemiddeld 2x per nacht en mééstal wordt ik daar wakker van, dan is er geen probleem en help ik hem. Maar ja, ik slaap óók wel eens te vast, dan hoor ik hem niet en dát geeft een probleem wegens een naar incontinentie probleem waar hij zelf niet mee om kan gaan.
De spullen zijn goed maar ja, die moet je dan wel gebruiken en dat begrip is er niet. Ook niet dat hij mij moet roepen als ik  niet vanzelf wakker word.

Niet “poepgoed” nee, want dat levert niet nader te benoemen ellende op  terwijl alles soepel verloopt als ik hem wél  kan helpen. De casemanager attendeert me op het bestaan van sensormatten  in de zorg. Die kunnen onder de matras gelegd  worden en maken geluid  zodra de druk van een lichaam er af is. Wel duur, tussen de 200 en 300 euro maar beter duur dan niet te koop, óp naar de zorgwinkel, daar moet dat wel te koop zijn lijkt me…. toch?

Niet dus, zit niét in het assortiment, mevrouw wil wel even op het internet laten zien wat er te koop is op dat gebied  dan kan ze wél voor me bestellen. Tja, ik wil wél even zien wat er te koop is op dat gebied voor ik beslis wat ik koop,
Maar dát kan niet, als ze bestelt heb ik een koopverplichting… eh….watte…? Koopverplichting…… Zonder dat ik iets gezien heb… dat zál toch niet!

Je kent me, Rietepietz is van de spullen voelen en zien voor ze koopt, zeker voor dat soort prijzen, ik verlaat de winkel met opgestoken zeilen, en ga zelf maar eens zoeken wat er nog meer voor mogelijkheden zijn om Henk te “verklikken”.
Ik duik na een tip een bouwmarkt in en vraag naar  een sensor met een alarmmogelijkheid. Die zijn er, niet allemaal even geschikt want het is de bedoeling dat ik er wakker van word, niet de halve straat, geen sirene dus!

Voor een paar tientjes slaag ik prima, nu  nog even zoeken naar de beste plaats, Henk gaat (steeds) vroeg(er) naar bed  dus de sensor moet niet op mij aanslaan als ik naar bed ga. Volgens mij is het al aardig gelukt. Misschien ook een goede optie voor die partner die steeds ongemerkt té laat van een té gezellige vergadering thuis komt, die ontsnapt niet meer hoor…..

mijn vrouw begrijpt me niet

Ja helaas,  na 57 jaar huwelijk  lijkt  mijn vrouw me niet meer te begrijpen. Nee, ik wil  me niet beklagen hoor,  maar toch…., het is allemaal zo anders dan ik gewend was.
Voorbeelden…? Tja, ze zit  eigenlijk  de hele dag op m’n lip,  tandpasta op mijn kammetje i.p.v. op een tandenborstel…., niet goed!  Mijn benen in de mouwen van m’n badjas  steken, een ingreep!
Het  begint al vroeg in de morgen als ze me naar de wc stuurt, ( en dan nog alle mensonterende zaken die ze me daar aandoet)

Bij de douche staat ze te wijzen op mijn T-shirt, ik mag niet de onder de douche mét T-shirt aan.
Dan pesten we elkaar vaak even, ik laat haar  gewoon steeds herhalen wat ze bedoelt, zij spreekt Swahilie, wat ik niet versta en zo begrijp ik niet  dat de T-shirt uit moet. Met aankleden hetzelfde verhaal, ze vindt het niet goed dat ik twee broeken over elkaar aan doe, of achterstevoren, wat gaat haar dat nou aan? Ik zie daar niets vreemds in, waarom zij dan wel!

Het ontbijt maken deed ik altijd. Nu mag ik nog net het brood pakken en er boter op smeren. Maar daar heeft ze ook al babbels bij, Boter op het bordje… niet goed, boter op het aanrecht smeren ook  niet. En alle vier de boterhammen moeten gesmeerd, eerder mag de kuip niet in de koelkast (waar is die  ook alweer). Als ik dan eens iets extra wil doen en op het beleg óók nog een laagje boter wil smeren is het wéér niet goed….zucht! Koffie en thee doet ze zelf, lege kopjes brengen was fout, en thee in de suikerpot werd afgekeurd!

Nou ja, jullie hebben het plaatje wel denk ik, steeds meer muggenzifterij van haar kant, appelsap in de yoghurt schaaltjes gieten? Je raadt het al… foute boel! Een papieren zakdoek op willen eten… ze wil het niet hebben! Je kunt wel  zeggen dat ze me als een kleuter behandelt. Best logisch dat ik tegenwoordig  steeds vaker  “mama” roep als ik haar nodig heb,  ze gedraagt zich toch alsof ze m’n moeder is, nou dan!

Meestal voel ik me daar veilig bij maar soms maak ik me er zorgen over, ze is zo veranderd. Dan ben ik gewoon lekker dwars, brabbel onverstaanbaar tegen haar,  doe alsof ik haar niet begrijp of zeg helemaal niets. Of, zoals laatst, dan zeg ik haar de waarheid als ze boos is “meid, wat ben jij veranderd”,  dáár heeft ze niet van terug. lekker puh!

Ze helpt me iedere dag 2 x met me wassen maar maandag wilde ze me ineens door een hulp laten wassen. Een lieve vrouw daar niet van, maar die komt 1x per week  een spelletje met me doen en mij in bad stoppen vond ik géén spelletje en dat heb ik laten merken ook!

Maar dan komt er weer zo’n nacht… dat “ze” me dwars zitten, me willen komen halen…. wie “ze ” zijn weet ik niet eens,  maar ze zijn harteloos en dan moet ik vreselijk huilen.
Dan roep ik om mama, maar aan de manier waarop zij me dan in  haar armen neemt  weet ik het weer, dat is “mijn meisje”! Ze is veel sterker dan ik maar als ik dat tegen haar zeg voel ik ook haar  tranen op mijn gezicht, misschien is ze wel iets minder sterk dan het lijkt………

Vorige Oudere items