blije rijder?

Op de valreep van het jaar rijd ik met een kersvers RIJBEWIJS dat zonder beperkingen 5 jaar geldig is.
Na alle gruwelverhalen over té lange wachttijden en verlopen rijbewijzen bij ouderen was ik dus méér dan ruim op tijd begonnen met een aanvraag voor de keuring enz. Je voelt ‘m al aankomen….. juist bij mij liep alles op rolletjes, kon binnen een week bij een keuringsarts terecht, die de gebruikelijke controles uitvoerde en geen verdere vragen had bij de door mij (naar waarheid) ingevulde formulieren. Korte tijd later ontving ik toestemming om het rijbewijs te mogen aanvragen op het moment dat het oude nog drie maanden geldig was!!!!! Nou ben ik gekke Gerritje niet en ga ze géén drie maanden cadeau doen, deze maand dus alleen nog even de hobbel “pasfoto’s” te nemen.

Ook daar loop je tegenwoordig nogal eens tegen willekeur aan, wél bril op, géén bril op , niet sjagrijnig genoeg. Maar ik ben niet voor één gat te vangen en vroeg de fotograaf om de serie half om half mét en zonder bril te doen. Dat m’n oren te lijden hebben van de mondkapjes kan ik niets aan doen, met plakband vastplakken lukt niet onzichtbaar denk ik.
Er werd voor zónder bril gekozen, mij best hoor, ik ben allang blij dat ik weer 5 jaag mag tuffen.
Want als er iéts fijn is voor je zelfstandigheid is het wel dat kunnen gaan en staan waar je wilt zonder dat je door (klein)kinderen gehaald en gebracht moet worden, al zouden ze dat met liefde doen.
Als ik Henk nú ergens dankbaar voor ben is het wel dat hij me vroeger altijd aangemoedigd heeft om zélf te rijden. Aanvankelijk vond ik het wel makkelijk als hij reed, hij reed goed en graag maar vond dat ik routine op moest doen en zo werd als we samen weg gingen de regel ” als de één heen rijdt rijdt de ander terug”.

Hij bemoeide zich niet écht met mijn rijstijl maar er was één ding waar hij heel scherp op lette. “twee handen aan het stuur”.
Hij had zelf in dienst leren rijden op álles dat wielen had, reed heel ontspannen maar had áltijd twee handen aan het stuur. omdat je alleen dán controle kunt houden als er onverwachte dingen gebeuren. Zo zette hij ooit een keer zijn motor met mij achterop aan de kant met een klapband zonder dat ik in de gaten had dát er iets mis was.

Al een jaar of tien geleden liet hij steeds vaker mij rijden en zat hij rusig naast me te genieten van een ritje.
De laatste jaren legde ik soms mijn hand op zijn knie, steeds vaker was het enige contact immers aanraken.
En nog heel lang maande hij me dan “je twee handen aan het stuur”. In mijn eigen omgeving voel ik me ondertussen reuze op m’n gemak in de auto en eigenlijk is juist in de auto zijn aanwezigheid nog heel sterk aanwezig.
Soms laat ik mijn hand even op de ronde kant van “zijn”stoel rusten, de bolling voelt wel een beetje aan als een knie, maar nooit voor lang. “twee handen aan het stuur Riet, hoe ontspannen je ook zit” ik hóór het hem gewoon zeggen.




fijne kerstdagen

Voor wie het niet goed kan verstaan hieronder de tekst……..

Het was een heftig jaar waarin ik dankzij de warme aandacht en steun uit mijn twee werelden best aardig overeind kon blijven..
Ik bén er nog, en ergens ben ik zelfs nog dezelfde, aan humor en tradities hangende, oude MUTS
Maar dan wel een kerstmuts natuurlijk.

Het was voor iederéén een moeilijk jaar, met als klap op de verboden vuurpijl de aangepaste feestdagen
Daar moeten we gewoon het beste van maken, maar zonder hier een maf kerst filmpje zou het jaar pas écht aan het virus ten onder gaan.
En dus……
Als de grootste kerstmuts aller tijden hoop ik een klein beetje bij te kunnen dragen om de humor erin te houden.
Maak er bijzondere maar oergezellige kerstdagen en geniet vooral van wat er wél kan.
Dat het nieuwe jaar niet metéén virusvrij zal zijn is wel duidelijk, juist daarom wens ik iedereen een gezond en vooral humorvol 2021.


Natuurlijk zijn niet al mijn dagen lachen, gieren, brullen, maar op de dag dat Inge me komt helpen met het filmpje opnemen zit het wel goed met humor en “de lach”. Een filmpje mág van haar niet achterwegen blijven en dus gaan we als vanouds aan de slag.
Dat betekent …… hoe vaker er iets fout gaat hoe meer lol we hebben. Om jullie ook even in de stemming brengen dus zet ik er maar meteen wat bloopers onder.
Al was het maar omdat ik nét beweerde dat we de humor moeten blijven zien en jullie me graag zien lachen.

RIP Marja

Misschien ten overvloede maar toch wil ik even verwijzen naar de site van medeblogster Marja.
Ze overleed op 20 december na een lange lijdensweg die ze meer dan moedig, en vooral erg nuchter, onderging.
De energie om te bloggen had ze al een tijdje niet meer maar ze bleef geïnteresseerd in wat haar blogmaatjes bezig hield, volgde alles nog héél lang en liet regelmatig “achter de schermen” van zich horen als ze dat nodig vond omdat er iemand een steuntje in de rug kon gebruiken. Ook ik ondervond veel steun van haar.
Ze schreef me niet heel lang geleden dat ze blij was met mijn openheid in de logjes over Henk en hoe ik er mee omging.
Het heeft haar geholpen keuzes te maken over wat ze wél, of juist niet wilde, liet ze weten en daar was ze blij mee.

Zelf wilde ze niet te veel kwijt op haar blog over hoe het ervoor stond met haarzelf, “ze wilde geen drama schrijven” zei ze! Alsof ze niét van het ene drama in het andere rolde.
Altijd vol lof over de zorg van haar maatje voor haar zal het haar zwaar gevallen zijn hem achter te moeten laten maar ze had haar grenzen bepaald en zware behandelingen in het ziekenhuis waren geen optie meer voor haar, genezing konden ze immers niet meer brengen.

Wat moet het mét alle beperkingen én de kerstdagen zwaar zijn voor haar maatje Robbert, de kinderen en kleinkinderen.
Voor iedereen een groot gemis maar voor Marja een verlossing uit een moedig gedragen lijden.

Dag lieve Marja, ik geef je Henk’s beschermengeltje mee

balans opmaken

Hoe ik terug kijk op het jaar dat nu bijna om is…… nou eigenlijk met behoorlijk gemengde gevoelens.
Aan de éne kant met grote dankbaarheid voor alle hartverwarmende steun/hulp en medeleven van zowel mijn thuisfront als uit mijn blogwereld. Alleen dankzij die ondersteuning kon ik Henk tot aan zijn laatste adem thuis verzorgen. Daar word ik nog steeds warm van!

Maar dan de andere kant, de zorg en de overheid waar ik al geen hoge pet van op had maar die me ondanks dat nóg zwaar teleur kon stellen. Menigmaal voelde ik me geschoffeerd bij de verwijten dat ik zélf zorg afwees of niet aan belachelijk regeltjes voldeed! Dat de zorg die ik afwees domweg niet aansloot op wat er nodig was en dus alleen maar méér problemen gaf werd niet erkent, ik was eigenwijs. Ach daar heb ik hier vaak genoeg over gezeurd.

Naar alle omstandigheden gaat het nog steeds best goed met me, maar natuurlijk had ik zelf niet meteen door dat ik behalve met een rouwproces ook wel met een vorm van een burn-out had te dealen. Jarenlange 24uurszorg gaat je niet in de koude kleren zitten, de zware overbelasting groei je in en gaat “goed” tótdat de druk van de ketel gaat, dan is het op.

De corona maatregelen zijn voor mij eerder een zegen dan een kwaad, er hóeft niet zo veel en dat is goed, ik heb nogal eens de neiging m’n krachten te overschatten wat dan weer een gebroken parelketting oplevert.
Maar eigenlijk voel ik me ook wat het corona gedoe betreft soms zwaar ondergeschoffeld en daar ben ik vast niet de enige in.

Er is méér dan corona! Natuurlijk is het héél erg om mensen te verliezen, of zorgen te hebben over geliefden die lijden aan dit rot-virus, maar maakt dat andere zorgen over je bedrijf naar de knoppen zien gaan, over andere ziektes en/of verliezen minder erg? Moeten we daarom “maar niet zeuren” en ons realiseren ” dat we in zo’n geweldig land wonen”. Ja zeker, het is zwaar voor de mensen die in de zorgwerken, daar is gelukkig ook terecht veel aandacht voor. Maar moeten we álle, vaak terechte, zorgen dan maar weg relativeren?

Wat ik mis is aandacht voor bijv. mensen die thuis 24 per dag voor een patiënt zorgen, die niét aan het eind van de dag “naar huis” kunnen maar moeten blijven zorgen. Oók wanneer het beetje zorg dat je kreeg ingetrokken werd door corona maatregelen. Ik voel me soms echt geschoffeerd door columns die alles wegzetten als gezeur want; “alleen corona is erg”.

Trouwens, mij hoor je niet over de C. beperkingen want eerlijk gezegd was ik vorig jaar zónder het virus méér beperkt in de decembermaand dan nu mét de corona maatregelen!
Maar dáár had toen, behalve mijn twee werelden, verder niemand een boodschap aan. De overheid niet, de zorg niet, de columnisten niet en de fondsenwervende ondersteuningsorganisaties niet.

Zucht….., een zuur logje, vergeef me, ik wil óók wel eens zeuren!
En natuurlijk, ook mijn leed doet niets af aan al het andere leed in de wereld! Maar we voelen “het eigen leed” nou eenmaal het meest.

Rietepietz ging uit

Niet schrikken van de titel, ik ging niet uit in de zin van “ze gaf het op… was kapot… en wilde even niet meer”. Nee hoor, verre van dat, ik ging écht uit en had een fijne avond.
Vóór de theaters weer tijdelijk dicht gingen had ik al een kaartje gekocht voor “Diederick’s debuut” en net op tijd mocht het theater weer 30 gasten ontvangen. Eigenlijk meer om een piepklein steentje bij te dragen aan de best zwaar getroffen culturele sector dan dat ik zat te wachten op een avond uit in m’n uppie.
Jahah… natuurlijk kan ik wel iemand vragen om mee te gaan, maar wil ik iemand zijn die altijd een ander nodig heeft om iets leuks te gaan doen? Nee dus, dat wil ik niet, dan toch maar die sprong in het diepe.

En echt, ik heb er géén spijt van, heb geen gezelschap gemist al moet ik eerlijk zeggen dat het fijn was om bij thuiskomst even met Inge te bellen zoals ze gevraagd had. Na praten lukt nou eenmaal niét in je uppie. Daarna ook nog gebeld met ongeveer de grootste fan van Diederick, Melody, op wiens aanraden ik de show bezocht.
Zij kent de show en begreep onmiddellijk dat er ook stukjes in de show zaten die me ontroerde.
Dat zal dan misschien niet voor iedereen zo zijn, maar als daar iemand staat te vertellen over zijn verdriet toen z’n opa overleed en dan ook nog een stukje liebestraum speelt raakt me dat behoorlijk. Liebestraum heeft voor mij mooie herinneringen en werd ook tijdens de crematie plechtigheid van Henk gespeeld, áls ik al commentaar op de voorstelling zou hebben zou het zijn dat hij dit mooie stuk uit had mogen spelen.

Met het idee op stap dat met 30 mensen in zo’n grote schouwburgzaal de intimiteit wel ver te zoeken zou zijn werd ik aangenaam verrast dat het publiek zélf op het podium gezet werd.


De foto’s zijn slecht genoeg om de privacy te waarborgen, het was héél apart om met 30 mensen op het voorste deel van het podium te zitten. Best wel een contradictie dat een artiest “uitverkocht is” terwijl hij een lege zaal inkijkt. De gekozen oplossing moet voor de artiest véél prettiger zijn dan dertig mensen verspreidt in een verder lege zaal.
Ik zat dus vrijwel in de coulissen, een héél aparte ervaring. De foto’s vertekenen ook hier wel iets maar geloof me, er werd heel goed opgelet dat iedereen ruimte had. Het voelde voor mij éven ongemakkelijk dat ik alleen was terwijl de stoeltjes per twee opgesteld waren, er mocht uiteraard géén vreemde naast me zitten, ondanks het tafeltje er tussen. Gelukkig waren er ook bezoekers met z’n drieën en met wat schuiven kwam dat alsnog prima voor elkaar.

De voorstelling? Prima geschikt voor een klein publiek, heel onderhoudend met ook veel leuke weetjes.
Maar vooral ook leuk aangepast aan de situatie waarbij een mogelijke hoest- of niesbui leuk zorgen vrij gemaakt werd. Veel muziek die volledig in mijn straatje viel en nummers van hemzelf die echt iets toevoegen oh wacht, op de aan zijn naam gelinkte site staat de voorstelling goed verwoord. Wat mij betreft is Diederick’s debuut geslaagd, mijn debuut als solo bezoeker trouwens ook.

dromen zijn….

Dromen zijn bedrog ja zegt het spreekwoord. Maar er zijn ook mensen die dromen uitleggen en vertalen naar dingen die je mee maakt.
Dat ze soms iets met verwerking te maken hebben geloof ik wel.
Tot gisteren kwam Henk nog niet in mijn dromen voor en ik had me al eens afgevraagd waarom sommige mensen zulke prachtige dromen over overledenen kunnen hebben en hij mij nooit bezoekt in mijn slaap.

De drukke periode waar ik middenin zit heeft wel wat invloed op mijn nog maar pas herstelde slaapritme. Na een paar héél onrustige korte nachten had ik vannacht alleen een breek om half 5 en viel rond half 6 toch nog twee uur lang in slaap en tóen droomde ik van Henk.
Wel heel jammer dat hij nou juist niet op z’n best was.

Hij zat in zijn rolstoel, die trouwens steeds in een kinderwandelwagen veranderde waar hij dan half onderuit in hing. Hij schopte steeds één van zijn schoenen uit. Eer ik dat door had was ik dan al een stuk verder gelopen, moest dus terug lopen om de schoen te zoeken, de rolstoel weer in het juiste model te zetten zodat hij weer rechtop zat, én zijn schoen aan doen waar hij dan weer niet aan mee wilde werken.
De laatste keer dat ik de schoen gevonden had lag er een jonge zwarte kat bij die vreselijk in mijn vinger hing met zijn nagels, en ondertussen had Henk óók zijn sok uit getrokken….. ik werd er een helemaal radeloos van!

Gelukkig werd ik toen wakker, wél goed uitgerust maar een beetje teleurgesteld. Waarom droomde ik nou juist niet over al die mooie momenten uit ons leven van vóór de dementie!
O ja natuurlijk……. , dan had ik helemaal nooit meer wakker geworden!

het verschil

Wat is het verschil tussen ongelukkig zijn en verdriet hebben. Er móet verschil zijn, want ondanks dat ik soms diep verdrietig kan zijn zeg ik toch niet zomaar dat ik ongelukkig ben.

De vraag komt niet uit het niets, ik ontving van één van de schatten om me heen “het ultime kado”, een boek “voor iedereen die gelukkiger wil zijn”.
Een boek met heel veel herkenning en dus tevens een bevestiging dat ik het best wel aardig doe in een situatie dat gelukkig zijn niet zo voor de hand ligt.

Ja natuurlijk mis ik mijn maatje, hij maakte mijn leven de moeite waard want, hoewel mijn ouders in en na de absurde oorlogstijd hun best deden, ik voelde me ongewenst (en wás dat ook ving ik ooit op).
Dat Henk voor mij koos en van mij hield zoals ik van hem hield was een godswonder voor me, het veranderde mijn leven.
Het boek staat vol quotes als deze die me op het lijf geschreven lijkt…

“het gaat niet om WAT je hebt in het leven, maar om met WIE je het deelt”

Henk is er niet meer maar hij zit, als altijd, diep in mijn hart en dan is er nog zijn “nalatenschap” in de vorm van onze (klein)kinderen die zijn liefde in zich hebben.
Ze maken het makkelijk om de dagboeklijstje in te vullen waarvan het boek er 60 telt.
Het gaat allemaal om stofjes te kunnen activeren, of juist niet (afhankelijk van hun fuctie), waar je je prettiger door zou kunnen voelen, en dus gelukkiger.
Denken aan fijne dingen schijnt net zoveel invloed te hebben als fijne dingen mee maken, vooral wanneer ze opgeschreven worden. Tja, als ik terugdenk aan onze allereerste kus word ik nóg overspoelt door een geluksgevoel, dat lijkt die stelling te bevestigen. Uiteraard weet ik ook nog precies dag en plaats van die gebeurtenis, ja ook van die andere eerste keer,

Je kunt dagelijks dingen noteren waar je dankbaar voor bent, evenals mooie momenten, wat eigenlijk een beetje op hetzelfde neerkomt.
Zo’n moment dat kleinzoon Maikel maar niet kan kiezen uit de vesten van opa, omdat hij er twee leuk vindt om te gaan dragen maar nog een derde alleen omdat opa die zo vaak droeg. Er zijn er gelukkig genoeg.

Maar het boek zegt, naast heel veel weetjes, ook; “af en toe ongelukkig zijn is heel gezond en heilzaam, je gevoelens van verdriet, angst en boosheid toe te laten en te delen met anderen”.
Gevoelens van angst en boosheid zijn er niet, maar de tranen van verdriet vloeien nog vaak overvloedig, misschien ook wel verdriet en /of ontroering omdat Henk niet meer kan zien hoe iedereen me steunt en hoe mooi zijn nagedachtenis in ere gehouden wordt. En ik hier alles mag delen.

Bij alle puinhopen van de verhuizing van de drukkerij kwam van de week een van de jongens me vertellen dat het hoekje van “die kleine” al klaar is.
Terwijl er nog machines in elkaar gezet moeten worden regelde hij dat bij een “degeltje” zoals waar Henk vroeger vaak op werkte zijn spulletjes een plekje kregen.

Nee, ik ga zelf niets invullen in het boek, dat bewaar ik tot er iemand mijn pad kruist die dat invullen harder nodig heeft.
Het boek leerde me dat ik ondanks de momenten van verdriet niét ongelukkig ben.
Nog zo’n mooie quote die volgens mij goed bij me past.

Geluk is niet de afwezigheid van problemen, het is het vermogen om ermee om te gaan.

vertrouwd

Heerlijk, ik kies lekker  voor de oude, vertrouwde editor. Even niet na denken en vertrouwd een logje schrijven.
Veranderingen zijn al niet mijn ding en de laatste weken  waren soms wel even lastig door allerlei dingen die óók verandering meebrengen.
Bijvoorbeeld  bij de drukkerij en dat zijn ( voor mij) ingrijpende verandering.
Het bedrijf bestaat al meer dan 125 jaar dus je begrijpt, daar kwamen in de loop der jaren natuurlijk nieuwe eigenaren.

Alleen de eerste , de naamgevers, hebben Henk en ik niet meegemaakt maar we werkten voor nummer 2, 3 en 4. Het bedrijf bleef wél al die tijd in Scheveningen gevestigd al verhuisde het een keer naar een groter pand nog dichter naar de boulevard.
Je begrijpt, voor mij een grote meerwaarde op dit moment omdat “even binnen vallen bij de jongens”, ook als ik niet hoef te werken, altijd een leuke combi is met een boulevard wandeling. En juist in dát gebouw kom ik natuurlijk ook overal  Henk tegen.

En tja, nu wordt het bedrijf samengevoegd met een ander bedrijf dat er de ruimte voor heeft, dat ligt voor mij net zo ver van huis maar…… dan  landinwaarts dus niet meer aan de kust!
Ja zeker, ik ben er óók welkom om te  werken als ik wil, en dat ga ik ook  doen maar  boy, o  boy,  wat heb ik het moeilijk met deze verandering want  m’n ritje “Scheveningen” wordt nooit meer hetzelfde, en het werken kan nooit meer een leuke toegift hebben als, een hapje eten op de boulevard of even in zee plonzen.

Het hakte er harde in dan ik gedacht had, ach misschien wel doordat tegelijkertijd  óók de corona maatregelen verscherpten en ik ook nog ijverig aan de slag ging om de winterkleding van Henk naar de kringloop te kunnen brengen omdat daar nú nog iemand iets aan kan hebben deze winter. Kortom, de parelkettingen waren niet aan te slepen de laatste weken.

Geen zorgen hoor, ik ben weer uit het dal getrokken, er zijn altijd lieve schatten die een kaartje sturen, of een toepasselijk gedicht tegenkomen en me dat sturen. En natuurlijk altijd Inge, die haar vakantie splitste in twee keer een midweek en de kleinkinderen die me even komen “uitlaten” in MeijendeL
Geen zorgen hoor, ze waren getest en negatief, ondanks dat hielden we wél afstand, (alleen voor een foto wat minder) tegen vallende eikels ( en een eventuele regenbui)  had ik een paraplu. Stralend stel toch?

50 tinten Rietepietz

Nog even terug naar het logje “ashes to asches”. Precies, dat eindigde met een beetje ondeugende zin. “Pas als ik mee kan is het voor hem tijd om  uit de kast komen,  gaan we ongezien lekker vulgair in een duin pannetje liggen vrijen.” Met een wetende   glimlach van oor tot  las ik de reactie van Liesbeth:
“Die laatste zin  Rietepietz hoe verzin je het (op jouw leeftijd)”.
Die toevoeging tussen de haakjes bleef een beetje hangen  en zeuren of ik nou eindelijk eens dat taboe wilde doorbreken dat ouderen géén seksuele gevoelens meer zouden  kunnen hebben.
Verzinnen ..? Noem het dierbare oude én nieuwe  herinneringen!

Ze zit op de rand van zijn hoog/laagbed, hij is onrustig en ze streelt over zijn hoofd.  Ze wacht op de nachtzuster en praat geruststellend tegen hem.  Met een beetje hypnotiserend stemgeluid zegt ze : ”droom maar dat je  lekker in een duin pannetje ligt, de zon schijnt heerlijk en misschien kom ik straks wel dicht bij je liggen“ !
Haar stem lijkt hem langzaam  rustiger te maken, en ze denk terug aan hun  verkeringstijd, de tijd  dat ze om  elkaars lichaam te verkennen o.a. van  duinpannetjes  afhankelijk waren, eind jaren 50 had je geen huissleutel  en zeker geen eigen kamer. Ze vertelt hem hoe ze altijd van zijn lichaam genoten heeft dankzij alle geduld dat hij altijd met haar had, en hoe mooi ze het samen hadden.

Ze mijmert  dat het waarschijnlijk het geheim van hun goede huwelijk is. Maak maar eens langdurig ruzie als van twee lichamen iedere vezel naar de ander verlangt. ’t Was al moeilijk genoeg als  “het” niet kon bij serieuze ziektes waar ze mee te maken hadden, maar dan maakte  wederzijds begrip en tederheid dat troost bij elkaar gevonden werd, en niet elders. Alleen die rot dementie maakte “begrip” een eenzijdige opdracht.

Ze heeft haar satijnen kamerjas al aan, het gladde spul glijdt een beetje uit  elkaar waardoor één van haar borsten naar buiten piept  omdat ze er niets onder draagt. Juist op dát moment opent hij nog even zijn ogen en zijn hand tast naar de borst. Haar adem stokt….. ze wéét hoeveel pijn hij haar af en toe doet als hij haar handen af wil weren omdat ze hem moet  verschonen. Zijn handen hebben  nog zóveel  kracht en een borst is zó kwetsbaar. Maar hij  streelt teder haar borst,  ze laat hem begaan tot zijn ogen dichtvallen en zijn gezicht een tevreden glimlach heeft.

Ze geeft hem een kus en voelt zich een beetje opgewonden. Sinds de ontlasting incontinentie een doorlopende  vorm aannam trok hij zich steeds meer terug in zichzelf, raakte haar nog nauwelijks aan en, hoe vaak ze ook herhaalde “je zou het voor mij ook doen”, hij voelde zich waarschijnlijk ondanks de dementie toch erg  gegeneerd.
Ze begreep het wel, al zijn er mensen die er opgewonden van raken zij hebben geen van beiden iets met  Coprolagnie,!
Sommige  dementeren kunnen seksueel  heel ongeremd zijn, hij  trok  zich juist  terug  Zo’n intiem moment in de laatste week  van zijn leven is een cadeautje.

De andere morgen  lijkt hij wat helderder dan anders, heeft met de kinderen ook een contact moment. Wel krijgt hij meer problemen met  slijmvorming, Nadat ze zijn keel en mond zo goed mogelijk schoongemaakt heeft lijkt hij weer te slapen, ze blijft nog even op de rand van het bed zitten.
En dan gebeurt er wéér zo’n klein wondertje.
Langzaam  beweegt hij zijn hand over haar  arm naar boven tot die op haar schouder rust, ze slaat haar arm om zijn lichaam en zijn hand zakt langs haar arm naar beneden tot de rand van haar mouw.
Heel bewust zoeken zijn vingers de mouwopening en glijdt zijn hand in de mouw om haar huid te strelen,  Ze  legt  haar  arm vaster om zijn schouder en geniet van het moment, hij ook want ineens voelt  ze zijn lippen op de hare  in een hartstochtelijke kus die uren later nóg op haar  lippen brandt.
De jaren vallen weg  en de golven van verlangen zijn nog net  als toen in dat duinpannetje ……. óók  op deze leeftijd!
Ze kan er weken later nóg om in tranen schieten!

gewoon doorgaan

Het lukt me nog steeds niet erg om weer eens een vermakelijk logje te schrijven, het zij zo!
Toch ben ik (meestal) niet (erg) verdrietig. En áls…. dan komt het meestal door muziek waarbij me nu vooral soms flarden tekst opvallen.

Dan kom ik beneden, zet de radio aan  terwijl ik m’n ontbijt klaar maak en klinkt precies de eerste zin van….  “Have I told you lately that I love you “ !
Hups…. daar gáát de parelketting weer,  want nee, dat heeft hij me lang niet verteld, de laatste jaren soms nog wel laten merken door m’n handen te kussen, maar geleidelijk kreeg lelijk doen de overhand. Gelukkig was daar nog die  éne mooie dag  in de laatste week, met prachtige momenten die het weer helemaal duidelijk maakte, hij zóu het me willen vertellen als hij nog had gekund.
Nee, die momenten ga  ik niet beschrijven, we zitten niet op een code oranje wegens wateroverlast te wachten toch?

Maar behalve dat soort momenten gaat het steeds beter. Ik sliep vannacht zelfs voor het eerst zes en een  half uur achter elkaar en ik  heb totaal geen moeite om de dagen om te krijgen. Die vliegen eigenlijk nog steeds om, deels door het bloggen maar verder omdat ik toch echt wel weer mee draai in het leven.
Wel in een aangepast tempo, de energieke stap die zo bij me hoort lukt nog niet zo.
Van de week wél moeiteloos naar Delft gewandeld (trammetje terug) maar echt tempo zit er nog niet in, komt vast wel weer.
Heel raar om je gewoon goed te voelen en tóch dat  “ouwe wijven tempo”  met geen mogelijkheid op kunnen peppen.

Ondertussen is de tweede ronde paperassenzooi in gang gezet, dingen die wel even konden wachten zoals de bank, de notaris en toevallig is ook m’n rijbewijs aan verlenging toe…. dat wordt dus naar de keuring binnenkort en maar hopen dat het CBR ondertussen dat jaartje achterstand ingelopen heeft. Hun klusje voor mij moet uiterlijk 20 december geklaard zijn!

Morgen nog even  naar de drukkerij, ga ik lekker vroeg  want het wordt warm en je begrijpt… m’n badpak gaat mee zodat ik  even in zee kan plonzen na gedane arbeid, of misschien wel ervóór dan is het nog rustig. Ja beloofd,  ik doe voorzichtig en ga niet diep het water in.

Vorige Oudere items