vreemd mens

Misschien ben ik wel heel ondankbaar, of verwacht ik te veel, of ben ik niet reëel, of wacht ik eigenlijk op wonderen.
Het zal allemaal wel een klein beetje waar zijn. Ik heb zóveel redenen om blij te zijn maar ik bén niet blij. Ja ik doe blij, juist omdat ik alle reden héb om blij te zijn.
Ik me realiseer me zó goed hoeveel fijne mensen ik om me heen heb, en hoe mooi het is dat ik, zoals de laatste dagen gewoon weer nodig was om te werken. En zo kan ik nog wel meer opsommen en tóch komt de blijdschap niet van binnen uit, daar blijft verdriet toch de boventoon voeren.
Misschien dúrf ik niet meer blij te zijn omdat ik geen teleurstellingen verdraag.

En ja, na anderhalf jaar is het eindelijk mogelijk dat Ruud zaterdag weer even naar Nederland komt, je zou toch verwachten dat ik op de tafel dans van blijdschap maar dat dóe ik niet.
Hij komt maar voor 2 weken, en ja, het is nog steeds de bedoeling dat hij weer hier komt wonen maar door corona moesten er ongewild beslissingen genomen worden die dat ook nu nog even onmogelijk maken. Hij gaat dus wéér weg na 2 weken.
Het wordt een beetje warrig logje geloof ik, misschien bén ik wel warrig, of een beetje van de rail!
Dát zal het wel zijn, knettergek zoals in de titel van m’n site…. maar dan anders!
Weet je wát… ik zet de bloemetjes even buiten…. ze staan er zó mooi bij.

ken je dat?

Dat je een bepaalde song al járen kent en je al die jaren de tekst niet op nauwelijks opvalt. Tótdat je omstandigheden veranderd zijn en de tekst je ineens wél opvalt omdat hij voor jou geschreven lijkt te zijn.
Het overkomt me het laatste jaar met héél veel 60gerjaren songs die uiteraard vaak over “liefde”gaan.
Dat de tekst vaak vanuit de gevoelens van een man geschreven is…? mwah … een detail waar ik makkelijk mee deal, ook dat het vaak over een bij leven verbroken liefde gaat is geen probleem, ik trek het allemaal even makkelijk naar mezelf en mijn verloren liefde. Het zal een soort “rode autootjes” effect zijn, je weet wel, zodra je zelf een rode auto gekocht hebt lijken er ineens extreem veel rode auto’s op de weg te zijn.
Op dit moment dringt dit nummer zich vaak aan me op.

klik

Inderdaad een cover van een Bee Gee nummer uit de jaren 60 waarbij ik dan graag opmerk dat het uiterlijk van de zanger van de BeeGees er in zijn glorietijd smakelijker uitzag dan deze Tim met zijn shogun knotje.

klik

Het nummer werd door héél veel artiesten gecoverd in de loop der jaren, ook al in de jaren 60 gecoverd en niet door de eerste de beste, Janis Joplin deed het op haar zeer doorleefde manier. Niet de mooiste uitvoering van het nummer, wel dé uitvoering waarbij ik wel zou zou willen mee schreeuwen als mijn stem dat toe liet want natuurlijk; “you don’t know what live is the way I loved “him”!

klik

Ik bespaar je alle andere covers van het nummer (al is er ook een mooie van Michel Bolton) maar zet de tekst er nog even bij want ik snap wel dat niémand alle drie de nummers aan gaat klikken om de tekst uit z’n hoofd te leren.
En niet vergeten natuurlijk, het gaat gewoon goed met me hoor, ach dit soort “zelfmedelijden momentjes” horen er gewoon nog bij moet je maar denken, dat doe ik ook.

zijn humor….

De nacht van 19 op 20 juni vorig jaar stierf Henk en natuurlijk mis ik zijn armen om me heen, maar ook heel erg zijn “one-liners” die je meestal niet aan zag komen.
Soms liet ik iedereen huilen met mijn verhalen, dit weekend wil ik iedereen laten lachen met oude logjes uit de laatste 10 jaar over “die lol”.

In een zonnige serre zit een al wat ouder echtpaar aan een tafeltje 6000 stripjes dubbelzijdig tape op kaartjes te plakken waarna de stripjes weer van het papieren strookje ontdaan worden zodat  er “iets vaags” tussen twee kaartjes geplakt kan worden .

De radio staat op de regionale zender met een “gouwe ouwe ” muziekprogramma  dat héél herkenbaar is voor de man die “de oorlog nog meegemaakt heeft ” .
Dat niet alle teksten volledig bekend zijn belet hem niet uit volle borst mee te “zingen ” met de oude songs van Frank Sinatra en vele anderen .

Als de presentator aankondigt dat het volgende nummer is aangevraagd voor een echtpaar dat die dag hun 60 jarig huwelijksfeest viert  voegt hij daar nog aan toe ;”zo’n jubileum kom je niet zo heel vaak meer tegen”.
De man aan de tafel die verdacht veel op Henk lijkt  zegt tot zijn vrouw ; ” wácht maar, wij komen eraan !!!”
Vertederd  kijkt de vrouw die enige gelijkenis met Rietepietz vertoont hem aan en zegt;” Denk je dat je me over ruim 10 jaar nog stééds aardig vindt ? “
Waarna de man lachend zegt; …. 
 ” dan weet ik toch alláng niet meer wie je bent …….” !

Het is toch niemand ontgaan hé dat het gisteren Nationale Knuffeldag was!
Nou ja niémand, Henk wist van niets!
En dan ben ik niet te beroerd om hem van dat heuglijke nieuws op  de hoogte te brengen.
Terwijl ik op  bank zit en Henk  de plantjes water geeft in de serre zeg ik;
” het is vandaag Nationale knuffeldag, dóen we daar nog iets aan? “
Henk zet de gieter neer, posteert zich vóór de plantentafel alsof er iemand “plaats rust” heeft geroepen en zegt met een vreselijk foute blik in z’n ogen; “IK WÁCHT”!…………….

Een volgende keer zitten we tegenover elkaar in ’t bad. Ineens valt me op dat hij gelukkig nog aardig vlees op de botten heeft en ik zeg;
“Hé, kijk nou, je hebt tietjes” ( ja sorry, het floepte er zomaar uit) zegt hij met een grote grijns op z’n snuit; ” dat zijn nog jonkies”!!

Ik breng en haal hem  weer op van zijn biljart uurtje, soms moet ik dan even wachten, zo ook deze donderdag.
Hij speelde nog toen ik binnen kwam en miste die stoot. Ik maak een opmerking dat hij vast van slag is omdat er een stoot binnenkwam en de heren dollen even door op dit onderwerp. Ik wordt een beetje “geroast” door de mannen en zeg vermanend, “heren, heren, vergeet niet dat Henk straks met mij mee naar huis moet”!
Met de oude twinkeling in zijn ogen richt Henk zich tot zijn maatjes en zegt ; “wie is die dame”?
Hoewel ik zie dat hij op  dát moment donders goed weet wie die dame is ga ik erin mee en geef hem een hand; “mag ik me even voorstellen, ik ben de chauffeur van het busje” en terwijl ik hem in zijn jas help gooi ik er nog achteraan; “vindt je vrouw het goed dat je met een vreemde dame mee gaat? ” Onder luid gelach vertrekken we naar huis.

En voor wie er dan nóg geen genoeg van heeft hier en hier en hier nog meer.

zo raak

Soms zegt iemand precies dát wat je voelt maar zelf niet goed onder woorden kunt brengen. Het was in een TV programma dat ging over een bepaalde leefgemeenschap waarin corona hard toegeslagen had. Er kwam een geestelijke aan het woord die eigenlijk al aan zijn pensioen toe was maar in functie bleef omdat hij dacht dat hij nu meer dan ooit nodig was.

Vanuit welke stroming hij precies sprak was niet duidelijk, hij sprak als mens en “de grote baas” kwam nergens in zijn verhaal ter sprake. Hij bleef voor zijn gemeente, voor de mensen die vaak geen afscheid hadden kunnen nemen van een partner of ouder en die nog te maken zouden krijgen met “uitgestelde rouw”. En dát herkende ik direct toen hij het uit ging leggen.

Oke, ik héb wel een “soort van” afscheid kunnen nemen van Henk, Die paar prachtige momenten die ik beschreef in “50 tinten Rietepietz” zijn me natuurlijk zeer dierbaar, maar echt geestelijk contact was allang niet meer mogelijk met hem en dat was een groot gemis.
Ook voor ons was er een minimale crematieplechtigheid zónder een arm om je heen. warme handen en/of omhelzingen. De geestelijke vertelde dat de rouw gedeeltelijk stil staat omdat je al die momenten mist waarop je er met elkaar over kunt praten.
Alsook de momenten waar je voor het eerst alleen doorheen moet, verjaardagen, kerstmis, familiebijeenkomsten, het kón allemaal niet. Niet te vergeten al die dagen met herinneringen zoals voor mij de komende weken, dagen waarop iedere dag wel iéts voor het laatst kon of gebeurde.

Dus ja, dat herken ik, net als al die keren dat je je tranen weg slikt of het gesprek een andere wending geeft, wanneer je mensen uit je eigen bubbel ontmoet. Je wilt immers niemand in de situatie brengen dat ze impulsief een arm om je heen slaan om je te troosten. Ze zijn voorzichtig om niemand te besmetten, zij komen immers allemaal onder vreemde mensen door het werk.
Het verstand zegt “het is deze maand al een jaar geleden, het moet nu ondertussen wel een plekje hebben gekregen”, maar het gevoel blijft hangen in ; “dat is toch pas een week geleden? ” omdat sommige delen van het leven op pauze staan. En toch, behalve dat gaat het in grote lijnen toch (meestal) heel goed met me.

Jullie merken als geen ander dat bloggen in deze lastige tijden zéker iets te bieden heeft. Niemand heeft er last van als ik al schrijvend en/of lezend verdrietig word. Het helpt me vaak door verdrietige dagen en om m’n gedachten te ordenen.
Dat ik dit keer door een geestelijke “aangestuurd werd” is apart, maar gelukkig is hij ook maar een mens.
Als “zijn grote baas” zich even nergens mee bemoeid blijkt hij heel zinnige dingen te kunnen vertellen, dan maakt het me niet uit of hij toevallig dominee of pastoor is.

verstand versus gevoel

Haar verstand moet het al de hele week afleggen tegen haar gevoel. 5 April blijft natuurlijk haar trouwdag maar zonder bruidegom valt er geen nieuw huwelijksjaar te vieren.
Ze weet het heus wel, ook áls hij die ruim 9 maanden langer geleefd had zou er géén diamanten huwelijksfeest gevierd kunnen worden.
Maar toch, het zou zo mooi geweest zijn om bij 60 jaar nog één keer hun huwelijksband zo feestelijk mogelijk te bevestigen, hoe onlogisch ook, ze heeft verdriet dat het niet zover kwam.

De mooie herinneringen blijven gelukkig. Ze vierden, ondanks de eerste tekenen van zijn dementie, het gouden huwelijksfeest onvergetelijk. Ze raakte er destijds niet over uitgepraat in haar blogs. Ook 55 jaar huwelijk kon nog bescheiden gevierd worden.
Hun 40ste huwelijksdag was nog in het pre-digitale tijdperk maar gelukkig heeft ze de foto’s nog.

Ze hadden een aantal bungalows gehuurd in een bosrijke omgeving om het te vieren. Dat kort voor het feestelijke weekend de hele Veluwe op slot ging wegens een mond en klauwzeer uitbraak mocht de pret niet drukken.
De “feestcommissie” draaide in korte tijd een alternatief programma in elkaar.
Er werd een extra “stadswandeling” ingelast waarbij het bruidspaar nog even op de trappen van het stadhuis op de foto werd gezet, waarna een eveneens ingelaste gezamenlijke lunch in een restaurant. Die waren gelukkig tóen wel gewoon open.

Twee van de bungalows grensden aan elkaar en hadden daardoor een flink grasveld achter de huizen, dé ideale plek om een soort “spel zonder grenzen” te spelen.
Er werden groepen ingedeeld en heuse afteken kaarten gemaakt die door de scheidsrechter, “meneer van Heumen” (naar een creatie van de toen nog jonge Paul de Leeuw) afgetekend moesten worden. De zwager die niet meer zo goed ter been was werd tot meneer van Heumen benoemd. Ze ziet nóg de hilarische scene toen “meneer van Heumen” met stoel en al door twee potige deelnemers naar een andere hoek van het veld werd gedragen om “beter zich op het spel te hebben, dit (uiteraard gespeeld) wegens ongenoegen met zijn beslissing.

Het werd een dolle boel waar “deelnemen is belangrijker dan winnen” met voeten getreden werd. Er werd fanatiek gehinderd toen met grote legoblokken een toepasselijk woord gevormd moest worden, het bleek ook nog een lastig woord te zijn.
De bal aan de voet houdend langs een parcours was sommige te moeilijk, de bal oppakken liep een stuk makkelijker wat natuurlijk streng bestraft werd.
Alle ook toen al bijna vergeten oud Hollandse spelletjes kwamen langs, zaklopen, steltlopen (of voor wie dat niet durfde) blikjes lopen, ezeltje prik, eierlopen en noem maar op! Dat niet iedereen even soepel door de buishindernis tijgerde kwam de hilariteit alleen maar ten goede.

Ze weet nog hoe hij genoot van de algehele pret, en ze allebei even de zorgen vergaten die zijn opgezette buik hun baarde. Terechte zorgen bleek na de onderzoeken een week later, een kwaadaardige tumor van 5 cm in de endeldarm.
Ze realiseert zich nu meer dan ooit dat ze niet mag klagen over die paar maanden minder dan 60 jaar huwelijk, het had óók bij 40 jaar al op kunnen houden en ze kreeg toch nog ruim 19 mooie jaren extra!
Ja echt, haar verstand wéét het allemaal wel, maar toch hé…… !

her hair……

Voor de spiegel brengt ze haar zo juist gewassen haar in model.
Eigenlijk is ze bést tevreden met wat ze in de spiegel ziet.
De rust én vitaminen D, die ze al maandenlang slikt omdat ouderen die in de winter niet voldoende opnemen, hebben wel iets gedaan.
Ze had al gemerkt dat er een nieuwe laag haar groeit die haar dunne vlaskoppie, ondanks de corona coup, veel beter in model laat brengen. De ogen die haar vanuit de spiegel aankijken staan helder in een uitgerust en ontspannen gezicht.

Geluidloos rollen er ineens dikke tranen uit de keurig opgemaakte ogen over haar wangen,
Zo zag hij haar graag, “Je ziet er lekker uit“, ze hoort het hem zeggen en, verdomme já,(excuus) hij zou haar zo móeten zien.
Het laatste jaar zag hij slechts een flauw aftreksel, een moe gezicht, met wat fletse ogen en een miezerig koppie haar waar je de huid doorheen zag schemeren, bij iedere borstelbeurt bleven er meer haren in de borstel achter.

Ze weet niet eens waar de tranen vandaan komen, ontroering, verdriet, heimwee?
Waarschijnlijk een mix van alles, met misschien zelfs wel een vleugje geluksgevoel, ze mocht immers haar huwelijks gelofte van ( volgende maand 60 jaar geleden) waar maken, en hém werd verder leed bespaard.
Het zijn dezelfde tranen die haar nog vaak overvallen bij veel liefdesliedjes uit de sixties en seventies.
Ze roepen de sfeer op van mooie, maar vervlogen, tijden!
Gelukkig zijn ze nooit onachtzaam aan hun geluk voorbij gegaan, misschien bleef het daarom wel aanhouden.
Dit soort momenten zullen er nog wel een tijdje bij horen, dat weet ze, al heeft ze verder alles aardig onder controle.

Bijna 9 maanden is het nu, genoeg om een heel nieuw mensenleven te laten groeien.
Ook voor haar vliegt de tijd, alleen die éne week, die blijft maar voelen als “gisteren”,
Ze is zich nog zeer bewust van zijn “er niet meer zijn”, dekte nog nóóit per ongeluk de tafel voor twee omdat ze dat zo gewend was.

Ze dept haar ogen droog en herstelt de schade, het blijkt vergeefse moeite.
Als ze beneden komt en de radio aanzet en hoort ze …….. “Her hair was the colour of my love” , en daar zijn de tranen weer.

warmte in de kou

Verkleumd is ze, het was een hele zit in de grote, maar corona gedwongen, veel te lege katholieke kerk.
Het is de kerk waar ze op kerstavond 2019 met haar Henk en dochter Inge de nachtmis bijwoonde. Haar Henk wilde dat perse, maar hij vond er blijkbaar niet wat hij zocht en wilde na een half uur naar huis.

Nu is ze er om een buurvrouw te steunen bij de uitvaart van haar man. Ze hadden de laatste tijd wat vaker “lotgenoten gesprekjes” want ook haar man was dement. Nog niet zover als haar Henk was, maar minder goed te “leiden” en/of buurvrouw had er meer moeite mee.
De 3 dagen dagopvang in de week gaf buurvrouw wat tijd voor haarzelf maar boden geen soelaas voor het nachtelijke spoken en dat kon buurvrouw niet meer aan.
Ze heeft wel geprobeerd buurvrouw met raad en daad bij te staan maar ja, iedere patiënt is anders, net als iedere mantelzorger.
En zo werd de dementerende buurman kort voor kerst in een tehuis opgenomen. Gelukkig niet tegen zijn wil, maar wel zonder het besef wat het in hield, dat kwam later pas. Het viel hem zwaar, té zwaar en hij vond het genoeg.
Vandaag lag hij dus opgebaard in de kerk zodat iedereen afscheid kon nemen.

Voor ze aan de beurt is om in de kist te kijken hoort ze het familielid dat voor haar staat tegen haar man zeggen ” hij is het niet meer hé”! En als zij daarna ook afscheid kan nemen ziet dat het waar is, het is buurman niet meer, hij is zo echt “dood” met het spitse ingevallen gezicht. Alsof de strijd nog niet gestreden is.
In de ijskoude kerk overvalt haar een warm gevoel. Haar Henk leek alleen even te slapen en had niets “doods”.
Alsof hij zich dus tóch al die tijd bewust was van ” het thuis zijn” met zijn geliefde om zich heen, en blij was dat het hen gegund was om gewoon thuis hun leven samen af te mogen sluiten.

Ze had zich de laatste maanden al zo vaak afgevraagd of hij er nog iets van meegekregen heeft, nu weet ze ineens zeker van wel.

Als aan het eind van de dienst door een koorzangeres met prachtige stem het Ave Maria gezongen wordt voelt het alsof het speciaal voor haar gezongen wordt, ze heeft daar zulke mooie herinneringen aan, mét hem ja.


blije rijder?

Op de valreep van het jaar rijd ik met een kersvers RIJBEWIJS dat zonder beperkingen 5 jaar geldig is.
Na alle gruwelverhalen over té lange wachttijden en verlopen rijbewijzen bij ouderen was ik dus méér dan ruim op tijd begonnen met een aanvraag voor de keuring enz. Je voelt ‘m al aankomen….. juist bij mij liep alles op rolletjes, kon binnen een week bij een keuringsarts terecht, die de gebruikelijke controles uitvoerde en geen verdere vragen had bij de door mij (naar waarheid) ingevulde formulieren. Korte tijd later ontving ik toestemming om het rijbewijs te mogen aanvragen op het moment dat het oude nog drie maanden geldig was!!!!! Nou ben ik gekke Gerritje niet en ga ze géén drie maanden cadeau doen, deze maand dus alleen nog even de hobbel “pasfoto’s” te nemen.

Ook daar loop je tegenwoordig nogal eens tegen willekeur aan, wél bril op, géén bril op , niet sjagrijnig genoeg. Maar ik ben niet voor één gat te vangen en vroeg de fotograaf om de serie half om half mét en zonder bril te doen. Dat m’n oren te lijden hebben van de mondkapjes kan ik niets aan doen, met plakband vastplakken lukt niet onzichtbaar denk ik.
Er werd voor zónder bril gekozen, mij best hoor, ik ben allang blij dat ik weer 5 jaag mag tuffen.
Want als er iéts fijn is voor je zelfstandigheid is het wel dat kunnen gaan en staan waar je wilt zonder dat je door (klein)kinderen gehaald en gebracht moet worden, al zouden ze dat met liefde doen.
Als ik Henk nú ergens dankbaar voor ben is het wel dat hij me vroeger altijd aangemoedigd heeft om zélf te rijden. Aanvankelijk vond ik het wel makkelijk als hij reed, hij reed goed en graag maar vond dat ik routine op moest doen en zo werd als we samen weg gingen de regel ” als de één heen rijdt rijdt de ander terug”.

Hij bemoeide zich niet écht met mijn rijstijl maar er was één ding waar hij heel scherp op lette. “twee handen aan het stuur”.
Hij had zelf in dienst leren rijden op álles dat wielen had, reed heel ontspannen maar had áltijd twee handen aan het stuur. omdat je alleen dán controle kunt houden als er onverwachte dingen gebeuren. Zo zette hij ooit een keer zijn motor met mij achterop aan de kant met een klapband zonder dat ik in de gaten had dát er iets mis was.

Al een jaar of tien geleden liet hij steeds vaker mij rijden en zat hij rusig naast me te genieten van een ritje.
De laatste jaren legde ik soms mijn hand op zijn knie, steeds vaker was het enige contact immers aanraken.
En nog heel lang maande hij me dan “je twee handen aan het stuur”. In mijn eigen omgeving voel ik me ondertussen reuze op m’n gemak in de auto en eigenlijk is juist in de auto zijn aanwezigheid nog heel sterk aanwezig.
Soms laat ik mijn hand even op de ronde kant van “zijn”stoel rusten, de bolling voelt wel een beetje aan als een knie, maar nooit voor lang. “twee handen aan het stuur Riet, hoe ontspannen je ook zit” ik hóór het hem gewoon zeggen.




fijne kerstdagen

Voor wie het niet goed kan verstaan hieronder de tekst……..

Het was een heftig jaar waarin ik dankzij de warme aandacht en steun uit mijn twee werelden best aardig overeind kon blijven..
Ik bén er nog, en ergens ben ik zelfs nog dezelfde, aan humor en tradities hangende, oude MUTS
Maar dan wel een kerstmuts natuurlijk.

Het was voor iederéén een moeilijk jaar, met als klap op de verboden vuurpijl de aangepaste feestdagen
Daar moeten we gewoon het beste van maken, maar zonder hier een maf kerst filmpje zou het jaar pas écht aan het virus ten onder gaan.
En dus……
Als de grootste kerstmuts aller tijden hoop ik een klein beetje bij te kunnen dragen om de humor erin te houden.
Maak er bijzondere maar oergezellige kerstdagen en geniet vooral van wat er wél kan.
Dat het nieuwe jaar niet metéén virusvrij zal zijn is wel duidelijk, juist daarom wens ik iedereen een gezond en vooral humorvol 2021.


Natuurlijk zijn niet al mijn dagen lachen, gieren, brullen, maar op de dag dat Inge me komt helpen met het filmpje opnemen zit het wel goed met humor en “de lach”. Een filmpje mág van haar niet achterwegen blijven en dus gaan we als vanouds aan de slag.
Dat betekent …… hoe vaker er iets fout gaat hoe meer lol we hebben. Om jullie ook even in de stemming brengen dus zet ik er maar meteen wat bloopers onder.
Al was het maar omdat ik nét beweerde dat we de humor moeten blijven zien en jullie me graag zien lachen.

RIP Marja

Misschien ten overvloede maar toch wil ik even verwijzen naar de site van medeblogster Marja.
Ze overleed op 20 december na een lange lijdensweg die ze meer dan moedig, en vooral erg nuchter, onderging.
De energie om te bloggen had ze al een tijdje niet meer maar ze bleef geïnteresseerd in wat haar blogmaatjes bezig hield, volgde alles nog héél lang en liet regelmatig “achter de schermen” van zich horen als ze dat nodig vond omdat er iemand een steuntje in de rug kon gebruiken. Ook ik ondervond veel steun van haar.
Ze schreef me niet heel lang geleden dat ze blij was met mijn openheid in de logjes over Henk en hoe ik er mee omging.
Het heeft haar geholpen keuzes te maken over wat ze wél, of juist niet wilde, liet ze weten en daar was ze blij mee.

Zelf wilde ze niet te veel kwijt op haar blog over hoe het ervoor stond met haarzelf, “ze wilde geen drama schrijven” zei ze! Alsof ze niét van het ene drama in het andere rolde.
Altijd vol lof over de zorg van haar maatje voor haar zal het haar zwaar gevallen zijn hem achter te moeten laten maar ze had haar grenzen bepaald en zware behandelingen in het ziekenhuis waren geen optie meer voor haar, genezing konden ze immers niet meer brengen.

Wat moet het mét alle beperkingen én de kerstdagen zwaar zijn voor haar maatje Robbert, de kinderen en kleinkinderen.
Voor iedereen een groot gemis maar voor Marja een verlossing uit een moedig gedragen lijden.

Dag lieve Marja, ik geef je Henk’s beschermengeltje mee

Vorige Oudere items