allemaal kanjers

Wie ….? Mijn lezers natuurlijk, jullie dus, al is “jullie” zeggen volgens de etiketten geloof ik niet heel netjes.
Maar ja “U allen” is toch wel héél koeltjes in mijn warme blogkringetje waar iedereen zich gelukkig veilig genoeg voelt om eerlijk te reageren op een onderwerp waar het bij andere media nogal eens volkomen uit de hand loopt… ik kan er écht niet dankbaar genoeg voor zijn.

En ja ik ben dus heel zuinig op jullie. Op mijn manier natuurlijk, zoals ik álles op mijn manier doe. Ik volg niémand maar heb al lang geleden een linken pagina aangemaakt die ik dagelijks langs loop. Zo kom ik nieuwe logjes bij anderen vanzelf tegen. Voor de linken pagina maak ik een passend plaatje van de te linken site, werkt prima.
In het verleden maakte er eens iemand de grap dat bij mij gelinkt staan ongeveer gelijk stond aan de AKO literatuurprijs. Ik houd wel van een beetje overdrijven maar inderdaad, het is niét zo dat ik voor iemand die eenmalig een reactie schrijft dan ook een linkje maak. Dat gebeurt pas bij de enthousiastelingen die zo vaak reageren dat ik het lastig ga vinden steeds hun linkt op te zoeken en vooral, wanneer ik het gevoel heb dat ik “de mens achter de site” een beetje ken.

Ik liep een beetje achter met linkjes bij plaatsen, de linken pagina is nog “klassiek”opgemaakt en de laatste tijd lukte het me niet meer om de plaatjes te plaatsen. Je ként me, dat soort ellende uitzoeken schuif ik zo mogelijk op de lange baan.
Na een diepe zucht ben ik nu toch begonnen om alles te verhuizen in de nieuwe editor, (lees; gewoon op dezelfde pagina één voor één om te plakken.) Best mogelijk dat het eenvoudiger kan maar ik ben ik hé!
Over vernieuwingen ben ik zelden positief, maar ondertussen ben ik wel aan de nieuwe editor gewend, gebruik niet álles maar werk wél enthousiast over de optie “het kleine belletjes ikoon rechts bovenin” waarin je binnengekomen reacties kunt zien én beantwoorden zonder naar de betrokken site over te schakelen.

Best nog wel een karwei die verhuizing van de linken. Verwijderen doe ik niet zo snel, ook al staat de site op non actief maar helaas is soms wel duidelijk dat de site nooit meer opgepakt zal kunnen worden, het zij zo!
In de oude vorm stonden alle plaatjes in een wit randje, dat is in de nieuwe vorm weg, (kun je zien of je al verhuisd bent 😉 )
Aan de volgorde valt geen waardering af te lezen, ik dóe maar wat om de kleurtjes wat te verdelen zodoende staan héél oude linkjes en nieuwe door elkaar. Ben er nog wel even zoet mee want doe er per dag maar een paar én moet nog wat plaatjes maken.
Het maakt voor jullie gelukkig niets uit, alleen voor de bloggers die zich al wanhópig afvroegen wanneer ze nou éindelijk eens een link bij me kregen…….Tja.. (op de melodie van dat bekende Sinterklaasliedje) hij komt… hij komt… die mooie nieuw link….!

Advertentie

dát lukt me niet

Meestal distantieer ik me een beetje van “een mening hebben”, we móeten de laatste jaren overal voor of tegen zijn, en voorál woke zijn. De meeste zaken ga ik schouderophalend aan voorbij en volg bij voorkeur m’n eigen gezonde verstand.

Maar sóms lukt dat me niet, en vandaag is “soms” want vandaag hoor ik op de radio mensen praten over het succes van het Sinterklaas journaal. Hoe het komt dat jong en oud het gespannen volgt.
Het geheim omschrijft men als; “het is leuk voor de kinderen maar men verwerkt er voor de ouders herkenbare grappen in waardoor het ook voor hén leuk is”

Dat is nou precies het geheim van het Sinterklaasfeest! Dikke pret als bij een bezoek door Sint en Piet, niet alleen de kinderen op hun gedrag aangesproken worden, maar ook de aanwezige volwassenen even fijntjes door de mangel gehaald worden. Daarvoor moeten Sint en Piet natuurlijk goede bekenden zijn en dáár zit dus de reden van het onkenbaar zijn.

Hoe is het toch mogelijk dat een relatief klein groepje mensen zwarte Piet in de discriminatie modus kon zetten. Wie kent er één iemand die bij dit geweldige feest in gedachte met discriminatie bezig was. Is het onze “deugcultuur” die maakt dat we het woord “zwart” nog amper durven uit te spreken.
Dat we ieder feest uit andere hier voorkomende culturen (moeten) omarmen en onze eigen feesten steeds weer geleidelijk aan passen?
De énige aanpassing waar ik me in zou kunnen vinden is “50 % zwarte pieten en de rest roetveegpietjes (nog in opleiding en minder door de schoorsteen geweest) Zo blijft de zwarte Piet voor thuis “in gebruik” en klopt het verhaal.

Zwarte Piet een Karikatuur? Ja, een uitvergroot beeld, maar is dat erg? Is een dragqueen geen karikatuur van een vrouw? En toch moeten we “haar” inpassen in de inclusieve maatschappij, iets waar ik trouwens totaal geen moeite mee heb.
Maar waarom dat verschil.
Demonstreren… prima, maar niét bij de intocht, daar hebben de kinderen de hoofdrol en is demonstreren uitlokking.
Toen men ooit voor een moskee wilde demonstreren werd de demonstranten (terecht) wél om die reden naar neutraal terrein verwezen.

Oke, er zál wel eens iemand met een donkere huidskleur last hebben van onterechte bejegening, maar daar hebben roodharige, brildragers en te dikke mensen óók regelmatig last van. Was dat ooit een reden om alle rode pruiken, nep brillen met dikke glazen en dikmaak pakken uit de handel te halen. Pesten is van alle tijden en de pester zal altijd een reden vinden.
Ik wordt verdrietig van hoe het kinderfeest verpest wordt en de verkeerde mensen de zwarte Piet toegeschoven krijgen.
Winkeliers die bedreigd worden om wat poppetjes, en nog erger vind ik het dat de meeste mensen niet meer écht voor hun mening uit durver komen.

Nee, dán de gemeende de Lier in het Westland. Daar heeft men de”ballen” om Sint te laten vergezellen door zwarte Pieten, omdat 99% van de gemeente dat wil. Ik weet dat in sommige gemeentes de intocht “uitgekleed wordt” omdat veel vrijwilligers niét achter alleen maar roetpieten staan, maar dat wordt niet benoemd.
Ja ik wéét het, een controversieel onderwerp dat mensen liever vermijden…. maar mij lúkt dat niet. Ach als altijd, je hóeft het niet met me eens te zijn én je hoeft niet te reageren, vrijheid blijheid. Een oprechte (en nette) reactie heeft altijd mijn respect.

voorspellende geest

Er lag vandaag een envelop in de brievenbus van de stichting welzijn Rijswijk. Erin een folder met antwoordkaart, of ik mee wil doen aan ……

Ik ben meteen terug in 2016. Er zou iemand thuis komen om Henk wat testjes te laten doen zónder dat hij zelf zou weten dat het ging om een dementie verdenking.
En dus vertelde ik hem dat de gem. Rijswijk 80 jarige bezoekt om toekomstige bejaardenzorg beter in te kunnen schatten.
Dat was tóen helemaal niet waar maar kijk eens aan…… het lijkt bijna alsof ik wist dat het in voorbereiding was want nu gebeurt het dus wél. En ja, ik geef ze het voordeel van de twijfel en wil wel zien of het zinnige vragen zijn dus er mág iemand komen om me het hemd van het lijf te vragen.
Als het totaal niet zinnig blijkt kan ik altijd nog het gesprek afbreken want tja, zo geweldig waren mijn ervaringen met de gemeente niet.
Toegegeven ik viel wel een béétje buiten de gewone patronen maar benutte álles wat in ons voordeel kon gebruiken.

Zo kreeg ik toevallig óók rondom die periode in 2016 een vragenformulier van de GGD …. o wacht, daar maakte ik een logje over op m’n prive site, die ik bijhield om de kinderen op de hoogte houden maar verder niemand kon lezen. wacht, ik kan het logje wel even kopiëren………

Een groot cadeau

Ja echt, ik kreeg vandaag een heel groot cadeau, alleen heeft de gever er geen idee van hóe groot  het cadeau is dat hij me gaf.  Dat zit zo!
Er lag weer eens een verzoek om aan een onderzoek mee te werken op zijn naam in de brievenbus.  Uit naam van de GGD maar in samenwerking met bla bla bla,
Ik lees dat allemaal op m’n gemak door en zie er wel een mogelijkheid in om zélf meer inzicht te krijgen in zijn “welbevinden”. Het formulier komt ook goed van pas om het komende bezoek van de geriater te rechtvaardigen, die komt natuurlijk om gewoon zélf zijn vragen over Henk’s gezondheid te stellen.

Veel vragen met aan te kruisen antwoorden als …. altijd, meestal, vaak, soms of nooit.
Ik doe dus alsof ik hem wil helpen met het invullen  en lees vragen én mogelijke antwoorden voor.
Wel  zorgvuldig uitgezocht want wat hij eet en drinkt per dag weet ik wel, vragen over gehoor en gezichtsvermogen weet ik ook de antwoorden wel.  Al snel blijkt dat hij de vraag al kwijt is wanneer ik de keuze antwoorden oplees, en toch is  een deel van vragen niet heel ingewikkeld.

Ja ja, dat cadeau komt er aan hoor,  ik heb er even een foto van gemaakt maar dan hoor je natuurlijk niét op welke “diep uit zijn hart komende” toon het zonder enige aarzeling  gezegd werd…….

Ik loop even naar de keuken om te voorkomen dat hij ziet dat de tranen me in de ogen springen want het is héérlijk om te horen dat hij zijn huidige leventje als puur geluk ervaart.
Dat is het bewijs dat het góed is dat ik hem niet met zijn dementie confronteer. Ik huil eigenlijk nooit omdat er dingen verloren gaan of moeilijk zijn, maar hier kan ik de tranen niet bij tegenhouden…..
Zei ik al dat ik slecht tegen complimentjes kan?”

     


.


naar de knoppen

Natuurlijk wist ik dat niet, maar ik ging gisteren “naar de knoppen”, maar dan wel de Zeeuwse knoppen en dat maakt dat het zéker niet de negatieve lading had die de uitdrukking heeft.
Inderdaad, “de blog queen”(wat is dat toch een leuke erenaam) was weer de provincie in en bezocht een “onderdaan”!
John (voorheen Redstar) en ik lezen als zo’n 15 jaar bij elkaar en zijn dus oude bekenden kun je gerust stellen.
We hadden al zowat een jaar een halve afspraak staan die steeds op de lange baan geschoven werd door corona. John, staat al maanden op een wachtlijst voor een broodnodige operatie aan zijn hand en dan zit je al helemáál niet op corona te wachten.
Maar goed, toen was Inge ook wat langer “manloos” dan ze gewend is en had wel oren naar een dagje op stap naar Zeeland met de “de koningin moeder”. Een treinreis in m’n uppie vind ik nooit een probleem maar is natuurlijk 3x zo leuk mét goed gezelschap en dus óp naar het station.

Contact met John leerde dat hij ging proberen wat te schuiven en dat we contact zouden houden. Uiteraard gingen we uiterst “negatief” op pad om zijn eventuele ziekenhuis opname niet in de weg te zitten maar dat hoefde een uiterst positieve ontmoeting niet in de weg te zitten.
We gingen dus eerst even “de boot in” om dat de stad Middelburg vanaf het water te bekijken voor we naar de knoppen gingen. De Zeeuwse knoppen had John bij zich voor ons, héérlijk.

Het werd een héél genoeglijk uurtje op het terras van een restaurant met wederzijdse herkenning, ja heus 15 jaar lezen bij elkaar geeft herkenning ook al had John nooit de behoefte zijn hoofd op z’n site te etaleren. Het leven heeft hem niets cadeau gegeven maar ondertussen heeft hij veel een plaats kunnen geven en zo kan het gebeuren dat zelfs foto’s van onze ontmoeting er door mogen glippen.
Het klikt aan alle kanten, ook Inge voelt zich op haar gemak met de voor haar natuurlijk volkomen onbekende man.

Nee, over bloggers wordt niet geroddeld maar het gesprek gaat verder alle kanten op.
Het diepgravende gesprek zeg maar, we vragen ons af waarom de kopjes niet netjes in het midden op het schoteltjes staan, dat blijkt zo te horen , het rondje zit uit het midden. John weet de reden, ze zijn de appelpunt vergeten waar die ruimte voor bedoelt is.
We laten het zo, we hebben immers de Zeeuwse knopen al en ieder pondje…. enz.
We rommelen wat met foto’s maken die niet altijd door de keuring komen maar evengoed wél gebruikt worden.
We hebben het nét over mijn (toch iets gevorderde leeftijd) als er langs de kant een bejaarde busje stopt. Ik sta half op en zeg “ah.. daar is het busje om me op te halen” de chauffeur hoort het en zegt dat ik gerust in mag stappen, waarna John zich afvraagt of hij ooit nog normaal zijn boodschappen zal kunnen doen in Middelburg.
Nou ja, het was gewoon réuze gezellig( en meer) laat dat duidelijk zijn……!

   

   

wie regelt?

En toch gebeurde er wél weer iets “toevalligs” j.l.maandag. Al schrijf ik niet vaak meer over het gebrek aan passende hulp voor 24 uursmantelzorgers van dementerenden, dat wil niet zeggen dat het me niet meer bezig houdt.
Tja, te vaak stokpaardjes berijden zonder nieuwe vooruitzichten heeft het “ja dat weten we nu wel” effect.
Maar ik blijf er wél mee bezig, letterlijk iédereen die in de media opduikt en (in mijn ogen) de potentie heeft ergens invloed uit te kunnen oefenen schrijf ik aan. Helaas meestal zonder enige reactie, of hoogstens een soort afschuiven van de verantwoordelijkheid.
Zelfs éen van de, voor mij, meest hoopvolle mensen liet uiteindelijk niets meer van zich horen.

Dat was deze Teun Toebes, een jonge knul die tijdens zijn zorgstudie in een zorgcentrum woont op een gesloten afdeling.
Niet als zorgende voor de patiënten maar als huisgenoot en hij vindt dat dementerenden teveel buiten de maatschappij worden gezet en met meer respect behandeld zouden moeten worden.
Op zich een goed streven maar hij signaleert alleen wat er fout gaat, niet wat er nodig is om het op te lossen.
Ik hád telefonisch contact met hem in de hoop dat hij via zijn studie openingen voor mij zou vinden omdat hij duidelijk de weg naar publiciteit had gevonden. ( klik op de foto voor een filmpje met zijn verhaal) Ik stuurde hem wat logjes om mijn insteek te illustreren en hoorde nooit meer iets van hem, en ja….., hij schreef een boek…….
Ruim een maand geleden schreef ik naar aanleiding van een krantenartikel een mail naar “een directrice” van het zorg kantoor. ( of zoiets) @adres via de adm,van de WLZ (wet langdurige zorg) t.a.v. die dame. Ik ben dat na al die weken allang vergeten als uitgerekend maandag ( Henk’s sterfdag) de telefoon gaat en ik even diep moet nadenken waar de dame het over heeft.

Zij blijkt verantwoordelijk voor het inkopen van zorg voor WLZ . Ze luistert aandachtig naar me, probeert natúúrlijk de regels te verdedigen waarbij ik steeds wéér hamer op het feit dat veel van die regels bij dementerenden niet kúnnen werken en dat alles elkaar tegenwerkt. De politiek wil de dementerenden thuis laten verzorgen en de zorg stuurt alleen richting opname omdat hun zorg verlening niet aansluit en tekort schiet enz enz.

Ik leg uit dat wanneer er géén aanpassingen komen in dat soort zorg het fout gaat bij de aanstormende dementiegolf. Ik val haar een paar keer stevig in de rede omdat ik alle bla bla wel gehoord heb en de dame maakt wat aantekeningen (zegt ze, ik kan het niet controleren).
Ze belooft me over mijn ideeën na te denken en “in de groep te gooien” en vraagt of ik het prettig zou vinden wanneer ze me over een paar maanden nog eens belt, wat heet prettig, ik zou het gewéldig vinden.
Zucht….wil ik geloven dat, juist op déze datum, Henk aan de touwtjes trekt?
Nou vást wel als deze dame iets ten goede zou kunnen veranderen!

   
   

toch maar lachen

Helaas, zelfs na 2 jaar nog steeds dagen dat de moed me in de schoen zakt, gelukkig kan ik nu sandalen aan en rolt de moed vanzelf weer uit m’n schoenen, zo kan ik “de moed” weer makkelijk oppakken. En eigenlijk zijn jullie, samen met m’n (klein)kinderen een beetje m’n sandalen die de moed steeds weer bereikbaar maken.
Meer dan er “het beste” van maken zal het niet meer worden maar ik ben heel erg dankbaar voor al die mensen die dat de moeite waard maken.
Genoeg gezeur, ’t lijkt me geen slechte gewoonte Henk te gedenken met oude verhaaltjes waar hij een rol in speelt en ja natuurlijk, er mág gelachen worden.

januari 2011

Jonge mensen zitten wel eens een beetje besmuikt te vissen of mensen van onze leeftijd, na zo’n lang huwelijk, nog met  lichamelijke aantrekkingskracht te maken hebben!
Of ze nog “op elkaar vallen” zal ‘k maar zeggen! Ik kan daar, wat ons betreft, naar eer en geweten  volmóndig ja op zeggen!
Ik hoef maar te gaan liggen…., al is het in een parkeergarage, en Henk duikt er bóvenop!

Wácht !!! Klik nou niet meteen weg, ik zou toch nóóit ons intieme huwelijksleven hier open en bloot op een  log gooien, nee het zit weer nét even anders dan jij met je dirty mind denkt.
We wáren  in een parkeergarage en Henk dóók inderdaad bovenop me maar dat kan ik heus uitleggen zonder obscene beelden op te roepen!

Met kittige pasje stap ik vanmiddag op de betaal automaat af met Henk in mijn kielzog. Na het uitnemen van het kaartje neem ik  de kortste weg richting auto met Henk nog steeds  op m’n hielen, niks mis mee toch?
Alleen lag daar dit keer dan nog zo’n mooi afgerond betonnen stootblok op mijn pad , zo een dat qua kleur  helemaal wegvalt tegen de eveneens betonnen vloer in de parkeergarage als je begrijpt wat ik bedoel .

Sierlijk als een middelgroot nijlpaard op het land stort ik ter aarde en ben helemáál niet van plan Henk te kussen die even later met een mooie zweefduik half over me heen valt!
Dat hád wel gekund natuurlijk, maar we zijn samen even druk doende onze ledematen op bruikbaarheid en aanwezigheid  te controleren waarna we ons enigszins houterig  weer op  richten zoals het de homo sapiens betaamd!

De tranen lopen ons over de wangen, niet van de pijn maar  gewoon van het láchen, het ging zó belachelijk dat we zelfs  toegangsprijzen hadden kunnen bedingen bij een eventueel publiek …. al prijzen we ons gelukkig dat er niemand in de buurt leek te zijn.
Mede dankzij de dikke winterjassen komen we er vrijwel zonder schade vanaf en gelukkig konden we beiden voorkomen dat “er koppen rolden”, over de betonnen vloer zou dat duidelijk meer “gezichtverlies ” opgeleverd  hebben.
Het énige dat schade heeft opgelopen  is ons ego, we voelen ons wél een stel “krukken”!
We kunnen elkaar nog stééds niet aan kijken zonder in de lach te schieten maar ach, daar kunnen we wel mee leven!
Ik bedenk me ineens dat er in parkeergarages vaak camera’s hangen, … staan we morgen misschien wel op you-tube!

   

hé hé….

Een zucht van moeheid, maar óók van opluchting dat ik er nu eindelijk over kan schrijven.
Het was een geweldige week met een grote verrassing waar we ook andere mee verrasten.
Zo’n zes weken geleden liet zoon Ruud weten dat Sebastian “even op en neer” naar Nederland moest voor zijn verblijfsvergunning, en of dat niet leuk te combineren viel met een verjaarsdagsverrassing voor Inge.
Helemaal top natuurlijk maar wat hád ik het moeilijk dat ik daar helemaal niéts over kwijt kon.

Toen Ruud en Sebastian hier in februari waren lukte het de (zeer bereidwillige) dame van de IND niet alles helemaal te regelen vóór de 18de verjaardag van Sebastian. Dan zou het simpeler (en goedkoper) geweest zijn maar oke, regels zijn nou eenmaal regels daar kunnen we mee leven, zeker als het een extra bezoekje van Sebastian oplevert zo kort na zijn vorige bezoek.

In ieder geval lukt het me m’n mond te houden tegen Inge en werken zelfs de invictus games mee, die hebben het zwembad nodig waar Inge en ik op woensdagmorgen zwemmen, precies op de tijd dat Sebastian met de trein vanaf Schiphol onze kant op komt. Ik lok Inge naar Den Haag centraal station met de vraag of we dan i.p.v. zwemmen niet eens gezellig kunnen gaan winkelen in het Haagse centrum. Vindt ze een top idee. Ik heb al een smoes bij de hand voor haar even iets bij de info voor mij te regelen mocht de timing niet helemaal kloppen.

Maar alles komt zelfs beter uit dan ik had kunnen regelen.
Sebastian komt precies op het juiste moment uit de trein.
Van Inge weet ik dat ze dan bijna op het bovendek aankomt met de sprinter uit Zoetermeer. Na een dikke knuffel van Sebastian (dat kan gelukkig weer) lopen we de kant van de trappen op en we zien haar staan. Ze stuurt dan net appje naar mij met de vraag waar ik sta want het station is best groot……. Sebastian benadert haar van achteren … om de weg te vragen naar de tram….., je begrijpt de verrassing is compleet.
Wanneer Inge wat bekomen is van de verrassing en vraagt hoe hij zo ineens hier komt zegt hij ; “om je verjaardag mee te vieren natuurlijk”!
Inge begrijpt natuurlijk ook wel dat het vast niet de échte reden is maar toch, het is erg leuk dat het zo geregeld is.
Wel ff jammer dat ze ook dit jaar haar verjaardag niet groot viert omdat een deel van de kinderen nou juist met vakantie gaat.

We besluiten ter plekke om niets tegen de (klein) kinderen te vertellen maar ook hen te verrassen omdat er toevallig met ieder afzonderlijk een eetafspraak staat. En zo kon ik dus nog steeds niets bloggen over iets dat 5 dagen lang toch behoorlijk m’n dagen beheerste. Ook al stond Inge erop dat Sebastian bij haar logeerde i.p.v. bij mij (zoals de planning was) was ik wel dagelijks present want Inge moest deels toch werken.
Ach, hij is op dit moment alweer op de terugreis naar de USA, je voelt ‘m al aankomen, ik heb even totáál geen gebrek aan inspiratie.

een tientje

Een echte “poëet” ben ik zeker niet en eigenlijk is voor mij een gedicht  zoiets als een Sinterklaas gedicht. Een Sint gedicht moet rijmen en lekker lopen, dat is alles.
Maar al bloggend leer ik toch iets meer van dichtvormen, bijv. de haiku, waar het meer om het juiste aantal lettergrepen en regels gaat. En dan is er nog het “tientje”. Tien tegels  te beginnen met een regel van één woord en daarna iedere regel een woord meer totdat de laatste regel tien woorden heeft.

Dat mag zonder rijm, wat het voor mij dan weer niet echt een gedicht maakt maar oke.
Héél soms waag ik me er aan maar meestal doe  er dan toch weer niets mee.
Het hierna volgende tientje bleek nog in een concept logje te staan. Omdat ik nooit logjes vooruit schrijf toch maar eens gekeken wat ik blijkbaar niet gepubliceerd had.
Het bleek een tientje, eind maart 2020 geschreven en dus kort voor (naar wat later bleek) onze laatste trouwdag   samen op 5 april.
Ineens weet ik het weer, twee jaar geleden schreef ik vaak “brok in de keel logjes”, gewoon uit ons toen best heftige leventje. Deze “poëzie” poging vond ik misschien wel teveel gekunsteld.
Dat was het  niet zie ik nu. Als ik de laatste 2 regels lees  herinner ik me dat moment. Toch wel héél bijzonder dat ik het terugvind kort vóór onze trouwdag die vandaag precies 61 jaar geleden is.

Rusteloos
zijn handen
te vaak werkeloos
toch zoekend naar “toen”
de bewegingen nog zo bekent
maar nu zonder noodzaak, als mechanisme
de pijn soms voelend van versleten gewrichten
rest hem…het vertrouwen op haar helpende hand
de hand die hij lang geleden vroeg….,..en kreeg,
en soms bij verrassing kust,  hij deed het vanmorgen nog.

toch maar even..

k”Was niet van plan was me er tegenaan te bemoeien maar…. ik kan het uiteindelijk toch niet laten.
Precies.. de heisa van grensoverschrijdend gedrag in medialand waar we al dagenlang mee om de oren geslagen worden.
Geen zorgen hoor, natúúrlijk staat ook voor mij vast dat (*) geen énkele vrouw of man met seksueel geweld of verkrachting te maken mag krijgen(*).

Maar ik heb wel vragen bij alles dat ongevraagd tot mij komt ook al zoek ik niets op. Bijna óók een vorm van grensoverschrijdend gedrag, ze gaan over mijn grens. Bijvoorbeeld de, door vrouwen, geplaatste advertentie “het ligt nóóit aan de vrouwen”, waarbij ik liever zou zeggen “het ligt niet altijd alléén aan de mannen”.

De advertentie klinkt voor mij als de bestaande wet die inhoudt dat de automobilist áltijd de schuldige is bij een aanrijding fiets/auto. Fietser in het donker zonder licht/ met de telefoon bezig zijn/ zonder hand uitsteken links afslaan enz… het máákt niet uit, de berijder van de auto is de schuldige!
De fietser lijkt geen eigen verantwoording te hoeven hebben. Natuurlijk lokt de fietser zeker niet bewust een aanrijding uit, hij is niet gek, maar sommige maken de kans op een aanrijding wél een stuk groter.
Er zijn zeker wel automobilisten die zó weinig rekening houden met anderen dat hém/haar veel tot alles te verwijten valt maar in grote lijnen zal toch geen van hen erop uit zijn een fietser het ziekenhuis in te rijden (of erger) De fietser zóu gebaat zijn met wat meer nadenken, net als de mensen die in de media toestanden te maken hebben met zich uitslovende BNers.

Bij mij zou zeker een waarschuwingslampje gaan branden wanneer een BNer met een landelijk bekende relatie mij een foto stuurt waarop zijn intiemste “familielid staat”. Dat lampje knippert in neon letters “iemand die zich zo gedraagt in een relatie is een onbetrouwbare zak”. Niemand verplicht je het bericht in de app te openen, maar waarschijnlijk voelde je je gevlijd met de aandacht ván de BNer waardoor hij interesse vermoed voor deze “familie informatie”. Ieder z’n lolletje, we zijn toch tegenwoordig geëmancipeerde vrouwen, maar dan niet achteraf zeuren over grensoverschrijdend gedrag want in normaal menselijk verkeer geef je vrijwel zonder uitzondering ( zie eerder *) zélf grenzen aan.

De hand op je schouder van de één kan niet onprettig zijn maar van de ander bedreigend. Dezelfde dubieuze grap van de één kan minder leuk zijn bij een ander. Misschien ben ik wel geëmancipeerder dan het jonge spul en zie ik daarom wel kans mannen duidelijk te maken waarvan ik niet gediend ben. Oke, oke… ik heb makkelijk praten want ik ben “een ouwe doos”, maar “het op een oude fiets leren” is voor sommige geen probleem.
Echt, ik erger me gruwelijk dat tegenwoordig ieder woord bekeken moet worden op seksisme, LHBT inhoud, leeftijddiscriminatie en natuurlijk op racisme. Hebben we nou écht zulke tere zieltjes gekregen? Ik hoop dat de mannen onder mijn lezers zich niet al te ongemakkelijk voelen bij al die beschuldigende vingertjes, jullie deden weliswaar niets maar dat is blijkbaar ook al reden genoeg om mannen aan te vallen.
Gelukkig gaan er nog wél genoeg grappen rond die aan censuur ontsnapten.

Marja’s limericks

Iedereen die bij (de op 20-12-20 overleden) Marja las weet vást nog wel dat ze op zondag altijd een limerick plaatste.
Daar keek ik altijd naar uit want ik ben gék op goedlopende limericks. Het was mijn persoonlijke uitdaging om een reactie ook in de vorm van een limerick te schrijven.
Aanvankelijk gebruikte Marja foto’s van beroepen als inspiratie, vooral oude beroepen hadden haar voorkeur. mandenvlechters, stadsomroepers, het kwam állemaal voorbij.
Later gebruikte ze ook wel surrealistische plaatjes om haar fantasie op los te laten, of dierenfoto’s. Maar hoe dan ook er rolde áltijd een goed lopende limerick uit.

Zoals ik al eerder vertelde heb ik regelmatig contact met Robbert, de man van Marja, en hij vertelde dat hij verrast werd toen hij zich wat meer in de site ging verdiepen. Hoewel hij op Marja’s verzoek wel eens mee zocht naar bruikbare foto’s had hij zich nooit gerealiseerd hoéveel limericks er op stonden en dát was het begin van een heel bijzonder plan.
Hij wilde ze gaan bundelen en in boekvorm vereeuwigen om ze tenminste voor de kinderen en kleinkinderen te bewaren. Best wel een flinke klus, en die wilde hij óók nog klaar hebben rond Marja’s eerste sterfdag, dus rond 20 december van dit jaar.
Dat hem dat gelukt is mag je gerust een wondertje noemen, hij kwam zélf in het ziekenhuis terecht met een dubbele longontsteking en had veel tijd nodig om weer op krachten te komen.

Hij had mij toen al gevraagd of ik het leuk zou vinden er een voorwoord voor te schrijven, hoe bedoel je “leuk “! Ik vond het een eer en had al gauw iets in een mailtje gezet, maar ja, door die ziekenhuisopname vergat ik dat hele boek, dat zou vast niet gaan lukken.
Tot mijn grote verrassing plofte er vorige week een pakketje in de brievenbus.
Natuurlijk denk ik weer te laat om foto’s te maken bij daglicht, het boek is dik en nette foto’s maken zonder dat iemand het blad plat houdt lukt me niet. Uiteindelijk toch een foto van voor- en achterkant en de opdracht van Robbert (al doen zeker de tekstfoto’s het boek geen eer aan.)

Wat een werk moet het geweest zijn dit allemaal klaar te maken voor de drukker. Op de achterflap zegt Robbert; Dit is geen boek om in één keer uit te lezen. Zelf zou Marja gezegd hebben ” leg het maar neer op kamer 100. Heerlijk om korte stukjes te lezen” .
Die raad ga ik niét opvolgen, het ligt hier gewoon op tafel om zo af en toe even in te kijken. Véél te mooi voor kamer 100, kijk zelf! Petje af voor Robbert die dit prachtige eerbetoon aan zijn meisje bracht.

Vorige Oudere items