verstand versus gevoel

Haar verstand moet het al de hele week afleggen tegen haar gevoel. 5 April blijft natuurlijk haar trouwdag maar zonder bruidegom valt er geen nieuw huwelijksjaar te vieren.
Ze weet het heus wel, ook áls hij die ruim 9 maanden langer geleefd had zou er géén diamanten huwelijksfeest gevierd kunnen worden.
Maar toch, het zou zo mooi geweest zijn om bij 60 jaar nog één keer hun huwelijksband zo feestelijk mogelijk te bevestigen, hoe onlogisch ook, ze heeft verdriet dat het niet zover kwam.

De mooie herinneringen blijven gelukkig. Ze vierden, ondanks de eerste tekenen van zijn dementie, het gouden huwelijksfeest onvergetelijk. Ze raakte er destijds niet over uitgepraat in haar blogs. Ook 55 jaar huwelijk kon nog bescheiden gevierd worden.
Hun 40ste huwelijksdag was nog in het pre-digitale tijdperk maar gelukkig heeft ze de foto’s nog.

Ze hadden een aantal bungalows gehuurd in een bosrijke omgeving om het te vieren. Dat kort voor het feestelijke weekend de hele Veluwe op slot ging wegens een mond en klauwzeer uitbraak mocht de pret niet drukken.
De “feestcommissie” draaide in korte tijd een alternatief programma in elkaar.
Er werd een extra “stadswandeling” ingelast waarbij het bruidspaar nog even op de trappen van het stadhuis op de foto werd gezet, waarna een eveneens ingelaste gezamenlijke lunch in een restaurant. Die waren gelukkig tóen wel gewoon open.

Twee van de bungalows grensden aan elkaar en hadden daardoor een flink grasveld achter de huizen, dé ideale plek om een soort “spel zonder grenzen” te spelen.
Er werden groepen ingedeeld en heuse afteken kaarten gemaakt die door de scheidsrechter, “meneer van Heumen” (naar een creatie van de toen nog jonge Paul de Leeuw) afgetekend moesten worden. De zwager die niet meer zo goed ter been was werd tot meneer van Heumen benoemd. Ze ziet nóg de hilarische scene toen “meneer van Heumen” met stoel en al door twee potige deelnemers naar een andere hoek van het veld werd gedragen om “beter zich op het spel te hebben, dit (uiteraard gespeeld) wegens ongenoegen met zijn beslissing.

Het werd een dolle boel waar “deelnemen is belangrijker dan winnen” met voeten getreden werd. Er werd fanatiek gehinderd toen met grote legoblokken een toepasselijk woord gevormd moest worden, het bleek ook nog een lastig woord te zijn.
De bal aan de voet houdend langs een parcours was sommige te moeilijk, de bal oppakken liep een stuk makkelijker wat natuurlijk streng bestraft werd.
Alle ook toen al bijna vergeten oud Hollandse spelletjes kwamen langs, zaklopen, steltlopen (of voor wie dat niet durfde) blikjes lopen, ezeltje prik, eierlopen en noem maar op! Dat niet iedereen even soepel door de buishindernis tijgerde kwam de hilariteit alleen maar ten goede.

Ze weet nog hoe hij genoot van de algehele pret, en ze allebei even de zorgen vergaten die zijn opgezette buik hun baarde. Terechte zorgen bleek na de onderzoeken een week later, een kwaadaardige tumor van 5 cm in de endeldarm.
Ze realiseert zich nu meer dan ooit dat ze niet mag klagen over die paar maanden minder dan 60 jaar huwelijk, het had óók bij 40 jaar al op kunnen houden en ze kreeg toch nog ruim 19 mooie jaren extra!
Ja echt, haar verstand wéét het allemaal wel, maar toch hé…… !

her hair……

Voor de spiegel brengt ze haar zo juist gewassen haar in model.
Eigenlijk is ze bést tevreden met wat ze in de spiegel ziet.
De rust én vitaminen D, die ze al maandenlang slikt omdat ouderen die in de winter niet voldoende opnemen, hebben wel iets gedaan.
Ze had al gemerkt dat er een nieuwe laag haar groeit die haar dunne vlaskoppie, ondanks de corona coup, veel beter in model laat brengen. De ogen die haar vanuit de spiegel aankijken staan helder in een uitgerust en ontspannen gezicht.

Geluidloos rollen er ineens dikke tranen uit de keurig opgemaakte ogen over haar wangen,
Zo zag hij haar graag, “Je ziet er lekker uit“, ze hoort het hem zeggen en, verdomme já,(excuus) hij zou haar zo móeten zien.
Het laatste jaar zag hij slechts een flauw aftreksel, een moe gezicht, met wat fletse ogen en een miezerig koppie haar waar je de huid doorheen zag schemeren, bij iedere borstelbeurt bleven er meer haren in de borstel achter.

Ze weet niet eens waar de tranen vandaan komen, ontroering, verdriet, heimwee?
Waarschijnlijk een mix van alles, met misschien zelfs wel een vleugje geluksgevoel, ze mocht immers haar huwelijks gelofte van ( volgende maand 60 jaar geleden) waar maken, en hém werd verder leed bespaard.
Het zijn dezelfde tranen die haar nog vaak overvallen bij veel liefdesliedjes uit de sixties en seventies.
Ze roepen de sfeer op van mooie, maar vervlogen, tijden!
Gelukkig zijn ze nooit onachtzaam aan hun geluk voorbij gegaan, misschien bleef het daarom wel aanhouden.
Dit soort momenten zullen er nog wel een tijdje bij horen, dat weet ze, al heeft ze verder alles aardig onder controle.

Bijna 9 maanden is het nu, genoeg om een heel nieuw mensenleven te laten groeien.
Ook voor haar vliegt de tijd, alleen die éne week, die blijft maar voelen als “gisteren”,
Ze is zich nog zeer bewust van zijn “er niet meer zijn”, dekte nog nóóit per ongeluk de tafel voor twee omdat ze dat zo gewend was.

Ze dept haar ogen droog en herstelt de schade, het blijkt vergeefse moeite.
Als ze beneden komt en de radio aanzet en hoort ze …….. “Her hair was the colour of my love” , en daar zijn de tranen weer.

warmte in de kou

Verkleumd is ze, het was een hele zit in de grote, maar corona gedwongen, veel te lege katholieke kerk.
Het is de kerk waar ze op kerstavond 2019 met haar Henk en dochter Inge de nachtmis bijwoonde. Haar Henk wilde dat perse, maar hij vond er blijkbaar niet wat hij zocht en wilde na een half uur naar huis.

Nu is ze er om een buurvrouw te steunen bij de uitvaart van haar man. Ze hadden de laatste tijd wat vaker “lotgenoten gesprekjes” want ook haar man was dement. Nog niet zover als haar Henk was, maar minder goed te “leiden” en/of buurvrouw had er meer moeite mee.
De 3 dagen dagopvang in de week gaf buurvrouw wat tijd voor haarzelf maar boden geen soelaas voor het nachtelijke spoken en dat kon buurvrouw niet meer aan.
Ze heeft wel geprobeerd buurvrouw met raad en daad bij te staan maar ja, iedere patiënt is anders, net als iedere mantelzorger.
En zo werd de dementerende buurman kort voor kerst in een tehuis opgenomen. Gelukkig niet tegen zijn wil, maar wel zonder het besef wat het in hield, dat kwam later pas. Het viel hem zwaar, té zwaar en hij vond het genoeg.
Vandaag lag hij dus opgebaard in de kerk zodat iedereen afscheid kon nemen.

Voor ze aan de beurt is om in de kist te kijken hoort ze het familielid dat voor haar staat tegen haar man zeggen ” hij is het niet meer hé”! En als zij daarna ook afscheid kan nemen ziet dat het waar is, het is buurman niet meer, hij is zo echt “dood” met het spitse ingevallen gezicht. Alsof de strijd nog niet gestreden is.
In de ijskoude kerk overvalt haar een warm gevoel. Haar Henk leek alleen even te slapen en had niets “doods”.
Alsof hij zich dus tóch al die tijd bewust was van ” het thuis zijn” met zijn geliefde om zich heen, en blij was dat het hen gegund was om gewoon thuis hun leven samen af te mogen sluiten.

Ze had zich de laatste maanden al zo vaak afgevraagd of hij er nog iets van meegekregen heeft, nu weet ze ineens zeker van wel.

Als aan het eind van de dienst door een koorzangeres met prachtige stem het Ave Maria gezongen wordt voelt het alsof het speciaal voor haar gezongen wordt, ze heeft daar zulke mooie herinneringen aan, mét hem ja.


blije rijder?

Op de valreep van het jaar rijd ik met een kersvers RIJBEWIJS dat zonder beperkingen 5 jaar geldig is.
Na alle gruwelverhalen over té lange wachttijden en verlopen rijbewijzen bij ouderen was ik dus méér dan ruim op tijd begonnen met een aanvraag voor de keuring enz. Je voelt ‘m al aankomen….. juist bij mij liep alles op rolletjes, kon binnen een week bij een keuringsarts terecht, die de gebruikelijke controles uitvoerde en geen verdere vragen had bij de door mij (naar waarheid) ingevulde formulieren. Korte tijd later ontving ik toestemming om het rijbewijs te mogen aanvragen op het moment dat het oude nog drie maanden geldig was!!!!! Nou ben ik gekke Gerritje niet en ga ze géén drie maanden cadeau doen, deze maand dus alleen nog even de hobbel “pasfoto’s” te nemen.

Ook daar loop je tegenwoordig nogal eens tegen willekeur aan, wél bril op, géén bril op , niet sjagrijnig genoeg. Maar ik ben niet voor één gat te vangen en vroeg de fotograaf om de serie half om half mét en zonder bril te doen. Dat m’n oren te lijden hebben van de mondkapjes kan ik niets aan doen, met plakband vastplakken lukt niet onzichtbaar denk ik.
Er werd voor zónder bril gekozen, mij best hoor, ik ben allang blij dat ik weer 5 jaag mag tuffen.
Want als er iéts fijn is voor je zelfstandigheid is het wel dat kunnen gaan en staan waar je wilt zonder dat je door (klein)kinderen gehaald en gebracht moet worden, al zouden ze dat met liefde doen.
Als ik Henk nú ergens dankbaar voor ben is het wel dat hij me vroeger altijd aangemoedigd heeft om zélf te rijden. Aanvankelijk vond ik het wel makkelijk als hij reed, hij reed goed en graag maar vond dat ik routine op moest doen en zo werd als we samen weg gingen de regel ” als de één heen rijdt rijdt de ander terug”.

Hij bemoeide zich niet écht met mijn rijstijl maar er was één ding waar hij heel scherp op lette. “twee handen aan het stuur”.
Hij had zelf in dienst leren rijden op álles dat wielen had, reed heel ontspannen maar had áltijd twee handen aan het stuur. omdat je alleen dán controle kunt houden als er onverwachte dingen gebeuren. Zo zette hij ooit een keer zijn motor met mij achterop aan de kant met een klapband zonder dat ik in de gaten had dát er iets mis was.

Al een jaar of tien geleden liet hij steeds vaker mij rijden en zat hij rusig naast me te genieten van een ritje.
De laatste jaren legde ik soms mijn hand op zijn knie, steeds vaker was het enige contact immers aanraken.
En nog heel lang maande hij me dan “je twee handen aan het stuur”. In mijn eigen omgeving voel ik me ondertussen reuze op m’n gemak in de auto en eigenlijk is juist in de auto zijn aanwezigheid nog heel sterk aanwezig.
Soms laat ik mijn hand even op de ronde kant van “zijn”stoel rusten, de bolling voelt wel een beetje aan als een knie, maar nooit voor lang. “twee handen aan het stuur Riet, hoe ontspannen je ook zit” ik hóór het hem gewoon zeggen.




fijne kerstdagen

Voor wie het niet goed kan verstaan hieronder de tekst……..

Het was een heftig jaar waarin ik dankzij de warme aandacht en steun uit mijn twee werelden best aardig overeind kon blijven..
Ik bén er nog, en ergens ben ik zelfs nog dezelfde, aan humor en tradities hangende, oude MUTS
Maar dan wel een kerstmuts natuurlijk.

Het was voor iederéén een moeilijk jaar, met als klap op de verboden vuurpijl de aangepaste feestdagen
Daar moeten we gewoon het beste van maken, maar zonder hier een maf kerst filmpje zou het jaar pas écht aan het virus ten onder gaan.
En dus……
Als de grootste kerstmuts aller tijden hoop ik een klein beetje bij te kunnen dragen om de humor erin te houden.
Maak er bijzondere maar oergezellige kerstdagen en geniet vooral van wat er wél kan.
Dat het nieuwe jaar niet metéén virusvrij zal zijn is wel duidelijk, juist daarom wens ik iedereen een gezond en vooral humorvol 2021.


Natuurlijk zijn niet al mijn dagen lachen, gieren, brullen, maar op de dag dat Inge me komt helpen met het filmpje opnemen zit het wel goed met humor en “de lach”. Een filmpje mág van haar niet achterwegen blijven en dus gaan we als vanouds aan de slag.
Dat betekent …… hoe vaker er iets fout gaat hoe meer lol we hebben. Om jullie ook even in de stemming brengen dus zet ik er maar meteen wat bloopers onder.
Al was het maar omdat ik nét beweerde dat we de humor moeten blijven zien en jullie me graag zien lachen.

RIP Marja

Misschien ten overvloede maar toch wil ik even verwijzen naar de site van medeblogster Marja.
Ze overleed op 20 december na een lange lijdensweg die ze meer dan moedig, en vooral erg nuchter, onderging.
De energie om te bloggen had ze al een tijdje niet meer maar ze bleef geïnteresseerd in wat haar blogmaatjes bezig hield, volgde alles nog héél lang en liet regelmatig “achter de schermen” van zich horen als ze dat nodig vond omdat er iemand een steuntje in de rug kon gebruiken. Ook ik ondervond veel steun van haar.
Ze schreef me niet heel lang geleden dat ze blij was met mijn openheid in de logjes over Henk en hoe ik er mee omging.
Het heeft haar geholpen keuzes te maken over wat ze wél, of juist niet wilde, liet ze weten en daar was ze blij mee.

Zelf wilde ze niet te veel kwijt op haar blog over hoe het ervoor stond met haarzelf, “ze wilde geen drama schrijven” zei ze! Alsof ze niét van het ene drama in het andere rolde.
Altijd vol lof over de zorg van haar maatje voor haar zal het haar zwaar gevallen zijn hem achter te moeten laten maar ze had haar grenzen bepaald en zware behandelingen in het ziekenhuis waren geen optie meer voor haar, genezing konden ze immers niet meer brengen.

Wat moet het mét alle beperkingen én de kerstdagen zwaar zijn voor haar maatje Robbert, de kinderen en kleinkinderen.
Voor iedereen een groot gemis maar voor Marja een verlossing uit een moedig gedragen lijden.

Dag lieve Marja, ik geef je Henk’s beschermengeltje mee

balans opmaken

Hoe ik terug kijk op het jaar dat nu bijna om is…… nou eigenlijk met behoorlijk gemengde gevoelens.
Aan de éne kant met grote dankbaarheid voor alle hartverwarmende steun/hulp en medeleven van zowel mijn thuisfront als uit mijn blogwereld. Alleen dankzij die ondersteuning kon ik Henk tot aan zijn laatste adem thuis verzorgen. Daar word ik nog steeds warm van!

Maar dan de andere kant, de zorg en de overheid waar ik al geen hoge pet van op had maar die me ondanks dat nóg zwaar teleur kon stellen. Menigmaal voelde ik me geschoffeerd bij de verwijten dat ik zélf zorg afwees of niet aan belachelijk regeltjes voldeed! Dat de zorg die ik afwees domweg niet aansloot op wat er nodig was en dus alleen maar méér problemen gaf werd niet erkent, ik was eigenwijs. Ach daar heb ik hier vaak genoeg over gezeurd.

Naar alle omstandigheden gaat het nog steeds best goed met me, maar natuurlijk had ik zelf niet meteen door dat ik behalve met een rouwproces ook wel met een vorm van een burn-out had te dealen. Jarenlange 24uurszorg gaat je niet in de koude kleren zitten, de zware overbelasting groei je in en gaat “goed” tótdat de druk van de ketel gaat, dan is het op.

De corona maatregelen zijn voor mij eerder een zegen dan een kwaad, er hóeft niet zo veel en dat is goed, ik heb nogal eens de neiging m’n krachten te overschatten wat dan weer een gebroken parelketting oplevert.
Maar eigenlijk voel ik me ook wat het corona gedoe betreft soms zwaar ondergeschoffeld en daar ben ik vast niet de enige in.

Er is méér dan corona! Natuurlijk is het héél erg om mensen te verliezen, of zorgen te hebben over geliefden die lijden aan dit rot-virus, maar maakt dat andere zorgen over je bedrijf naar de knoppen zien gaan, over andere ziektes en/of verliezen minder erg? Moeten we daarom “maar niet zeuren” en ons realiseren ” dat we in zo’n geweldig land wonen”. Ja zeker, het is zwaar voor de mensen die in de zorgwerken, daar is gelukkig ook terecht veel aandacht voor. Maar moeten we álle, vaak terechte, zorgen dan maar weg relativeren?

Wat ik mis is aandacht voor bijv. mensen die thuis 24 per dag voor een patiënt zorgen, die niét aan het eind van de dag “naar huis” kunnen maar moeten blijven zorgen. Oók wanneer het beetje zorg dat je kreeg ingetrokken werd door corona maatregelen. Ik voel me soms echt geschoffeerd door columns die alles wegzetten als gezeur want; “alleen corona is erg”.

Trouwens, mij hoor je niet over de C. beperkingen want eerlijk gezegd was ik vorig jaar zónder het virus méér beperkt in de decembermaand dan nu mét de corona maatregelen!
Maar dáár had toen, behalve mijn twee werelden, verder niemand een boodschap aan. De overheid niet, de zorg niet, de columnisten niet en de fondsenwervende ondersteuningsorganisaties niet.

Zucht….., een zuur logje, vergeef me, ik wil óók wel eens zeuren!
En natuurlijk, ook mijn leed doet niets af aan al het andere leed in de wereld! Maar we voelen “het eigen leed” nou eenmaal het meest.

Rietepietz ging uit

Niet schrikken van de titel, ik ging niet uit in de zin van “ze gaf het op… was kapot… en wilde even niet meer”. Nee hoor, verre van dat, ik ging écht uit en had een fijne avond.
Vóór de theaters weer tijdelijk dicht gingen had ik al een kaartje gekocht voor “Diederick’s debuut” en net op tijd mocht het theater weer 30 gasten ontvangen. Eigenlijk meer om een piepklein steentje bij te dragen aan de best zwaar getroffen culturele sector dan dat ik zat te wachten op een avond uit in m’n uppie.
Jahah… natuurlijk kan ik wel iemand vragen om mee te gaan, maar wil ik iemand zijn die altijd een ander nodig heeft om iets leuks te gaan doen? Nee dus, dat wil ik niet, dan toch maar die sprong in het diepe.

En echt, ik heb er géén spijt van, heb geen gezelschap gemist al moet ik eerlijk zeggen dat het fijn was om bij thuiskomst even met Inge te bellen zoals ze gevraagd had. Na praten lukt nou eenmaal niét in je uppie. Daarna ook nog gebeld met ongeveer de grootste fan van Diederick, Melody, op wiens aanraden ik de show bezocht.
Zij kent de show en begreep onmiddellijk dat er ook stukjes in de show zaten die me ontroerde.
Dat zal dan misschien niet voor iedereen zo zijn, maar als daar iemand staat te vertellen over zijn verdriet toen z’n opa overleed en dan ook nog een stukje liebestraum speelt raakt me dat behoorlijk. Liebestraum heeft voor mij mooie herinneringen en werd ook tijdens de crematie plechtigheid van Henk gespeeld, áls ik al commentaar op de voorstelling zou hebben zou het zijn dat hij dit mooie stuk uit had mogen spelen.

Met het idee op stap dat met 30 mensen in zo’n grote schouwburgzaal de intimiteit wel ver te zoeken zou zijn werd ik aangenaam verrast dat het publiek zélf op het podium gezet werd.


De foto’s zijn slecht genoeg om de privacy te waarborgen, het was héél apart om met 30 mensen op het voorste deel van het podium te zitten. Best wel een contradictie dat een artiest “uitverkocht is” terwijl hij een lege zaal inkijkt. De gekozen oplossing moet voor de artiest véél prettiger zijn dan dertig mensen verspreidt in een verder lege zaal.
Ik zat dus vrijwel in de coulissen, een héél aparte ervaring. De foto’s vertekenen ook hier wel iets maar geloof me, er werd heel goed opgelet dat iedereen ruimte had. Het voelde voor mij éven ongemakkelijk dat ik alleen was terwijl de stoeltjes per twee opgesteld waren, er mocht uiteraard géén vreemde naast me zitten, ondanks het tafeltje er tussen. Gelukkig waren er ook bezoekers met z’n drieën en met wat schuiven kwam dat alsnog prima voor elkaar.

De voorstelling? Prima geschikt voor een klein publiek, heel onderhoudend met ook veel leuke weetjes.
Maar vooral ook leuk aangepast aan de situatie waarbij een mogelijke hoest- of niesbui leuk zorgen vrij gemaakt werd. Veel muziek die volledig in mijn straatje viel en nummers van hemzelf die echt iets toevoegen oh wacht, op de aan zijn naam gelinkte site staat de voorstelling goed verwoord. Wat mij betreft is Diederick’s debuut geslaagd, mijn debuut als solo bezoeker trouwens ook.

dromen zijn….

Dromen zijn bedrog ja zegt het spreekwoord. Maar er zijn ook mensen die dromen uitleggen en vertalen naar dingen die je mee maakt.
Dat ze soms iets met verwerking te maken hebben geloof ik wel.
Tot gisteren kwam Henk nog niet in mijn dromen voor en ik had me al eens afgevraagd waarom sommige mensen zulke prachtige dromen over overledenen kunnen hebben en hij mij nooit bezoekt in mijn slaap.

De drukke periode waar ik middenin zit heeft wel wat invloed op mijn nog maar pas herstelde slaapritme. Na een paar héél onrustige korte nachten had ik vannacht alleen een breek om half 5 en viel rond half 6 toch nog twee uur lang in slaap en tóen droomde ik van Henk.
Wel heel jammer dat hij nou juist niet op z’n best was.

Hij zat in zijn rolstoel, die trouwens steeds in een kinderwandelwagen veranderde waar hij dan half onderuit in hing. Hij schopte steeds één van zijn schoenen uit. Eer ik dat door had was ik dan al een stuk verder gelopen, moest dus terug lopen om de schoen te zoeken, de rolstoel weer in het juiste model te zetten zodat hij weer rechtop zat, én zijn schoen aan doen waar hij dan weer niet aan mee wilde werken.
De laatste keer dat ik de schoen gevonden had lag er een jonge zwarte kat bij die vreselijk in mijn vinger hing met zijn nagels, en ondertussen had Henk óók zijn sok uit getrokken….. ik werd er een helemaal radeloos van!

Gelukkig werd ik toen wakker, wél goed uitgerust maar een beetje teleurgesteld. Waarom droomde ik nou juist niet over al die mooie momenten uit ons leven van vóór de dementie!
O ja natuurlijk……. , dan had ik helemaal nooit meer wakker geworden!

het verschil

Wat is het verschil tussen ongelukkig zijn en verdriet hebben. Er móet verschil zijn, want ondanks dat ik soms diep verdrietig kan zijn zeg ik toch niet zomaar dat ik ongelukkig ben.

De vraag komt niet uit het niets, ik ontving van één van de schatten om me heen “het ultime kado”, een boek “voor iedereen die gelukkiger wil zijn”.
Een boek met heel veel herkenning en dus tevens een bevestiging dat ik het best wel aardig doe in een situatie dat gelukkig zijn niet zo voor de hand ligt.

Ja natuurlijk mis ik mijn maatje, hij maakte mijn leven de moeite waard want, hoewel mijn ouders in en na de absurde oorlogstijd hun best deden, ik voelde me ongewenst (en wás dat ook ving ik ooit op).
Dat Henk voor mij koos en van mij hield zoals ik van hem hield was een godswonder voor me, het veranderde mijn leven.
Het boek staat vol quotes als deze die me op het lijf geschreven lijkt…

“het gaat niet om WAT je hebt in het leven, maar om met WIE je het deelt”

Henk is er niet meer maar hij zit, als altijd, diep in mijn hart en dan is er nog zijn “nalatenschap” in de vorm van onze (klein)kinderen die zijn liefde in zich hebben.
Ze maken het makkelijk om de dagboeklijstje in te vullen waarvan het boek er 60 telt.
Het gaat allemaal om stofjes te kunnen activeren, of juist niet (afhankelijk van hun fuctie), waar je je prettiger door zou kunnen voelen, en dus gelukkiger.
Denken aan fijne dingen schijnt net zoveel invloed te hebben als fijne dingen mee maken, vooral wanneer ze opgeschreven worden. Tja, als ik terugdenk aan onze allereerste kus word ik nóg overspoelt door een geluksgevoel, dat lijkt die stelling te bevestigen. Uiteraard weet ik ook nog precies dag en plaats van die gebeurtenis, ja ook van die andere eerste keer,

Je kunt dagelijks dingen noteren waar je dankbaar voor bent, evenals mooie momenten, wat eigenlijk een beetje op hetzelfde neerkomt.
Zo’n moment dat kleinzoon Maikel maar niet kan kiezen uit de vesten van opa, omdat hij er twee leuk vindt om te gaan dragen maar nog een derde alleen omdat opa die zo vaak droeg. Er zijn er gelukkig genoeg.

Maar het boek zegt, naast heel veel weetjes, ook; “af en toe ongelukkig zijn is heel gezond en heilzaam, je gevoelens van verdriet, angst en boosheid toe te laten en te delen met anderen”.
Gevoelens van angst en boosheid zijn er niet, maar de tranen van verdriet vloeien nog vaak overvloedig, misschien ook wel verdriet en /of ontroering omdat Henk niet meer kan zien hoe iedereen me steunt en hoe mooi zijn nagedachtenis in ere gehouden wordt. En ik hier alles mag delen.

Bij alle puinhopen van de verhuizing van de drukkerij kwam van de week een van de jongens me vertellen dat het hoekje van “die kleine” al klaar is.
Terwijl er nog machines in elkaar gezet moeten worden regelde hij dat bij een “degeltje” zoals waar Henk vroeger vaak op werkte zijn spulletjes een plekje kregen.

Nee, ik ga zelf niets invullen in het boek, dat bewaar ik tot er iemand mijn pad kruist die dat invullen harder nodig heeft.
Het boek leerde me dat ik ondanks de momenten van verdriet niét ongelukkig ben.
Nog zo’n mooie quote die volgens mij goed bij me past.

Geluk is niet de afwezigheid van problemen, het is het vermogen om ermee om te gaan.

Vorige Oudere items