precies op tijd

Natuurlijk is de natuur altijd “op tijd”, de natuur bepaalt gewoon lekker zelf wanneer alles groeit en bloeit.
Ja wij vinden daar dan meestal iets van, alles is te vroeg óf te laat en vrijwel nooit “precies op tijd”.
Bij heel veel bomen en planten heb ik nooit zo’n uitgesproken mening maar de uitzondering bevestigd als gewoonlijk de regel, bij het Lelietje der Dalen vergeet ik alle regels van hoe een gemiddelde tot stand komt. Die zijn zonder uitzondering óf te vroeg, óf te laat. En dit jaar zijn ze laat.

Dat soort “zekerheden” komen nooit uit het niets, daar hangt meestal een datum met een herinnering aan. In mijn geval, en ook dat heb ik al eerder verteld, de verjaardag op 5 mei van mijn overleden zusje. Mijn vader heeft tot zijn dood altijd gezorgd dat er op haar verjaardag een boeketje Lelietjes de Dalen “uit het wild” voor haar was en dat was niet ieder jaar even makkelijk, soms waren ze al bijna uitgebloeid en soms zat er nog nauwelijks bloem in.

Ik heb ze ondertussen zelf in de tuin en een echt mooi boeketje gaat dit jaar niet lukken voor 5 mei dat is wel duidelijk.
Oppervlakkig bezien is er nog nauwelijks iets maar als ik iets beter kijkt zie ik toch hier en daar al wat aankomende “belletjes”. Nog helemaal in de knop en nog groenig, je ruikt ze ook nog niet. Gewoon laat dus!
De koolmees in de appelbloesem van de buurtjes houd alles nauwkeurig in het oog maar wil er geen uitspraken over doen.

als koek

Ja hoor, het gaat steeds weer een beetje beter. Vanmorgen werd ik wakker met “honger”, nou ja trek in m’n twee boterhammetjes.

De boterhammetjes lachen me weer toe.
De één met oude kaas en de ander met abrikozenjam, het ging erin als koek. En steeds meer dingen smaken me weer. Niet gek, precies 2 weken geleden had ik die positieve uitslag van de test en het virus is berucht om de (soms) lange nasleep.
Nou is me dat niet vreemd hoor, herinner me dat ik een jaar of zes geleden ook tegen een lastig virusje aangelopen was en dat het toen erg lang duurde eer ik de vijf verloren kilo’s erbij kon eten om dezelfde reden, niets smaakte me.
Dat valt nu dus alles mee, had gisteren voor de lunch ook al trek in pannenkoekjes, toch niet een luchtig gerechtje voor iemand met weinig eetlust. Roomijs is véél beter en dat is dus niet aan te slepen, ook dat gaat erin als koek. Oeps, zou het bijwerking zijn dat alles naar koek gaat smaken?

Alleen de warme maaltijd gaat nog niet echt van harte, vooral gisteren niet. Het was echt boerenkool met worst weer en er was nog een laatste restje boerenkool in vriezer. Al toen het aan de kook was stond het me tegen maar oke, eten moet dus stortte ik me manmoedig op de boerenkoolberg….. geen succes, bah! Wie kookt er nou ook zo’n machtige maaltijd voor een herstellende patiënt ! Eh…. o ja, dat was ik zelf!
Vandaag maar een hartig woordje gesproken met die domme kokkin, dat ze wel een beetje aantrekkelijke en gezonde maaltijd moest maken. Dat heeft geholpen, andijvie met een vers Duits biefstukje ging er veel beter in, nog niet als koek maar dat is voor de afwisseling beter, zodra álles naar koek gaat smaken is dat ook weer een eenheidsworst, moeten we niet willen.

een verwend mens

Echt wel, ik ben een zéér verwend mens, al vanaf dat ik ziek werd zijn er dágelijks verrassingen voor me, ik wordt er verlegen van. Alles opnoemen is gewoon niet meer te doen maar ik ben héél dank baar voor al die blijken van medeleven uit alle hoeken van de samenleving. Waarvoor héél veel dank natuurlijk.
Maar nú is het mooi geweest, ik ga me generen dat ik niet beter m’n best toe er weer bovenop te komen.

In ieder geval is er vandaag dan gelukkig weer een “negatieve “uitslag van een test. Lichamelijk gaat het echt de goede kant op.
Inge zóu vanmorgen hierheen komen maar ik dacht dat ik nu toch maar eens zelf op uit moest gaan en stapte in de auto. Naar Zoetermeer, Suus wist de weg nog. Samen met Inge een bescheiden wandeling over de dijk langs de polder bij haar gemaakt. Het viel nog best mee hoever we kwamen in het zonnetje dus het begin is er.

Ik ben nog niet de vrolijkheid zelve maar heb weer oog, ( of oor) voor vreemde zaken en/of regeltjes. Wat te denken van de nieuwe woonwijk in Noordwijk. Gemeentelijke regels bepaalde dat de woningen alleen “duurzaam” gebouwd mochten worden, zonnepanelen waren daarbij een voorwaarde. Plaatselijke verordeningen schrijven voor dat de panelen niet buiten de wijk zichtbaar mogen zijn. Geen probleem voor de aannemer, de panelen werden gewoon gelegd op dakdelen waar géén zon staat. Probleem opgelost.
Dat de bewoners slechts een kwart opbrengst hebben van wat zou kunnen als ze goed geplaatst waren was blijkbaar niemands zorg. Zouden er nou helemáál geen mensen meer zijn die hersens hebben en bereid zijn ze ook te gebruiken? Aannemer, gemeente, koper, al had er maar één partij tijdig aan de bel getrokken. Kijk, als dat soort dingen me opvallen moet ik toch op de goede weg zijn.

het moet maar

Nee wéét ik, ik moet niks, maar ja veel keuze heb ik niet. Als je niet dood gaat aan corona blijf je leven, of je dat nou leuk vind of niet. En nee, ik vind het leven niét leuk meer, er moet gewoon steeds meer op een manier die niet bij me past maar ja, hoeveel keuze heb je dan als je niet zelf drastisch in wilt grijpen. Lijkt me heerlijk hoor om gewoon op een ochtend niet wakker te worden….eh… ja dat is waar, dat wéét ik dan helemaal niet, maar ik bedoel maar. Dat soort gemakzucht zit toch wel in me. Vooral niet zélf de verantwoording hoeven nemen omdat ik dan al die mensen die het zo goed met me voor hebben niet teleur hoef te stellen.

plaatje van het internet

Zelfs mezelf verdrinken in tranen is me niet gelukt en daar heb ik heus m’n best voor gedaan de laatste paar dagen. Aan zelfmedelijden vast geen gebrek. Stoppen met medicatie tegen te hoge bloeddruk zet ook geen zoden aan de dijk als je nauwelijks beweegt, waar moet die bloeddruk dan nog hoog van worden, die blijft spontaan laag zónder pilletje.
Nee alles bij elkaar rest me niet veel meer dan mezelf dan maar een flinke schop onder een zeker lichaamsdeel te geven nu corona op afstand gezet is. Mezelf weer met een beetje zelfspot bekijken. En vooral, mezelf weer in jullie wereldje begeven door m’n rondjes te maken om me weer bewust te worden dat ik niet de énige mens op de wereld ben.
Ik beloof beterschap, ik kom eraan!

opladen

Selfie in de trein, tja ik wéét het, het OV mag alleen in noodzakelijke gevallen.
Je kunt erover van mening verschillen maar ik vónd het noodzakelijk om er weer eens écht op uit te gaan.
Toen kortgeleden medeblogger en gepassioneerd wandelaar een blog mét filmpje over het natuurgebied “planken wambuis” plaatste had ik iets van; “dat wil ik óók”. In de reacties blijkt Harry daar ook wel oren naar te hebben en in mailcontact slaan we spijkers met koppen voor de vrijdag.
Voor de auto is die rit me in m’n uppie te lang én te vermoeiend om na een stevige wandeldag ook weer terug te rijden.
Het werd dus toch de trein al heb ik normaal gesproken een slecht effect op de dienstregeling van de ns.
Zo trof ik ooit een treinmachinist die de trein in the middle of no where stil zette om een dik in de vacht zittend omgevallen schaap in de weide overeind te zetten.
Dit keer loopt alles perfect al lijkt het bij aankomst op het station Ede-Wageningen of één van de plaatselijke herders zijn kudde over de rails wil brengen. Dát is nog eens een mural.

Harry blijkt zeg maar, in het verlengde van het station te wonen en vrijwel tegenover het planken wambuis. Hij wacht me op het station op. Wie wel eens bloggers heeft ontmoet herkent het vast, je gaat op stap om een onbekende te ontmoeten maar zodra je tegenover elkaar staat voelt het als een oude bekende. We drinken nog even koffie met zijn lief samen bij hem thuis en gaan daarna op pad.
We komen de schapen later wél tegen maar niet “aan het werk”. Ze liggen in en om de schaapskooi fotogeniek te wezen met een groot aantal jonge aanwas. En ja, de inclusiviteit is weer ver te zoeken, waardoor “het zwarte schaap” echt aanwezig is.

We kletsen minstens 5 kwartier in een uur, Harry is een goed luisteraar en een wijs man. In zijn blogs komt soms wel iets naar voren van zijn veelbewogen leven en zonder meteen in details te treden, hij weet wat rouwen is en dat het leven soms héél oneerlijk kan zijn. Hij “viert” de dagen met een speciale herinnering, ook als dat moeilijke herinneringen zijn, en brengt daar een dronk op uit.
Dagen zoals ik tweede paasdag had, het net gemiste diamanten huwelijk bijvoorbeeld. Heel knap als je dat kunt want ik moet toegeven dat ik nog niet aan de herinnering vieren toe ben, al heb ik me die dag wel mooi aangekleed ondanks dat ik geen bezoek verwachte.

In het het mailcontact dollen we over “we gaan midden in het planken wambuis met appelsap proosten ” als teken van goede wil van mijn kant. Gelukkig loop ik in de supermarkt tegen een (net geen) magnum prosecco aan.
Want Harry heeft juist nu een memorabele dag, alweer 10 jaar geleden dat reanimatie zijn hartstilstand onder controle kreeg, op zoiets proost je niet met appelsap. Ja hoor, we maken jullie graag deelgenoot van onze toast al verloopt het filmen natuurlijk weer niet vlekkeloos, loopt de camera wél als we denken van niet en was de locatie uiteraard niet geschikt voor filmen zonder filmcrew, maar het gaat om het idee.
Lieve Harry heel erg bedankt voor je prachtige levenslessen, én de mooie dag natuurlijk.

onderhoud(end)

Zou over “onderhoud” bloggen wel onderhoudend zijn?
Onderhoudend staat voor ;” amusant, boeiend, gezellig, aangenaam, vermakelijk” en vast nog veel meer.
Natuurlijk hóóp ik dat ik dat allemaal een beetje meebreng in mijn logjes al wil ik nog wel eens zeuren en zuchten als er weer zo nodig iets veranderd is. Daar ben ik waarschijnlijk meer “be”houdend dan “onder”houdend in.
Maar dit keer wilde ik zélf iets veranderen….. niemand in shock….. oke laat het even rustig zakken, zo…., is iedereen er weer? Kreeg ineens een brainwave om “iets leuks” van m’n pagina linkjes te maken.

Die pagina is mijn manier van andere sites “volgen”, na het plaatsten van een nieuw blog ga ik bij alle gelinkte sites een kijkje nemen,
Ooit zei een blogger nadat ik z’n link had geplaatst bij mij dat alleen de AKO literatuurprijs daar nog overheen kon.
Dat bedoel ik, dat is héus niet voor iedereen weggelegd. Dan moet ik toch eerst een beetje “de mens” achter de blog kennen, en aanvoelen of we elkaar een beetje liggen, én ik wil het ook nog bij kunnen houden. Heel veel sites volgen kán een valkuil zijn want natuurlijk breng ik ook iedereen die een reactie zet altijd een tegen bezoekje.

Ik wilde er dus wat linkjes bij zetten en had woeste plannen, wel grandioos de nieuwe editor vergeten….!
Het was al lastig genoeg om er iets bij te zetten op de pagina zoals die nu is. Wat een gepuzzel weer, doe ik gewoon te weinig! Oke niets nieuws dus, alles blijft bij het oude, geen schokkende veranderingen. wel een paar linkjes verwijderd . O.a. van Ria waarvan de site na haar dood nog lang online was maar nu niet meer.
Sites die een tijd inactief zijn vind ik geen probleem. Het zou hard werken worden als al “mijn”linkjes ineens dagelijks een blog gaan schrijven.
Volgorde? Zegt niets over m’n waardering of hoelang die link er al staat, ik dóe maar wat met die plaatjes, vul gaatjes op en kijk een beetje of er niet teveel heel lichte of heel donkere plaatjes bij elkaar staan.

Ook vond ik dat m’n pag. “over Rietepietz” zo niet meer kon, maar een hele nieuwe introductie schrijven ….. ? Precies, je snapt het, dat is wel héél veel verandering. En in grote lijnen klopt het nog wel, alleen de rol die Henk altijd in m’n logjes speel(de)t is toch wat veranderd. Daar heb ik dus in groene letters wat aangevuld , altijd nuttig voor lezers die een site voor het eerst bezoeken, weten ze een beetje waar ze in terecht komen en kunnen ze nog rechtsomkeert maken als het ze niets lijkt. Goh…. toch weer tamelijk “behoudend onderhoud”, en eh… dat onderhoudend vergeten we maar.

achterstevoren wandelen

Inderdaad, het lijkt alsof ik achterstevoren wandel, kan gebeuren als je met Aukje van “achterstevoren binnenkomen” wandelt. Hier houden we ook even overdreven veel afstand, kwestie van foto’s maken zonder dat ik het in de gaten heb.
Yep, we hebben af gesproken af en toe samen te blijven wandelen. Gewoon gezellig en leuk omdat we allebei weer nét even andere fijne wandelplekjes hebben en die gaan we om de beurt aan elkaar laten zien. Dit keer nam ik Aukje mee naar het Westerpark in Zoetermeer.
Hoewel ik daar vooral de laatste jaren héél veel kwam, er zijn daar veel verharde paden, is er óók een stukje waar ik lang niet geweest ben. Dat is de natuurtuin die met alle smalle paatjes volkomen ongeschikt is om met een rolstoel te wandelen.
Eigenlijk niet het geschikte seizoen, op dit moment is alles nog kaal en vooral, men pleegt onderhoud.

Tja, wat is er gebeurd met de “trekzaag”, zo iets als mijn vader vroeger had en waar je ieder aan een kant aan de zaag trok, ik vond het prachtig als ik daar aan mee mocht trekken. Zou toch wel passen in het beeld van een rustige natuurtuin maar nee, ook hier dus die grote lawaaimakers.
Er blijkt ook een stukje tuin speciaal voor mij te zijn, en er ligt een oude ruïne van een boerderij eh….. o nee, het zóu een oude boerderij kúnnen zijn staat er op het bord. Maar het is nagemaakt om te laten zien wat er zoal tussen de stenen kan groeien.
We memoreren even dat Liesbeth hier de meest prachtige foto’s van zou kunnen maken maar kunnen het zelf toch ook niet laten.
Er is nog wat bebouwing, een paar hotels, maar daar kunnen we mee leven want die zijn voor insecten. De noodzakelijke gereedschappenopslag is zo leuk gecamoufleerd dat je bijna het verkeerde pas zou inslaan. (ja ik mag graag een beetje overdrijven)
Ach natuurlijk hadden we een heerlijke wandeling en zeker, we gaan nog eens terug als alles weer in het blad zit.

zegeningen, weet je wel

Klopt, ik schrijf een logje en kijk niet naar de persconferentie, dat doe ik trouwens nooit.
Waarom zóu ik, alles is altijd al uitgelekt en zie ik wel in het journaal en morgenochtend ook nog in de krant.
Of ik het nou wél of niet eens ben met de maatregelen boeit me niet, ik houd me er zo goed mogelijk aan.

Het zal misschien raar klinken maar ik heb mét C- maatregelen nog steeds veel meer vrijheid dan een jaar geleden zónder. Als ik boodschappen wil doen kan ik dat gaan doen zonder van alles te moeten regelen, ik hoef niets meer te plannen en te regelen voor m’n sanitaire verzorging, en dat hoeft niet meer vlug vlug.
Ik kan zonder nadenken in de auto stappen als ik naar Inge of een kleinkind wil en in huis hoef ik niet meer bij ieder geluidje te gaan kijken wat er aan de hand is.

En hoewel alleen wandelen misschien niet alles is hoef ik ook geen rolstoel meer stoep op en af te duwen. Ook al kon ik een jaar geleden nog wel op een terrasje lunchen….. dat was wél een hele onderneming met aardig wat beperkingen.
Ik kan gaan werken wanneer ik wil en zolang ik wil , thuis of in de drukkerij naar gelang nodig is.

Begrijp me goed, ik heb nérgens spijt van, integendeel, had het ook niet anders gewild. Maar het gewone leven ging volkomen aan me voorbij en daar lag, op de jullie bekende uitzonderingen na (incl.jullie) helemaal niémand over wakker.
Dat wil niet zeggen dat ik sommige dingen niet graag anders zou willen. Maar ik realiseer me goed dat veel mensen op dit moment méér “veren moeten laten” dan ik.
Ik ben dus eigenlijk ( tot op zeker hoogte) de mazzelaar, het kan verkeren! Misschien moet ik me een beetje schamen dat ik (met een enkele uitzondering) nu niet wakker lig over alle anderen die meer te lijden hebben dan ik onder de C maatregelen.
Ik laat het allemaal een beetje aan me voorbijgaan dus néé, niet gekeken naar de persconferentie.

goed nieuws

Kunnen we gebruiken toch…… komt mijn goede nieuws,”m’n velletje zit weer lekker”!
Ineens valt alles weer een beetje op z’n plaats, blijkt de nieuwe CV ketelman een echt “mens” en lijkt het probleem opgelost te hebben voor een schappelijke rekening en zo min mogelijk breken, valt er een lieve zelfgemaakte kaart van Amber in de brievenbus, en vandaag ook nog een liefdevolle kaart van Kakeltje!

Bovendien ben ik nodig op de drukkerij, erg nodig zelfs want deze week heb ik al iedere dag gewerkt en morgen en overmorgen zit ik ook niet achter de geraniums vrees ik. Oke, ik werk maar 5 uur per dag, 1x een gekke dag gaat prima maar een week lang zou me opbreken. Maar mens…. wat is werken heerlijk! Het bedrijf vindt op het nieuwe adres steeds meer z’n vorm en ik ben weer als vanouds “één van de jongens”. Ik voel me alsof ik weer bergen kan verzetten en eigenlijk dóe ik dat ook wel een beetje.

Zie je hoge dingen achter me? In totaal 4 pallets vol met grote boeken waar een kaart ingeplakt moet worden. En nee, natuurlijk ga ik niet voor iedere doos (36 p.pallet) hulp vragen, ik pel de pallet zélf af en pak zelfs steeds nieuwe dozen, zeg ik toch, Je bent één van de jongens of niet!
Aan de andere kant van het muurtje waar sinds vorige week mijn werktafels tegenaan staan wordt gewerkt aan een wat oudere boekdruk “cylinder” machine. Zo’n pers als waaraan Henk voor de jaren 80 nog werkte om de Scheveningse krant te drukken, net als de degels nu alleen nog voor de speciale functies want om te drukken ze veel te traag. Het regelmatige doffe tik–ke-boem- tik–ke-boem-tik– enz klinkt door de muur heen een beetje als een hartslag, de hartslag van een bedrijf dat herstellende is van een klein infarct. Of misschien is het wel de hartslag van Henk die ik hoor want die is natuurlijk bij me, (tenzij hij in de auto is blijven zitten, dat kan ook). En volgens mij sleept het geluid mijn hartslag mee, voorziet me van nieuwe energie.
Hoe bedoel je “werken is goed voor een mens” nou ja toch zeker als het vrijwillig is. Maar zeg nou zelf, hoor je m’n hartslag ….? Of is het toch de machine achter het muurtje, ik ga even voor je kijken.

voor de liefhebber

Er zijn op dit moment niet veel TV programma’s die m’n aandacht vast kunnen houden. Maakt niet uit, “jullie zitten toch op mijn schoot” en de TV staat dan eigenlijk alleen maar aan om wat beweging en leven om heen te creëren. Maar ik vond een leuke uitzondering, een nieuw programma voor de liefhebber van het fenomeen escape room. De code van Coppens: de wraak van de Belgen. Heerlijk programma waar de onvermijdelijke BNners een uur de tijd krijgen om via allerlei codes te ontsnappen.

Jullie weten vast nog wel hoe leuk ik het vond om met álle kleinkinderen naar een escape room gestuurd te worden.
We kwamen er maar op nippertje op tijd uit en dat was zeker niet dankzij mij al kon ik wél een keer een nuttige hint geven.
Maar ik was overwegend goed voor de gulle lach.
Je begrijpt , “de code van Coppens ” vind ik een leuk programma.
Op de zondagavond om 10 voor half 9, een tijd dat je toch thuis moet zijn door de avondklok.
Wat voor een deel van mijn lezers wel handicap zal zijn is dat het door SBS 6 wordt uitgezonden. Ik heb daar geen probleem mee, ik kijk altijd of het programma in mijn straatje valt, welke omroep het uitzendt zal me worst zijn. Op zijn tijd heeft iedere omroep wel iets dat me boeit of amuseert en daar gaat het toch om.
Tja, de reclame bij de commerciële omroepen …. ach, altijd goed om even koffie te halen, m’n glas te vullen, een plas te plegen enz! De reclames krijg ik op die manier meestal weinig van mee, maar áls er een opvalt zou ik ze soms zelfs voor een logje kunnen gebruiken.
Als er een enthousiaste verkopen bij één van de hoorboeren staat te beweren dat hij “een onzichtbaar hoorapparaat in het oor kan aanbrengen” heeft dat mijn aandacht, ik zou al heel tevreden zijn als hij “een zichtbaar hoorapparaat zó in het oor aan kan aanbrengen” dat het onzichtbaar is voor de buitenwereld.
Lijkt me trouwens een enorm gepruts met zo’n onzichtbaar hoorapparaat, maar dat zal wel aan mij liggen.

Vorige Oudere items Volgende Nieuwere items