aan ’t infuus

Niet schrikken, ik lig niet aan een infuus hoor maar ik kom nog even terug op het vorige logje waar Suus aan een stroominfuus moest.
Dokter Peter legde even de ingewanden van Suus open en bloot en sloot overal en nergens “slangen”aan. Het was een korte operatie want al heel snel koos Suus eieren voor haar geld en snorde dat het lieve lust was.
Maar ja, dat is natuurlijk maar een deel van de genezing van de zieke, het lege “hart” van Suus moest nog wel even een flinke oppepper krijgen om niet om de haverklap wéér het muurbloempje uit te hangen.
En soms helpt de voorzienigheid dan een beetje en zet Annemarie, je weet wel van de beautysalon, in de oma app dit.

Helaas, het blijft tobben met corona en ook nu ze weer mag werken vallen er toch soms weer klanten uit, verklaarbaar en verstandig natuurlijk maar ja, tóch weer minder inkomsten.
Ik zie meteen mogelijkheden….. van hier naar Houten is (na de spits) +/- 50 minuten rijden en omdat ik ook weer terug moet kan Suus haar accu zo vol laden als ze maar wil.
Mijn vorige afspraak bij Anne liep mis, haar schoonmoeder was positief waardoor ze weer een week moest sluiten toen ze nét weer lekker aan de gang was. Nog geen nieuwe afspraak gemaakt natuurlijk, ik wil niet dat ze tegen haar klanten nee moet zeggen als er nog zoveel in te halen is.
Maar ja, je zou in hogere machten gaan geloven met zo’n gat in haar agenda, 11 uur is ideaal. En dus por ik Suus in haar zij en tuf op m’n gemak naar Houten. Hoewel ik niet écht een kilometer vreter ben rijd ik tóch even in de uiterst linkerbaan van de 4 rijstroken. Nee hó nou, ik heb niet echt haast maar in de drie ándere rijstroken zijn drie vrachtwagens elkaar aan het inhalen… wat neerkomt op een soort wegblokkade. Ze rijden ongeveer 90, 91 en 92 km p.u. naast elkaar, ik schat maar iets hé, maar ik bedoel dat ze onderling maar zó weinig harder reden dat op die manier inhalen kiiiiiiiiloooooometers langs duurt.
Ja sorry, dan trap ik Suus tóch even harder op de staart dan toegestaan is om er zo snel mogelijk langs te zijn en weer zicht te hebben op alles dat er voor me gebeurt.
Zodra ik bij Anne ben mag ik op de nieuwe behandelstoel plaatsnemen en gaat ze weer vakkundig aan de slag. Multifunctionele dag toch, door het gat in Anne’s agenda lukt het om zonder slangen of kabels de spanning van mijn gezicht over te brengen naar waar Suus die spanning zo nodig heeft. Iedereen blij.

nou moe..

Het moet niet gekker worden, ik beschouw mezelf niét als een bijzonder goede chauffeur, ik weet aardig wat ik wél en niet kan en houd daar rekening mee. Maar als ik tot twéé maal toe op één dag een compliment krijg over m’n parkeren zou ik bijna kapsones krijgen.
De eerste keer parkeerde ik achteruit tussen twee auto’s op een parkeerterrein in een niet te breed vak, iets verderop waren meerdere plekken naast elkaar vrij maar het is er rustig en dan doe ik liever alsof er geen andere plek is, parkeren moet je bijhouden.

M’n schoonzoon komt al aanlopen om spullen uit de auto te helpen dragen en zegt; “nou je hebt in ieder geval een 8,5 voor je “speciale verrichtingen”. Vorige week reden hij en Inge een keer met me mee en omdat hij zelf op grote vrachtwagens rijdt had ik toen een beetje het gevoel of ik rijexamen deed. Daar hadden we wat mee zitten keten, vandaar zijn opmerking vanmiddag.
Heel stiekem vind ik het wel prettig als er af en toe iemand met me meerijdt. De keuring van anderhalf jaar geleden zegt eigenlijk niets over hoe je rijdt, alleen iets over je reactievermogen, je zicht en informatie over eventuele ziektes en/of medicijngebruik. Uiteindelijk ben je zélf vaak de laatste die het weet wanneer je de grip op het verkeer kwijt raakt.

Bij thuiskomst was er helaas geen parkeerplek in de straat, jammer want de kade om de hoek is een paar jaar geleden versmald met aan beide kanten parkeerplaatsen voor fileparkeren en dat geeft nogal eens problemen, heeft me al twee keer een vervelende verrassing opgeleverd. Maar het is even niet anders en er is genoeg ruimte voor mijn Suus. Het is een drukke weg dus meestal moet er iemand op z’n minst vaart minderen voor je , of stoppen. (nog niet zo heel lang geleden had een bezorgchauffeur niet in de gaten dát ik stopte om iemand in te laten parkeren en randde mijn Suus gruwelijk aan) Ik draai het kontje van Suus dus even snel in de ruime parkeerplek.
Er passeert een wandelend echtpaar terwijl ik uitstap, de dame draait zich naar me om en zegt; “nou dat doet U héél goed mevrouw, ik doe het U niet na”. Het moet niet gekker wórden hé!
Zo’n héél geweldige chauffeur ben ik nou ook weer niet, maar dat wéét ik. Het helpt waarschijnlijk dat ik me gelukkig helemaal thuis voel in mijn Suus, ach, ik ben gewoon blij met de vrijheid die ze me brengt.

uitwaaien gelukt

Jááh…” ze ” maken het niet makkelijk om naar Scheveningen te komen, snelweg dicht voor onderhoud en dus druk op de weg kriskras door Den Haag waar het ook nog eens stikt van de omleidingen en werkzaamheden, zelfs rondom de boulevard weer.
Er wordt druk gebouwd aan het omstreden flatgebouw naast de vuurtoren. Alle protesten van de bewoners, dat de vuurtoren niet meer beeldbepalend zou blijven, werden van tafel geveegd als “onzin”.
Op de tekening die men ten bewijze liet maken léék de vuurtoren van 30 meter bóven het flatgebouw van 34 mtr. hoog uit te steken. De bouw is nu ongeveer t/m de derde etage van de 6 (of zijn het er 7) etages bezig, tja… het is wel duidelijk lijkt me. Wanneer je pal vóór de vuurtoren staat zal hij nog zichtbaar zijn, maar dan heb je het wel gehad.

Maar goed, daar ging ik niet voor natuurlijk. Ik ging bij de eerste mogelijkheid het strand op.
Er stond wel een stevige wind maar het zand is behoorlijk nat dus veel opstuivend zand is er dan niet, zéker niet zodra je dicht langs de zee loopt.
Wel met vlagen veel rond stuivend schuim waar honden dan achteraan gaan.
Ik ben natuurlijk weer de uitzondering, zelfs niet een heel klein hondje bij me terwijl iedereen minstens één, maar vaak meerdere, honden bij zich heeft.
Er waren opvallend veel grote schelpen en dan nog aan elkaar , ik kom even in de verleiding er een mee te nemen maar doe het toch niet.
Wat doe ik er verder mee, hoe mooi ze, zelfs beschadigd, ook zijn.
Helaas geen kitesurfers in zee, er is wel iemand bezig zijn spullen uit te pakken, jammer want dat is altijd leuk om te zien.
Ik gooi maar gewoon even m’n haar in de ( ijzig koude) wind en nee, daar word je niet mooier van , moet maar kunnen hoor.

ik zie, ik zie….

Wat jij misschien niet ziet… of heb je net zoveel fantasie als ik?

In eerder logjes bleek al dat bijv. een omgevallen boomstam voor mij spontaan in een krokodil verandert.
In een ander logje dacht ik in ons mini Rijswijkse bos achternagezeten te worden door een loopvogel uit de oertijd waar iedereen alleen bomen met dikke wortels zag.
Op z’n minst op hol geslagen fantasie maar wie weet komt dat “knettergek”in de titel toch niet helemaal uit de lucht vallen en gaat het van kwaad tot erger.
Zo ontving ik kort geleden een rouwkaart met een sfeervolle natuurtekening van wuivend riet tegen een rustige achtergrond. De kaart zette ik op het dressoir maar….. toen ik de volgende morgen in het halfdonker beneden kwam bleek er ineens een schattig wit poesje in de linker onderkant tussen het riet te zitten, hoewel het soms ook even afwisselt met een klein geitje. Ze lieten zich aanvankelijk alleen in schemerlicht zien maar toen ik ze eenmaal ontdekt had kón ik gewoon niet meer om ze heen kijken en zag ze óók als het echt licht was. Laten ze zich ook aan jou zien?

alweer interactie

Wij bloggers inspireren elkaar vaak bij het schrijven van een nieuw logje, I love it!
Dit keer was het Thomas Pannenkoek die op mijn reactie bij zijn logje reageerde met:
Hoe slaag je er steeds in met een grappige redenering een lach op ’s mans gezicht te toveren?
Ik reageerde dáár weer op met; ” Dat weet ik niet, misschien door mezelf te zijn?”
Daar bleef ik toch even over nadenken, betekent dat dan dat ik alleen maar mensen aan het lachen probeer te maken? Nee, dat toch ook weer niet al doe ik het graag en vond ik deze reactie fijn om te lezen omdat ik ieder mens de lach zo graag gun, en sommige in het bijzonder.

Wie bij Thomas leest weet dat zijn leven weliswaar over rozen gaat, maar dat er aan de stelen behoorlijk gemene doornen zitten. Hij schrijft daar luchtig over, meestal met galgenhumor en als hij, in zijn gevoel, zeurt gaan de reacties op slot want aan “beklagen” heeft hij geen behoefte. En ook niet aan dooddoeners als “kijk naar wat je wél hebt, of kunt”.
In grote lijnen komt dat wel overeen met mijn inzichten en vandáár dat ik me niet beheers als er een reactie opborrelt waar mensen zonder humor, in een nare situatie, waarschijnlijk de lol niet van in zien zien.

Misschien zal ik daar ooit nog wel eens ,ongewild, iemand mee op de ziel trappen, bij voorbaat mea culpa.
Gelukkig bepaalt de schrijfstijl van de blogger eigenlijk wel vanzelf waar behoefte aan is en dan komen de juiste woorden meestal wel bovendrijven. Alleen heb ik, net als Thomas, een hekel aan zalvende dooddoeners en zal die zelf ook nooit schrijven, tenzij met een knipoog.

Ik weet hoe belangrijk humor kan zijn als niet alles op rolletjes loopt en schreef zelf de laatste jaren regelmatig inktzwarte humor op momenten dat lachen de enige manier was om niet te huilen.
Zo zat ik, helemaal hyper, ( na een ernstige aanvaring met de zorg in de terminale fase van Henk) deze animatie te maken om in een logje duidelijk te maken dat ik zó opgefokt was dat ik Henk, dankzij alle adrenaline, boven m’n hoofd zou kunnen laten draaien zoals een circusartiest met schoteltjes op een stokje doet. Dus houd dit beeld in gedachten als ik ooit “teveel mezelf ben het in een reactie”. Ik bén gewoon zo!

kras

Haar levensverhaal ken ik niet maar ze mag met recht aanspraak maken op de titel “kras”.
Zo weet ik niet waarom ze op haar 27ste jaar haar lampenwinkeltje begon. Misschien was er destijds nog wel een man in haar leven, ik weet het niet. Maar toen ik bijna 34 jaar geleden in het oude centrum van Rijswijk kwam wonen zat zij al tegen een 25 jarig jubileum aan.

Kijk dat is de krasse dame die al bijna 60 jaar ons leven lichter kon maken. Ze wás wat duurder dan de grote bouwmarkten maar je kon het zo gek niet vragen of ze had het voorraad. Je hoefde ook niet veel te weten, zij wist het wel en klom als een jonge hinde tegen het trapje op om trefzeker iets uit de hoge rekken te pakken.
En nu stopt ze ermee, ze vindt 85 een mooie leeftijd om met pensioen te gaan en dat is natuurlijk zeker verdiend. Haar kromme rug spreekt boekdelen.

De regionale zender schonk er enige aandacht aan en toen bleek mevrouw van den Belt het heel verdrietig te vinden dat op de geplande sluitingsdatum ( 31-12-21) niets feestelijks georganiseerd kon worden.
Inderdaad héél jammer, ik sloeg vorige week nog het één en ander in en maakte een praatje waaruit dat óók al bleek.
Vandaag waren alle lichten nog gewoon aan en werd mijn aandacht getrokken door iets op het raam dat er eerder niet was.
Daaruit blijkt dat er ingegrepen is en er gelukkig geen sprake zal zijn van geruisloos verdwijnen, het feestje wordt gevierd op 28 januari.
Er komt een swingende dixielandband en er zijn oliebollen waar de aangrenzende banketbakker zijn oliebollenkraam wat langer voor zal laten staan, schat ik zo in.
Ja natuurlijk ga ik even kijken en haar gedag zeggen, toch wel héél jammer dat er weer zo’n icoon uit het oude dorp verdwijnt….. Zucht, ik ben vergeten wat lampjes voor m’n kerstdorpje in te slaan.
Zij verkocht ze nog, in de tuincentra brandt in alle huisjes LED verlichting, in mijn oude kersthuisjes past dat niet. Straks moet ik nog een nieuw kerstdorp kopen omdat ik in ons Rijswijkse dorp geen lampjes meer kan kopen, zó jammer!

in/uit

Precies, in de krant staat aan het eind van het jaar altijd een rijtje modegrillen die (volgens de krant) heel erg in zullen zijn in het nieuwe jaar en ernaast staat een rijtje dat ( alweer volgens de krant) dit jaar op dat gebied “de norm” was maar nu definitief helemaal uit is.
Natuurlijk staat er heel veel bij waar ik me zelfs niets bij voor kan stellen, vaak gaat het dan om artiesten want daar wil ik de boot nog wel bij missen.
Ach dat Hazes jr. nu uit blijkt te zijn zegt me niet zoveel, hij was bij mij nog nooit “in”, zijn vader ook niet trouwens.
Ik blijk trouwens super modern te zijn wat m’n maaltijden betreft, ingevlogen etenswaren zijn hélemaal “uit”, en eten volgens de seizoenen blijkt nu “in” goh…. ik heb nog nooit anders gedaan.
Ik hoef al die exotische spullen niet en zal dit jaar gewoon voor modern en milieubewust doorgaan i.p.v. voor een xenofobe.

O wacht, lipgloss is “uit” we gaan dit jaar voor ” permanent gekleurde lippen”. Mijn lippen zijn permanent gekleurd volgens mij, maar dan in de kleur die moeder natuur me meegaf.

Met lippenstift voelde ik me altijd heel ongemakkelijk, ik had altijd een “volle mond” en kon toen dat nog van belang was de schoonheid en/of zegen niet van zien.
Mét lippenstift had ik het gevoel alleen uit mond te bestaan waar ik ergens helemaal achteraan geplakt zat. Nu ik ouder ben heeft het dan toch eindelijk een voordeel. Lippen schijnen te slinken bij het ouder worden en bij sommige ouderen blijven er slechts 2 smalle streepjes over waar nog nauwelijks kleur in te ontdekken valt.
Tja, het is géén jong mondje meer maar er is nog permanent kleur aanwezig zonder kunstgrepen.

Ik zit er vast niet ver naast als ik denk dat men met “permanent gekleurd” toch iets anders bedoelt dan ik. Ach, als ik al die “in en uit” rijtjes zo doorneem heb ik niet echt het gevoel dat het over mij gaat maar ze schijnen bij de jaarwisseling te horen.
Het gaat me vást wel lukken me er ook dit jaar weer niets van aan te trekken en lekker m’n eigen gang te gaan.

toegift

Even terugkomend op de cadeaudoos uit het vorige logje nog iets over de voorbereiding.
Het idee was er al vroeg dit jaar en dat kwam goed uit grote dozen liggen immers niet voor het opscheppen.

Maar rond eind oktober komt in het tuincentrum waar Inge werkt veel voorraad binnen in mega grote dozen. Daar kon ze dus wel aankomen alleen, …. die dozen waren wel érrug groot. Zó groot dat Inge zelfs toen de doos ingevouwen was ze nóg problemen had om hen in haar Pandaatje te vervoeren.
Ik kon er overdwars in liggen en vrijwel rechtop in staan. De collega waarbij Inge de doos gebietst had keek een beetje vreemd toen Inge zei dat haar moeder daar wel in zou passen…. ach, zo’n jonge is niets gewend natuurlijk.
Maar de doos wacht echt té groot voor (min of meer) onder mijn piepkleine kerstboompje. Dus ik rats er met een mes flink wat stukken af en plak later alles weer min of meer in elkaar.

Wat niet echt helpt is dat ik láter alleen aan het prutsen ben en toch uit wil vogelen of het gaat werken zoals ik denk. Dat ik ook de bodem eruit laat komt de stevigheid van de doos niet ten goede maar ja, ik ben nou eenmaal niét zo lenig meer als een eerder filmpje suggereerde, er soepeltjes in te – en uit stappen is geen optie. De collega van Inge die voor de doos zorgde is uiteraard nieuwsgierig hoe dat uit gaat pakken met die doos van Inge’s moeder…. we zijn dus niet zuinig met foto’s en filmpjes, ik vrees dat haar reputatie een flinke knak zal krijgen op haar werk, of ze niet erfelijk belast zal zijn met zo’n moeder of zo! Het mens lijkt wel gek toch?

pakhuis….

Het begint hier steeds meer op een pakhuis te lijken, potdorie wat een puinhopen. Maar ja,” first things first” zeggen ze toch, of zoiets!
Ik hád al twee grote klussen af op de drukkerij en dacht op m’n lauweren te kunnen gaan rusten. Eh… nou ja, er moet natuurlijk nog wél even kerstsfeer gemaakt worden. Toen Inge er was hebben we vast samen de kerst dozen van de zolder gehaald. De gewone trap is geen probleem, dan stapel ik de dozen op het trapliftje, maar van de zolder naar de eerste etage is andere koek.
Met de dozen op een vlizotrapje balanceren is echt onhandig, dat doe ik bij voorkeur als er iemand is die de dozen aan kan pakken.

Maar ja, toen kwam op de zaak en bleek grote klus nummer 3 al op me te wachten en dié leent zich om er thuis aan te werken. Scheelt veel op en neer ( toch samen een klein uurtje) rijden per dag, tijd die ik beter kan besteden. Ook beter voor m’n portemonnee, volgens mij hebben ze er bij de laatste grote beurt van “Suus” een grotere benzinetank ingezet. Er ging nooit meer dan voor iets meer dan 50,– Euro benzine in, de laatste keer dat ik ging tanken kon er voor bijna 70.– in!
Daar moet ik de jongen uit de garage eens naar vragen.

Maar goed, vandaar dat “pakhuis”, echt óveral staan dozen. Van de kersthuisjes en spullen voor de boom waar ik nog niet aan toegekomen ben, doosje met spullen die klaar zijn voor de drukkerij én last but not least, de doos met surprise en een klein tasje met nog wat kleine pakjes voor de uitgestelde surprise avond. Kortom….. nog steeds druk, druk, druk. Kort logje dan maar, hebben jullie ook eens een makkie.

vertelling….

De tram rijdt nét voor m’n neus weg maar het bankje in de abri is vrij en staat in de zon. Na een paar minuten gaat er een meneer op het andere puntje van de bank zitten en we zeggen keurig goedemiddag tegen elkaar. Hij heeft zijn mondkapje nog onder de kin hangen en daardoor zie ik de kenmerkende dikke neus van de drinker.
Nadat hij mij even heeft bekeken vraagt hij; “mag ik U iets vertellen” ?
Tja wat zeg je dan, ach de tram komt zo dus vooruit maar. Hij begint te vertellen dat hij zwaar gedronken heeft, maar dat hij nu van de drank af is omdat hij nu de Heer heeft volgt. Hij benoemd hele bijbel stukken en strooit kwistig met de naam van de heer.

En dat er in de bijbel staat dat twee mannen géén vleselijke gemeenschap mogen hebben van de Heer. Voor het oog luisterend bedenk ik me dat er misschien wel iets veranderd zou mogen worden in die bijbel na alle eeuwen die er ondertussen verstreken zijn. Misschien moet de man zichzelf wel overtuigen dat homofiel zij echt niet kan.
Maar hij vertelt verder dat Maria een gezegende vrouw was, omdat zij onbevlekt Jezus mocht dragen.
Nou heet ik toevallig ook Maria en ik weet nog dat ik me evengoed gezegend voelde toen ik geheel bévlekt onze zoon Ruud, en later dochter Inge mocht dragen.

De man vertelt verder dat alleen de Heer weet hoe kinderen goed opgevoed moeten worden, de ouders doen meestal hun best maar alleen de Heer kan het goed doen. Ik zie in de verte de tram aankomen en vind dat ik toch wel iéts moet zeggen en zeg: “meneer als U zich hier goed bij voelt is dat heel fijn voor U”. Hij begint nog te vertellen dat zijn moeder katholiek was en zijn vader protestant, maar dan stopt de tram voor me, ik zeg nog ” daar lijkt me niets verkeerd aan “, groet hem en stap in de tram…… ergens had ik zijn verhaal wel verder willen horen want ik vermoed een gefrustreerd opgegroeid mens, maar ja, hij heeft nu zijn Heer dus heeft mij eigenlijk niet nodig.

Vorige Oudere items Volgende Nieuwere items