raad het plaatje

We moesten  er even uit……we zochten ontspanning  bijvoorbeeld in een hangmat tussen twee bomen in de buurt van wuivende palmbomen en een wit zandstrandje…..


Een beetje prettig oord met misschien hier en daar een klein watervalletje over een rotsachtige hoogte…..


Maar ja, jullie kennen me, het moet ook wel iets vertrouwds hebben, leuke grachtenpandjes…….


en als het even kan ook iets als een Delfts blauwe Smurfachtige ……


We hebben het allemaal gevonden in een gebied  waar je niéts te zoeken hebt wanneer je alleen maar in zwart/wit kunt denken….. weet jij waar we  waren?

moet kunnen

Het is hier nog steeds druk met “de vakverdeling” maar omdat ik dan  toch ook regelmatig op Scheveningen moet zijn halen we daar even een frisse neus en een volle maag, moet kunnen hoor.
De volle maag  dit keer bij de Big Bel op de boulevard want de strandpaviljoens moeten nog opgebouwd worden.
Het is kwart over 11 dus dan bestellen we een lekker ontbijtje dat, zodra het onze slokdarm passeert, verandert in onze  lunch. Jawel hoor dat kan, alleen weten ze dat niet in de Big Bel.


Dat alle strandpaviljoens op tijd opgebouwd kunnen worden  wordt gegarandeerd, ook op het Noordelijke deel ( voorbij de pier) waar men de oude winkeltjes gesloopt heeft en de boel flink op de schop ging.


Er is nogal wat commotie over en als ik de bouw plaats zie kán ik me  voorstellen dat er twijfels zijn of alles op tijd klaar is voor het seizoen.


Het is nog een flinke puinhoop, alsof de boel niét een paar jaar geleden jarenlang overhoop lag.
Het Kurhaus, dat toch al amper te zien is door de bebouwing erom heen is ook al ingepakt.


En naast het Kurhaus is het  nieuwe Legoworld ook nog niet klaar  al staat er nu een gebouw.


Het zou me verbazen als dat deel van de boulevard aan het begin van het seizoen uit de rommel is. Het is  verbazingwekkend dat er ieder jaar wéér van alles op de schop moet en dat vinden blijkbaar meer mensen…..er worden soms  mensen  van verbazing uit hun laarzen geblazen. ………

 

eindelijk Escher?

Hé, he, eindelijk werk van Escher! Het meest bekend zijn natuurlijk zijn tekeningen, tja, die acht ik zo bekend dat ik er niet eens foto’s van heb gemaakt. Maar hij heeft dus óók dit soort werk gemaakt, ook dat spreekt me wel aan al is het niet direct een “normaal hoofd” .


Maar dan gaat het tóch weer fout en wordt mijn aandacht naar een ander hoofd getrokken. Dat andere hoofd is door een andere kunstenaar gemaakt , misschien wel heel knap gemaakt maar totaal niet op zijn plaats in dit mooie paleisje….kijk……


Het moet een kroonluchter voorstellen en in het hele gebouw hangen vervangende “kroonluchters”. De prachtige kroonluchters die zo mooi  bij het paleis pasten werden indertijd door  het koningshuis verhuisd toen het paleisje verkocht werd. net als de vloeren trouwens.
Tja en bij de opvattingen van  een  moderne kunstenaar  over een “kroonluchter” zie ik de bui al hangen……

Het zal best een knap staaltje werk zijn  maar past het aan dit plafond? Oke, deze plu is minder rampzalig dan dat doodshoofd maar wat moet ik denken van de “kroonluchter” in de kamer waar Emma gestorven is (als ik het goed onthouden heb)


Ja sorry, schot voor open doel natuurlijk,  dat móet de pijp zijn die Emma daar aan Maarten heeft gegeven. Of  heeft ze er  misschien toch een “zware pijp gerookt” in haar regentes periode. Af mannen, we houden het netjes… er is ook maar één pijp…
En ook de volgende kan geen genade vinden in mijn ogen…. wat dóet het beest daar aan het plafond?


De gastvrouw waar we mee spraken kon me vertellen dat er géén middenweg is, men vindt de lampen óf afschuwelijk, óf fantastisch…. ik hoor in het  afschuwelijke kamp  al zou de volgende, als ik even vergeet dat het een fles voorstelt, qua model nog wel genade kunnen vinden in mijn ogen.


En helemaal per ongeluk ( neem ik aan) lijkt de volgende simpele “ikea”lamp
nog heel wat. Er hangen twee spiegels tegenover elkaar waar tussen de lamp hangt,  het Droste-effect doet de rest.  Mwah…. tóch nog niet écht een kroonluchter.

bezoek voor Emma

Dan nu  even naar het begin van het bezoek aan het winterpaleisje van voormalig koningin Emma. Op de site had ik al gezien dat het oude gebouw maar beperkt rolstoelvriendelijk is. Dat begint al bij de ingang waarvoor je een klein “bordesje” op moet, drie treden die Henk nog best lopend kan overbruggen aan mijn arm, Ruud tilt de rolstoel dan wel even omhoog.
Ik hád vooraf kunnen bellen dan legt men een loopplank voor je uit.
Het lukt ook zo  prima en in de hal worden we verwelkomt door een kartonnen Emma in de prachtige donkergroene hal.


Ook dan komt Ruud goed van pas want de garderobe is in het souterrain, hij brengt onze jassen even naar beneden. Hoe dié trap er uit zag heb ik dus niet gezien maar  wel de trap naar de eerste etage . Een plaatje en speciaal voor Emma gemaakt toen zij er ging wonen.


Deze luxe trap ( die ik gelukkig niet schoon hoef te houden)  gaat niet verder dan de eerste etage, de majesteit had haar vertrekken beneden en op de eerste etage.

  Voor de tweede etage en de bedienden dáár nog boven vond de majesteit de  simpele trap voldoende.

 

 

 

 

 

Van bovenaf  gezien  doet het trappenhuis zelfs  wel iets denken aan een Escher tekening, dat zal een vooruitziende blik geweest zijn.
Maar de trap was niets voor ons,  er is een lift volgens de site. De afmetingen staan erbij, 103 X  84 cm  en als lift niet eens herkenbaar.
Verstopt achter nét zo’n mooie groene deur als alle anderen moet je de deur zelf open en dicht trekken aan een prachtige antieke deurknop.
Dan moeten eerst de voetsteunen van de rolstoel af waar Ruud na woensdag een stuk handiger in is geworden, en dan is het even persen/draaien/wringen om de rolstoel er zo in te zetten dat ik er met wat geluk ook weer uit kan.

Ja wéér een slechte foto, de lift bewoog 😉 maar het is wél te zien dat we “als haringen in een ton zitten”. Beter iets dan niets natuurlijk en het personeel was heel attent.Wat maar goed is want er zit een heel zware dranger op de deur zodat je niet én de deur kunt open houden én de rolstoel naar binnen wringen.
Je maakt nog eens iets mee en er valt altijd wel iets te lachen, wat wil een mens nog meer.
Eh…. Tekeningen van Escher….? Oeps, dat kan nog net, in de lift was behalve een spiegelwand óók een wandje “Escher” door de spiegel zelfs 2, als dát niet woekeren met de ruimte is!!!

op stap geweest

In de winter is buiten wandelen iets minder een optie dus als Ruud  vraagt of we meegaan naar het Eschermuseum zeggen wij geen nee!
Het museum is gevestigd in het voormalige winterpaleisje van koningin Emma aan het Lange voorhout in Den Haag. Het “paleisje” alléén al is een bezoekje zeker waard dus, je voelt de bui al hangen, dat worden weer meerdere logjes waarschijnlijk over van álles behalve het werk van Escher.
Bij het begin beginnen is blijkbaar niet zo mijn stijl want  ik neem jullie meteen mee naar de tweede etage waar je “van alles kunt doen…” en soms al gedaan hebt zonder dat je het in de gaten hebt. Kijk nou in dat schilderij…. zijn dat  Ruud en Henk niet die op een echte Eschermanier in een kubus geraakt zijn?


Escher  is de man van “de tekeningen die het oog bedriegen” onwijs knap  alleen is deze kubus dan weer niet van Escher …..


Evengoed is de kubus niet wat het lijkt al zit ik me  hieronder  ogenschijnlijk  suf te piekeren hoe ik eruit kan komen…..


Ja sorry, slechte foto, het glas van de kubus zal beslagen zijn;-)
In werkelijkheid is er geen sprake van een kubus en ik wil best even “poseren”om dat zichtbaar te maken……


Ik sta gewoon in een doorgang met links en rechts wat zwarte strepen op de muur. De rest van de strepen staan op een muur van het volgende vertrek…… maar die “nep”  zie je pas duidelijk als je vanuit een andere hoek een foto maakt…..

De grap met de mensen die in de linker hoek véél groter zijn dan in de rechterhoek is vrij bekend maar evengoed reuzeleuk om het te zien gebeuren als je van links naar rechts loopt, of omgekeerd.
Daar kun je een foto van laten maken (dat kost 5 euro als die foto wilt hebben) . Maar natuurlijk liet ik me niet in de hoek zetten, Henk  wás altijd net iets groter dan ik, maar ondertussen is dat omgekeerd. We grepen  de gelegenheid aan om een foto te maken waarbij we ( qua lengte)  het ideale echtpaar uitbeelden!


Het wás een klim voor Henk maar dan heb je ook wat nietwaar? Hij moet niet denken dat hij een vrije dag had. Want er moest óók nog een patroon ontworpen worden maar dat kon wel weer zittend, dat je niet denkt dat we die man afgebeuld hebben hé!  ……..

Het ontwerp kun je  via een @adres toegezonden krijgen. Ja helaas, ik scheep jullie  af met weinig Escher… misschien lukt het me een volgend logje beter….. of niet natuurlijk!

skyline

Kort geleden plaatste Aukje een logje met een prachtige foto van de skyline van Den Haag . De foto was genomen van een flinke afstand van de hoogste  gebouwen. Ik zei al een prachtige foto,  door de afstand en de  lange rij gelijkvormige huizen ervoor krijg ik op dié foto geen kromme tenen van die skyline.
Maar  wanneer ik langs de vijverberg op de tram sta te wachten  heb ik wél kromme tenen.
Die paar her en der neer gekwakte  totaal verschillende hoogbouw toestanden  doen afbreuk aan het statige en historische binnenhof.


Hoe heeft het in ’s hemelsnaam kunnen gebeuren dat boven het mooie Mauritshuis  een gebouw uitsteekt dat zelfs nog niet af lijkt te zijn.  In de volksmond het strijkijzer geheten en bij iedere storm  moeten er stukken omliggende wegen afgezet worden omdat er “dakplaten” vanaf waaien.
Waar het dak dan ook mag zitten  want eigenlijk lijkt het alsof de bovenkant van het gebouw een grote gapende  wond is die nog gehecht moet worden. ( jazeker, Rietepietz heeft weinig genade  met moderne architectuur)


Het gebouw met het groene koepeltje ervoor heeft,  voor zover ik weet, geen bijnaam  maar die twee puntdak hoogbouw flats wél! Een zó bekende naam dat ik iedereen nu als hoor roepen “de tieten van Den Haag”. De bovenste foto maakte ik vanmorgen en ik gunde mijn automatje de tijd om scherp te stellen.
Dat ik dat blijkbaar vaak  niét doe blijkt op de onderste  foto die ik van de zomer op een prachtig zonnige dag maakte. Maar die keer had ik een gunstige standplaats zodat duidelijk te zien is  hoe lelijk de boel boven het Mauritshuis , en het torentje van Rutte, uitsteekt.


Het gebeurt regelmatig dat we vanaf Scheveningen via de Raamweg  richting snelweg rijden, en ook dan is de skyline te zien en ontlokt Henk telkens weer de vraag ; ” wat zijn ze daar aan het bouwen, het  schiet maar niet op want het dak is nog steeds niet af. En eigenlijk kan ik hem geen ongelijk geven, het lijkt inderdaad alsof de gebouwen niet af zijn en er nog aan gewerkt wordt.
Jammer, jammer, jammer! Nou ja, ik heb er geen verstand van moet je maar denken!

meer historie

Jullie mogen wel blij zijn dat we niet aan álle onderdelen toekwamen, er waren extra rondleidingen in de Ridderzaal en in de Gevangen poort. De paleistuin lieten we ook links liggen….  of was het rechts, ik navigeer ook al niet geweldig nee,
We waren vroeg en vielen in het startsein van het Hollandse kampement langs de hofvijver.
Hier en daar werd de kleding nog nog wat geperfectioneerd en hielp men elkaar zo nodig een handje.

Een enkeling zat al “mooi te wezen”, en hóe!

 

 

 

 

De stadsomroeper maakte bij gebrek aan belangrijk nieuws even een praatje! Ja ik was incognito, er werd dus niet omgeroepen dat Rietepietz op het terrein was.

Het wordt wéér woekeren met de ruimte want er was echt veel te zien, ik probeer de krenten uit de pap te halen maar neem niet alles mee.
Bijvoorbeeld hoe men vroeger papier maakt, dat geschept papier zeker geen loze kreet was, maar dat hadden wij al eens gezien dus niet op gewacht.

De “vrouwe” die op dat papier dan weer in heel mooie sierletters  kunstwerkjes maakte was ook nog niet helemaal in bedrijf, maar had wel van alles liggen waarop te zien is dat zij een prachtige hobby heeft. .

In de middeleeuwen moest er natuurlijk ook gegeten worden, zelfs als het “look a like’s” zijn en dus worden in deze tent voorbereidingen getroffen om  een groep van 60 mensen “min of meer middeleeuws” te voeden.


Niks niet catering, middeleeuws ploeteren met dit soort spullen…..


Wat verderop worden gewone leuke knullen  “ingeblikt” om als ridder  in de voorstelling van 12 uur  “op leven en dood “te vechten.


Later blijken de ridders behoorlijk beweeglijk te zijn in hun harnas wat de veronderstelling wettigt dat  de harnassen niet origineel zijn. Ze lijken gemaakt van heel  licht materiaal, daar konden de vroegere ridders alleen maar van dromen.

Er vallen uiteraard “doden” in de voorstelling en al gauw liggen er her en der geharnaste ridders in het stof te bijten. Of ze rusten even uit daar doe ik geen uitspraken over.


Hoewel…. op de foto boven is het wel duidelijk, deze ridder heeft gewoon  een “appelflauwte”
Kijk dan zélf……… !
Evengoed was het een zéér koene ridder.
De appel werd later gebruikt om een andere ridder een proeve van bekwaamheid met het zwaard te laten doen.
Zou ik daar gestaan moeten hebben  terwijl de ridder op zijn paard met geheven zwaard aan kwam stormen had ik zéker net zo’n grote hoop neergelegd als één van de paarden deed.
Maar de ridder overleefde en de appel werd gehalveerd, net als een  meloen die ter  vervanging van een schedel diende!
Ja natuurlijk heb ik nog een klein stukje film en tja….. het is wel duidelijk, de heren vechten niet echt een oorlog uit , daarvoor hebben ze er toch net even teveel lol  in je ’t mij vraagt. Oh,  je vraagt me niets, ook goed hoor!

wat jammer nou..

Nu we de begeleiderskaart voor het OV hebben stappen we toch iéts makkelijker in de tram naar Den Haag. Eigenlijk hadden we dat vanmiddag ook willen doen want in  het oude centrum is het dit weekend het ” Hollands Historisch Festijn ” .
“Op en rond het Binnenhof in Den Haag komt de geschiedenis van Nederland tot leven,  met  Willem van Oranje,  een middeleeuws kampement langs de hof vijver enz, enz….”

Een ander onderdeel speelt zich af in de paleistuin………
De 8 Koninginnen uit ‘200 jaar Koninkrijk’ – van koningin Wilhelminavan Pruisen uit 1815 tot koningin Máxima – komen om 11.00 uur met de koets aan in de Paleistuin.

Neem je eigen picknickmand mee en kom gezellig met hen picknicken. Om 15.00 uur is de Prinses van de Dag-verkiezing en mag de gekozen Prinses met de Koninginnen om 16.00 uur mee met de koets naar het Binnenhof voor de Slotparade om 16.30 uur. Meisjes tot ca. 13 jaar worden uitgenodigd om in hun mooiste kleren te komen!”

Tja, mijn kleindochters zijn te oud om tot prinses gekozen te worden anders had ik zéker in de verkleedkist gedoken al weet ik niet zeker  of het prinsessen setje  bewaard  gebleven is.
Voor kleindochter Annemarie (die op de foto het wuiven oefent)  maakte ik destijds deze waarlijk koninklijke “statie robe”.
Toegegeven, Jan Taminiau’s  stof gebruik is geraffineerder, maar  er is dan ook sprake van een ( niet al te )  bescheiden prijsverschilletje.
Ik maakte gebruik van  materialen die uit de boedel van mijn schoonmoeder kwamen, te weten. …..
1.Een nooit gebruikt, scharlaken rood kussensloop van prachtig glanzend satijn.
2.Een net zo glanzend kussensloop in hemelsblauw.
3.Enkele meters eveneens nooit gebruikte vitrage valletjes! Ik weet zéker dan Jan Taminiau het ontwerp gegapt zou hebben voor Maxima  als hij toen niet nog in de luiers gelopen zou hebben.
Annemarie had in  deze out-fit zeker prinses van de dag geworden maar ja, Anne is al even niet meer onder de 13 jaar.
Jammer, naar mijn idee zou ze het prima doen in de Oranjezaal van Huis ten Bosch.


Nou ja, misschien komt het er morgen nog van om even te gaan kijken want ik houd wel van verkleedpartijen en die zijn er volop te vinden neem ik aan, ridders en jonkvrouwen gaan tegenwoordig gewoon op in de massa wat kleding betreft maar in de middeleeuwen zeker niet.

Ja  ja, wéét ik, de middeleeuwen zitten een beetje in het verdomhoekje bij bepaalde groeperingen maar het is nou eenmaal onze geschiedenis en wat mij betreft hoort die er gewoon ongecensureerd  bij.
Uiteindelijk zal er bij de voorvaderen in mijn familie óók wel eens iemand iets verkeerds gedaan hebben, maar moet  ik daar nú  over wakker gaan liggen?

,

 

 

op een koopje

Natuurlijk hádden we best “een bakkie kunnen doen”in het statige  hotel des Indes, zelfs al zóu een kop koffie daar onbeschoft duur zijn,( waar ik geen zekerheid over heb) is dat als eenmalige ervaring wel te doen. Maar zou ik me  er op m’n gemak voelen?
We kiezen er dus voor om tot 10 uur  een ommetje te maken en gaan i.p.v. over het schelpenpad  langs de vijverberg richting het binnenhof langs de zijkant van het Mauritshuis.
Sinds de verbouwing nog niet binnen geweest en verhip, als we het passeren is het er een drukte van belang voor voor de deur.


Een partytent voor de deur en overal mensen die met koffie en gebak rondlopen.


Voor de deur een wagen van “maison Kelder”, een banketbakker met grote faam  wegens z’n overheerlijke hazelnoottaarten. Daar moet “deze taart”natuurlijk het fijne van weten.
Voor wie is die koffie met gebak die, zo te zien, gratis is.


Tja, stiekem aansluiten met een “bloedende neus” is niet zo mijn stijl en bovendien, met een rolstoel  is “niet opvallen” alleen mogelijk tijdens een rolstoelvierdaagse. Ik schiet een toevallig naar buiten komende suppoost aan en vraag wat er te vieren valt, en vooral wie er mee mag vieren of dat het een bobo feestje is.

Meneer Rembrandt van Rijn blijkt zijn 412de geboortedag te vieren en is zelf aanwezig, hij ligt op tafel uitgestrekt en laat zich (een soort van) vierendelen.


En ook wij zijn welkom om ( gratis) mee te vieren. Helaas niet de befaamde hazelnoottaart maar ook deze taart is heel prettig om Rembrandt’s laatste oortje te mogen helpen versnoepen.
We hoeven er zelfs geen toegangskaartje voor te kopen, als dát geen koopje is ?


In een kartonnen bekertje  maar oke, je kunt niet alles hebben. En geen tafeltjes en stoeltjes maar Henk heeft toch zijn eigen stoel dus het gaat prima.
Best een mooi gebouw trouwens dat Mauritshuis als je er zo voor staat. Voor de nieuw uitbreiding moest men uitwijken naar een gebouw aan de overkant en de verbinding is ondergronds.

Een grote glazen cilinder op het voorplein blijkt een lift ( of was het toch een trappenhuis) te bevatten  zodat het gebouw helemaal zichtbaar blijft, daar is over nagedacht, al is de oude ingang vast nog wel in gebruik als hoofdingang via het souterrain.


Volgende keer toch maar eens binnen kijken, maar voor deze zondag hangen we  de profiteur uit en vertrekken als koffie en gebak op zijn.
Via één van de poorten van het binnenhof, waar mijn alter ego Beatrix maar net onderdoor kon in haar gouden koets,  rijden we over het binnenhof naar de tramhalte terug.


De “kinderhoofdjes” in die poortjes laten Henk bijna uit de rolstoel stuiteren en hij vraagt me bij de volgende poort een zijpoortje te nemen, daar liggen gewone klinkertjes. We hebben alsnog medelijden met Trix in dat gouden kreng waarvan de vering “nul”was. Gelukkig wordt er voor een paar centen aan verspijkerd, beter voor de billetjes van Maxima.

 

Ja…ja.. jah…

Daar komen de schulpturen, hoewel…. heel veel nieuws was er niet natuurlijk. Toen we er de vorige keer  keken waren de meeste sculpturen op de onderkant na al af.  Ik had ze niet allemáál laten zien en tipte de verkeerde winnaar. De winnaar werd deze stoomwals  van een kunstenaar uit Engeland


Een keuze die ik zeker niet gemaakt zou hebben omdat mijn criteria voor kunst ongeveer zo liggen “zou ik het min of meer  gelijkend na kunnen maken” . Nou dit lijkt me toch minder ingewikkeld dan wanneer je met lichamen en gezichten werkt. Oke, de details zijn perfect uitwerkt………


Maar toch, heel verfijnt is het alles bij elkaar niet al is de gelijkenis wél zo dat het vermoeden dat hij het schelpenpad wel even onder handen gaat nemen gerechtvaardigd lijkt.


Zo, genoeg aandacht voor de winnaar die met zijn vrij grove vormen wél het voordeel heeft dat de vormen ook na een maand nog vrij strak zijn. Het sculptuur waar bij ons vorig bezoekje de maker nog aan de tenen zat te kriebelen  had duidelijk iets meer te lijden van de wind ….

Het was eigenlijk meer een “srubtuur” want de fijne trekken van het gezicht waren vervaagd alsof de schoonheidsspecialiste er met een flinke hand scrubzout overheen gegaan was. Net als bij bijna alle beelden lag er ook daar veel afgevallen en kurkdroog blad.
Bij “haar” was het zelfs wel sfeervol maar bij de rest toch wat rommelig.
Gezichten lijken meer last te hebben van “slijtage”dan scherpe vormen…….


Mooi hé, zelfs al is de vrouwenfiguur niet helemaal scherp meer, alle decoratie eromheen vind ik zelf dan weer “kunstiger”dan de stoomwals.
En dan nóg een werk dat ik vorige keer niet interessant genoeg vond voor een foto, iets
Picasso-achtigs als ik me goed herinner….


Tja….. knap gemaakt zal ‘k maar zeggen maar echt lyrisch werd ik er niet van. Had wél als voordeel dat het van alle kanten “iets te zien” gaf.
Hoewel alle kunstwerken natuurlijk rondom afgewerkt waren  was dat bij de één ook echt afwerken maar bij de ander gewoon nog een stukje kunstwerk!


Ze blijven nog tot half augustus staan maar als ik eerlijk ben is het allermooiste er nu eigenlijk al een beetje af. Voor ons nog steeds leuk om even te kijken maar een lange reis zou ik er niet voor maken.
Met een half uurtje heb je het wel gezien , kopje koffie scoren dan maar, oeps, nog vóór 10 uur!
De meeste terrasjes staan nog op slot, alleen bij “des Indes” aan de overkant zie ik beweging maar nee, we vinden vást wel iets voordeligers……… , wordt vervolgd

 

 

Vorige Oudere items Volgende Nieuwere items