laatste van ’25

Inderdaad. het laatste logje van het jaar en dan mag het wel wat stemmig zijn toch?
Ik neem jullie dus even mee naar de sfeervolle Maria van Jesse kapel in Delft waar je vanzelf een beetje . bedachtzaam wordt.
Dit keer had ik een extra reden om even de kapel in te stappen tijdens een boodschappenrondje in Delft dat niet helemaal naar verwachting verliep.
Kun je tegenwoordig zelfs op eerste kerstdag boodschappen doen, stond ik op zaterdag ná kerst voor gesloten deur bij de groenteman én de kaaswinkel in Delft.
De kapel én de bijbehorende kerk was een prima reserve doel. Bidden dat de winkels dan alsnog open zouden gaan werkt natuurlijk niet dus daar ging ik niet voor. Ik ging om te ontdekken of mijn onderbewustzijn me iets wilde wijsmaken.

Dat kwam door een vertelling in een logje van Toos Holstein. Toos is behalve kunstenares een begenadigd verteller, en mijn belangstelling was gewekt toen zij het over ‘een Jesseboom’ had.
Ze vertelde het verhaal van Maria van Jesse . Dat zette m’n onderbewustzijn aan het werk over de naam van zowel de kerk als de kapel van ‘Maria van Jesse”.
De naam van die kerk had ik eigenlijk nooit in samenhang met een Bijbelse figuur gezien, foutje uit onbenul mijnerzijds en Toos wist beter. Het gaat om, De Jesse van het volgend citaat uit het boek Jesaja in het Oude Testament: “Uit de stam van Jesse zal een scheut ontspruiten, uit zijn wortels zal een tak vrucht dragen” zegt Toos bij een kunstwerk dat zij bezocht in kapel Musée de l’Hospice Saint-Roch.
De boom van Jesse wordt gesymboliseerd door een liggende Jesse waarbij uit zijn buik een boom oprijst met vele vertakkingen….eh… tja Toos vertelt het verhaal heus veel boeiender dus klik ff.

Maar goed, door haar verhaal wist mijn onderbewustzijn dat ik een afbeelding van die boom gezien had, en dat kón alleen maar in die kapel geweest zijn nam ik aan. Van dit soort onbewust opgeslagen beelden en/of indrukken maakt Victor Mids (van Mind f*ck) dankbaar gebruik om mensen te kunnen manipuleren. En zeker, mijn onderbewustzijn had gelijk zag ik al gauw toen ik dit keer bewust rondkeek in de kapel. Tussen de twee mooie glas in lood ramen hangt inderdaad een afbeelding van ‘de boom van Jesse’. En met wat goede wil kun je zelfs het Mariabeeld wel zien als “zittend op een boom” al zal dat misschien niet de bedoeling zijn, ik zie nu waarschijnlijk door de bomen het bos niet meer.

Vanuit de sfeervolle kapel wens ik graag iedereen een gezellige jaarwisseling en alles dat wenselijk is voor 2026

matriarch

Kijk….. haar staan, te midden van alles dat haar lief is.
Als de enige echte matriarch van de stam.
Volgens het boekje is een matriarch ‘de vrouwelijke leider of stammoeder van een familie, clan of groep, vaak de oudste en meest gerespecteerde vrouw, die autoriteit uitoefent gebaseerd op wijsheid en ervaring, zoals bij olifanten en in sommige menselijke culturen“.
Of dat allemaal voor mij opgaat laat ik maar in het midden, al ik kan zéker wel als een olifant in een porseleinkast tekeer gaan.
Het is ook niet zo’n grote kudde dat is wel duidelijk, bij Henk’s oma van moederskant had, (toen ze mijn leeftijd had) plaats moeten zijn voor meer dan 100 nakomelingen op zo’n foto.
Ga maar na, 12 kinderen, met aanhang dus 24, gemiddeld 5 kinderen per gezin, dat zijn er rond de zestig. Een deel van die kinderen hadden toen ook alweer kinderen.
Het is een beetje mijn schuld dat het op deze foto blijft bij 16 mensen. Henk en ik vonden twee kinderen nog te verantwoorden, meer niet.

Evengoed was het erg mooi om iedereen eerste kerstdag bij elkaar te hebben bij Inge thuis. Om haar wat te ontlasten maakte iedereen iets voor het lopende buffet en dat werkte prima.
Het voordeel daarvan is dat iedereen voor z’n succesrecept gaat. Wel in overleg natuurlijk, zodat we niet drie voorafje en geen toetje zouden hebben.
Na de kippensoep en huzarensalade, was het toetasten en kiezen tussen hartige taartvormen, saté stokjes, kaasfondue met stokbrood en wat geschikte rauwkost. Voor toe waren er div heerlijke ijssoorten en een grote pot vruchtenbowl. Nee inderdaad, er ging niemand met een lege maag naar huis.

Het was een fééstje dat zich niet helemaal na laat vertellen maar geloof me, iedereen heeft mooie herinneringen opgeslagen.
Ondertussen is Jennifer met haar gezin alweer veiling in Zweden aangekomen. Ruud en Sebastian zijn nog hier tot 2 januari.
Daarna ben ik dan weer een matriarch die een deel van haar kudde op afstand volgt, het zij zo!

ook oud…

Tja dan zijn de bloopers natuurlijk óók 9 jaar oud. Bloopers ontstonden sowieso vanzelf, omdat ik m’n tekst vergat bijvoorbeeld, of dat er iets niet goed ging met wat ik bedacht had.
Maar in die tijd was al te merken dat Henk niet meer alles onder controle had met apparatuur en hij niet altijd meer begreep wat ik bedoelde.
Eigenlijk waren de bloopers altijd het leukst, want hoe vaker het mis ging hoe meer er werd gelachen. Bij deze bloopers is de lach toch wat verder weg, hij had er teveel moeite mee om er om te kunnen lachen.

Als ik de oude blooperfilmpjes bekijk realiseer ik me dat hij eigenlijk al veel eerder moeite had met de camera bedienen.
Of misschien wel wat moeite met mijn rare gedachtekronkels volgen, want ik had dan wel in m’n hoofd wat het moest worden, dat was soms voor hem nog best lastig.
Des te meer te waarderen dat hij toch altijd meeging in alle ongein die ik bedacht. In 2012 maakte hij toch maar een prachtige kerstster voor/van me.
Oke, toegift, ook dié bloopers geef ik mee.

Kerstmis 2025

Is er dan niéts heilig? Nee, echt niéts! Jullie moeten het dit jaar echt doen zonder een nieuw maf filmpje om mijn kerstwensen over te brengen. Dat zat er natuurlijk al een paar jaar aan te komen want de kerst-gerelateerde figuren raken ééns op! Een engel, een ster, een kerstman, een kaars, enz, enz, ik was het allemaal al eens. Zelfs het kindje in de kribbe kwam voorbij. Al zat er misschien niemand echt op de filmpjes te wachten op kerstavond, de bloopers op tweede kerstdag waren altijd goed voor een gulle lach. Ze blijven te vinden in het archief , ieder jaar in de maand december maar nieuwe filmpjes wordt lastig.

IK maakte wél een filmpje van de kaarten die ik al binnenkreeg, een echte kerstkaart sturen mag dan een beetje uit de gratie raken, zelf doe ik dat nog altijd.
En jawel, ik krijg er ook altijd zelf meerdere. Welgemeende kerstwensen op mooi, soms helemaal volgeschreven kaarten. Ik laat het zelf ook zelden bij de voorgedrukte kerstwens en schrijf er graag iets persoonlijks bij.
Ja óók met een zere vinger!
Omdat ik niet iederéén een kaartje kan sturen is mijn blog een passende gelegenheid om iedereen die hier leest te bedanken voor de altijd weer geweldige reacties. En voor de mentale ondersteuning als ik dat een beetje nodig heb.

Alle reden om iedereen welgemeend warme en liefdevolle kerstdagen te wensen, vooral voor hen die woelige tijden doormaken. Laten we vooral niet vergeten om ons heen te kijken of we ergens het verschil kunnen maken, al is het maar met een kaartje.

Over een kaartje gesproken ….. 9 jaar geleden transformeerde ik mezelf tot kerstkaart …………… omdat het zo toepasselijk is in dit logje zet ik dát filmpje er nog eens bij. Ik was zo slim om geen jaartal te noemen voor het nieuwe jaar dus deze kaart kan nog járen mee!

nagel aan m’n…

In theorie had die nagel letterlijk een nagel aan m’n doodkist kunnen zijn, maar in de praktijk viel dat reuze mee. In overdrachtelijke zin betekent het spreekwoord; “Iets wat, of iemand die, veel verdriet of ergernis veroorzaakt.” (Nagel is een oud woord voor ‘spijker’). In dié zin was dit spreekwoord deze week zéér van toepassing.
Het is prachtig dat er antibiotica bestaan, echt wel! Ze besparen levens en/of lichaamsdelen maar …. geen voordelen zonder nadelen hé!

Dat de pillen zo groot waren kon ik nog wel mee dealen, als dat alles was! Maar helaas hebben ze dus óók een sterke werking op de verwerking van de etensresten, ze malen alles zó fijn dat de opslag daar niet op berekend is en alles in het werk stelt om zo snel mogelijk van zooi af te komen. Weinig tijd om de nuttige waren uit het spul te halen want het wordt in ijltempo naar de uitgang vervoerd waar het, met veel triomf getrompetter, uitgeleide gedaan wordt.

In het gunstigste geval kan het een uurtje binnen gehouden worden maar dán zijn de drukke voorbereidingen duidelijk te horen, alsof er per ongeluk zo’n ouderwetse koffie percolator ingebouwd is. Je weet wel, waar met veel geborrel het water door een filter geperst wordt en onder het glazen dekseltje het gepruttel te zien is.
Thuis niet zo’n probleem. Maar ik had op woensdag en vrijdag, de beiden clubbridgedagen, kerstdrive. Daar wilde ik wel graag heen maar ben dan úrenlang van huis. Het leek me veiliger dan vooraf maar niets te eten, als we spelen is het muisstil en zou die ‘percolator’ (ik snap ineens de link van die naam naar peristaltisch) door de zaal schallen. Kunnen we niet hebben natuurlijk en uiteindelijk een gang naar een zeker kamertje veroorzaken.

Een beetje vasten viel me niet zwaar, de eetlust wordt vaak ook wat ondermijnt door antibiotica, een mooie extra toch? En ach, ik heb nog wel wat overtollige kilootjes.
Ik kwam dus zonder ongelukken door de bridgedrives, had er reuze gezellige middagen en nam gisteravond met groot ceremonieel de laatste pil…. pppffffttt!
Volgens mij hebben ze wél hun werk gedaan. De vinger en de hand zijn niet dik meer, ook niet rood en voelen niet meer warm aan.

Alleen het topje van de vinger is bij aanraking nog wat gevoelig. Misschien wat blijvende restverschijnselen aan zenuw eindjes? Ik houd het in de gaten maar ben verder best tevreden. Nu éérst van die snelwerkende percolator in de darmen af zien te komen, dat was toch écht een vervelende bijkomstigheid die ook nog de relatie die wij mensen met apen hebben duidelijk maakte, de mantel bavianen dan wel te verstaan.

kerstverrassing

Kerstmis en ontroering gaan vaak hand, niet in de laatste plaats omdat het vaak een reden is dat familieleden die ver uit elkaar wonen elkaar dan opzoeken.
Denk maar aan het succesprogramma van Robert ten Brink ‘love is all you need’ dat al jarenlang hoge ogen gooit op TV, .
Hoewel ik het programma meestal niet zie weet (achterkleindochter) Amber, van bijna 11, heel goed waar dat programma om draait. Amber heeft van de vier naar Zweden geëmigreerde gezinsleden het meest last van gemis. Gaat allemaal best goed in Zweden maar als ze in Nederland is geweest vind ze het toch best moeilijk om familie en vriendinnetjes weer achter te moeten laten.

Omdat kleinzoon Sebastian in Amerika woont ziet ze die óók al niet als ze Nederland bezoekt. In haar jonge leventje was Sebastian best even constante factor omdat hij, alweer twee jaar geleden, hier enige tijd woonde. Ze mist hem, heeft het daar vaak over en ze besluit het lot een beetje te helpen….. ze wil een brief schrijven naar Robert ten Brink. Ze bespreekt het plan met mama Jennifer, schrijft de brief, die mama Jennifer naar het postkantoor zal brengen, het is kort dag dus haast is geboden zegt mama.

Jennifer wéét dan al dat ook Sebastian in Nederland is als zij met haar gezien er kerst viert. In het kader van ons familiemotto ‘normaal doen kan altijd nog’ gaat Jennifer aan het samenzweren. De brief wordt natuurlijk niét gepost maar tóch komt er op de dag dat ze naar Nederland vertrekken een berichtje terug van ‘Robert ten Brink’ die haar briefje aandachtig gelezen heeft en z’n best gaat doen. Hij vraagt Amber een filmpje te maken zodra ze in Nederland zijn. Voor áls ze bij de uitverkorene zal horen en haar wens vervuld kan worden, om de kijkers te laten te laten weten waar het om gaat…..

Terwijl buiten een groep kerstmannen sfeervolle kerstmuziek speelt zit ze klaar bij haar oma thuis…., camera klaar……., en dan……., all you need is love……
hier kan Robert ten Brink nog een puntje aan zuigen hoor…….. !

bingo….

Dat riep ik ja, maar niet omdat ik een volle bingokaart had hoor! Ik zat gewoon thuis met de telefoon in m’n hand en had, tegen beter weten in, het nummer van de regionale omroepwest ingedrukt. Zij geven dagelijks in div. spelletjes (nee nooit bingo) prijzen en prijsjes weg. Meestal zijn het prijzen waar ik niet op zit te wachten maar de uitzondering bevestigt natuurlijk ook hier de regel. Voor sokken of een paraplu met hun logo kom ik uiteraard niet in actie. Maar ook bedrijven en organisaties stellen af en toe leuke prijzen beschikbaar. Zo won ik o.a. al eens kaarten voor pretpark Drievliet en 2 pers. toegang voor een sauna.

Wat er gedaan moet worden om een prijs te winnen is meestal niet al te moeilijk. Dus spits ik m’n oren als ik hoor dat er kaarten te winnen zijn voor de voorstelling Bohemian rhapsody in het worldforum theater in Den Haag.
Dát wil ik wel, en op 2 januari staat er niet bijzonders in de agenda. Een symfonie orkest en een groot koor storten zich op de muziek van Queen en dat lijkt me fantastisch. Popconcerten bezoek ik nooit, voor zoveel geld wil ik wel graag zitten en verschoond blijven van het meeblèren van de andere bezoekers dat de band overstemt. Ik wil graag in een comfortabele stoel zittend van de muziek genieten. Ik néém aan dat er in dit geval niet gestaan hoeft te worden.

De kaarten zijn best prijzig en zou ik niet bestellen zolang ik niet wéét of het een zittende luistersessie kan worden. Maar gratis kaarten maken die keus natuurlijk makkelijk, voortijdig vertrekken is dan niet erg.
Op wonderbaarlijke wijze kom ik door de vele bellers heen en de vragen zijn een piece of cake. Ik win die twee gratis kaarten. Volgens mij is Sebastian dan nog net in Nederland. Misschien vindt hij het wel leuk om mee te gaan, maar als hij niet wil biedt Inge zich graag als vrijwilliger aan. Dat is toch wel een soort van bingo hebben hé!

gestrekt…

Geen zorgen hoor, ik lig niet gestrekt. Had wél gekund als ik niet tijdig ingegrepen had. Ik ging er ook niet “met een gestrekt been in” d.w.z. met veel hardheid, zonder nuance, en met grote kracht een aanpak hanteren. Nee hoor, ik liet aanvankelijk juist alles een beetje op z’n beloop en daardoor zat ik wél met een gestrekte wijsvinger de kerstpost te schrijven, die kan nou eenmaal niet wachten. Ferrara schreef haar kerstpost met een wazige blik van de zalf om een bacteriële infectie in haar oog te bestrijden. Gelijksoortige beestjes hadden bij mij een feestje onder de nagel van m’n wijsvinger.

Gaat vanzelf wel weer over toch? Gewoon een beetje soppen in de biotex. Dat dacht ik in ieder geval tot het weekend toen ik ondertussen een bijna dubbele wijsvinger had die niets meer wilde behalve kloppen om mijn aandacht te trekken. Maar ja, is het dan een noodgeval om in het weekend een arts voor te bellen? Nee toch, dus maar wachten tot maandag en de vinger blijven soppen. Maandagochtend mag ik gelukkig ff tussendoor bij nagelstyliste om de gellak eraf te halen, zodat ik kan zien wat er mis is. Ondertussen hebben de beestjes hun feestje al uitgebreid in het verlengde van de vinger tot aan de pols bovenop de hand.

Er zit een breuk halverwege in de nagel en zodra die ‘blootgelegd’ is krijgt de troep die er zit een uitweg aangeboden ….pppffft! Een informatief gesprek met de assistente van de huisarts levert een afspraak op voor in de middag. Zij tekent een mooie wolk met balpen om de pijnlijke, rode plek op de hand.
Dat is de grens die de beestjes niet mogen passeren en om ze dat wat moeilijker te maken krijg ik een kuurtje mee naar huis. Mochten ze het lef hebben na twee dagen alsnog de grens te overschrijde krijgen ze straf met zwaarder geschut.

Nu, twee dagen later, blijven ze steeds verder uit de buurt van die grens, en de wijsvinger kan zelfs alweer wat buigen. Alarmfase afgeblazen maar het kuurtje, met pillen moet natuurlijk afgemaakt worden, en doorgaan met biotexsoppen.
Gelukkig dus géén zwaarder geschut nodig want ik vind dit al zwaar genoeg. Heel doorslikken staat er in de bijsluiter, bij nog zwaarder geschut zou ik ábsoluut het loodje leggen, gestikt in een genezende pil. Een pil van 2×1 cm. is echt de max. Over de bijwerking hebben we het maar niet, ik blijf gewoon in de buurt van het kleine kamertje.

gelukt…

Nou ja, min of meer gelukt en ik ben er in ieder geval tevreden mee. Weet je nog dat ik ‘voor weinig’ dit lichtjesfestijn kocht in een tuincentrum?
Ik dacht daar wel een kerstboompje van te kunnen maken om me te verlossen van de jaarlijkse worsteling met een onhandig te verdelen snoer kerstlampjes.

Na eerst het kerstdorp op de plank geïnstalleerd te hebben, ook geen kleinigheid, knipte ik wat takken uit de taxusboom in de voortuin.
Geen échte dennenboom natuurlijk maar een kniesoor die daar op let.
Het gaat om het idee en dat idee was om van een metalen nepper toch een soort echte kerstboom te maken.
Niet 100% gelukt natuurlijk maar ik vind het goed genoeg’, wie moet er uiteindelijk de hele dag tegenaan kijken? Precies, ik!
Nu snel verder met de kerstkaarten schrijven, ja ouderwets ik wéét het, maar ik vind het nog steeds iets extra’s geven aan het kerstgebeuren. Tot later…….

leuker?

Het was een tijd de slagzin van de belastingdienst; “Leuker kunnen we het niet maken, makkelijker wél”.
Tja, belasting betalen leuk maken zal nooit lukken maar we hebben nou eenmaal dat systeem waarbij we (naar ik hoop) allemaal een evenredig steentje bijdragen aan de samenleving en daar kan ik mee leven. Waarschijnlijk doe ik dit jaar zelfs, uit gemakzucht, een klein bedragje cadeau aan de algemene belastingpot.

Ik vond in de loop van het jaar al 2x een blauwe brief op de mat. Geen aanslag, integendeel, of ik wel wist dat ik misschien recht had op geld terug over 2024.
Ik kon nog aangifte doen over dat jaar. Aardig toch die aanmoediging om geen geld te laten liggen? Nou had ik bewust geen aangifte gedaan omdat ik weinig terug verwacht. AOW en pensioenuitkering worden belast naar de geldende norm daar zit weinig muziek in.
Tot vorig jaar had ik nog een klein inkomen uit arbeid. Daarop liet ik altijd volgens, ik dacht de groene tabel,(maar hang me daar niet aan op) belasting inhouden. Dus zonder gebruik te maken van vrijstellingen e.d. om niet voor negatieve verrassingen te komen staan. Dáárdoor kreeg ik dus een aantal jaren een paar honderd Euro terug. Maar vorig jaar stopte het werk vrijwel helemaal, ik doe nog wel eens een klusje maar dat is meer ‘liefdewerk oud papier’. Ik heb geen loon uit werken meer te melden.

Maar de belastingdienst geeft niet op, vorige week ging de telefoon en maande een allervriendelijkste meneer van de belastingdienst me ‘dat ik waarschijnlijk geld liet liggen’. Hij was niet bevattelijk voor mijn suggestie dat geld dan maar over te maken.
Nee, dat gaat niet zomaar natuurlijk.
Maar ik kan nog steeds aangifte doen, zelfs op papier, zoals ik gewend ben, dan stuurt hij een formulier. Ik vertel hem het hier bovenstaande verhaal, en dat ik niet verwacht boven het bedrag uit te komen dat ook daadwerkelijk uitbetaald zal worden.
En dat ik geen zin heb in het gedoe omdat ik tegenwoordig toch niet meer zelf kan berekenen of aangifte doen loont. Teveel toeslagen en/of regeltjes die ik niet goed kan interpreteren. Geen probleem vind de meneer, wanneer ik iemand wil machtigen kan de belastingdienst dat allemaal voor me regelen…… ze willen het écht wel leuker maken voor me geloof ik. Ik sla het aanbod vriendelijk af en mócht ik wat geld laten liggen zal dat wel in de pot algemene middelen verdwijnen, hebben jullie er allemáál iets aan, geen dank hoor, graag gedaan.