de NS tarten

Ja hoor, ik schuw de uitdaging niet, en daag vandaag de NS weer eens uit me zonder problemen heen én terug te brengen.
Ik weet op voorhand al dát er werkzaamheden zijn rondom de stations in Den Haag en dat de treinen ‘aangepast rijden”, áls ze dat dan ook maar doen.
Het is sowieso een iets gecompliceerdere reis dan vorige keer naar Tilburg. Op zich niet heel lang maar toch veel tijd in beslag nemend door lange wachttijden bij de overstap in Utrecht en de bus vanaf Apeldoorn. Nou ja, dat breekt de reis wel want drie uur achter elkaar in een trein zitten is erg saai. nu zijn het hapklare brokken zal ‘k maar zeggen.

Niet heel raadselachtig waar ik heen ga, eh…. juist een bezoek aan de oude woonstede van één van mijn illustere voorgangers. De kleding van de voormalige doorluchtigheden worden daar al enige tijd gelucht, de soms wat verstikkende luchtjes uit de middeleeuwen, en later, moeten er nu wel uit zijn. Hoogste tijd dat eens te gaan inspecteren.
Mijn ‘hofdame’ voor vandaag is Ferrara die me vanaf Utrecht vergezelt.
Oke, de trein wacht, tot later als ik méér over kan vertellen over ‘de dresscode‘ , Ach hemel ja, wat moet ik áán ten paleize, laten we hopen dat de NS me niet in m’n hemd laat staan daar kun je als Queen natuurlijk niet mee aankomen op het Loo.

M J K

In het nieuws hoorde ik van de week dat de museum jaarkaart het afgelopen jaar meer dan ooit gebruikt werd. De MJK is een systeem waarbij je een vast jaarbedrag betaalt om een jaar lang bij alle deelnemende musea gratis toegang te hebben. Die musea krijgen dan een afgesproken vast bedrag voor iedere bezoeker. De organisatie bepaalt de prijs van de kaart aan de hand van het gebruik en als er zóveel gebruik van wordt gemaakt is dat eigenlijk geen goed nieuws voor de kaarthouders.

Aanvankelijk had je de kaart voor een paar tientjes, dit jaar moet je er al € 75 voor betalen want de organisatie is gekke Henkie niet, die wil er géén geld op toe leggen. Het is net de belasting, zodra de kosten de uitgaven niet meer dekken gaat de ‘premie’ omhoog. Het enige verschil met de belasting is dat iedereen evenveel van de kaart kan profiteren, bij de belasting zijn het vaak de mensen die het minst betalen het meest profiteren omdat het stelsel (voor zover ik weet) op solidariteit gebaseerd is, maar dit terzijde.

Gedeeltelijk werken sommige kaarthouders, met de beste bedoelingen, zélf de prijsverhoging in de hand. Zo zag ik bijvoorbeeld dat mensen de kaart lieten scannen op open monumenten dag. De toegang wás al gratis op die dag maar men liet uit solidariteit met het museum de kaart tóch scannen en het museum zei daar geen nee tegen. Integendeel, het werd aangemoedigd. Goed draaiende musea doen vaak niet mee, die krijgen de bezoekers tóch wel binnen.
Het kleine museum hier in het oude dorp zal best uitkomen met de vergoeding maar vindt altijd wel een reden om een extra toeslag te berekenen. Ze werken veel met vrijwilligers, hebben zeker nooit echt uitschieters die je gezien móet hebben en snabbelen wat bij met zalenverhuur. Ik vertik dus om een toeslag te betalen.

Niet iedereen haalt ieder jaar de kosten van de kaart eruit, maar omdat er ook altijd mensen zijn die zo vaak een museum bezoeken dat ze het er ruim uit halen heft het één het ander op als het goed is. Alleen die onterechte scanacties, en ik zag dat toch al vaker, maken dat aantal uit te betalen bezoeken dus onterecht hoger en zo schiet de kaarthouder zichzelf in de voet…. dan gaat de prijs weer omhoog. Op dit moment heb ik m’n kaart pas één keer gebruikt in het nieuwe jaar….. daar moet ik binnenkort maar weer eens iets aan doen, horen jullie vast wel wat over.

eet smakelijk

Om het nog even over zo’n bridgemiddag te hebben, dat is, ook door de afstand, altijd een lange middag. Dan ben ik pas rond kwart voor 6 thuis. Natuurlijk heb ik dan geen zin meer om te gaan koken en ga ik dan voor iets makkelijks.
Keuze genoeg zou je zeggen, zowel bij de supermarkt als bij bijv. de ambachtelijke slager zijn complete maaltijden te koop. Hoef je alleen maar in de magnetron ‘af te koken’ of op te warmen.

Van de diepvriesmaaltijden is wat mij betreft uitsluitend de jachtschotel een optie. Die is nog redelijk te eten en een enkele keer, als ik een hele dag op stap ga, zorg ik wel eens dat er zo’n maaltijd klaarstaat. Bij de slager had ik nog nooit een maaltijd gekocht. In de gekoelde toonbank staat van álles, stamppotten, lasagne, macaroni enz, allemaal ‘ home made’ door de slager. Het ziet er allemaal goed uit en dus dacht ik laatst “kom op stel je niet aan, het is vast een smakelijke maaltijd”! Ik koos voor de macaroni met gehakt.

Nou ben ik sowieso gewend aan koken zonder zout toe te voegen maar ik val niet ter plekke neer wanneer ik iets eet waarin wél zout gebruikt is. Maar behalve te zout proefde ik ook te zoet en nog veel meer andere kruiden en/of conserveringsmiddelen. Ik snap wel dat men niet aan conserveringsmiddelen ontkomt en al is de controle scherp bij de winkeliers, ik héb het er niet op. En dus…… laat ik het gemak toch aan me voorbij gaan en ging maar weer zelf aan de slag.
Het kan óók wel makkelijk als ik zelf wat extra porties maak voor in de vriezer.
Gewoon gehakt rullen met de kruiden waar ik aan gewend ben, zonder zout maar met gesnipperde uit en tomaten.
Ziet er minder rood uit dan bij de slager dat is waar, maar het is nét zo snel warm gemaakt als ik uit de vriezer leg vóór ik de deur uit ga. Drie keer raden wat ik vandaag eet.

kaartje leggen

De trouwe lezer heeft wel meegekregen dat ik tegenwoordig regelmatig ‘een kaartje leg’. Misschien wat oneerbiedig als ik het over bridge heb maar dat moet maar kunnen. Kaartspelen horen er in Nederland al eeuwenlang bij, van makkelijk tot moeilijk en van gezelschap- tot gokspel. “
Dat is in de taal ook terug te vinden door spreekwoorden en gezegden. Leuk onderwerp om even ‘aan te kaarten’ uiteindelijk ben ik opgegroeid in een tijd zonder TV en/ of computer maar mét een spelletje doen.
Van huis uit best wel veel kaartspellen geleerd, daar kan ik makkelijk even over nakaarten al leerde ik in die tijd óók dat juist dat ‘nakaarten’ soms wel problemen gaf. Beter niet doen dus.

Jokeren, hartenjagen, klaverjassen en nog heel veel andere spellen werden gespeeld, maar bij vrijwel ieder spel leerde je dat ‘de kaarten voor de borst houden’ heel verstandig was om de tegenstander ‘niet in de kaart te spelen’. Gek genoeg zijn daar bij het bridgen toch wat tegenstrijdigheden. Je houdt weliswaar de kaarten tegen de (al dan niet volle) borst maar eigenlijk ‘speel je open kaart’ door het bieden. Als ik open met 1 sans-atout vertel ik mijn partner dat ik 15 á 17 punten heb, maar de tegenpartij heeft de oogjes wagenwijd open en ziet dat óók.
Je hoeft niet naar een waarzegger om je ‘de kaart te laten leggen’ om te weten dat ze daar gebruik van zullen maken om jouw spel als ‘een kaartenhuis in elkaar te laten storten’.

Zelfs gokspelletjes als eenendertigen kwamen vroeger thuis wel voor, maar dan wel met aangepaste valuta, zoals luciferhoutjes of knopen. Dan was het niet zo erg wanneer iemand ‘alles op één kaart zette’ want lucifers en knopen kon je makkelijk weer aanvullen. Winnen was soms wel ‘doorgestoken kaart’ maar alleen voor de kleinere kinderen, om niet de moed te verliezen als een spel nog geleerd moest worden. Maar al heel gauw was een spel spelen gewoon accepteren dat soms ‘de gekken de beste kaart krijgen’. Als je dat een hele middag treft kun je daar best een beetje ‘van de kaart van raken’ als je slecht tegen je verlies kunt.Want hoewel bridge een tamelijk ingewikkeld spel is, waar je zelf héél veel kunt doen om te winnen, het blijft toch altijd afwachten ‘hoe de kaarten vallen’.