voltige…?

Eh….. voltige? Waar héb ik het over vraag je je af? Goed leg ik het wel even uit.
“Voltige is gymnastiek op de rug van een paard. Het paard loopt aan een lange lijn (de longe) op een cirkel. Hij heeft een speciale voltigesingel met handvaten …! “
Geen zorgen hoor, ik heb géén nieuwe hobby die me met gemak de nek zou kunnen kosten. Ik ben écht niet van plan om staand op een lopend paard kunstjes uit te gaan halen. Ben al blij dat ik op de beetje rommelige stoepjes hier uit de voeten kan zonder een heup te breken.

Maar Amber kan al aardig paardrijden en kwam in Zweden in aanraking met een vereniging die ook voltige in de aanbieding heeft.
Ze mocht een proefles doen om te zien of het iets voor haar is.
Amber is ondertussen 11 jaar, gek op dansen, gek op paardrijden en voor de duvel niet bang.
De proefles vond ze erg leuk, natuurlijk niet metéén op een echt paard en onder goede begeleiding werd er gekeken of het iets voor haar is. Ja dus….. ja ze gaat op les.
Als overgrootmoeder wordt je daar een beetje onrustig van, wat ze dan allemaal niet uithalen op een paardenrug daar lusten de honden geen brood van.
Toegegeven, er is veel begeleiding en er liggen dikke matten zolang er op een houten paard wordt geoefend, en dat paard kan óók bewegen om te wennen aan beweging terwijl ze oefenen.
Maar ja een echt paard is minder berekenbaar dan zo’n houten beestje. Amber draagt dan ook een helm als ze op een echt paard gaan oefenen.
Nou ja, ik troost me met de gedachten dat het sowieso bij zal dragen dat ze bij het gewone paardrijden beter in het zadel zal zitten door deze oefeningen. En natuurlijk dat ze er veel plezier in heeft voor zolang het zal duren. Uiteindelijk wordt niet iedereen een echte acrobaat op zo’n paardenrug, dat stelt me een klein beetje gerust.

terug naar….

Ja tóch nog even terug naar het museum Beelden aan zee. Ik kan het niet helpen hoor, Ferrara wilde graag horen waarover ik een gids zo lyrisch hoorde vertellen. Natuurlijk geef ik daar gehoor aan. (alles voor een logje immers)
De tijdelijke tentoonstelling aldaar ging over het werk van Magali Reus waar ik nog nooit van gehoord heb natuurlijk. Haar werk is kleurig maar te klein, en te weinig, om me de grote sombere muren te doen vergeten.

En dan hangt er aan een héél grote lege wand alleen dit kunstwerk.
Er staan wat mensen bij en een gids staat zijn verhaal te doen.
Hij vraagt de mensen waar het ze aan doet denken.
Eitje natuurlijk, een was/droog trommel.
Nee nee, nou niet meteen denken dat die mensen er een beetje de draak mee steken!

Het blijken kenners te zijn want zeker, de kunstenares werd, volgend de gids, geïnspireerd door zo’n trommel.
De man vertelt bijna lyrisch hoe de vrouw hoogstpersoonlijk iéder gaatje er zelf ingeboord heeft.

De rest van het verhaal hoor ik niet meer, maar laat m’n gedachten de vrije loop. Zou ze niet doorhebben dat dit soort trommels al heel lang bestaan?
Of misschien heeft ze niet zo door dat we een schreeuwend gebrek hebben aan mensen die met een boor (of ander gereedschap) in de hand goed uit de voeten kunnen. Met een beetje geluk is een dik belegde boterham dan zelfs beter bij elkaar te sprokkelen dan als kunstenaar.
En ik denk na over wat ik nou zélf van kunst verwacht.
Ik dénk altijd dat het wel iets van herkenbaarheid moet hebben voor me…. Tja, wil je het nóg herkenbaarder dan deze wastrommel? En toch zie ik er geen kunst in.

Ik heb thuis immers nooit de aanvechting om de voor de wasmachine te gaan zitten om de trommel te gaan zitten bewonderen.
Die heeft bij mij trouwens een veel minder riante behuizing, wél net zo ‘sober’ qua aankleding.
Je ziet het hé, ik stel me écht wel gewetensvragen in zo’n museum, dat je niet denkt dat het niets met me doet.
Een goed gelijkend beeld van mens kan me iets doen, evengoed is dat dan gemaakt ‘naar een voorbeeld’ net als deze trommel. En wanneer ik iets écht mooi vind ben ik er snel over uitgepraat….maak daar maar chocola van.
Om een gerenommeerde kunstcritica te worden heb ik nog een lange weg te gaan vrees ik!

Grietje zonder Hans

Zondagmorgen geeft dochterlief een belletje…
Ze weten een heel mooi stukjes bos in Wassenaar, “ga je mee naar de sneeuwklokjes kijken, dan halen we je over een half uurtje op.
Hoef je lekker niet zelf te rijden…….laat je tas ook maar thuis.”

Argeloos zeg ik “graag, tot straks”!
En inderdaad leiden ze me door een prachtig stukje natuur met niet alleen sneeuwklokjes maar ook narcissen.

Het is een prachtige wandeling maar ik krijg steeds meer het idee dat die ergens heen leidt.
Ik blijk gelijk te hebben……

Ineens stoppen we bij een flinke boomhut die m’n nieuwe buitenhuis blijkt te zijn……

Als we samen de boel geïnspecteerd hebben blijkt iedereen ineens verdwenen te zijn en laten ze me, als de nieuwe Grietje zonder Hans, achter in het bos…. ik kan nérgens heen!!!!

H-É-É-É-L-P……