’t was druk

Ja zeker wel, en dat kwam door m’n laatste voormalige werkgever. Hij had maar liefst 2 klusjes waar hij geen gat in zag. Aan mij dus de vraag of ik dat gat erin kon maken. En dan natuurlijk niet zomaar een gat, en ook niet maar één gat.

De twee klusje bij elkaar vragen om bijna 5000 gaatjes en het apparaat, waarmee je zo’n gaatje ook netjes met een metalen ringetje kunt afwerken, staat nog bij mij thuis, nog van een vorige keer.
Na de vraag hoe het met me gaat is de voorzichtige vraag is; ‘ kun jij dat klusje voor me doen, of moet ik het apparaat ophalen’?
Als blijkt dat er geen tijdsdruk op staat vind ik het leuk om te doen. Bijna 5000 keer die zwengel over staan halen wil ik niet in 2 dagen moeten doen.
het blijkt niet echt haast te hebben en dus wordt de boel gebracht en ga ik aan de slag.

De grootste partij van de twee is een reparatie label. Heb ik eerder gedaan, en als ik net lekker op dreef mis ik ineens de perforatielijn om het strookje voor de klant af te scheuren…. oeps, zou dat wel kloppen?
Toch maar even navragen, foto maken en appen…..

Natuurlijk is de perforatie érgens in het proces vergeten. Het spul moet dus weer opgehaald worden om die er alsnog in te laten zetten en dan ben je zo twee dagen verder eer ik er weer mee aan de slag kan.
En dan is wél tijdsdruk natuurlijk. Het hele huis ligt dan al snel onder de uitgestanste rondjes waar de carnavalvierders best iet mee kunnen, maar ik niet. En opruimen heeft weinig zin zolang niet álles af is.
Zolang ik bezig ben loopt alles lekker, maar later merk ik toch wel een ietsiepietsie dat de spieren dit soort inspanningen niet meer zo gewend zijn.
Nou ja, ik rammel alles er zo snel mogelijk uit en ik héb nog een bon liggen voor de sauna, daar moet het met die spieren wel weer goed komen denk ik.