meeleven

Soms komt alles een beetje tegelijk, ken je dat? Vast wel want dat maken we allemaal wel eens mee.
Kleinzoon Maikel en z’n vrouw vonden een paar weken geleden ‘het huis van hun dromen’ en wonder boven wonder, hun bod werd aanvaard. Een paar jaar geleden kochten ze een huis dat ‘bijna’ het huis van hun dromen was en nu het droomhuis van een ander stel mag worden.
Dat stel moet nog gevonden worden en daarom waren er twee kijkdagen, het wachten is nu of er op geboden wordt.

Alsof dat nog niet spannend genoeg is heeft Maikel een knie die steeds vaker, en langer, op slot schiet en wordt daaraan vandaag geopereerd. Niet handig met een verhuizing in zicht maar met een knie op slot kun je ook niet veel. Omdat met krukken lopen best vermoeiend is wanneer je een been niet mag belasten kwam m’n zuinig bewaarde rolstoel mooi van pas. Die ben ik maar even gaan brengen. Inmiddels weet ik dat operatie goed verlopen is en Maikel weer thuis is. Ik leef natuurlijk met ze mee op alle fronten.

Bij kleindochter Anne spannende dingen van een andere orde, een opname in een zorghuis van haar schoonmoeder. Een vrouw (in de leeftijd van mijn kinderen, dat zet je gruwelijk aan het denken) die al een paar jaar een aan een bijzondere vorm van dementie lijdt.
Haar man werkt nog en de kinderen, twee jonge gezinnetjes, deden bijna het onmogelijke in afwachting van een geschikte plaats voor de moeder om de man bij te staan.
Wat is het toch een verschrikkelijke ziekte voor zowel de patiënt als de familie.

Mijn ervaring is dat thuis vooral de nachten de mantelzorgen opbreken door het slaapgebrek. Ik zoek nog steeds naar mensen die dáár oplossingen voor willen zoeken. Helaas zijn de meeste organisaties liever bezig met donaties inzamelen en investeren in technische hoogstandjes waar men alleen in het beginstadium iets aan heeft.
Helaas is thuis blijven lang niet altijd een optie, soms door de vorm van de ziekte, soms omdat de omstandig niet goed genoeg aan te passen zijn. En natuurlijk kan ook niet ieder mens een zoveel vragende zorgtaak aan zonder er zelf aan onderdoor te gaan. In die gevallen is een verzorgingshuis een goede oplossing maar ook daar worden de wachtlijsten steeds langer.
Mijn gedachten zijn vandaag dan ook zéker wel bij Anne en haar man. Ik weet nog hoe verschrikkelijk het was om mijn schoonmoeder destijds in het tehuis achter te laten.