overdadig

Voordat ik me op de kleding stort nog even iets over het salonorkest dat op de Titanic speelde. Ook daar is enige aandacht voor op de tentoonstelling. Het orkest speelde door zolang het kon maar ging met het schip ten onder, alle orkestleden verdronken. Over plichtsbesef gesproken. Volgens het bijgaande bordje in de tentoonstelling werd de orkestleider gevonden met de viool op zijn lichaam vastgebonden. De jaren 20 van de vorige eeuw hadden nog een arbeidsethos waarvan veel mensen uit de huidige jaren 20 ernstige uitslag zouden krijgen.
Liefde voor ‘het vak’ is vrijwel uitgestorven, men gaat waar (meer) verdiend kan worden, in welk vakgebied dan ook.

Aan de japonnen (nee zoiets noem je geen jurken) is duidelijk te zien dat handenarbeid in die tijd goedkoop was. En werd ook niet op een metertje stof gekeken, uiteraard alleen voor de betere klasse die het kon betalen. Veel japonnen hebben een sleepje, mooie draperieën en vooral veel borduurwerk, al dan niet met glinsterende steentjes. Ik zie er zelfs mouwen die tot op de grond hangen.
Het zou volkomen onpraktische kleding zijn in het nu maar toch…. ik zou wel een paar van deze juweeltjes willen passen. Het zou ‘de Queen’ wel passen toch?