achtervolging..

Het moet niet gekker wórden. Kwam ik vorige week in Rotterdam op héél veel plaatsen Erasmus tegen had ik me niet gerealiseerd dat je ook in Gouda niet om hem heen kunt. Erasmus ja, die van ” het lof der zotheid”. Ik heb me nooit zo met Erasmus bemoeid maar als ik wiki erop nazoek kun je hem gerust een multitasker noemen.

Maar goed, Ik had met Ferrara nog een afspraak in te halen, in Gouda was het vandaag “zotte zaterdag” en dan is 1+1 gewoon 2 en zo doken we samen Gouda in. (en natúúrlijk werd het weer een geweldige dag)
Ja, ja, ja daar horen jullie natuurlijk méér over maar vandaag beperk ik me even tot Erasmus die we heel snel tegen kwamen in de prachtige Sint Jan kerk.
Echt alleen die kerk is al een bezoekje aan Gouda waard met alle prachtige glas in lood ramen. Het is ook de eerste kerk die ik zag waarin sprake is van een deels schuin oplopende vloer waardoor je “achter de schutting” een paar doorgangen met trapjes hebt.
Dat theater uit de kerkgeschiedenis ontstaan is lijkt hier een stuk waarschijnlijker.
De bankjes zijn zelfs, ten gerieve van zachte billetjes, bekleed met iets zachts en een lekker warm groen stofje.
In gedachte hoor ik de dominee na een hamerslag roepen “order…order… i.p.v we zingen nu psalm 971

We horen een middeleeuws koortje zingen en als we rustig staan te kijken blijkt ineens Erasmus in beweging te komen. Het koortje zingt onverstoorbaar verder maar ik vertrouw het niet en zoek even een rustig plekje…… je weet maar nooit!

Advertentie

een zeldzame…

Ze komen op héél veel sites voorbij op het moment….. “ja “t is herfst of niet hé, en dus reizen de paddenstoelen eh… zeg maar, “als paddenstoelen uit de grond”.
Is niet iédere soort al langsgekomen? Kan ik daar dan nog wel iets aan toevoegen?
Jawel hoor, ik kwam een kluitje paddenstoelen tegen op een net zo ongewone als onverwachte plaats.
In ieder geval een plaats waar het nooit regent wat voor paddenstoelen toch een eerste levensbehoefte lijkt te zijn.


Het zijn er meerdere en ze lijken op een ordinaire vliegenzwam, je kent ze wel.
Die waar ene kabouter Spillebeen het heen en weer wippen bedrijft.
Oke ik zwam niet verder, het was in een bus van het OV en het was een schattig blond meisje (hád natuurlijk ook een schattig donker meisje kunnen zijn zeurpieten onder ons maar ze wás nou eenmaal blond) dat een gehaakt piepklein hoofddoekje onder haar koptelefoon geklemd had.

Pas toen ze uitstapte zag ik dat ze er ook een bijpassende shawl bij om had.
Daar kon ik écht geen foto van maken, privacy weetjewel.
Het was al lastig genoeg om het hoofddoekje er een beetje ongemerkt op te krijgen.

Natuurlijk móest en zou ik die foto maken om in al het paddenstoelen geweld ook eens een bijzondere soort te kunnen presenteren.
Het leven van een blogger gaat nou eenmaal niet over rozen.

En het bijzondere van déze paddenstoelen is dat je ze de hele winter nog kunt tegen komen.
Alle anderen paddenstoelen is maar een kort leven beschoren.
Geen dank hoor, natuurlijk deel ik zo’n bijzondere soort graag.

plakken en vouwen

Het zóu kleuterschoolwerk kunnen zijn, of eh…. zien we hier een staaltje origami, je weet wel, dat secure Japanse vouwwerk met mooi gekleurd dun papier.

Alleen was dit geen dun vouwpapier maar (ik schat) 300 grams papier waarin op verschillende plaatsen gelukkig wel rillen gemaakt zijn op de te vouwen plaatsen. Ik moest werken weet je nog en ik kon het lekker thuis doen, dan kan ik het een beetje doceren want vooral dat harmonica vouwtje van de foto midden boven is in het smalste puntje, ondanks de rillen, toch een uitdaging.

Heel goed zonder spierpijn te doen voor 15 mapjes maar op de order zak staan er nog twee nullen achter die 15 bij de regel “aantal”.
Kijk en dán ga ik het pas leuk vinden en zit ik, eigenlijk nét als origami vouwers, urenlang ingespannen te vouwen en te plakken. Ja geplakt moet er ook worden want het is een soort portefeuille als het klaar is.
Natuurlijk ga ik niet teveel energie stoppen in alles zo plat mogelijk te vouwen, daar heb ik de kunst voor, ja echt. Dat je niet denk dat ik helemaal niet met kunst kan! Daarna past alles keurig strak in de doosjes.
Echt daar kan ik van genieten.

De loeizware 2-delige lexicon van beeldende kunstenaars is ooit ook in de drukkerij gedrukt en dan sta ik natuurlijk vooraan om beslag te leggen op een afgekeurd exemplaar. Hij beslaat de periode van 1750 tot 1950, dus néé, Toos Holstein staat er net niet in. Wél een Pieter Holstein in Enschede geboren in 1934 die in ongeveer dezelfde disciplines thuis was als Toos is.
Omdat de appel meestal niet ver van de boom valt zou dat dus bést familie van Toos kunnen zijn, misschien zelfs wel haar vader.

Ondertussen is de klus geklaard, het had gelukkig niet echt haast dus ik kon er de tijd voor nemen. Als dit maar +/- 200 vel zijn kun je zelf wel een voorstelling maken van hoe hoog een stapel van 1500 vel is.

en vérder..

……… Rotterdam in. Wat ik vooral in grote steden altijd belangrijk vind en ook graag wil zien is “is er ook nog wat groen te vinden.” En zo lopen we dus op advies van Dorothé naar de historische tuin Schoonoord.
Een heerlijke oase in een grote drukke stad.

Een flinke tuin die echt een bezoekje waard is en waar ik m’n best doe zoveel mogelijk van de pittige herfstlucht op te snuiven. Dorothé schreef er 2 jaar geleden een lezenswaardig uitgebreid blog dus link ik heel gemakzuchtig hier haar logje
Waarschijnlijk ben ik nog wat onder de indruk van de “blote man”in de stadhuis hal want want ik zie toch echt in deze boom een stel mannenbenen die eindigen in een strak mannenkontje…. of ligt dat echt aan mij en zie jij alleen maar een boom. Zal het m’n dirty mind wel weer zijn.

En dan pap ik nog aan met een andere man, de reus van Rotterdam. Het standbeeld is op ware grootte gemaakt, dus 2meter30 lang met schoenmaat 62. Ik kom tot ongeveer een hoofd boven zijn navel en zijn schoenen lijken door de regen kleine vijvertjes waar bloemetjes ingewaaid zijn. Mijn maatje 39 valt in het niet.

We zien héél veel murals in alle kleuren van de regenboog maar ook prachtige in zwart/wit al is er niet altijd goed bij te komen voor foto’s. Dat murals iets van deze tijd zijn is misschien toch niet helemaal waar. Bij een groot naoorlogs huizencomplex zie ik over de hele breedte bij ieder huis toch iets van cemente “kleurigheid” in een gemetseld kadertje.

We komen natuurlijk niet om het depot heen….. eh jawel daar komen we juist wél omheen want je kunt er helemaal omheenlopen. Je weet wel, die grote glimmende bol, een net even ander museum dan gebruikelijk.
Je kunt er o.a. iets meer zien van wat er allemaal komt kijken om kunstwerken op te slaan maar nog veel meer.
Het glimmende ronde gebouw is aan de buitenkant nooit hetzelfde, door de weerspiegeling zie je bij iedere stap die je verzet steeds iets anders maar vooral jezelf als je er dichtbij bent. Grappig.
Ook één van de dikke sluisachtige deuren die openstaat is nog net op de foto te zien.
Nee we zijn er niet naar binnen gegaan dat duurt natuurlijk veel te lang. Dat Rotterdam ook veel studenten herbergt is duidelijk te zien als we onze weg voortzetten een woonwijk in……….

Natuurlijk valt er nog zóveel meer te vertellen maar op dit moment ontbreekt me de tijd, ik werk me een slag in het rond. Dat moet dus maar weer wachten het is niet anders.

inspectie “rotjeknor”

Nou geloof me, we hebben serieus werk gemaakt om Rotterdam te inspecteren nu het a.s Koningsdag het Koningspaar zal ontvangen.
We zeg ik, want natuurlijk heb ik daar hulp bij nodig, dus had ik een afspraak met Dorothé van Djaktief die Rotterdam als haar broekzak kent.
Het weer is vroeger op de dag nog niet zoals we het hadden willen hebben, een miezerig regentje dat soms wel, en soms niet valt.
Ik worstel wat met een paraplu en m’n capuchon maar besluit toch dan maar voor een verregend hoofd te gaan om van dat gedoe af te zijn.
Dorothé komt op de fiets en is duidelijk beter op de regen berekend dan ik, ook geweldig voor de herkenning dat knalgeel,
Natuurlijk is de kennismaking als altijd, vertrouwd en gezellig. Maar we hebben werk te doen dus gaan snel op stap.
Het prachtige stadhuis uit het begin van de vorige eeuw zal zéker bij dat bezoek betrokken worden dus we nemen een kijkje en tja….. het gebouw is ook van binnen prachtig maar toch een kleine kanttekening over één van de kunstwerken in de hal.

Precies, die “man” op de rechter foto die ik decent van opzij op de foto heb gezet. Kán dat wel voor zo’n bezoek, de man staat er met alle “onderdelen” nauwkeurig op de juist plaats volledig naakt, nogal uitdagend bij en wie weet wat er gebeurt wanneer Maxima, charmant als altijd, het beeld in de problemen brengt. Je moet er niet aan denken.

Problemen waar ook even naar gekeken moet worden is de bestrating, we lopen elkaar constant te waarschuwen voor los liggende bestrating, wetende dat Maxima altijd op mega hoge hakken loopt is het niet ondenkbaar dat ze meteen het Erasmusziekenhuis zal moet bezoeken om een gebroken enkel te laten behandelen.
Maar er blijkt al aandacht voor te bestaan want Dorothé wordt een paar keer gehinderd in haar routeplannen door wegwerkzaamheden, we moeten een paar keer terug omdat zélfs voetgangers er niet door kunnen. Het is voor het goede doel denken we dan maar al verontschuldigd Dorothé zich voor de extra kilometers. Ze verontschuldigd zich ook, volkomen overbodig, dat ze teveel praat.
Natuurlijk moet je als gids wel een verhaal hebben en ze weet véél te vertellen. Fijne bijkomstigheid is dat ik niet heel veel hoef te praten. Ik kan een flinke wandeling prima aan maar ja, toch geen dertig meer en heb geen lucht genoeg om véél te praten als ik stevig doorstap. En we stáppen stevig door.
We zien dat er extra gelet wordt op fietsendieven en inspecteren de Erasmus brug waar ik duidelijk even het volkslied zing voor de sfeer.
Uiteindelijk hebben we er vertrouwen in dat het wel goed komt met de veiligheid en gaan we meer voor ons plezier verder…. oeps dat moet dan maar in een volgens logje.

de kachel ….

…. met iemand aan maken. Er zijn wel bloggers die daar lol in hebben, althans in de spreekwoordelijke zijn van “iemand in de maling nemen of een beetje te stangen. Zolang het goedmoedig gebeurt moet het maar kunnen. Misschien is de tijd niet veraf dat we om warm te blijven écht de kachel met iemand aan willen maken, je moet wát met de huidige gasprijzen.

Hier kan ik dat nog niet doen want de schoorsteen moet nog geveegd worden, afspraak staat maar met mijn piepkleine Franse lambriseringshaardje zal een mens opstoken toch wat voeten in de aarde hebben.
Er staat nog een fles prima cognac dat is misschien wel een betere optie om warm te worden, drink ik me gewoon kachel. Verhip dáárom heet dronken zijn zo! Nee geen zorgen ik bén niet kachel hoor.

Ik heb natuurlijk ook gewoon een knop om de verwarming aan te draaien maar ben op het moment zo weinig thuis dat het de moeite niet is. Vandaag moest er weer gewerkt worden en van bezig zijn wordt een mens nét zo warm als van die cognac.
Morgen ben ik óók alweer niet thuis. Ik hoorde dat mijn “ambtgenoot” WA met zijn vrouw Koningsdag in Rotterdam wil vieren.
Je begrijpt, als gekroonde hoofden onder elkaar, doe ik het voorwerk voor ze. Volledig incognito ga ik morgen Rotterdam verkennen. Natuurlijk gaat er iemand mee “die van de hoed en de rand weet” om een juiste inschatting te kunnen maken van wat verantwoord mogelijk is. Ik houd jullie op de hoogte.

overprik(kel)d

Poeweeh… ik had echt een prikklusje in de tuin. Altijd vaste prik als je zowel een roos als veel vuurdoorns in de tuin hebt. Volgens mij was mijn achtertuin niet heel erg onder de indruk van de droge, warme zomer.

Vorig najaar had ik de vuurdoorn écht helemaal gekort tot aan het schuurdak van de buurtjes, de roos had ik zelfs zo goed als met de grond gelijk gemaakt. En kijk nou eens, over de héle lengte (oke dat is niet zo héél lang in een tuin van nog geen 50 vierkante mtr.) steken er weer takken ruim een meter boven het dak uit.
Aan de andere kant slieren rozentakken van een meter of drie bijna over de grond.
Je zou niet zeggen dat de achtertuin het met één keer sproeien moest doen, met als extraatje soms een paar gieters badwater (zonder zeep uiteraard).
Alles groeide alsof ik er de hele droge zomer met een gieter naast stond.
Daar moet ik weer voor bloeden, letterlijk natuurlijk want “geen rozen zonder doornen” is nog maar de halve waarheid, vuurdoorns moet je ook niet uitvlakken, stekels van 4 cm lang zijn geen uitzondering..
Ik roep Henk te hulp om me warm te houden dus… pak zijn warme grijze fleecevest van het haakje waar het altijd stand-by hangt te wezen.
Ik had natuurlijk liever gehad dat hij zelf even kwam snoeien maar ja, de hof van Eden schijnt hem harder nodig te hebben dan ik dus dat gaat niet lukken. Dan maar zelf aan de slag al word ik nauwelijks gehinderd door enige kennis van het snoeien.
Ik heb een duidelijk definitie van wat snoeien is; ” wat in de weg staat of hangt knip ik weg”.
Omdat de zon er toch nog even doorkomt is het vest me al snel te warm, zo hangt “Henk” helemaal werkeloos een stoel, het is warempel heerlijk zo in het zonnetje.
Als ik drie bloedende vingers heb vergaard vind ik dat even met een boekje in de zon een betere optie is. In ieder geval is er dan al één stuk vuurdoorn gekortwiekt zonder al te veel bessen af te slachten, er blijft een gedekte tafel voor de vogels.
Volgende keer meer, ik zeg maar zo: ” hoed U voor overdrijving”, je bent zó overprik(kel)d!

boze kleinzoon

Héél boos zelfs, nee niet op mij hoor. Kleinzoon Maikel heeft een vriendenuitje “ergens waar het nog lekker warm is” (ik ben vergeten waar) maar in ieder geval in een soort resort met alles d’r op en d’r an. Nee klopt, tot zover niets om boos te worden natuurlijk.
In warme landen hebben dieren vaak een andere status dan bij ons, wij verwennen ze misschien wel teveel. In veel landen moeten honden en katten zichzelf maar zien te redden en blijkbaar weten zwerfkatten in de buurt van zo’n resort héél goed “waar het goed toeven is “.

Dat niet iederéén gediend is van zwerfpoezen om zich heen snap ik, daar moet je dan je beklag maar over gaan doen aan de balie zou ik zeggen.Helaas neemt men soms het recht in eigen hand en Maikel zag hoe een andere gast, ik wou zeggen “dame” maar kan ik niet verantwoorden, één van de katje tegen een boom aan kwakte en tja…. dán wordt Maikel boos. Hij gaat uit z’n dak tegen “het kreng” en wordt nóg bozer omdat niemand iets doet. Hij gaat het gebeurde doorgeven aan de balie waar men belooft een oogje op het “kreng” te houden.

Erg veel oog hadden ze er blijkbaar niet op want twee dagen later liggen de katjes, een paar kittens en een wat grotere poes op één van zonnebedden. Dan komt “het onmens ” langs, ziet de poezen op het bed en kiepert het héle bed met poesjes en al in het zwembad. één van de vier springt nog tijdig van het bed maar de anderen gaan met bed en al in het water…..! Nee natúúrlijk kan Maikel dat niet aanzien en plonst het water in…..

Gelukkig blijft er nu niemand onberoerd al is het onmens ondertussen verdwenen. Eén van de andere gasten ontfermt zich over de kleintjes om ze weer op te laten drogen, ze ligt drie uur lang met drie van de vier poezen op haar lichaam. Eén van de poesjes was er vandoor gegaan maar werd hoestend teruggevonden, had water in de longetjes gekregen maar dat komt goed volgens Maikel.

Aan de balie beloven ze beterschap en weten daar dat het “onmens” de andere dag gelukkig toch vertrekt. Misschien moet men wat meer werk maken om overlast van zwerfkatten te voorkomen maar ze vinden het natuurlijk mooi meegenomen dat ze gratis muizenjagers rond hebben lopen.
Onnodig te zeggen dat zélfs wanneer je de katjes als overlast ervaart dit soort dierenmishandeling niét door de beugel kan.

Wat ben ik dan blij met een kleinzoon met het diervriendelijk hart op de juiste plaats, en ook nog (net) de zelfbeheersing om “het onmens” niet te wurgen zoals hij eigenlijk het liefst had gedaan.
Een trotse oma? Ja zeker wel, nou en?

arbeid adelt

Als dat spreekwoord op waarheid berust moet ik ondertussen in het Nederland’s Adelsboek (ook wel bekend als” het rode boekje” dat je weer niet moet verwarren met het rode boekje van Mao uit de jaren 60) vermeld staan. Een beetje bezig zijn in het kader van “rust roest” kan ábsoluut geen kwaad. Wel even wennen aan vroeg de weg op, soms in dikke mistflarden en soms met prachtig doorbrekende zon wat dan weer hartstikke afleidt als je op een filegevoelige route rijdt.

Vandaag had ik lekker alle tijd voor mezelf wat helemaal niét wil zeggen dat ik dan niét moe ben geworden, integendeel….. pppffftttt. Ik ben “even” een winkelcentrum ingedoken, ging om 10 uur de deur uit en was pas om half 2 weer terug. Ik moest nieuwe pantoffels hebben en die waren verrekt lastig te vinden…..lees ik kwam ook héél veel andere leuke winkels tegen, je moet wát met “al dat geld” dat jouw kant oprolt! Ook nog een nieuwe spijkerbroek gekocht, kon er gelukkig één vinden zonder gaten, die komen er heus vanzelf wel in hoor, daar ga ik niet voor betalen. O ja ik vond gelukkig ook een flinke zak “lauweren”, zodat ik nu even op m’n lauweren kan rusten, lijkt me een goed plan.
Niet direct een héél boeiend logje geworden hé! Kan het ook niet helpen dat ik niets tegenkwam om over te zeuren zoals in dit oude logje uit 2011 (voor wie het een te kort logje vindt)

tragiek

Het komt wel eens voor dat ik m’n hoofd schud bij een door een officier van justitie genomen beslissing.
Schoppende ettertjes die elkaar overduidelijk dekken komen daar soms mee weg omdat de officier van justitie niets bewezen acht.
Deze week deed zo’n officier een uitspraak waar ik me in kan vinden al heb ik er wél een kanttekening bij. Ik weet natuurlijk wel dat ik de wijsheid niet in pacht heb, anders had ik in de eerste regel wel geschreven “dat ik m’n wijze hoofd schud”.

Het ging om een 82 jarige man die zijn vrouw had vermoord met een koevoet. Na onderzoek in het PBC bleek de man Alzheimer te hebben. Hij had ruzie gemaakt met zijn vrouw omdat hij haar van overspel verdacht waarna hij een koevoet onder het bed vandaan haalde en er op los sloeg.
Een heel tragische zaak die de man niet aan te reken is volgens het OM. De man had een onsamenhangend verhaal over “een kerstman die hem in een busje een roze coronaprik gegeven had”. op één van de vragen.
Hij hoeft dus niet naar de gevangenis maar omdat de oude baas zelf niét akkoord gaat met opname is er door de rechters een machtiging afgegeven hem zo nodig tégen zijn wil op te nemen.

Terecht naar mijn idee, de man is té onberekenbaar om zonder toezicht in de samenleving los gelaten te worden. Of zijn dementie al bekend was weet ik niet, misschien niet want dementie sluipt er in en niet in iedere relatie herkent men de signalen tijdig.
Of misschien was het wél al bekend maar kon de partner en/ of de patiënt er niet mee omgaan. Ontkennen van de situatie komt helaas nogal eens voor waardoor escalatie, zoals in dit geval, veel vaker voorkomt dan wanneer de omgeving er vanaf weet.

Mijn enige zorg is dat deze oude baas ondergebracht zou kunnen worden in een gewoon zorgcentrum. Op de gesloten afdelingen die ik meegemaakt heb was niet genoeg personeel om te voorkomen dat deze man nieuwe slachtoffers maakt. Vaak was er bij twee aangrenzende “huiskamers” , gescheiden door een soort open keukentje, standaard maar één zorgend personeelslid aanwezig (en soms ook wel even helemaal niet) .
De aard van de ziekte maakt toch al dat de patiënten onderling elkaar af en toe hinderen. Mijn zwager zat vaak hand in hand met één van de dames, iets dat wrevel op kan wekken wanneer een ander de dame claimt. Nou liggen op zo’n afdeling de koevoeten vást niet voor het oprapen maar ik zou me voor kunnen stellen dat deze meneer in zo’n situatie op tilt zou slaan.
Mocht deze man in een gesloten afdeling van een gewoon verzorgingshuis geplaatst worden zou er voor constant toezicht gezorgd moeten worden maar inderdaad, de gevangenis lijkt me niet de juiste plaats voor hem, ook hij is toch ergens slachtoffer.

Vorige Oudere items Volgende Nieuwere items