allemaal natuur

Ja het voelt weer als vakantie natuurlijk nu het voorjaar zich van z’n zomerse kant laat zien!
Hoewel we dicht tegen Den Haag aan wonen kunnen we toch altijd makkelijk stukjes natuur vinden. We gaan dagelijks op pad  en dan  heb ik de camera altijd binnen handbereik.
Gewoon maar raak knippen terwijl ik al weet dat ik meestal niets met de foto’s doe.
Foto’s als deze bijv. uit het Zoetermeerse  Westerpark waar altijd wel een zonnige wandeling te maken is.


Behalve de vrij steile bruggen is het park reuze rolstoelvriendelijk, de wildroosters hébben natuurlijk aan de zijkant een sluisje met hekken, Je kent ze wel, die scheef hangende hekken die zó zwaar zijn dat ze vanzelf weer dichtvallen. Niet héél handig met een rolstoel maar dáár hebben ze iets op gevonden, kijk…..


Perfect toch? Twee aluminium stroken over de ronde balkjes en je kunt er met rolstoel gewoon overheen. Nu maar hopen dat de schapen niet zo slim zijn  dat ze “wijdbeens”  tóch de oversteek wagen want schapen zien we genoeg, zowel in het park als op de dijk dichtbij waar Inge woont.


Met heel veel jong spul natuurlijk, dat hoort bij het voorjaar al is een enkele meerkoet nog druk doende een nest bij elkaar te sprokkelen, hard werken hoor zo’n halve boomstam in de snavel mee zeulen. Maar wat zal vrouwtjelief er blij mee zijn, zie je het hem denken?!


Anderen hebben het gezin al compleet zoals deze eendensoort, ( de muskus eend waar ik al eerder over schreef  ” die soms in een boom hun kuikens uitbroeden.


Op dezelfde plaats in Rijswijk waar ik ze in dat eerdere logje in de boom zag broeden en of dat héél slim is betwijfel ik.
Deze waterpartij ligt n.l. voor het gebouw van Don Bosco…..

Precies , de plaats waar deze moeder druk doende is met gezinsuitbreiding.
En tja….. ook dáár moet gegeten worden…. zal niet moeilijk zijn met een drie sterren restaurant voor de deur.
Dit keer hebben dus een aantal foto ’s het gehaald, om te laten zien dat we genieten van het mooie weer en de oogjes niet in de zak hebben.
We werden ook nog ingehaald door een wandelende dame die jaloers op ons was.
Ze stortte  haar hart uit, haar man kon nog nauwelijks lopen maar wil geen rolstoel, ach die man weet niet wat hij mist!
Ik hoop dat ik z’n vrouw hebben kunnen overtuigen om maar gewoon een rolstoel aan te schaffen, je mist zóveel als je niet meer samen naar buiten kunt.

Advertenties

en toch is het goed!

Allereerst natuurlijk even een dikke knuffel voor al die lieve meevoelende reacties op het vorige logje. En ja zeker, ik héb met enige regelmaat  een zware dag ( of nacht) maar ik haast me te zeggen “en tóch is het goed”, we hébben  het ook  goed samen.

We komen dagelijks buiten, op de sombere/natte  dagen wat korter, maar dan zoeken we met de auto wel naar een locatie als bijv. een tuincentrum om er even uit te zijn.
Maar  een dag als vandaag, of  zondag j.l. zijn natuurlijk cadeautjes. De rolstoel is  een goede beslissing gebleken, Henk kan wat langer lopen met de rolstoel als “rollator” en als het niet meer gaat neemt hij plaats op zijn schapenvacht in de stoel, plaît eroverheen en ik loop lekker nog een uurtje door.  Voelt al gauw als vakantie, écht!
Want  wat we dan niet tégen komen …. echt het voorjaar lijkt al in de lucht te zitten, kijk maar.


Het is allemaal nog heel teer maar toch,  wie een allergie heeft moet echt al een beetje op gaan passen.


Verder natuurlijk nog heel veel bemoste bomen, van deze boom was ik eigenlijk een beetje “ondersteboven…” hhmmm, toch weer die  dirty mind van me.


Maar het was heerlijk in het grote Westerpark in Zoetermeer waar ik al wandelend uiteraard ook weer wat spreekwoorden tegen kwam, zoals deze….


Het gras is altijd groener aan de andere kant…… en deze……


Hier heeft iemand z’n schaapjes op het droge  al weet ik niet of de wolbalen wel in het water gelegen hádden, want aan water geen gebrek in het park. Als ik het goed zie zijn er ook meerdere zwarte schapen in deze familie.
In het water zien we geen schapen, wél iets anders….


De roeiboten die in het voorjaar verhuurd worden liggen vrijwel allemaal onder water, wat zeg je….. ratten?  Nee geen rat gezien, ratten verlaten het zinkende schip en dit “schip is al gezonken dus de ratten zijn al weg. Geeft niet, we waren toch niet van plan om een stukje te gaan roeien, nee hoor, wij maken er een fijne voorjaarswandeling van en denken vol mededogen aan al die mensen die moesten werken vandaag, tja, verschil moet er zijn hoor.

huiferen….

Ja ja , huiveren schrijf je anders  dat weet ik, maar  op dinsdag had ons kroost een 3 uur durende huifkartocht  gereserveerd, dus gingen wij “huiferen”, mag ik ook eens een nieuw woord invoeren ja!! Onwijs leuk, om 1 uur aanwezig zijn dus mocht de voorspelde regen komen zouden we toch droog zitten.
In de ochtend maken we nog een wandeling  met een pittige klauterpartij en Henk is  al voor 11 uur op.
Goeie genade, waar houden de verhalen op want ook dát was alweer een logje op zichzelf,  ik onderschat de hoogte van een zandpad tegen het duin op, gelukkig kon je naar beneden met een niet te stijle  érg lange trap.

Geeft niets, nog ruim genoeg de tijd om op de grote bank even een uiltje te knappen.
De rest vermaakt zich wel even op het ruime balkon, bakkie doen enz.  Hij had het erg nodig want slaapt een uur.
De huifkar tocht is een belevenis, écht doen hoor als je op het eiland komt. Er zijn meerdere bedrijven Inge had voor “puur Terschelling” gekozen en dat bleek een prima keuze.

Je kunt er ook paardrijden en nog meer leuke dingen organiseren,
Wij  mochten plaatsnemen in de grote huifkar, de man moet geweten hebben dat hij  de blogkoning aan boord had want we hadden een gevolg,  een kleine huifkar en een aantal losse ruiters.
Het bleef gelukkig droog dus de zijkanten werden alsnog opgerold zodat we goed zicht hadden en voor onze grote koets werden drie paarden gespannen


De “koetsier” straalde grote liefde voor de paarden uit en vertelde honderduit  over z’n dieren, z’n bedrijf en natuurlijk over  Terschelling. Een van de kindertjes die hij bok liet plaatsnemen trapt hem duidelijk op de ziel door  over Texel te beginnen, ik geef hem maar snel een compliment over zijn prachtige rijpaarden die we ook hebben zien staan.

Dat hij zuinig is op zijn dieren blijkt als we het strand op gaan. De kar maakt halt en er wordt verzocht of iedereen die goed ter been is uit wil stappen en zélf tegen de zandheuvel op wil klimmen.
Hoewel ik het zou kunnen offer ik me op en  blijf bij  Henk  zitten, ahum…..


Dit zijn toch de mooiste plaatjes  die een blogster zich wensen kan. Met dank aan Ruud en Inge die natuurlijk zélf tegen het duin op moesten klimmen. Nou ja, zij hebben nog jonge benen toch?
De drie paarden trekken ons met groot gemak over het duin het strand op, daar wordt  gewacht op “de wandelaars”.


Maar natuurlijk  rijden we ook door bossen, heidevelden en nog veel meer moois.


De man heeft een stem als een klok, hij vertelt over de cranberry pluk, over heden en verleden (en dat klopte allemaal zoals we in het cranberry museum konden  verifiëren) over de jutter historie en wat al niet meer. In een grote rieten mand zitten flees dekentjes,  een uitkomst voor Henk maar op sommige stukken is de wind best koud en zijn er meer liefhebbers.


Ik heb m’n eigen omslagdoek bij me waar de wind meteen een klederdracht van lijkt te maken.
Volgens mij vraagt Henk zich af  “ben ik dáármee getrouwd”?


Dan is er ook nog een leuke “koffiestop”, onder de bankjes stond een óók nog grote picknickmand waaruit kannen met koffie en thee, en iets koek achtigs komen,  ons “gevolg” sluit aan bij de koffieronde.


Henk is ondertussen aardig verkleumd en is blij met het warme spul (eenmaal in het hotel een warm bad waarna  hij  wéér anderhalf uur slaapt)  maar hij heeft het duidelijk naar z’n zin….


óeps, al over de 600 woorden, sorry sorry sorry….. alleen nog even dat filmpje dan omdat op één van de weinige verharde paden waar we reden dat hoefgetrappel zo leuk klinkt…..

heen en weer….

De veerbootdienst  gaat natuurlijk heen en weer maar ze varen met boten van verschillende afmetingen. Op de heenreis  zaten we op de laat in de dienst gezette boot die een stuk kleiner was dan de Friesland waar we mee terug konden varen.

Evengoed konden er op die kleine boot nog een aantal auto’s met caravan mee  én nog een flinke rij personenauto’s, maar er werd gewoekerd met de ruimte.
De zijkant was zó volgestouwd met fietsen dat ik aan de bestuurderskant de auto niet in kon toen we verzocht werden in de auto te stappen. Wat nou oude botten……


De mensen stonden tegen de auto aan om bij hun fiets te komen, en in de spiegel kun je de fietsen ook nog zien.


Ook weer  “Rietepietzlogmomentjes” op de boot, ik haalde de auto iets te vroeg van de handrem, daardoor maakte we een klein hupje toen de boot aanmeerde, kon ik dat nog als blijdschap van Suus verkopen?  Ik vrees van niet.
We hebben vrijwel de hele overtocht aan dek doorgebracht wat iedereen een kapsel windhoos opleverden.


Inge zorgde ook voor stuntwerk door met die stevige bries haar camera op de smalle leuning van een bank te zetten voor een timer opname. De camera waaide uiteraard om en viel in de nek van een jongeman die op het andere deel van de rug aan rug-bank zat. Hélemaal spontaan bood de jongeman aan  zélf een foto van ons vieren te maken. Ook al zo’n verwaaid plaatje.


Maar natuurlijk had ik weer de stomste stunt. Toen we twijfelden of we Vlieland of Terschelling in zicht kregen zei ik “shit”, nee dit keer geen meeuw al cirkelden die volop boven ons.
Nee ik had thuis al vroeg in de week de verrekijker in de auto gestopt, echt zoiets om te vergeten en als die érgens goed van pas komt dan wel in het waddengebied waar je vaak zeehonden kunt spotten.


Ik was er zó trots op, wel ff jammer dat  ik hem in de auto liet liggen en tijdens de vaart mag je niet op het autodek komen…..zucht, daar ging m’n momentje glorie! Het zou me nog véle malen gebeuren dat de verrekijker in de auto lag als hij van nut had kunnen zijn…..

Oke, ik neem meteen even de terugreis mee, we zitten nu toch in de boot maar dat is ábsoluut geen garantie dat er dan géén Terschelling logjes meer komen. De Friesland heeft zelfs 2 autodekken en dit keer stonden wij als eerste auto op het bovendek, best bijzonder want nu hadden we bij het aanmeren zicht op alles dat er dan zoal gebeurt. Heel fijntjes werd ik op de grote borden met rode letters gewezen door mijn reisgenoten.


We vragen ons af hoe het met dat hek zit, zo te zien zitten er nergens scharnieren en naar ik hoop is achteruitrijden geen optie. Er klautert een meneer langs een laddertje naar dit laboratoriumachtige hoekje.


Via een luik in de zijwand is er contact met de wal en komt er  een lullig dun touwtje naar binnen.


Ondertussen gaat de  grote boegklep al open, wordt toch wel tijd dat we ontdekken hoe we er straks uit kunnen rijden.


Aan de andere kant zien we  ineens hoe het werkt, je krijgt  een soort  “afzakketje” aangeboden. De rode hekken worden er gewoon uitgetild. Als de linkerkant leeg is zijn wij aan de beurt en Inge snapt wel dat ik dáár natuurlijk graag een stukje film van heb.

ik zoek…..

….. naar waar ik zal beginnen,  en ja,  wat is nog leuk voor de lezer, want ons gegiebel en keten is grotendeels niet eens na te vertellen. Levert vaak wél gekke foto’s op, nou ja, die zie je vanzelf wel langs komen want die glippen er vast wel doorheen.
Weet je wat? laat ik eens gek doen,  ik begin bij het begin. Kijk, ‘k heb m’n wagen volgeladen……


De dames maken de dienst uit, Inge is navigator en moeders rijdt…….


De mannen achterin met die ene tas in het midden die niet meer achterin kon, moet kunnen  voor een dikke anderhalf uur rijden.


Ze lijken er allemaal relaxt bij te zitten,  misschien wel een mooie test om te zien of moeders nog wel achter het stuur thuishoort. De stemming zat er in ieder geval direct in met natuurlijk muziek uit de tijd dat het kroost nog gewoon thuis woonde. Iets van meneer Dylan over  veranderende tijden, hoe toepasselijk.

 

Wat een zooitje ongeregeld he, ja ja ja…., het  kon wel wat  minder, komt goed. Ruim op tijd kwamen we in Harlingen aan, auto in de rij voor de boot en nog  tijd om even een  kop koffie te drinken op een zonnig terrasje aan de kade.
Wij nemen net even een ander stoepje dan de “kinderen”, die zijn al over de brug zijn als wij  de eerste stap op de brug zetten en ineens de bel gaat en de bomen beginnen te zakken.  We reageren grandioos verkeerd en stappen terug met het gevolg dat we ineens  verbouwereerd aan  een andere kant  van de open brug staan dan de kinderen.


Kan wel even duren want aan de rechterkant liggen drie grote zeilschepen die er door moeten, we gebaren dat ze maar vast  een plekje moeten zoeken op een terras en koffie moeten bestellen.


Onder de groene parasol zit Inge al te wachten tot de koffie gebracht wordt. Als die er is gaat ze even een foto maken van die arme oudjes ( ze kent moeders, die wil een foto voor een logje) achter de rood/witte palen  op de brug,  Ruud past op de koffie.

Tjonge jonge, na de drie boten van rechts blijken er ook nog drie + een achterblijvertje van links te komen. Dan gaat de tijd toch een beetje dringen maar uiteindelijk komt het goed. De aardige serveerster wilde zelfs nog nieuwe koffie brengen omdat de oude niet zo warm meer was.  Ik zei toch al, we troffen alléén maar vriendelijke mensen en alles zat  mee, mmwah….  die brug dus even niet je hebt gelijk.

We lopen  snel naar de auto in de opstel rij  als Ruud en ik ineens nattigheid voelen, nee geen regen.  Een meeuwen scherpschutter heeft ons in het vizier.  De grote vogelflats wordt in de vlucht uitgeworpen, maakt een batik patroontje op Ruud’s  effen overhemd en verstevigd onze haren met grote klodders  die  in ons gezicht na  spetteren. Grote lol natuurlijk, we zien het maar als een smerig geluksteken,
Geen foto van  nee, maar dat is gewoon een vergelijkbare foto met die op het vorige  logje, we gaan lekker, we zitten nog niet eens op de boot!

 

gunstig teken?

Heb ik misschien een ” fatalistische” instelling? Even opzoeken….. ; ” het geloof dat elke handeling en elke daad in het leven van de mens al bepaald is door het lot en dus al op voorhand vastligt.
Mmmmm, misschien niet  helemáál mijn levensfilosofie.
Toch laat ik soms beslissingen afhangen  van zaken die door het “het lot” bepaald  lijken en kan me dan wonderlijk getroost voelen  als de twijfels alsnog de kop opsteken zoals vandaag.

Zo waren wij 30 jaar geleden voor het eerst én het laatst op Terschelling. Vanaf Harlingen kun je zowel naar Vlieland als Terschelling overvaren maar de overtocht naar Terschelling duurt bijna 2 uur en  op Vlieland meer je na een uur al aan. Alleen al daarom kozen we dus vaker voor Vlieland.
Maar nog steeds willen we graag de kennismaking met Terschelling hernieuwen,  maar reizen is al een paar jaar lastig.

Twee weken geleden kwam Inge met een plan.
Zullen we, nu Ruud in de buurt is, nog eens als “het gezin dat we ooit waren” een paar dagen naar Terschelling gaan. Poeh…… dáár moest ik wel even over nadenken. Is het nog wel verantwoord Henk uit z’n eigen omgeving te halen, zal het niet de genadeslag voor hem zijn en het laatste restje “Henk” opslokken? En is het praktisch allemaal wel te regelen, we moeten met veel meer dingen rekening  houden dan vroeger.

Maar ook, wat kunnen we er nog doen, we fietsen niet meer en wandelen heeft z’n beperkingen. De middagtuk om een uur of 3 maakt de dagen heel kort temeer hij, ondanks de tuk, vaak al om 9 uur zit te knikkebollen.
Auto’s worden op de eilanden geweerd,  áls ze mee mogen, door dat flink duur te maken maar zonder auto komen natuurlijk nergens meer op het eiland met een stuk of 5 dorpjes.

Om een lang verhaal kort te maken, Inge stortte zich op “de mogelijkheden” opzoeken.  Geen kleinigheid in het hoogseizoen.  Ze vond een geweldig “appartementenhotel” dat van 6 t/m 9 augustus plaats heeft voor ons. Ook Ruud kan zich vrijmaken voor die dagen.
De auto overtocht bleek een probleem,  er is weinig plaats voor auto’s en de plaats dié er was paste héél slecht in “Henk z’n  ritme”,  maar Inge hield de site in de gaten  tot de “half beloofde” extra boot eindelijk te boeken was.

Kijk en dán zie ik dat toch een beetje als “een teken dat het goed is” en geef groen licht !
Yés , we gáán zondag 6 augustus naar terschelling. In onze  auto, dan heb ik twee reserve  chauffeurs, die óók een oogje op de navigatie kunnen houden op weg naar Harlingen. Reuze  luxe want Henk kan dat allebei al een paar jaar niet meer.
henk weet nog niets, zou téveel stress geven, een dag van te voren met het plan komen is vroeg genoeg.

Hóe het uit gaat pakken moet blijken, maar  heel bijzonder gaat het zeker worden.
Zucht…., net nu weer een paar bar slechte dagen waardoor héél makkelijk  de twijfel toeslaat!
Oke, dán maar fatalistisch, het móet  wel de bedoeling zijn dat we gaan, die extra veerboot werd toch niet voor niets  ingezet? Dat denk jij toch ook?

vakantie-oudje

Er zijn al de nodige bloggers in de “vakantie-stand” maar wij doen eigenlijk niet meer zo aan vakantie. Vroeger natuurlijk wel een beetje want kinderen willen toch wel iets doen tijdens de lange vakantieweken.
Ik pluk nog maar eens een oud logje (uit 2006)  uit het archief, met een vakantieverhaal over “toen we láng geleden” met de kinderen van 10 en 12 jaar écht zouden gaan kamperen…….

……… We zouden dus op stap gaan met 2 sheltertjes waarvan de grootste, die van ons dus, een (niet) sta(an) hoogte van rond de 1.50 mtr had. De kindertent was nóg lager waardoor de kinderen weer terug waren in het “kruiptijdperk “dat ze al járen achter zich gelaten dachten te hebben .

Met een  1-pitsbutagasbrander, om zelf thee te kunnen maken bij het ontbijt en eventueel een blik soep warm te kunnen maken. Met verder  zo min mogelijk bagage zouden we een rondrit door Nederland maken en zo op diverse campings, letterlijk , de tenten opslaan.
De kleding werd zo praktisch mogelijk meegenomen, kinder kleding die op de nominatie stond om vervangen te worden, te klein of versleten, had de voorkeur want die kon gekiept worden en hoefde niet weer vuil mee terug.
Bij het ondergoed kwam ik niet om de wijze lessen van m’n moeder heen, je ondergoed móest in orde zijn want “stel dat je een ongeluk kreeg en in het ziekenhuis terecht kwam met kapot of vuil ondergoed”.
Versleten ondergoed kon dus niet mee maar….. destijds was er nét een nieuwtje in de handel, papieren onderbroeken. Het ei van Columbus voor de kampeervakantie want  2 weken vuil ondergoed van 4 mensen in de auto opsparen word je niet vrolijk van.

Bij ons vertrek was het  mooi weer en we reden de eerste dag naar een, voor mijn doen, verre bestemming! Aan het eind van de dag op de eerste camping met vereende krachten aan de slag om de tijdelijk behuizing te regelen, en natuurlijk had het aardig wat voeten in de aarde eer de tentjes het model hadden dat ze móesten hebben .
Nog even een flinke wandeling in de omgeving en dan naar bed, (of wat daar voor door moest gaan .)

Staande uitkleden was geen optie dus Henk ging zittend uit de broek waarbij tot mijn grote verbazing  meteen “de edele delen” op de slaapzak rolden.
Er was niets te zien van de beeldschone roze papieren onderbroek waarin hij die morgen ( toch al onder protest) van start gegaan was.
Toen ook het overhemd uitging bleek dat rond zijn middel nog een elastiekje hing met wat franje van het roze papier, de rest was in de loop van de dag waarschijnlijk door de wrijving bij het autorijden verdwenen!
We hebben zó ’n lol gehad dat we  het “bijna in de broek deden” van het lachen,….. al  was  dat voor Henk natuurlijk al geen optie meer. 

Vorige Oudere items