huiferen….

Ja ja , huiveren schrijf je anders  dat weet ik, maar  op dinsdag had ons kroost een 3 uur durende huifkartocht  gereserveerd, dus gingen wij “huiferen”, mag ik ook eens een nieuw woord invoeren ja!! Onwijs leuk, om 1 uur aanwezig zijn dus mocht de voorspelde regen komen zouden we toch droog zitten.
In de ochtend maken we nog een wandeling  met een pittige klauterpartij en Henk is  al voor 11 uur op.
Goeie genade, waar houden de verhalen op want ook dát was alweer een logje op zichzelf,  ik onderschat de hoogte van een zandpad tegen het duin op, gelukkig kon je naar beneden met een niet te stijle  érg lange trap.

Geeft niets, nog ruim genoeg de tijd om op de grote bank even een uiltje te knappen.
De rest vermaakt zich wel even op het ruime balkon, bakkie doen enz.  Hij had het erg nodig want slaapt een uur.
De huifkar tocht is een belevenis, écht doen hoor als je op het eiland komt. Er zijn meerdere bedrijven Inge had voor “puur Terschelling” gekozen en dat bleek een prima keuze.

Je kunt er ook paardrijden en nog meer leuke dingen organiseren,
Wij  mochten plaatsnemen in de grote huifkar, de man moet geweten hebben dat hij  de blogkoning aan boord had want we hadden een gevolg,  een kleine huifkar en een aantal losse ruiters.
Het bleef gelukkig droog dus de zijkanten werden alsnog opgerold zodat we goed zicht hadden en voor onze grote koets werden drie paarden gespannen


De “koetsier” straalde grote liefde voor de paarden uit en vertelde honderduit  over z’n dieren, z’n bedrijf en natuurlijk over  Terschelling. Een van de kindertjes die hij bok liet plaatsnemen trapt hem duidelijk op de ziel door  over Texel te beginnen, ik geef hem maar snel een compliment over zijn prachtige rijpaarden die we ook hebben zien staan.

Dat hij zuinig is op zijn dieren blijkt als we het strand op gaan. De kar maakt halt en er wordt verzocht of iedereen die goed ter been is uit wil stappen en zélf tegen de zandheuvel op wil klimmen.
Hoewel ik het zou kunnen offer ik me op en  blijf bij  Henk  zitten, ahum…..


Dit zijn toch de mooiste plaatjes  die een blogster zich wensen kan. Met dank aan Ruud en Inge die natuurlijk zélf tegen het duin op moesten klimmen. Nou ja, zij hebben nog jonge benen toch?
De drie paarden trekken ons met groot gemak over het duin het strand op, daar wordt  gewacht op “de wandelaars”.


Maar natuurlijk  rijden we ook door bossen, heidevelden en nog veel meer moois.


De man heeft een stem als een klok, hij vertelt over de cranberry pluk, over heden en verleden (en dat klopte allemaal zoals we in het cranberry museum konden  verifiëren) over de jutter historie en wat al niet meer. In een grote rieten mand zitten flees dekentjes,  een uitkomst voor Henk maar op sommige stukken is de wind best koud en zijn er meer liefhebbers.


Ik heb m’n eigen omslagdoek bij me waar de wind meteen een klederdracht van lijkt te maken.
Volgens mij vraagt Henk zich af  “ben ik dáármee getrouwd”?


Dan is er ook nog een leuke “koffiestop”, onder de bankjes stond een óók nog grote picknickmand waaruit kannen met koffie en thee, en iets koek achtigs komen,  ons “gevolg” sluit aan bij de koffieronde.


Henk is ondertussen aardig verkleumd en is blij met het warme spul (eenmaal in het hotel een warm bad waarna  hij  wéér anderhalf uur slaapt)  maar hij heeft het duidelijk naar z’n zin….


óeps, al over de 600 woorden, sorry sorry sorry….. alleen nog even dat filmpje dan omdat op één van de weinige verharde paden waar we reden dat hoefgetrappel zo leuk klinkt…..

Advertenties

heen en weer….

De veerbootdienst  gaat natuurlijk heen en weer maar ze varen met boten van verschillende afmetingen. Op de heenreis  zaten we op de laat in de dienst gezette boot die een stuk kleiner was dan de Friesland waar we mee terug konden varen.

Evengoed konden er op die kleine boot nog een aantal auto’s met caravan mee  én nog een flinke rij personenauto’s, maar er werd gewoekerd met de ruimte.
De zijkant was zó volgestouwd met fietsen dat ik aan de bestuurderskant de auto niet in kon toen we verzocht werden in de auto te stappen. Wat nou oude botten……


De mensen stonden tegen de auto aan om bij hun fiets te komen, en in de spiegel kun je de fietsen ook nog zien.


Ook weer  “Rietepietzlogmomentjes” op de boot, ik haalde de auto iets te vroeg van de handrem, daardoor maakte we een klein hupje toen de boot aanmeerde, kon ik dat nog als blijdschap van Suus verkopen?  Ik vrees van niet.
We hebben vrijwel de hele overtocht aan dek doorgebracht wat iedereen een kapsel windhoos opleverden.


Inge zorgde ook voor stuntwerk door met die stevige bries haar camera op de smalle leuning van een bank te zetten voor een timer opname. De camera waaide uiteraard om en viel in de nek van een jongeman die op het andere deel van de rug aan rug-bank zat. Hélemaal spontaan bood de jongeman aan  zélf een foto van ons vieren te maken. Ook al zo’n verwaaid plaatje.


Maar natuurlijk had ik weer de stomste stunt. Toen we twijfelden of we Vlieland of Terschelling in zicht kregen zei ik “shit”, nee dit keer geen meeuw al cirkelden die volop boven ons.
Nee ik had thuis al vroeg in de week de verrekijker in de auto gestopt, echt zoiets om te vergeten en als die érgens goed van pas komt dan wel in het waddengebied waar je vaak zeehonden kunt spotten.


Ik was er zó trots op, wel ff jammer dat  ik hem in de auto liet liggen en tijdens de vaart mag je niet op het autodek komen…..zucht, daar ging m’n momentje glorie! Het zou me nog véle malen gebeuren dat de verrekijker in de auto lag als hij van nut had kunnen zijn…..

Oke, ik neem meteen even de terugreis mee, we zitten nu toch in de boot maar dat is ábsoluut geen garantie dat er dan géén Terschelling logjes meer komen. De Friesland heeft zelfs 2 autodekken en dit keer stonden wij als eerste auto op het bovendek, best bijzonder want nu hadden we bij het aanmeren zicht op alles dat er dan zoal gebeurt. Heel fijntjes werd ik op de grote borden met rode letters gewezen door mijn reisgenoten.


We vragen ons af hoe het met dat hek zit, zo te zien zitten er nergens scharnieren en naar ik hoop is achteruitrijden geen optie. Er klautert een meneer langs een laddertje naar dit laboratoriumachtige hoekje.


Via een luik in de zijwand is er contact met de wal en komt er  een lullig dun touwtje naar binnen.


Ondertussen gaat de  grote boegklep al open, wordt toch wel tijd dat we ontdekken hoe we er straks uit kunnen rijden.


Aan de andere kant zien we  ineens hoe het werkt, je krijgt  een soort  “afzakketje” aangeboden. De rode hekken worden er gewoon uitgetild. Als de linkerkant leeg is zijn wij aan de beurt en Inge snapt wel dat ik dáár natuurlijk graag een stukje film van heb.

ik zoek…..

….. naar waar ik zal beginnen,  en ja,  wat is nog leuk voor de lezer, want ons gegiebel en keten is grotendeels niet eens na te vertellen. Levert vaak wél gekke foto’s op, nou ja, die zie je vanzelf wel langs komen want die glippen er vast wel doorheen.
Weet je wat? laat ik eens gek doen,  ik begin bij het begin. Kijk, ‘k heb m’n wagen volgeladen……


De dames maken de dienst uit, Inge is navigator en moeders rijdt…….


De mannen achterin met die ene tas in het midden die niet meer achterin kon, moet kunnen  voor een dikke anderhalf uur rijden.


Ze lijken er allemaal relaxt bij te zitten,  misschien wel een mooie test om te zien of moeders nog wel achter het stuur thuishoort. De stemming zat er in ieder geval direct in met natuurlijk muziek uit de tijd dat het kroost nog gewoon thuis woonde. Iets van meneer Dylan over  veranderende tijden, hoe toepasselijk.

 

Wat een zooitje ongeregeld he, ja ja ja…., het  kon wel wat  minder, komt goed. Ruim op tijd kwamen we in Harlingen aan, auto in de rij voor de boot en nog  tijd om even een  kop koffie te drinken op een zonnig terrasje aan de kade.
Wij nemen net even een ander stoepje dan de “kinderen”, die zijn al over de brug zijn als wij  de eerste stap op de brug zetten en ineens de bel gaat en de bomen beginnen te zakken.  We reageren grandioos verkeerd en stappen terug met het gevolg dat we ineens  verbouwereerd aan  een andere kant  van de open brug staan dan de kinderen.


Kan wel even duren want aan de rechterkant liggen drie grote zeilschepen die er door moeten, we gebaren dat ze maar vast  een plekje moeten zoeken op een terras en koffie moeten bestellen.


Onder de groene parasol zit Inge al te wachten tot de koffie gebracht wordt. Als die er is gaat ze even een foto maken van die arme oudjes ( ze kent moeders, die wil een foto voor een logje) achter de rood/witte palen  op de brug,  Ruud past op de koffie.

Tjonge jonge, na de drie boten van rechts blijken er ook nog drie + een achterblijvertje van links te komen. Dan gaat de tijd toch een beetje dringen maar uiteindelijk komt het goed. De aardige serveerster wilde zelfs nog nieuwe koffie brengen omdat de oude niet zo warm meer was.  Ik zei toch al, we troffen alléén maar vriendelijke mensen en alles zat  mee, mmwah….  die brug dus even niet je hebt gelijk.

We lopen  snel naar de auto in de opstel rij  als Ruud en ik ineens nattigheid voelen, nee geen regen.  Een meeuwen scherpschutter heeft ons in het vizier.  De grote vogelflats wordt in de vlucht uitgeworpen, maakt een batik patroontje op Ruud’s  effen overhemd en verstevigd onze haren met grote klodders  die  in ons gezicht na  spetteren. Grote lol natuurlijk, we zien het maar als een smerig geluksteken,
Geen foto van  nee, maar dat is gewoon een vergelijkbare foto met die op het vorige  logje, we gaan lekker, we zitten nog niet eens op de boot!

 

gunstig teken?

Heb ik misschien een ” fatalistische” instelling? Even opzoeken….. ; ” het geloof dat elke handeling en elke daad in het leven van de mens al bepaald is door het lot en dus al op voorhand vastligt.
Mmmmm, misschien niet  helemáál mijn levensfilosofie.
Toch laat ik soms beslissingen afhangen  van zaken die door het “het lot” bepaald  lijken en kan me dan wonderlijk getroost voelen  als de twijfels alsnog de kop opsteken zoals vandaag.

Zo waren wij 30 jaar geleden voor het eerst én het laatst op Terschelling. Vanaf Harlingen kun je zowel naar Vlieland als Terschelling overvaren maar de overtocht naar Terschelling duurt bijna 2 uur en  op Vlieland meer je na een uur al aan. Alleen al daarom kozen we dus vaker voor Vlieland.
Maar nog steeds willen we graag de kennismaking met Terschelling hernieuwen,  maar reizen is al een paar jaar lastig.

Twee weken geleden kwam Inge met een plan.
Zullen we, nu Ruud in de buurt is, nog eens als “het gezin dat we ooit waren” een paar dagen naar Terschelling gaan. Poeh…… dáár moest ik wel even over nadenken. Is het nog wel verantwoord Henk uit z’n eigen omgeving te halen, zal het niet de genadeslag voor hem zijn en het laatste restje “Henk” opslokken? En is het praktisch allemaal wel te regelen, we moeten met veel meer dingen rekening  houden dan vroeger.

Maar ook, wat kunnen we er nog doen, we fietsen niet meer en wandelen heeft z’n beperkingen. De middagtuk om een uur of 3 maakt de dagen heel kort temeer hij, ondanks de tuk, vaak al om 9 uur zit te knikkebollen.
Auto’s worden op de eilanden geweerd,  áls ze mee mogen, door dat flink duur te maken maar zonder auto komen natuurlijk nergens meer op het eiland met een stuk of 5 dorpjes.

Om een lang verhaal kort te maken, Inge stortte zich op “de mogelijkheden” opzoeken.  Geen kleinigheid in het hoogseizoen.  Ze vond een geweldig “appartementenhotel” dat van 6 t/m 9 augustus plaats heeft voor ons. Ook Ruud kan zich vrijmaken voor die dagen.
De auto overtocht bleek een probleem,  er is weinig plaats voor auto’s en de plaats dié er was paste héél slecht in “Henk z’n  ritme”,  maar Inge hield de site in de gaten  tot de “half beloofde” extra boot eindelijk te boeken was.

Kijk en dán zie ik dat toch een beetje als “een teken dat het goed is” en geef groen licht !
Yés , we gáán zondag 6 augustus naar terschelling. In onze  auto, dan heb ik twee reserve  chauffeurs, die óók een oogje op de navigatie kunnen houden op weg naar Harlingen. Reuze  luxe want Henk kan dat allebei al een paar jaar niet meer.
henk weet nog niets, zou téveel stress geven, een dag van te voren met het plan komen is vroeg genoeg.

Hóe het uit gaat pakken moet blijken, maar  heel bijzonder gaat het zeker worden.
Zucht…., net nu weer een paar bar slechte dagen waardoor héél makkelijk  de twijfel toeslaat!
Oke, dán maar fatalistisch, het móet  wel de bedoeling zijn dat we gaan, die extra veerboot werd toch niet voor niets  ingezet? Dat denk jij toch ook?

vakantie-oudje

Er zijn al de nodige bloggers in de “vakantie-stand” maar wij doen eigenlijk niet meer zo aan vakantie. Vroeger natuurlijk wel een beetje want kinderen willen toch wel iets doen tijdens de lange vakantieweken.
Ik pluk nog maar eens een oud logje (uit 2006)  uit het archief, met een vakantieverhaal over “toen we láng geleden” met de kinderen van 10 en 12 jaar écht zouden gaan kamperen…….

……… We zouden dus op stap gaan met 2 sheltertjes waarvan de grootste, die van ons dus, een (niet) sta(an) hoogte van rond de 1.50 mtr had. De kindertent was nóg lager waardoor de kinderen weer terug waren in het “kruiptijdperk “dat ze al járen achter zich gelaten dachten te hebben .

Met een  1-pitsbutagasbrander, om zelf thee te kunnen maken bij het ontbijt en eventueel een blik soep warm te kunnen maken. Met verder  zo min mogelijk bagage zouden we een rondrit door Nederland maken en zo op diverse campings, letterlijk , de tenten opslaan.
De kleding werd zo praktisch mogelijk meegenomen, kinder kleding die op de nominatie stond om vervangen te worden, te klein of versleten, had de voorkeur want die kon gekiept worden en hoefde niet weer vuil mee terug.
Bij het ondergoed kwam ik niet om de wijze lessen van m’n moeder heen, je ondergoed móest in orde zijn want “stel dat je een ongeluk kreeg en in het ziekenhuis terecht kwam met kapot of vuil ondergoed”.
Versleten ondergoed kon dus niet mee maar….. destijds was er nét een nieuwtje in de handel, papieren onderbroeken. Het ei van Columbus voor de kampeervakantie want  2 weken vuil ondergoed van 4 mensen in de auto opsparen word je niet vrolijk van.

Bij ons vertrek was het  mooi weer en we reden de eerste dag naar een, voor mijn doen, verre bestemming! Aan het eind van de dag op de eerste camping met vereende krachten aan de slag om de tijdelijk behuizing te regelen, en natuurlijk had het aardig wat voeten in de aarde eer de tentjes het model hadden dat ze móesten hebben .
Nog even een flinke wandeling in de omgeving en dan naar bed, (of wat daar voor door moest gaan .)

Staande uitkleden was geen optie dus Henk ging zittend uit de broek waarbij tot mijn grote verbazing  meteen “de edele delen” op de slaapzak rolden.
Er was niets te zien van de beeldschone roze papieren onderbroek waarin hij die morgen ( toch al onder protest) van start gegaan was.
Toen ook het overhemd uitging bleek dat rond zijn middel nog een elastiekje hing met wat franje van het roze papier, de rest was in de loop van de dag waarschijnlijk door de wrijving bij het autorijden verdwenen!
We hebben zó ’n lol gehad dat we  het “bijna in de broek deden” van het lachen,….. al  was  dat voor Henk natuurlijk al geen optie meer. 

vroegah…..

Met dit soort warme dagen moet ik wel eens aan “vroegah”denken.
Zolang ik op de lagere school zat  was er geen sprake van vakantie. Naar het strand gaan was een bijzonder uitje, m’n vader vond in een badpak op strand zitten “not done” dus áls we gingen was dat alleen met m’n moeder en op de heenweg moest er 5 km gelopen worden want de tram was duur.
Alleen terug  kon de tram er af want met moegespeelde kinderen terug lopen was een beproeving.

Als kind moest je je in die tijd maar zien te vermaken met buiten spelen of logeerpartijtjes bij familie die voor mij, met m’n heimwee, al helemaal geen succes waren. En ik was óók al niet zo’n “buitenspeelkind”.
De beste herinneringen heb ik eigenlijk  de paar keer dat ik met m’n vader mee mocht naar “zijn werk”.

Hij werkte toenmaals  in de Haagse duinen waar in die tijd een gemeentelijke vuilstort was. Vooral “groot vuil” dat door de reinigingsdienst opgehaald werd kwam daar terecht. Aan de éne kant smerig  maar aan de andere kant ook soort “luilekkerland” want er werden héél wat bruikbare  spullen gedumpt.


Alles dat brandbaar was werd verbrand zodra de wind goed stond, de rest werd met aarde bedekt en resulteerde na jaren in  een kunstmatige duintop.  De Duindorpers  uit het aangrenzende woongebied maken zich met vlagen nóg zorgen over wat dit met hun gezondheid gedaan kan hebben.
Misschien hebben ze wel een punt, ik herinner me vooral de penetrante brand en rooklucht die er op het terrein hing  maar gek genoeg vond ik die geur eigenlijk wel een soort van “lekker”. Dat is het ook dat ik me vooral herinner.

Maar waarom het voor mij een soort luilekkerland was had een andere reden. Eén van de gemeentelijke “keten” functioneerde als  opslagruimte voor een jeugdvereniging (zal iets als de  padvinderij geweest zijn) in de buurt. Er stond een mega grote kist met jeugdboeken, een feestje , want thuis  was de enige boekenaanvoer  het stichtelijke boek dat we met Kerstmis  op de zondagsschool cadeau kregen.

Heerlijk in het zonnetje verslond ik  er menig boek dat uiteraard ná lezing weer keurig in de kist terug ging.
Daarna heb ik thuis heel lang gezeurd en mocht ik naar de bibliotheek, lezen is gewoon een heerlijke bezigheid. Zucht…… toch een béétje jammer dat ik er door het bloggen niet meer aan toe kom….
Ik maak nog hoogstens zélf een boek in PSP als ik dat nodig heb voor een logje……..

 

ach, ach, ach….

Ja tjongejonge,  dit gaat een meelijwekkend verhaal worden hoor!
Over  hoe twee oudjes zuchten onder  de grappen en grollen van de zomer 2016, je wilt het niet wéten maar dat helpt je niets want je krijgt het tóch voor de kiezen. 
Alle hitteplannen ten spijt trekken deze oudjes er toch dagelijks op uit want binnen zitten kan altijd nog toch?
Het is heerlijk fiets weer natuurlijk maar ja,  fietsen vraagt toch meer inspanning dan verantwoord is voor ouderen, ja wéhel!
Dus we rijden bijvoorbeeld met de auto naar Meijendel want als je érgens lekker in de schaduw kunt wandelen dan dáár wel.  Je kunt er úren wandelen, eh ja, dat  het kán  wil niet zeggen dat we dat ook dóen.  We zijn er wél uren,  snuiven de heerlijke dennengeur op, gaan even lekker op een bankje zitten als de fut er even uit is en …hé kijk nou…. dát is gevaarlijk…..

dsc00535
Op het bankje waar we even gaan zitten ligt vergeten een bril op een notitie boekje, met het zonnetje erop zijn brillenglazen natuurlijk puur een brandstichter, zeker met papier in de buurt. Ik kijk even in het boekje maar daar staat helemaal niets is behalve wat nummers, misschien  iets met een fietsroute ?
Tja, áls het een route is komt de eigenaar wel terug zodra hij/zij het boekje én e bril mist, we brengen de spullen dus niet naar het boswachtershuisje maar leggen de bril ónder het boekje zodat het geen kwaad meer kan.

dsc00536
Als we na weer een een stuk wandelen tegen een volgend uitblaasplekje  aangelopen zijn zien we een UFO , of iets dat er op lijkt…..

dsc00538
Terwijl we zitten te kijken wordt de hele rand knipperend  rood en lijkt de UFO de motoren aan het opstarten te zijn…. maar nee, niks niet ufo natuurlijk, het nieuwe  (nou ja voor ons nieuw want we waren er lang niet geweest)  afhaalsysteem voor je bestelling in  het pannenkoekhuis in Meijendel.
Trouwens,  de soepkommen worden geserveerd op borden die óók ufo-waardig zijn, de twee borden passen zelfs niet op één dienblad. Het lukt ons de boel zonder knoeien naar een heerlijk plekje onder de bomen in de tuin te brengen.
Een mega kom tomatensoep die tegen goulashsoep aanhangt, we laten het ons smaken en de anderhalve gewone witte boterham gaat erin als koek. Na nóg een kleine tippel rijden we met de airco aan naar huis, ja ik zéi het toch………. áfzien is het met die bejaarden in de hitte, en dan was dit natuurlijk niet de énige dag afzien, ziélig hé!

dsc00539

Vorige Oudere items