code geel

En wéér heb ik me verkeken op de impact  van een logje als het vorige. Er werd bijna code geel afgekondigd wegens wateroverlast in Nederland en België.  Het medeleven is hartverwarmend, heel veel dank. .
En geloof me, ik schrijf met gemak een nieuw logje dat een code rood veroorzaakt omdat half Nederland onder water dreigt raken. Dat doe ik dus maar even niet.

De (klein) kinderen zijn dagelijks een grote steun voor me, vooral omdat er dan ook nog wel gelachen wordt. De laatste 2 nachten had ik een schat van een nachtverpleegster  die ook in de ochtend samen met mij, hij is niet hanteerbaar voor één persoon,  voor Henk zorgde.

Vanmorgen was de waszuster heel vroeg , daardoor  had ik “vrij”, deed  zij met de nachtzuster  de zorg waar ik natuurlijk met de neus bovenop stond. “Zogenaamd” om voor hun eigen veiligheid zijn handen liefdevol te omklemmen  maar…. Je laat twee vrouwen toch niet ongecontroleerd aan de edele delen van je man frunniken?
Toen de dames met een lekkere creme  zijn rug en billen masseerden kon ik me natuurlijk weer niet inhouden en zei tegen Henk:  ” Joh…  is dat verwennen,  gewoon een triootje aan huis”.
Nee Henk gaf geen antwoord, is gewoon een stille genieter denk ik.

(al spreekt het feit dat ik zijn handen vast moet houden dat toch een beetje tegen, sinds vandaag heeft hij een morfine pleister, andere pijnstilling is niet meer mogelijk en al dat draaien doet hem duidelijk pijn en maakt hem angstig) ..

een lek gezicht

Ze is moe, en teleurgesteld in de zorg. De beloofde nachtzorg voor vrijdagnacht werd afgebeld wegens ziekte, vervanging werd nog gezocht…. maar niet gevonden. Tot nu toe sliep ze boven waar ze over de babyfoon iedere ademhaling hoorde en  op de camera kon zien of hij rustig lag.
Ze hoort ook steeds vaker zijn beetje rochelende gekuch en loopt een paar keer per nacht toch naar beneden.

Dan tóch maar op de bank beneden slapen, de mond moet regelmatig verzorgd worden en zucht….. de beloofde spullen daarvoor werden weer  niet bezorgd. Gelukkig had ze nog wel iets in huis om zich te kunnen behelpen en te zorgen dat de troep zijn luchtwegen niet verspert.
Ze kijkt hoe hij wat scheef in het 90 cm brede eenpersoonsbed ligt en ze denkt aan de zomer 1959.

…… Ze hadden verkering en waren met zijn ouders op vakantie op de Veluwe. Uiteraard zorgvuldig gescheiden gehouden in de nachten want zij moest nog 17 worden.
Op zijn brommertje bezochten ze  een veel jongere zus van zijn moeder die, nog maar pas getrouwd,   óók op de Veluwe in een vakantiehuisje logeerde. Ze mochten er twee dagen blijven al had zijn moeder haar zus op het hart gebonden hen gescheiden te laten slapen.
De tante zélf zag  echter een aparte  mannen en een vrouwen slaapkamer niet zitten. Met de vermaning toch vooral “voorzichtig te zijn” kregen zij  een kamertje toegewezen met een stapelbed. Dat is op zichzelf al een voorbehoedsmiddel, tenzij je slank genoeg bent om samen in  het 80 cm brede bedje te passen, en zij  wáren slank.

Terwijl ze naar hem  kijkt hoe hij nu weer minder lawaaierig adem haalt beseft ze dat ze het mist om met haar hoofd op zijn schouder tegen hem aan te kunnen liggen. Voorzichtig laat ze het hek zakken schuift zo goed en zo kwaad het kan naast hem, haar hoofd op zijn schouder en de rand van het hek ongemakkelijk tegen haar stuitje.
Hij merkt het niet, en ook die tranen die in zijn nek rollen blijven bij hem onopgemerkt. Heel even geniet ze van zijn warme lichaam maar dan probeert ze met houterige bewegingen weer zonder ongelukken uit het bed te komen.

Het zijn niet de eerste tranen van die dag, in de middag snotterde ze samen met haar dochter vreugdetranen, ze zijn zó gelukkig dan het Ruud gelukt is versneld een vlucht uit de USA te regelen…..  vanmorgen lag de hand van de vader in die van de zoon, regelrecht vanaf Schiphol, werd de nietszeggende blik  van de vader opengetrokken. Haar hoofd moet wel lek zijn dezer dagen……..

gewoon doen!

Tja, niemand verwacht van me dat ik onder de huidige omstandigheden keurig op tijd mijn logjes plaats, en het  dan ook reuze komisch is  en/of een diepere inhoud heeft.
Voor mezelf is het echter belangrijk dat ik een klein beetje “gewoon” blijf doen al is er op het moment natuurlijk niéts gewoon.
Best mogelijk dat de rondjes langs mijn linkjes er een beetje bij in schieten. Niet eens uit tijdgebrek, slaapgebrek is nog steeds een wezenlijk onderdeel van mijn dagen al is het erger gewéést, slecht voor de concentratie bij lange teksten lezen.

Natuurlijk zal de situatie door mijn logjes heen verweven zijn, ik maak verder écht niets mee op het moment. Volg ook nog amper de journaals al kreeg ik natuurlijk wél al dat demonstratie gedoe mee. Voel me er (misschien helaas)  niet door aangesproken, ik ben ik en ik doe m’n best op mensen op “hun zijn” te beoordelen als ik al een oordeel zou moeten geven. En ik ben van “woordgrappen en humor” om het leven lichter te maken.

Als dame nr 2,(de begripvolle uit het vorige logje) met mij eens is dat de zorg véél te weinig tijd krijgt om goed te kunnen zorgen, zegt zij; ” soms zitten we echt met de handen in het haar”!  Wijzend op de  strak om het hoofd gebonden zwarte hoofddoek waar geen sprietje haar onder vandaan komt zeg ik; “nou dat zal bij jou toch lastig gaan”.
Misschien lijkt dat voor sommige discriminatie, voor mij is het zoals zo vaak, een spreekwoord letterlijk nemen en dat  als een soort  contradictie ervaren met de situatie.
Ze kan er om lachen. In mijn gevoel zou ik ook pas discrimineren als  ik de opmerking inslik, het is zó mezelf zijn en niet gemunt op haar geloof maar op het feit dat zij iets zegt wat helemaal niet kan.

Ook de zwarte/galgen humor die in de familie app zó aanwezig is  en zo heerlijk relativerend kan werken, wordt door mij niet uit de weg gegaan.
Zo kan dat dus leiden tot het plaatje waar ik Henk rondjes laat draaien  boven mijn hoofd op het moment dat mij echt wel duidelijk is dat  hij zijn voet op de eerste trede van de “. stairway to heaven” heeft gezet. Misschien zal niet iedereen dezelfde humor waarderen maar laten we toch eens niét direct bij álles van kwaadwillendheid  uitgaan, niet zo vreselijk overdrijven.
Waar we  in sommige gevallen van hogerhand  “niet mogen generaliseren omdat één  incident niets zegt over de hele groep”, lijkt nú iedere blanke latent  racistisch  te zijn door een incident.
Goh…. toch nog een heel klein beetje  maatschappij kritisch logje geworden!
Ik doe dan wel graag gewoon maar….. die trap naar de hemel houdt me toch wel bezig dus eh… laten we géén echte discussie aan slingeren over “je weet wel”.

powerrrrr

Goh… de zorg  is er om voor zieke mensen te zorgen blijkt een misvatting!

Prima bed,prima po stoel, prima tafeltje, laat de zorg maar komen.

Dame 1.komt binnen met mondkapje, prima, geen hand natuurlijk.
Jas blijft aan terwijl ze op telefoon van alles noteert
Vraagt wat meneer mankeert, wat er gedaan moet worden, vraag wéér wat meneer mankeert.
Meneer slaapt , moet verschoont worden, ik waarschuw dat meneer niét makkelijk is en soms agressief kan worden, als alles niet rustig kan, desnoods niet alles doen.
“Dame 1 ” zegt dat de zorg wel makkelijk te doen moet zijn, anders kan het niet….of ik geen tillift heb… alsof de WMO zo kwistig is en ik op Huis ten Bosch woon wat ruimte betreft.
Ik zeg dat ik niet uit luiheid de zorg uit handen geef maar sommige dingen niet meer verantwoord alleen kan doen. Zij waarschijnlijk ook niet dus ik help waar nodig.
We eindigen met  Henk alleen verschoond en dik in de stress waarbij ik in hoofdzaak zijn als bankschroef knellende handen opvang hij maakt bijtbewegingen maar daar heeft niemand last van, hij kan nergens bij natuurlijk.

Dame nr.2 is vanmorgen te laat. Henk in alle rust dan al door mij gewassen, bed verschoond omdat hij niet in zijn broek wil plassen en dus óver de broek in bed heeft geplast, kan niét wachten maar de beloofde vroege zorg blijkt té moeilijk. Benut de voor ons gereserveerde tijd voor een goed gesprek met dame nr. 2 die iets begripvoller lijkt.
Ik vertel dat Henk onder géén voorwaarde de deur uit gaat en dat dame nr.1 me daarmee behoorlijk op de ziel heeft getrapt door te vragen waarom meneer niet opgenomen is. Ik heb daar zelf héél veel tijd en energie in gestopt als “amateur”en verwacht van de zorg dat die , net als ik, in oplossingen mee wil denken.
Ik zal natúúrlijk  helpen, ik begrijp dat sommige dingen soms gewoon niet lukken, dan niet, dat doe ik ook  Maar met geduld moet er toch wel iéts kunnen om mij bij te staan.

In de loop van de ochtend belt de casemanager, zei heeft klachten gekregen vanuit de zorg….. dat zorg verlenen zo niet kan. Na het verhaal van Inge (die even oppast terwijl ik kappertje doe) doe ik ook nog mijn verhaal. Casemanager gaat de boel proberen te sussen en zorgen dat de medewerkers méér  tijd krijgen en beter meedenken.
Zoals mijn voorstel te bellen zodra medewerker op weg hierheen gaat, dan kan ik zorgen dat Henk vast goed wakker is, kans op escalatie is dan veel kleiner.

Het verhaal komt in de familie app en heel troostrijk bieden álle (klein) kinderen aan  ploegendiensten te maken  als de zorg afhaakt, Mijn reactie daarop “lief, maar op dit moment ben ik zó opgefokt dat ik Henk  boven m’n hoofd tillend als een chinees bordje op een stokje rond kan laten draaien”….. waarna ik in een bevrijdende   schaterlach kan uitbarsten als Inge terug appt “pas je wel op voor de lamp man”?

titulatuur

Ja titulatuur, je weet wel, de regeltjes over hoe wij  hoogweledelgefrusteerde en hoogachtelijkgeboren mensen aan moet spreken. Geen zorgen hoor, ik ben héél eenvoudig gebleven en dat “van Koninklijk” in de titel van mijn blog heeft géén consequenties voor jullie, niks niet Uwe maaienmeid eh… majesteit, ik blijf gewoon jullie Rietepietz, “Riet” voor intimi.
Wou het ook helemaal niet over die regeltjes hebben  maar over “titels”, en dan niet eens aanspreektitels maar over “titels boven een verhaal” en in het bijzonder de titels boven mijn logjes. Zo af en toe valt mijn oog daar op en dan zie ik dit…..


B.T.W. We gaan toch niet zeuren dat ik al zo lang dezelfde lay-out heb hé, ik weet het,  die is zó ouderwets dat het ondertussen “cult” is, je moet wát wanneer je je wilt onderscheiden, bij de upper ten is oude zooi  chique.
Maar kijk nou eens even daar rechtsboven onder “meest recente berichten”.
Je ziet niets.? zucht….. daarónder staan de titels van mijn laatste 5 logjes,
Die titels  ontstaan nét zo uit de losse pols als de logjes, ik volg er geen regeltjes voor, doe maar wat, en kan echt niet van doordachtheid beschuldigd worden!
En wat blijkt er dan toch met enige regelmaat…. kijk dan…..
Vóór dit logje vormden de  laatste 5 titels  samen best een aardige volzin. Er hoeven zelfs geen lid- of voegwoorden toegevoegd te worden om de zin te laten lopen.
Hoogstens  hier en daar een komma, vraagteken er achter en het loopt als een trein. Je zou bijna denken dat ik gewoon een zin in vijf stukken hak en bij die stukken een logje schrijf.

goed gesprek

*Eh… Rietepietz, ik moet eens even met je praten, kan dat?

– heb je een goede reden waarom ik met mezelf in gesprek moet?

* ja  je weet toch nog wel hoe vréselijk moe je vanmorgen was?

– nou en…? iedereen komt toch wel eens moe uit bed hoor

* vast wel, maar niet al wekenlang  door een  verzwaarde zorgtaak

– maar hij slaapt alweer meer hoor, alleen die sanitaire zaken, zucht

* maar je moest al eens de buurvrouw bellen, hem samen optillen

-Ze had gezegd dat ik mag bellen, hij gaat soms  naast een stoel zitten

* weet ik, maar je moet van dat gezeul met een dwarse man af

– ja,ja,ja , ik wéét het, maar ze begrijpen zo slecht welke zorg nodig is

* nou ja, je hebt toch altijd “je bekkie wel bij je” trek die mond open

– ja joh, ik heb toch al gebeld met de casemanager,

* valt me mee van je, en heb je iets kunnen regelen?

– zucht, maandag komt het hoog/laag bed, van alles dat er bij hoort.

* goh, dat was vast wel even slikken denk ik.

– ja SLIK, waszorg kon tussen 10 en 12, zolang in de poep liggen, not

* snap ik, maar dat pikte je vast niet, maar wat dan!

– “mopperen” zo van; “alles kán altijd … tótdat ik erom vraag”.

* vond “kees” vast niet leuk  maar leverde het iets op?

– ja, ze vond kleine zorggroep in de buurt die wél vroeg kan zorgen

* heb je natuurlijk meteen ja op gezegd

– eh…. nee, ze hebben een klein team met ook tijd voor avondzorg.

* nou waarom aarzel je dan, klinkt ideaal toch?

– slik, heftig hoor, moet ‘r echt ff aan wennen, overleggen met Inge

*  Inge vind het vast geweldig, die maakt zich ook zorgen over jou.

– wéét ik, zij  vindt inderdaad dat ik teveel voor de kiezen krijg

* Nou dan, doe dan niet zo eigenwijs, het zal echt wel wennen.

– zucht….., het is weer  een heel nieuwe, zo’n definitieve  fase

* daar mag je ook best verdrietig om zijn, want dat is het ook.

– oke, beloofd, ik ga het aanbod accepteren, ben moe gevochten

* fijn dat je even naar me wilde luisteren, we komen er samen uit!

Met dank aan Mies die op deze tweestrijd manier een logje schreef op het moment dat ik de juiste vorm zocht voor dit verhaal.

 

terug gelezen

Mijn logjes zijn voor mij  ook een soort dagboek en dus lees ik wel eens wat terug. Bijvoorbeeld om  op te zoeken wanneer een bepaalde gebeurtenis was,
Hoe ouder het logje  hoe beter het me lukt “als een vreemde” te lezen waardoor ik dan véél eerder fouten zie dan wanneer ik een vers logje schrijf.

Maar behalve dat zie ik dan ook zinnen waar ik om moet gniffelen, zoals deze uit een logje waarin ik me beklaag dat “de baas”áltijd een klusje voor ons heeft als het eindelijk stralend mooi weer is.

“Bij Rietepietz schijnt  “mooi weer in combinatie met alle tijd van de wereld hebben”  door de weergoden, in casu onze werkgever , geboycot te worden met een trefzekerheid waarbij vergeleken een micro-chirurg een slordige prutser is!”

Of deze waarin mijn strijd met de moderne elektronica me weer eens tot wanhoop dreef;

“Daarna maakte Canal digitaal de verwarring nog ff compleet door toevallig net dán te rommelen met het decoderen van de zenders waar je een smartcart voor hebt waarna het kastje een serieuze kans maakte op een ruimtevaarttochtje ….als ik het raam maar open had kunnen krijgen met m’n handen vol!

O ja, en toen we op de sportschool ineens les kregen van een nét even te energieke   invalster;

Bij de keus van de gewichten adviseert ze ons “licht ” als je alleen maar wilt onderhouden en wat zwaarder als je kracht op wilt bouwen !
Kracht opbouwen …..? volgens mij is ze even vergeten welke doelgroep ze voor zich heeft,  60 +ers……  en ik slinger de vraag die bij me boven komt maar meteen de zaal in;
“moeten we zélf onze kist gaan dragen dan?

Zelfs  een bijna doodsmak kan ik later nog om lachen  als het  terug lees;

Sierlijk als een middelgroot nijlpaard op het land stort ik ter aarde en ben helemáál niet van plan Henk te kussen die even later met een mooie zweefduik half over me heen valt!
Ja het hád wel gekund natuurlijk, maar we zijn samen even druk doende onze ledematen op bruikbaarheid en aanwezigheid  te controleren waarna we ons enigszins houterig  weer op  richten zoals het de homo sapiens betaamt!

Maar misschien  kennen jullie dit verschijnsel wel, logjes terug lezen en dan soms jezelf schamen voor de domme fouten je er gemaakt werden maar  soms om wat je zelf schreef met een grijns op je gezicht zit te lezen…. of niet?

‘k zei het toch

Zie je nou wel, ik hóef helemaal niet “goed voor mezelf te zorgen”, ik zei het al, er wórdt voor me gezorgd. Gisteren appje van Inge ; “ik kom morgen ochtend bijtijds, dan blijf ik bij papa en jij gaat wandelen” .
Ik hoefde ook niet alleen te wandelen want kleindochter Jennifer zou op me wachten met de hond uitlaten.
Jennifer woont tegen het Westerpark Zoetermeer aan maar die afstand overbrug ik met mijn Suus in een goed kwartier nu het rustig op de weg is.

Klopt, ik kom vaker in dat park omdat het zulke fijne brede gladde paden heeft. Maar zónder rolstoel ben kun je natuurlijk veel meer in dat park, zeker als ook Levi en Amber van de partij zijn.
Dan kun je ook op de grote speelweides die nu nog vol staan met bloemen.

Het zijn grote glooiende weides met soms een groepje bomen waar bij warm weer de kudde schapen, die er ook altijd rondloopt, graag gebruik van maakt  om de schaduw te zoeken. Levi en Amber weten al dat er veel lammetjes zijn geboren en dat willen ze “oma grootje”natuurlijk laten zien. Jennifer blijft met de hond even achter want al zit hij aan de riem in dat deel van het park, dicht bij de schapen zou hij toch onrust brengen.

De kleintjes huppelen om me heen maar weten héél goed dat ze me niet aan mogen raken en denken daar zelfs beter aan dan ik. Oke, het is niet overal precies anderhalve meter maar niemand is verkouden en we zijn buiten. Ze doen het echt perfect.
Wat wonen ze toch heerlijk met datgrote  park bijna in de achtertuin, er zijn vijvers voor watervertier, een grote a.l. kinderspeeltuin, een natuurtuin waar ze zich keurig weten te gedragen en er is in het park ook nog ruimte om gewoon lekker creatief bezig te zijn….. we komen een soort “boomhut”tegen met een onweerstaanbare aantrekkingskracht!
Natuurlijk had ik de camera bij me en film ik een stukje bij de boomhut en bij de schapen en heb niet in de gaten dat Jennifer ondertussen met haar telefoon foto’s maakt en doorstuurt naar mij en de thuisblijvers. Je hoort in het filmpje berichtjes binnenkomen, alsof ik écht niet even zonder telefoon kan;-)
Ruim twee uur van huis en dus  2 uur genieten en opladen, héérlijk. Henk sliep al die tijd maar is nét wakker als ik binnenkom. Hij moet het maar doen met een kwartiertje in de tuin waarna hij weer doodmoe op de bank in slaap valt.

nep corona wereld

Terwijl  de beperkende corona maatregelen voorzichtig  versoepelen zijn er hier zónder corona toch steeds meer beperkingen.
Nog maar 5 weken geleden reed Henk nog graag mee even naar Zoetermeer alwaar we dan een rustig wandelplekje zochten,  al dan niet in gezelschap van Inge.
Dan waren we toch al gauw twee en een half uur van huis af en natuurlijk, dan was hij moe en viel bij thuiskomst op de bank ik slaap. Dat hij de bank met Beau moet delen  vinden de heren geen probleem.


Ondertussen passeren er vaker dagen dat hij in totáál maar twee uur op is, net tijd genoeg voor alle maaltijden en het sanitaire gebeuren. Een enkele keer lukt het nog om met de rolstoel even een rondje dorp of langs de vliet te wandelen, meer lukt niet, en  echt plezier lijkt hij er niet meer aan te beleven.
Het gaat best hard achteruit  en tja klopt, dat is aan mijn laatste logjes niet te merken.
Heel bewust probeer ik redelijk luchtige logjes te schrijven om meerdere redenen maar voorál om mezelf op de been te houden.
Zodra ik alleen maar drama schrijf werk ik mezelf de put in met wat er allemaal op me afkomt en kom ik niet uit dat cirkeltje. Juist door de reacties kan ik m’n gedachten verzetten en met het gewone leven bezig zijn.
Het zou ook te belastend zijn voor jullie als lezer want, wat kun je anders doen dan medeleven uiten op dergelijke logjes. Dus ja natúúrlijk heb ik wel dip dagen  maar ik kan me niet permitteren daarin te blijven hangen.

De huisarts  is, zoals beloofd, donderdag weer geweest, Op één na waren alle onderzochte waarden in orde, de enige zorg is  de wat verhoogde ontstekingswaarde. Ook de huisarts vindt verdere onderzoeken niet heel zinvol omdat Henk zelf vrijwel geen informatie kan geven en ook meestal niet begrijpt wat men van hem wil.
Diep zuchten om naar de longen te luisteren lukt soms nog een klein beetje als ik goed voordoe wat we van hem verwachten, maar toch te mager voor een écht  goed beeld.
Voorstel van de arts; “een kuurtje omdat hij de longen niet eçht goed kon beluisteren” onder het motto; “baat het niet dan schaadt het niet”.  Nou ja schaadt het niet…. één van de bijwerkingen kan diarree zijn, of ik daar heel blij van ga worden bij zijn incontinentie? Hij krijgt ook iets anders om zijn angsten onder controle te krijgen, angst geeft stress en maakt hem soms agressief, het huidige pilletje maakt hem onnodig slaperig….. we gaan het zien.

De nieuwe druppeltjes lijken  te werken, tussen de middag  kon ik even een ommetje maken, néé hoor, Henk heeft géén hengeltje uitgegooid al lijkt dat zo.
Daarna slaapt hij dan weer rustig en ontspannen op de bank, (klik maar op de foto hiernaast) zóveel beter dan in een stoel hangend slapen wat ik in zorgcentra zoveel gezien heb.  Maar thuis kán dat,  slaapt hij liggend en is “bezig” voor zover dat mogelijk is als hij wakker is.  Als Ruud op skype belt rond 4 uur is Henk net weer wakker en trekken de heren wat grimassen en kletsen tot hij weer moe wordt. Het gaan vandaag zeker ruim drie  uren worden, hieperdepiep…. dat gáát m’n dip van deze week.

 

 

ken je dat…

GGrrrr…. Heb je weleens hé, dat je in de oude logjes snuffelt en nog foto’s tegenkomt die ontsiert worden door het logo van een host die  dat logo erop zet omdat ze hun gratis service omzetten in een betaalde service.
Omdat ik óók een pechje had met een externe harde schijf, niets meer te vinden, kan ik niet álle oude foto’s vervangen.

En soms zit ik óók wel eens in de oude foto s die er dan nog wél zijn te snuffelen. Dan blijkt dat ik hier en daar ooit  een verzamel mapje “fotobewerkingen in PSP ”  tussen frommelde en dan kóm je soms ineens iets tegen waardoor je dan zo’n verknoeide foto zou kunnen vervangen….. maar eh…. welk logje wás dat ook alweer.
Zo vond ik déze foto……


…….,  een bewerkte trouwfoto van Henk en mij  uit de tijd dat ik nog vaak lesjes maakte in PSP. Daar gebruikte ik dan meestal niét de bijgevoegde plaatjes bij en gebruikte bij voorkeur iets “eigens”!
Het ging hier om het animeren onder de knie te krijgen en ik vond het best goed gelukt.

Nou ja, de foto staat nu hier, óóit zal ik wel weer per ongeluk op het logje stuiten waar deze foto vervangen moet worden en dan stáát hij tenminste in m’n WP media……. als ik hem daar dan weer vinden hé!
Dat soort dingen hebben jullie natuurlijk nóóit….. allemaal zó keurig geordend….zucht!

Vorige Oudere items Volgende Nieuwere items