Jan Steen….

Moest ik even aan denken van de week. Schilder Jan Steen was bekend om zijn rommelige, huiselijke tafereeltjes! Zou hij nog leven zou hij soms bij mij zijn hart op kunnen halen en met plezier z’n schilderskist hier midden in de kamer opengetrokken hebben.
Waaróm ik daaraan dacht kwam zó!

Ik kom met m’n boodschappen aan lopen in de straat en zie ter hoogte van mijn huisje een oudere dame om zich heen staan kijken. Dat komt een enkele keer voor waarna altijd de vraag klinkt; “komen hier wel eens huizen in de verkoop.? ”
Ik ben druk en heb daar geen zin in dus ik probeer oogcontact te mijden en loop het tuinpad op.
Helaas, de dame komt schoorvoetend wat dichterbij en vraagt of ze iets mag vragen (dat heeft ze dus al gedaan maar ja, dat zeg ik niet) ach, ik ben best sociaal en zeg dat het mag. Haar vraag ; “hoelang woont U hier” wordt gevolgd met een verklaring waarom ze dat interessant vindt.

Ze blijkt in “mijn huisje” geboren te zijn en dán heeft ze m’n aandacht natuurlijk. Ik had van oudere buren vroeger al begrepen dat er in het kleine arbeidershuisje vroeger een groot gezin woonde en dat blijkt te kloppen. De mevrouw is de jongste van de 7 kinderen!!!! Ze babbelt er lustig op los over hoe het was en ik voel wel aan dat ze graag even binnen zou willen kijken.
En dán denk ik aan Jan Steen, niet omdat het met 9 mensen in zo’n bescheiden huisje wel een zooitje geweest zal zijn, néé, ik denk aan hoe het er nú bij mij binnen uitziet.

Ik was heel veel weg en nu ik wél een paar dagen thuis ben heb ik een plakklusje van de drukkerij dat ook nogal wat rommel met zich meebrengt die
ik pas opruim als álles klaar is. Ook boven is de logeer/kantoor/strijkkamer meer een inloopkast die daar niet voor ingericht is, strijkgoed op de plank, kleding te drogen op een hangertje aan de deur enz.
Tja, ik zie de hoopvolle blik van de dame en wéét hoe leuk het is om de woning waarin je opgroeide terug te zien….!

Ik vraag de dame of ze van Jan Steen houdt … of te wel, ze mág wel even binnen kijken wanneer ze bestand is tegen rommel.
Mevrouw vindt dat je in huis moet kunnen zien dat er geleefd wordt en op dat punt kan ik haar gerust stellen, op dat moment leek het alsof er minstens drie mensen “leefden”.
……. Ze heeft de rommel geloof ik niet eens gezien, zij zag alleen maar m’n grote tafel die ze vroeger ook op die plek hadden staan. Boven ziet ze alleen maar de jongensslaapkamer in mijn strijk/logeerkamer, de meisjes kamer in mijn huidige badkamer en haar kinderledikantje in de ouderslaapkamer. Ze vertelt hoe het tóen allemaal was en is blij dat ik haar kan vertellen hoe gelukkig Henk en ik hier ruim 30 jaar samen gewoond hebben……,nummer 7 is ook het geluksgetal zegt ze, wij waren hier ook gelukkig!

Advertentie