op stand

Hoe is het toch mógelijk, het derde logje over een paar uurtjes Den Haag rond de Vijverberg. Zeg niet dat ik informatie achterhoud hé!
Maar goed we zouden iets gaan drinken en liepen vanaf het Mauritshuis richting het Lange Voorhout waar op zondagmorgen altijd kunst en antiek markt gehouden wordt.
Ik ben bang dat je wel een béétje verstand moet hebben van kunst om daar iets te kopen. Ik zie er “het Puttertje” hangen van Fabritius, met zijn handtekening er onder. Het beestje moet nét aan zijn komen vliegen uit het Mauritshuis want dáár hadden we het net nog gezien.
We vragen er maar niet naar en nemen aan dat een kopie van een zó bekend schilderij niet voor de hoofdprijs weg zal gaan.

Ik zie iets moois om het reparatie gat in de gang af te dekken, voor nog nét geen 1000,– Euro , tja, het hele gebied daar is toch wat meer gericht op mensen die geen gebrek aan het slijk der aarde hebben.
We lopen er dus langs naar het eind van de markt waar je onder de bomen wel iets kunt drinken met uitzicht op het het wereldbekende Hotel des Indes. Als ex Hagenezen hebben we dat hotel natuurlijk wel vaker gezien maar waren er nog nóóit binnen. En nee, we mogen ons ook niet verheugen tot de doelgroep van het Hotel te behoren.
Maar ineens krijgen we iets van een “stoute meisjes” mentaliteit ….. en ik vraag Inge; “zullen we”?

En zo zoeken we even later, keurig door de indrukwekkende portier binnen gelaten, een tafeltje in de grote hal.
Het is er koel en rustig, héél rustig, er is geen kip! (toegeven, zelfs bij de de grote M zul je geen levende kip tegen komen) Alles is (misschien wel té) oude chique Ook de ober die naar onze wensen komt informeren is oude chique maar heeft wél humor. Ik mag dan tegenwoordig een soort van Queen zijn, we doen ons toch eenvoudig voor en ik informeer of we eventueel mogen afwassen als we de rekening niet kunnen voldoen.

Dat kan volgens de ober, er staat een flinke afwas, maar we mogen óók stofzuigen. We bestellen een koffie en een thee, de thee voor Inge wordt in een “zilveren” kannetje gebracht waar ze zich zowat aan vertilt. De kopjes zijn van dik, grof hotelporselein, jammer! We krijgen wél ieder twee bijzondere koekjes. Terwijl we beschaafd nippen uit de kopjes ziet Inge steeds meer redenen om maar gewoon te betalen, vloer banken, stoelen, álles is gestoffeerd, zelfs de lampen, en het barst van de stoffige hoeken en gaten, nee dat stofzuigen gaat ‘m niet worden zien we wel in.
We betalen gewoon € 12,75, ach, het is maar het dubbele van gemiddeld, dat valt nog reuze meer voor een Queen incognito en om even sfeer te happen was het dat dubbel en dwars waard. Gelukkig is de portier met iemand anders in gesprek als we naar buiten lopen want, moet je zo’n “halve generaal” nou eigenlijk een Euro in z’n hand stoppen?

   
   
Advertentie