je kán niet zonder

Van de week was ik ineens m’n “hurken” kwijt, zolang ze d’r gewoon zijn heb je ze meestal niet eens in de gaten, net als je kladden maar o wee als ze je ineens niet van dienst kunnen zijn.
Woensdag had ik ze nog, Kleindochter Jennifer is bezig de zolder te veranderen in een slaap kamer annex wasruimte annex kastruimte en ze zocht behanghulpen.
Behangen is leuk en dus bood ik me aan als vrijwilliger, net als Jennifers schoonmoeder waardoor we de taken konden verdelen.
Ik koos voor de 15 baantjes in en onder de uitgebouwde dakkapel. Klinkt heel wat maar het waren natuurlijk allemaal korte baantjes, wél veel gepruts met schuine kantjes, leuk hoor.
Bij de 8 baantjes onder het raam gebruikte ik m’n hurken dus nog veelvuldig, ook als ik een beetje half op de knieën werkte omdat het toch wel een onhandige hoogte was.

Maar goed, de klus werd geklaard en na een lekker warm bad wist ik nog van niets, voetjes op de bank, dekentje erover om het “na gedane arbeid is het goed rusten” in praktijk te brengen.
Pas toen ik een plaspauze in moest lassen miste ik ineens m’n “hurken”. Zonder hurken stort je neer in het kleinste kamertje. Nog snel een appje gestuurd naar Jennifer “of mijn hurken nog dáár lagen”. Ze heeft álles afgezocht maar niets gevonden.
De andere dag nog in de auto gekeken maar ook daar was niets achtergebleven.
Ik vertel maar niet waar ze uiteindelijk tevoorschijn kwamen maar jippie….. vrijdag had ik ze weer terug en, nog mooier, werkten ze weer als vanouds.

Advertentie