kleine kinderen….

………. worden groot ja! En Sebastian is groot geworden. Het nadeel van een kleinkind hebben dat zover weg woont is dat je hem schoksgewijze ziet op groeien. Volgende maand wordt hij 18 jaar.
Oke, foto’s skype, het kan allemaal tegenwoordig en dus komt het niet meer zo heel erg als een verrassing dat het kleine “droppie’ van weleer je nu als een vrijwel volwassen vent bijna plet als hij z’n armen om je heen slaat alsof hij je nooit meer los wil laten.
We hadden elkaar twee en een half jaar niet in levende lijve kunnen zien. Corona weet je wel. Bij Henk’s overlijden was het onmogelijk hem vanuit Columbia hier te krijgen, de regels waren toen nog te streng omdat hij geen Nederlands paspoort heeft. Na een uurtje dollen en bijpraten kwam toch het moment dat het “geen opa meer” er even in hakte, niet meer dan normaal, al spraken ze elkaars taal nog steeds maar nauwelijks, ze waren wel degelijk een opa met kleinzoon.

Een potje voetballen kan wel zonder gesprek en op de een of andere manier zagen ze altijd wel kans om met elkaar te communiceren, ook als er even niemand in de buurt was om te tolken.
Ik kan legio foto’s vinden waarop ze samen dikke pret hebben.


Henk was ook altijd zo trots op het kleine mannetje dat al zo jong met muziek bezig was. Ik moet nog een filmpje hebben waarop hij als ruim driejarige op de piano in de muziekschool een kip uit het water probeert te halen bij zijn eerste “recitel” voor de ouders
Filmpje natuurlijk net even onvindbaar maar ik vond iets van een paar jaar later, hij is daar een jaar of 7 en speelt o.a. zijn eerste “zelf gecomponeerde” stukje.
Ook dan kan hij nog maar nauwelijks met z’n voeten bij de grond als hij op de pianokruk zit.
De laatste keer dat ik een muziek filmpje van Sebastian in een logje plaatste was in ieder geval wel te zien dat hij aardig wat bijgeleerd heeft.
En tja, ik bén natuurlijk ietsje bevooroordeeld maar ik vind hem ook best leuk opgedroogd, maar nóg belangrijker…. het is echt een fijne knul.