winderig…

En het was zeker niet alleen buiten winderig dit weekend. Dat moest ik helaas in de nacht van zaterdag op zondag ervaren, niet alleen Corrie ging goed te keer , ook mijn darmen wisten er wel raad mee.
Bij het naar bed gaan was er al sprake van veel geborrel, (zónder zelfs maar 1 procentje alcohol).
De genoten maaltijden bleken onrustig op zoek naar een uitgang en het leek ze niet veel te kunnen schenen of dat de voor- of de achteruitgang was. Uiteindelijk werd het gelukkig de achteruitgang, in de haast werd blijkbaar wél vergeten om de zooi keurig te scheiden in vloeibaar en niet vloeibaar zodat het een nogal “winderige”gebeurtenis werd toen alles vloeibaar werd afgevoerd.

Om de gemoederen tot rust te manen dus maar een dagje bankhangen voor zover niet op de porseleinen troon doorgebracht. Meer hadden de gemoederen gelukkig niet nodig om tot rust te komen, het spreekt vanzelf dat ik ze niet in hun rust stoorde door nieuwe “te verwerken zooi” tot me te nemen, rust is rust.
Gelukkig kan de rust vandaag opgeheven worden en alles weer voorzichtig opgestart worden.
Wel héél jammer ik niet niet even naar de boulevard en de haven kon in Scheveningen. De zee moet spectaculair geweest zijn bij wat Corrie er aanricht, dát is pas winderig.

Om toch m’n kracht met de wind te kunnen meten liep ik even naar de Vliet, tja, geen vergelijking met de zee al was de normaal spiegelgladde vliet ook best behoorlijk woelig.
Een eenzame meerkoet ploegt net onder de walkant zonder veel succes tegen de stroom in, net als ik op het pad met wel iets meer succes, al voel ik wel dat de benen nog wat wiebelig zijn.
Maar toch, ik heb de wind gevoeld en (relatief) wild water gezien al was het niet de zee. Een mens kan niet álles hebben.

Advertentie