H.H. staat voor…

Nee, niét voor Huishoudelijke hulp. Maar vandaag stond het voor ” Henk Helpt”.
Ja sorry,sorry,sorry sorry, Henk blijft maar langs fietsen in mijn logjes. Geen idee of dat normaal is maar voor mij voelt het als normaal omdat hij altijd veel in mijn logjes voorkwam zonder zelf ooit één woord te schrijven of te lezen.
Maar goed, vanmorgen moest ik voor ( voorlopig hoop ik) de laatste ochtend vroeg naar de drukkerij en hoewel ik wist dat het in de nacht zou vriezen had ik daar verder niet bij nagedacht en dus……

Stond mijn Suus vanmorgen in een beeldig transparant bruidstoiletje beeldig spierwit te wezen.
Een flinterdun laagje ijs op de ramen dat toch net té dik was om iets uit richten met de wisser, en dus grabbelde ik onder de klep op het dashboard waar altijd een of meer ruitenkrabbertjes liggen.

Helaas, ik greep mis, ineens weet ik het weer, heb de laatste eind vorige winter gebroken en weggegooid.
Waarschijnlijk zit er nog wel iets in het gereedschap koffertje in de achterbak maar daar gun ik me de tijd niet voor.
Onder de klep op het dashboard ligt ook nog altijd de invalidenkaart van Henk, (die ik natuurlijk nooit meer gebruik maar blijkbaar óók niet uit de auto kan halen), in zo’n keurig geplastificeerd hoesje waardoor hij stevige scherpe randje heeft.
Met een beetje geluk krijg ik dáár het flinterdunne ijslaagje wel mee weg.
Ik beloof Henk mijn vingers over zijn foto te laten vallen om hem een beetje warm te houden want zoals ik al zei, hij had een hekel aan kou.
Alleen voor jullie doe ik mijn vingers even een beetje opzij, dan werkt hij weer keurig verder tot de voorruit schoon is en ik veilig weg kan rijden.
“Kijk je wel uit voor gladdigheid” hoor ik hem in gedachten nog zeggen!
Jáááhaaaa, zeg ik ongeduldig, dat doe ik toch altijd! Ik heb toch expres gewacht tot het licht werd voor ik de weg op ging! En jááhaaaa, ik ga morgen een nieuwe ijskrabber kopen, áls de supermarkt ze tenminste heeft!