daar komt de ….

……..bruid, mét haar bruidegom natuurlijk!
Een stel om te zoenen….. en ja hoor dat dééd ik ook, het moest maar kunnen.
Uiteindelijk had iedereen minstens één prik gehad, was iedereen negatief getest én waren we buiten.
Door een eerder geplande trouwdatum in mei hádden we er rekening mee gehouden dat er nog flink afstand gehouden moest worden en een topidee van Inge uitgewerkt.
Precies, een zacht, rond, mondje op een stokje waarmee we op afstand de ander op de wang zouden kunnen kussen.
Dat ze eigenlijk niet echt nodig waren was een feestje, niet dat iedereen nou zomaar aan het kussen sloeg (dat was beperkt tot ieder z’n eigen intimi) maar zelfs de handdrukken waren een warme sensatie.

Het moest vooral geen statige bruiloft worden had het bruidspaar als wens, dus niet mét de genodigden de deur uit.
Ze reden al vóór de gasten er waren naar de locatie om foto’s te maken.
De trouwdag ging nog met flinke buien van start en het bruidspaar verloor zelfs nog de bloemen van de auto door de harde wind, maar het kwám goed. Vanaf dat alle gasten zich op de hoeve verzamelde was het droog én scheen zelfs de zon.
De locatie was “hoeve Zzamen” , een oude boerenhoeve die als trouw- en congres locatie gehuurd kan worden.
Niets dan lof voor het personeel en wat er allemaal mogelijk is, alleen communicatie is niet hun sterkste punt al kán corona van invloed geweest zijn met de steeds veranderende regels..
De mededeling op de kaart dat naaldhakken i.v.m. met grind en gras géén ideale keuze zou zijn was geen overbodige luxe.

Wegens “de regeltjes” ( 40 mensen binnen mocht niet) was er onder zo’n hooiberg dak, dat is immers aan alle kanten open, een gezellige trouw gelegenheid gemaakt.
Voor het bruidspaar was er een prachtig aangeklede schommelbank. Ja natuurlijk wilde ik óók op de foto als half bruidspaar.
Er stonden foodtruck’s voor salades en toetje en er werd voor ons “gekookt” door mensen die weten hoe je op houtskool vlees en vis tot smakelijke hapjes kunt bereiden.
Genietend in de zon werd alles aan picknick tafels in het weilandje eromheen verorbert i.p.v. onder de twee grote hooiberg daken met tafels.
Met veel ongedwongen wissels in de bezetting van de tafels.
Misschien is dat wel het voordeel van een beperkt aantal gasten, familie /vrienden van bruid en bruidegom hadden echt contact.
Mijn grootste angst dat ik me eenzaam zou voelen tussen alle “stellen” bleek nérgens op gebaseerd. Ik heb me niet één moment eenzaam gevoeld.
Oeps….alwéér niet alles kunnen vertellen zonder dat het een véél te lang blog wordt, het zij zo!