ken je dat?

Dat je een bepaalde song al járen kent en je al die jaren de tekst niet op nauwelijks opvalt. Tótdat je omstandigheden veranderd zijn en de tekst je ineens wél opvalt omdat hij voor jou geschreven lijkt te zijn.
Het overkomt me het laatste jaar met héél veel 60gerjaren songs die uiteraard vaak over “liefde”gaan.
Dat de tekst vaak vanuit de gevoelens van een man geschreven is…? mwah … een detail waar ik makkelijk mee deal, ook dat het vaak over een bij leven verbroken liefde gaat is geen probleem, ik trek het allemaal even makkelijk naar mezelf en mijn verloren liefde. Het zal een soort “rode autootjes” effect zijn, je weet wel, zodra je zelf een rode auto gekocht hebt lijken er ineens extreem veel rode auto’s op de weg te zijn.
Op dit moment dringt dit nummer zich vaak aan me op.

klik

Inderdaad een cover van een Bee Gee nummer uit de jaren 60 waarbij ik dan graag opmerk dat het uiterlijk van de zanger van de BeeGees er in zijn glorietijd smakelijker uitzag dan deze Tim met zijn shogun knotje.

klik

Het nummer werd door héél veel artiesten gecoverd in de loop der jaren, ook al in de jaren 60 gecoverd en niet door de eerste de beste, Janis Joplin deed het op haar zeer doorleefde manier. Niet de mooiste uitvoering van het nummer, wel dé uitvoering waarbij ik wel zou zou willen mee schreeuwen als mijn stem dat toe liet want natuurlijk; “you don’t know what live is the way I loved “him”!

klik

Ik bespaar je alle andere covers van het nummer (al is er ook een mooie van Michel Bolton) maar zet de tekst er nog even bij want ik snap wel dat niémand alle drie de nummers aan gaat klikken om de tekst uit z’n hoofd te leren.
En niet vergeten natuurlijk, het gaat gewoon goed met me hoor, ach dit soort “zelfmedelijden momentjes” horen er gewoon nog bij moet je maar denken, dat doe ik ook.