klusjes…klusjes enz

PPfffttt, was me het dagje weer wel. Het lijkt wel of ineens alles mijn kant op wijst, (en dat vind ik nog leuk ook) Met een bruiloft aan het eind van de maand én de weer aangescherpte regels in de horeca moeten er natuurlijk alternatieven bedacht worden voor als er de 31 ste écht weinig kan. We willen zéker wel helpen om die dag onvergetelijk te maken voor het bruidspaar.
Nee kan ik natuurlijk niéts over vertellen maar ik wil graag m’n steentje bijdragen en van hot naar her hobbelen hoort er dan een beetje bij.

Dan belt natúúrlijk de drukkerij of ik nog tijd en zin heb even een paar spiergroepen naar de gallemiezen te werken. Goed hoor, dat kan, U vraagt en wij draaien. FF jammer dat ik het niet eerder wist dan had ik niet de snijbonen voor vandaag bewaard maar geruild met de bloemkool van dinsdag. Gewoontedier als ik ben wil ik wél eten zoals ik 60 jaar doe, verte groente, piepertje (Jammer géén Henk die ze voor me schilt) en een bescheiden stukje vlees.
Gelukkig had ik gisteren voor twee dagen slavinkjes gebakken, ja zelfgemaakte omdat ik ze zonder toegevoegd zout wil én kleiner dan de slager ze maakt. Oke… eerst de snijbonen door de molen dus, het moet maar kunnen want ik ben niet van “dan” maar een pizza of patat halen. Het zou niet in mijn hoofd ópkomen, zeg ik toch, gewoontedier!
Terwijl het eten op staat ( rare uitdrukking eigenlijk) kruip ik even op de bank (nog zo rare uitdrukking) en kijk het lange extra journaal, nou ja lang…, de hele bak treurigheid die er vandaag voorbij komt gaat domweg steeds in de herhaling. Er is dan ook helemaal niéts om vrolijk van te worden.
Ik krabbel overeind als de kookwekker gaat, terwijl ik naar de keuken loop( lees strompel) om het eten op te scheppen zet ik het journaal uit.
Gelukkig zie ik terwijl ik eet iets waar ik wél van opfleur, kijk nou eens hoe hard de orchideeën ineens gaan. De één is wat verder dan de ander, geeft niet, zoveel te langer heb ik een bloeiende orchidee in huis.