damesbezoek

Vanuit de serre kijk ik de tuin in en denk ” jéétje, nog even en ik kan me aan lianen slingerend door de tuin voortbewegen als ik naar de schuur moet”. Oke, geschikte kleding of niet, dan pak ik dus even een machete … snoeischaar en kap…. knip (niet gehinderd door enige kennis van zaken) hier en daar grote slierten Kamperfoelie en klim hortensia boven m’n hoofd weg.
Er kriebelt iets in m’n nek als ik m’n emmertje groen in de voortuin in de groenbak wil legen, zal wel een los blad zijn toch? Het valt op de grond als ik langs mijn nek wrijf en het is inderdaad groen…. maar géén blad!

Ik vraag het beest vriendelijk even te wachten tot ik m’n camera gepakt heb en ’t is blijkbaar een ijdeltuit want het beestje zit braaf te wachten bij de groencontainer als ik met camera terug ben.
Maar zodra ik een foto wil maken valt hij aan en beklimt m’n beige pantoffel. Voor de foto niet eens zo gek, hij is nu goed genoeg zichtbaar om op het WWW te kunnen zoeken met wie ik het genoegen heb.
Het moet haast wel de grote groene sabelsprinkhaan zijn, en dan mevrouw grote groene sabelsprinkhaan want het is een flinke grote. Dat mevrouw grote groene sabelsprinkhaan groter is dan meneer is “des sprinkhaans”.

Zo blijkt maar weer, een mens is nooit te oud om te leren want ik heb nooit geweten dat er zulke grote sprinkhanen in Nederland voorkomen.
Ach ja, opgegroeid in de grote stad, dan ken je sprinkhanen alleen van het TV journaal wanneer ze in grote zwermen alles kaalvreten.
Ze moeten hier heel nuttig zijn in de natuur maar mij maak je niets wijs, het zijn luie donders, ze steken geen poot uit om de boel een beetje kort te houden!