groene vingers?

Eigenlijk was Henk hier de man met de groene vingers, ik was altijd meer van ; “zet het maar daar, daar kleurt het leuk bij de rest”. En van” kijken hoe mooi alles het doet” en daar ben ik reuze goed in hoor, dan ben ik ook niet zuinig met complimentjes.
O ja en water geven, dat deed ik natuurlijk ook wel eens. Maar écht verstand heb ik er dus niet van.

En toen kreeg ik vorig jaar tot 2x toe een prachtige paarse orchidee gestuurd door twee ( nee zelfs drie,) verschillende bloggers, zó lief. Natuurlijk doe ik dan m’n stinkende best om ze in leven te houden ondanks dat me dat nog nooit gelukt is.

Ze hebben prachtig gebloeid en ik las dat je de bloemstengels moest afknippen en daarna de plant in een koele lichte ruimte moest laten overwinteren met maar af en toe een klein beetje water.
En zó stonden ze dus op mijn nachtkastje tot het voorjaar werd en ik ze weer naar beneden haalde.
Ik had er hard hoofd in, behalve wat oude luchtwortels en het blad was er niets te zien.

Ze kregen wat extra voeding van me en gelijk met de rest nu weer op tijd water en toen………. ging ik in wonderen geloven. Nee nog geen bloemen maar wél in allebei het bewijs dat daar wél serieus aan gewerkt wordt. In één van de plantjes lopen zelfs twee bloemstelen uit. Ik ben apetrots op m’n groene vingers. Op m’n fotografische kwaliteiten iets minder, maar omdat m’n nieuwe telefoon ook een macro optie heeft wilde ik wel even prutsen, niet héél erg geslaagd.
Zodra de orchideeën hun mooiste paarse “jurkjes” aan hebben maakt ik natuurlijk wéér foto’s, misschien heb dan ondertussen óók de telefooncamera “in m’n vingers”! maar ik beloof niets.