zo raak

Soms zegt iemand precies dát wat je voelt maar zelf niet goed onder woorden kunt brengen. Het was in een TV programma dat ging over een bepaalde leefgemeenschap waarin corona hard toegeslagen had. Er kwam een geestelijke aan het woord die eigenlijk al aan zijn pensioen toe was maar in functie bleef omdat hij dacht dat hij nu meer dan ooit nodig was.

Vanuit welke stroming hij precies sprak was niet duidelijk, hij sprak als mens en “de grote baas” kwam nergens in zijn verhaal ter sprake. Hij bleef voor zijn gemeente, voor de mensen die vaak geen afscheid hadden kunnen nemen van een partner of ouder en die nog te maken zouden krijgen met “uitgestelde rouw”. En dát herkende ik direct toen hij het uit ging leggen.

Oke, ik héb wel een “soort van” afscheid kunnen nemen van Henk, Die paar prachtige momenten die ik beschreef in “50 tinten Rietepietz” zijn me natuurlijk zeer dierbaar, maar echt geestelijk contact was allang niet meer mogelijk met hem en dat was een groot gemis.
Ook voor ons was er een minimale crematieplechtigheid zónder een arm om je heen. warme handen en/of omhelzingen. De geestelijke vertelde dat de rouw gedeeltelijk stil staat omdat je al die momenten mist waarop je er met elkaar over kunt praten.
Alsook de momenten waar je voor het eerst alleen doorheen moet, verjaardagen, kerstmis, familiebijeenkomsten, het kón allemaal niet. Niet te vergeten al die dagen met herinneringen zoals voor mij de komende weken, dagen waarop iedere dag wel iéts voor het laatst kon of gebeurde.

Dus ja, dat herken ik, net als al die keren dat je je tranen weg slikt of het gesprek een andere wending geeft, wanneer je mensen uit je eigen bubbel ontmoet. Je wilt immers niemand in de situatie brengen dat ze impulsief een arm om je heen slaan om je te troosten. Ze zijn voorzichtig om niemand te besmetten, zij komen immers allemaal onder vreemde mensen door het werk.
Het verstand zegt “het is deze maand al een jaar geleden, het moet nu ondertussen wel een plekje hebben gekregen”, maar het gevoel blijft hangen in ; “dat is toch pas een week geleden? ” omdat sommige delen van het leven op pauze staan. En toch, behalve dat gaat het in grote lijnen toch (meestal) heel goed met me.

Jullie merken als geen ander dat bloggen in deze lastige tijden zéker iets te bieden heeft. Niemand heeft er last van als ik al schrijvend en/of lezend verdrietig word. Het helpt me vaak door verdrietige dagen en om m’n gedachten te ordenen.
Dat ik dit keer door een geestelijke “aangestuurd werd” is apart, maar gelukkig is hij ook maar een mens.
Als “zijn grote baas” zich even nergens mee bemoeid blijkt hij heel zinnige dingen te kunnen vertellen, dan maakt het me niet uit of hij toevallig dominee of pastoor is.

107 reacties (+voeg die van jou toe?)

  1. Nicky
    jun 10, 2021 @ 12:52:33

    Ik moet je toto mijn schande eerlijk bekennen dat ik daar nooit bij stil gestaan heb. Ja, ik wist van uitvaarten zonder troostende armen. Maar inderdaad; de eerste verjaardagen, de eerste feestdagen. Ik heb het me eigenlijk niet gerealiseerd dat die ook zonder veel visite voorbij gingen. Dus.. goed geschreven Rietepietz! En een dikke virtuele knuffel van mij.

    Beantwoorden

    • rietepietz
      jun 10, 2021 @ 13:17:53

      En daarbij maakt het niet uit waaraan de overledene is gestorven, het geld ook voor niet coronaslachtoffers.Maar zulk soort dingen kun je niet allemaal inschatten wanneer je er niet mee te maken hebt.

      Beantwoorden

  2. Rebbeltje
    jun 07, 2021 @ 16:10:36

    Alles goed hier ?
    Het is zo stilletjes…of ben je aan het genieten van het mooie weertje?

    Beantwoorden

  3. Regenboogvlinder
    jun 07, 2021 @ 13:39:55

    Rouwen doet iedereen op zijn/haar eigen manier. Voor sommige mensen is het AL een jaar geleden en voor anderen PAS een jaar geleden. Je kunt daar geen termijn aan koppelen. Je tijd nemen. Helemaal loslaten kan nooit, maar dat is je intentie ook niet. Daarvoor was Henk teveel de liefde van je leven en de tijd die jullie samen zijn geweest was uniek. Je bent dankbaar voor de lange tijd die jullie hadden, dat is wel duidelijk, en heel erg logisch dat je hem zo mist. Corona heeft er ook niet aan bijgedragen dat je je eigen weg kon zoeken het afgelopen jaar. Ik hoop alleen dat je toch nog wat leuks uit het leven zult kunnen halen! Knuffel 🤗

    Beantwoorden

    • rietepietz
      jun 07, 2021 @ 14:00:04

      Je hebt gelijk. De kinderen en klein- en achter kinderen zorgen dat er toch nog leuke dingen gebeuren, en af en toe een dagje werken geeft ook voldoening. Heel voorzichtig aan zal ik toch wel weer eens in de trein kunnen stappen om bloggers te ontmoeten. De eerste staat al in m’.n agenda voor 8 juli. Daar kijk ik dan weer naar uit.

      Beantwoorden

  4. Liesbethblogt
    jun 07, 2021 @ 12:24:51

    Rouwen duurt zolang het duurt en volgens mij was er al een vorm van rouw omdat Henk de man niet meer was die hij eerst was. Ik denk dat mensen die aan anderen denken en daar hun leven aan wijden meer eer zouden moeten krijgen en dan maakt het niet uit of en welk geloof eraan vast zit. Persoonlijk hou ik niet van praten over het geloof, zeker niet met vreemden. Dat is iets persoonlijks.

    Beantwoorden

    • rietepietz
      jun 07, 2021 @ 13:54:55

      Klopt helemaal, Henk was al grotendeels onbereikbaar voor me. Maar er zijn nog genoeg andere zaken die verwerkt moeten worden. Lichamelijk zowel als psychisch heb ik aardig wat schade opgelopen door overbelasting en ook dat zijn dingen die je niet even in een jaartje wegwerkt.
      Sommige geestelijk staan gewoon te ver buiten het gewone leven om echt van nut te zijn. Ik geloof alleen in mezelf dus heb ik af en toe een goed gesprek met mezelf, dat wil nog wel eens helpen.

      Beantwoorden

  5. Naomi
    jun 07, 2021 @ 12:05:13

    Mooi als iemand woorden kan geven aan wat je voelt, maar nog niet helemaal kon plaatsen of onder woorden brengen. En wat betreft dat het een jaar geleden is deze maand: al was het tachtig jaar geleden, dan nog mag je verdriet er zijn. Digitale arm om je heen, want dat mag wel.

    Beantwoorden

  6. saturnein
    jun 07, 2021 @ 08:35:59

    Een jaar is niks, en al helemaal in deze omstandigheden.
    Je moet helemaal niks na een jaar. Ook niet na 5 jaar. Of 10 jaar. Rouw, daar kan je geen periode op plakken. En een jaar, ik vind dat gewoon niks. En zeker nu niet, in corona-tijden.
    Het overlijden van een partner heb ik nog niet meegemaakt, gelukkig. Wel van mijn vader en van mijn oudste zus, en ik heb dat rouwproces altijd een kronkelig, glibberig ding gevonden dat moeilijk te vatten was met mijn handen en met mijn hoofd. Ik was nog jong toen mijn vader overleed, en dat was in moeilijke omstandigheden, en ik heb nooit veel begrepen van dat rouwproces.
    Maar wel dat het allemaal tijd nodig heeft, véél tijd. Veel meer dan in onze maatschappij aangenomen en aanvaard wordt.

    Beantwoorden

    • rietepietz
      jun 07, 2021 @ 13:44:50

      M’n verstand is ook best tevreden met de plaats die het nu heeft en dat dat nog lang niet makkelijk is snap ik. Inderdaad met alle omstandigheden in aanmerking genomen zal het op de achtergrond altijd in beeld blijven, maar vast nog wel draaglijker worden. Ik merk ook dat nu de C maatregelen langzaam van ’t slot gaan sommige dingen iets makkelijker worden.
      Ik kon gaan winkelen om een outfit voor de komende bruiloft bij elkaar te sprokkelen met en dat kan dan gezellig met andere bruiloft gasten die óók zoekende zijn. Stapje voor stapje zal ik er wel komen.

      Beantwoorden

      • saturnein
        jun 08, 2021 @ 06:08:27

        Draaglijker wordt het zeker. Met tijd en boterhammen.
        Fijn dat er ook leuke dingen zijn, zonder zou het allemaal heel zwaar gaan wegen.
        Stapje voor stapje, inderdaad!
        Voor mij is het belangrijkste: neem de tijd die JIJ nodig hebt. En dat mag zoveel tijd zijn als JIJ wil. Daar hoeft niemand over te oordelen, en jij hoeft jezelf ook niet vreemd te vinden als je vindt dat het lang duurt.

        Beantwoorden

  7. hanscke
    jun 06, 2021 @ 21:57:25

    Het lijkt me moeilijk om in deze tijd te rouwen. Allerlei zijsporen verhinderen om er de “juiste” waarde aan te hechten en het is heel begrijpelijk dat de troostende armen om je heen heel erg gemist worden. Misschien is nu de tijd gekomen om dat meer tot je te laten komen. Neem zelf de beslissing hierin. Voor mij hoef je niet meer te wachten op het sein groen van Rutte en Hugo

    Beantwoorden

    • rietepietz
      jun 06, 2021 @ 22:10:08

      De (klein(kinderen zelf blijven voorzichtig omdat ze allemaal werk hebben waarin ze met vreemde mensen te maken en dus nooit zeker weten of daar een virus tussen zit. Ik wil ze niet veel schuldgevoelens opzadelen dus ga daarin mee. Maar ondertussen is een deel al gevaccineerd maar ondanks dat is het advies nog steeds afstand houden.

      Beantwoorden

  8. Beaunino
    jun 06, 2021 @ 19:49:18

    Rouwen gaat bij stukjes en beetjes. Nog steeds – na zes jaar- kan het verdriet mij ineens vreselijk overvallen. Meestentijds is er echter een berustend soort gemis met een glimlach en een warm hart. Rouwen neemt net zoveel tijd als ze nodig heeft. Schrijf jij maar lekker! X

    Beantwoorden

    • rietepietz
      jun 06, 2021 @ 19:55:49

      Je hebt er ondertussen nóg een rouwproces op zitten, een scheiding is ten delen te vergelijken met de dood van je partner. ook een scheiding grijpt iedere minuut in op het leven zoals je gewend was. Dat is iets dat er niet, of minder is wanneer andere familieleden overlijden. Dat zul je wel herkennen. Maar schrijven helpt inderdaad, ook daar weet jij alles van.

      Beantwoorden

  9. Thomas Pannenkoek
    jun 06, 2021 @ 18:55:15

    Het is normaal dat een geliefde altijd een lege plaats in het hart achterlaat, hoe kort/lang het afscheid geleden is of welk ook de laatste woorden waren.
    Wat een (potverdikke) warme pen heb jij. Ik had je naam al eens zien voorbij komen op sommige weblogs, maar was te lui om verder te gaan zoeken naar logjes van je.
    Je hebt er een fan bij!

    Beantwoorden

    • rietepietz
      jun 06, 2021 @ 19:10:22

      Dat is zeker wel normaal ja, maar ik had zo gehoopt dat ik daarin mijn status van “toch niet helemaal normaal” had mogen bevestigen, niet gelukt dus.
      Volgens mij volg jij de lijn die ik ook volg, geen blogs zoeken om niet in de situatie te komen dat het aantal bezoekers je boven het hoofd groeit.
      Die warme pen brand me soms evengoed in soms de vingers als er ik misstanden aan wil kaarten al probeer ik dat ook wel met humor te kruiden. Maar ik denk dat de jarenlange worsteling met mijn in dementie afglijdende lief me ondanks alles warmer en minder knettergek heeft gemaakt.

      Beantwoorden

  10. meninggever
    jun 06, 2021 @ 14:59:51

    Wij verwerken in kleine kring het verlies van mijn broer. Schoonzus in dezelfde verwarring. Haar afscheid vreselijk, schokkend, te plotseling. Wij trachten haar te helpen, luisteren, bieden die arm wel, immers we zijn gevaccineerd en ik ben zelf niet zo bang voor dat virus als sommigen me doen vermoeden. Haar verhalen, soms herhaald, snappen we. Verlies is vreselijk. Wij hebben er ook heel wat zien gaan. Soms gewoon mooi door ouderdom, anderen in grote strijd en soms v eel en veel te jong om dat te kunnen verwerken. Zelfs de huisdieren die soms heel jong nog stierven…het is allemaal een wond in de ziel. We verwerken, we trachten evenwicht te bewaren, een soort van blijdschap te voelen bij de simpele dingen des levens. Maar zonder die grote baas als steun of wat ook, is dat best een lastige. Ik snap dus zeer dat jij op de evenwichtsbalk hoopt op steun, soms een arm, maar dat je weet dat de mat toch dichterbij is dan je zo hoog op die balk naar evenwicht zoekend zou denken dat hij is. Knap hoe je dat verwerkt allemaal.

    Beantwoorden

    • rietepietz
      jun 06, 2021 @ 15:10:10

      Het blijft lastig dat evenwicht tussen gevoel en verstand te vinden. Met aan de ene kande rust dat zijn strijd ( die ook mijn strijd was) gestreden was. Maar aan de andere kant het verlangen naar naar wie hij was vóór zijn hoofd hem in de steek liet.
      Er gezien zijn leeftijd vrede mede hebben, er moet er nou eenmaal één het eerste gaan, maar aan de andere kant nog zoveel jaren meer had willen hebben.
      Het realiseren dat menigeen een minder mooie en lang huwelijk heeft om op terug te kijken maar hem daar dés temeer missen.
      Eén vat tegenstrijdigheden en verdriet terwijl ik mezelf wijsmaak dat het leven door gaat.

      Beantwoorden

  11. John
    jun 06, 2021 @ 07:44:59

    Ondanks dat het leven voor langere tijd stil staat is de tijd voorbij gevlogen. Ongelooflijk. Ik begrijp wat je bedoelt. Ik kan me ook voorstellen dat het voor jou prettig was die man het zo te horen zeggen zoals jij het voelt.

    Beantwoorden

    • rietepietz
      jun 06, 2021 @ 08:30:55

      Dat is helemaal waar, ook voor mij vreemd genoeg, kan me gewoon niét voorstellen dat het al een jaar geleden is dat Henk aan z’n laatste levensfase begon, het lijkt nog maar zó kort.

      Beantwoorden

  12. Jeanne van Sjannesblog
    jun 05, 2021 @ 21:31:25

    Wat goed geschreven! Dank je!

    Beantwoorden

  13. staartje
    jun 05, 2021 @ 20:43:52

    Mooi geschreven, Riet

    Beantwoorden

  14. gewoonanneke
    jun 05, 2021 @ 20:04:04

    Al weer een jaar geleden, jeetje de tijd vliegt ook zeg. Ja dat zijn weer de moeilijke momenten. Ik weet nog dat nadat ik in het ziekenhuis lag toen mijn kindje dood geboren was er ook een dominee kwam die woonde destijds tegenover mij. Ik ging nooit naar de kerk. Hij kwam ook niet als dominee maar als mens en dat was ook zo’n mooi gesprek destijds. Sommige mensen kunnen je gewoon raken met woorden dat is mooi.

    Beantwoorden

    • rietepietz
      jun 05, 2021 @ 20:42:36

      Ja de 20 ste is het jaar geleden, vandaag precies een jaar geleden schreef ik het logje waar ik in gesprek met mezelf was dat luidde de terminale fase in.
      Soms kunnen mensen inderdaad iets zeggen dat je op dat moment kan helpen.

      Beantwoorden

  15. Sjoerd
    jun 05, 2021 @ 19:58:32

    Dat soort mensen gaan we nog missen in deze tijden dat niemand meer naar een kerk gaat of het geloof heeft afgezworen.

    Beantwoorden

  16. Suskeblogt
    jun 05, 2021 @ 18:31:07

    Door die maatregelen tegen corona wordt ons leven steeds afstandelijker. We hebben alle aandacht broodnodig.

    Beantwoorden

  17. liesonderweg
    jun 05, 2021 @ 17:50:28

    Het gemis blijft, het wordt alleen zachter…
    Lie(f)s.

    Beantwoorden

  18. willyfotoblog
    jun 05, 2021 @ 17:02:22

    het gemis blijft Riet en op rouwen staat geen tijd

    en soms vindt men steun waar men het niet verwacht

    fijne dag

    Beantwoorden

  19. AnneMarie
    jun 05, 2021 @ 16:54:58

    Waarschijnlijk voel je je nu zelfs een beetje opgelucht dit gehoord te hebben van die geestelijke. Door zijn ziekte heb je de laatste jaren ook zo intens met het samengeleefd ook al was er van een evenwichtig huwelijk geen sprake meer dat het gemis enorm moet zijn. 59 jaar huwelijk is me nogal niet wat, dat zegt wel iets over jullie huwelijk. Begrijpelijk dat je nog flink in de rouw bent.

    Beantwoorden

    • rietepietz
      jun 05, 2021 @ 17:04:44

      Klopt, de eerste drie maanden waren eigenlijk makkelijker omdat ik toen nog zo moe was en de rust weldadig was. Maar natuurlijk is het wel vreemd als je na 9 jaar in toenemende mate moet “zorgen” er ineens niets meer te zorgen is. Het heeft even geduurd eer ik de Henk van v”or de dementie ging missen.

      Beantwoorden

  20. terrebel
    jun 05, 2021 @ 16:54:32

    Mooi gezegd, Riet. Troostrijk ook. Fijn dat je dit deelt met ons. Iedereen verwerkt een verlies op zijn of haar eigen manier. Wanneer dat onmogelijk wordt gemaakt – bijvoorbeeld zoals nu door de pandemie – is dat erg naar en kan dat het gevoel van gemis vergroten. Sterkte!

    Beantwoorden

    • rietepietz
      jun 05, 2021 @ 17:01:14

      Dat is zeker waar, het is een verzwarende omstandigheid die alles langer laat duren.
      Het gaat in het geheel genomen niet slecht met me maar het is onnodig zwaar door alle gedoe.

      Beantwoorden

  21. Rebbeltje
    jun 05, 2021 @ 16:07:09

    Dat een paar woordjes je kunnen raken snap je vast wel…zus is zo rustig dat ik me zorgen maak.
    Maar bij een hartstilstand is het afscheid nemen moeilijk…dat gaat zo van boem-pats pffttt
    Al hebben ze hem 5 dagen slapende gehouden en wist ze dat hij er nog was, maar niks meer kunnen bespreken 😦
    Maar goed dit gaat over jou en het loslaten. Er staat geen tijd voor de verwerking en sommige dingen vergeet je nooit.
    Maar loslaten in liefde kan nooit fout zijn.
    Toch wens ik je een fijn weekend

    Beantwoorden

  22. Neeltje
    jun 05, 2021 @ 14:42:54

    Ik denk dat ‘de grote baas’ gewoon de ziel in ons hart is. Daar komt alle wijsheid en troost vandaan. ❤

    Beantwoorden

  23. Matroos Beek
    jun 05, 2021 @ 14:10:59

    Daar kan ik mij iets bij voorstellen.

    Beantwoorden

  24. Ferrara
    jun 05, 2021 @ 13:51:43

    Nog maar een jaar Riet, op jullie gelukkige leven samen is dat een zucht.
    En nee je bent geen muts dat je nog niet uit dat proces bent. Altijd maar de flinkerd uithangen en anderen willen sparen, maakt ook dat je eigen verdriet niet altijd de kans krijgt. Die eerste knuffel dat gaat wat worden. Tranen in overvloed, gewoon laten komen. Je bent een kei!

    Beantwoorden

  25. Mrs. Brubeck
    jun 05, 2021 @ 12:17:21

    Mag ik jou gewoon met een dikke virtuele knuffel een hart onder je riem steken, fluisteren dat jij absoluut GEEN muts bent, dat het heel normaal is dat je je partner altijd zal blijven missen, dat de scherpe pijn slijt maar dat dat tijd nodig heeft, dat een rouwproces in vlagen komt en gaat, dat het helemaal ok is om de tranen uit je hoofd te janken, dat het fijn is dat je je optrekt aan mensen die om je geven, zelfs aan mensen die je nog nooit ontmoet hebt, dat je dierbaren je altijd zullen helpen… 💙

    Beantwoorden

    • rietepietz
      jun 05, 2021 @ 12:37:37

      Scherpe pijn heb ik zelfs niet gehad, wel mateloos verdriet. Dat komt natuurlijk omdat zijn door een verlossing was voor hem en in mijn hoofd helemaal te accepteren was. Dat is anders wanneer iemand veel te vroeg uit het leven gerukt wordt. Maar voor het gemis maakt dat niets uit natuurlijk, juist omdat we al zolang samen gelukkig waren. Het zijn inderdaad de (kinderen) die het leven nog de moeite waard maken, zonder hen zou ik de moed allang opgegeven hebben, maar dat heeft natuurlijk ook wel iets met leeftijd te maken. Ik kan terugkijken op heel veel moois . Ik las het gelinkte logje 50 tinten Rietepietz nog eens na met alle reacties en zag dat het waarschijnlijk in een voor jou logloze periode viel, jouw reactie zou anders niet ontbreken op een zo intiem logje.

      Beantwoorden

  26. Nannepan
    jun 05, 2021 @ 12:10:21

    Ik kan me voorstellen dat je je heel eenzaam en alleen hebt gevoeld wanneer je zo beperkt je verdriet kon delen. En fijn om te ontdekken dat je daar niet alleen in staat, dat anderen zoiets ook ervaren en dat je geen muts bent 😉
    Tranen zijn het bloed van de ziel, las ik eens ergens. Laat ze vooral stromen als dat nodig is Knuffel voor jou

    Beantwoorden

  27. Karel
    jun 05, 2021 @ 11:49:28

    ik ben niet zo’n woord kunstenaar als Omabaard en Matroos Beek
    ik onderschrijf hun reacties van harte
    iets goddelijks ken ik niet , maar ja ook z’n gepensioneerde geestelijke is maar een mens
    en jij bent geen muts , je zal zien zodra het lijf en wat later het koppie weer op de rails staat , komt de ontspanning vanzelf weer

    Beantwoorden

    • rietepietz
      jun 05, 2021 @ 11:57:15

      Het gaat gaat allemaal best redelijk maar ja, ik wil graag dingen die er niet meer zijn en daar moet ik mee leren leven. Dat valt inderdaad niet altijd mee maar het zeker goed komen voor zover de mogelijkheden er zijn. Je drukt je evengoed prima uit hoor, niets mis mee.

      Beantwoorden

      • Karel
        jun 05, 2021 @ 15:48:58

        ik herken dat , dingen willen doen die er niet meer zijn , alleen is het bij mij dingen niet meer doen welke ik graad deed , ik heb het moeilijk gehad er aan toe te geven dat het skiën wandelen in de bergen of hier de langere fietstochten en wandelingen enz enz , ja dagje ouder en dan dat longemfyseem speelt allemaal mee
        nu heb ik er vrede mee
        mijn vermoeden is dat het bij jou ook weer goed komt , al blijft het gemis

        Beantwoorden

  28. Matroos Beek
    jun 05, 2021 @ 11:10:19

    Toch mooi als je de woorden voor je gevoelens kan herkennen en vinden in iets wat iemand anders zegt of schrijft.
    Op rouwen staat geen tijd of vervaldatum. Zeker niet als je zo lang en in goede harmonie hebt samengeleefd. Het gemis valt niet te onderschatten.

    Beantwoorden

    • rietepietz
      jun 05, 2021 @ 11:30:16

      Het deed me goed dat iemand uit kon leggen waaróm het op sommige punten zo moeizaam gaat, Dat het niet raar is en er een reden voor is geeft wat meer houvast.
      Nee het gemis is zonder meer heel groot, zeker in een tijd dat een soort nieuw leven opbouwen onmogelijk is.

      Beantwoorden

  29. MyriamC
    jun 05, 2021 @ 10:59:03

    Ik kan alleen de wijze woorden van Omabaard maar bijtreden.
    Bloggen heeft in deze lastige tijden zeker iets te bieden. Je kan er je ei kwijt, en zelfs al ken je je lezers niet in het echt, de aandacht en erkenning, en troost ook wel, die je krijgt vind ik persoonlijk heel waardevol.
    Ik hoop dat je heel snel de echte knuffels krijgt die je verdient.

    Beantwoorden

  30. omabaard
    jun 05, 2021 @ 10:50:45

    Menselijke woorden kunnen zoveel meer aanspreken dan ‘goddelijke’ woorden.
    ‘Al’ een jaar, ik spreek over ‘nog maar’ een jaar geleden, jullie waren zoveel jaren samen, laat je tranen om het gemis rustig de vrije loop, hij is het waard, jullie zijn het waard, jij verdient een heel warme knuffel.

    Beantwoorden

    • rietepietz
      jun 05, 2021 @ 11:08:28

      Inderdaad, met goddelijke woorden heb ik niet zoveel maar een “uitgesteld rouwproces” is zo’n eyeopener. Ik vind mezelf zo’n muts dat ik nog steeds niet uit dat proces ben.Helpt ook niet dat ik de eerste maanden alleen al hard werk had mezelf lichamelijk weer op de rails te zetten.

      Beantwoorden

      • omabaard
        jun 05, 2021 @ 17:42:00

        Een muts? Na het overlijden van mijn moeder, een verschil nog met het overlijden van de partner die altijd bij je was, deed ik er ruim 7 jaar over vooraleer het me lukte 1 traan-loze dag te beleven. Ik vond dat niet erg, zij was het gewoon waard dat ik haar zo hard miste. En nu begint stilaan dankbaarheid te overheersen dat zij mijn moeder was. Geef jezelf zoveel tijd als nodig, Henk zal nooit meer uit je gedachten zijn, maar je zal met het missen leren leven. Leg jezelf vooral niets op, maak plaats voor het verdriet, het mag er zijn.

        Beantwoorden

Rietepietz is gék op reacties ,dus .....ga je gang ! je hoeft het niet noodzakelijk met me eens te zijn!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: