zo raak

Soms zegt iemand precies dát wat je voelt maar zelf niet goed onder woorden kunt brengen. Het was in een TV programma dat ging over een bepaalde leefgemeenschap waarin corona hard toegeslagen had. Er kwam een geestelijke aan het woord die eigenlijk al aan zijn pensioen toe was maar in functie bleef omdat hij dacht dat hij nu meer dan ooit nodig was.

Vanuit welke stroming hij precies sprak was niet duidelijk, hij sprak als mens en “de grote baas” kwam nergens in zijn verhaal ter sprake. Hij bleef voor zijn gemeente, voor de mensen die vaak geen afscheid hadden kunnen nemen van een partner of ouder en die nog te maken zouden krijgen met “uitgestelde rouw”. En dát herkende ik direct toen hij het uit ging leggen.

Oke, ik héb wel een “soort van” afscheid kunnen nemen van Henk, Die paar prachtige momenten die ik beschreef in “50 tinten Rietepietz” zijn me natuurlijk zeer dierbaar, maar echt geestelijk contact was allang niet meer mogelijk met hem en dat was een groot gemis.
Ook voor ons was er een minimale crematieplechtigheid zónder een arm om je heen. warme handen en/of omhelzingen. De geestelijke vertelde dat de rouw gedeeltelijk stil staat omdat je al die momenten mist waarop je er met elkaar over kunt praten.
Alsook de momenten waar je voor het eerst alleen doorheen moet, verjaardagen, kerstmis, familiebijeenkomsten, het kón allemaal niet. Niet te vergeten al die dagen met herinneringen zoals voor mij de komende weken, dagen waarop iedere dag wel iéts voor het laatst kon of gebeurde.

Dus ja, dat herken ik, net als al die keren dat je je tranen weg slikt of het gesprek een andere wending geeft, wanneer je mensen uit je eigen bubbel ontmoet. Je wilt immers niemand in de situatie brengen dat ze impulsief een arm om je heen slaan om je te troosten. Ze zijn voorzichtig om niemand te besmetten, zij komen immers allemaal onder vreemde mensen door het werk.
Het verstand zegt “het is deze maand al een jaar geleden, het moet nu ondertussen wel een plekje hebben gekregen”, maar het gevoel blijft hangen in ; “dat is toch pas een week geleden? ” omdat sommige delen van het leven op pauze staan. En toch, behalve dat gaat het in grote lijnen toch (meestal) heel goed met me.

Jullie merken als geen ander dat bloggen in deze lastige tijden zéker iets te bieden heeft. Niemand heeft er last van als ik al schrijvend en/of lezend verdrietig word. Het helpt me vaak door verdrietige dagen en om m’n gedachten te ordenen.
Dat ik dit keer door een geestelijke “aangestuurd werd” is apart, maar gelukkig is hij ook maar een mens.
Als “zijn grote baas” zich even nergens mee bemoeid blijkt hij heel zinnige dingen te kunnen vertellen, dan maakt het me niet uit of hij toevallig dominee of pastoor is.