voordelen

“Ieder nadeel heeft zijn voordeel” wie kent de quote niet.
In een vorig logje schreef ons aller Hulk al dat hij een heel groot voordeel ziet in één van de coronaregels. Dat de begroeting met drie kussen nu niet meer mag juicht hij toe en dat wil hij graag zo houden.
Daar ga ik deels in mee, om Jan en “AL”leman met drie kussen te begroeten gaat mij ook te ver.
Maar er zijn toch wel een aantal mensen die ik graag, en spontaan, met een kus op beide wangen zou willen ontvangen.
In plaats daarvan hebben we nu die onhandige elleboog groet om elkaar op anderhalve meter afstand te kunnen begroeten.

Niet dát de afstand bij de ellebooggroet anderhalve meter is maar daar heeft blijkbaar niemand over nagedacht.
De oude lengtemaat de EL. mat +/- 69 centimeter … x 2 is dat 1.38 mtr. Maar zelfs dát halen we niet want de EL wordt gemeten van de vingertop tot de elleboog en dát stuk van de arm is langer dan het stuk vanaf de elleboog tot aan de schouder dat we gebruiken om te groeten. Oke, de ellebooggroet houdt ons dus maar op ongeveer 1.20 mtr. afstand van elkaar.

Evengoed zitten er tóch voordelen aan die ellebooggroet, sommige mensen hebben “het “achter de ellebogen, maar wat dat “het” ook mag zijn, het past nooit onzichtbaar achter de elleboog tijdens zo’n groet, kijk, dat is voordeel één al!

plaatjes van het internet

En dan nog het grootste voordeel, de ellebooggroet is zó belachelijk dat het onmogelijk is om er ernstig bij te blijven.
Het is je vast ook opgevallen, echt iédereen moet lachen wanneer er naar elkaars elleboog gezocht wordt. Dat Rutte er altijd bij lacht zegt niet zo veel, die man lacht altijd .Maar ook de grootste chagrijn “elleboogt” met een grijns van oor tot oor! en als we in deze tijd iéts kunnen gebruiken is het wel “de lach”!


blubberen

Het wás droog, maar de paar dagen vóór we op kabouterjacht gingen was het niét droog. Daardoor was het ineens wél ineens overal felgroen in het Westerpark in Zoetermeer maar ook overal nogal blubberig.

Natuurlijk gingen onze “eigen kabouters” mee op kabouterjacht, zónder hen had ik geen kabouter gevonden geloof me. De speurtocht was uitgezet door een plaatselijke kindervoorziening, goed verzorgd en voorzien van een (plastic) knapzak met een natje en droogje voor iedere kabouter (die niet over de schouder gingen maar het stuur van de stepjes) en een route kaart plus afbeeldingen van de verstopte kabouters. Zonder afbeeldingen had het wel héél moeilijk geworden, de route was in elkaar gestoken toen alles nog kaal was, nu het groen ontploft is ontnam dat behoorlijk het zicht. Op de onderste foto heb ik de familie kabouter maar even vergroot boven de nauwelijks waarneembare puntmutsjes geplakt. Oke, de foto wás al niet best maar ook met een enorm jachtinstinct was het slecht jagen.

Onwijs leuk was het natuurlijk wél, wat zijn die kleintjes er bijdehand in, ze zagen het wanneer op de afbeelding maar één kabouter op een bepaald adres woonde maar sommige kabouters stiekem samenwoonden waardoor we soms voor een gesloten deur kwamen en soms een compleet gezinnetje aantroffen. Precies, ook kabouters hebben door corona én het slechte weer last van verveling, met een geboortegolf tot gevolg.
Het was een flinke tippel en tot mijn grote teleurstelling wilde niet één kabouter met me mee naar huis om even te stofzuigen voor me, héél jammer, dat moet ik nu helaas zélf gaan doen!

moeilijk woord

Oh.. wat kent onze taal toch moeilijke woorden. Vaak zijn er dan ook nog synoniemen voor zo’n moeilijk woord die de zaak er niet makkelijker op maken. En dan heb je nog moeilijke woorden die in bepaalde kringen blijkbaar ábsoluut onbegrijpelijk zijn.

Neem nou een woord als “kosteloos” in bank kringen, als ze érgens moeite mee hebben dan wel met “kosteloos” en al z’n synoniemen.
De ING gebruikten het woord wél in de papieren waar ik na het overlijden van Henk mee aan de slag moest.
Maar in een half jaar hebben ze nog niémand kunnen vinden die ook de betekenis kent.
Er stond écht in de papieren dat wanneer je een ING hypotheek hebt je (binnen een jaar) “kosteloos” het rentepercentage aan mag passen. Ik hoefde alleen maar een vakje aan te vinken wanneer ik contact wilde hebben met een medewerker.
Nou een kruisje zetten kan ik wel dus dat deed ik. Het gaat slechts om een kleine resthypotheek maar ook een paar tientjes p.m. voelen vast zich prettiger in mijn portemonnee dan op zo’n kille bank vestiging.

Nee natuúrlijk nam er niemand contact met op, niet na een week, niet na een maand en niet na een kwartaal. Kosteloos is gewoon een woord waar banken moeite mee hebben, dat zoeken ze niet op. En dus belde ik zelf maar weer eens.
Ja hoor geregeld, en ik zou alles thuis gestuurd krijgen binnen een week. Inderdaad lagen na een week de papieren op de mat, mét een onkostenrekening van bijna 1.200,– Euro…. zucht… maar weer bellen hé!

Duizendmaal excuus, foutje van de bank, sorry, sorry, sorry! Gaat goed komen, maar voor alle zekerheid zet ik een notitie in m’n agenda op de aangeven datum waarop de bank het bedrag zou innen. Je weet maar nooit of ze nog iemand áán moeten nemen die het woord kosteloos herkent.

Scips….. dat is ze blijkbaar niét tijdig gelukt, het bedrag wordt tóch afgeschreven! Je begrijpt…. wéér bellen, weer excuses, ze gaan het in orde maken…..héél slordig juist in dit soort gevallen, enz enz….
Blijkbaar toch een nóg moeilijker woord dan ik dacht dat “kosteloos”!

soort bevrijding

Niet mijn sterkste kant om logjes te schrijven over de bevrijding en meestal doe ik dat dus ook niet. Ik weet vrijwel niets van de oorlog doordat ik bijna drie jaar was op bevrijdingsdag. Ik gedenk mee maar dan heb je het ook wel gehad, het onderwerp houdt me niet echt bezig.

Misschien wat oneerbiedig maar met wat fantasie beleefde ik gisteren zélf een soort bevrijdingsdag. Een bevrijding uit m’n eenzame opsluiting zou je kunnen zeggen. Heel stiekem had Inge in overleg met Annemarie, je weet wel van beautysalon Mooi & Fris een nieuwe afspraak gemaakt om “Rietepietz ” uit het velletje te bevrijden waar ze niet zo lekker in zat. Een V.I.P behandeling stond geboekt en vervoer was geregeld. Een V.I. P. behandeling houdt nou eenmaal langer z’n ontspannende werking wanneer je je niet meteen achter het stuur in het drukke verkeer hoeft te storten.

Mens wat wás het heerlijk om weer eens “aangeraakt” te worden. Ontspannende massages werken na al dat afstand houden en weken eenzame opsluiting. Uiteraard droeg Anne zowel een mondmasker als gezichtsscherm al heb ik nu natuurlijk wel antistoffen, Zo móet ze nou eenmaal werken op het moment.
Ben ik helaas vergeten een foto “voor” te maken, dat is jammer want het was niet écht mijn ochtend en ik had bijna afgebeld.
Maar toen Inge me weer op kwam halen moest ik me bijna voorstellen, zó groot was het verschil in uitstraling van “moeders voor en na” vond ze. Anne heeft ook echt álles gebruikt dat ze aan aanvullende certificaten in huis heeft om me op te kalefateren. Alleen m’n haar knapte niet op van de haarband maar dat los ik thuis wel op toch?
Gelukkig wél gedacht aan een “foto na” , twee zelfs.
Zeg ik toch, het was een soort bevrijding, er kon weer een lachje af.

precies op tijd

Natuurlijk is de natuur altijd “op tijd”, de natuur bepaalt gewoon lekker zelf wanneer alles groeit en bloeit.
Ja wij vinden daar dan meestal iets van, alles is te vroeg óf te laat en vrijwel nooit “precies op tijd”.
Bij heel veel bomen en planten heb ik nooit zo’n uitgesproken mening maar de uitzondering bevestigd als gewoonlijk de regel, bij het Lelietje der Dalen vergeet ik alle regels van hoe een gemiddelde tot stand komt. Die zijn zonder uitzondering óf te vroeg, óf te laat. En dit jaar zijn ze laat.

Dat soort “zekerheden” komen nooit uit het niets, daar hangt meestal een datum met een herinnering aan. In mijn geval, en ook dat heb ik al eerder verteld, de verjaardag op 5 mei van mijn overleden zusje. Mijn vader heeft tot zijn dood altijd gezorgd dat er op haar verjaardag een boeketje Lelietjes de Dalen “uit het wild” voor haar was en dat was niet ieder jaar even makkelijk, soms waren ze al bijna uitgebloeid en soms zat er nog nauwelijks bloem in.

Ik heb ze ondertussen zelf in de tuin en een echt mooi boeketje gaat dit jaar niet lukken voor 5 mei dat is wel duidelijk.
Oppervlakkig bezien is er nog nauwelijks iets maar als ik iets beter kijkt zie ik toch hier en daar al wat aankomende “belletjes”. Nog helemaal in de knop en nog groenig, je ruikt ze ook nog niet. Gewoon laat dus!
De koolmees in de appelbloesem van de buurtjes houd alles nauwkeurig in het oog maar wil er geen uitspraken over doen.

Volgende Nieuwere items