over lopen

Het gaat als een lopend vuurtje door logland dat “in mijn logjes aan de lopende band spreekwoorden en gezegden verwerkt zitten”. Misschien een gevalletje waar het hart vol van is loopt de mond over, maar volgens mij loopt het zo’n vaart niet.
Tja, natuurlijk loopt hier niet altijd alles van een leien dakje. Loop ik bijv.gewoon m’n neus achterna , soms zelfs m’n benen uit m’n lijf, en bam…. is het ineens alsof ik met m’n kop tegen een muur loop.
Gunstige bijkomstigheid is dan ik niet mezelf voorbij kan lopen maar toch loopt het dan wel eens uit de hand.
Menigeen denkt; “ze zal wel met molentjes lopen misschien heeft ze ooit wel een blauwtje gelopen en loopt dat nog als een rode draad door haar leven”. Tja, het leven kan raar lopen maar ik loop heus niet in zeven sloten tegelijk.
Het vuur uit m’n sloffen lopen zit er niet meer in, maar ach, krakende wagens lopen het langst.
Maar moet ik daarom dan maar de kantjes eraf lopen? Nee toch, dan zou ik met m’n ziel onder m’n arm lopen. Ik loop liever overal de deur plat om iemand te vinden die naast zijn schoenen loopt van trots, die schoenen neem ik mee om ze in te lopen.
Dan loop ik weer als een kievit , moet bij wijze van spreken nog oppassen dat ik niemand van de sokken loop.
Natuurlijk loop ik niet aan de leiband en als er hier en daar een zegswijze, spreekwoord of gezegde opduikt so what, wie zich eraan stoort kan naar de pomp lopen. Alleen al met “lopen” zijn 73 opties dan heb je nog “loopt en gelopen” dus nee hoor, het loopt bij mij echt niet de spuigaten uit!