uit de sloot

In een eerder logje had ik het over de toevalligheid dat mijn niet zeer gewaardeerde huisarts zijn praktijk over deed aan een arts met de naam v.d. Wal.
Toegegeven veel beroerder kon het niet wat empathie betreft bij de scheidende arts (de sloot zal ‘k maar zeggen) en dus is de kans aanwezig dat ik het nu beter tref en het spreekwoord “van de wal in de sloot”omgekeerd kan werken.

Ondertussen heb ik goede hoop dat ik het inderdaad “op met de Wal” beter ga treffen.
Nadat ik telefonisch mijn gebruikelijke medicijnen had aangevraagd bleek er iets fout gegaan te zijn.
Ik kreeg bij de apotheek maar één inhalator mee i.p.v. de gebruikelijke twee!
Al snel zie ik waar de fout zit, er is voorgeschreven 2x daags 1 inhalatie terwijl dat al jaren lang 2x daags 2 inhalaties is.
Maar weer even bellen, assistente weet ook niet hoe het zit en gaat met de dokter overleggen.

Ze belt terug, het recept kan wel aangepast worden maar…… wanneer het schikt dat de arts me thuis bezoekt. Ze wil dat graag met mij persoonlijk even doorpraten, kennismaken en vindt ook dat er na zoveel jaar medicijngebruik best even wat nagekeken mag worden. Het is natuurlijk belachelijk dat ik meer dan 10 jaar herhaalrecepten kreeg zonder controles, ik vond dat zelf best wel makkelijk wegens “hoe minder gedoe met artsen hoe liever” maar weet donders goed dat het niet deugt. Maar goed, de nieuwe pikt dat dus niet en zoekt me desnoods in m’n hol op.

Het blijkt een vriendelijk jonge vrouw die de tijd voor me neemt, bloeddruk en saturatie opmeet, longen luistert en m’n bloed na wil laten kijken. Ik vraag of ze wil noteren dat ik geen reanimatie wil en geen ingrijpende behandelingen om m’n leven te rekken, ik heb niet de intentie om honderd te worden, hecht alleen waarde aan de kwaliteit van leven.
Naar Covid antistoffen kijken lijkt me ook nuttig, ik heb geen officieel bewijs dat ik corona had.
Voor m’n leeftijd zijn alle uitslagen perfect, alleen de cholesterolwaardes zijn wat aan de hoge kant, niet alarmerend dus geen dieet.
Ik maak maar meteen duidelijk dat ik dat sowieso niet zou doen, kwaliteit van leven weet je wel!

plaatje van het internet

Tja, ik leef best redelijk gezond maar een beetje onder protest.
Doe heus m’n best er nog iets van te maken dus ga zeker geen dingen laten die ik prettig vind, zoveel hang ik niet aan het leven in deze steeds verder “ontmenselijkende” maatschappij.
De C. antistoffen zijn inderdaad aanwezig wat betekent dat ik met één vaccinatie kan volstaan, ze raadt het me sterk aan, zucht….. eigenlijk zie ik er nog steeds weinig voordeel in, afstand houden blijft immers de norm.
De oproep heb ik nog en met een diepe zucht maak ik dan toch de afspraak, al was het maar om bij de krappe voorraden één vaccin uit te sparen voor een ander.
Als ik te lang wacht moet ik er ook twee.

bezig bijtje

Nou ik ben alle saaie quarantainetijd wel aan het inhalen. Ja precies, druk….! Dan heb ik ineens aardig wat afspraken in de agenda voor van álles en nog wat, gaat er iets fout met de medicijnvoorschriften bij de nieuwe huisarts (waarover later meer)
Moet ik nóg een keer de ING bellen om het geld terug te krijgen dat onterecht afgeschreven was voor het ook écht terug is en moet ik ook zelf nog op kledingjacht voor de bruiloft.
Behalve dat heeft de drukkerij ineens ook een stevig klusje voor me, geen probleem want ik kan een deel thuis doen tijdens de Pinksterdagen als het toch slecht weer is.
Een flink aantal labels van een ringetje voorzien en omdat ik er “geen gat in zie”neem ik een apparaatje mee om dat gat er in te maken anders krijg ik dat ringetje er nooit in natuurlijk.

Jawel hoor dat is best leuk werk, zeker wanneer we in de oma-app (waar ook het a.s. bruidspaar in zit) gaan zitten keten.

M’n “werkplek” is al gauw een zooitje zowel op de puzzelplank waar ik bezig als op de grond, ik maak er foto’s van,
stuur die de app en “verkletst me per ongeluk” dat ik al aardig opschiet met de confetti maken voor de bruiloft waarna iedereen wel even meespeelt, dat ik ze natuurlijk nog moet kleuren, en vooral in veel vrolijke kleurtjes.
En of ik er ook leuke smiley gezichtjes op wil tekenen.
k’ Moet ze ook maar verpakken per 500 stuks dus even uittellen (uitgeteld zijn moet niet zo moeilijk zijn na zo’n klus) en dat soort ongein.
Eh…..nee hoor, vervelen zit niet in mijn pakket!





.

toch preuts?

We gaan nog even terug naar mijn toyboy uit het vorige logje. Mrs. Brubeck dacht al de kledingzaak “Suit Supply” te herkennen en dat klopt. Het is wel echt een zaak voor jonge mensen, knotjes in het haar verkopers enz , je kent dat wel..
Als we van de parkeer garage naar de winkel lopen hebben we toch nog even de paraplu nodig voor wat flinke spetters.
De winkel barst van de spiegels (zonder barsten) zodat we onszelf nogal eens tegenkomen, allemaal leuk hoor én handig bij het passen.
Maar dan staan we bij de kassa en stoot Inge me aan, of ik haar paraplu wil lenen om eventuele spetters te trotseren en ze wijst daarbij naar boven. De muur is minstens een meter of 7 breed en over die héle breedte is de muur bedekt met deze foto poster.

Nú snap ik de spetters die Inge verwacht en er ontsnapt me een hartgrondig “gatverdammen”! Ik voel eigenlijk de spetters van de speekseluitwisseling al in m’n haar druipen.
En dan heb ik het nog niet eens over het ontbreken van een mondkapje!
O ik weet best hoe prettig “tongen” kan zijn maar in mijn gevoel is dat nog steeds iets tussen twee mensen zonder dat je daarbij ánderen “het achterste van je tong laat zien” (zie je , zo’n spreekwoord glipt er vanzelf tussen). In ieder geval vind ik het op z’n minst onsmakelijk om te zien en van het bedrijf niet van goede smaak getuigen.

Ook een beetje dom, misschien zullen jongelui er niet zo zwaar aan tillen maar wie trouwkostuums verkoopt moet niet vergeten dat de a.s. bruidegom vaak in gezelschap is van een moeder die de rekening wel wil betalen. ( in ons geval zelfs 2 moeders en een oma).
Achteraf nog een geluk dat mijn toy boy zich wél keurig gedroeg, ik hoefde zijn huig niet te inspecteren en hij bleef overal vanaf.
Verhip…. misschien ging het dáárom wel mis, als ik die “dame”op de poster bezig zie had hij misschien wel meer actie van mij verwacht en vond hij me te preuts.
Nee ik maak geen reclame voor het bedrijf, ik geef ze alleen een goede raad; ” kleer schoenmaker houd je bij je leest en laat softporno over aan de geëigende branche.”

daten

Ja, ja, ja, weet ik wel, ik roep aldoor heel hard dat ik van z’n levensdagen niet ga daten.
Is ook écht niet het plan, ik wil geen nieuwe man in huis. Henk is immers niet te vervangen en ik zit zeker niet te wachten op een nieuwe zorgtaak.
Maar dan krijg ik regelmatig de raad om dan eens naar een leuke toyboy te kijken. Gewoon een leuke jonge vent die wel graag aandacht aan wat oudere vrouwen besteedt als er iets tegenover staat.

Voor alles is een eerste keer en dus maak ik een afspraak. Het is natuurlijk wél “voor wat hoor wat” hij is wat sjofel gekleed, daar eerst maar iets aan doen. Een peperduur kostuum staat hem goed, het blauw is helemaal zijn kleur, ik voel me ineens zélf een beetje sjofel naast hem. Ik wéét het niet, moet ik hier wel mee doorgaan!

Ik vind zijn gezicht nogal gladjes, een beetje strak ook, weinig uitstraling zal ‘k maar zeggen. Tja, nog jong hé, dus nog geen rimpeltje, hij zit er een beetje nonchalant bij alsof hij geen interesse in me heeft. Hij stond niet eens op voor me op.
We hebben ook geen woord gewisseld, ach… misschien moet ik dit ook helemaal niet willen.

over lopen

Het gaat als een lopend vuurtje door logland dat “in mijn logjes aan de lopende band spreekwoorden en gezegden verwerkt zitten”. Misschien een gevalletje waar het hart vol van is loopt de mond over, maar volgens mij loopt het zo’n vaart niet.
Tja, natuurlijk loopt hier niet altijd alles van een leien dakje. Loop ik bijv.gewoon m’n neus achterna , soms zelfs m’n benen uit m’n lijf, en bam…. is het ineens alsof ik met m’n kop tegen een muur loop.
Gunstige bijkomstigheid is dan ik niet mezelf voorbij kan lopen maar toch loopt het dan wel eens uit de hand.
Menigeen denkt; “ze zal wel met molentjes lopen misschien heeft ze ooit wel een blauwtje gelopen en loopt dat nog als een rode draad door haar leven”. Tja, het leven kan raar lopen maar ik loop heus niet in zeven sloten tegelijk.
Het vuur uit m’n sloffen lopen zit er niet meer in, maar ach, krakende wagens lopen het langst.
Maar moet ik daarom dan maar de kantjes eraf lopen? Nee toch, dan zou ik met m’n ziel onder m’n arm lopen. Ik loop liever overal de deur plat om iemand te vinden die naast zijn schoenen loopt van trots, die schoenen neem ik mee om ze in te lopen.
Dan loop ik weer als een kievit , moet bij wijze van spreken nog oppassen dat ik niemand van de sokken loop.
Natuurlijk loop ik niet aan de leiband en als er hier en daar een zegswijze, spreekwoord of gezegde opduikt so what, wie zich eraan stoort kan naar de pomp lopen. Alleen al met “lopen” zijn 73 opties dan heb je nog “loopt en gelopen” dus nee hoor, het loopt bij mij echt niet de spuigaten uit!

typisch….

Leuke serie van de E.O dat “typisch…..” en dan de naam van een stad. Leiden kwam al voorbij en nu is het “typisch Harderwijk”.
Het gaat vaak over mensen die eigenlijk wel overál hadden kunnen wonen maar ze wónen nou eenmaal in de stad waar het over gaat en zijn toch met net even andere dingen bezig dan de gemiddelde bewoner.
In deze afleveringen zien we een metaalkunstenaar aan het werk met zijn “junk art”.
Je kent me, als kunstbarbaar tot in het puntje van m’n tenen vind ik kunst soms gewoon rommel.
Maar deze kunstenaar draait de zaak gewoon om en maakt van “rommel” kunst! Hij maakt de meest práchtige dieren van metaal afval, Hoefijzers, fietskettingen, raderwerken, strips en noem maar op wat je bij de “oud ijzerboer” kunt vinden. Je ziet waarschijnlijk urenlang steeds weer nieuwe dingen als je zoiets in het echt zou kunnen bekijken.

Kijk nou naar de wilde zwijn, prachtig lijntje tot aan zijn kittige hoefjes en pas als je in gaat zoomen zie dat het uit héél veel verschillende onderdeeltjes “oud ijzer” opgebouwd is. In de serie maakt hij in opdracht (als ik me goed herinner) een tijger (of was het nou een ander verscheurend dier) in ieder geval plak ik er met alle soorten van genoegen het etiket “kunst” op! Helaas heb ik er gaan foto van maar geloof me, het is prachtig.
Vandaag hadden ze het over zijn website, die hééft hij n.l. wel maar is een beetje verwaarloosd, Na 2019 niets meer aangedaan en niet heel erg logisch ingericht, best wel jammer.
Volgens het programma gaat hij daar nu hulp bij krijgen.
Maar ook zoals de site nu is valt er genoeg te zien aan foto’s en filmpjes (al moet je een beetje zoeken) van deze “metaalkunstenaar” voor de liefhebbers onder ons (we zijn niet allemaal kunstbarbaar) heb ik de site gelinkt voor als je even niets te doen hebt.
En eh…… toen kwam er een olifant met een grote snuit… en die blies het hele verhaaltje uit.

humor

Mensen met humor hebben een leuker leven, dat werkt zélfs als het leven vervelende verrassingen in petto heeft.
Als er iémand weet wat een rotziekte dementie is dan ik wel, maar ik weet ook dat humor relativeert.
Ik zag van de week op TV twee vrienden in gesprek.
Zegt de ene vriend tegen de andere; ” wat vervelend dat je de diagnose Alzheimer kreeg”
Zegt de andere vriend ;”ja rot, maar ik noem het, Allesheimelijker “.
Geweldig toch, voor mij heet de ziekte Alzheimer voortaan. Allesheimelijker!

inspireren

Je ziet het regelmatig dat bloggers inspiratie opdoen door elkaars logjes. Niet dat je dan klakkeloos mee- of na gaat praten, nee dan lees of zie je iets waardoor je over dat logje blijft nadenken. Het overkwam me met dit filmpje van Pieter Derks dat Melody kort geleden plaatste. Luister maar even.

Er lijkt dus eigenlijk nog niet zo veel veranderd te zijn ten opzichte van de man/vrouw verhoudingen al is de toon wel wat begripvoller voor de vrouw. In mijn verkeringstijd was een meisje dat al een paar vriendjes had gehad (nog niet eens een relatie met samenwonen) in de volksmond al gauw “een afgelikte boterham”. In het nu zou je als geëmancipeerde vrouw toch best kunnen zingen “ik vind het jammer dat er vrouwen waren voor mij”!
Helemaal vertederd bedenk ik me dan bij de tekst dat die helemaal niet opging voor Henk!

Nee dus, voor Henk waren er geen “mannen” in mijn leven. Wel één vriendje waarmee het een soort van “aan” was, ik nog 15, hij al 16. Een beetje in de hand gewerkt door de toneelstukje voor de bruiloft van mijn zus waarmee de wederzijdse families de bruiloft wilde opleuken.
Jongere broer van de gom en jongere zus van de bruid ( ik dus) waren single, speelden samen een toneelstukje waarin gekust moest worden.
Ach we hadden nog de leeftijd om “verliefd op de liefde” te zijn en speelde onze rol tijdens de uitvoering dus héél inlevend. Bleven daarna ook met elkaar uitgaan en het hád zomaar kunnen gebeuren dat ik de schoonzus van m’n zus had geworden.

Maar tóen verscheen Henk op mijn danslesavond en wist ik meteen “dát is ‘m”! De “puber verkering” maakte ik direct uit. Het verraste de jongen niet eens, mijn lichaamstaal had hem al verteld dat meer dan wat kussen er niet inzat, hij was daar heel netjes mee omgegaan en had geen gebroken hart.
Omdat hij natuurlijk wél de zwager van mijn zus bleef was dat fijn, we konden elkaar ontspannen tegenkomen op verjaardagen.
Zo kreeg Henk dus geen “afgelikte boterham”, ik trouwens ook niet voor zover dat ooit al over mannen gezegd zou zijn, ook Henk had vóór mij slechts één vriendinnetje gehad zonder dat het een intieme verhouding werd.

Toegegeven, eind jaren ’50 was “kuisheid” vaak een beetje afgedwongen wegens gebrek aan privacy en angst voor zwangerschap, dát is nu wel anders.
Er zijn nu ook meer langdurige relaties die stuk lopen waardoor de tekst van Pieter voor velen best een dingetje zal zijn, of het nu om de mannelijke dan wel de vrouwelijk versie zal gaan.
Maar ik voel het nog steeds als puur geluk dat we, onervaren en zonder herinneringen aan andere lovers, voor altijd samen de liefde mochten ontdekken in al zijn vormen!
Ach, ik mijmer maar wat, waarschijnlijk zal iemand die het niet had het ook niet missen.

opgeknapt

Inderdaad, ik ben blijkbaar weer de oude hoewel…… vandaag werd ik bijna 15 jaar jonger geschat dan ik in werkelijkheid bén. En door iemand die voor haar werk ook de kleinste rimpeltjes goed moet zien , met haar ogen was dus niets mis. Waarschijnlijk wel met haar inschattingsvermogen, uiteindelijk ben ik natuurlijk nadat ik vier weken geleden ziek werd alleen maar vier weken óuder geworden en zeker geen 15 jaar jonger.

Maar goed, ik was pas naar de kapper geweest, daagde de zon uit met een vrolijk bloemenjurkje met een modieus lang vest eroverheen en was door een wandeling al lekker warmgedraaid. Kijk dan gooi ik er toch nog een kittig stapje uit. En de vrouw van de inschattingsfout ziet me natuurlijk niet in de ochtend uit bed strompelen.
Ik kreeg toevallig een heel toepasselijk plaatje binnen in een app en nu snap ik het helemaal…….

heel bijzonder

Eigenlijk zou kleinzoon Maikel a.s. vrijdag trouwen. Het was al een keer eerder uitgesteld omdat hij en z’n lief het echt groot wilde vieren en dat kon vorig jaar natuurlijk niet.. Toen ze in november 2019 hun huis kochten gingen ze een partnerschapsregistratie aan om alles goed te regelen want een grote bruiloft zat er toen even niet meer aan.

De partnerschapsregistratie werd een héél sobere plechtigheid met slechts ouders en getuigen om bij de echte bruiloft toch een ander gevoel te kunnen hebben, Alleen Henk en ik mochten erbij zijn, het was toen al duidelijk dat hij de echte bruiloft niet ging halen.
Maar de bruiloft werd dus nóg een keer verzet en, hoe het nu ook loopt, op 31 juli gaat de bruiloft door, dan maar met wat minder gasten dan de bedoeling was.

Al bijzonder genoeg als je kleinzoon gaat trouwen natuurlijk, maar héél bijzonder is het wanneer het a.s. bruidspaar dan graag wil dat ik de ringen tijdens de huwelijksplechtigheid aan geef. Niks niet een schattige Amber en Levi die daar éigenlijk een leuke leeftijd voor hebben, maar oma! De ringen van het bruidspaar hebben dan ook een verhaal. Maikel en zijn lief hebben ieder een legaat of oud goud bewaard van andere overleden grootouders en dáár worden de ringen van gekocht,

Uiteraard draag ik mede namens Henk ook een deeltje bij aan de ringen.
Wat zou het mooi zijn als ook déze ringen heel lang het symbool van een grote liefde zullen blijven, dat kan toch bijna niet anders. Ik vind het heel bijzonder dat ik het bruidspaar op 31 juli de ringen aan mag geven.

Vorige Oudere items