het moet maar

Nee wéét ik, ik moet niks, maar ja veel keuze heb ik niet. Als je niet dood gaat aan corona blijf je leven, of je dat nou leuk vind of niet. En nee, ik vind het leven niét leuk meer, er moet gewoon steeds meer op een manier die niet bij me past maar ja, hoeveel keuze heb je dan als je niet zelf drastisch in wilt grijpen. Lijkt me heerlijk hoor om gewoon op een ochtend niet wakker te worden….eh… ja dat is waar, dat wéét ik dan helemaal niet, maar ik bedoel maar. Dat soort gemakzucht zit toch wel in me. Vooral niet zélf de verantwoording hoeven nemen omdat ik dan al die mensen die het zo goed met me voor hebben niet teleur hoef te stellen.

plaatje van het internet

Zelfs mezelf verdrinken in tranen is me niet gelukt en daar heb ik heus m’n best voor gedaan de laatste paar dagen. Aan zelfmedelijden vast geen gebrek. Stoppen met medicatie tegen te hoge bloeddruk zet ook geen zoden aan de dijk als je nauwelijks beweegt, waar moet die bloeddruk dan nog hoog van worden, die blijft spontaan laag zónder pilletje.
Nee alles bij elkaar rest me niet veel meer dan mezelf dan maar een flinke schop onder een zeker lichaamsdeel te geven nu corona op afstand gezet is. Mezelf weer met een beetje zelfspot bekijken. En vooral, mezelf weer in jullie wereldje begeven door m’n rondjes te maken om me weer bewust te worden dat ik niet de énige mens op de wereld ben.
Ik beloof beterschap, ik kom eraan!