opladen

Selfie in de trein, tja ik wéét het, het OV mag alleen in noodzakelijke gevallen.
Je kunt erover van mening verschillen maar ik vónd het noodzakelijk om er weer eens écht op uit te gaan.
Toen kortgeleden medeblogger en gepassioneerd wandelaar een blog mét filmpje over het natuurgebied “planken wambuis” plaatste had ik iets van; “dat wil ik óók”. In de reacties blijkt Harry daar ook wel oren naar te hebben en in mailcontact slaan we spijkers met koppen voor de vrijdag.
Voor de auto is die rit me in m’n uppie te lang én te vermoeiend om na een stevige wandeldag ook weer terug te rijden.
Het werd dus toch de trein al heb ik normaal gesproken een slecht effect op de dienstregeling van de ns.
Zo trof ik ooit een treinmachinist die de trein in the middle of no where stil zette om een dik in de vacht zittend omgevallen schaap in de weide overeind te zetten.
Dit keer loopt alles perfect al lijkt het bij aankomst op het station Ede-Wageningen of één van de plaatselijke herders zijn kudde over de rails wil brengen. Dát is nog eens een mural.

Harry blijkt zeg maar, in het verlengde van het station te wonen en vrijwel tegenover het planken wambuis. Hij wacht me op het station op. Wie wel eens bloggers heeft ontmoet herkent het vast, je gaat op stap om een onbekende te ontmoeten maar zodra je tegenover elkaar staat voelt het als een oude bekende. We drinken nog even koffie met zijn lief samen bij hem thuis en gaan daarna op pad.
We komen de schapen later wél tegen maar niet “aan het werk”. Ze liggen in en om de schaapskooi fotogeniek te wezen met een groot aantal jonge aanwas. En ja, de inclusiviteit is weer ver te zoeken, waardoor “het zwarte schaap” echt aanwezig is.

We kletsen minstens 5 kwartier in een uur, Harry is een goed luisteraar en een wijs man. In zijn blogs komt soms wel iets naar voren van zijn veelbewogen leven en zonder meteen in details te treden, hij weet wat rouwen is en dat het leven soms héél oneerlijk kan zijn. Hij “viert” de dagen met een speciale herinnering, ook als dat moeilijke herinneringen zijn, en brengt daar een dronk op uit.
Dagen zoals ik tweede paasdag had, het net gemiste diamanten huwelijk bijvoorbeeld. Heel knap als je dat kunt want ik moet toegeven dat ik nog niet aan de herinnering vieren toe ben, al heb ik me die dag wel mooi aangekleed ondanks dat ik geen bezoek verwachte.

In het het mailcontact dollen we over “we gaan midden in het planken wambuis met appelsap proosten ” als teken van goede wil van mijn kant. Gelukkig loop ik in de supermarkt tegen een (net geen) magnum prosecco aan.
Want Harry heeft juist nu een memorabele dag, alweer 10 jaar geleden dat reanimatie zijn hartstilstand onder controle kreeg, op zoiets proost je niet met appelsap. Ja hoor, we maken jullie graag deelgenoot van onze toast al verloopt het filmen natuurlijk weer niet vlekkeloos, loopt de camera wél als we denken van niet en was de locatie uiteraard niet geschikt voor filmen zonder filmcrew, maar het gaat om het idee.
Lieve Harry heel erg bedankt voor je prachtige levenslessen, én de mooie dag natuurlijk.